२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
दो मग्घर कहे घोड़ी चढ़या धुर दा लाड़ा, छैल छबीला बेपरवाहीआ। जिस दा गुरसिख लागी मंगण आए वाड़ा, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। सेहरे वाल्या सानूं दे दे धुर दा भाड़ा, पिछला पन्ध देणा मुकाईआ। साडा अग्गे कर्म रहे ना माढ़ा, कुकर्म दा लेखा देणा चुकाईआ। तेरा ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा, जुग चौकड़ी पिच्छों सोभा पाईआ। तेरीआं सख़ीआँ दा अखाड़ा, सोहणयां सोहणा रंग बणाईआ। नच्चण टप्पण जंगल जूह पहाड़ा, उजाड़ां वज्जे वधाईआ। बख्शिश दा रंग चाढ़्ह दे गाढ़ा, रहमत दे मालक उतर कदे ना जाईआ। तैनूं वेखण ओह अगम्मी नारां, जिन्हां नूं नर नरायण सुहागण दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। घोड़ी चढ़या सच दा दूल्हा, दो जहानां वज्जी वधाईआ। जिस दे चरण मिले धूला, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। सब दा पिछला चुकाए मूला, लेखा अवर रहे ना राईआ। इक इक दस्से असूला, असल आपणा आप समझाईआ। सच नाम दा दे के तुल्हा, बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। दो मग्घर कहे दूल्हे मारी इक पलाकी, आसण धर्म दा इक समझाईआ। जिस वेखणे बन्दे ख़ाकी, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। झगड़ा मेटणा अंधेरी राती, साचा चन्द चमकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा करना भविक्ख्त वाकी, लेखा सब दा वेख वखाईआ। प्रगट हो के लोकमाती, परलोक आपणा हुक्म जणाईआ। खेल खेले बहु बिध भांती, अनक कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस दे संगी जन भगत होणे बराती, संग चलण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दूल्हा कहे मैं लाड़ा इक अपार, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। ना कोई मेरी माँ ते ना कोई मेरी माँ दा यार, यराने वाला नज़र कोए ना आईआ। भैण भ्रा दी नहीं कोए धार, चाचा ताया ना कोए वखाईआ। वाग गुंदे ना कोए विच संसार, सगन जगत ना कोए वखाईआ। मेरा खेल आपणी कार, करता पुरख हो के वेख वखाईआ। मेरा मेरी होवे नार, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दूल्हा कहे मेरे हेठ अगम्मी घोड़ी, हिणक के रही वखाईआ। मेरे प्रभ ने जगत विच रहिण नहीं देणी कोटां वाली जोड़ी, कोई विरला गुरमुख जोड़ा नज़री आईआ। क्यों सब दी औध रह गई थोड़ी, सुहाग कन्त ना कोए हंढाईआ। दुक्खां विच सब ने करना बौहड़ी बौहड़ी, नेत्र रोवण मारन धाहीआ। मैं दो जहान दो हथ्थां दी मारी ताड़ी (दोहरी), ताल आपणा इक जणाईआ। किसे आब हथ्थ नहीं आउणा जौहड़ी, सरोवर
❋
❋
रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। घोड़ी कहे एह लाड़ा बड़ा चंगा, जो मेरे उत्ते आसण लाईआ। जिस दे पिच्छे भज्जी फिरे जमना सुरस्ती गंगा, गोदावरी वाहो दाहीआ। लच्छमी मंगे मंगां, आपणी झोली डाहीआ। सुरस्ती मुख नैण करके नन्गा, नैण रही बदलाईआ। फड़ के सच सति सुरंगा, राग रागणीआं रही सुणाईआ। पार्बती छड के धन्दा, धुँदूकार तों परे वेख वखाईआ। देवत सुर सर्ब कम्बा, अपच्छरां भज्जण वाहो दाहीआ। बिहबल होणी जेहड़ी चौदां रत्नां विच्चों निकली अरंभा, मोहणी आपणी कल वरताईआ। फ़ातमा कहे पैंडा नहीं लम्बा, लम्मी पै के दयां सुणाईआ। नी एह ओह लाड़ा जिस दे कोल ना तहिमत धोती तम्बा, वस्त्र जगत ना कोए वखाईआ। जिस नूं मुहम्मद ने याद कीता सी विच यक शम्बा, यक ध्यान लगाईआ। ओह वेस कर अचंभा, परवरदिगार आया रूप बदलाईआ। जिस ने माण बख्श्या पंजा, पंज दिती वड्याईआ। मेटया ग़म रंजा, दु:ख दर्द गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। लाड़ा कहे मैनूं सुरमा पाया नहीं कदी भाबी, पाणी सीस उत्ते छुहाईआ। जगत सुणी नहीं कदे आवाज़ी, रसना नाल दृढ़ाईआ। घोड़ी कहे एह लाड़ा आदि दा आदि पूरब दा माज़ी, हाल दा हाल नज़री आईआ। जेहड़ा सद ख़ुशी विच रहे राज़ी, राज़क रिज़क रहीम आप अख्वाईआ। ओह खेल खेले जगत समाजी, समग्री आपणी आप वरताईआ। जिस दी दोहरी धार होवे दोआबी, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। एसे कारन दोआबे वाल्यां तों सुणया गीत शताबी, रस रसना नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, समाज राज राज समाज आपणे नाम दी बख्शे आज़ादी, शरअ ज़ंजीर नज़र कोए ना आईआ।
३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ७ राम सिँघ दे गृह ग्वाल टोली फ़िरोज़पुर छाउणी
तेग़ बहादर ध्यान धरया विच्चों सीखां, चौक चांदनी अक्ख खुल्हाईआ। फेर पंजां उगलां नाल मारीआं लीकां, पंचम वेख वखाईआ। जिस साहिब दीआं करदे उडीकां, जुग चौकड़ी ध्यान रखाईआ। ओह जद आवे बदल देवे पिछलीआं सर्ब तवारीखां, तारीख आपणी इक दृढ़ाईआ। दीन दुनी बख्शे हदीसा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जन भगतां रहमत देवे बख्शीशां, मेहर नज़र उठाईआ। छत्र झुला इक्को सीसा, जगदीश्र आपणी कार भुगताईआ। लेखा वेख राग छतीसा, तीस बतीसा पर्दा आप फुलाईआ। दीन मज़्हब दा ख़ाली करे ख़ीसा, जगत वणजारा नज़र कोए ना आईआ। ईसा दी आसा
❋
❋
पूरी करे बीस बीसा, बिस्मिल सब दी धार जणाईआ। मुहम्मद दी ख़ाहिश वेखे तबीअता, तबीब हो के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। उस खेल तक्कया ना सञ्झ ना फ़जर, दोवें रूप गए बदलाईआ। चारों कुण्ट तकी अज़ल, भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा सदी चौधवीं ज़माना रिहा बदल, बदली करे ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे सीस दी धार उम्मत उम्मती करे कत्ल, कत्लगाह बणे लोकाईआ। मेरा साहिब आवे आपणे पत्तन, गोबिन्द गढ़्ह इक सुहाईआ। सम्बल सुहा के धुर दा वतन, सचखण्ड निवासी रंग रंगाईआ। उस वेले किसे दा चले कोए ना यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ। भगत सुहेले वेख के रत्न, रत्न अमोलक ल्ए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। तेग़ बहादर तके आपणी नैणी, नेत्र अक्ख उठाईआ। झट मुस्लिम कन्या लँघी जिस दा नाम सी हुसैनी, हुसन जोबन नाल हंढाईआ। उस दी आसा अन्दरों लग्गी कहिणी, कहि कहि दृढ़ाईआ। तूं मेरा साक सैणी, सतिगुर बेपरवाहीआ। मेरी आसा तेरे चरण ढहिणी, सजदा सीस निवाईआ। मैनूं इयों दिसदा उम्मत अन्त अन्त नहीं रहिणी, मुहम्मद बैठे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। उहदे उत्ते सी वस्त्र काला, मुख गोरे रंग छुहाईआ। तेग़ बहादर वल्ल निगह उठाई अग्गे लग्गा सी ताला, दर्शन कर सकी ना राईआ। अन्दरे अन्दर आपणा आप संभाला, अनडिठयां सीस निवाईआ। सच्चे सतिगुर तूं मेरा होईं रखवाला, रक्षक हो के होणा सहाईआ। उम्मत दा वक्त रहिणा नहीं बाहला, समां भज्जे वाहो दाहीआ। नाले कन्नों लाह के इक बाला, दूरों सुट्ट के भेंट चढ़ाईआ। फेर अन्तर अन्तर आपणे मन दी फेरी माला, मनका मन ही मन भवाईआ। झट तेग़ बहादर निगह मारी उस दी वेखी करनी दी घाला, घाल आपणे लेखे पाईआ। शब्दी धार दस्सया राह सुखाला, सहिज नाल सुणाईआ। हुसैनी तेरे हुसन दा वसदा रहे हुसैनी वाला, हज़रत आपणा रंग रंगाईआ। पर याद रखीं तेरी निशानी उम्मत दी कनाली विच होवेगा बेरी दा डाला, जिस नूं टहिणी कहे लोकाईआ। तेरा लहिणा उस नाल जिन कृष्न नूं मारया तीर निशाना, निशान भगवान विंन्ह वखाईआ। फेर खेल वेखणा जिथ्थे वसदे होण ग्वाला, ग्वाले पिछला भेव खुल्हाईआ। बाकी लेखा छब्बी पोह ते बाहला, तिन्न मग्घर नूं इशारा दिता कराईआ। जिस ने दीन दुनी वाहुणी विच चौह राहला, पहली राहल दा हिस्सा देवे पाईआ। एसे कारन आया शब्द दा तिक्खा करके फाला, भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा हल्ल करे सवाला, भिखारी ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ।
❋
❋
५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ७ अजीत सिँघ बटाला, सुरजीत सिंघ, हुक्म सिंघ, दलीप सिँघ ते जसवन्त सिँघ फ़ैज़पुर, काशी राम, जीत सिंघ, चरण सिँघ ते भजन कौर सुनय्यीआ, बंता सिँघ ते करतार कौर पंज गराईं,
मोहण सिँघ तारा चक्क, विरसा सिँघ श्री हरि गोबिन्द पुरा, अवतार सिँघ माढ़ी पनूआ,
जसबीर सिंघ, जगीर सिँघ ते सोहण सिँघ भोले के, चन्नन सिँघ ठीकरी,
कश्मीर सिँघ मान खैरे, करतार सिँघ वहीला, अजीत कौर बरदबान,
हरचरण सिँघ गुजरात, बटाला शहर ज़िला गुरदास पुर
पंज मग्घर कहे दो जहानां सुणे जैकारे पंज, पंचम पंचम पंचम ध्यान लगाईआ। दीन मज़्हब शरअ नूं होया रंज, रंजश विच वेखण नैण उठाईआ। केहड़ा जगत अवर मुहाणा वञ्झ, खेवट खेटा कवण अख्वाईआ। कवण लेखा जाणे सवेर सञ्झ, घड़ी पल खोज खुजाईआ। जां निगह मारी पुरख अकाला दीन दयाला धुर दा दूल्हा भगतन लै के जंञ, लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पंज मग्घर कहे हज़रतो वेखो ख़ावंद, ख़सम ख़समाना इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म कलमे दे होए पाबन्द, बन्धन शरअ वाले रखाईआ। ओह नूर नुराना चाढ़्ह अगम्मी चन्द, गोबिन्द रूप धुरदरगाहीआ। जिस ने कलयुग मेटणा पन्ध, सदी चौधवीं लेखे लाईआ। आत्म परमात्म दस्सणा छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भन्न्हणी काची वंग, धरनी धरत धवल रहिण ना पाईआ। जन भगत सुहेले लाउणे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। शाह पातशाह सूरा सरबंग, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दी इक्को सेज इक पलँघ, सच सिंघासण सोभा पाईआ। उहदा नाम डंका वज्जे मृदंग, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आप सुणाईआ। जिस ने सब दा देणा संग, साथी इक अख्वाईआ। दरोही सदी चौधवीं अन्तिम रही लँघ, आपणा पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मुहम्मद मीत, मित्रा दयां जणाईआ। ओह तक जिन्हां नाल चलाई रीत, सज्जण पिछले नज़री आईआ। बिना हुजरे तों वेख मसीत, बिना मुसल्ले ध्यान लगाईआ। निगह कर परे हस्त कीट, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे नाल पुराणी प्रीत, कदीम दा लेखा फोल फुलाईआ। जे कोई सच दी कीती वसीअत, वेख बिन नैणां नैण उठाईआ। जे मिलदी होवे नाल तबीअत, ख़ुशी ख़ुशी लैणी बणाईआ। इक गल्ल याद कर जेहड़ी कीती हक नसीअत, नसर विच दृढ़ाईआ। उहदा लेखा पूरा कर लै कोलों सिँघ अजीत, बकाया अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। सदी चौधवीं कहे आपणा वेख इक अहिबाब, मित्र मित्रा ध्यान लगाईआ। जिस नूं हरफ़ दस्सया सी इक स्वाद, सबर नाल दृढ़ाईआ। फेर जणा आदाब, सिर सर झुकाईआ। फिर लै के कलमे वाली किताब, नैण अक्ख दरसाईआ। फेर बुल्ल्हां ते ला लवाब, लबरेज़ दिता बणाईआ। हुण उस दा उस तों लै जवाब, दर साचे मंग मंगाईआ। जिस दे मालक दा धुर दे ख़ालक दा सब तों वक्खरा दिसे समाज, समग्री अगम्म अथाह वरताईआ। शहिनशाह भूप बण नवाब, पातशाह इक अख्वाईआ। संदेशा देवे वाहिद, कलमा हक यक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर भेव आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे यार यार दा लै सदका, घोली घोल घुमाईआ। एह लहिणा पिछला कद दा, कदीम पड़दा दे उठाईआ। हुण मेला उस अलाही रब्ब दा, जो अमाम अमामा वेस वटाईआ। एह समां धुर सबब्ब दा, गया फेर हथ्थ ना आईआ। अग्गे लेखा होर नहीं वधदा, आयू उम्मत ना कोए जणाईआ। जो आया सो गया लद दा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। मेरा अरसा चौदां सद हद्द दा, अग्गे गंढ ना कोए पवाईआ। फेर लेखा होणा अलग दा, धुर मेल ना कोए मिलाईआ। परवरदिगार दा इक्को डौरु डंका वज्जदा, वजह नाल रिहा खड़काईआ। शरअ ज़ंजीर सब दा वेख कटदा, कटाक्ष आपणा नाम रखाईआ। रूप तक पंज तत जट्ट दा, जोती जाता डगमगाईआ। ओह वणजारा बण गया इक्को हट्ट दा, सम्बल इक्को दर खुल्हाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं माटी रत दा, रत्न अमोलक गुरमुख हीरे ल्ए बणाईआ। रूप धर परमेश्वर पति दा, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल वरताईआ। पिछला लेखा मुका दे नत दा, निरगुण निरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे मेरे अहिबाब मित्र सलामी, इस्म वेख वखाईआ। तेरा मालक शरअ इनामी, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस दे नाल मेरी जवानी, जोबन जगत हंढाईआ। कल्मयां दस्सी कलामी, कायनात सुणाईआ। खेल खेलया अवामी, भज्जया वाहो दाहीआ। अन्त मेरे अन्तर आई हैरानी, परेशानी विच सुणाईआ। सदी चौधवीं मेरी शरअ दी होई बदनामी, शरीअत संग ना कोए रखाईआ। मेरा मेहरवान महिबूब कटण आया ग़ुलामी, ज़ंजीर बेनज़ीर तुड़ाईआ। यार यारां दी होण नहीं देंदा बदनामी, साथ देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे मेरे रफ़ीक, सिँघ अजीत जणाईआ। मालक विच हक तौफ़ीक, बेपरवाह वड वड्याईआ। मेरा लहिणा उस दे कोलों करा तस्दीक, शहादत भगतां वाली भुगताईआ। मेहरवान होवे लाशरीक, नज़र मेहर इक उठाईआ। मेरा पन्ध पहुँचया नज़दीक, अग्गे सफ़र ना
❋
❋
कोए वखाईआ। जिस ने नवीं देणी तरतीब, तरीका आपणा इक दृढ़ाईआ। जिस ने आशा पूरी करनी जगत ग़रीब, निमाणयां होए सहाईआ। पिछली कीती ते फेरनी लीक, लाईन अग्गे देणी वखाईआ। झगड़ा मेटणा ऊच नीच, वरन बरन दा पन्ध मुकाईआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा दए समझाईआ। इक्को कलमे दी सब नूं करे तबलीक, नाम निधाना सब नूं दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। अजीत सिँघ कहे सुण यार यारा, सहिज नाल सुणाईआ। मेरा मेहरवान परवरदिगारा, नूर नुराना नूर इलाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस ने भगतां नाल लाई बहारा, रहमत आपणी आप कमाईआ। तूं इक्को इक सब दा कबूल कर जैकारा, जो ढोला अगम्म अथाहीआ। मज़्हब दी शरअ तों हो जा बाहरा, शरीअत दी लोड़ रहे ना राईआ। ओह तक की खेल हुन्दा विच काहरा, कहर वरते विच लोकाईआ। मित्रा मिल के दोवें करीए मुज़ाहरा, भगत सुहेले नाल मिलाईआ। मेरा मालक होया ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जिस दा शब्दी दो जहानां पाहरा, बाहर निकल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे मैनूं कबूल, कदम कदम सीस झुकाईआ। मैं पिछला छडां असूल, असल असल विच समाईआ। कदमां दी लै के धूल, टिक्का ख़ाक रमाईआ। कलमा सुण माकूल, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हुक्म कहे मैं आदि जुगादी सच्चा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव मेरा बच्चा, जुग जुग मात प्रगटाईआ। भाग लगा के काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़्ह दयां वखाईआ। धुर संदेशा देवां अगम्मी पता, पतिपरमेश्वर भेव खुल्हाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रता, दुतीआ वंड ना कोए वंडाईआ। मेल मिला पुरख समरथा, घर साचे रंग रंगाईआ। जिथ्थे इक्को शब्द दी शब्दी होवे कथा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जोती मेला यथार्थ यथा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। झगड़ा मिट जाए मन्दिर मट्ठा, मसीतां लोड़ रहे ना राईआ। शरअ दा ना होवे रट्टा, कलमा वंड ना कोए वखाईआ। इक्को मेला होवे पुरख अकाल समरथा, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हुक्म कहे वेख अगम्मी धार, सच सच सुणाईआ। सारे होवो ख़बरदार, अवतार पैग़म्बर आपणी लओ अंगड़ाईआ। पुरख अकाल बदलण वाला बहार, जगत रुत ना वेख वखाईआ। संदेशा देवे शाह पातशाह सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं आउणी हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। राज राजान शाह सुल्तान तख्तों देवे उतार, उत्तर
❋
❋
पूरब पच्छम दक्खण सीस ताज ना कोए टिकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी जन भगतां सीस रखणी दस्तार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एह चार जुग वसदे रहिण घरबार, जो घराने गुरमुखां ल्ए बणाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों लोकमात एह आउंदी वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दा राह तकदे पैग़म्बर गुर अवतार, सूफ़ी सन्त फ़कीर ध्यान लगाईआ। ओह आदि जुगादी करे आपणी कार, हरि करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ।
११ मग्घर शहिनशाही सम्मत ७ सैदपुर दे सन्त रसीला राम दे आउण ते पिण्ड विच
पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
शब्द कदे ना होवे बुढ्ढा, बाल जवानी वेस ना कोए वटाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि चौकड़ी जुगा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी कल प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण खेल करे उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल धौल आपणा रंग रंगाईआ। पंज तत तन वजूद माटी ख़ाक बणा के मुद्दा, जोती जाता आपणी कल रखाईआ। तेई अवतारां कर के उग्घा, लोकमात खेल खिलाईआ। हज़रत ईसा मूसा कलमा दे अगम्मा भेव खुल्हाया उच्चा, अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार आपणा पड़दा लाहीआ। नानक निरगुण जोती धार बख्श के लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन गगनंतरां ज़िमीं असमानां दे के नाम भण्डारा सुच्चा, संजम इक्को इक समझाईआ। मन मनसा कूड़ क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना जगत हँकार क्रोध रहे ना ग़ुस्सा, कल्पना चण्डाल नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग इक्को रंग समाईआ। जिस दा अंगद मन्नया आखा, नानक जोती शब्द धार समझाईआ। अंगद दा अमरदास बणया दासा, बिरध अवस्था जल धारा सेव कमाईआ। अमरदास ने भेद खोल्हया आपा, रामदास दास बणा दिती वड्याईआ। रामदास गुर अर्जन शब्दी दस्सया बोध अगाधा, धुन अनादी नाद प्रगटाईआ। जिस दा छत्ती राग गा ना सकण पुन्न सवाबा, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। एह खेल उस दा जिस नूं निरगुण धार कहे सब दा माई बापा, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जिस दा कोटन कोटि सिफ्ती नाम रसना जेहवा जपदे जापा, साध सन्त सूफ़ी फ़कीर भगत जगत जिज्ञासू आपणी सेव कमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगारा एकँकारा आपणे नाम दी जुग जुग आपे देवे दाता, मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच
❋
❋
आप वरताईआ। जेहड़ा निरगुण निरगुण आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाता, तत्तां तों बाहरा शब्दी शब्द मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस दे चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ साहिब दी बाणी निक्कीआं निक्कीआं गावे गाथा, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जिस ने अल्ला वाहिगुरु राम ओम तत सति दीआं वंडीआं लाटां, हिस्से जुग जुग आप रखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घटनिवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर योद्धा सूरबीर नौजवान मर्द मर्दान इक्को राठा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द कदे ना होवे बिरध अवस्था, लंगड़ा लूल्हा रूप ना कोए जणाईआ। जिस दा नाम जुग चौकड़ी कदे ना होवे ससता, कौडीआं विच ना हट्ट विकाईआ। जद देवे सतिगुर शब्द हो के शब्दी धार दा रस्ता, बरास्ता अवतार पैग़म्बर गुरु नाल रलाईआ। ओह मालक ख़ालक सचखण्ड दवार दरगाह साची होवे वसदा, धाम अवल्लड़ा इक इकल्लड़ा आपणा इक जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्दर फिरे नस्सदा, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां साचे सन्तां भेव खोल्ह के निरगुण जोत निज नेत्र आपणी अक्ख दा, आख़र मेला ल्ए मिलाईआ। जिस दा प्यार मुहब्बत दा नाता सदा सच दा, सच दा मालक सच नाल जुड़ाईआ। जो जुग जुग जन भगतां पैज रखदा, रखणहार वड वड्याईआ। ओह एथे ओथे दो जहानां पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन गगनंतरां ज़िमीं असमानां फिरे नच्चदा, बिन निज नेत्र जगत अख़ीर दिसदा नज़र किसे ना आईआ। जो जागरत जोत बिन वरन गोत आपणा खेल दस्सदा, दहि दिशा मन मनुआ उठ कदे ना धाईआ। सतिगुर शब्द भण्डारा अन्तर देवे अमृत रस दा, निजर झिरना आप झिराईआ। ओह जगत कथनी कदे ना कथदा, सिफ्ती ढोले ना कदे वड्याईआ। उस कोल नाम भण्डारा अगम्म वथ दा, जो काया मन्दिर अन्दर डूँग्घी कन्दर दए टिकाईआ। जिस दा नाम आदि जुगादि पंजां तत्तां वाला सरीर साध सन्त मुनी मुनीश्र जगत तपीश्र औलीए पीर शेख़ मुल्लां मुसायक अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव जपदा, बिना जपण तों मंज़ल पार ना कोए कराईआ। ओह सतिगुर शब्द बुढ्ढा होवे कदे ना खेल करे पुरख समरथ दा, समरथ आपणा वेस वटाईआ। की होया जे हुण भेस धर ल्या जट्ट दा, जटा जूट सारे ल्ए निवाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मार्ग वखाउणा इक्को धुर दे हट्ट दा, जिथ्थे परमात्म आत्म आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाए हकीकत हक दा, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। लेखा पूरा करे ईश जीव रत्न रत दा, अमोलक आपणा नाम दरसाईआ। सतिगुर चरण दवारे झगड़ा नहीं मन्नत दा, मन का मणका दए भवाईआ। हुलारा देवे इक्को शब्द अनादी अनहद दा, धुन आत्मक राग उपजाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन गुरमुख प्यारा ऐवें टप्पदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ओह सतिगुर शब्द शब्द
❋
❋
सतिगुर जिस तन वजूद विच वसदा, वास्ता पुरख अकाल नाल दए जुड़ाईआ। ओह आदि जुगादि ना थक्कदा ना अक्कदा, मरन जम्मण विच कदे ना आईआ। बिन किरपा तों जगत जहान किसे ना लभ्भदा, बनखण्ड उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोजण थांउँ थाँईंआ। सो साहिब सुल्ताना श्री भगवाना मर्द मर्दाना इक्को लेखा जाणे आपणे आप दा, आप आपणी दया कमाईआ। सतिगुर दे दरस नाल कोट जन्म दा पाप नस्सदा, अन्त दुरमति मैल रहे ना राईआ। मेला हो जाए रूह बुत बुतख़ाने विच्चों पाक दा, पतित पुनीत दए कराईआ। झगड़ा रहे ना तत्तां वाली ज़ात दा, आत्म ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। एह खेल जुग जुग पुरख अबिनाश दा, अबिनाशी करता नित नवित आप कराईआ। धन्नभाग दिहाढ़ा आज दा, सुलक्खणी घड़ी वज्जे वधाईआ। सतिगुर शब्द बुढापे विच्चों सदा जागदा, जागण वाल्यां अक्ख दए खुल्हाईआ। अन्दर मंज़ल तक्को केहड़ा गृह जिथ्थे मनुआ मनसा त्याग दा, नौ दर नौ रस रहिण ना पाईआ। हँस रूप बणे काग दा, काग हँस रूप बदलाईआ। खेल दिसे एह वैराग दा, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। सुणे शब्द अगम्मी राग दा, जगत सरवण दी लोड़ रहे ना राईआ। खेल वेखे जोत प्रकाश दा, निज नेत्र लोचण नैण रुशनाईआ। मेला होवे प्रभू कन्त सुहाग दा, दुहागण नज़र कोए ना आईआ। एह बुढ्ढा मालक अन्त लेखा जाणे जुगादि दा, जुग जुग आपणा रूप बदलाईआ। जिस खेल करना कलयुग अन्त लेखा मुकाउणा दीन मज़्हब दे समाज दा, समग्री सच इक्को नाम वाली वरताईआ। गुलशन महकणा लख चुरासी बूटा परवरदिगार दे बाग़ दा, अकल कलधारी अकाल आपणी दया कमाईआ। झगड़ा मुकणा शरअ वाले चराग़ दा, गुलशन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानां रसम रिवाज दा, अवतार पैग़म्बर गुरु सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर जुग जुग नित नवित निरगुण सरगुण आपणे हुक्म विच चलाईआ।
१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
सतिगुर शब्द कहे मेरी वक्खरी साखी, सख़ावत आपणी इक रखांयदा। जन भगतां गृह गृह करांगा राखी, दूर नेड़ा पन्ध ना कोए जणांयदा। पुश्त पनाह दयांगा थापी, थपक थपक के गोद टिकांयदा। नौ सौ नड़िंनवें गुरमुखां दरस होवेगा अज्ज दी राती, नौ दवार नव खण्ड दा पन्ध मुकाईआ। मेहरवान हो के वेखां लोकमाती, मता आपणा इक पकाईआ। दिवस
❋
❋
रैण मारां झाती, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सदा सुहेला बण के साथी, सगला संग निभाईआ। सीना नाल लगावां छाती, छत्रधारी हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कोलों करां ख़ुलासी, ख़ुलासा आपणा आप समझाईआ। ममता रहे ना मूल प्यासी, तृष्ना तृखा मिटाईआ। भगतां दी बणके दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कल आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सच्चा देवां संग, सगला संग बणाईआ। प्यार दा चाढ़्हां रंग, रंगत बेपरवाहीआ। जन भगतां लावां अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। योधा सूरा बण सरबंग, जोबनवन्ता बेपरवाहीआ। धर्म दा धर्म वजा मृदंग, धरनी धरत धवल सुहाईआ। ज़रूर जन भगतां दी रछयां करां एस विच जंग, जगह जगह आपणा फेरा पाईआ। छेड़ छिड़नी धाम पंज, पंजां दा खेल तकां हो के बेपरवाहीआ। दीन दुनी होणा रंज, रंजस विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लालच नहीं जग, जगत तृष्ना ना कोए वखाईआ। मेरा खेल उपर शाह रग, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। नाद शब्द सुणा के सद, सोई सुरत उठाईआ। जगत विकारा (करके बध्ध), घर पड़दा दयां चुकाईआ। मैनूं कोई ना सके लभ्भ, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। किरपा करां जुगो जुग झब्ब, जन भगतां होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे भगतां रखां ना कदे उत्ते कराया, कीमत जगत वाली रखाईआ। मेरा लेखा नहीं कूड़ कुड़यारी माया, ममता धुर दी इक बणाईआ। जन्म जन्म दा लेखा आपणे हथ्थ रखाया, कर्म कम दा संग बणाईआ। एथे उथे देवां ठंडी छाया, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर हो के सतिगुर शब्द ना कदे मुख भवाया, जुग जुग भगतां आपणे लेखे लाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवार सुहाया, दरगाह आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे आदि अन्त प्रभ दी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। बणके आदि अन्त दा जान जानी, जुग जुग वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम जोत नूर नुरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। जन भगतां धार समझे ना कदे बेगानी, बेगाना मन मनसा विच कुरलाईआ। जिन्हां दी मंज़ल इक रुहानी, रहिबर नाल मिल के वज्जे वधाईआ। उहनां सदी चौधवीं आउण नहीं देणी परेशानी, परे तों परे हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। हुण कथा कथनी ना ज़बानी, अकथ आपणा हुक्म वरताईआ। जगत जहान सृष्टी दिसे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। इक निशाना रहे भगत भगवानी, भगवन आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
❋
❋
साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे ज़िमीं असमानी, हर घट अन्तर आपणा हुक्म वरताईआ।
मुहम्मद दा मकबरा करे सजदा, चढ़दयो लहिंदे सीस निवाईआ। खेल तके अगम्म वजद दा, की वाजब आपणी कार कमाईआ। की लेखा नूर इलाही रब्ब दा, लहिणा सब दा झोली पाईआ। वेला वक्त सोहणा सबब्ब दा, रुतड़ी रुत नाल महकाईआ। जिस दा दीपक इक्को जगदा, प्रकाश करे थांउँ थाँईंआ। ओह लेखा पूर करे जगत हज्ज दा, हुजरा निउँ के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मकबरा कहे मैं तक्कया नूरी मौला, जिस नूं मौलाना समझ कोए ना पाईआ। जिस ने वायदा पूरा कीता कौला, इकरार पिछला वेख वखाईआ। वेस वटा के उपर धौला, धरनी रंग रंगाईआ। सब दा भार करे हौला, गट्ठड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मकबरा कहे मैं वेख्या मेहरवान, जो मेहरवान अख्वाईआ। मुहम्मद दी ख़ाहिश दा कर इश्नान, लेखा अन्त वाला समझाईआ। एह मंग मंगी सी महीने विच रमज़ान, शब्बेरोज़ वास्ता पाईआ। जिस वेले आए मेरे अमाम, निज़ाम दीन दुनी बदलाईआ। मेरी मुश्किल होए आसान, इन्सानीअत दा लहिणा देणा वखाईआ। कोई अंकड़यां वाली ला ना सके मीज़ान, गिणत गणित ना कोए गिणाईआ। सो वेला पहुँचया आण, घड़ी पल दए गवाहीआ। मुहम्मद दा मकबरा कहे मेरे महिबूब नूं कोई ना किहो पंजां तत्तां वाला इन्सान, जोती जाता नूर इलाहीआ। जूठ झूठ लोभ लालच कूड़ी क्रिया दा आदि जुगादि कदे ना देवे दान, सच नाम सच दा कलमा सच आप वरताईआ। जो लेखा चुकावे शरअ शैतान, छुरीआं वंड ना कोए वंडाईआ। मैं उस दी निगह नाल करां पहचान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। ओह मालक रहीम रहमान, रहमत सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मकबरा कहे मेरे विच वजूद दा क्याम, क्यामगाह इक अख्वाईआ। जिस विच छुप गए गौंस औलीए तमाम, मुल्ला नज़र कोए ना आईआ। मिट्टी ख़ाक होया चाम, तन हाडी नाल मिलाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हैरानी विच सुणाईआ। की खेल करे अमाम, अमाम अमामां बेपरवाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। सूफ़ीआं दए पैग़ाम, भगतां करे शनवाईआ। अंधेरा मेट शाम, श्हां नूर जोत करे रुशनाईआ। धुर दा मालक हो के मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। उस दी दो
❋
❋
चार साल दी नहीं गुज़रान, अनन्त जुग आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मकबरा कहे मेरे विच लुक गए पैग़म्बर पीर, पीर पीरा खेल खिलाईआ। जिन्हां निशान दिता सदी चौधवीं अख़ीर, आख़र गया दृढ़ाईआ। जन भगतो तुसां होणा नहीं दिलगीर, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन फ़कीर, फ़िकरे ढोले रहे सुणाईआ। ओह बणा आपणी तदबीर, तकदीर गुरमुखां रिहा बदलाईआ। लोकमात बालक सदा चुंघदा नहीं माता दा सीर, बिना परवरदिगार तों रिज़क ना कोए सबाईआ। कूक के कायनात किहा कबीर, कायदा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मकबरा कहे मेरा अन्त अन्त इक सजदा, सजदा सीस निवाईआ। जिस नूं रिहा लभ्भदा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उहदा मेला मेरा हो गया सबब दा, पर्दा दिता चुकाईआ। मालक बणया जग दा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओह वणजारा नहीं मास नाड़ी हड्ड दा, आत्म आपणे रंग रंगाईआ। रूह बुत विच्चों कढदा, एह उहदी बेपरवाहीआ। बेशक जगत जहान प्यारा जग दा, मात पित नार कन्त जगत ख़ुशी रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मकबरा कहे मुहम्मद तक अक्खां, अक्खां वाल्या अक्ख उठाईआ। मुहम्मद कहे मेरे कोल कोट कि लखां, की दयां दृढ़ाईआ। मेरी माटी ख़ाक बण गई कक्खां, कीमत ना जगत जणाईआ। संदेशा देवां सच्चा, सच इक सुणाईआ। मेरा ढहिणा मदीना मक्का, दरोही नाम ख़ुदाईआ। मेरी चार यारी हर चार साल (बाद) मैनूं इक वेरां देंदी सी धक्का, आपणा मन बदलाईआ। सानूं पाया केहड़े विच रट्टा, मात पिता छड के तेरी सेव कमाईआ। मैं सुणाउंदा सां कलमे दा इक टप्पा, हथ्थ मस्तक उत्ते छुहाईआ। चार यारी चार साल दा वट्टा, एह वटांदरा करे बेपरवाहीआ। जिस वेले तुहाडा तन शरीर चीथड़ होणा पुराणा फटा, जोबन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे मैं सुणाउंदा रिहा कलामा, कलमा कलमे नाल जणाईआ। इक दिन हस्स के किहा चार यारां तैनूं फेर वी मिलदा रहिणा एह उलाहमा, चार जुग दे मालक आपणा खेल लैणा खिलाईआ। जिस दे भगत होणे ग़ुलामा, ग़ुलामी दीन दुनी दए तुड़ाईआ। संदेशा देवे इक्को इक पैग़ामा, पैग़म्बरां परे पढ़ाईआ। मुहम्मद हस्स के किहा ओह मेरा अमामा, नूर नुराना नूर इलाहीआ। जिस दी चौधवीं सदी मेरा लेखा पूर कराना, लहिणा देवे चाँईं चाँईंआ। पंज आब करे परवाना, बेआब होवे लोकाईआ। चौदां सौ कोस युद्ध होवे घमसाना, हदूद हद्द इक वखाईआ। नाम कलमा जिस जगत रहिण नहीं देणा करयाना, धुर दा
❋
❋
हुक्म इक वरताईआ। एह खेल करना उस मेहरवाना, जिस दा आदि अन्त समां दरम्याना, समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चार यारां किहा हज़रत की होवेगा बन्दा, बन्दगी की दृढ़ाईआ। मुहम्मद किहा मैं नेत्रहीण अन्धा, अन्त कहिण कुछ ना पाईआ। की दस्सां माढ़ा होवे कि चंगा, वड्डा छोटा वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं इयों जापदा जिस ने सारे अवतार पैग़म्बर गुर चुक्क के आपणे कंधा, कन्ढ्ढी घाट पत्तन इक्को देणे टिकाईआ। सब दा सीना कर के ठंडा, अग्नी तत बुझाईआ। जगत जहान इक्को दे के सच अनन्दा, अनन्दपुर वासी दा लेखा पूर कराईआ। पर याद रखयो इक वेरां उस नूं सब ने कहिणा गंदा, क्यों गंदगी दे कीड़े सारे देणे खपाईआ। चार यारो उहदयां यारां ने उहनूं कहिणा मुशटंडा, धोखेबाज़ अख्वाईआ। पर याद रखयो उस दीन दुनी नूं करना रंडा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को सति दा झुलाउणा झण्डा, सति धर्म दी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे चार यारो दस्सां गल्ल इक हरफ़ी, इक्को वार जणाईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त बारां मग्घर दिवस होवे शरफ़ी, शराफ़त सब दी वेख वखाईआ। तेरां मग्घर तों पंज दिन गल विच पावे चौदां तबकां वाली अल्फ़ी, आपणा हुक्म वरताईआ। जगत अन्न ना खावे शर्ती, एह उस दी बेपरवाहीआ। फेर खेल वेखणा उत्ते धरती, की लेखा जगत लोकाईआ। भगतां दी आशा चार जुग चार साल विच नहीं सड़दी, दुखी हो ना दु:ख बणाईआ। आत्मा दी धार परमात्मा दे घर दी, जिस वेले चाहे उस वेले ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तेरां मग्घर कहे पीरां दे पीर नूं दयो कोई ना रोटी, अग्गे अन्न ना कोए टिकाईआ। जिस ने सब दी लेखे लाउणी गोशत बोटी, कोना कोना खोज खुजाईआ। उस दी जगदी रहे जोती, जोती जाता नज़री आईआ। उस दी इक्को कला बहुती, अकल कल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे आयू दिसे किसे ना बहुती, बहु गुणा आपणा हुक्म वरताईआ।