२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ माछूवाड़ा साहिब गुरदवारे विच विहार होया
गुर गोबिन्दे मुहिज़ा असमाने ज़जीं, नूरे अकाल, बेचशमे ख़ुदा, शजीउल ज़मूज़े, अतीउल तिज़ा, खड़गे खड़गंग, प्रचण्डे प्रचण्ड, ब्रह्मण्डे ब्रह्मण्ड, गोबिन्दे अनंन, नाज़ीतो नवी, कज़ीमे आरू, अकाले दयाले, कृपाले, मज़ू शसतो, नज़ी फ़र्शो, ज़िमीं अर्शो, अवी आवले, इज़मलू, ज़नहिज़ा, शाइरो शबब, असमाने कबद, नूरे चशद, जिस्मों ज़वा, इस्मे ख़ुदा धवले दुआ, अज़ां इक जणाईआ। गोबिन्दे अज़ीज़ अकाले नज़ीद ख़ुदाए वज़ीद, यक वाहिदे अतीअद, आलमे अयश
❋
❋
शाहे शवश, शम्हा नूर, नज़ीउल नज़ा, बेनज़र इक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द कहे मैं सथ्थर यार लथ्था, सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। मेरी शब्द धार दी कथा, पुरख अकाल अकाल सुणाईआ। तेरा हुक्म यथार्थ यथा, यदी मन्न के सीस निवाईआ। मेरा मस्तक वेख मथ्था, धूढ़ी तेरी ख़ाक रमाईआ। मेरा सगल वसूरा लथ्था, बंस सरबंस तेरी झोली पाईआ। सच दवारे तेरे ढट्ठा, ख़ुशी नाल दृढ़ाईआ। मेरी पिठ ते तक तीर भथ्था, खण्डा हथ्थ विच चमकाईआ। मेरे मेहरवान मैं आया नट्ठा, भज्जया वाहो दाहीआ। एह धाम निराला अच्छा, अच्छी तरह सुणाईआ। एथे राम मेरी आसा गया सी रखा, संदेशा दिता अगम्म अथाहीआ। एथे सप्तस ·षीआं कीती तेरी कथा, बेअन्त बेअन्त तेरा खेल सुणाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करना अग्गे रहे कोए ना रट्टा, रट्टा जगत वाला मुकाईआ। तेरे हुक्म अन्दर सब कुछ छड्डा, छड्डी कूड़ लोकाईआ। बिना दस्त हथ्थ बध्धा, विच बन्दना सीस झुकाईआ। कुछ अगला दे सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। फिर गोबिन्द खिड़ खिड़ा के हस्सा, हस्सती तक नूर इलाहीआ। कलयुग वेखां अंधेरी मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गोबिन्द किहा वेख हाल मुरीदां, तूं मुर्शद बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर हुक्म नामयां दीआं तक रसीदां, जो बिन अक्खरां दितीआं फड़ाईआ। मुहम्मद दीआं वेख उम्मीदां, चार यारी संग रखाईआ। जिस दे विच चौदां सदीआं भरीआं तौफ़ीकां, चौदां सद नाल वड्याईआ। उम्मत दीआं होणीआं तारीफ़ां, सिफ्तां विच सालाहीआ। मैं सब नूं करन आया तस्दीका, शहादत बच्चयां वाली भुगताईआ। कलयुग दी जड़ उखेड़ां ठीका, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। जिस लेखे लाया सिँघ जुझार सिँघ अजीता, गढ़्ही चमकौर गंढ पवाईआ। तेरीआं बेपरवाह तकणीआं रीतां, की अगली आपणी खेल वखाईआ। मैं चाहुंदा पुरख अकाल दीन दयाल धरनी उत्ते ना रहिण मन्दिर ना रहिण मसीतां, इक्को तेरा नूर नूर नुराने नज़री आईआ। सब दीआं बदल दईं वल्दीअतां, वलद वालदा इक अख्वाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीकां, तूं मालक ख़ालक सचखण्ड निवासी धुरदरगाहीआ। नाले खण्डे नाल पंज कढ्ढीआं लीकां, नोक नोक नाल बदलाईआ। झट कलयुग दीआं निकलीआं चीकां, अग्गे आ के सीस निवाईआ। गोबिन्द कल्गीधर एह की कीता, की हुक्म रिहा सुणाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा जिस वेले सदी चौधवीं वेला बीता, धरनी धवल पन्ध मुकाईआ। उस वेले कलयुग मेरीआं रखीं उडीकां, मैं आवां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग हस्स के किहा ऐ गोबिन्द धुर दे चन्द, चन्द सितारा तैनूं सीस निवाईआ। क्यों छड के पुरी अनन्द, जंगल बैठा
❋
❋
सेज विछाईआ। गुरमुख दिसे कोए ना संग, संगी नज़र कोए ना आईआ। किथे धौंसा तेरा मृदंग, रणजीत नगारा कवण खड़काईआ। किस बिध गढ़्ही चमकौर आयों लँघ, आपणा खेल वरताईआ। गोबिन्द हस्स के किहा कलयुग आह मेरे साहिब दा सोहणा पलँघ, सथ्थर यारड़ा इक हंढाईआ। हुण मैं गढ़्ही चमकौर दा ख़त्म कर के आया जंग, बेफ़िकर हो के फ़िकरा इक्को गावां धुर दे माहीआ। इक होर सुण अगम्मी छन्द, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मेरे साहिब दे कोल अनोखा ढंग, जुग जुग वखरी खेल खिलाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं मुके पन्ध, नाल मुहम्मद चार यारी उम्मत तेरा संग बणाईआ। फेर ढाउणी शरअ दी कंध, दीन मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। खेल होणा नाल सूरे सरबंग, जोती शब्दी वेस वटाईआ। सम्बल चाढ़्हना नूर चन्द, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग झट झुकाया सीस, गोबिन्द चरण कँवल टिकाईआ। की खेल करें जगदीश, जगदीश्र कार कमाईआ। गोबिन्द किहा लेखा वेख बीस इकीस, दूआ एका जोड़ जुड़ाईआ। छत्र झुल्ले ना किसे सीस, राज राजान रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा गीत, ढोला अगम्म अथाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला सृष्टी दृष्टी परखे नीत, नीतीवान दया कमाईआ। फेर खण्डे दी आपणे खब्बे हथ्थ ते खिच्ची लीक, लाईन ऐन दिती बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द कहे यारड़े दा सथ्थर चंगा, सच सच विच समाईआ। मिल्या ओह अनन्दा, जिस दी आस अवतार पैग़म्बर गुर सारे गए रखाईआ। अग्गे चढ़ना नूरी चन्दा, अगम्म अथाह रुशनाईआ। मेरा फेर रूप नहीं होणा पंजां तत्तां वाला बन्दा, शब्दी सतिगुर गोबिन्द सदा सोभा पाईआ। कलयुग दा पैंडा रहे कोई ना लम्बा, मेरा ढईआ दए गवाहीआ। जेहड़ा मेरे सज्जे पट्ट दे उत्ते रखया खण्डा, एह ब्रह्मण्डां दए हिलाईआ। मैं सृष्टी विच रहिण नहीं देणीआं वंडां, इक्को इष्ट पुरख अकाल देणा बणाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां हरि भगतां मेरा होवे संगा, सगला संग जणाईआ। धुर दे नाम दा होए इक मृदंगा, जो पुरीआं लोआं खण्डां ब्रह्मण्डां उत्भुज सेत्ज करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग जा झुक, पुरख अकाल सीस निवाईआ। संदेसा दे दे मुहम्मदा तेरा पैंडा जाणा मुक, चार यारी ना संग निभाईआ। प्रभ दा भाणा ना जाए रुक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सदी चौधवीं लेखा रहिण नहीं देणा जिस लब कटाई मुच्छ, मुश्किल उम्मत देणी जणाईआ। जुग बदलणा प्रभ दी खेल तुछ, तुछ मात्रा दयां सुणाईआ। मैं पीर बणना उच्च, उच्च अगम्म अथाह मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे कलयुग दस्सां खेल अवल्ला, धुर दा हुक्म सुणाईआ। ओह वेख पैग़ाम देंदा नूरी अल्ला, आलमीन दृढ़ाईआ। उम्मत उम्मती छुडाउणा पल्ला, पल्लू गंढ ना कोए रखाईआ। धुर दा हुक्म कदे ना टला, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। इक्को नूरी जोत दीपक बला, गोबिन्द नूर करे रुशनाईआ। जिस शरअ दा मेटणा सल्ला, द्वैती डेरा ढाहीआ। माछूवाड़े मैनूं समझीं मूल ना कल्ला, अकल कलधारी मेरा सगला संग वखाईआ। ओह वेख मेरा शब्दी धार अगम्मी दला, जिस दी गणित ना कोए गिणाईआ। मैं कलयुग अन्त अख़ीर सतिगुर शब्द हो के मारना इक्को हल्ला, हिला देणी सृष्ट सबाईआ। जगत जहान करना झल्ला, मेरी झलक होवे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कार आप कराईआ। गोबिन्द किहा एथे जंग दा कीता अन्त, पुरख अकाल नाल मिल के वज्जे वधाईआ। फेर खेल दस्सां बेअन्त, बेपरवाह नाल मिल के दयां समझाईआ। कलयुग तेरे मिटाउण दी सोहणी बणाउणी बणता, घड़न भन्न्हणहार आपणी कल वरताईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, अलख अगोचर अगम्म अथाह आप समझाईआ। जिस दा नाम फ़रमाना इक मंत, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। उस तेरा तोड़ना गढ़्ह हँकारी हंगत, हउमे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म फेर सुणाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल अग्गे कीती अरदास, अरदासा इक्को वार सुधाईआ। मैं सदा वसां तेरे पास, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा साहिब अबिनाश, सचखण्ड निवासी नूर इलाहीआ। ओह तक अंधेरी रात, कलयुग साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मुहम्मद दीआं चौदां सदीआं कर तलाश, लेखा देणा थांउँ थाँईंआ। नाले ख़ुशी विच कीता वाक, सच दिता सुणाईआ। माछूवाड़े फेर दीन दुनी नूं देणी दात, कलयुग तेरी झोली नाल भराईआ। शरअ दा शरअ नाल कराउणा फ़साद, झगड़े विच जगत दुहाईआ। एह खेल कराउणा पुरख अकाल जिस दी रचना रची आदि, अन्त आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप चुकाईआ। कलयुग कहे गोबिन्द सदी चौधवीं तेरा की निशाना, साहिब सतिगुर दे समझाईआ। गोबिन्द किहा मेरा शब्दी शब्द तराना, नूरी नूर जोत रुशनाईआ। मेरा संग साथ होवे नाल श्री भगवाना, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म नाल मैं माछूवाड़े आया विच बीआबाना, जंगल डेरा लाईआ। आपणे तीर भथ्थे दा कर सरहाणा, सोहणी सेज सथ्थर यार वाली हंढाईआ। फेर लेखा चुकाउणा, दो जहाना, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। योधा सूरबीर बण मर्द मर्दाना, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कूड़ी क्रिया विच कोई रहिण नहीं देवां ग़ुलामा, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। जिस नूं मुहम्मद कहि के गया
❋
❋
प्रगट होवे मेरा अमामा, सो अमाम मेरा पुरख अकाल दा नूर इलाहीआ। जोती धार पहनणा बाणा, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। माछूवाड़े फेर सुहाउणा अस्थाना, जिस दी वार थित ना कोए समझाईआ। चारों कुण्ट युद्ध होवे घमसाना, घुंमण घेरी विच लोकाईआ। एह खेल करना मेरे मेहरवान मेहरवाना, जो मेहरवान अख्वाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद करन सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। गोबिन्द किहा मैं इक्को इक इक दा बेटा, दूजा संग ना कोए बणाईआ। इक्को इक इक दा खेवट खेटा, जगत मलाह इक अख्वाईआ। इक्को इक इक दा नेता, दो जहानां हुक्म सुणाईआ। कलयुग वेखीं माछूवाड़े दा भुल्लीं कदे ना चेता, चेतन तैनूं दयां कराईआ। जेहड़ा भथ्था मेरे प्यार विच लपेटा, वस्त्र पीला रंग रंगाईआ। ओह चौवी कत्तक सम्मत शहिनशाही सत्त माछूवाड़े फेर होवे मेरी भेंटा, पुरख अकाला दीन दयाला मेरी अमानत, मेरे कोल पहुंचाईआ। फेर मैं सारी दीन दुनी दा पुरख अकाल कोलों लै लैणा ठेका, बिना सतिगुर शब्द गोबिन्द तों सिर सके ना कोए उठाईआ। एह सब दा पूरा करना अन्तिम लेखा, लख चुरासी लहिणा देणा चुकाईआ। फेर कलयुग तेरी बदल देणी रेखा, सतिजुग सति सति वरताईआ। कलयुग निउँ के मथ्था टेका, एथे एसे तरह बहि के सीस निवाईआ। गोबिन्द तेरे बिना कूड़ी क्रिया भन्ने कोए ना कौड़ा रेठा, अंमित जाम ना कोए प्याईआ। झट पुरख अकाल शब्द संदेशा दिता सुण मेरे नूर अगम्मी बेटा, सुत दुलारे सति सच समझाईआ। तूं आदि अन्त जुगा जुगन्त मेरे नाल रहीं हमेशा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं माछूवाड़े मिल्या साचे सईआ, पुरख अकाल मिल के वज्जी वधाईआ। फेर मैं गुरमुखां दा लेखा तक्कया धर्म राए दी उत्ते वहीआ, चित्रगुप्त नाल उठाईआ। मेरा गुरसिख कोई चढ़े ना कूड़ी नईया, जगत भँवर ना कोए भवाईआ। उस वेले गोबिन्द दी जेब विच अन्त अख़ीरी सी इक्को रुपईआ, जिस नूं फड़ के चरणां हेठ दबाईआ। फेर निगह मारी मेरा बीत जाणा ढईआ, ढौंके विच झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। गोबिन्द इक रुपईए वल्ल तक्कया, धुर दा नैण उठाईआ। तूं कोई रहिण देणा नहीं भैण भाई सक्या, पिता पूत देणे लड़ाईआ। कलयुग झूठ चलाउणा हट्टया, सच दवारे रोवण मारन धाहीआ। तूं ढाउणा मदीना मक्कया, मुहम्मद संग चार यारी लहिणा देणा चुकाईआ। रुपईआ ख़ुशीआं दे विच हस्सया, सतिगुर गोबिन्द सीस निवाईआ। मेरे साहिब मैं वी वेखदा अंधेरी मस्सया, कलयुग अन्तिम रिहा आईआ। मेरी तूंही करीं रच्छया, दूसर हथ्थ ना दईं फड़ाईआ। मैं तेरे चरणां ढट्ठया, तूं ही मालक मेरा हक ख़ुदाईआ।
❋
❋
पटने वाल्या मैनूं लिख दे पटया, जिस पटे दा हरफ़ सके ना कोए मिटाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम पैणा रट्टया, सदी चौधवीं आवे आपणा रूप बदलाईआ। झट गोबिन्द ने हथ्थ विच फड़ के दब्बया, आपणी ख़ुशी वखाईआ। हुक्म दिता तेरा ममता वाला पैंडा लद्दया, तैनूं बख्शां इक सरनाईआ। ओह वेख कलयुग अन्त आउंदा भज्जया, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस वेले किसे दी रखे कोई ना लज्जया, सिर हथ्थ ना सके टिकाईआ। उस वेले मैं आवां मेरे नाल होवे पुरख समरथया, दीन दयाला अगम्म अथाहीआ। तैनूं आपणे गुरमुखां दा बणावां सक्या, सज्जणा सज्जण दयां मिलाईआ। सीस दी धार उत्ते सरोपा देवां इहो लाहा रुपईए तूं खट्टया, गुरमुख मेला मेलां सहिज सुभाईआ। रुपईआ ख़ुशीआं दे विच टप्पया, गोबिन्द चरण कँवल नौ वारी सीस झुकाईआ। फेर टेक्या मथ्थया, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस वेले सृष्टी होणी ज़ीरो बटया, मिटे नाम निशान ख़ुदाईआ। किसे दी कीमत रहे ना टक्या, शाह सुल्तान ख़ाक जाण समाईआ। माछूवाड़ा फेर धाम सुहञ्जणा होवे वड्याई देवे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। गुरमुखां दी धार, भगतां दा प्यार, गुरसिक्खां दा उधार, गोबिन्द दे चरणां दी धूढ़ी छार, शहिनशाह शाही धार विच लेखे लाईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त चौवी कत्तक दा विवहार, एह रुपईआ सतिगुर गोबिन्द गोबिन्द सतिगुर सतिगुर गोबिन्द दे दवार, दवारा गोबिन्द दा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब दा पूरा कर विवहार, धरनी धरत धवल धौल पाए सार, जिथ्थे मेल मिल्या गोबिन्द सूरे गोबिन्द सिँघ धुरदरगाही यार, यारड़ा सथ्थर बिन नीर वहाए अथ्थर, ख़ुशीआं नाल ख़ुशीआं दा मालक गया हंढाईआ।
सतिगुर गुर गोबिन्द गोबिन्द सिँघ धर्म धार दा बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस नूं मंज़ूर करे कबूल करे धुर दा राणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणा भाणा वरताणा, ना कोई मेटे ना मेट मिटाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सदा संग रखणा एथे उथे दो जहानां, विछड़े कदे ना जाईआ। पीला वस्त्र कहे मेरा परम पुरख सुल्ताना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। गोबिन्द दे प्यारयां फिर सीस एह टिकाउणा, जो गोबिन्द नाल मिल के गोबिन्द रूप समाईआ। अग्गे वास्ते चुरासी विच्चों मुक जाए आणा जाणा, सचखण्ड विच प्रभ जोत विच मिल के प्रभ दा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी दया लोकमात सतिगुर शब्द गोबिन्द हो के गुरसिक्खां उत्ते कमाईआ।
❋
❋
२४ कत्तक शहिनशाही सम्मत ७ जगीर सिंघ, प्रीतम सिँघ ते सरजीतम सिँघ राजो माजरा, सरूप कौर गोसलां,
बचन सिंघ ध्यानपुर, भजन सिँघ शेख़ूपुर, मेहर सिँघ शेख़ू पुर, प्यारा सिँघ लखनौर, नथ्था सिँघ बड़हेड़ी,
अमर चन्द पंजकोहा, प्रिथी सिँघ चण्डीगढ़्ह, सन्त सिँघ ते गुरदेव सिँघ माणक पुर, वीर सिँघ ते जेठा सिँघ बठलाणा,
सुरजीत सिंघ ते गुरदेव सिँघ घड़ूंआ, प्यारा सिँघ राज पुरा, सुरजीत सिँघ ते गुरशरन सिँघ नन्गल टाउन,
जुगिन्दर सिँघ लोटे कलोनी, गुरनाम सिँघ जनेतपुर, सेवा सिँघ खरड़, सुरिन्दर कौर पंजौर,
सवरन सिँघ बरक्त पुर, हज़ारा सिँघ चूनी कलां, सुरजीत सिँघ जगत पुर,
गुरदेव कौर बसी, हरबंस कौर मोरिंडा, रंगील पुर ज़िला रोपड़
सतिगुर शब्द कहे सुणो संदेशा तेई अवतार, पैग़म्बरां लैणां नाल मिलाईआ। तकणा खेल सच्ची सरकार, जो हरि करता आप कराईआ। पूरब पिछली पावे सार, महासार्थी आपणी कल प्रगटाईआ। जो संदेशा देंदा रिहा वारो वार, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। सो खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जाता पुरख बिधाता प्रगट हो विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी ल्ए जगाईआ। जिस नूं कहि के आए निहकलंक ल्ए अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक अन्तरजामी सब दी पाए सार, लख चुरासी नौ दस यारां बीस तीस चार लख वेख वखाईआ। आपणा आपणा लहिणा देणा कर्ज़ वेखे उधार, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। अहिदनामे कौल इकरार तक्को जिस विच करे ना कोए तकरार, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। तेई अवतार कहिण सतिगुर शब्द दस्सीए की कहाणी, कथनी कथ सके ना राईआ। असां भेव खुल्हाया शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, गीता ज्ञान नाल मिलाईआ। पैग़म्बर कहिण पड़दा लाहया अञ्जील कुरानी, बाईबल तुरैत संग बणाईआ। की दस्सीए जिधर तक्कीए झगड़ा जिस्म जिस्मानी, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। सब दी अन्तिम जूह दिसे बेग़ानी, मालक हक ना कोए बणाईआ। साडे अन्तर निरन्तर आई परेशानी, हैरानी विच दईए सुणाईआ। जिस नूं मन्नया शाह सुल्तानी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। ओह प्रगट होया योधा सूरबीर नौजवानी, मर्द मर्दाना वड वड्याईआ। जिस ने दीन मज़्हब दी बदल देणी कल्मयां वाली कलामी, कायनात इक पैग़ाम देवे चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं सब दी ल्ए अन्त सलामी, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग मेटणी अंधेरी शामी, शम्हा नूर जोत कर रुशनाईआ। सब दा नाता जोड़ना बाहमी, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा इस्लामी, इस्म इक्को इक वखाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर सारे तकण लोकमात, जोती धार ध्यान लगाईआ। की खेल करे अबिनाश, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। जिस दी मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन खेल खिलाईआ। जिस दे कलमे दी दिती आवाज़, अज़ां इक जणाईआ। ओह की करे करनेहार वाहिद, वाइदे सब दे पूर कराईआ। अगला हुक्म करे राइज, राजा प्रजा इक्को रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण ना देवे कोए मुहताज, नाम दी मुफ़लसी सारी दए मिटाईआ। नाम कल्पना विच रहे कोए ना अपाहज़, लंगड़ा लूल्हा रूप ना कोए दरसाईआ। जिस ने अवतारां पैग़म्बरां दा आपे रच के काज, लेखा सब दा झोली पाईआ। अग्गों दे ना सके कोए जवाब, जवाबतल्बी विच सारे सीस निवाईआ। बिना सईयदिउँ सारे करन आदाब, बिना कदमां धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर दस लाहो पड़दा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। वेखो खेल चोटी जड़ दा, चेतन सब नूं देणा कराईआ। रूप तक्को नरायण नर दा, नर हरि अगम्म अथाहीआ। जो भेव खुल्हाए साचे घर दा, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, गोर मढ़ी ना कदे दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर इक्को शब्द रहे दस्स, प्रभ नाम नाम वड्याईआ। इक्को नेत्र इक्को अक्ख, इक्को नैण जोत रुशनाईआ। इक्को रूप सदा प्रतख, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। इक्को सब दा सांझा हक, वक्खरा जुज़ ना कोए वंडाईआ। इक्को मार्ग लैणा तक, रहिबर इक्को नज़री आईआ। इक्को खेल पुरख समरथ, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। अवतार पैग़म्बर सारे पउ नट्ठ, भज्जो वाहो दाहीआ। मेल मिलावा होवे मालवे देश इक्ट्ठ, पुरीआं लोआं चरणां हेठ दबाईआ। इक्को इक इक दा वेखणा हट्ट, वणजारा वणज दए कराईआ। जिस दा सच किनारा अगम्मी तट, नईया नौका नाम चलाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना राम बेटे दसरथ, सीता सति धार नाल वखाईआ। धर्म दे साथी जिन्हां दे डांगा फड़ाईआ हथ्थ, मेल मिलाया थांउँ थाँईंआ। जिन्हां तिन्न वार राम दा रोक्या सी रथ, कैकई अग्गे वास्ता पाईआ। नौ वार जोड़े सी हथ्थ, मस्तक तिलक लगा के पाणी हथ्थां विच उठाईआ। नाले गाया प्रभू दा जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। नौ कोस राम दे नाल गए सी नस्स, कदम कदम नाल बदलाईआ। फेर सीता बदल के अक्ख, मेहर निगह टिकाईआ। राम नूं किहा झट, हलूणे नाल हिलाईआ। एह की कहिंदे सच, दर तेरे सीस निवाईआ। झट राम उन्हां दे सीस हथ्थ दिता रख, नेत्र नैण बन्द कराईआ। औह कलयुग तक्को पुरख अकाल दा रूप तक्को प्रतख, जो राम
❋
❋
दा राम नज़री आईआ। तुहाडा लहिणा देणा गोबिन्द नाल पूरा करे झट, चार जुग दा मालक भुल्ल कदे ना जाईआ। वस्त धुर दी दे के वथ, राम राम नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सीता दे धर्म दे साथी तिन्ने मोड़े, घरां वल्ल घलाईआ। उस वेले राम ने हथ्थ रखया सी काया दे भाण्डे माटी कोरे, घड़ा कुम्भ ख़ाक वाला नज़री आईआ। मिसरी दा कुज्जा रख के धुर दे राम अग्गे हथ्थ जोड़े, जन भगतां दा सगण तेरी झोली पाईआ। अग्गे साथ रहिण नहीं देणा रथ हाथी घोड़े, शाही लशकर ना संग निभाईआ। तेरा खाणा दिता भोरे भोरे, पहले दिन राम ने सवा सेर आटा गुंन्ह के सब नूं दिता खवाईआ। फेर हस्स के किहा कलयुग अन्तिम सब नूं पैणी लोड़े, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिस वेले सस्से उपर लग्गे होड़े, हाहे टिप्पी हँ रूप जणाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले दिसणे थोड़े, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। आटा कहे मेरी सवा सेर दी धार, सम्मत सोलह तों चली आईआ। हुण सृष्टी होणी ख्वार, नौ खण्ड पृथ्मी सार कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। किसे मिले ना कोए सहार, भुक्खी मरे ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं प्रभ ने तुहाडे दर ते कीता त्यार, पाणी विच मिला के दिती वड्याईआ। मैं होया ख़बरदार, सुत्ते लई अंगड़ाईआ। तक्कया खेल सच्ची सरकार, जो शाह पातशाह शहिनशाह खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सवा सेर कहे मैं भण्डारा वड्डा, वड्डयां निक्कयां दयां जणाईआ। जन भगतां संग कदे ना छड्डां, इक इक नूं मिलां चाँईं चाँईंआ। हुक्मे अन्दर फिरां बध्धा, जंगल जूह भज्जां वाहो दाहीआ। जिधरों मेरे साहिब दा आवे सद्दा, सुण के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस दी समझे कोए ना वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। सवा सेर कहे जिस वेले माछूवाड़े गोबिन्द ने पहले दिन खाधा, प्रशादा सवा सेर गुंन्ह के अतुट लंगर दिता बणाईआ। मेरा उसे दिन तों होया वाधा, वाइदे नाल दयां दृढ़ाईआ। बिना भगतां तों सच घर ल्ए कोए ना फ़ायदा, नुकसान विच कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी सेवा इक लगाईआ। घड़ा कहे मैं माटी दा भाण्डा कच्चा, जगत कच्चयां दयां जणाईआ। बिना पुरख अकाल तों होर कोई नहीं सच्चा, सतिगुर शब्द करे पढ़ाईआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को टप्पा, जगत टापूआं डेरा ढाहीआ। जिस दी जाणे कोए ना सत्ता, सतह बुलंदी वेखण कोए ना पाईआ। उस दा पड़दा लाहे कोए ना रता, रत्ती रत समझ किसे ना आईआ। ओह कलयुग अन्तिम खेल करे यथार्थ यथा, यदी आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। घड़ा कहे मेरा हाकम एकँकार, दूजा अवर ना कोए जणाईआ। मैं सेवा करनी विच संसार, भज्जां वाहो दाहीआ। भगतां नाल करां प्यार, नाता मुहब्बत वाला जुड़ाईआ। जिथ्थे आब ना मिले होवे हाहाकार, उथे गुरमुखां दयां रजाईआ। मैं ओस प्रभू दा बरख़ुरदार जिस दिती माण वड्याईआ। मेरी पुनह पुनह निमस्कार, निउँ निउँ लागा पाईंआ। मैं यारां दिन वखरी वक्खरी करदा रिहा कार, जो करनी करता रिहा कराईआ। अन्तिम मालवे वाल्यो तुहानूं करां निमस्कार, जन भगतो निउँ निउँ लागां पाईंआ। मेरे मेहरवान महिबूब जिन्हां दे सीस रखी गुरुआं दस्तार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं होणा ख़बरदार, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप मनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अवल्ला, जगत शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। दूई द्वैती अन्त मेटणा सल्ला, सलल हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। जन भगतां मेल मिलाउणा निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे जोड़ जुड़ाईआ। शब्द दी धार नाम फड़ा पल्ला, पलकां दे पिच्छे आपणी गंढ पवाईआ। सदी चौधवीं करां ना वल छला, अछल छल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे इक इक दा पूरा होया वक्त, यारां दिवस वज्जी वधाईआ। हुण खेल वेखणा जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। लेखे लाउणे धुर दे भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। जो मालक ख़ालक वाली अर्श फ़र्श, लहिणे दए चुकाईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, अग्नी तत तत बुझाईआ। निरगुण धार सरगुण कर के तरस, रहमत सच कमाईआ। जोती जाता हो के आया परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां सोहे सीस, सिर सर मिले वड्याईआ। किरपा करे इक जगदीश, जागरत जोत डगमगाईआ। भगत भगवान चलाई रीत, धर्म दी भेंटा भगतां अग्गे रखाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबे करी रुशनाईआ। जगत धारों कर अतीत, त्रैभवन धनी आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुखां सदा बणी रहे प्रीत, प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ। मानस जन्म लैणा जग जीत, चुरासी फाँसी लेखा रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सुहागी गाउणा गीत, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। पुरख अकाला वसे चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं जाणा बीत, चार यार मुहम्मद होए सफ़ाईआ। ईसा लेखा रहे ना बीच, मूसा वंड ना कोए कराईआ। परवरदिगार सांझा यार साची दए कर तरतीब, तरह तरह आप दृढ़ाईआ। सब दा वक्त पहुँचया करीब, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेल वरतणां अजीब, अजब
❋
❋
निराला आप वरताईआ। जिस लेखा मुकाउणा शाह ग़रीब, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बचया रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत सुहेले उधारने आपणे अज़ीज़, आजज़ां होए सुहाईआ। सब दी पूरी करे रीझ, मनसा मनसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां करे इक ताकीद, ताईद शब्द गुरु जणाईआ।