पुस्तकालयभाग २२

पहली पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर

तानाईज़ीलेवज जमज़े ज़हं नफरेज़िगी बन्देशी शेषब शोने नविस्तही नफ़रे जूहा, कम्मसने नव ज़नहू बानीज़ो आवीज़ो ताकीज़ो ज़नहो आमूजे मुजिसते, मुहम्मदे फ़रिश्ते फ़र्शे कोज़ा, नूरे अज़ा ज़गमो ज़ैदे, जोशे ज़वसे, मस्ते असते शाजंद अखता हूं लिबनाने मज़ुल अज़ीमे कशो परवरदिगारे बेयश ताज़ीफे ताहश ताहशे शाहकीने शनीरे मुहम्मदे पीरे नज़वे बेनज़ीरे नाजिसता लाइसता बाहिस्ता मनज़ू अज़हू कसतू शवीने शवा, महीज़े अब्बा, वहीदे ख़ुदा मोज़ीबे रज़ा, कन्नोरे कवीने, कज़ीले जसते, महव मुहम्मदे, कलव कुराने, कज़ू मोज़ीदे रज़ू, तोहफ़ा तरीह, ख़ुदाए नज़ी, रहमतो अज़ा, बख्शशे ज़मा, सीते सबू, हज़रते कज़ू, ज़हीवे शऊ, शहिनशाहे मामूव जिस्मे, तामू इस्मे, हाज़ूर पैग़म्बरे, बेकसूर खदूनो खदीले, शरीअत कबीले कमसम नाकोज़ू, रूहे रोज़ाना, शेरे निवाना, आलीशाने वज़ी, चौदां तबके तर्ज़ीह, तवनज़ी, अवनज़ी, चशमो नादीद, रहमते अज़ीद, उस किस मीसाना बेपरवाह नूर इलाहीआ। सदी चौधवीं कहे, वे मुहम्मदा चढ़ गया पोह, सम्मत शहिनशाही सत्त नाल मिलाईआ। उठ वेख मालक इक कि दो, दो दा एका ध्यान लगाईआ। केहड़ी दिशा होई लोअ, बिन नैण लोयण अक्ख उठाईआ। सुण नाअरा हक दा सो, सो पुरख निरँजण रिहा दृढ़ाईआ। वे कमलया जिस मैथों तैथों सब कुछ लैणा

❋

❋

खोह, रो के हंझ ना कोए वहाईआ। मैनूं इक दर्द मेरा जगत वाला मोह, तोड़न नूं दिल करे ना राईआ। जिस वेले मैं होका सुणदी हो, जो हौली हौली रिहा सुणाईआ। तेरा भुल्ल जांदा चार यारी दा गरोह, संगी संग ना कोए वखाईआ। मैं चाहुंदी ओह नीले अम्बर नूं किशन सिँघ दलीप सिँघ फड़न दो, नरायण सिँघ कुंदन सिँघ दो दूजे नाल मिलाईआ। सब दे हथ्थ छाती उत्ते जाण छोह, जन भगतो छोहर बांके बण के दयो वखाईआ। तुहानूं ढोआ दिता धुर दा ढोअ, लै के आया धुर दा माहीआ। मैं चौदां सौ साल दी अज्ज होण लग्गी निरमोह, नाता उम्मत नालों तुड़ाईआ। मैं कहिंदी नी गोलीए जगत दीए विचोलीए इक वारी ज़ोर दी उच्ची मेरे साहमणे रो, चीक चिहाढ़ा दे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे आ ओए मुहम्मद दिआ मलंगा, तेरी तसबी वेख वखाईआ। ओ तेरीआं भन्न देवां टग्गां, जिन्हां नाल भज्जें वाहो दाहीआ। नीं तूं पाईंआ किथ्थों वंगां, आपणा वेस वटाईआ। मैं सब दे कोलों अन्तिम झोली डाह के मंगां, वास्ता धुर दा नाम रखाईआ। मैं वेखे चढ़ के कोठे कंधां, उच्चे टिल्लयां ध्यान रखाईआ। मैं आपणा पैंडा मुकाया लम्मां, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरा सिर हो गया नन्गा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मैनूं डर लग्गदा जिस वेले मैं आपणे महिबूब दा वेंहदी सत्त रंग दा डण्डा, जो डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। मैनूं इक दु:ख मैनूं गोली नहीं दस्सया ओह पारब्रह्म कि तत्तां वाला बन्दा, जो बिना बन्दगीउँ आपणा खेल खिलाईआ। बौहड़ी मैनूं मार दिता साड़ दिता आप हौली हौली खंघदा रिहा खंघा, खंघ खंघ के मेरा अन्दर दिता हिलाईआ। हुण मैं केहड़े देस वंञा, वञ्झ मुहाणा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतो मैनूं आपणे सज्जे हथ्थ दा वखा दयो पंजा, पंजां दा मालक इक्को नज़री आईआ। मेरा रो प्या तारा चन्दा, बिन नैणां नीर वहाईआ। मैनूं डर लग्गदा आह वेखो चढ़दी दिशा गोबिन्द दा खण्डा, नोक तिक्खी रिहा वखाईआ। एह तेग़ बहादर मंग गया सी मंगा, जिस वेले ढाके चरण टिकाईआ। अज्ज उस दा लेखा पूरा कीता संदा, संधी वाला दिन पहली पोह दिता लिखाईआ। बिना गोबिन्द दे सिख तों मिले किसे ना सुख अनन्दा, अनन्द विच रहिण कोए ना पाईआ। ओ जन भगतो तुहाडा आत्मा कदे होण नहीं देणा रंडा, रंडीओ तुहानूं सुहागण देणा बणाईआ। सदा रखिओ आपणे आप नूं ठंडा, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। तुहाडे पिच्छे आपणे सीस ते रखां खण्डा, धार तिक्खी नाल चलाईआ। तुहाडे प्रेम नाल सदी चौधवीं दे हथ्थ रंगां, ख़ून दी धारा उम्मत विच डुबाईआ। पर याद रखयो छब्बी पोह ते होर खेल चंगा, चंचल मति सब दी देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे सुट्ट दयो तारा चन्द, धरनी दयो लिटाईआ।

