पुस्तकालयभाग २२

सड़क ते चलदे चलदे गुरदवारे तों थोड़ी ही दूर रुक के फिर शब्द चलया

गोबिन्द खब्बे हथ्थ उत्ते एथे लेख लिखा, शाही लाल रंग रंगाईआ। माण दिता उन्हां गुरसिक्खां, जो सदी चौधवीं अन्त प्रभ नूं लैण ध्याईआ। चारों कुण्ट भवा के पिछा, कंड कंड लई बदलाईआ। फेर प्रेम दा कर के हिता, पुरख अकाल दिता सुणाईआ। सुण मेरे पुरख अकाल अबिनाशी अचुता, परवरदिगार अगम्म अथाहीआ। मेरा पैंडा अजे नहीं मुका, फेर आवां चाँईं चाँईंआ। नाल तेरा होवे खुशा, ख़ुशी विच वज्जे वधाईआ। नाले ताअ चाढ़्हया मुच्छां, मुश्किल विच पाउणी सर्ब लोकाईआ। फेर आपणा फ़रकाया जुस्सा, ज़ोर नाल हिलाईआ। फेर निगह मारी मेरा निशाना जाए ना उका, तीर अणयाला इक वखाईआ। फेर हस्स के किहा मुखा, हँसमुख शब्द जणाईआ। लेखा पूरा करना धर्म धार गुरसिक्खां, जो सिख सिख्या विच समाईआ। पुरख अकाल नाल आउणा पिता, पतिपरमेश्वर मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण हो के करे रिच्छा, रच्छक आपणी दया कमाईआ।

❋

❋

१९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ नाज़र सिँघ दे गृह लंगर छकण समें विहार होया
पिण्ड माढ़ी मुसतफ़ा ज़िला फ़िरोज़पुर

उन्नी कत्तक कहे मेरा लेख लिख्या इक नौ सम्मत विच उनीसा, बिक्रमी वीह दए गवाहीआ। जिस विच हज़रतां कीती हदीसा, पैग़म्बरां दिता जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त ना रहे मुहम्मद ना रहे ईसा, मूसा मेला मेले सहिज सुभाईआ। दीन दुनी ख़ाली होवे ख़ीसा, माया ममता रोवे मारे धाहीआ। सति पुरख निरँजण जन भगतां चलाए साची रीता, मार्ग सतिजुग इक समझाईआ। लख चुरासी विच्चों परख के नीता, नीतीवान आपणा घर वखाईआ। निरगुण धार जोत बख्श प्रीता, सतिगुर शब्द मेल मिलाईआ। त्रैगुण तों कर अतीता, त्रैभवण धनी आपणा खेल खिलाईआ। झगड़ा मेट के मन्दिर मसीता, भगत दवारा इक वड्याईआ। जिथ्थे माण देवे हस्त कीटा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आपणा खेल करे अनडीठा, अनडिठड़ी कार भुगताईआ। पुरख अकाल दा भाणा मन्नणा कर के मीठा, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जेहड़ा संदेश दिता सी राम सीता, बनखण्ड बिन रसन रसन सुणाईआ। जिस दा लेखा जणाया कृष्न विच गीता, राधा रंग रूप रंगाईआ। पैग़म्बरां दस्सी जिस असलीअता, असल असल आप प्रगटाईआ। गुरुआं दे हक नसीहता, जगत नसल दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। उनीसा कहे मैं दस्सां इक नौ दी धार, सति सच जणाईआ। सतिजुग चले मार्ग अपार, अपरम्पर स्वामी आप चलाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा दए निवार, जात पात वंड ना कोए वंडाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। शाह सुल्तानां करे ख्वार, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। मानस मानुख मानव इक्को रंग रंगे करतार, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा सांझा होए प्यार, मुहब्बत मेहरवान इक समझाईआ। इक्को जेहा सब दा होए आहार, सूर गाँ दा डेरा ढाहीआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर दया कमाईआ। भगत सुहेले कर त्यार, त्रैभवन धनी आपणी खेल खिलाईआ। उन्नी कत्तक दिवस विचार, सम्मत शहिनशाही सत्त नाल मिलाईआ। गोबिन्द दा लहिणा पूरा करे इकरार, पूरब खोज खुजाईआ। जिस गृह विच्चों हुक्म दिता सी सब दे सीस बन्न्हणी दस्तार, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। इक इक रुपईआ दक्षिणा देणी नाल, जन भगत परोहत लैणे बणाईआ। एह मंगण ना जाण किसे दवार, जगत मंगते इहनां दे दर आवण चाँईं चाँईंआ। अग्गे खेल करे सच्ची सरकार, हरि करता अगम्म अथाहीआ। लंगर दा अतुट त्यार कर भण्डार, भण्डारा ख़ुशीआं नाल वरताईआ। शब्द लिखारी सेवादार, गुरमुख मेलां चाँईं चाँईंआ। अग्गे सतिजुग चले साची कार, हरिसंगत इक्को पंगत बहि के खाणा

❋

❋

खाईआ। नौ साल तों बाद एह पक्का हो जाए कौल इकरार, फेर तरमीम ना कोए वखाईआ। मुहम्मद दा कर्ज़ा देणा उतार, चौदां तबक लेखा रहे ना राईआ। जन भगतां दए अधार, घर घर रिज़क पहुंचाईआ। एथे उथे कदे ना आवे हार, हर हिरदे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। उन्नी कत्तक कहे अवतार पैग़म्बर गुर सारे आए मात, जोती धार सोभा पाईआ। विष्नूं वेखे सुहञ्जणी रात, भण्डारी अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मा मारे झात, शंकर सीस निवाईआ। जे झगड़ा मेटणा काग़ज़ात, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। सब नूं सांझी बख्शे दात, नाम निधाना अगम्म अथाहीआ। हरिजन बणाए पारजात, रत्न रत्नां विच्चों प्रगटाईआ। धुर दा बण के सज्जण साक, सगला संग वखाईआ। वडयां छोटयां अमीरां ग़रीबां रंक राजानां इक्को बणा जमात, इक्को दर सुहाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, मेहर नज़र इक उठाईआ। सब दा लेखे लावे सास स्वास ग्रास, लंगर सब दे मुख विच पाईआ। नाल बैठ के खाए सर्ब गुणतास, गुणवन्ता आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक हो आईआ। सतिगुर धार देवे हुक्म अगम्म, अगम्म आप जणाईआ। जन भगत सुहेले सतिगुर धारों पए जम्म, नाता छुट्टया जम्मण वाली माईआ। गुरमुखो झगड़ा रख्यो ना काया माटी चम्म, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। सारे इक्को रूप ब्रह्म, पारब्रह्म विच समाईआ। इक्को नूर दे चन्न, चन्द सितार दा लेखा देणा मुकाईआ। इक्को साहिब दे जन, जणेंदी अवर कोए ना माईआ। तुहाडा लेखे लग्गे सब दा तन, तत्व देवे माण वड्याईआ। हरख़ सोग़ मेट के ग़म, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। भण्डारा कहे मैनूं गुरमुख ख़ुशीआं नाल वरतावण, जाप अन्दरे अन्दर कराईआ। संदेशा मिले पवणी पवण, पवण पवणां हुक्म वरताईआ। देवत सुर भज्जे आवण खवाउण, दूर दुराडे सीस निवाईआ। धुर दे ढोले सारे गावण, फूलन बरखा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग आया लाउण, जगत रीती नीती धर्म दी धार दए प्रगटाईआ।

❋

❋

१९ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ नाज़र सिंघ, जगीर सिंघ, भाग सिंघ, कुलवन्त सिंघ, करतार कौर, गुरदयाल कौर, बसन्त कौर, समालसर, सुहावा सिँघ पंज ग्रांईआं, बिशन सिँघ पंज ग्रांईआ, खेम सिँघ कोटकपूरा, तारा सिँघ गाजीआणा, नरायण सिँघ निहाल सिँघ वाला, गुरनाम सिँघ गालब, रण सिँघ सरदारा सिँघ रोडे

पिण्ड माढ़ी मुसतफ़ा ज़िला फ़िरोज़पुर

कुम्भ कहे मोहर लग्गी दाणा, आत्म परमात्म गुरमुख रूप दरसाईआ। मैनूं मिल गया लेफ तलाई सरहाणा, सोहणा सिंघासण दिता विछाईआ। मैं बेनन्ती करां अग्गे श्री भगवाना, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरे मेहरवान जिन्हां मेरे विच कल्ल भरया सी जल अज्ज भरया दाणा, अन्न जल सब दा लेखे लाईआ। गुरमुख रहे ना कोए बेगाना, बन्धन नाम लैणा बंधाईआ। धुर दे शब्द दा दस्स तराना, तुरीआ तों बाहर पढ़ाईआ। सोहणा मन्दिर वखा मकाना, सचखण्ड दवार दृढ़ाईआ। नाम शब्द दे धुन्काना, जगष्त सरवण सुणन दी लोड़ रहे ना राईआ। दीआ दीपक जगा महाना, नूर नुराना कर रुशनाईआ। मैं तेरा तकां खेल महाना, महिमा अगम्म अथाहीआ। मैं संदेशा देवां दो जहाना, पुरी लोअ सुणाईआ। प्रगट होया नौजवाना, मर्द मर्दाना वेस वटाईआ। जिस वेख्या गोबिन्द वाला जफ़रनामा, ज़ाहर ज़हूर खेल खिलाईआ। पैग़म्बरां पूरा करे अहिदनामा, कौल इकरार खोज खुजाईआ। अग्गे देवे सच पैग़ामा, संदेसा इक इलाहीआ। लेखा पूरा करे कृष्ना रामा, बावन आशा पूर कराईआ। मालक बण के दो जहाना, दोहरी चोट डंक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कुम्भ कहे मैनूं बड़ा मिल्या आदर, मैं सच सच सुणाईआ। मैनूं माण दिता तेग़ बहादर, निगह मेरे विच टिकाईआ। मेरा कर्म होया उजागर, दुरमति मैल रही ना राईआ। सदी चौधवीं जन भगतो मैं बणां धर्म सौदागर, वणज करावां थांउँ थाँईंआ। जिस वेले जल मिल्या ना किसे काया माटी गागर, बेआब रोवे लोकाईआ। उस वेले किरपा करे करीम कादर, मेरी सेवा इक रखाईआ। करे सच्चा आदल, इन्साफ़ दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कुम्भ कहे मैं होणा सेवादार जग, जन भगतां सेव कमाईआ। जेहड़ी मिली माण वड्याई अज्ज, तिस दा लेखा पूर कराईआ। जिस वेले कलयुग अन्त लग्गी अग्ग, सदी चौधवीं ना कोए बुझाईआ। मैं जन भगतां कोल जावां भज्ज, जल आपणे विच टिकाईआ। गुरमुखो ठंडा पीवो रज्ज रज्ज, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। मैं वड़ना नहीं मज़्हब दी हद्द, गोबिन्द दा कन्ना रिहा डराईआ। मैं वसणा जन भगतां दी नगरी अलग्ग, खेड़ा इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे पीवे ना कोई प्याला मदि, अमृत रस सर्ब चखाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कुंभ कहे जिस वेले बावन गया बल दवार, आपणा वेस वटाईआ। उस कीता यग्ग आपार, अस्वमेध नाम धराईआ। जो पंडतां दिती धार, धर्म धार समझाईआ। ज़रा राजन कर विचार, शास्त्र रहे सुणाईआ। इक कुम्भ कर त्यार, उच्चे थाँ देणा टिकाईआ। विच अनाज पाउणा चार जुग दा प्यार, पंचम पंचम वंड वंडाईआ। फेर डण्डावत बन्दना करनी निमस्कार, पुरख अबिनाशी अन्न जल दे विच्चों नज़री आईआ। अखुट ना जाए भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। एह खेल वेखणा विच संसार, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। बल सब कुछ कीता त्यार, समग्री आसण उत्ते टिकाईआ। तेरां सौ सतासी रिषी करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। कुछ सानूं दे खवाल, भुक्ख्यां दे रजाईआ। असीं खाणा नहीं मंडा दाल, ब्रह्म भोज दे चाँईं चाँईआ। बलि उठ के किहा विच दरबार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। एह सब कुछ मेरे साहिब दे अख्त्यार, दूजा मुखत्यार नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं चाहे देवे बण वरतार, वरते थांउँ थाँईंआ। एह खेल अगम्म अपार, समझ अपरम्पर इक समझाईआ। बलि ढहि प्या दवार, निव निव सीस झुकाईआ। बावन हस्स के किहा ढाई कर्मां कर दे दान, बहुती मंग ना कोए मंगाईआ। उस ख़ुशी विच कीता परवान, निउँ के सीस झुकाईआ। बावन दो कर्मां कर तिन्न लोअ सब नूं कर दिता हैरान, हैरानी विच सारे वेख वखाईआ। बल आपणी पिट्ठ लग्गा मनाण, अद्धी कदम वंड वंडाईआ। फेर हस्स के किहा भगवान, बाहों फड़ गले लगाईआ। तेरा सब कुछ कर परवान, अग्गे आस ना कोए वधाईआ। दस्स की तेरा पकवान, की अमृत रस चुआईआ। बल ने किहा बाकी सब कुछ कीता दान, ब्राह्मणां दिता खवाईआ। इधर मारो ध्यान, जल कुम्भ दयां वखाईआ। जिस दे विच पंज पंज दाणे कीते निशान, निशाना आत्म परमात्म रखाईआ। झट बावन ने फड़ के दो हथ्थीं कीता परवान, ख़ुशी विच सुणाईआ। बल तैनूं फेर जन्म देणा विच जहान, बलख तों मालवा देस सुहाईआ। फेर प्रभू खेले खेल वाली दो जहान, दोहरी आपणी कार कमाईआ। एह वस्त अगम्मी जन भगतां झोली भरे हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। उन्हां गृह खा पकवान, पक्का रिधा धुर दे लेखे लाईआ। अग्गे निखुट जाए ना विच जहान, भगतां देवे चाँईं चाँईंआ। बल निउँ के लग्गा सीस झुकाण, डण्डावत विच आपणा आप वखाईआ। झट नारद आ गया वाह राजन मेरे जजमान, की रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद किहा सुण राजे बली, तैनूं दयां सुणाईआ। एह ब्राह्मण बावन छली, आपणा रूप बदलाईआ। तूं भगत दी धार इक इकल्ली, एह वफा अगम्म अथाहीआ। तैनूं ऐवें खड़का के सुणावे टल्ली, टल्लां रिहा हिलाईआ। औह

❋

❋

तक कलयुग अन्तिम भीड़ी गली, अग्गे लँघण कोए ना पाईआ। कुछ लेखा वेख मुहम्मद अली, चार यारां संग रखाईआ। धार तक गोबिन्द जिस सिख्या देणी सीस रखणा तली, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद किहा ओ प्रभू छलीए बावना, क्यों भगतां नाल छल कराईआ। तूं बणना राम रामना, दहिसर देणा घाईआ। रूप प्रगटना घनईया शामना, कंस करें सफ़ाईआ। पैग़म्बरां पकड़ावणा दामना, पल्लू गंढ रखाईआ। गुरुआं देणा सतिनामना, फ़तिह डंक शनवाईआ। ओ प्रभू तेरी फेर वी पूरी होणी नहीं भावना, तृष्ना तेरी ना कोए बुझाईआ। तूं ज़रूर खेल करना कलयुग अंधेरी शामना, शमां नूर जोत कर रुशनाईआ। इक्को आपणा डंक वजावणा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हुक्मे विच भवावणा, दीप सत्त घुमाईआ। दीन मज़्हब दा खेल करावणा आहमो सामणा, सोहणी कार भुगताईआ। सदी चौधवीं आब पाणी हथ्थ किसे ना आवणा, प्यासी मरे लोकाईआ। तेरा ढोला किसे ना गावणा, अवतार पैग़म्बर गुरुआं सीस सर्ब निवाईआ। नारद किहा तैनूं ग्रन्थ बणावणा जामना, जामनी देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। नारद किहा ओ पंडत बुढ्ढे, बावन की खेल खिलाईआ। तेरी धार दिसदी बुद्धे, बुद्धी तों परे वेख वखाईआ। तेरा खेल तकणा अन्तिम कलयुगे, कलि कल्की नाम वखाईआ। जिस वेले पैग़म्बरां दे पैंडे मुके, अगला पन्ध ना कोए रखाईआ। सब दे अन्तर होणे भुक्खे, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। सजदे विच सीस किसे ना झुके, हंगता करे लड़ाईआ। उस वेले खेल करे पुरख अकाल असुते, निरगुण धार वड वड्याईआ। धर्म दी धार सुहाए रुते, सच दा रंग आप रंगाईआ। जन भगतां वात पुछे, घर घर वेखे थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं अन्तिम आप प्याए जल प्याले घुटे, घुट्ट घुट्ट गले लगाईआ। जिस वेले अन्न पाणी दीन दुनी दा छुट्टे, जन भगतां दए रजाईआ। नारद फेर ख़ुशीआं दे विच पुछे, बावन कुछ होर दे सुणाईआ। बावन किहा नारदा एह भेव रहिणे नहीं गुज्झे, पर्दा आप उठाईआ। जेहड़ी समझ तैनूं ना सुज्झे, ओह खेल देणी खिलाईआ। जेहड़ी वस्त बावन वास्ते बलि ने पाई विच माटी दे कुज्जे, ओह अन्त भगतां दी झोली देणी टिकाईआ। जेहड़े उगण आथण होण उग्घे, जगत जहान वज्जे वधाईआ। एह खेल करना निरगुण धार उत्ते बसुधे, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। नव सत्त होणा युद्धे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दीआं आशां बुज्झे, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ।

❋

❋

२० कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ बूड़ सिंघ, सौदागर सिंघ, पूरन सिंघ, महिन्दर सिंघ, गुलज़ार सिंघ, प्रीतम सिंघ, इन्द्र सिंघ, जुगिन्दर सिंघ, बावा सिँघ रोडे, प्रीतम सिँघ नाथेवाल, जसवन्त सिँघ राजे आणा,

बसन्त कौर पतो हीरा सिंघ, पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

गोबिन्द कहे मैं वसया सम्बल खेड़ा, नगर अगम्म अथाह वड्याईआ। चौथे जुग देवां गेड़ा, कुण्ट चार चार भवाईआ। धरनी वेखां खुल्हा वेहड़ा, नव खण्ड पड़दा आप चुकाईआ। दीन मज़्हब दा कटां जेड़ा, तन्दव तन्द ना कोए बंधाईआ। गुरमुखां उत्ते करां मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। लख चुरासी पावां घेरा, बचया नज़र कोए ना आईआ। सूरबीर बण दलेरा, संदेशा देवां थांउँ थाँईंआ। कलयुग वेख आपणा अंधेरा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। भेव रिहा ना सञ्झ सवेरा, रैण अंधेरी काली छाईआ। मुहम्मद इशारा देवां तेरा वक्त आ गया नेड़ा, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। उम्मती उम्मत डुब्बण वाला बेड़ा, बेड़ी नईया नौका ना कोए चढ़ाईआ। सब ने ख़ाकी ख़ाक होणा ढेरा, गोर बैठी मूँह खुल्हाईआ। चार कुण्ट होणा शोरा, शौहर बांका आप कराईआ। ख़ुशीआं वाला उडणा नहीं भौरा, सुगंधी नज़र कोए ना आईआ। ज़रा वेख की खेल होवे दोहरा, सरगुण निरगुण हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे वाह मेरे सुल्ताना, शहिनशाह वड्याईआ। मैं तेरा नूर नुराना, चशम नूर रुशनाईआ। जल्वा तेरा ज़िमी असमानां, तकां धुर दरगाहीआ। कलमा सुणावां कलामा, कायनात जणाईआ। तूं मालक मेरा अमामा, अगोचर अगम्म अथाहीआ। मैं सजदयां विच करां असलामा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। की गोबिन्द दा वज्जे दमामा चोट नगारे इक टिकाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलामा, बन्धन ज़ंजीर दए कटाईआ। की खेल करे नौजवाना, मर्द मर्दाना हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार आप प्रगटाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं वेख्या माटी भाण्डा, वरभण्ड दयां जणाईआ। किसे दा सीना रहे ना ठांडा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। लहिणा पैग़म्बरां मुकदा जांदा, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। जिन्हां सूर गाँ खाधा ढांडा, खल्लां खल्ल लुहाईआ। उहनां सीर मिले ना माँ दा, अन्त रोवण मारन धाईआ। विछोड़ा होए प्रभू दे नाँ दा, जन्म लेखे कोए ना पाईआ। सहारा मिले किसे ना बांह दा, बाहों फड़ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। घड़ा कहे मैं धुर दा हुक्म सुणावां, अणसुणत दयां जणाईआ। मुहम्मद ने जिस वेले पहले दिन सुणया तराना, कलमा नाम ख़ुदाईआ। निगह मारी ज़िमीं उत्ते असमानां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। फिर पैग़ाम

❋

❋

आया शाहाना, शहिनशाह दृढ़ाईआ। उठ रसूल नौजवाना, रसूलल्लाह रिहा सुणाईआ। लेखा पिछला मुक्कया कान्हा, बंसरी धुंन ना कोए वजाईआ। मेरा हुक्म तेरा इस्लामा, इस्म इक्को इक समाईआ। आपणा रूप दस्स के बाणा, तन वजूद दिता वखाईआ। लब लबां तांईं कटाणा, लबरेज़ होए लोकाईआ। तेरा साढे तिन्न हथ्थ सरीर सुहाणा मकाना, धरनी धवल सुहाईआ। कोरा भाण्डा इक वखाणा, माटी काची दे वड्याईआ। एहदे विच रख चार काना, शरअ शरअ विच्चों दृढ़ाईआ। चार यार मेलण दा बणाया बहाना, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। फेर दीपक जगा महाना, पंज तत तत कीती रुशनाईआ। फेर निगह कराई उपर असमानां, चिट्टी धार दिती प्रगटाईआ। पर्दा लाह मेहरवाना, मेहर मुहब्बत विच सुणाईआ। दिता नाम धन ख़ज़ाना, कलमा झोली पाईआ। फेर हस्स के किहा तेरा बदल जाणा ज़माना, ज़िमी असमानां खोज खुजाईआ। चौदां तबक मेरा तराना, तेरी तुरीआ राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। चार काने कहिण असीं वड़ गए विच मटके, मुहम्मद दिता टिकाईआ। असीं खेल वेखे नट्ठ के, भज्जे वाहो दाहीआ। निशाने तके सति दे, सति ज़िमीं असमानां प्रगटाईआ। भेव खुल्ल्हे परमेश्वर पति दे, पर्दा आप उठाईआ। असीं ख़ुशीआं दे विच हस्सदे, हस्ती तक नूर इलाहीआ। फेर मुहम्मद तांईं दस्स दे, गुफ़त शनीद सुणाईआ। खेल होए निज नेत्र लोचन नैण अक्ख दे, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। नूर तके रूप प्रतख दे, साख्यात सोभा पाईआ। चार यार तैनूं लभ्भदे, ख़ुद ख़ुदा रिहा दृढ़ाईआ। मेले होणे नाल सबब्ब दे, सज्जणा समझ कोए ना पाईआ। कुछ बचन सुण लै अज्ज दे, पहली गुफ़तार विच सुणाईआ। जो घड़े सो भज्जदे, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। ओह वेख तेरे सदीआं सद लँघदे, आपणा पन्ध मुकाईआ। खेल वेख सूरे सरबंग दे, जो करता धुरदरगाहीआ। नज़ारे तक उलटे पलँघ दे, जो तेरा लेखा अन्त कराईआ। निशान रहिणे नहीं तारे चन्द दे, चन्द वेखे धुर दा माहीआ। असीं उस दा हुक्म मन्नदे, जिस दा कलमा अगम्म अथाहीआ। काने कहिण असीं वसेरा करदे नहीं बांस छप्परी छन्न दे, जगत दवार दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। काने कहिण साडा कदीम दा सबूत, कुदरत दा मालक रिहा जणाईआ। जिस वेले मुहम्मद नाल चार यारी दा मिल्या कलबूत, तन वजूद नाल वड्याईआ। उस वेले नूरी अल्ला होया मौजूद, जोती जाता नूर चमकाईआ। आपणी मंज़ल दस्स मकसूद, हक हक दिता सुणाईआ। शरअ दी दस्स हदूद, बन्धन दिता बंधाईआ। इशारा कीता अर्श फ़र्श अरूज, आलीशान दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। काने कहिण जिस वेले चार यारी कीती त्यार,

❋

❋

मुहम्मद महिबूब दया कमाईआ। पंज दीपक बाले सी नाल प्यार, पंचम तत रंग रंगाईआ। उत्ते चिट्टी चादर ताणी सी समझ रूप दातार, धरनी धवल वज्जी वधाईआ। फेर सजदा कर निमस्कार, आजज़ हो के सीस निवाईआ। मैं तेरा बरख़ुरदार, ख़ुद मालक तेरी सरनाईआ। फ़रमान कीता परवरदिगार, पारब्रह्म आप सुणाईआ। तेरा लेखा चार यार, मुहम्मद अहिमद संग बणाईआ। होर सुण अगली गुफ़तार, गुफ़त शनीद दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले तेरी आई अन्तिम वार, वाहिदा पिछला वेख वखाईआ। प्रगट होणा विच संसार, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सब दी पावां सार, वेखां चाँईं चाँईंआ। फेर लहिणा देणा देवां कर्ज़ उतार, पिछला लेख रहे ना राईआ। कलि कल्की लै अवतार, अमाम अमामां नाउ प्रगटाईआ। एसे घड़े कुम्भ नाल करां विहार, माटी मटका सोभा पाईआ। चारे काने विच खिलार, तेरी यारी आपणे विच छुपाईआ। एसे रसम नाल तेरी कसम नाल उत्ते चिट्टी चादर देवां ताण, दीपक पंज पंज रुशनाईआ। अगला लेखा फेर दस्सां महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। वीह कत्तक संदेशा दिता नौजवान, सम्मत शहिनशाही सत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवणहारा साचा दान, सीस दस्तार रख भगवान, भगवन भगवन्त कन्त अन्त आपणे विच समाईआ।

२१ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ नाज़र सिंघ, साधू सिंघ, मलकीअत सिंघ, मंगल सिंघ, सरदारा सिंघ, कर्म सिंघ, भवगान कौर, सरवण सिँघ पक्खोवाल, भगत सिँघ लताला, बलवन्त सिँघ गुज़रवाल, हरजीत सिँघ लील,

भाग सिंघ, बसराउ गुरदयाल कौर बोपाराए, धन्ना सिँघ ढहि पई, हरी सिँघ महिमा सिँघ वाला,
बाबू सिँघ दद्दा हूर, नाहर सिँघ रकबा, गुरदयाल सिँघ नन्गल ख़ुर्द, पलटू राम सुधार,
चैंचल सिँघ सुधार, हरबंस सिँघ संगरूर, गुरनाम सिँघ बुढेल, दरबारा सिँघ बाठ,
पाखर सिँघ मोही, गुरनाम सिँघ जनेतपुरा, बाबू सिँघ डेलों,
अजमेर सिँघ ते जगीर सिँघ घुंगराणा,
पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुध्याणा

सतिगुर शब्द कहे मैं दो जहानां चुक्कां पड़दा, ओहला दो जहान रहिण ना पाईआ। नव सत्त जगत जहान वेखां सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जन भगत सुहेला आत्म परमात्म मंज़ल वेखां चढ़दा, नव नव चार दा डेरा ढाहीआ।

❋

❋

ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ खेल वेखां अगम्मे घर दा, गृह गृह जो दरसाईआ। रूप वेखां तकां नरायण नर दा, जो निरवैर आपणा आप ल्ए प्रगटाईआ। लेखा जाणां समुंद सागर सरोवर सर दा, तीर्थ तट्टां खोज खुजाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर तकां दर दरवेश वरदा, ख़ादम ख़िदमतगार ध्यान लगाईआ। लेखा जाणां निरगुण सरगुण चोटी जड़ दा, चेतन भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं मुहम्मद दिता इशारा, सैनत अगम्म लगाईआ। मूसा ईसा वेखो आपणा अन्त किनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। नूर छुपणा चन्द सितारा, सत्हा बुलंदी रहे कुरलाईआ। वरते खेल परवरदिगारा, बेपरवाह अगम्म अथाहीआ। जिस नूं झुकण तेई अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। सो शाहो भूप भूप बण सिक्दारा, हुक्म हुक्म इक दृढ़ाईआ। नव सत्त मेटणा धूंआँधारा, माया ममता मोह गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। मुहम्मद कहे मैं नेत्र अगम्म खोल्हया, नैण ल्या उठा। हक नाअरा इको बोलया, चौदां तबक सुणा। उम्मत उम्मती रहे ना अनभोलया, डौरु डंक वजा। सब दा लहिणा मुकणा हौलया, लेखा अवर रहे ना रा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरता। मुहम्मद कहे मैं सदी चौधवीं मारां हाक, नाअरा हक सुणाईआ। कमलीए तेरा मेरा तुट्टण लग्गा साक, नाता अग्गे ना कोए जुड़ाईआ। उठ तक बन्दे माटी ख़ाक, ख़ाक सार होए लोकाईआ। मेरा पूरा होण लग्गा वाक, मदीना दए गवाहीआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट मारीं झाक, निरगुण धार ल्ए अंगड़ाईआ। कुछ मेरा खेल वाच, पैग़म्बर सीस निवाईआ। केहड़ी कूटे लग्गणी आंच, अग्नी अग्ग जलाईआ। मुहम्मद वेख्या चारों कुण्ट अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। फेर संदेशा दिता साच, सच दिता समझाईआ। औह वेख खेल करे मेरा महिबूब कमलापात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दे सब कुछ हाथ, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस नूं झुकदे त्रैलोकी नाथ, पैग़म्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। ओह सब दी पूरी करन वाला अन्तिम वाट, अग्गे पन्ध ना कोए रखाईआ। अन्त किनारे पहुंचे घाट, पत्तन डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे हज़रत औह तक अष्टभुज दी धार, देव देवा दयां सुणाईआ। जेहड़ी होई सिँघ अस्वार, शस्त्रधारी रूप बदलाईआ। सुंभ निसुंभ दिते सिँघार, दैंता करी सफ़ाईआ। हुक्म मन्नया शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वाहो दाहीआ। अन्तिम प्रगट हो कलि कल्की अवतार, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस शस्त्रधारी

❋

❋

सिंघासण थल्ले दिती वाड़, उपर आपणा आसण लाईआ। छेती निगह उस वल्ल मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। झट दुर्गा होई हुश्यार, संदेशा देवे चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं हो जा ख़बरदार, बेख़बरे ख़बर इक दृढ़ाईआ। ओह वेख तेरा परवरदिगार, मेरा मालक अगम्म अथाहीआ। जिस मेरे नाल कीता प्यार, परम पुरख दिती वड्याईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सब दी पावे सार, महासार्थी आपणी खेल खिलाईआ। मैं चाहुंदी मैनूं सिंघासण थल्लयों कढ के उपर ल्ए बठाल, देवे माण वड्याईआ। फेर सदी चौधवीं तैनूं करां बेहाल, बिहबल होए लोकाईआ। चार यारी वज्जे ताल, खण्डा चार कुण्ट खड़काईआ। तेरे कलमे दी दिसे कोए ना ढाल, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सदी चौधवीं झट ग़ुस्से विच अक्खां कर के लाल, भय रही वखाईआ। मेरा काला सूसा तक कमाल, अम्बर नीले रंग रंगाईआ। तूं मेरी झल ना सकें झाल, तैनूं सच दयां समझाईआ। मैं सारी खलकत करनी बेहाल, तोबा तोबा करे लोकाईआ। नी अष्टभुज तूं ते कालका कीता सी हल्ल सवाल, खप्परी जगत हथ्थ फड़ाईआ। नी मैं वी आपणी गोली दा मुख कर दिता लाल, ख़ूनधारा धार वहाईआ। जिस नूं सके ना कोए संभाल, सम्बल बैठा हरि जू आपणी खेल खिलाईआ। दुर्गा कहे नी एह की कीता कमाल, की तेरी चतुराईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं हुक्म संदेशा देवे जिस दी अवल्लणी चाल, अनडिठड़ी कार कमाईआ। फल रहिण नहीं देणा किसे डाल, सिंमल रुक्ख जगत लहराईआ। उहदी झल्ले कोए ना झाल, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे दुर्गा मेरी गोली दे मुख विच लग्गा ख़ून, ख़ून खराबा दयां कराईआ। नी मैं पिछले चहुं जुगां दा बदल देणा मज़मून, कलम शाही कातब ना कोए लिखाईआ। मेरे परवरदिगार ने बदल देणा कानून, पिछला लाअ नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा मुहम्मद ने नुक्ता लाया विच नून, तिस दा लेखा पूर देणा कराईआ। मैं ताली मार के कहां सारे अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों कर देणे महिरूम, महरम नज़र कोए ना आईआ। अगला खेल होणा नामालूम, बुद्धी विच ना कोए समझाईआ। मेरी इक्की कत्तक दी पहली रसम जिस ने वड्डी बणना रसूम, रिवाज जगत वाला बणाईआ। जिस प्रभू नूं सारे कहिंदे सूम, ओह जगत कहर लहर दे गफ्फे दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। दुर्गा कहे सदी चौधवीं कालका कोल सी काला खप्पर, जिस राकश ल्ए खाईआ। मैं नौ सौ नड़िनवें योजन रोज करदी सां सफ़र, भज्जदी वाहो दाहीआ। किसे दे उत्ते आउण नहीं दिता सी कफ्न, मढ़ी गोर ना कोए जणाईआ। किसे दा पवित्र रहिण दिता नहीं सी बदन, शस्त्रां नाल धायल कराईआ। कूड़ा छुडा दिता वतन, बेवतन कीती लोकाईआ।

❋

❋

देवतिआं आई पैज रखण, दुष्टां डेरा ढाहीआ। एह तैनूं सुणावां बचन, संदेशा सहिज सुभाईआ। की खेल होणा अलख अलखण, अगोचर की कार कमाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं लग्गी लँघण, मुहम्मद लेखा रहे ना राईआ। किसे नूं कोई ना लावे अंगण, गोदी गोद ना कोए टिकाईआ। निशान रहे ना तारा चन्दन, चन्द सितार रोवे मारे धाहीआ। मक्के काअबे मिले ना कोए अनन्दन, अनन्द अनन्द ना कोए रखाईआ। साची रहे कोए ना बन्दन, बन्दगी विच सीस ना कोए निवाईआ। फिरे दरोही विच वरभण्डन, ब्रह्मण्ड नेत्र नीर वहाईआ। झगड़ा मुकणा जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज लेख चुकाईआ। किरपा करे सूरा सरबंगण, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे नाम नगारे वज्जण, गोबिन्द डोरू डंक वजाईआ। जिस दी ख़ातर तत्ती लोह ते बैठा गुर अर्जन, तेग़ बहादर आपणा सीस कटाईआ। गोबिन्द बच्चे नीहां हेठां लग्गा रखण, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। माछूवाड़े माही आपणा लग्गा लभ्भण, सथ्थर यारड़ा सेज हंढाईआ। ओह खेल करे समरथण, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सब कुछ वेखे आपणी अक्खण, नेत्र जगत वाले खुल्हाईआ। दीन दुनी दे भाण्डे कर देवे सक्खण, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। सदी चौधवीं सब नूं आवे परखण, कसवटी धुर दी नाल उठाईआ। कोटां विच्चों कोई गुरमुख साचे नाम दी सिल अलूणी आवे चट्टण, हीरा मुख नाल छुहाईआ। उस वेले ज़िमीं असमान फट्टण, पट्टी अवर ना कोए बंधाईआ। प्रभ दा खेल होणा बाज़ीगर नट्टण, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। नी दुर्गा तेरी काली दी जीभ आया कटण, कटाक्ष आपणी धार मेरी गोली दे मुख विच लाईआ। जिस दा लेखा सके कोए ना रटण, संदेशा सके ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे जिस मेरी गोली दे मुख विच मारया तीर, निशाना जगत बणाईआ। नी मेरा साहिब पीरां दा पीर, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। जिस शरअ दे कटणे ज़ंजीर, शरीअत देणी बदलाईआ। बदल देणी तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। जिस नूं झुकणे पैग़म्बर गुर फ़कीर, फ़िकरा सुणावे थांउँ थाँईंआ। उहदी मंज़ल इक अख़ीर, आख़र रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा होका दिता कबीर, कूक कूक सुणाईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, तीस बतीस ढोले मुहम्मद गाईआ। उस दी अज्ज ख़ुशीआं वाली ईद, इक्की कत्तक ख़ुशी बणाईआ। जिस ने झगड़ा मेटणा छुरी शरअ वाली बकरीद, उस ने मेरी गोली जुगिन्दर दे मुख विच्चों धारां दितीआं वगाईआ। मेरी खुल्ह गई ग़फ्लत वाली नींद, आलस रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अष्टभुज कहे नी मैं सुणया ओह परम पुरख प्रभ सांझा, निरवैर इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे ओह एसे कर के दीन मज़्हब नूं मारन आया मांजा,

❋

❋

जो सिंघासण कोल रखाईआ। औह वेख चार कुण्ट वगदा झांजा, झक्खड़ झुल्ले थांउँ थाँईंआ। दो जहान जिस दा ढोला गांदा, तूं मेरा मैं तेरा जंगजू बहादर तिन्ने चारे हथ्थ विच फड़ के देण वखाईआ। फेर मैनूं ना देवे कोए उलाम्भा, मैं सच सच दयां सुणाईआ। मैनूं सुण के आवे कांबा, कम्ब कम्ब गोली ने सृष्टी दिती हिलाईआ। नी दुर्गा तेरा काला खप्पर ते मेरा भाण्डा वेख लै तांबा, जिस दी उम्मत रीत दिती चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तांबा कहे मेरी अनोखी धात, दरोही मेरी दुहाईआ। मुहम्मद ने नौ वार मेरे विच खाणा खाधा सी आप, आपणी हथ्थीं बणाईआ। अल्ला हू अन्ना हू करदा रिहा जाप, बिस्मिल कहि के ख़ुशी मनाईआ। तन वजूद वखा पाक, रूह बुत कर सफ़ाईआ। झट ख़ुदा ने खोल्हया ताक, पर्दा रिहा ना राईआ। ख़ुशी नाल सुणाई बात, बातन भेव चुकाईआ। ओह तक मुहम्मद सम्मत शहिनशाही सत्त इक्की कत्तक दी रात, रैण भिन्नड़ी दयां वखाईआ। जिस करना खेल तमाश, हुक्म हुक्म वरताईआ। तेरी उम्मत दी इक इक एहदे विच पाउणी लाश, गोरां रोवण मारन धाहींआ। शंकर भज्जा आवे उतों कैलाश, सँघारी आपणा पन्ध मुकाईआ। चारे फ़रिश्ते करन तलाश, ज़बराईल अज़राईल मेकाईल इसराफील भज्जण वाहो दाहीआ। अन्तिम किसे तों कम्म नहीं आउणा रास, रस्ता भुलाए बेपरवाहीआ। एह खेल बड़ा अफ़सोसनाक, चिन्ता चिखा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार भुगताईआ। झाड़ू कहे मैं धरनी करां साफ़, कूड़ा किरकट वेख वखाईआ। मैं जगत विच गुस्ताख़, मिट्टी ख़ाक उडाईआ। मैनूं इक दिन मुहम्मद गया आख, सहिज नाल समझाईआ। उठ के ज़रा झाक, सदी चौधवीं ध्यान रखाईआ। जिस वेले दीन दुनी विच रिहा ना साच, संजम सच ना कोए समझाईआ। चारों कुण्ट लग्गणी आंच, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। तेरा खेल होवे बहुभांत, पर्दा दयां उठाईआ। तूं पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार दा देणा साथ, सगला संग बणाईआ। जिस दा दो जहानां फिरना राथ, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ। तूं उस नूं मन्नणा कमलापात, पतिपरमेश्वर कहि के सीस निवाईआ। झट मांजे जोड़े हाथ, निउँ निउँ लागा पाईआ। मुहम्मदा कदों मुकेगी वाट, मैनूं दे दृढ़ाईआ। मुहम्मद ख़ुशी विच दिता आख, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। तेरी पति आपे ल्ए राख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तूं सेवक बणना चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तांबा कहे मेरी सब तों वक्खरी ताकत, सूरबीर दयां दृढ़ाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी रफ़ाकत, संगी संग ना कोए निभाईआ। दानशमंदां मेटणी ल्याकत, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। सब नूं लैणा आपणे विच हिरासत, बचया रहिण

❋

❋

कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण नहीं देणी विरासत, आपणा पेट लैणा भराईआ। क्यों मेरे साहिब दी बड़ी याददाशत, जुगत दा लेखा भुल्ल कदे ना जाईआ। जेहड़ी दीन दुनी हो गई नास्तिक, नास करके दए वखाईआ। गुरमुख वेखे सन्त सुहेले अस्तिक, असल असल विच मिलाईआ। एह खेल प्रभू दा वास्तक, वसल यार दा दए गवाहीआ। चारों कुण्ट हुक्म दी होणी आफ्त, आफ्ताब नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा भविक्ख्त करे साबत, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा करे तुआकब, पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। दो जहानां बणके राकब, हुक्म हुक्म वाला सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी आप कमाईआ। अष्टभुज कहे सदी चौधवीं मेरा नहीं कोई तकरार, झगड़ा जगत वखाईआ। मैं तां पिछली कथा दस्सण नूं आई सां बाहर, फिर सिंघासण थल्ले वड़के, आपणा आसण लाईआ। हुक्म नाल मैं वी कालका कीती सी त्यार, काला खप्पर हथ्थ फड़ाईआ। तैनूं गोली बख्शी परवरदिगार, रहमत सच वाली कमाईआ। जिस दे मूँह विच्चों चली लहू दी धार, धरनी लाल रंग रंगाईआ। एह खेल अगम्मी यार, हरि यारड़ा आप कराईआ। जिस दे सब कुछ अख्त्यार, मुखत्यारनामे सब दे ल्ए छुडाईआ। मैं अन्त करां निमस्कार, निउँ निउँ लागां पाईंआ। तेरा खेल सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे जंगजू बहादर भगत सुहेले ख़बरदार, चारों कुण्ट लैण अंगड़ाईआ। तिस दे ढहि पवां दवार, निव निव लागां पाईंआ। जो करे करावे करनेहार, करनी करता इक अख्वाईआ। जिस दी शब्दी शब्द ललकार, दो जहान उठाईआ। उस दे चरणां दी धूढ़ी लावां छार, मस्तक ख़ाक रमाईआ। जो निरगुण निरवैर अमाम अमामा कलि कल्की ल्ए अवतार, निहकलंका वेस धराईआ। शाह पातशाह शहिनशाह बण सच्ची सरकार, धुर दा हुक्म आप प्रगटाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, अवतार पैग़म्बर गुर लेखा रहे ना राईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाल परवरदिगार, सांझा यार होए सहाईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले अन्त कन्त भगवन्त करे उज्यार, पर्दा कूड़ वाला चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त बेअन्त कलयुग आपणा हुक्म आप वरताईआ।

❋

❋

२२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ नछत्र सिंघ, भाग सिंघ, गज्जण सिंघ, गुरनाम कौर दुराहा, काका सिँघ लिबड़ा, बग्गा सिँघ नत, महिन्दर सिँघ झमट, गुरदेव सिँघ ललहेड़ी, श्री राम मकसूदड़ा, भजन सिँघ जीरख,

दर्शन सिंघ, जगदीश सिँघ अजनौध, गुरनाम सिँघ मुरिंडा, चैंचल सिंघ,
ईश्र कौर ते उजागर सिँघ महौण, बचन कौर ते मेजर सिँघ झमट बदोवाल, दुराहा शहर ज़िला लुध्याणा

सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अगम्मा धरतन, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। मैं हुक्म संदेशा सुणावां वाली अर्शन, अर्शी प्रीतम जो रिहा दृढ़ाईआ। की खेल होणा उत्ते फ़र्शन, चार कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब नूं आवे परखण, पारखू आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं ना कोई सोग़ ना कोई हरख़ण, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जन भगतां देवे आपणे दर्शन, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे धड़कण, माया ममता मोह गंवाईआ। फेर लेखा जाणे शरकन गरबन, शमाल जनूब अक्ख उठाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सुणे अर्ज़न, अर्ज़ी सब दी वेख वखाईआ। पूरब लेखा लाहवे कर्ज़ण, मकरूज़ आप चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धार वेखे नौ बरतन, हिस्से आपणे वंड वंडाईआ। मुहम्मद दा लेखा पूरा करे नाल शर्तन, शरअ दा लेखा रहे ना राईआ। शाह सुल्तानां पुट्ठी होवे नरदन, सिर सके ना कोए उठाईआ। अमाम अमामा होवे मर्दन, मदद अवर ना कोए रखाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दरदन, दुखियां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। बरतन कहिण साडा रूप नव खण्ड, नव चार दए गवाहीआ। असीं उच्ची रौला पाउणा डण्ड, होका हक सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी कर खण्ड खण्ड, सगला संग ना कोए निभाईआ। असीं सच दस्सीए जिस वेले निशान मुहम्मद बणाया सी तारा चन्द, नौ गृह समझ के सानूं कोल टिकाईआ। फेर हुक्म दा हो पाबन्द, सजदा सीस दिता निवाईआ। फेर कलमा गा के छन्द, ढोला गाया धुरदरगाहीआ। माणया अगम्म अनन्द, सुख सुख विच समाईआ। सुणया हुक्म सूरे सरबंग, हरि करता आप दृढ़ाईआ। मुहम्मद औह तक तेरी सदी चौधवीं रही लँघ, कदम कदम नाल बदलाईआ। तेरा महिबूब उलटा करे पलँघ, पावा चूल रहे कुरलाईआ। उस दा सीस ओढण होणा नंग, पड़दा सके कोए ना पाईआ। नौ बरतन कहिण गोबिन्द जिस वेले पहले दिन सी चढ़या जंग, जंगजू बहादर रूप बणाईआ। जिस वेले नीले दा कस्या तंग, थापी पिठ उत्ते टिकाईआ। सानूं सद्द के हुक्म दिता सूरे सरबंग, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नौ बरतन कहे गोबिन्द दिता आख, सहिज नाल सुणाईआ। वेखो मुहम्मद दी

❋

❋

अन्तिम शाख़, शाख़ रहिण कोए ना पाईआ। कर अगम्मी बात, बातन दिता दृढ़ाईआ। नाले मारया हाथ ते हाथ, हथेली हथेली नाल टकराईआ। फेर इशारा कीता मुहम्मद दी कबर विच एह नौ रखे सी साथ, किस्म वक्खरी वंड वंडाईआ। उस दी पुट्ठी करके लाश, पिट्ठ उत्ते टिकाईआ। एह संदेशा मुहम्मद दे के गया सी आप ख़ास, ख़ाहिश आपणी नाल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नौ बरतन कहिण असीं बैठे रहे नाल सबर, सबूरी प्रभ ने दिती जणाईआ। वड़े रहे विच मुहम्मद दी कबर, मकबरयां डेरा लाईआ। तकदे रहे उपर अम्बर, असमानां परे अक्ख उठाईआ। किस वेले आवे साडे पैग़म्बरां दा पैग़म्बर, जल्वागर नूर इलाहीआ। सानूं फड़ के कढे विच्चों अंधेरी कन्दर, धरनी धरत उत्ते दए वड्याईआ। असीं निशान तक्कीए अन्तिम तारा चन्द्र, चन्द सितार वेख वखाईआ। जिन्हां रीती बदली मट्ठ मन्दिर, मस्जिदां रंग रंगाईआ। की खेल करे आपणी धार विच रंगण, रंगत रंग की बदलाईआ। साडी मंज़ूर होवे बन्दन, बन्दगी सीस झुकाईआ। परवरदिगार किहा जिस वेले सदी चौधवीं लग्गी लँघण, अन्त अख़ीर बेनज़ीर वेख वखाईआ। तुहानूं ल्यावे आपणे कोल पलँघण, पूरब विछोड़ा दए मुकाईआ। एह लेखा जाणे सूरबीर बहादर जंगण, ताकतवर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बरतन कहिण जिस वेले कबर विच लग्गा साडा डेरा, दर बैठे आसण लाईआ। अगला पन्ध तक्कीए नेड़ा, पिछला पन्ध चुकाईआ। कवण वक्त प्रभ देवे दीन दुनी नूं गेड़ा, भँवरी भव विच भवाईआ। जगत शरअ दा मेटे झेड़ा, झंजट अवर रहे ना राईआ। भाग लगाए काया खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। मेहरवान करे आपणी मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। साडा लेखा पूरा करे केरां, जवां होर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नौ बरतन कहिण असीं सुणया ख़ुदा दा कलाम हक्की, मकबरे विच आसण लाईआ। साडी वासना रही ना शक्की, शिकवा दिता मिटाईआ। सानूं इयों जापया ज्यों मुहम्मद दी लाश हस्सी, हस्स के रही सुणाईआ। तुसां मेरे परवरदिगार दा खेल वेखणा अक्खीं, बिना अक्खां तों दए वखाईआ। जिस ने मेरी पति लैणी रखी, ओढण दए टिकाईआ। पर बरतनो याद करयो उस वेले सुक्का टांडा निशाना होवे मक्की, उत्ते गोबिन्द लेख लिखाईआ। सब ने डोरी उस उत्ते सट्टी, अवतार बैठे आस रखाईआ। अन्तिम जड़ सब दी जाणी पट्टी, पटने वाला ल्ए अंगड़ाईआ। जोत धार होणी इक्ट्ठी, शब्दी डंक वजाईआ। ख़ाली भाण्डा दिसे मट्टी, मिट्टी ख़ाक नज़री आईआ। धर्म दी रहे कोई ना हट्टी, सच नाम ना कोए विकाईआ। लेखे लग्गे मुहम्मद दी मौली अट्टी, कसीरा रवीदास दए गवाहीआ।

❋

❋

उस वेले जन भगतां बन्न्हणी सोहँ मस्तक पट्टी, जंगजू बहादर चारे उठ के लैण अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मक्की कहे मैं नहीं सुक्का टांडा, सब नूं दयां सुणाईआ। मैं लेखा मंगणा जिन्हां ने खाधा सूर गाँ ढांडा, पशूआं खल्ल लुहाईआ। पर याद रखयो उस वेले शब्द दी धार बलि दी गोली नाम लिखारी तृप्त दे सीस होवेगा लाल परांदा, सग्गी सगणां वाली नाल छुहाईआ। दो जहान भगत भगवान तूं मेरा मैं तेरा गीत होवेगा गांदा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख सूरबीरां ने खिच्चीआं होणगीआं लांगा, मालवे वाले देण गवाहीआ। उहनां चव्हां दे हथ्थ विच होणगीआं डांगां, सूरबीर ल्ए उठाईआ। झगड़ा पाउणा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आंढ गवांढां, वक्खरा घर ना कोए वखाईआ। कलयुग कूड़ लहर दीआं चढ़नीआं कांगां, कांगो वाले रोवण मारन धाहीआ। लेखा मुकणा रोज़े नमाज़ बांगां, अज़ां दा झगड़ा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार आप जणाईआ। कबर कहे मेरे अन्दर आई आवाज़, अज़ां दिती दृढ़ाईआ। जिस विच खोल्हया राज़, रहमत रहीम कमाईआ। पर्दा ओहला रहे ना आग़ाज़, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। एह हुक्म देणा इक्को मालक वाहिद, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पिछला कलमा रहे कोए ना शायद, शायद कहिण उत्ते प्रभ ने आपणा हुक्म आइद दिता कराईआ। तुसीं मेरे निक्के निक्के नाइब, संदेशे दिते थांउँ थाँईंआ। अगला हुक्म होणा जाइज़, नाजाइज़ ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कबर कहे जिस वेले गुरमुख बहादर जगत बणे लड़ाके, शब्द डण्डे हथ्थ उठाईआ। उधरों खेल वेखणा परवरदिगार विच ढाके, बग़लगीर सब नूं दए बणाईआ। जिस दे कोल आदि अन्त दो जहान दे ख़ाके, मुसव्वर अवर ना कोए रखाईआ। लेखा मंगे पुरख अबिनाशे, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरे करने इरादे, लेखा देवे चाँईं चाँईंआ। उस वेले कोटां विच्चों कोई भगत सुहेला जागे, जिस जागरत जोत करे रुशनाईआ। फेर हुक्म देवां आर पार कोल वाघे, वाहवा वज्जदी रहे वधाईआ। जो गोबिन्द दा लेख लिखाया विच दुआबे, ब्यास किनारा तट ख़ुशीआं नाल सब नूं रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। कबर कहे मैं वेखी (चौधवी) सदी, सदके सब नूं दयां सुणाईआ। मैनूं ऐं दिसया ज्यों धर्म लिखारीआं रूप बदल के सिर ते पा लई सग्गी, शगन जगत वाला मनाईआ। फेर चारों कुण्ट तकणी अग्ग लग्गी, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। एह रसम उस तों कराउणी जिस दी गोत होवेगी जगी, जागरत जोत जगाईआ। इधर सूरबीरां ने पट्टी मस्तक बद्धी, आपणी लैण अंगड़ाईआ। अग्गे शरअ

❋

❋

दी किसे नूं लैण नहीं देणी वढ्ढी, नाम कलमा विचोला ना कोए रखाईआ। कलयुग दी रहिण नहीं देणी गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। इक्को नूर प्रगटाउणा रब्बी, जिस नूं रब्बे आलमीन कहि के सारे गाईआ। जिस दा अहिवाला दे देवां पोह छब्बी, छहिबर नाम वाली लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हुक्म कहे आ गया नारद पांधा, नरदां पुट्ठीआं सिध्धीआं रिहा वखाईआ। आपणा गीत आपे गांदा, आपे रिहा जणाईआ। आपणी धूढ़ी आपे नहांदा, इश्नान आप समझाईआ। फेर बोल के हक सुणाउंदा, सुण वे मेरया गोबिन्द माहीआ। किथ्थों ल्यांदा सुक्का मकई दा टांडा, सुक्का हरया ना कोए कराईआ। मैनूं टिकाणा दस्स दे सचे थाँ दा, जिथ्थे प्रगट होवे धुर दा माहीआ। जेहड़ा सीर ना चुंघे माँ दा, पिता गोद ना कोए टिकाईआ। अग्गे रूप धरया होवे ना उहदे नाँ दा, जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर सारे सीस निवाईआ। ओह हिस्सा पावे ना सूर गाँ दा, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मालक ख़ालक होवे ते दो जहान जुम्मेवार न्याँ दा, हुक्म सच सच सुणाईआ। लेखा सब तों ल्ए कीते गुनांह दा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मुहम्मदा क्यों गूढ़्ही नींद सुत्ता, सुत्तया लै अंगड़ाईआ। तेरा अन्तिम पैंडा मुका, मुकम्मल दयां सुणाईआ। तेरी उम्मत लेखा चुक्का, चुकन्ना दयां कराईआ। किसे दे गृह रहिणा नहीं हुक्का, हुक्म देवे धुरदरगाहीआ। जिस परवरदिगार पिच्छे कटाईआं मुच्छां, ओह मुश्किल रिहा वखाईआ। हुण झगड़ा पैणा कुशा, कुल उस दे नाल मिलाईआ। दोस्ता करीं मूल ना ग़ुस्सा, ग़ुस्से वाली गल्ल ना कोए सुणाईआ। जिस ख़ुदा ने तेरे नूर नालों विछोड़या तेरा जुस्सा, कबरां विच दबाईआ। उस ने संदेशा दिता सुच्चा, सच दयां समझाईआ। तेरा नाता तेरी उम्मत नालों तुट्टा, तुट्टयां गंढ ना कोए पवाईआ। उस वेले गोबिन्द शब्द दा तीर निशान छुटा, अणयाला आप वखाईआ। तेरी लहिंदी ढहिंदी जाए गुट्ठा, गोशा रोवे मारे धाहीआ। धरनी धरत पैज आप लुट्टा, लुटेरा बणया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। टांडा कहे सुण नारद पंडता, ब्राह्मणा ब्रह्म दयां जणाईआ। जिस लेखा मुकाउणा कलयुग कूड़ क्रिया हंगता, हउमे डेरा देवे ढाहीआ। लेखा रहिण नहीं देणा भुक्ख नंग दा, भण्डारे अतुट दए वरताईआ। पहलों अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं नज़ारा वखाउणा उम्मत वाले जंग दा, मज़्हब मज़्हब नाल ठुकराईआ। लेखा पूरा होणा जो पेशीनगोईआं विच रिहा मंगदा, मुहम्मद आसा मनसा साहिब नाल मिलाईआ। जो गोबिन्द बचन कीता सी जिस वेले पहले दिन नीले दा तंग सी कसदा, तंगदस्त होवे लोकाईआ। मैं पुरख अकाल वणजारा नहीं पंजां दरयावां दे जंग दा, पंजाब विच इक इशारा

❋

❋

दिता कराईआ। मैं मालक हो के आवां खण्ड ब्रह्मण्ड दा, पुरीआं लोआं चरणां हेठ दबाईआ। मेरा नाम अणयाला तीर खेल करे चण्ड प्रचण्ड दा, तुरंग तुफंग इक्को नज़री आईआ। मैं किसे कोलों दान होवां ना मंगदा, मांगत हो ना झोली डाहीआ। इक्को नाता रखां तेरे संग दा, तेरे नाल मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। टांडा कहे मेरे उत्ते लिख्या गोबिन्द, मिली मात वड्याईआ। मैं उहदा खेल वेखणा विच हिन्द, सम्बल निवासी ध्यान लगाईआ। भगत सुहेले तकणे अगम्मी बिन्द, बिन्दराबन दा ध्यान लगाईआ। लहिणा तकणा जीउ पिण्ड, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। जिस दी धार सागर सिन्ध, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे महिबूबा, मेहरवान तेरी वड्याईआ। तूं हर घट सदा मौजूदा, दो जहानां सोभा पाईआ। तेरा हुक्म ना जाए बेहूदा, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। की सदी चौधवीं करना कर्म अजूबा, अजब निराले देवां दृढ़ाईआ। तेरा दर दवार सब तों ऊचा, उच्च अगम्म तेरी सरनाईआ। क्यों कुम्भ नूं मारया मूधा, मूधे तों सिध्धा फेर कराईआ। इस दा भेव दस्स दे इक ते दूजा, दूआ इक नाल मिला नेत्र रो के कहे बसुधा, धरनी रही जणाईआ। मेरे दीन दयाला मेरे सीने ते होणा युद्धा, युधिष्टर दा लेखा निक्का निक्का नज़री आईआ। उस वेले कृष्न ने आपणे रथ विच रथवाही बणके सवा सेर दा रखया सी ख़ाली कुज्जा, कुम्भ नूं हथ्थ मूल ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो हुक्म अलाह, आलीजाह सुणाईआ। मैं सब नूं दयां इतलाह, गुफ्त शनीद आप दृढ़ाईआ। बाई कत्तक मेरा गवाह, शहादत शहिनशाहीआ। सब दे वायदे पूरे करे आप ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर इलाहीआ। मुहम्मद दा लहिणा दए चुका, चुकन्ने चार यार कराईआ। जिस ने भगतां मस्तक पट्टीआं दितीआं बंधा, सोहँ अक्खर लेख लिखाईआ। हथ्थ डांगां रहे उठा, भय विच वेखण चाँईं चाँईंआ। लाल परांदा मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सग्गी कहे सुहागण रहिणी कोई ना, दुहागण होए लोकाईआ। किसे दी पकड़े ना कोई बांह, सुक्का टांडा रिहा सुणाईआ। नौ बरतन हां विच करन हां, हमसाजण बणके संग बणाईआ। अन्त विछोड़ा होणा पुत्रां माँ, नार कन्त नज़र किसे ना आईआ। गुरु चेला देवे कोई ना ठंडी छाँ, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे उथे दो जहानां करे सच न्याँ, न्याँकार आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को इक अख्वाईआ।

❋

❋

२३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ सुरजन सिंघ, निरँजण सिंघ, महिन्दर सिंघ, गुरदेव सिंघ, मदन नाल, मग्घर सिंघ, भजन सिंघ, लाल सिंघ, हरनेक सिंघ, ज्ञान चन्द, हरबंस कौर, कुलदीप कौर, मलकीअत सिंघ,

रवेल सिँघ लुध्याणा, सुखवन्त कौर, हरचरण सिँघ लुध्याणा, महिन्दर सिँघ दाखे, कर्म सिँघ गुड़े,
सरदारा सिँघ चोलेवाल, मुखत्यार सिँघ मुंडीआं, बलवन्त सिँघ सन्त कलोनी पटयाला,
भजन सिँघ चुपकी, हरबंस सिँघ शेरपुर, सरवण सिँघ जमाल पुर, जुगिन्दर सिँघ दाखे,
शाम कौर मंडयाणी, जुगिन्दर सिँघ तलवाड़ा, फूला राणी लुध्याणा, लुध्याणा शहर

मुहम्मद कहे उफ़ आह मेरया अल्ला, वली अल्ला हो के दयां जणाईआ। मेरे महिबूब तेरा नूर होया इकल्ला, अकल कलधारी दयां दृढ़ाईआ। यामबीन दरोही मेरे चौदां तबकां दा ख़ाली दिसे महल्ला, नूर ज़हूर नज़र कोए ना आईआ। हक ख़ुदाए चार यारी छुटदा पल्ला, पलक विच ख़ाली नज़रीं आईआ। मेरा कलमा कायनात होया झल्ला, झलक तेरी ना कोए वखाईआ। मेरी उम्मत लग्गण वाला सल्ला, सलल सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तेरी क्यामत दा वक्त कदे ना टला, पैग़म्बर हो के दयां जणाईआ। तूं वसण वाला परवरदिगार निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। की खेल वरताउण लग्गा धरनी उत्ते थला, जल थल महीअल हुक्म वरताईआ। बौहड़ी चराग़ां विच किसे पाउणा नहीं तेल दा पला, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान तेरे गोबिन्द दा इहो होणा हल्ला, हालत बदले कूड़ लोकाईआ। मैं तेरे दवारे दरवेश हो के खला, ख़लक दे मालक सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। परवरदिगार कहे सुण मेरे मुहम्मद नबी, हज़रता दयां सुणाईआ। वेख लै लेखा आपणा चौधवीं सदी, सदके वारी आपणा घोल घुमाईआ। अग्गे कलमे दा बणीं मूल ना लबी, लालच अन्तष्करन ना कोए टिकाईआ। हुण ख़ुशीआं नाल चुक्क लै उम्मत दी डग्गी, भार कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। मैं मालक ख़ालक दो जहान कदी लैंदा नहीं वढ्ढी, रिशवत विच कदे ना आईआ। उम्मत दा नाता सदा लई छडीं, ख़ुशीआं नाल मेरी झोली पाईआ। ज़रा वेख लै आपणी हदूद हद्दी, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। दहि दिशा अग्ग लग्गी, अग्गे हो ना कोए बुझाईआ। औह तक ईसा आउंदा पैर दब्बी, हौली हौली बिन कदमां कदम उठाईआ। मेरी रहिणी नहीं अन्तिम गद्दी, मालक मालक इक अख्वाईआ। जिस दा घड़याल बेमिसाल रिहा वज्जी, नौबत हक हक सुणाईआ। ओह खेल करे अलाही अल्ला रब्बी, गाॅड गाईड आप अख्वाईआ। मूसा बांह चुक्क के सज्जी, कहे सज्जणो दयां जणाईआ। साडी सब दी डोरी उस नाल बद्धी, जिस नूं बन्दना

❋

❋

सजदे करके झट लँघाईआ। ओह शाह सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान सूरा सरबगी, शहिनशाह शाह पातशाह आप अख्वाईआ। जिस ने दीन दुनिया चुरासी वेखणी रूप कग्गी, हँस गुरमुख खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। मुहम्मद कहे मेरी इक्को मुहब्बत वाली आह, अहिद आपणा वेख वखाईआ। तूं मालक बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मेरा वाहिद इक ख़ुदा, बिना ख़ुदी तक्ब्बर सीस निवाईआ। मेरी उम्मत होण लग्गी जुदा, तारा चन्द ना संग निभाईआ। अगला की संदेशा तेरा सद्दा, सुनेहड़ा दे दृढ़ाईआ। परवरदिगार किहा ज़रा नेत्र उठा सज्जा, सच दयां वखाईआ। ओह वेख शब्द गोबिन्द फिरदा भज्जा, दो जहानां वाहो दाहीआ। जिस ने चलणा मेरी विच रज़ा, सीस अग्गे ना कोए उठाईआ। उहदे चरण चुम्मदी फिरे लख चुरासी दी धार कज़ा, दूर दुराडी निउँ निउँ लागे पाईंआ। हुण सब ने आपणा करनी दा लैणा मज़ा, जो मज़ाक कर के आपणी ख़ुशी मनाईआ। पैग़म्बरो आपणी उम्मत नूं तुसां आप दवाउणी मेरे कोलों सज़ा, लेखा सब दा अग्गे टिकाईआ। निगह मारो पवित्र रही कोई ना जगह, धरनी धवल ना कोए वड्याईआ। सच दी रखे कोए ना लज्जा, कूड़ कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। मुहम्मद कहे दुहाई मेरया रब्बा, रहमत दे कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। परवरदिगार कहे मुहम्मद तूं इक नहीं एका, धुर कलमे नाल सुणाईआ। ओह तक तेई अवतार रखी बैठे टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दसां गुरुआं मेरे हथ्थ फड़ाया लेखा, लेख अवर रहे नाँ राईआ। जो गबिन्द दिता संदेसा, माछूवाड़ा सेज सुहाईआ। तूं पुरख अकाल इक नरेशा, नर नरायण तेरी वड्याईआ। मैं चाहुंदा मेरा तेरा इक्को होवे भेसा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जद वसीए ते वसीए सम्बल देसा, देस देसांतर दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुकाईए मुल्लां शेख़ा, शख्सीअत इक्को इक समझाईआ। दीन दुनी दी बदल दईए रेखा, ·षीआं मुनीआं तों दस्सीए बाहर पढ़ाईआ। जन भगतां करना हेता, हितकारी रूप बदलाईआ। पिछला चहुं जुगां दा रखणा चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। मैं चाहुंदा तूं दो जहाना श्री भगवाना इक्को होवों नेता, दूजा शाह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर करनी कार कमाईआ। तेई अवतार कहिण पैग़म्बरो बणाओ साथ, सगला संग बणाईआ। दस गुरु जणाओ गाथ, की गहर गम्भीर पढ़ाईआ। सारे बणीए इक जमात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धुर दी सुणीए हक हदाइत, संदेसा अगम्म अथाहीआ। की पुरख अकाला दीन दयाला करे अनाइत, रहमत बख्शिश झोली पाईआ। किस बिध खेल करे वाहिद, इक अकेला आपणी कार भुगताईआ। असीं सारे उस दे मुताहित, सिर सके ना कोए उठाईआ।

❋

❋

सारयां विच्चों चहुं जगां विच्चों केहड़ा बणया लायक, जो आपा प्रभ दे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरी आमीना, निव निव सीस झुकाईआ। जिस ने साडीआं कीतीआं तक्सीमां, हिस्से वंड वंडाईआ। ओह मालक आलीशान अज़ीमा, आलीजाह बेपरवाहीआ। जिस दा खेल आदि अन्त कदीमा, कुदरत दा करता आप अख्वाईआ। जिस ने सुहाया मेरा मक्का मदीना, मकबरयां दिती वड्याईआ। ठांडा कर के सीना, आबेहयात मुख चुआईआ। मैं उस दा कलमा कीता तस्लीमा, तसव्वर उस ने दिता कराईआ। ओह मेरा मालक कादर करीमा, कुदरत दा मालक नूर इलाहीआ। उस दा हुक्म सुण के मैनूं बिना बदन तों आउंदा पसीना, बिना तन रिहा कुरलाईआ। उस ने प्रगट होणा उत्ते ज़मीना, ज़िमीं ज़मां वेख वखाईआ। दुहाई सब दी कर देणी तरमीमा, तरफ़दारी ना कोए जणाईआ। मैं तकां उस दा नूर बड़ा हुसीना, जिस नूर विच हसन हुसैन गए समाईआ। उस तों बिना असीं अवतार पैग़म्बर गुरु सारे हो गए यतीमा, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। तेई अवतार कहिण हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद सब दी औध गई पुज्ज, पूजा जगत रहे ना राईआ। भेव खुल्हाए गुझ, पर्दा आप उठाईआ। जिस खेल कीता उत्ते बसुध, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। शब्दी धार कराउणा युद्ध, खण्डा खड़ग नाम खड़काईआ। उस नूं समझे कोए ना बुध, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। जिस ने बदल देणा युग, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जगत जहान होणा उग्घ, उगण आथण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कहिण तेई अवतार मारो झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडे नाल तुहाडा लेखा मुकणा बाकी, बकाया नज़र कोए ना आईआ। सच दवार दी खोल्ह के तक्को ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं कलम दवाती, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रसना बोले कोए ना साखी, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाशी, नूर नुराना नज़री आईआ। साचे मण्डल पावे रासी, जोती जाता डगमगाईआ। जिस ने सब दी करनी बन्द ख़ुलासी, बन्धन सारे देणे तुड़ाईआ। सचखण्ड दवार दा मालक होवे सचखण्ड निवासी, दर घर इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण गुरु दस दयो सलाह, मशवरा इक जणाईआ। कवण सांझा बणे मलाह, बेड़ा जगत जहान उठाईआ। केहड़ा रहिबर बण के दस्से राह, रहमत हक कमाईआ। केहड़ा सांझा कलमा दए पढ़ा, कायनात इक सुणाईआ। केहड़ा दीन

❋

❋

मज़्हब दा लेखा दए चुका, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। केहड़ा धुर दी सिख्या दए दृढ़ा, पारब्रह्म ब्रह्म सगला संग बणाईआ। सारे कहिण इक्को मालक ख़ालक प्रितपालक जिस नूं अल्ला राम वाहिगुरु कहिण ख़ुदा, नूर नुराना नज़री आईआ। उस दे अग्गे करीए दुआ, बन्दना विच सीस झुकाईआ। पूरब लेखा सर्ब मुका, मुकम्मल आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर झट वेखण सारे, बिन नैणां तों नैण उठाईआ। वेखो खेल सच्ची सरकारे, की करता पुरख कार कमाईआ। जिस ने चार जुग सब नूं दिते लारे, संदेशयां विच सुणाईआ। ओह खेल करे अगम्म अपारे, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जिस ने शब्दी हुक्म नाल एह बध्धे जुग चारे, सवाधान दए कराईआ। सतिजुग तेरे विच प्रगटया अठारां वारे, आपणी खेल खिलाईआ। त्रेता तेरा खेल विच संसारे, दोहरा आपणा वेस वटाईआ। जिस राम ने सीता पिच्छे पाए पवाड़े, दहिसर वरगे रावण घाईआ। द्वापर तेरे विच ला दिते अखाड़े, कान्हा कृष्ना वेद व्यासा रंग रंगाईआ। कौरव पांडव रथां उत्ते चाढ़्हे, आपणी ख़ुशी बणाईआ। कलयुग तैनूं अन्त अन्त ललकारे, सच रिहा सुणाईआ। रूप अनूपा करे आप निरँकारे, पैग़म्बरां वेखे चाँईं चाँईंआ। बुद्धा दे के गया इशारे, सैनत नाल समझाईआ। नानक गोबिन्द खेल अपारे, जोती धार शब्द शनवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निहकलंक ल्ए अवतारे, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। सब दा लेखा वेख विचारे, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग अन्त खेल होणा विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव भज्जण वाहो दाहीआ। सो वेला वक्त पहुँचया अन्त किनारे, नईया नौका डोले थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे चारे जुगां हथ्थ बन्न्हे, बंधे दयो वखाईआ। जो खेल वखाया सी पुरख अकाल जट्ट धन्ने, पर्दा खोल्हया सहिज सुभाईआ। जिस दा निरगुण धार लेख लिख्या चौदां सौ तीह अंक पन्ने, अक्खर अक्खरी दए गवाहीआ। सो खेल करे जगत जहान आप भगवन्ने, भगवन आपणी दया कमाईआ। मुहम्मद दे पैंडे रहिण नहीं देणे लम्मे, सदी चौधवीं अन्त कराईआ। जेहड़ा इशारा कीता सी गोबिन्द दमदमे, मुखी तीर वाली उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत दुलारा, सूरबीर नज़री आईआ। मैनूं होर जगत नूं दे लैण दे हुलारा, कूड़ी क्रिया नाल करां हल्काईआ। सब नूं भुला देवां तेरा दवारा, तेरे दर ते पुज्जण वाला रहिण कोए ना पाईआ। मेरी इक्को मिन्नत ते इक्को हाढ़ा, हाढ़ा कढ के दयां सुणाईआ। मैं चाहुंदा सृष्टी दे अन्दर ला देवां इक अखाड़ा, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। झगड़ा पावां मर्द

❋

❋

नारा, ज़नो मर्द दयां हिलाईआ। मेरा हुक्म मेरा लेख तेरी करनी पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार कोई छाप सके ना विच अख़बारा, अक्खरां नाल ना कोए दृढ़ाईआ। मैं तेरा इक्को इक लाउणा चाहुंदा नाअरा, नर नरायण दया देणी कमाईआ। जे तूं झगड़ा मेटणा चार यारा, यारी सब दी सब नालों देणी तुड़ाईआ। दीन मज़्हब दीआं क्यों मेरी झोली पाईआं खारा, ख़ालस रूप ना कोए जणाईआ। कलयुग कहे मेरे मालक मैं चाहुंदा मेरे पिच्छों सतिजुग त्रेता द्वापर मेरी करनी दीआं गाउंदे रहिण वारां, ऐसी करनी कर के दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी अन्तष्करन सब दा वेखणा थांउँ थाँईंआ। पुरख अकाल कहे सुण दुलारे कलयुग, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सब दी औध रही पुग, पूजा पाठ वेख वखाईआ। बच्चया तूं सब दी मलीन करदे बुध, बुद्धी वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरे नाम कल्मयां वाले सारे जुट जाण विच युद्ध, यदी आपणा खेल खिलाईआ। किसे नूं सुझ सके ना कुझ, मूर्ख मुग्ध देणे वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ के सब दे उपर पा लै आपणा रोब, भय विच लै डराईआ। किसे दा साबत रहे कोए ना जोग, जुगीशरां डेरा ढाहीआ। जगत वासना विच सृष्टी दी दृष्टी कल्पणा विच सारे करन भोग, भस्मड़ रूप ना कोए बणाईआ। नवां सालां विच मेरा सब नालों कर दे वियोग, विचला मेल ना कोए मिलाईआ। हर घट अन्दर भर दे हउमे रोग हंगता गढ़्ह सुहाईआ। गृह गृह दिसे सोग, चिन्ता चिखा जलाईआ। बिना भगतां तों मेरे नाम दी मिले किसे ना चोग, चुग़ली निंदिआ विच दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। फेर मैं तैनूं देवां दरस अमोघ, जोती जाता पुरख बिधाता हो के नज़री आईआ। हुण माण लई बथेरी मौज, मजलस मुहम्मद नाल बणाईआ। अग्गे करीं कोए ना लोभ, हिरस हवस ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित आपणी करे अगम्मी खोज, जगत खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ।