२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
हस्स के कहे लाड़ी मौत, सदी चौधवीं रही सुणाईआ। नी धुर दीए सवाणीए की कहे तेरा खौंत, ख़समाना की हुक्म वरताईआ। मैं तेरे प्यार विच पावां सीस फुल चौंक, चुकन्नी उम्मत देणी कराईआ। जिथ्थों तक मुहम्मद दी पहुंच, पौंचे फड़ के सब नूं देणा हिलाईआ। की संदेशा देवे धुर दा ग़ौंस, मालक धुरदरगाहीआ। मेरा जीअ करदा मैं नवीं चलावां रौंस, रस्ते पिछले दयां बदलाईआ। मैनूं चुरासी वरन दा बड़ा आया शौंक, शौकीन हो के दयां दृढ़ाईआ। प्रनावां चौदां तबक
❋
❋
तौंक, तबह सब दी आपणे नाल मिलाईआ। किते तेरा अन्त समां जाए ना औंत, औंतरी कहे ना मूल लोकाईआ। मैं इक दी मनाउँणी मनौत, मानव सारे लैणे खाईआ। क्यों आदि दा आदि अन्त दा अन्त इक्को बहुत, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। मैं चौदां सद रख के ओट, बैठी ध्यान लगाईआ। मैनूं सारे रहे टोक, गल्लां गल्लां नाल ठुकराईआ। पर मैं की करां मैनूं संदेशा देवे इक्को जिस दी निर्मल जोत, शब्दी धार शब्द शनवाईआ। तेरी मेरी रहे कोई ना सोच, सोचण दा पन्ध दिता मुकाईआ। मेरी इक्को आसा इक्को लोच, सो लोचा पूरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। लाड़ी मौत कहे सदी चौधवीं मेरी वेख जवानी, जोबनवन्ती हो के लवां अंगड़ाईआ। मेरा सरीर सिध्धा वांग सरू दी कानी, सरोवर नहा के पिछली मैल धुआईआ।इको पढ़ां धुर दी बाणी, जो बाण अणयाला तीर चलाईआ। मैं फिरना जंगल जूह पहाड़ जल थल पाणी, असमानां वाहो दाहीआ। बणी धुर दी सुघड़ सवाणी, सोहणा रूप वटाईआ। मेरा जीअ करदा मैं प्रनावां चारे खाणी, दूहला दुहलन आपणा रूप दरसाईआ। जगत जहान कोई रहिण ना देवां काणी, जेहड़ी प्रभ नूं गई भुलाईआ। सदी चौधवीं तेरे अन्त मेरा हिस्सा इक्को जीव प्राणी, प्राणअधारी दए वड्याईआ। जेहड़ा बणे वड्डा दानी, दाता हो के दया कमाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जगत जहान अन्तिम अन्त इक्को इक भगत दी रखे निशानी, निशाने सारे दए मुकाईआ। जिन्हां इक्को तुक गाणी, गा गा ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। लाड़ी मौत कहे सदी चौधवीं मेरे वेख सोहणे नैण, नेत्र अक्ख अक्ख बदलाईआ। मैं तैनूं आई कहिण, कहि के दयां सुणाईआ। मैनूं सारी दुनिया कहे लाड़ी मौत डैण, मेरा दिल करदा मैं डैण बण के दयां वखाईआ। नाता इक्ट्ठा रहिण ना देवां भाई भैण, नार कन्त विछोड़ा देवां थांउँ थाँईंआ। शाह सुल्तानां लैण ना देवां चैन, सुखआसण सौण कोए ना पाईआ। सब नूं इक दूजे नालों कर देवां तरफ़ैण, तरफ़दारी दी वंड ना कोए रखाईआ। नुक्ता वेखां उपर ग़ैन, ग़मां दी गठड़ी फोल फुलाईआ। जिधर वेखां ओधर उच्च मुनारे ढहिण, सूरबीर बहादर गाज़ी नज़र कोए ना आईआ। सब नूं प्रना के लवां चैन, चीना रूसा गंढ रखाईआ। सब दा लेखा पूरा करां ऐन दा ऐन, तूं अनुलहक दा नाअरा देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। लाड़ी मौत कहे मेरे मुख वेख दन्दासा, सोहणा रंग रंगाईआ। मैं भराउणा इक्को आपणा कासा, कसम वाले कसम खा के आपणी ख़ुशी बणाईआ। एह मेरा छोटा जेहा खुलासा, खुल्ही गल्ल दिती दृढ़ाईआ। मैं दीन दुनी अन्दर वेखणा तमाशा, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं
❋
❋
इशारा देवे शंकर उत्ते कैलाशा, कलाधारी हुक्म वरताईआ। मैं चारों कुण्ट हर थाँ करां वासा, विसर कदे ना जाईआ। पर तूं इक गल्ल याद रखीं आपणे अन्त सदी चौधवीं, मैनूं देवीं पाणी दा इक ग्लासा, चौदां वार वार के प्रभ दी भेंट कराईआ। फेर सब दी बदल जाणी भाषा, लफ़ज़ तलफ्फ़ज़ देणे बदलाईआ। मेरी पूरी होवे आशा, ऐश करन वाले सारे लैणे प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी धार देवे भरवासा, सच दा हुक्म इक वरताईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
मुहम्मद कहे मेरे परवरदिगार, बेऐब नूर इलाहीआ। नाता तुटण लग्गा चार यार, साचा संग ना कोए निभाईआ। सदी चौधवीं आउण लग्गी हार, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। उम्मत रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैं तेरा ख़िदमतगार, ख़ादम इक अख्वाईआ। मेरा आदाब तेरे दरबार, दरगाह साची सिर सर झुकाईआ। मेरी अर्ज़ आरज़ू तमन्ना अन्तिम वार, बेपरवाह दयां सुणाईआ। ओह तक चन्द सितारा करदे गिरयाज़ार, छहिबर आपणी धार लगाईआ। मेरे मौला अल्ला तूं सब दा सांझा यार, ख़ुद ख़ुदा इक अख्वाईआ। नूरी नज़र कर मेहरवान महिबान बख्श इक सहार, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। परवरदिगार कहे मुहम्मद सुण मेरे रसूल, रसम तैनूं दयां जणाईआ। जिस मेरा कलमा कीता कबूल, कायनात दिता दृढ़ाईआ। अगला हुक्म इक माकूल, चौदां तबक ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दीन दुनी दा जाणां अर्ज़ तूल, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। जुग जुग बदलणा मेरा रूल, जुग चौकड़ी खेल चली आईआ। मैं सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक कन्त कन्तूहल, गुर अवतार पैग़म्बर सारे मेरा नूर इलाहीआ। तूं चौदां सद शरअ दा पंघूड़ा ल्या झूल, शरीअत जगत विच चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। मुहम्मद कहे मेरे महिबूब, आलीजाह तेरी सरनाईआ। तेरा आलीशान उच्च अरूज, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं मेरी उम्मत कर महफ्ूज़, हिफ़ाज़त करनी थांउँ थाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा मकरूज़, कर्ज़ा चुकाउणा नूर इलाहीआ। तेरा नूर मेरा वजूद, तन माटी ख़ाक सोभा पाईआ। मेरी मंज़ल हक मकसूद, रहिबर तेरा लेखा समझ कोए ना आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर शरअ बणाई हदूद, कलमा कलाम वाला दृढ़ाईआ। हुण लेखा हुक्म नाल ना कर नेस्तोनाबूद, जड़ उम्मत वाली उखड़ाईआ। तूं मेहरवान हर जगह
❋
❋
मौजूद, चौदां तबक देण गवाहीआ। तेरी सिफ्त करे कुरान मजीद हज़ारा दरूद, तीस बतीस ढोले गाईआ। क्यों सदी चौधवीं करन लग्गा कूच, कूचा गली मक्का काअबा रिहा कुरलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साहिब सुल्ताना मर्द मर्दाना ऊचो ऊच, बेऐब नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची दर तेरे अलख जगाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं उठ वेख मार झाती, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। दीन दुनी आई अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। रहमत बख्शिश देवे कोए ना दाती, हकीकत हक नज़र कोए ना आईआ। नाता तुट्टया बाहमी इख़लाकी, इकतसादी कार ना कोए कमाईआ। तेरा मेरा ख़ुदा कराउण लग्गा तलाकी, बेइत्फिाकी उम्मत विच रखाईआ। अलिफ़ ये तों परे तके बिन अक्खरां वाली पाती, जिस पत्रका दा मज़मून कातब लिख ना कोए समझाईआ। आपणा पूरा करन लग्गा पेशीनगोईआं वाला भविक्ख्त वाकी, चौदां सद लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मैं गई मदीना मक्का, निरगुण धार भज्जी वाहो दाहीआ। मैनूं मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर मिल्या कोए ना सका, सख़ी सरवर नज़र कोए ना आईआ। पूरब पच्छम दरोही ख़ुदा दी मैनूं प्या धक्का, नबी रसूल बैठे मुख छुपाईआ। मेरा वायदा परवरदिगार नाल पक्का, चौदां सद संग तेरा साथ निभाईआ। ओह तक नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना परवरदिगार हट्टा कुट्टा, कटाक्ष आपणा हुक्म लगाईआ। जिस ने नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक चौदां तबक पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डा पाया रट्टा, आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणा खेल वरताईआ। दरोही साडी कीमत रही ना टका, जगत मिले ना माण वड्याईआ। धुर दा हुक्म होण लग्गा सच्चा, जो संदेशे दिते धुरदरगाहीआ। अन्तिम भाण्डा तुटणा काया कच्चा, कंचन गढ़्ह नज़र कोए ना आईआ। बेपरवाह परवरदिगार सांझे यार आपणा खेल रचा, रचना रच के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे चौदां दिन विच आउणी हानी, हाणीआं हाण ना कोए मिलाईआ। लेख लिखे ना कोए कातब कानी, कायनात समझ कोए ना पाईआ। शरअ दी शरअ ने करनी ग़ुलामी, शरीअत शरीअत सीस झुकाईआ। कलमे दी होणी बदनामी, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। धुर दा हुक्म खेल आम अवामी, अमल हर थाँ दए कराईआ। नज़ारा तकणा इन्सान इन्सानी, इन्सानीअत दा पैंडा दए मुकाईआ। कुछ हलूणा देणा शाह ईरानी, तुरकी तुरत देणा उठाईआ। चारों कुण्ट होणी बेइंतज़ामी, इंतज़ाम वाला नज़र कोए ना आईआ। हज़रत मुहम्मद, सदी चौधवीं कहे होवे ना कोए परेशानी, परेशानी तों बाहर खेल वेखणा चाँईं चाँईंआ। उम्मती लेखा कत्लेआमी,
❋
❋
कातिल मक्तूल दोवें रूप बणाईआ। अंगड़ाई ल्ए शाह अफ़ग़ानी, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। पहली पोह नूं सदी चौधवीं कहे मेरे वास्ते ल्याउणी इक दवानी, मुहम्मद पंज पैसे नाल मिलाईआ। मैं लेखा दस्सांगी ज़बान विच खुरासानी, लबलानी बोली सहिज सुभाईआ। भेव खोल्हांगी की लेखा आलमे जाविदानी, दरगाह साची वंड वंडाईआ। सवा अट्ठ वक्त होवेगा शाहानी, शहिनशाह काले लबास रंग रंगाईआ। नाल चौदां ग्रन्थां दी लिख्त होवेगी पुराणी, चौदां तबकां पड़दा लाहीआ। लिखारीआं इक इक अक्ख ते पट्टी बन्न्ह के कीती होवेगी कानी, हरफ़ हरूफ़ नज़र कोए ना आईआ। उत्ते नीली चादर होवेगी ताणी, चन्द सितारा निशान देणा चमकाईआ। पहला लेख लिखणा नाल कलम कानी, शाही काली रंग रंगाईआ। हरिसंगत ने बिरती बणा के रखणी दानी, हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं धुर दे ख़ुदा दी दस्सांगी निशानी, की निशाना तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा इक संदेश, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मेरी गोली दे खुल्ल्हे होणगे केस, लिटां गल विच लटकाईआ। सिंघासण उत्ते खण्डा रखया होवेगा दशमेश, चढ़दी दिशा नोक धराईआ। अष्टभुज आपणी बदल के रेख, रेखा सब नूं दए वखाईआ। इक गुरमुख बणया होवेगा शेख़, गानी मणक्यां वाली गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों कूकी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल अक्ख ना कदे मिलाईआ। छब्बी पोह नूं मेरे वास्ते ल्याउणी इक तूम्बी, जेहड़ी गोली नहीं वजाई, मैं वजा के दयां सुणाईआ। इक बेड़ी ल्याउणी नबी नूह दी, ख्वाजा आसा रिहा वखाईआ। इक तस्वीर तसव्वर करनी शब्द गुरु दी, गुरदेव देवा रूप बदलाईआ। इक धार दरसाउणी रूह दी, बुतां तों बाहर सोभा पाईआ। फेर खेल दस्सांगी सतिजुग दे शुरू दी, किस बिध धरनी धवल धौल वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं छब्बी पोह नूं उडीकां, चौदां सद दी ध्यान लगाईआ। मैं छडणीआं शरअ वालीआं मसीतां, मसल्ले मसल्यां दा पन्ध मुकाईआ। धर्म धार दीआं दस्सणीआं रीतां, अल्ला हू अन्ना हू इक्को रंग रंगाईआ। रहमान दीआं रहमत वालीआं दसणीआं प्रीतां, मुहब्बत विच महिबूब देणे मिलाईआ। मुहम्मद दी आसा दीआं करां तस्दीकां, शहादत देणी भुगताईआ। क्यों मेरे मालक विच हक तौफ़ीकां, धुरदरगाही आपणा हुक्म वरताईआ। जो चुरासी दीआं बदल देवे नीतां, मानव मानस मानुख आपणे रंग रंगाईआ। पर दुहाई आपणा अन्त वेख के मेरीआं निकलदीआं चीकां, चीक चिहाढ़ा चौदां लोक दयां सुणाईआ। क्यों अवतार पैग़म्बरां
❋
❋
चिट्टे उत्ते मारीआं कालीआं लीकां, शब्द नाद कलमे विच कीती शनवाईआ। सो वक्त वेला वेखे बीस बीसा, मूसा ईसा संग मिलाईआ। जिस ने बदल देणीआं वलदीअतां, वलद वालदा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं की असीं हो गए ज़ईफ़, आपणा आप बदलाईआ। की असीं कर नहीं सकदे तारीफ़, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। की मेरी भुल्ल गई हदीस, जो हज़रत हो के कीती पढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद साडा वक्त गया बीत, वायदा परवरदिगार पूर कराईआ। असीं उस दे अग्गे नाचीज़, कल्मयां दी चले ना कोए चतुराईआ। जिस ने सानूं आपणी दिती तमीज़, तरीके नाल दिता जणाईआ। बणा के बरख़ुरदार अज़ीज़, अज़मतो कसमतो अज़िबवा अतिलहे तालीम दिती पढ़ाईआ। सो सब दी पूरी करे रीझ, लहिणा देणा जुग चौकड़ी रिहा चुकाईआ। मैं फेर सौं जाणा गूढ़्ही नींद, अक्ख सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, जुग चौकड़ी आमद सब दी लेखे लाईआ।