१० पोह शहिनशाही सम्मत ७ सरदार सिँघ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू
सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी एक, सो पुरख निरँजण दिती वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण साची टेक, एकँकार आपणा रंग रंगाईआ। आदि निरँजण करे हेत, श्री भगवान होए सहाईआ। अबिनाशी करता नेतन नेत, विष्न ब्रह्मा शिव करदे हेत, जुग जुग आपणा संग निभाईआ। निरगुण सरगुण प्रभ दा अगम्मा भेख, जो देवे धुर संदेश, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रूप धरे हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि अन्त दा सूरबीर, बेअन्त दिती वड्याईआ। मेरा लेखा कोई जाण ना सके शाह हकीर, फ़कीर पड़दा ना कोए उठाईआ। मैं सब दी बदलण वाला तकदीर, तदबीर प्रभ दी नाल मिलाईआ। मैं नित नवित शरअ दे पाए ज़ंजीर, शरीअत संग रलाईआ। अन्तिम लहिणा देणा पूरा करना अख़ीर, आख़र दयां सुणाईआ। जो आसा रख के गया कबीर, काअब्यां परे परे जणाईआ। जो संदेशा दिता निरगुण सरगुण नानक दीन दुनी बदल जावे ज़मीर, गोबिन्द मेला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक नज़री आईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब इक सुल्ताना, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जो जुग जुग खेले खेल महाना, रूप अनूप ल्ए प्रगटाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर देवे नाम निधाना, आपणा रंग रंगाईआ। अमृत रस बख्शे नौजवाना, निजर धारा आप झिराईआ। साचा दस्से कलमा धुर कलामा, कायनात पढ़ाईआ। जिस नूं पैग़म्बर करन सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो सति सरूप धुर दा रामा, कान्हा दा काहन
❋
❋
इक अख्वाईआ। जिस दा डंका इक दमामा, गोबिन्द सूरा रिहा वजाईआ। उस कलयुग मेटणी अंधेरी शामा, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। सदी चौधवीं देवे हक पैग़ामा, पैग़म्बरां तों परे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर करता बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा मालक हरि भगवन्त, हरि करता वड वड्याईआ। जिस नूं गाउंदे चार जुग दे सन्त, जीव जंत ध्यान लगाईआ। उस दा इक्को नाम ते इक्को मंत, मन्त्र इक्को दए दृढ़ाईआ। जिस कलयुग करना अन्त, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, पंचम शब्द धुन करे शनवाईआ। लेखा मुका के दोज़ख़ बहिशत जन्नत, सचखण्ड दवारा इक समझाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म मेला होवे नार कन्त, कन्तूहल आपणी ख़ुशी बणाईआ। गुरमुखां चोली चाढ़्हे नाम अगम्मी रंगत, रंग रंगीला दया कमाईआ। चार वरन अठारां बरन बणाए इक्को संगत, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा परम पुरख अबिनाशी, हरि करता बेपरवाहीआ। जो हर घट अन्दर रखे वासी, परमात्म आत्म रूप बणाईआ। गृह मन्दिर मण्डल पावे रासी, साची ख़ुशीआं नाच नचाईआ। जन भगतां पड़दा खोल्ह के पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। अन्तर मेट अंधेरी राती, निरगुण जोती जोत दए चमकाईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभाती, सुबह शाम वंड ना कोए वंडाईआ। निजर अमृत रस देवे बूँद स्वांती, कूड़ी तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। त्रैगुण अग्नी ना लावे चवाती, जगत विकारां डेरा ढाहीआ। देवे दरस बहु बिध भांती, श्री भगवन नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी आपणा भेव खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा प्रीतम आदि निरँजण, जोत निरँजण रंग रंगाईआ। पुरख अकाला दीन दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। नेत्र देवे नाम निधाना अंजण, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। धुर दी धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म बण के सज्जण, सगला संग वखाईआ। लोकमात सन्त सुहेले आवे लभ्भण, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। प्रभू प्यार दी दे के रंगण, रंगत इक्को इक वखाईआ। लेखे लावे साढे तिन्न हथ्थ काया बदन, बदी दा झगड़ा रहे ना राईआ। गृह प्रकाश दीपक जोती जगण, निरगुण नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर इक्को बूझ बुझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा प्रीतम पारब्रह्म, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जिस दा आदि जुगादि इक्को धर्म, अधर्मी रूप ना कोए दरसाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी साचा कर्म, निहकर्मी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी धारों शब्दी शब्द ने ल्या जरम, विष्न ब्रह्मा
❋
❋
शिव ल्या प्रगटाईआ। निरगुण धार बख्श के सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। जिस दी महिमा चार जुग दे शास्त्र पढ़न, अवतार पैग़म्बर गुर धुर दे ढोले गीत गाईआ। जिस दा इक्को इक सच्चा नाता सच्चा लड़न, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। उस दी मंज़ल हरिजन हरि भगत सुहेले सूफ़ी चढ़न, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। जिथ्थे ना कोई जरम ना मरन, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक हरि दाता तरनी तरन, तारनहार इक रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा मालक इक मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जो धुर दा देवे दान, दाता दानी अगम्म अथाहीआ। जिस दी सिफ्त सारे गाण, ढोल्यां गीत सुणाईआ। ओह जुग चौकड़ी खेले खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे कूड़ निशान, क्रिया कूड़ रहे ना राईआ। योधा सूरबीर बली बलवान, बलधारी ल्ए अंगड़ाईआ। शरअ दा रहिण ना दए कोए शैतान, छुरी करद हथ्थ ना कोए उठाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर देवे दान, मेहरवान महिबूब आपणी मुहब्बत हक वरताईआ। आत्म परमात्म बख्श ज्ञान, अंध अंधेरा दे चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गाण, निरगुण निरगुण मिल के वज्जे वधाईआ। जन भगत सन्त कन्त कर परवान, हरिजन गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। चुरासी विच्चों कर पहचान, जगत विछड़े मेल मिलाईआ। सदी चौधवीं होवे हैरान, हैरत विच दुहाईआ। जिस शरअ बणाई इस्लाम, इस्म आज़म इक वखाईआ। जिन तीस बतीसा हदीसा दस्सी कुरान, हैरत विच दुहाईआ। ओह सब दा लेखा अन्त लग्गा चुकाउण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा नाम खण्डा गोबिन्द सूरा उठाए नौजवान, दो जहानां आप वखाईआ। उस दा हुक्म तेई अवतारां करना पए परवान, ईसा मूसा मुहम्मद सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस दा धर्म झुल्ले निशान, इक दस वज्जे वधाईआ। सो लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा वाचण वाला नहीं कोई इन्सान, अक्ल बुद्धी विच सके ना कोए समझाईआ।
११ पोह शहिनशाही सम्मत ७ धर्म कौर दे गृह पिण्ड डिगयाणा ज़िला जम्मू
सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दी आदि जुगादी रीता, जुग जुग वेस वटाईआ। लख चुरासी परखे नीता, चारे खाणी पड़दा लाहीआ। वेस वटाए अगम्म अनडीठा, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जिस दे
❋
❋
हुक्मे अन्दर सतिजुग त्रेता द्वापर बीता, आपणा पन्ध मुकाईआ। सो कलयुग खेल करे जगजीता, जगजीवण दाता अगम्म अथाहीआ। जिस ने पिछलीआं मेटणीआं लीकां, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं कोलों कराए तस्दीका, शहादत नाम कलमे वाली भुगताईआ। धरनी धरत धौल दीआं पूरीआं करे उम्मीदां, आसा कलयुग नाल रखाईआ। चार जुग दे शास्त्र वेखे रसीदां, जो अक्खरां दिती वड्याईआ। अगला भेव दस्से पोशीदा, पोशीदा समझ कोए ना पाईआ। जिस नूं देवे हक तरतीबा, तरकीब आपणी इक दृढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां रहिण ना देवे हदीसा, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। लेखा पूरा करे बीस बीसा, ईसा लहिणा झोली पाईआ। सदी चौधवीं ला के बैठी नीझा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेल होणा अनडीठा, शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। सब ने भाणा मन्नणा मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादी चिट्टा, काली धार ना कोए बणाईआ। ओह मालक सब दा पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो वेस वटाए नित नविता, कलयुग अन्तिम ल्ए अंगड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे खित्ता, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जिस ने दीन मज़्हब दा बदल देणा सिक्का, हुक्म धुर दा इक वरताईआ। चुरासी पूरी करे इच्छा, निरइच्छत आपणा हुक्म सुणाईआ। जन भगतां पा के धर्म धार दी भिच्छा, भगतां झोली दए भराईआ। जिस दा इक्को मार्ग ते इक्को विशा, विशेष आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा किसे नूं याद नहीं पिछा, अग्गे कहिण कोए ना पाईआ। दो जहानां वंडे कोई ना हिस्सा, लाशरीक दा शरीक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा सिफ्त सलाही लेख जुग चौकड़ी लिखा, आदि कहिण कोए ना पाईआ।
११ पोह शहिनशाही सम्मत ७ मनिसटर छज्जू राम दी बेनती ते विहार होया
पिण्ड डिगयाणा ज़िला जम्मू
परम पुरख परमात्म बेपरवाह, बेअन्त श्री भगवन्त वड वड्याईआ। जन भगतां देंदा रहे सच्ची सलाह, धर्म दी धार धर्म जणाईआ। आत्म परमात्म दस्सदा रहे राह पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। धुर संदेशा देवे अगम्मी नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। नाता तोड़ के पिता माँ, चरण प्रीती सच समझाईआ। चरण कँवल बख्श के थाँ, थनंतर इक्को इक दरसाईआ। लेखा मुका थल अस्गाह, टिल्ले पर्बत पन्ध चुकाईआ। निरगुण धार पकड़ के बांह, सरगुण मार्ग इक
❋
❋
वखाईआ। धुर दा हुक्म मन्नणा करना वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवणहारा दात, जन भगतां दया कमाईआ। अमृत बख्श बूँद स्वांत, जगत तृष्ना तृप्त कराईआ। त्रैगुण माया मेट के आंच, अग्नी तत दए गंवाईआ। सच प्रीत बख्श के नात, दर घर देवे माण वड्याईआ। काया अन्दरों मेट अंधेरी रात, साचा चन्द इक चमकाईआ। संदेशा देवे शब्द बहु भांत, मन मनसा दूर कराईआ। घर स्वामी पुछे वात, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। निरगुण धार मार के झात, पड़दा अन्तर दए उठाईआ। सति धर्म दी वखा प्रभात, प्रभाती आपणा राग सुणाईआ। झगड़ा मेटे ज़ात पात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। धर्म धार दी दस्से रास, गोपी काहन खेल खिलाईआ। सीता राम हो के वसे पास, बनखण्ड दा डेरा ढाहीआ। लेखे लावे पवण स्वास, जो साह साह समाईआ। साचे भगतां पूरी करे आस, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दा सति सरूप कदे ना होवे नास, नास्तिक वेखे जगत लोकाईआ। ओह देवे माण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर होए सहाईआ। जिस दा सब तों वडा डूँग्घा खात, लेखा गणित ना कोए गिणाईआ। ओह हर हिरदे अन्दर रिहा वाच, वाचक हो के वेख वखाईआ। जिन्हां नूं सच धर्म दी बख्शी जाच, जाचक आपणे ल्ए बणाईआ। उन्हां दा जन्म कर्म लेखे विच लावे आप, आपणी दया कमाईआ। चुरासी विच्चों करे बन्द खुलास, बन्धन बंध ना कोए बंधाईआ। मंज़ल बामंज़ल पूरी करे आस, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। परम पुरख सब दा सज्जण मीता, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। जो भगतां सन्तां जिज्ञासूआं परखे नीता, सन्यासीआं वैरागीआं त्यागीआं वेख वखाईआ। लेखा जाणे चार जुग ग्रन्थ शास्त्र मन्दिर शिवदुआले मट्ठ मसीता, काअब्यां फोल फुलाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक बणे जीव जीअ का, जंत आपणे लेखे लाईआ। जिस दीआं नाम कलमे करन तस्दीकां, शहादत अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव भुगताईआ। सो साचे भगतां आसा मनसा पूरीआं करे उम्मीदां, जो प्रभ दे मार्ग चलण चाँईं चाँईंआ। उहनां दी इक्को मंज़ल इक्को साची सीधा, जगत विकार अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे ज़िंदगी विच पिच्छे औखा तिन्न वार आया समां, मन कल्पणा कल्पणा नाल मिलाईआ। फेर मिट गई जगत वाली ग़मी रिहा कोए ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। कूड़ क्रिया दी अन्दरों छडी तमां, तृष्ना विकार ना कोए वधाईआ। प्रभू दा प्यार आदि जुगादि नित नवां, नवित आपणा रंग रंगाईआ। जो लेखे लावे पवण स्वास दमां, दामनगीर इक अख्वाईआ।
❋
❋
जिस ने लेखा पूरा करना कलयुग अन्तिम चौथे जुग चव्हां, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। उस दा मार्ग होणा रवां, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ज़िंदगी विच ज़िंदगी खेल अवल्ला, मन बुद्धी समझ सके ना राईआ। जिस उत्ते किरपा करे परमात्म आत्म फड़ाए आपणा पल्ला, नाम धुर दी गंढ पवाईआ। दो साल चार महीने बाद ज़िंदगी विच फेर पैणा इक छोटा जेहा हल्ला, ओह हल्ल लैणा कराईआ। तुहाडा अन्तर सब नालों होणा अकल्ला, जगत वासना वाले साथी संग ना कोए रखाईआ। एह वक्त रहिणा घड़ी पला, साढे सत्त सत्त समझाईआ। तुहाडा हिरदा फेर निहचल होवे अटला, अणडोलत रूप बणाईआ। पिछले जीवण दा इस ज़िंदगी दा प्रभू दे प्यार विच मिले फला, फलीभूत दए कराईआ। दूई द्वैती मेटे सल्ला, अन्तर निरन्तर इक्को वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। जगत जीवण दा धर्म धार निशाना, जुग जुग भगतां मिले चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को होवे गाणा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। हउमे हंगता तुटे हँकार माणा, निरमाणता हलीमी विच आपणा आप समाईआ। परम पुरख दा सदा मन्ने सिर ते भाणा, भय विच आपणा झट लँघाईआ। तिस उत्ते किरपा करे पतिपरमेश्वर श्री भगवाना, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो सीता सुरती दा रामा, राम रामा इक अख्वाईआ। जो आत्म धार राधा दा कान्हा, घनईया अगम्म अथाहीआ। जो निरगुण निरगुण पहरे बाणा, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। सो जीवण विच्चों जीवण देवे सच महाना, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। जन भगतां भगती कर परवाना, परम पुरख परमात्म आपणे लेखे लाईआ। उहनां चित्रगुप्त ना लेख वखाउणा, धर्म राए ना दए सज़ाईआ। लोकमात मानस जन्म ना आवे हाना, मनुख मनुखता साचा संग निभाईआ। ममता विच होए ना कदे दीवाना, मस्ती कूड़ ना कोए हल्काईआ। अट्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल जिन्हां दा प्रभ चरण ध्याना, सो भगत सन्त जगत मार्ग सहिजे पार कराईआ। उहनां दरगाह साची सचखण्ड दवार मिले महल्ल अटल मकाना, जिथ्थे सूर्या चन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को जोत तेज प्रकाश परम पुरख सुल्ताना, सो पुरख निरँजण आपणा नूर ज़हूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। जगत जीवण संसार दा संग, तन वजूद वज्जे वधाईआ। जगत विरासत जगत दा रंग, मन मनसा नाल मिलाईआ। आत्म अन्तर परमात्म दा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। जो जगत जिज्ञासू कूड़ क्रिया दी मंज़ल जाए लँघ, मार्ग धर्म वाला अपनाईआ। ओह अन्तर निरन्तर वेखे परम पुरख दा नूरी चन्द, जो जोती जाता हो के डगमगाईआ। जिथ्थे जगत वासना हउमे हंगता जगत विकार
❋
❋
विभचार होवे खण्ड खण्ड, कूड़ क्रिया अन्त रहिण कोए ना पाईआ। मनुआ दहि दिशा ना उठ पावे डण्ड, कल्पणा भज्जे ना वाहो दाहीआ। तिस उपर किरपा करे प्रभ आप सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। भाग लगावे भगतां दी आत्म सेज पलँघ, सच सिंघासण सोभा पाईआ। उहनां दा जन्म मरन दा आवण जावण दा लेखा हो जाए बन्द, प्रभ जोत मिल के जोत विच समाईआ। क्यों उन्हां दे अन्तर प्रभ दे प्यार दी पै जांदी गंढ, जिस गंढ्ढ नूं जगत वासना सके ना कदे खुल्हाईआ। भगत भगवान भगवान भगत इक दूजे दे प्यार विच सदा पाबन्द, पाबन्दी विच मार्ग चलण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग हरिजन साचे सदा सदा सदा आप रंगाईआ।
११ पोह शहिनशाही सम्मत ७ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड सई कलां ज़िला जम्मू
जन भगतां पूरी होवे भावना, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मन हँकारी मारे कंसा रावना, राम रामा धुरदरगाहीआ। जीवण ज़िंदगी दा बणे ज़ामना, ज़ामनी शब्द वाली भुगताईआ। आत्म परमात्म पकड़े दामना, दामनगीर इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अंधेरी शामना, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। सच सति दा दे ज्ञानना, कूड़ कुटंभ दा पन्ध मुकाईआ। भाग लगा के काया नगर खेड़ा ग्रामना, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। अमृत रस प्याए निजर जामना, जगत तृष्ना कूड़ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि सज्जण बेपरवाहीआ। हरि साजण दाता गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। जो जुग चौकड़ी बदलण वाला तकदीर तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दे हुक्म दी हक अकसीर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जो शरअ दे कटणवाला ज़ंजीर, भगतां बन्धन दए तुड़ाईआ। झगड़ा मेटे ग़रीब अमीर, आहला अदना इक्को रंग वखाईआ। जिस दी आसा रखी कबीर, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला साची करनी करे तामीर, कलयुग कूड़ी क्रिया जड़ उखड़ाईआ। जगत जहान दी बदल देवे तस्वीर, तसव्वर इक्को इक समझाईआ। हउमे हंगता रहिण ना देवे ख़मीर, ख़ुमारी नाम वाली चढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बख्शणहारा धीर, धीरज धर्म धार दृढ़ाईआ। वेख वखाणे पीरन पीर, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन मेलणहारा आप, हरि करता धुरदरगाहीआ। जगत वासना मेट कूड़ संताप, माया ममता मोह मिटाईआ। अंधेरा रहे ना कूड़ी रात, धर्म दा सच चन्द चमकाईआ। सच
❋
❋
प्रीती बख्श के दात, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। अमृत देवे बूँद स्वांत, झिरना निजर इक झिराईआ। नेत्र खोल्ह के निज नैण आंख, लोचण लोयण दए बदलाईआ। घर स्वामी ठाकर मीता दर्शन देवे साख्यात, सज्जण सुहेला पड़दा आप उठाईआ। जन भगतां पुछे वात, काया मन्दिर अन्दर लेखा जाणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। आपणा रंग रंगाए चलूल, हरि करता दया कमाईआ। जन भगतां कदे ना जाए भूल, अभुल्ल आप अख्वाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदले ना कदे असूल, असलीअत विच मलकीअत सब दी वेख वखाईआ। जो चरण प्रीती बख्शणहारा धुर दी धूल, धूढ़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। ओह सब दा जाणे आदि अन्त दा मूल, जन्म कर्म वेखे चाँईं चाँईंआ। कूड़ी क्रिया जगत चिन्ता चिखा नूं मारे शंकर वाली त्रिशूल, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सच दा रंग प्रभ सद रंगदा, रंगत नाम वाली चढ़ाईआ। जन भगतां बेड़ा बन्न्हदा, जुग जुग होए सहाईआ। विछोड़ा होण ना देवे तन दा, तन माटी वज्जे वधाईआ। लेखा पूरा करे हरिजन जन दा, बण जणेंदी माईआ। प्रकाश वेखे नूरी चन्द दा, चन्न चन्द करे रुशनाईआ। जन भगतां सदा वक्त सुहञ्जणा होवे धन्न धन्न दा, धन्न प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। झगड़ा मेटे मनसा मन दा, ममता मोह दए गंवाईआ। हरि सन्त सुहेला जन भगत सूफ़ी फ़कीर वणजारा नहीं जगत छप्परी छन्न दा, सति विच सति सच विच सच सच आपणा आप मिलाईआ।
११ पोह शहिनशाही सम्मत ७ देवा सिँघ दे गृह सई कैंप वाले
पिण्ड बाड़ीआं विखे ज़िला जम्मू
रिषीआं लहिणा पूरा होवे पिछला तिन्न जुगा, जुग चौकड़ी हरि वेख वखाईआ। जिन्हां कारन कलयुग अन्तिम पैंडा मुका, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। अग्गे सब दा नाम होवे उग्घा, उगण आथण मिले वड्याईआ। जन भगतां फेर उजड़े कदे ना झुग्गा, झुग्गीआं दा पन्ध चुकाईआ। कलयुग दा अन्तिम धार दिता भुग्गा, भौंए धरनी सीस निवाईआ। जिस दा शास्त्र समझ सकण ना मुद्दा, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाला खेल करे उत्ते बसुधा, निरगुण आपणा हुक्म जणाईआ। सब दा लेखा पूरा करे गुज्झा, गोबिन्द मेला धुर दे माहीआ। सति धर्म दी सच चढ़ाए सुबह, कलयुग रैण अंधेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ।
❋
❋
हुक्म कहे मैं मिलदा कदी कदी, कदीम दा मालक दया कमाईआ। हुण सेवा लग्गी चौधवीं सदी, सदमा वेखणा थांउँ थाँईंआ। शरअ उम्मत दी मेटणी बदी, बदकारी रहिण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यारी अग्ग लग्गी, बिना प्रभू तों सके ना कोए बुझाईआ। किसे लेखा समझ ना आवे वदी सुदी, नछत्र गृह पड़दा ना कोए उठाईआ। दीन दुनी मन कल्पणा होई लबी, लोभ हँकार विच तड़फाईआ। किसे मेला होणा ना जोत रब्बी, नूर विच नूर ना कोए समाईआ। सृष्टी मन वासना फिरे भज्जी, भजन बन्दगी सच ना कोए कमाईआ। ममता मोह तृष्ना नच्ची, सांतक सति ना कोए कराईआ। दर्शन होवे ना किसे उपर शाह रगी, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। रिषीआं लेखा होया पूरा, तेरां सौ सतासी सीस निवाईआ। बावन धार तक्कया इक हाज़र हज़ूरा, बल दवार दा पन्ध चुकाईआ। जिस दा जोत अगम्मी नूरा, नूर नुराना डगमगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कूड़ा, कूड़ कुटंभ दए गंवाईआ। जन भगतां बख्श के चरण कँवल दी धूढ़ा, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। प्रेम प्रीती चाढ़्ह के रंग गूढ़्हा, जगत जहान दए वड्याईआ। किरपा निधान बण के जोबनवन्ता सूरन सूरा, सूरबीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच देवे माण वड्याईआ। जन रिषीआं वसणा जगत घराणा, घर घर वज्जे वधाईआ। मिलणा जीवण जुगत दा माणा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। आत्म ब्रह्म दा साचा मिले खाणा, जिस नूं चारे खाणी सीस निवाईआ। इक्को वार सिहा प्रभ दा भाणा, दूजी लोड़ रही ना राईआ। लेखा टुट्टया कूड़ जहानां, जहालत जगत वाली चुकाईआ। सच दवार कर परवाना, परवाना नाम देवे बेपरवाहीआ। जन भगतां गृह वसदा रहे मकाना, मुकाण दीन दुनिया दी देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक होवे सहाईआ। तेरां सौ सतासी रिषीआं लेखा रिहा चुक्क, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। जगत दुखड़ा रिहा मुक, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। सच दुलारे बणा के सुत, सुत दुलारे गोद उठाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, परम पुरख देवे वड्याईआ। सीने नाल लगाए घुट्ट, विछोड़ा जगत रहिण ना पाईआ। आवण जावण जाए छुट, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। प्रेम प्यार विच देवे सब कुछ, वस्त अगम्म नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हर घट हरि प्रभ तन माटी अन्दर जाए घुस, राहों घुस्सयां आपणे नाल मिलाईआ।
❋
❋
११ पोह शहिनशाह सम्मत ७ बिशन सिँघ दे गृह पिण्ड बाड़ीआ ज़िला जम्मू
रिषीआं मिले नाम सन्तोख, धीरज धर्म धार दृढ़ाईआ। जन्म दी करनी जन्म दा मोख, मुक्ती चरणां हेठ दबाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के सोच, संजम इक्को इक दृढ़ाईआ। प्रभ दर्शन नूं सभे लोचन लोच, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिस नूं झुकदे चौदां लोक, चौदां तबक सीस निवाईआ। उस प्रभू दा आदि अन्त दा इक सलोक, निरगुण निरगुण वज्जे वधाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस दी कोई ना वरन गोत, दीनां मज़्हबां ना वंड वंडाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बख्शे आपणी ओट, ओड़क मालक इक अख्वाईआ। सो शब्द नगारे ला के चोट, चोटी चढ़ के गुरमुखां वेख वखाईआ कूड़ी क्रिया अन्दरों कढ के खोट, खोटे खरे ल्ए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा कदे ना जाए औंत, अवतर आपणा हुक्म वरताईआ।
११ पोह शहिनशाही सम्मत ७ कृपाल सिँघ दे गृह पिण्ड बाड़ीआं ज़िला जम्मू
जन भगत कदे ना विनसे, विनसे सर्ब लोकाईआ। प्रभ प्रगट होए किरपा जिनसे, जन वज्जदी रहे वधाईआ। लेखा धवल बणे तिन्हसे, तिन्न लोक ख़ुशी बणाईआ। जिस पन्ध मुकाए मिण मिण के, मिन्नतां अवतार पैग़म्बर गुरुआं मन्नीआं चाँईं चाँईंआ। ओह लेखे पूरे करे रात दिन के, दिन दिहाढ़े आपणे खेल खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोलों सब कुछ छिन्न के, छिन विच लहिणा दए झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। जन भगतां सदा सुख दिवस रैण, दु:ख नेड़ कोए ना आईआ। जिन्हां दा मालक मात पित ते इक्को साक सैण, जगत तृष्ना नाता कूड़ गए तुड़ाईआ। उन्हां नाम पदार्थ देवे अगम्मी रसाइण, जो जगत निखुट कदे ना जाईआ। जन्म कर्म दा पूरा करे लहण देण, देवणहार वड वड्याईआ। एकँकार कदे ना बणे तरफ़ैण, तरफ़दारी दी वंड ना कोए वखाईआ। जिस दा सन्त सुहेला सच परिवार ते इक महैण, बंस सरबंस आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर संदेशा धुर दी धार धुर शब्द आया कहिण, हुक्म धुर इक मनाईआ।
❋
❋
११ पोह शहिनशाही सम्मत ७ जम्मू संगत दे नवित जम्मू तों गुरदास पुर दे रस्ते विच ज़िला जम्मू
जन भगतो तुहाडा पिछला कटया कष्ट, कुष्ट अग्गे रहे ना राईआ। जगत कर्म दा लेखा कीता नष्ट, नशा इक्को नाम चढ़ाईआ। तुहानूं चुक्कां धुर दे दस्त, हथेली नाम वाली टिकाईआ। बख्शिश करां ओह वस्त, जेहड़ी लम्भयां हथ्थ ना आईआ। एह बावन दी बल दवारे खेल सी असचरज, जो बिरध हो के आपणी कार भुगताईआ। तुहानूं हस्सदयां हस्सदयां बख्शी सी कलयुग दी ग़रज़, ग़रज़ आपणी नाल मिलाईआ। हुण खेल एह असचरज, अचरज लीला रिहा वरताईआ। तुसीं सूरमे बहादर बणे मर्द, हस्स हस्स के दिता वखाईआ। तुहाडा चेहरा नहीं होया ज़रद, ग़मी चिन्ता ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जन भगतो तुहाडी टुट्टी गंढी, गंढ आपणे नाल पवाईआ। लेखा मुकाया बावन पखण्डी, जो भेखाधारी रूप बदलाईआ। आपणी पूरी कीती संधी, जो बिना अक्खरां दिती पाईआ। हुण पिछली घड़ी लँघी, औखी घाटी ना कोए चढ़ाईआ। तुसां गाया रसना दन्दी, सिफ्तां नाल शनवाईआ। पुरख अकाल छड सिंघासण जगत मंजी, डेरा भगतां चरणां विच रखाईआ। तुहानूं आरज़ू भोगणी पई लम्बी, लम्मा पै के तुहाडा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ।
बावन तक लै आपणी अक्खीं, बिन नैणां नैण उठाईआ। जन भगतां लाज रखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रुलणा पए ना इन्हां कक्खीं, कक्खां विच ना कोए सुटाईआ। जिन्हां दी कीमत नहीं कोई जगत जहान लखी, कोटन कोटि वंड ना कोए वंडाईआ। उन्हां दी धर्म दी धार वेख पट्टी, की लेख रही जणाईआ। जिन्हां दी अन्तर आशा फट्टी, तृष्ना रही कुरलाईआ। ओह बण के सूरे हठी, बल रहे वधाईआ। उन्हां दी कष्टणी कट इक्ट्ठी, एका दूजा नाल मिलाईआ। पैणा पए ना कलयुग भट्ठी, तत्ती वा ना लागे राईआ। तूं साहिब स्वामी कमलापती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। हुण पिच्छा दे ना नस्सीं, करवट मात बदलाईआ। जेहड़े बज्झे तेरे हुक्म दी विच रस्सी, रस्ता उन्हां इक्को इक वखाईआ। उहनां दी उजड़ी फेर वसे बसी, साची बस्ती देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच देवणहार आप अख्वाईआ।
❋
❋
बावन कहे मैं भगतां दा पुजारी, धूढ़ी भगतां ख़ाक रमाईआ। मेरी कोटन कोटि वार निमस्कारी, निव निव आपणा आप झुकाईआ। जुग जुग जावां बलिहारी, बलिहार आपणा आप कराईआ। जिन्हां दी धर्म दी सच्ची यारी, नाता प्रेम वाला वधाईआ। सच ख़ून दी प्रीती गाड़्ही, गढ़ कूड़ा जगत तजाईआ। आप फिर के विच उजाड़ी, ढोले प्रभ दे रहे गाईआ। ख़ुशी विच किसे नहीं किहा साडी किस्मत माढ़ी, हस्स हस्स आपणा आप झट लँघाईआ। इक्को जेहा माण पुरुष ते नारी, बालां बिरधां मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन कहे मेरे लाल भरे मूल ना कलयुग चिक्कड़, कूड़ नज़र कोए ना आईआ। सब दा लेखा पूरा होवे जे लालो नानक धार खवाए खिच्चड़, मंडा हलवा ना कोए बणाईआ। नाल गंढे दे देवे सिकड़, बाहरली खल्ल लुहाईआ। कपड़े लाह के बणे मित्र, तन लांगढ़ इक सुहाईआ। सतिगुरु दा हथ्थ विच फड़ के छित्तर, सीस नौ वार झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। बावन कहे धुर दा खेल सुन्दर साँवल, साँवरीआ आपणी खेल खिलाईआ। जो आदि जुगादी बाबल, बाबल बेपरवाहीआ। जिस खेल खिलाउणा विच काबल, काबलीअत सब दी दए गंवाईआ। इन्साफ़ नाल करे आदल, अगली आपणी कार भुगताईआ। कलयुग अंधेरा वेखे बादल, नव सत्त खोज खुजाईआ। लालो दे गृह खावे मोठ ते चावल, दोहां सांझी गंढ पवाईआ। फेर हुक्म दस्से मुर्शद कामल, की आपणी कार भुगताईआ। आह वेखो हुक्म दा बध्धा प्या बावन, ब्राह्मण आपणा बल गंवाईआ। जिस पल्लू बन्न्हाया भगतां भगवन नाल दामन, दामनगीर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ओ ब्राह्मणा बावना जन भगतां दी धूढ़ी पा लै विच मुख, चरणां वाली दन्दां नाल घसाईआ। फेर उन्हां दे प्रेम दी गा तुक, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। भार ख़ुशीआं नाल चुक्क, सिर सर टिकाईआ। जिन्हां दा दु:ख कलेश दा पैंडा जाए मुक, अग्गे रोग ना कोए सताईआ। जगत तृष्ना मेट के भुक्ख, भुक्ख्यां दे रजाईआ। ना रहे अंधेरा घुप, सच कर रुशनाईआ। तूं भगतां दा बध्धा सकें ना छुट, प्रेम दी गंढ्ढ रहे बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। खिचड़ी कहे मैं वी बल दे दवारे दा पदारथ, जिस नूं बावन ग़ौर नाल तकाईआ। एसे नूं वड्याई दिती नानक यथार्थ, यथा योग सिफ्त सालाहीआ। जिस विच लालच दा नहीं किसे स्वारथ, लोभ मोह ना कोए हल्काईआ। एह ओह गुरमुख खांदे जेहड़े भगत बणदे पारस, भगवन विच समाईआ। एस नूं तड़फदे गए आरफ़, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जाण सक्या ना कोई विच मारफत,
❋
❋
माहर रोवन मारन धाहीआ। एह इक्को दात जन भगतां मिले वास्तक, जो वास्ता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। एह लच्छमी विष्नूं नूं देंदी सी उत्ते सेज बाशक, उँगलां नाल चटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इन्हां भगतां दी आपे कर सफ़ारश, जगत सफ़ारश तों बिना बाहर कढ्ढाईआ।