❋

❋

ओ लिखारीओ तुसां क्यों कीती इक इक अक्ख बन्द, भेत दयो खुल्हाईआ। शरारतीओ तुसीं कलम नाल लिख के ते शरअ दा वेंहदे ओह जंग, जंगजू बहादर इक्को मन्न के सारी सृष्टी दिती तजाईआ। जिस अन्न नहीं खाधा दस डंग, डावांडोल करे लोकाईआ। धरती नहीं, ओह फिरना विच ब्रह्मण्ड, आउंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। गुरमुखो तुहानूं इयों रखणा जिस तरह प्रभू दी चढ़े जंञ, लाड़े नाल मिल के इक्को घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नी गोलीए प्रभ दा किस नाल प्यार, सच दे समझाईआ। सदी चौधवीं उहदा रूप कि उहदी नार, पड़दा देणा उठाईआ। की ओह चंगा लग्गे पहन के सलवार, आपणा वेस वटाईआ। की कमलीए ओह फबे हथ्थ फड़ कटार, खण्डा नाम वाला खड़काईआ। सच दस्स ओह चुरासी विच्चों कीहदा यार, यराना किस नाल तोड़ निभाईआ। तुसीं वी आपणा करो विचार, तसबीआं जिस दे वास्ते रहे भवाईआ। ओह सूरबीर कि ग़द्दार, कि गदागर अख्वाईआ। जन भगतो सारे वेखो नैण उग्घाड़, इक पुरख जिस नूं गोबिन्द ने किहा अकाल, अकाल दा दयाल नज़री आईआ। जिस दे मुख विच गुरमुख सारे लाल, ओह लालां दी धारा नाल आपणा आप ल्ए चिराईआ। ओ तुसीं वेख्या एस दा जमाल, जो जुमें वाल्यां दी करे सफ़ाईआ। क्यों इस सुणया मुरीदां हाल, जो यारड़ा सथ्थर हंढाईआ। उहदी झल्ले कोए ना झाल, झल्लयां नूं झलक दए वखाईआ। जन भगतो तुहानूं भगती विच्चों वी कीता बहाल, बिना भगतीउँ पार कराईआ। जिथ्थे होवोगे उथे करांगा संभाल, एह मेरी बेपरवाहीआ। तुहाडे पिच्छे होवांगा बेहाल, खुल्हड़े केस गल लटकाईआ। तुहाडा हल्ल करांगा सवाल, जवाब इक्को वार सब दी झोली पाईआ। सतिगुर शब्द अग्गे किसे दी नहीं कोई मजाल, मज़्हबां दीआं मजलसां वाले सारे सीस निवाईआ। सदी चौधवीं कहे गोलीए नी तूं क्यों खोल्ह ल्या झाटा, लिटां गल विच लटकाईआ। ओ तैनूं नहीं लभ्भा गोबिन्द वाला बाटा, मुल्लां मुलाणयां आपणा मन बदलाईआ। एह पहली पोह दा लेखा गुर तेग़ बहादर लिख्या सी आपणे उपर माथा, धूढ़ी ख़ाक वाली रमाईआ। ख़ुदा ने किहा शरअ दा लेखा पहलों चुक्कणा विच ढाका, चढ़दे वज्जे वधाईआ। मेरा महिबूब ज़रूर मन्नेगा मेरा आखा, आख़र आपणी कार भुगताईआ। गोबिन्द ने इहो भविक्ख्त पुट्ठे पै के माछूवाड़े लिख्या सी साका, साकी धुर दा जाम देणा प्याईआ। तेरा खेल होणा हिन्द ते पाका, पाक आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे गोलीए की हुण मजबूरी, सच दे सुणाईआ। की हुक्म सुणया ज़रूरी, ज़रूरत दस्स ख़ुद ख़ुदाईआ। जिस दी करदी रही मज़दूरी, चौदां सद सेव कमाईआ। मलदे रहे मस्तक ख़ाक धूढ़ी, टिक्के जगत रमाईआ।

❋

❋

तूं उस दी विच हज़ूरी, की हज़रत रिहा सुणाईआ। मैं पन्ध मार के आई दूरी, भज्जी वाहो दाहीआ। नी कमलीए मैनूं भुक्ख लग्गी जे कोई तेरे घर ते मैनूं खवा दे चूरी, मुहम्मद चूरमे खवाउण वाला नज़र कोए ना आईआ। जन भगतो एह ढाई पा मुहम्मद दे कोल सी जिस वेले मक्के विच्चों कढ्ढया ते बग़ल विच दिती सी फूड़ी, हिजर कर के चलया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा दे उठाईआ। चूरी कहे तूं प्रभू मैनूं क्यों खादा, भेव दे जणाईआ। मैं सच दस्सां मैं ओह सतिगुरु नहीं मन्नदी जेहड़ा भुक्ख्यां नूं नहीं रजांदा, भुक्ख्यां भुक्ख मिटाईआ। ओह सतिगुरु नहीं जेहड़ा प्यार ना करे प्यार देवे ना नालों वद्ध माँ दा, गोदी गोद ना सदा टिकाईआ। ओह सतिगुरु कदे नहीं मन्नणा जेहड़ा वेरवा रखे सूर गाँ दा, सूरमां जगत ना कदे अख्वाईआ। ओह सतिगुरु जेहड़ा मालक हर घर ते हर थाँ दा, ब्रह्मण्डां खण्डां आपणी कार भुगताईआ। ओह मालक होवे इक्को नाँ दा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। ओह सहारा बण जाए ग़रीब निमाणयां दी बांह दा, फड़ बाहों पार कराईआ। ओह लेखा ना जाणे बग बपड़े काँ दा, जिधर वेखे मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे गोलीए मैनूं इयों जापदा तूं बड़ी भुक्खी, भुक्ख नाल रही कुरलाईआ। तूं ख़ून कढ के विच्चों आपणे मुखी, धरनी उत्ते ख़ून दिता डुल्हाईआ। हलूणा दे दिता जगत वाली कुख्खी, सुख विच ना कोए समाईआ। बिना भगतां तों झगड़ा मिटणा नहीं भाग लग्गणा नहीं दुलारे सुतीं, अपराधीआं पार ना कोए कराईआ। तूं जेहड़ा भार फिरदी चुक्की, चार यारी रही तरसाईआ। वेखीं किते आपणी ला ना लवीं रुची, खाण विच ना मन बदलाईआ। जिस वेले प्रभ दी मौले रुती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन भगतां दी आत्मा रहिण ना देवीं सुत्ती, सुत्तयां लै उठाईआ। उम्मत दी धार वेखणी खुल्ही गुत्ती, मेंढी सुहाग नज़र कोए ना आईआ। भावें मैनूं मुशटंडी कहिंदे ते जोत अकालण बड़ी लुच्ची, जुग जुग दीन दुनी दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे उत्ते नहीं कोई बुरका, बुरके सब दे देणे लुहाईआ। हुक्म मन्नणा इक्को शब्द सतिगुरु का, दूजा मन्नण कदे ना पाईआ। जन भगतो वेखो मैनूं डरदी नूं आ गया मुड़्हका, आपणीआं धारां रिहा वगाईआ। नी गोलीए तैनूं ओह वखाया गुट्टका, जिस दे अक्खर गणित ना कोए गिणाईआ। ओए मुलाणयां हुण वेला आउणा लुट्ट दा, लुटेरा बणे धुरदरगाहीआ। उम्मत दा बूटा जाणा सुक्कदा, सुक्कयां हरे ना कोए कराईआ। सब दा पैंडा वेखो मुकदा, अग्गे लेख ना कोए लिखाईआ। जिंना चिर जाप ना होया इक तुक दा, ओनां चिर मिले ना धुर दा माहीआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो नौ साल पिच्छों

❋

❋

आह तुहाडा दवार बण जाणा पुछ गिछ दा, दूर दुराडे सारे नैण उठाईआ। किसे नूं पता नहीं लग्गणा सूरज किथ्थों चढ़दा ते किथ्थे छुपदा, उगण आथण इक्को देणा कराईआ। कोई वणजारा रहिण नहीं देणा टुक्क दा, भुक्ख्यां भुक्ख देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे नी गोलीए मेरे नाल बहि के लाह मुकाणा, हाए उफ तेरी दुहाईआ। वे नानका तूं क्यों कहि के ग्यों हिन्दू अन्न्हा ते तुरकू काणा, ओह वेख काणे लिखारी सारे देण गवाहीआ। तेरे साहिब ने आपणा वक्त पछाणा, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस ने धुर दा हुक्म चलाणा, पिछला लेखा दए मुकाईआ। सब ने मिल के इक्को राग गाणा, गा गा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे नी गोलीए उठ पा लईए वैण, चारे नैण गंवाईआ। नाता छड दईए भाई भैण, साक सैण ना कोए अख्वाईआ। नी जेहड़ा कमलापति वहाउण आ गया वहिण, बुढ्ढे शेख़ सारे दए रुढ़ाईआ। फेर आप हो जाणा तरफ़ैण, तरफ़दारी विच कदे ना आईआ। नी ओन नुक्ता मेट देणा उतों ग़ैन, ग़मां दा डेरा ढाहीआ। सच दस्स उस ने किथे जा के लैणा चैन, कवण सिंघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। गोली कहे सुण चौधवीं सदी मेरी राणी, राजा तेरा नूर नज़री आईआ। तूं उसे दी धार पुराणी, जिस नूं पुनह पुनह सारे सीस निवाईआ। ओह इहनूं याद करदे मढ़ीआं विच मसाणी, मकबरे मारन धाईआ। एहदी सिफ्त करे चारे बाणी, चारे खाणी ढोले गाईआ। मैं ते निक्की जेही नढ्ढी बाल अंञाणी, बुद्धहीण अख्वाईआ। मैनूं जगत समझे जीव पुराणी, मेरी आत्मा परमात्मा विच समाईआ। इक्को हुक्म धुर फ़रमानी, जिस नूं मन्न के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नी गोलीए कर लै मूँह मिट्ठा, चूरी चूरमे वाली खाईआ। ओह तैनूं पता नहीं तूं दस्सया नहीं मेरे साहिब ने पलँघ करके पुट्ठा, पुट्ठी उम्मत दिती कराईआ। मेहरवान हो के तुट्ठा, भगत निमाणे गले लगाईआ। जिन्हां दे हथ्थ पाया गुट्टा, दो जहानां ना कोए छुडाईआ। तारा चन्द कहे मैं नीले अम्बरों तुटा, तुट के भगत दवारे आपणा आसण लाईआ। हुण सब दा ख़ाली होणा ठूठा, ओ गोलीए अन्दर दीए पोलीए, दो ठूठीआं मेरे हथ्थ दे फड़ाईआ। इन्हां दोहां नूं गोबिन्द ने दिता सी झूटा, दो तों तीजा दिता वखाईआ। ओह भाण्डा इथे फुट्टा, फुटकल दा डेरा ढाहीआ। गुरमुख रहे कोए ना रुट्ठा, रुठयां लवां मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मिट्टी कहे मैं पेड़े पई घुमयार, घुंमर घेरी विच घुमाईआ।

❋

❋

मैनूं माण नहीं दिता किसे पैग़म्बर गुर अवतार, कृष्न वरगे भन्न के आपणी ख़ुशी गए बणाईआ। सख़ीआँ नाल कर बहार, नच्च टप्प के आपणा झट लँघाईआ। मैं कोझी कमली सब नाल करां प्यार, प्यास्सयां दयां रजाईआ। नानक ने किहा मेरा रूप कुम्भ ते कुम्भ दा दिता अधार, शहादत जगत वाली रखाईआ। मैं वी चाहुंदी सां मेरा वी मिले परवरदिगार, मेरा मालक धुरदरगाहीआ। जो जुग जुग कोझयां कमल्यां नूं लावे छाती नाल, अग्नी तत बुझाईआ। मेरी टकयां वाली कीमत मैं करनी विच कंगाल, बहु मुल्ल ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। मिट्टी कहे मैं मिट्टी दा भाण्डा, प्रभ सिंघासण सीस निवाईआ। मेरा अन्तर उसे नूं गांदा, जो सब दा पिता माईआ। मैं जुग चौकड़ी राह तकांदा, बिन नैणां नैण उठाईआ। ओ भगतो आप प्यासा रिहा ते तुहानूं रिहा रजांदा, अट्ठे पहर तुहाडी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वडा वड वड्याईआ। ओह मिट्टी कहे गोली सिर ते लैणा चुक्क, दोवें हथ्थ नाल टिकाईआ। साडा पैंडा जावे मुक, जे साहिब देवे माण वड्याईआ। साडा भाग ना जावे निखुट्ट, भगत दवार फिरीए चाँईं चाँईंआ। जगत जहान नूं हथ्थ नहीं आउणा घुट, प्यासी मरे लोकाईआ। जन भगतो जिथ्थे पढ़ोगे सोहँ तुक, उथे जल दे वहिण दयां वहाईआ। हुण होणा अंधेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संदेशा रिहा सुणाईआ। ठीकर कहे मैं एथे वज्जा, सोहणा रंग रंगाईआ। ओह मैं इथे सजा, जिथ्थे मिले बेपरवाहीआ। मैं भगतां दे प्यार विच बज्झा, आपणी गंढ रखाईआ। पर भगतो तुहानूं प्रभ ने माण दिता केहड़ी वजह, पड़दा दयो खुल्हाईआ। मैं बड़ा फिरया दो जहानां जगह, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं जगत जहान दीआं बुझाउंदा रिहा अग्गां, सांतक सति कराईआ। पर दुहाई मेरी मेरा यराना इक नाल नहीं लग्गा, यारी तोड़ ना कोए निभाईआ। मैनूं लद्ददे रहे उत्ते गधा, घरो घर विकाईआ। पहलों मेरे विच पीण पाणी फेर बाहर सुट्ट के देण दग़ा, घर विच ना कोए टिकाईआ। मैं वी लभ्भदा सां कदे मैनूं वी मिलेगा कोई अड्डा, जिथ्थे अड्डीआं मारन विच सख़ी रूप ना कोए बदलाईआ। जिस दा इक्को निशाना होवेगा गड्डा, गाॅड इक्को होवे बेपरवाहीआ। ओह जो कुछ करे ते करे बेवजह, जिस दी वजह समझ कदे ना आईआ। उन लेखा पूरा कर देणा जिन मुहम्मद दीआं कटाईआं लबां, लहिणा सब दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। ओ मैनूं कहिंदे इक बबरी, ओ बबरो दयां जणाईआ। ओ मैं वड़ गया विच कबरीं, कब्रिस्तानां विच रख के मुरदयां कोल मेरा आसण लाईआ। मैं चौदां सौ साल कीती बड़ी सबरी, हुण

❋

❋

बेसबरी विच भज्जां वाहो दाहीआ। मैं भगत दवारे वड़या जबरी, मैनूं प्यार नाल चुक्क ना कोए लिआईआ। मेरी अक्ल शकल ना लम्मी ना मधरी, वडा छोटा रूप ना कोए बणाईआ। पर याद रखो मैं अज्ज दी गल्ल सुणावां सज्जरी, सज्जणो दयां सुणाईआ। गोबिन्द ने दोहां हथ्थां नूं दोहां हथ्थां विच कीता सी बदली, फेर घुट्ट के ल्या दबाईआ। नाले इशारा कीता जिस वेले आया अदली, इन्साफ़ हक कमाईआ। पिछली मुका देवेगा मज़ली, अगली मंज़ल दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे ओ प्रभू ओ मालका, ना मार ओए खंघूरा, क्यों खंघ के रिहा डराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा मज़दूरा, मज़दूरी करके झट लँघाईआ। ओह मैनूं करके गए मशहूरा, मशवरे तेरे नाल रखाईआ। उन्हां दा लेखा तूं रहिण ना दईं अधूरा, भविक्ख्त सब दे पूर कराईआ। मैं चाहुंदी नहीं सां अज्जे कूणा, कूक कूक दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी खेल खिलाईआ। प्रभू सुणया तेरा शहिनशाही सम्मत दा सत्तवां बरस, बरसी मनाउण वाले सारे रहे कुरलाईआ। कहिण साडे उत्ते कर कुझ तरस, दुखी हो के दईए दुहाईआ। जे तूं आ गया उत्ते फ़र्श, अर्शां दा मालक नूर इलाहीआ। तेरे कोल वडा ख़ज़ाना ते दो जहानां दा परस, बेअन्त बेपरवाहीआ। साडी सब दी मेट दे हरस, हवस अगली रहे ना राईआ। पुरख अकाल कहे ओए अवतार पैग़म्बरो गुरुओ मैं कोई तुहाडा देणा नहीं कर्ज़, तुसीं ख़ाली हथ्थ ल्ए अन्त ख़ाली हथ्थ सब दे इस दे विच रखाईआ। एह रीती नहीं मन्दिर मसीती शिवदुआले चर्च, चराग़ाहां रोवण मारन धाहीआ। मैनूं इयों दिसदा सदी चौधवीं तेरा मूल रह जाए इक दवानी जिस नाल पूरा होवे खर्च, रुपईआ हथ्थ किसे ना आईआ। क्यों रुपईए वाले प्रभू दे प्यार विच हो गए दरज, चार जुग नाम ना कोए मिटाईआ। पंजां पैस्सयां नाल लैण देण दा चलदा रहे खर्च, ख़ज़ाने भरपूर ना कोए वखाईआ। मेरा कुछ नहीं होणा हर्ज, हर्जाने विच दिसे लोकाईआ। सदी चौधवीं इक वार इक हुक्म सुणा दे नाल तर्ज़, तर्ज़ धुर दी राग अल्हाईआ। जिस नाल मुरीदां दी रहे कोए ना मरज़, दुखियां दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गीत सुहागी गावां, तेरा नाम वड वड्याईआ। प्रभू दे प्यार विच जन भगतो उठा लओ बाहवां, दोवें हथ्थ हथ्थ वखाईआ। भगत भगवान कंडा तराज़ू हो जावे सावां, ऊणता रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुरु तेरे प्यार विच भुल्ल गईआं मावां, मात पित तूं ही नज़री आईआ। सचखण्ड नाल लै के जाईं चावां, दर तेरे मंग मंगाईआ। क्यों ओ तेरे नाल लै लईआं लावां, चौथे जुग दा डेरा ढाहीआ। असीं तकणा नहीं चुरासी वाले राहवां, खाणीआं वंड ना कोए वंडाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे कोल अन्त दवानी, जगत दिवान्यां दयां जणाईआ। परवरदिगार बिना किसे दा अन्त नहीं कोई बानी, धुर दा संग ना कोए रखाईआ। जेहड़े अवतार पैग़म्बर गुरु हो गए फ़ानी, तन वजूद ना सके रखाईआ। ओह मिल गए विच जोत जोत असमानी, इस्म विच जगत तजाईआ। तुसीं उहदे दवारे लोकमात खाण आए महिमानी, महिमानो नाम भण्डारा तुहानूं दए वरताईआ। अग्गे प्रभू दा नाम सुणदे सो कन्नां नाल ज़बानी, हुण अक्खां नाल वेख के अक्खीआं लओ रजाईआ। जिस दी आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को जेही जवानी, जोबनवन्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा लओ उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद उठ करीए सलाह, मशवरा इक बणाईआ। मुहम्मद कहे केहड़ा बणे गवाह, शहादत कवण भुगताईआ। सदी चौधवीं कहे चार यारी लै बुला, बुल्ले नूं नाल मिलाईआ। मुहम्मद कहे मेरे मालक दी इक अदा, आदत सब दी दए बदलाईआ। जदों चाहे मेल करे ते जदों चाहे करे जुदा, जुज़ आपणे वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं रल मिल के उस नूं सजदे विच दईए सीस झुका, आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद आ जा झब्ब, छेती पन्ध मुकाईआ। आपणी उम्मत दी वेख यद्द, यदी अक्ख उठाईआ। मेरी अन्तिम होई हद्द, हदूद रहिण कोए ना पाईआ। धुर दा नूर केहड़े रूप विच रिहा फब्ब, की आपणा वेस वटाईआ। सच दस्स एस लबास विच तैनूं केहड़ा लऊगा लभ्भ, कमली कहि के सारे तालीआं लाईआ। क्यों एहदा वेस सब तों वक्खरा ते सब तों अड्ड, अड्डरी आपणी कार भुगताईआ। जिस ने चौदां तबकां तों बाहर हो के ज़ाहर इक्को निशाना देणा गड्ड, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। ओह वेख तारा चन्द निशान सानूं रहे छड, अम्बरां तों उत्ते पल्लू रहे छुडाईआ। हुण किधर चल्लीए भज्ज, राह रस्ता दे वखाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं मेरे मालक दे हुक्म नाल लग्गणी अग्ग, आगू इक्को नज़री आईआ। जिस शरअ दी धार करनी बध, बदला सब दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। परस कहे नी सदी चौधवीं किथ्थे तेरा ख़ज़ाना, ख़सम नूं खाणीए दे जणाईआ। मुहम्मद नाल चौदां सौ साल कीता (बिसरामा), आपणा भेव ना दिता खुल्हाईआ। लारे लप्पे दा दे के बहाना, आपणा वक्त ल्या लँघाईआ। हुण आवाज़ां मारें आ मेरे परवरदिगार नौजवाना, बिना तेरे मैनूं अंग ना कोए लगाईआ। तूं शहिनशाह शाह सुल्ताना, दो जहानां इक अख्वाईआ। तेरे नाम दा इक दमामा, वज्जे थांउँ थाँईंआ। मैं सुणनी ओह कलामा, जिस नूं कलमे वाले गा सकण

❋

❋

ना राईआ। तूं मालक गुण निधाना, बेअन्त इक अख्वाईआ। मैं चाहुंदी शरअ दा लेखा मुके शैताना, छुरी करद बग़ल ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्दर रख दयो दवानी, पंज पैसे नाल टिकाईआ। प्रभू ने घर बैठयां भगतां उत्ते कर देणी मेहरवानी, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतो तुहाडे प्यार विच वैराग विच खुल्हड़े केस ते केसां दी निशानी, निशाना अगला दए बदलाईआ। तुहाडी होण नहीं देंदा बदनामी, बदला चुकणा थांउँ थाँईंआ। किसे दी करन नहीं देणी ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर देणे कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव इक खुल्हाईआ। जन भगतो तुहाडा मालक शाह नवाब, घुटने बन्न्ह के आसण लाईआ। इस दी सब तों वक्खरी मज़ाज, आकड़ वाला रूप बदलाईआ। जिस दी नानक वजाई रबाब, तू ही तू ही राग अलाहीआ। इहो वेस कीता सी विच बग़दाद, हथ्थ कन्न उत्ते रखाईआ। इधरों सवाल ते ओधरों जवाब बिना मुख तों शब्द दिता सुणाईआ। इहो उन्हां मुल्लां नूं आया सी स्वाद, जिस नूं सुण के सीस झुकाईआ। बिना अक्खरां तों बग़ल विच मारी सी किताब, जिस दे हरफ़ पढ़न कोए ना आईआ। नाले हस्स के किहा नानक जिस वेले मुहम्मद दा मालक करन आया जहाद, जहादीओ तुहाडा लेखा दए मुकाईआ। उस ने शरअ तों सब नूं कर देणा आज़ाद, असल दा असल दए वखाईआ। किसे मज़्हब दी किसे करनी नहीं इमदाद, लामज़्हब होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा महिबूब बन्न्ह के दोवें गोडे, आपणी खेल खिलाईआ। जिस वेले मुहम्मद ने रखे सी रोज़े, इसे तरह सवा पहर बहि के आपणा झट लँघाईआ। जिस वेले भीलणी नूं राम ने पाया सी गोदे, गोडे बन्न्ह के सिर छाती नाल लगाईआ। एसे रूप विच कृष्न ने तके सी चौदां लोके, चौदां लोक खोज खुजाईआ। उस साहिब दा हुक्म केहड़ा रोके, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस ने परखणे खरे खोटे, खोटे खरे वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे साडे मूधे हो जाणे वुज़ू वाले लोटे, सिध्धे फेर ना कोए कराईआ। मैं वक्त लँघाया गिण गिण हिसाब उत्ते पोटे, दिवस रैण आपणी गणित गिणाईआ। मैं वेंहदी रही चढ़ के चौदां तबक उत्ते कोठे, मुनारयां उत्ते अक्ख उठाईआ। कवण वेला मेरा महिबूब सब नूं इक्को लावे चोटे, नगारा नाम इक लगाईआ। इक्को प्रकाश करे जोते, अंध अंधेर मिटाईआ। जिस दी सोच कोई ना सोचे, बिना सोच समझ तों आपणा खेल खिलाईआ। मेरा अन्तर ओसे नूं लोचे, जिस दी जगत लोचणां वाला तस्वीर तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कहे मेरी गोली दीआं खुल्ल्ह गईआं लिटां, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। ख़ुदा ने झगड़ा मुकाउणा पथ्थर इट्टां, पाहन पूजन कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम निकलणा इक्को सिट्टा, सिट्टे बाज़ी मिटे लोकाईआ। सब दा मन होवे टिका, टिकटिकी इक्को इष्ट प्रगटाईआ। नाम रस मिले मिट्ठा, अनरस दए चखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं धुर फ़रमान दा मेहरवान नौजवान दा छब्बी पोह नूं लै के आवांगी चिट्ठा, जिस नूं चार जुग दे गुरु अवतार चिट्ठी रसैण ल्या के सक्या ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे इच्छा, निरइच्छत आपणा हुक्म वरताईआ।

प्रशाद कहे चौदां ग्रन्थां दा वेखो लेख, मैं सति सच सुणाईआ। जन भगतो तुसीं मैनूं पाउंदे गए तुहाडी बदलदी गई रेख, अक्खर अक्खर देण गवाहीआ। तुसीं पेट भरदे रहे अग्गे मिट जाणे मुल्ला शेख़, मुसायक रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा नाँ रहिणा हमेश, हमसाजण हो के दयां सुणाईआ। जिस नूं झुक्कदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, सुरप्त सीस निवाईआ। ओह तुहानूं देवे आपणा अगम्म संदेश, शब्दी शब्द राग दृढ़ाईआ। तुहाडी सिफ्त करन वाले चौदां तबक तों बाहर तुहाडे होए पेश, भगत दवारे सोभा पाईआ। दोहां दा बणया रहे हेत, हितकारी प्रभू दए बणाईआ। शब्द दी धार बदल जाणी पहली चेत, चौदां तबक वेखण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हाए की सहिँसर मुख गाए शेष, दो जेहवा की सिफ्त सालाहीआ।

७ पोह शहिनशाही सम्मत ७ प्रीतम सिँघ रत्न सिँघ दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

तिन्न पोह कहे मेरी बन्दना, बन्दगी विच सीस निवाईआ। मैं धुर दा लेखा मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी वंञणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। सो स्वामी लावे आपणे अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। धुर दा देवे सुख अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। तिन्न पोह कहे मैं दस्सां कथा पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं बोलां बिना ज़बानी, बिन बत्ती दन्द वड्याईआ। एह लेखा सीता राम राणी, मेरी राम राम दुहाईआ। जिस

❋

❋

नूं समझे ना कोए शास्त्र बाणी, ग्रन्थ कहिण कोए ना पाईआ। जिस दा हुक्म दो जहानी, वरते वरतावे धुरदरगाहीआ। राम फिरदा बीआबानी, अयुध्या छडी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तिन्न पोह कहे मेरा वक्त चंगा, चंगी तरह जणाईआ। जिस वेले सीता राम दा रथ लँघ, अयुध्या वासी परते थांउँ थाँईंआ। राम ने हस्स के किहा मेरा पैंडा लम्बा, सच प्रेमीओ घर जाणा चाँईं चाँईंआ। हरख़ सोग करयो कोए ना ग़मां, चिन्ता विच मन ना कोए तपाईआ। मेरा छेती बीत जाणा समां, साल बसाला पन्ध मुकाईआ। जिस वेले होण लग्गा रवां, नवां विच्चों दो बैठे सीस झुकाईआ। की तेरा लेखा होवे जुग चव्हां, कलयुग अन्तिम भेव चुकाईआ। किस बिध लहिणा देणा रखें जमां, हिसाब किताब किस दे हथ्थ फड़ाईआ। केहड़ी हद्द केहड़ा बन्नां, अन्त की बेपरवाहीआ। राम हस्स के किहा प्रेमीओ जिस वेले लेखा मुकाउणा तारा चन्ना, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। जगत जहान होणा अन्न्हा, नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गोबिन्द दा लेखा पूरा होणा इक कन्ना, चौदां सौ तीह पन्ना दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। दोहां किहा राम मेरे रघुबंस, रघुपति दे जणाईआ। साल बीतण कि सहँस, की सहँसर गणित गिणाईआ। राम हस्स के किहा मेरे तों बाद काहन लेखा मुकाउणा कंस, द्वापर दोहरी धार चलाईआ। फेर कलयुग होणा अन्त, अन्तिम आवे धुर दा राम दुहाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे भगवन्त, भगवन नूर इलाहीआ। सीता हस्स के किहा ओह अवतार पैग़म्बर गुरु होवे कि धुर दा कन्त, की कन्तूहल रूप वटाईआ। राम हस्स के किहा जिस राम दा आदि अन्त इक्को मंत, मन्त्र आपणा इक जणाईआ। इहनां दोहां दी बणावे फेर बणत, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। जिस दा ढोला होवे सोहँ छंत, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सीता हस्स के किहा मेरे रामा उस वेले दी की निशानी, सति दे समझाईआ। किस बिध राम करे मेहरवानी, राम राम दया कमाईआ। राम हस्स के किहा मेरा लेखा जाणे ना कोए पुराणी, शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। इहनां दोहां दी जगत वाली जवानी, जोबन धरनी धरत सुहाईआ। झट लाड़ी मौत कोल आ के किहा तूं बड़ा दानी, दर तेरे मंग मंगाईआ। मैं चाहुंदी इहनां नूं मारां उस वेले तीर कानी, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप उठाईआ। लाड़ी मौत कहे मेरे राम मेरा यतन, दर तेरे मंग मंगाईआ। जिस वेले कलयुग दा अन्तिम आवे पतन, लेखा चुकाउणा चाँईं चाँईंआ। मैनूं ख़ाली ना मोड़ीं सक्खण, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। राम ने हस्स के किहा

❋

❋

कमलीए मेरा राम आवे रखण, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को पत्तन, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सीता उठ के किहा मौत लाड़ीए नी एह दोवें प्रभू दा प्यार प्रीतम ते रत्न, रत्न अनमुले नज़री आईआ। एह सब कुझ तूं वेखीं आप अक्खण, तेरे वेंहदयां ल्ए बचाईआ। ओह वाल लग्गी पट्टण, रो के रही सुणाईआ। मैं तां आई सां लाहा खट्टण, सीता तूं की सुख़न दिता सुणाईआ। राम हस्स के किहा जा तेरे सीस विच पए घट्टण, ख़ाक जगत वाली उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। तिन्न पोह कहे मेरा अगम्म इक विचार, विचर के दयां सुणाईआ। इन्हां कोल इक निक्का जेहा बच्चा सी सुन्यार, बाल अवस्था सोभा पाईआ। ओन राम नूं कीती निमस्कार, सीता दे गोडयां उपर मस्तक छुहाईआ। झट राम ने निगह लई मार, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। एहदी ज़िंदगी दे दिन दो चार, दोहां नूं दिता सुणाईआ। तुहाडा नाता छुट्ट जाणा एहदे नालों उजाड़, अग्गे संग ना कोए रखाईआ। झट दोहां ने हथ्थ जोड़े कीती पुकार, राम अग्गे सीस निवाईआ। आपणी किरपा कर सच्ची सरकार, सिर इस दे हथ्थ टिकाईआ। राम हस्स के किहा हुण इहनूं ज़रूर छडणा पए संसार, नाता तन रहे ना राईआ। फेर जन्म दवावां दूजी वार, मेल मिलावां सहिज सुभाईआ। फेर मारी ज़िमीं उत्ते लकार, लाईन दिती वखाईआ। नाले हस्स के किहा फेर जन्मे थोड़े दिन रह के सोलह पोह नूं छड जाए संसार, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। झट सीता नैण ल्या उग्घाड़, राम वल वेख्या नेत्र ल्या बदलाईआ। केहड़ा वर दिता उजाड़, घर बार नज़र कोए ना आईआ। मेरे राम उस दा लेखा पाड़, कर्म कांड बदलाईआ। राम ने किहा एह मेरे राम दा विवहार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जिस वेले प्रगट होवे कलि कल्की अवतार, अवतर आपणा नूर करे रुशनाईआ। इस दा लहिणा देणा मेरा लेखा पूरा करे इकरार, कौल गुरमुखां तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तिन्न पोह कहे मैनूं याद पिछला वक्त, वक्त नाल जणाईआ। जेहड़ा राम किहा बचन सख्त, सख्ती नाल सुणाईआ। उसे बाले दा जन्म घर होया सिँघ तख्त, धुर दी तख्ती दा लेख ना कोए बणाईआ। जिस दी आयू ख़त्म होणी सी सौलां पोह विच जगत, अग्गे स्वास ना कोए चलाईआ। उस दी बेनन्ती रत्न सिँघ प्रीतम सिँघ दोवें उठ के करन भगत, फेर बख्शिश करे बेपरवाहीआ। बलबीर दा नाँ लिखे कलम शाही नाल तृप्त, तिन्न तिन्न तिन्न वार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पन्द्रां पोह नूं लै के जाणा सवा गज़ दा लाल दुपट्टा, चारे कन्नीआं तृप्त गंढ पवाईआ। नाल रुमाल होवे खट्टा चिट्टा, आपणा संग वखाईआ। इक चूंढी रखया

❋

❋

होवे भगत दवार दा घट्टा, जो मस्तक देणा लाईआ। उस दे सीस उत्ते रखणा नौ टका, कीमत पिछली दए चुकाईआ। फेर वी बेनन्ती करनी पहलों महीने अठा, धुर दा लेख भुल्ल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तिन्न पोह कहे एह धुर दी बणाई बणत, प्रभ आपणी खेल खिलाईआ। जिस दी कोई गण ना सके गणत, लेखा लेख ना कोए चतुराईआ। ओह मालक बेपरवाह बेअन्त, जुग जुग सब दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। रंग कहे मेरा सतिगुर रंगीला, परम पुरख बेपरवाहीआ। जो भगतां सदा वसीला, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दा वड्डे छोटे सर्ब कबीला, किबलेअज़ इक अख्वाईआ। ओह सब दा ठांडा रखे सीना, अग्नी तत बुझाईआ। सतिगुर माया विच होवे ना कदे कमीना, जो जन्म दा मालक जन्म दए बदलाईआ। जिस दा भेव भेत किसे ना चीना, रसना कहिण कोए ना पाईआ। ओह मालक सब दा दाना बीना, देवणहार रिज़क सबाईआ। जिसदे हथ्थ मरना जीणा, ओह गुरमुखां होए सदा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा जन्म कर्म करे तस्लीमा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ।