८ पोह शहिनशाही सम्मत ७ चेला सिँघ दे गृह जम्मू शहर
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मैनूं धरनी करे हासी, मिट्टी ख़ाक रही सुणाईआ। नी मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी प्यासी, मेरी तृखा ना कोए बुझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जगत दे बण के गए वासी, वास्ता प्रभ दे नाल रखाईआ। मेरी पूरी कीती किसे ना आसी, इशारयां विच सारे गए समझाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वी उस दी दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। जिस ने लख चुरासी करनी बन्द खुलासी, खुलासा आपणा दए खुल्हाईआ। चौदां तबकां करे तलाशी, चौदां लोकां ओहला रहे ना राईआ। जिस दा इक्को नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। सब दा लेखा पूरा करे स्वासी, साह साह खोज खुजाईआ। मण्डलां वेखे रासी, रस्ता ब्रह्मण्डां दए जणाईआ। पर्दा लाहवे उत्ते आकाशी, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मैनूं धरनी मारे ताअना, मेहणे रही सुणाईआ। क्यों नहीं घर घर बध्धा उम्मती अन्तिम गाना, शहादत शरअ वाली वखाईआ। नेत्र रोवे साढे तिन्न हथ्थ दा काना, जो चार जुग दे काहनी रहे दृढ़ाईआ। की लेखा होवे कलमे
❋
❋
वाला कलामा, कायनात की वड्याईआ। किस बिध तेरा प्रगट होवे अमामा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। मेरी मेटे अंधेरी शामा, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। मैं झुक झुक उस नूं करां सलामां, निव निव ख़ाक रमाईआ। नूरी नूर तकां ज़िमीं असमाना, इस्म आज़म वेखां धुरदरगाहीआ। जिस ने चीथड़ सब दा लौहणा पुराणा, नवां रंग दए रंगाईआ। धरनी धवल लहू मिझ नाल रंग रंगाउणा, रंगत चाढ़्हे अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि दाता इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं मैं दस्सां नाल शर्त, क्षत्रीया दयां जणाईआ। निरगुण धार आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो प्यास बुझावे धरत, धरनी धवल तृखा रहे ना राईआ। ओह लेखा वेखे उपर अर्श, अर्शी प्रीतम वड वड्याईआ। आह तक औह तक उत्ते फ़र्श, दो जहानां डेरा ढाहीआ। जिस लेखा मेटणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले चर्च, चराग़ाहां खोज खुजाईआ। उस दा ख़ुशीआं वाला सम्मत शहिनशाह बरस, सत्त दी सति कार कमाईआ। सब दी पूरी करे हरस, पिछली हवस दए मिटाईआ। अग्गे भगतां उत्ते करे तरस, रहमत आपणी सच जणाईआ। निज नेत्र दे के दरस, लोइन अक्ख दए खुल्हाईआ। आपणा पूरा करे फ़र्ज़, फ़ज़ल नाल तारे बेपरवाहीआ। साडी उसे अग्गे अर्ज़, आरज़ू विच सीस निवाईआ। जिस ने पूरा करना लहिणा देणा कर्ज़, लेखा मुकावे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं ओह वेख अगम्मी नूरा, जोत नूर करे रुशनाईआ। सुण अनादी तूरा, तुरीआ तों बाहर शनवाईआ। जिस दा हुक्म ना होए अधूरा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उस धरनी चाढ़्हना रंग गूढ़्हा, लाल गुलाला आप रंगाईआ। लेखे लाउणे मूर्ख मूढ़्हा, मुग्धां पन्ध चुकाईआ। जिस दी वंड ना कोई चोटी जूड़ा, मूंड मुंडाया हिस्सा ना कोए रखाईआ। सो मालक बख्शणहारा धुर दी धूढ़ा, मस्तक टिक्का नाम रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं मैनूं कर लैण दे पूरा इक चालीसा, शबे रोज़ ध्यान लगाईआ। फेर हुक्म मिले शरअ दे अबलीसा, संदेशा कलमा नूर इलाहीआ। दैंत तकणे ख़बीसा, ख़ुशख़बरी विच समझाईआ। जिस साहिब दा राज पोशीदा, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। ओह सब तों लेखा मंगे दानिस्ता दीदा, सन्मुख हो के वेख वखाईआ। जिस दी ज़िबह वाली इक्को ईदा, ईदुलफ़ितर सीस निवाईआ। जिस दी तस्दीक करे कुरान मजीदा, हजारा दरूद नाल वड्याईआ। सो सब दी ग़फ्लत लाहवे नींदा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। बिना महिबूब तों तेरे अन्त तक रहे कोए ना जींदा, जगत जीवण कम्म किसे ना आईआ। लेखा पूरा करना कलयुग अन्तिम साढे तिन्न हथ्थ सींअ दा, धरनी धवल धरत देणी वड्याईआ।
❋
❋
आप मालक बणके जंत जीव का, खेल वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद सुण संदेशा अल्ला, आलमीन जणाईआ। जिस ने खेल करना हो के इकल्ला, वाहिद आपणा हुक्म वरताईआ। सब तों छुडाउण लग्गा पल्ला, पल्लू गंढ ना कोए वखाईआ। जिस दरोही फेरनी जला थला, थल अस्गाह रोवण मारन धाहीआ। भेड़ भेड़ना जगत वाले दो दला, दलिदी रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी याद विच चौदां सौ साल फिरदयां घस गया चम्मढ़ी दा तला, माटी चम्म रोवे मारे धाहीआ। ओह खेल करे अछल अछला, वल छल आपणी कार भुगताईआ। मैनूं इयों जापदा जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरु घल्ला, संदेशे नाम वाले जणाईआ। उस दा इक होर होवण वाला हल्ला, हल्ला शेरी शब्द गुरु सुणाईआ। जिस ने जगत अक्ल बुद्धी नूं करना झल्ला, झलक आपणी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिंघासण इक्को मल्ला, जिथ्थे मलेछां करे सफ़ाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ७ राम रखी कौर दे गृह जम्मू शहर विच
धरनी कहे सदी चौधवीं किथ्थे धुर दा अब्बा, जो अम्मीजान इक अख्वाईआ। मैनूं चारों कुण्ट किते ना लभ्भा, लबां कटावण वाले रोवण मारन धाहीआ। जिस मेटणी मलेछां सभा, कूड़ कुड़यारां डेरा ढाहीआ। ओह मालक नूर अलाही रब्बा, जो रहमत हक कमाईआ। की संदेशा मुहम्मद देवे सद्दा, सुनेहड़ा की दृढ़ाईआ। तेरा वक्त जांदा लद्दा, मेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। दो जहान जिस दे हुक्म बध्धा, बन्दना विच अवतार पैग़म्बर गुरु नज़री आईआ। उस दा नूर नुराना केहड़ी धार जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। की खेल होणा अग्गा, की अगली कार भुगताईआ। मैनूं इयों दिसदा जिस ने सब कल्मयां नूं देणा दग़ा, फरेब वाला नाम रहिण ना पाईआ। मज़्हबां दा नज़र ना आवे अड्डा, अड्डी चोटी सब दी दए हिलाईआ। शरअ दा रहिण देवे कोए ना खड्डा, डूँग्घी ग़ार ना कोए सुटाईआ। जन भगतां रखे लज्जा, भगत सुहेला बेपरवाहीआ। आत्म रस दा देवे मज़ा, मज़ाक तके ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर आदि जुगादि सेवा करे कज़ा, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। सब ने मन्नणी उस दी रज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे दु:ख लग्गा सीने, सच सच दयां सुणाईआ। जिस खेल खेलणा लोक तीने, त्रैभवण धनी बेपरवाहीआ। लेखा जानणा रूसे चीने, चिन्ता जगत रहे ना राईआ।
❋
❋
एह धार बदलणी महीने तों बाद महीने, त्रै त्रै दी बदली आप कराईआ। मैनूं मिट्टी ख़ाक कहिंदे ज़मीने, धरनी धवल कहि सुणाईआ। पर याद रखीं सदी चौधवीं मैं आपणे उत्ते रहिण नहीं देणे कमीने, कूड़ कुटम्ब देवां खपाईआ। सब दे हक हकूक जाणे छीने, बिना परवरदिगार तों मेरा मालक ना कोए अख्वाईआ। मैं रहिणा नहीं किसे दे अधीने, अवतार पैग़म्बर गुरु वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर मरने जीणे, चुरासी आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म थाहीआ। धरनी कहे मेरा सीना वेख फटदा, मुहम्मद दे जणाईआ। लेखा रहिणा नहीं चौदां हट्ट दा, चौदां तबक मारन धाहीआ। खेल होणा लहू मिझ रत्त दा, रत्ती दाढ़ी वाले देण गवाहीआ। निशाना मिटणा कूड़ मति दा, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। इक्को हुक्म वरतणा परमेश्वर पति दा, जो परवरदिगार नूर इलाहीआ। मेरा अखाड़ा होणा सथ्थर सथ दा, जिथ्थे यारड़ा सथ्थर गोबिन्द गया हंढाईआ। एह खेल अनोखा जिस माण गवाउणा कृष्न वाले रथ दा, रथवाही दो जहानां शब्द बलवाना इक अख्वाईआ। लहिणा मुकाउणा हथ्थो हथ्थ दा, अग्गे उधार ना कोए वखाईआ। हुक्म वरतणा पुरख समरथ दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिन परवरदिगार कोई होवे किसे ना रखदा, रक्षक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे जो नवखण्ड हर घट अन्तर वसदा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ७ गुरदित सिंघ, फुम्मण सिंघ, भाग सिंघ, पूरन सिंघ, ज्ञान चन्द
पिण्ड छंभ ज़िला जम्मू
धरनी कहे मेरे उत्ते कलयुग कीता अंधेरा, सदी चौधवीं तैनूं दयां सुणाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार पाया घेरा, सच दा साथी नज़र कोए ना आईआ। माया ममता लग्गा डेरा, जूठा झूठा मोह ल्ए अंगड़ाईआ। कलयुग सुण के कहे मेरा नाँ ल्ए केहड़ा, कवण मेरी करे वड्याईआ। धरनी थोड़ा होर कर जेरा, तैनूं जेरज अंड दा लेखा दयां वखाईआ। सदी चौधवीं दा वक्त आ गया नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद दा अमाम मालक आ गया मेरा, मेहरवान आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पैंदा फेरा, चार जुग अक्ख ना किसे मिलाईआ। ओह तेरा खुल्हा करे वेहड़ा, कूड़ कुड़यारां डेरा ढाहीआ। फेर सति दा बन्न्हे बेड़ा, धर्म दी धार नाल चलाईआ। इक्को इक सुहाए खेड़ा, गृह इक्को वज्जे वधाईआ। हकीकत विच हक दा करे नबेड़ा, नहक्की खेल ना कोए खिलाईआ। जो हौली हौली शब्दी धार छेड़े
❋
❋
छेड़ा, छेकड़ आपणा हुक्म दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे धरनी किते ऐंवे ना जाईं झुक, भय विच सीस निवाईआ। डरदी ना जाईं लुक, आपणा आप छुपाईआ। तेरे उत्ते चुरासी नूं आउणा दु:ख, दुखी रोवण मारन धाहीआ। शांत रहिणी नहीं कोई कुख्ख, जनणी जन मिले ना कोए वड्याईआ। लेखा मिटणा मानस देही उलटे रुक्ख, रुखसत दीन दुनी विच्चों दवाईआ। तूं आपणा फेर करीं मिट्ठा मुख, जिस वेले प्रभ सतिजुग दा रस चुआईआ। हुण कर जा चुप, बौहड़ी बौहड़ी कर ना कोए कुरलाईआ। जगत जहान बदल जाणा रुख़, राह समझ कोए ना पाईआ। तेरे उत्ते कलयुग पाउणी लुट्ट, लुटेरा इक्को हुक्म सुणाईआ। जेहड़े जाप करदे बुल्ल्हां बुट्ट, रसना सिफ्ती ढोले गाईआ। उन्हां दे भाग जाणे निखुट्ट, खोटे खरे ना कोए बणाईआ। जो आत्म परमात्म गाउंदे तुक्क धुर दा ढोला सहिज सुभाईआ। उन्हां गोदी ल्ए चुक्क, चुकन्ना हो के वेखे थांउँ थाँईंआ। साहिब दा भाणा जाए ना रुक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सदी चौधवीं पैंडा जाए मुक, मुहम्मद बैठे सीस झुकाईआ। कलयुग कहे प्रभ दा खेल ना मानस ना मानुक्ख, तत्व रंग ना कोए रंगाईआ। ओह मालक अगम्म अथाह उच्च, ऊचो ऊच नज़री आईआ। जिस ने जगत दी धार बदलणी संजम सुच, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। लेखा रहिण नहीं देणा किसे बुत, बुतां सीस ना कोए झुकाईआ। इक्को माण देणा शब्द गुरु गुर शब्द दुलारे सुत, सूत्रधारी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे उत्ते फेर मौलणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे निशान्योंं शब्दी धार ना जाए उक, उका सब दा लेखा दए मुकाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ७ ईश्र सिंघ, प्रताप सिँघ दे गृह पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू
कलयुग कहे मुहम्मद फड़ा तसबी, मणका मणके नाल मिलाईआ। फेर तक्कीए साडा ख़ुदा बड़ा कसबी, जिस दीन मज़्हब दे कसबे देणे बदलाईआ। जिन सानूं बणाया मुतस्सबी, मुतल्ला कर के दईए दृढ़ाईआ। वंड वंडा के शरअ विच मज़्हबी, मज़मून आपणा दिता समझाईआ। अल्ला दी ज़ात तैनूं आपणा नाम दस्सया विच अरबी, अरबां दा लेखा दिता दृढ़ाईआ। सूरत दस्स अगम्मी नर दी, मदीन दा झगड़ा दिता चुकाईआ। शरअ दात दिती ज़र दी, दौलत झोली पाईआ। जिस दी निशानी अन्त चढ़दी, चढ़दी दिशा वंड वंडाईआ। अग्गे खेल होणी चोटी जड़ दी, चेतन हो के वेख वखाईआ। शरअ शरअ नाल होणी लड़दी, टक्कर लवे थांउँ थाँईंआ। तेरी मेरी आशा होवे सड़दी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। कलयुग
❋
❋
कहे मुहम्मद हुण गल्ल करीए अगले घर दी, पिछला झगड़ा रहे ना राईआ। तेरी आसा जेहड़ा कलमा रही पढ़दी, ओह विद्या आपणी झोली पाईआ। अग्गे पूजा नहीं रहिणी पिप्पल बड़ दी, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। मुहम्मद कहे कलयुगा एह खेल अछल अछल दी, जिस दी समझ कोए ना आईआ। जिस पूजा कराई जल दी, फेर थलां दिती वड्याईआ। हुण सार नहीं घड़ी पल दी, की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस आशा पूरी कीती बल दवारे बावन बल दी, रिषीआं गंढ पवाईआ। उहदी कला कुदरत नालों कदे ना टल्दी, टाल मटोल विच सब नूं दए भुलाईआ। हुण खेल वेखणी कलयुग कल दी, की कलकाती कार कमाईआ। उस खेल पूर कराउणी नानक वाली इक गल्ल दी, जिस गल्ल नूं समझ सक्या कोए ना राईआ। सब दी जवानी गई ढलदी, अन्त बुढेपा वेख वखाईआ। अग्गे खेल होणी शब्द अगम्मी दल दी, जो दलिदीआं डेरा ढाहीआ। एह धार अगम्मी अटल दी, अटल हो के वेख वखाईआ। सृष्टी खेल डूँग्घी डल दी, डूँग्घे वहिणां विच वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार वरते आपणे हल्ल दी, दूसर संग ना कोए रखाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत ७ तेजभान दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
कलयुग कहे सुण नी धरती माता, जगत मंमीएं तैनूं दयां जणाईआ। की हुक्म देवे धुर दा दाता, दयावान दया कमाईआ। जिस ने मेरा वक्त पछाता, घड़ी पल भुल्ल कदे ना जाईआ। चारों कुण्ट करे अंधेरी राता, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। किसे दी पुछे कोई ना वाता, वातावरन बदले जगत लोकाईआ। धर्म राए दा इक्को वार पूरा करे खाता, चित्रगुप्त दा लेखा रहे ना राईआ। चारे खाणी बदल बदल के जोड़े नाता, अदल आपणा इक समझाईआ। बिना भगतां पुछे किसे ना वाता, वारस नज़र कोए ना आईआ। एह खेल तकणा अलखणा अलाखा, अलख अगोचर की आपणी कार भुगताईआ। मेरे अन्तर इक्को कलमा भाखा, कलयुग कहे ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे नी धरती जगत दी मंमी, अम्मीजान दयां जणाईआ। तूं प्यार करीं किसे ना चम्मी, चम्म दृष्टी देणी तजाईआ। नेत्र नीर वहाईं ना छम छमी, वैरागण आपणा आप कराईआ। मेरे अन्त होवे कोए ना ग़मी, चिन्ता चिखा ना कोए सताईआ। तूं गूहड़ी नींद सवीं, बांह सरहाणे हेठ टिकाईआ। इक्को प्रभ दा गीत गवीं, तूं मेरा मालक धुरदरगाहीआ। जिस ने धार चलाउणी नवीं, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। जिस रूप प्रगटाउणा
❋
❋
अवतार चव्ही, चौबीसवां आपणा खेल खिलाईआ। मनसा पूरी करनी रविदास रवी, रवि ससि देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। कलयुग कहे नी जगत दीए अंमा, धरनी धवल दयां सुणाईआ। धुर दे मालक देणा समां, समझ बुद्धी अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी चम्मा, शरअ दा लेख रहे ना राईआ। कलमा दस्सणा इक्को दमा, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। दीन दी रहिण नहीं देणी तमा, लालच कूड़ ना कोए बणाईआ। इक्को नूर चमकाउणा अगम्मी चन्ना, चन्द सितार जिस नूं सीस झुकाईआ। लेखे लाउणा गोबिन्द वाला कन्ना, पन्ना चौदां सौ तीह अंक अंक समझाईआ। अग्गे लेखा रहिण नहीं देणा लम्मा, लमह लमह वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता बेपरवाहीआ। कलयुग कहे धरनी तैनूं कहिंदे सारे माँ, ममता विच जगत हल्काईआ। तेरे उत्ते वंड पै गई सूर ते गां, गऊ ग़रीब निमाणयां होए ना कोए सहाईआ। सच दस्स केहड़ा पवित्र तेरा थाँ, कवण मिट्टी ख़ाक मिले वड्याईआ। केहड़ा सोहणा नगर ग्रां, खेड़े किस वज्जे वधाईआ। किथे ख़ुशी ग़मी किथे होवे चाअ, चाओ घनेरा कवण जणाईआ। किथे सिफ्त सालाह होवे वाह वा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। कमलीए जे तूं इक ते क्यों मज़्हबां वाले बणाए राह, डण्डीआं आपणे उत्ते रखाईआ। क्यों तेरे सपूत रूप बणे काँ, बग बपड़े नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे सुण कलयुग चौथे जुग, जुगती तैनूं दयां जणाईआ। तेरी औध रही पुग, पूजा मिटे कूड़ लोकाईआ। हीणी रहे किसे ना बुध, बुध बिबेक आप कराईआ। हुण चारों कुण्ट मेरे उत्ते ख़ुशीआं नाल वेख युद्ध, युधिष्टर दी आशा रहे ना राईआ। मैं दुष्ट दुराचार मुकाउणे चुग चुग, चुगली निंदिआ वाले सारे देणे खपाईआ। मेरे साहिब दी बुझारत सके कोए ना बुझ, भविक्ख्तां वाले इशारे नाल गए जणाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी रही चुप, चुप वट्ट के आपणा झट लँघाईआ। हुण मेरा प्यार होया बिना तत्तां तों प्रभ दे शब्द दुलारे नाल सुत, पिता पूत वेख के वज्जे वधाईआ। जिस दी मेरे उत्ते मौलणी रुत, रुतड़ी इक्को रंग रंगाईआ। मज़्हब दा रहे कोए ना दु:ख, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म सब नूं मिलणा सुख, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़नी तुक, तुख्म ताअसीर सब दी देणी बदलाईआ। कलयुग तेरा मेटणा अंधेरा घुप, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। खुल्ही रहे किसे ना गुत्त, मेंढी सुहाग देणी गुंदाईआ। हुण मेरे तों मूर्खा आपणा विस्तरा चुक्क, अग्गे वक्त रहे ना राईआ। ओह वेख चन्द सितारा रहे टुट्ट, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। सदी चौधवीं दस्त नालों दस्त मुहम्मद छुडावे गुट्ट, बाज़ू बन्धन ना कोए
❋
❋
पवाईआ। तेरा भाग रिहा निखुट, भण्डार अतुट ना कोए वरताईआ। इक्को वार मेरे साहिब ने दीन दुनी विच पाउणी फुट्ट, फुटकल करे ख़लक ख़ुदाईआ। शब्द धार नाल करे दो टुक्क, हिस्से दोवें वंड वंडाईआ। दोवें धारां पैण जुट, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। कलयुगा तेरे नीले होणे बुट्ट, नीला अम्बर दए गवाहीआ। सब दा लेखा सब दे कोलों जाणा ख़ुस, मालक रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल खेलणी मालक उस, जिस दी उस्तत करके सारे झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परम पुरख अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ।
१० पोह शहिनशाही सम्मत ७ भगत सिँघ दे नवित कीर पिण्ड ज़िला जम्मू
नारद कहे सतिगुर शब्द मेरा तेरे नाल इश्क, आशकां दे आशका माशूक बणके दे वखाईआ। तेरा सोहणा सति सरूप रिहा लिशक, बिन रंग रूप सोभा पाईआ। कोटन कोटि जुग तेरे उत्ते सारे लाउंदे रहे शिसत, निशाना अन्त ना कोए कराईआ। मैं एसे कारन तेरे प्यार विच भोगया नहीं कोए गृहस्त, तन वजूद ना ख़ुशी बणाईआ। मैं फिर के आया जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु कहिंदे स्वर्ग ते बहिशत, वेख्या चाँईं चाँईंआ। दोज़खां विच देखी दृष्ट, तेरा ध्यान रखाईआ। मैं समझ ना सक्या तेरा खेल टांक के जिस्त, कि बिना इक दो तों आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा आकार तक्कया निराकार कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे पैमाने वाली इक ना पूरी होई बालिशत, पूरवा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी उच्ची निकल गई किलक, कूक के दयां सुणाईआ। बौहड़ी दरोही दुहाई तेरी मंज़ल तों बिना तेरी किरपा अवतार पैग़म्बर गुरु सारे गए खिसक, थिर नज़र कोए ना आईआ। हुण सदी चौधवीं तूं सब नूं ल्या झिड़क, भय विच रिहा डराईआ। तुहाडे दीन मज़्हब मैं देणे रिड़क, रेड़का पाउणा कूड़ लोकाईआ। मैं वी डरदा नारद कहे दूरों दूरों लैंदा बिड़क, कन्न दो जहानां वल्ल रखाईआ। निगह रखदा किते मेहर दा अमृत देवे छिड़क, जिस नूं कलसां विच ना कोए भराईआ। मेरी पूरबली मिटे हिरस, हवस रहे ना राईआ। तेरे नूरी नूर दा होवे दरस, सन्मुख हो के ख़ुशी बणाईआ। विछोड़े विच किसे नूं दिवस महीने बीतदे बरस, मैं जुग जुग तेरा राह तकाईआ। धन्न भाग ओए धनाढा जे तूं आयों उत्ते फ़र्श, मिट्टी ख़ाक दएं वड्याईआ। मैं वी छड्डया आसण अर्श, अर्शी प्रीतम भज्जया वाहो दाहीआ। महिबूब मेरी मन्न लै अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। मैनूं तेरे प्यार दी ग़रज़, दूसर अंग ना कदे छुहाईआ। मेरा इक्को ताल राग नाद ते इक्को तर्ज़, तरह तरह दा गाण कोए ना गाईआ।
❋
❋
मैनूं इयों दिसया तेरे बिना सच्चा नहीं कोई मर्द, अवतार पैग़म्बर गुरु नारी प्रभ दी नज़री आईआ। तेरे कोल आदि अन्त दी फ़रद, हक हकीक वेख चाँईं चाँईंआ। मेरे साहिब सब दे कोलों खोह लै छुरी शरअ वाली करद, कत्लगाह रहिण ना पाईआ। मेरा दिल करदा मैं तेरा रूप तकां नपड़द, सति दा सति नज़री आईआ। किसे नाम कलमे दा विच ना होवे धड़त, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। बिना अक्खरां तों मेरे नाल कर लिख्त पढ़त, धुर दी गंढ आप बंधाईआ। मेरी पूरी कर दे शर्त, शर्म हया दा लेखा दे मुकाईआ। तेरे बिना मेरी सिध्धी करे कोए ना नरद, नारद रो के रिहा सुणाईआ। मैं कोई लैणा नहीं कर्ज़, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द मैं तैनूं चाहुंदा, चारे जुग हथ्थ उठाईआ। दिवस रैण तेरा राग अलाउंदा, ढोले प्रेम वाले गाईआ। असुणत तैनूं आपणी आशा सुणाउंदा, बिरहों विच वड्याईआ। तूं क्यों नहीं नैण उठाउंदा, नैणां वाल्या नैण मटकाईआ। माशूक हो के आशक इश्क दी क्यों नहीं गंढ पवाउंदा, प्रेम तन्द जुड़ाईआ। सच सिंघासण क्यों नहीं सोभा पाउंदा, सुखआसण डेरा लाईआ। फूलन सेज क्यों नहीं वडयाउंदा, अमृत मेघ बरसाईआ। तूं जुग चौकड़ी रिहों तरसाउंदा, बेतरसा तैनूं तरस ज़रा ना आईआ। हुण मैं उच्ची कूक जणाउंदा, दरोही तेरी बेपरवाहीआ। क्यों नहीं प्रेमीआ प्रेमीआं गले लगाउंदा, गलवकड़ी धुर दी पाईआ। ओह तक अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे वल्ल उँगल सर्ब उठाउंदा, इशारे रिहा कराईआ। मैं वी ताड़ी अग्गों वजाउंदा, दो हथ्थां ताल बणाईआ। नाले धुर दा बचन जणाउंदा, जनणी नूं जम्मण वाल्यो तुहानूं दयां सुणाईआ। निगह धरती वल्ल रखाउंदा, चारों कुण्ट कुण्ट भवाईआ। ओह वेखो आह वेखो तुहाडा दीन मज़्हब कुरलाउंदा, करबले वाले बिना करबले तों रोवण मारन धाहीआ। तुहाडा कलमा केहड़ी वंड वंडाउंदा, सूर गाँ दे हिस्से पाईआ। तुहाडा प्यार मुहब्बत केहड़े नाउँ दा, जिस नाम नाल जीव जहानां रहे घाईआ। तुहाडा नाता केहड़े थांउँ दा, दोज़ख़ बहिशत दोवें रोवण मारन धाईआ। क्यों कलयुग रूप बणया काउं दा, हँस नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१० पोह शहिनशाही सम्मत ७ प्रकाश सिँघ पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू
नारद कहे सतिगुर शब्द तूं किड्डा सोहणा सुनक्खा, सोहणयां तेरी की वड्याईआ। दुनिया जगत संसार ऐवें तत्तां नूं झलदी रही पक्खा, कलबूतां सेव कमाईआ। हड्डीआं नूं टेकदी रही मथ्था, चम्मढ़ीआं रंग रंगाईआ। मैं वी चार जुग फिरदा
❋
❋
रिहा नट्ठा, भज्जया वाहो दाहीआ। फिरया तीर्थ तट्टा, अट्ठ सट्ठ पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं खुल्हीआं वेखीआं लटां, बैरागी रूप अन्तर ध्यान लगाईआ। जगत सख़ीआँ वेखीआं हथ्थ मारदीआं उत्ते पट्टां, पटने वाला दए गवाहीआ। जुग जुग गिड़दीआं वेखीआं उलटीआं लट्ठां, वहिणां वहिण वहाईआ। नाम कलमे दा सुणदा रिहा टप्पा, अक्खरां नाल पढ़ाईआ। सतिगुरु शब्द तूं दस्स तेरा किहदे नाल यराना पक्का, जिस दे नालों ना सक्या तुड़ाईआ। जिस नूं कदे ना दिता धक्का, पिठ ना सक्या बदलाईआ। सब नूं आपणा भण्डारा दे के फक्का फक्का, जिस फक्के विच्चों फाके मरे सर्ब लोकाईआ। आपणा रूप नहीं दस्सया हट्टा कट्टा, योधा अगम्म अथाहीआ। सच दे थाँ सिफ्त दा दे के वट्टा, वटणे जगत वाले मलाईआ। उहनां अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं पा के उत्ते फट्टा, फिर घरां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सिर्फ़ इशारा दिता हुक्म विच दस्सया आपणा पता, पतिपरमेश्वर कहि के सारे गाईआ। फिर सब दे उत्ते पा के आपणी फत्हा, फ़ातिहा दा डंक दए वजाईआ। किसे दा बोदा किसे दा सीस उत्ते रखाया छत्ता, किसे नूं केसां नाल वड्याईआ। किसे नूं गोर सवाया किसे नूं टिकाया विच चिता, लेखा सब दा आपणे हथ्थ रखाईआ। ओए सतिगुर शब्द नाले तूं सब दा बणया रिहों पिता, क्यों पिता हो के आपणे पुत ल्ए मराईआ। दस्स चहु जुगां विच्चों नारद नूं की दिता, ना रंन ना कन्न बिना बोदी तो होर चीज़ नज़र कोए ना आईआ। मैनूं अज्ज सारी रात नारद कहे नौ सौ नड़्हिनवे वार आईआं छिक्कां, मैं याद कर कर के तेरा राह तकाईआ। मेरा जीअ करे मैं केहड़े वेले तेरे प्यार विच विकां, आपणा आप तेरी झोली पाईआ। पर तूं वी मेरे अन्दर मार खिच्चा, खिच्च के आपणे नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओए नारदा तैनूं भेत नहीं शब्द सार दा, भावें कोटन जुग बीत जाण तूं फेर वी निक्के दा निक्का, मेरी समझ फेर किसे ना आईआ। हुण छेती वेख लईं पिछला सारा बदल देणा सिक्का, सख़ीआँ वाले काहन बैठण सीस निवाईआ। छब्बी पोह नूं सदी चौधवीं दे कोल ढाई होणीआं इट्टां, इट्ट इट्ट नाल खड़काईआ। गोली दे वस्त्रां नाल मस्तक होणा टिक्का, जिस विच अल्लाह अल्लाह अल्लाह देणा लिखाईआ। फेर दस्सांगां तेरा किस बिध होवे हिता, प्यार प्यार नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे सतिगुर शब्द तेरा नैण बड़ा मटकीला, मटकां वाल्या नज़री आईआ। मेरा बणया कोई ना हीला, हिम्मत दिती ना कोए वड्याईआ। मैं बथेरा फिरया उत्ते अम्बर नीला, भज्जया वाहो दाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु बणे ना कोए वसीला, जो विचोला बण के मेल मिलाईआ। मैं रूप धरया सूहा लाल पीला, काला रंग रंगाईआ। फिर वी रिहा ढीला, तेरा संग ना कोए बणाईआ। मैं फिरया जगत सरोवर झीला, नव खण्ड कन्ढ्ढी डेरा लाईआ। कितों महिबूब मिल
❋
❋
जाए छैल छबीला, सति सरूपी नज़री आईआ। मैं लख चुरासी तक्कया तेरा कबीला, चारे खाणी फोल फुलाईआ। मैनूं करे ना कोए तस्लीमा, तसबीआं माला वाले सारे मुख भवाईआ। तूं मालक इक करीमा, रहमत वाला बेपरवाहीआ। तूं आलीशान अज़ीमा, आलीजाह तेरी वड्याईआ। पर मैं इक्को तेरे वरगी मंगदा हुसीना, जिस दा हुसन हस्सण रोवण विच कदे ना आईआ। जिथ्थे होए ना कोए कदे ग़मगीना, चिन्ता चिखा दा डेरा ढाहीआ। मेल होवे उत्ते तेरा मेरा धरनी धवल ज़मीना, धौल वज्जे वधाईआ। मैं तैनूं किहा आमीना, आ मिल के ख़ुशी बणाईआ। मेरी मनसा बड़ी पुराणी कदीमा, कुदरत दे मालक दया देणी कमाईआ। मैनूं इक्को भरोसा इक्को यकीना, इत्मिाद नाल जणाईआ। तेरा प्यार किसे कोलों ना जाए छीना, तेरा तेरा संग निभाईआ। हुण पता नहीं किस ने मरना किस ने जीणा, किस नूं देवे कवण वड्याईआ। फिरे दरोही लोक तीनां, त्रैगुण रही कुरलाईआ। मेरे प्यार दी शहादत नहीं जल मीना, चन्द चकोर ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद तेरे रहां अधीना, आहला अदना रूप ना कोए बणाईआ।
१० पोह शहिनशाही सम्मत ७ शिव सिँघ दे गृह पिण्ड सई ख़ुर्द ज़िला जम्मू
नारद कहे सतिगुर शब्द तूं छैल छबीला उच्चा, उच्च अगम्म अथाह नज़री आईआ। तूं सति सरूप सुच्चा, सच सति तेरी वड्याईआ। तूं इक इक दा पुत्ता, जिथ्थे बूंद रक्त दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं उस गृह सुत्ता, जिथ्थे सोवत जागत वंड ना कोए वंडाईआ। तूं उस दवारे लुका, जिथ्थे दो जहान वेखण कोए ना पाईआ। तेरा रूप तेरे उत्ते तुठा, मेहर आपणी इक रखाईआ। तैनूं कोई फड़ ना सके गुट्टा, तत नज़र कोए ना आईआ। तेरा जाप नहीं कोई बुल्ल्हां बूट्टा, सिफ्ती सिफ्त ना ढोला गाईआ। तूं आपणी धारों आपे उठा, आपणी लई अंगड़ाईआ। लोकमात सब नूं फड़ाउंदा रिहों ठूठा, नाम भण्डारा विच टिकाईआ। जगत जहान लाउंदा रिहों बूटा, तत्व तत गंढ पवाईआ। हुलारा देंदा रिहों झूटा, पवण पवणां विच रखाईआ। अन्तिम मार के इक्को सूटा, सब दा लेखा दिता मुकाईआ। आपणा आप कर मज़बूता, शरअ विच कदे ना आईआ। हिस्सा कर के पंज भूता, पंचम पंचम रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ।
❋
❋
१० पोह शहिनशाही सम्मत ७ राज सिँघ दे गृह विखे
जम्मू शहर विच
नारद कहे सतिगुर शब्द तेरा नूर नुरानी नूरत, नूरी नज़री आईआ। तेरी अनोखी वक्खरी सूरत, जिस दा सूर्या चन्द तेज झल्ले ना राईआ। तेरी आवाज़ अगम्मी तूरत, बिना रसना रस वखाईआ। तेरा प्यार सब दी आशा पूरत, पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। तेरा लेखा ना नेड़े ना दूरत, दो जहानां वेख वखाईआ। तूं सदा हाज़र हज़ूरत, हज़रत कहि के गए सुणाईआ। मेरी आसा मनसा कर दे पूरत, तृष्ना तृखा दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द तूं आदि अन्त दी राणी, रईयत तेरी समझ किसे ना आईआ। तेरी सिफ्त चार जुग दे शास्त्र बाणी, अक्खर अक्खर ढोले गाईआ। तेरा लेख जुग चौकड़ी पुराणी, पूरव समझ ना कोए समझाईआ। तैनूं मिलणा नहीं आसानी, मंज़ल समझ किसे ना आईआ। कोटन कोटि दे के गए कुरबानी, आपणा आप भेंट कराईआ। जगत जहान हो के गए दानी, दाते तेरा रूप सके ना कोए समझाईआ। कबीर जुलाहे वरगे उण के गए ताणी, तन्द तन्द नाल बंधाईआ। तेरी समझ ना आई किसे जवानी, जोबनवन्ते की तेरी वड्याईआ। तूं सब नूं कीता फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। झगड़े मुका दिते चारे खाणी, ख़ाने आपणे विच टिकाईआ। तेरा लेख लिख्या गया नाल कलम कानी, नाम कलमे बैठे सीस निवाईआ। मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच सुणाईआ। मेरी इक बेनन्ती मानीं, मेहर नज़र इक उठाईआ। मैनूं आपणा बणा जानी, जानणहार तेरी सरनाईआ। तेरा नूर ज़हूर लासानी, ज़ाहर ज़हूर तेरी वड्याईआ। मेरी आसा मनसा अन्त ना होए वैरानी, मेल मिलावा करना सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी धार वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द तेरी किड्डी सोहणी मटक, मतवाले आपणा रंग रंगाईआ। राह विच ना जावां अटक, औकड़ रहिण कोए ना पाईआ। तेरा दर मल्लां बेखटक, खटका जगत देणा गंवाईआ। तेरे प्यार दी मेरे अन्दर आवे शक्त, शक्तीवान तेरी सरनाईआ। किते आपणा सुभा ना करीं सख्त, करवट मेरे वल्लों बदलाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरे नाल मिलण दा आया वक्त, जुग चौकड़ी गिण गिण झट लँघाईआ। मैं प्यार करां इक्को तैनूं फ़कत, दुूजा फ़िकरा कोए ना गाईआ। मैं नाता जोड़ना नहीं नाल रक्त, बूंद कम्म किसे ना आईआ। मैं आदि दा आदि अन्त दा अन्त तेरा भगत, तेरी आस रखाईआ। नाता छोड़या दुनी जगत, जगजीवण दाते तेरा राह तकाईआ। तेरे प्यार दी आवे लज्जत, रस भोगण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
❋
❋
देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा पूरा करना अर्श फ़र्श, फ़र्शी प्रीतम तेरी ओट तकाईआ।
१० पोह शहिनशहाही सम्मत ७ केसरी देवी दे गृह राणी बाग ज़िला जम्मू
सतिगुर शब्द तेरा रूप अगम्मा अच्छा, निरइच्छत आदि जुगादि नज़री आईआ। जुग चौकड़ी करदा आएं सब दी रच्छा, रच्छक हो के दो जहानां वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बरां पावें नाम कलमे दी भिच्छा, वस्त अमोलक अगम्म अथाह वरताईआ। जुग चौकड़ी तेरा सिफ्त सालाही नाम जावे लिखा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरी सिफ्त सालाहीआ। बिन तेरे तों सृष्टी सारी दिसदी मिथा, सद रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा भाणा सब ने मन्नया मिट्ठा, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्तिम धुर शब्द कलमे दा देवे चिट्ठा, संदेशा धुरदरगाहीआ। अन्त इष्ट रहिणा इका, एकँकार आपणी कल वरताईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दी धार मेटणा सिक्का, उम्मत उम्मती डेरा ढाहीआ। कूड़ कुड़यारा पाउणा विच चिता, चिखा काम क्रोध लोभ मोह हँकार वाली तपाईआ। भगत भगवान बणाउणा साचा हिता, हितकारी हो के दया कमाईआ। तेरा खेल नित नविता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। तूं आदि जुगादी इक्को पिता, पतिपरमेश्वर तेरा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द तूं आदि जुगादी इक्को शाह, शहिनशाह अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे गवाह, शहादत नाम वाली भुगताईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दस्सण राह, शास्त्र सिमरत नाल मिलाईआ। अक्खरां वाला सिफ्ती तेरा नाँ, ढोले रागां नादां विच वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते अन्त रिहा ना कोए निशां, निशाने सारे मेट मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा खेल महा, महिमा कथ कथ वड्याईआ। भविक्ख्तां विच तेरे ढोले गए गा, पेशीनगोईआं विच सुणाईआ। अन्तिम आवे बेपरवाह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, हज़रत बैठे सीस निवाईआ। ओह वेस अवेसा अमाम अमामा आपणा रूप वटा, जोती जाता डगमगाईआ। शब्दी डंका दए सुणा, एथे ओथे दो जहान करे शनवाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ ज़िमीं असमान गगन गगनंतर बैठे सीस निवा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लेखा जाणे थांउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। जिस दे दवारे झगड़ा नहीं सूर ते गां, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म ब्रह्म पड़दा दए खुल्हा,
❋
❋
नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दा इक्को शब्द इक्को कलमा इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा इक्को अख्वाईआ। सो लहिणा देणा सब दा दए चुका, चुकन्नी चार यारी दए कराईआ। कूड़ कुड़यार मिट्टी ख़ाक दए दफ़ना, धुर दी दफ़ा आपणा हुक्म लगाईआ। जिस नूं अक्ल बुद्धी समझे कोए ना, जगत विद्या कम्म किसे ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव स्वामी सारे करन दुआ, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सब दा लेखा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर दूसर कोए ना, आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को पिता इक्को माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लहिणा देणा दो जहां, जहालत कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ।