११ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
खिचड़ी कहे मैं सुणावां अगम्मी नादा, नाद धुरदरगाहीआ। बावन बल दवारे सिर्फ़ मैनूं सी खाधा, अस्वमेध जग दा हिस्सा मेरी झोली पाईआ। नाले इशारा कीता भगत भगवान दा मिल के होवे वाधा, जुग जुग वज्जदी रहे वधाईआ। सप्तस ·षीआं मेरा अराधना अराधा, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। राम सीता पहले दिन बनबास विच मेरा ल्या स्वादा, रसना रस रस नाल चखाईआ। धर्म प्यार कीता मेरे नाल कृष्ना राधा, जिस वेले राधा कृष्न पहली वार इक दूजे नूं मिल के ख़ुशी बणाईआ। मूसा मेरे प्यार विच जागा, मुहब्बत विच मुख आपणे ल्या लगाईआ। हज़रत ईसा नूं जिस दिन नूर इलाही लाधा, उस दिन मैनूं खा के ख़ुशी बणाईआ। मुहम्मद चार यारी विच जिस वेले कीता वाधा, मैनूं रिंन के न्याज़ दिती वरताईआ। नानक ने लालो दवारे मैनूं मारी आवाज़ा, कोदरे नालों परे ध्यान लगाईआ। तेग़ बहादर ने दिल्ली जाण लग्गयां मैनूं खाधा, खा के ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द ने मेरा साधन साधा, साधना दिती दृढ़ाईआ। जिस वेले पुरी अनन्द त्यागा, खिचड़ी रिंन के सब नूं दिती खवाईआ। मैं कूक के मारी आवाज़ा, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। अगला खेल दस्स वाले बाज़ा, बाज़ां वाले दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा जिस वेले आवे शहिनशाह धुर दा राजा, पातशाह बेपरवाहीआ। दीन दुनी दा बदले समाजा, मज़्हबां डेरा ढाहीआ। लेखा देवे खिजर ख्वाजा, नीर दे पीर रंग रंगाईआ। धरनी धवल धौल उत्ते करे वाधा, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। सब दा इष्ट करे सांझा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां रखे लाजा, निरगुण धार होए सहाईआ। सब दीआं आपणे हथ्थ रखे वागां, नव सत्त डोरी आप उठाईआ। फेर तेरे खिचड़ीए वड वड होवण भागा, भागवान तैनूं दए बणाईआ। सन्त सुहेला सोया उठे जागा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। वेस वटाए प्रगट हो के देस माझा, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। लहिणा देणा पूरा करे लंगड़ा लूल्हा अपहाजा, भुक्ख्यां गोद उठाईआ। गुरमुखां सोयां मार आवाज़ा, सुत्तयां ल्ए जगाईआ। उस वेले ज़रूर कलयुग दा झक्खड़ झुल्ले झांजा, जगत अंधेरा धूढ़ उडाईआ।
❋
❋
पुरख अकाला दीन दयाला सब दा इष्ट दृष्ट विच करे सांझा, सांझीवाल मानव मानुख मानस ल्ए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ । खिचड़ी कहे मेरा पकवान, पक्की तरह दयां समझाईआ। जिस नूं भोग लगाए श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। सति धर्म दा बणाए विधान, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु करन परवान, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जिस सब दा सांझा करना पीण खाण, सूर गाँ दी वंड ना कोए वंडाईआ। धर्म दी धार बख्शे दान, दाता दानी दया कमाईआ। खिचड़ी कहे मेरी सेवा मेरा साहिब करे परवान, परम पुरख प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा लालो दा लालो नाल निशान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। खिचड़ी कहे जन भगतो मैं सब नूं खिचदी, एका दूआ नज़र कोए ना आईआ। आपणी धार वेखो अन्दर विच दी, पड़दा पड़दयां विच्चों उठाईआ। तुहाडी आत्म रूप साचे सिख दी, जो सतिगुर सिख्या विच समाईआ। जिस दी महिमा चार जुग दी बाणी लिखदी, कलम शाही नाल वड्याईआ। तुसां सदा पूजा करनी इक दी, इष्ट इक्को दए मनाईआ। आसा तोड़नी पथ्थर इट्ट दी, पाहन पूजण कोए ना जाईआ। तुहाडी आसा पूरी हो जाए नित दी, अग्गे हवस रहे ना राईआ। धार मिलणा उस परमेश्वर पित दी, जो पारब्रह्म अख्वाईआ। एह वड्याई ग्यारां पोह वार थित दी, घड़ी पल नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुहब्बत देवे साचे हित दी, हितकारी हो के आपणे रंग रंगाईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत ७ रत्न कौर फराला दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
रतन कौर सीता दी दासी, सीना पिछला नाम सोभा पाईआ। नित करदी हुन्दी सी नाल हासी, ख़ुशीआं नाल दिल परचाईआ। कटोरा भर के देंदी सी छाछी, निमक संग छुहाईआ। नित नित नित रखदी सी आसी, आसा अन्दर इक बणाईआ। इक दिन ख़ुशीआं दी आई राती, रैण भिन्नड़ी वड वड्याईआ। प्रेम प्यार नाल कीती बाती, बचन कहि के दिता सुणाईआ। सीआ मेरा दिल करदा मैं लग्गां तेरी नाल छाती, गलवकड़ी एका पाईआ। झट सीता ने किहा आह लै मेरी पाती, पत्रका दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। दासी हस्स के कीता मखौल, सीआ दिता दृढ़ाईआ। नी मैं पंडत बणां कि रौल, पांधा रूप बदलाईआ। निगह
❋
❋
मारां उपर धौल, धरनी खोज खुजाईआ। तेरी रुतड़ी जाए मौल, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जनक सपुत्री ना रहीं अनभोल, सति सच नाल लै अंगड़ाईआ। तेरा वर सारे रहे टटोल, भज्जण वाहो दाहीआ। मैं एसे करके आई तेरे कोल, कहि के दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दासी कहे मैनूं दे कुछ इनाम, मैं सच दिता जणाईआ। सीता हस्स के किहा मैनूं वरे ते वरे मेरा राम, दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्यार दा देवे जाम, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। पल्लू नाल बन्न्हे दाम, गंढ्ढ इक रखाईआ। लेखे लावे माटी चाम, चम्म दृष्टी रहे ना राईआ। जिस फेर बणना घनईया शाम, शाम शामा बेपरवाहीआ। सूरबीर हो जवान, आपणी करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। दासी कहे सीता मेरी सच दस्स दास्तान, सच सच सुणाईआ। किस बिध नाता मिले नाल भगवान, भगवन मेला सहिज सुभाईआ। सीता अन्तर मारया ध्यान, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। तूं हुण छड जाणा जहान, मेरे सुअम्बर दे नौ दिन पिच्छों जगत विच लँघाईआ। फेर द्वापर पिच्छों कलयुग होवे प्रधान, आपणा बल प्रगटाईआ। प्रगट होवे राम दा राम, रमईआ इक अख्वाईआ। तेरे तत दा तत बणाए निशान, पंचम जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सीता कहे मेरे अन्तर आई विचार, सच दयां सुणाईआ। तेरा जन्म होणा दूजी वार, लोकमात वज्जे वधाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, निहकलंका अगम्म अथाहीआ। फेर छडणा पए संसार, नाता दुनी नालों तुड़ाईआ। दासी रो पई ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उस वेले मेरा होवे कौण सहार, लोकमात संग बणाईआ। गल गलवकड़ी लई डार, घुट्ट के गले लगाईआ। सच दस्स मेरी सरकार, सति नाल समझाईआ। मेरा तेरे नाल प्यार, विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। तूं मेरी मददगार, मैं तेरी सेव करके झट लँघाईआ। सीता हस्स के किहा कमलीए ओह खेल अपर अपार, अपरम्पर आप कराईआ। तेरा मेरे नालों वक्खरा होणा घर बाहर, धीआं पुत पती नाल सुहाईआ। तेरा बंस होवे परिवार, सरबंस रंग रंगाईआ। मैं इक दी होणा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पर तेरा भुल्ल ना जावां इकरार, कौल तेरे नाल रखाईआ। जिस वेले तेरा अन्तिम समां आवे विच संसार, सखा संग ना कोए निभाईआ। मात पित दए ना कोए अधार, पुत्र धीआं ना गंढ्ढ पवाईआ। गृह दिसे ना कोए दवार, घरबार बंक तजाईआ। मैं तेरा लहिणा ज़रूर पूरा करां पूरब कर्म विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरे अन्तर सुरती देवे आप निरँकार, सूझ पिछली दए समझाईआ। मैं ख़ुशी विच ख़ुशी दी करां निमस्कार, हस्स हस्स के सीस निवाईआ। तेरे पती नूं लवां संग
❋
❋
उठार, साचा संग जणाईआ। प्रभू मोई नूं फेर जुआल, मरन दा लेखा रहे ना राईआ। एह मेरी कलयुग दी वखरी चाल, चल के दयां समझाईआ। मेरे साहिब दा हल्ल करे ना कोए सवाल, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। पर दासी मेरे वी ग़ुस्से दी झल सके कोए ना झाल, झलक आपणी दयां जणाईआ। जितनां प्रेम मारे उछाल, उतना ग़ुस्सा वी कुद्दे चाँईं चाँईंआ। मैं वी ज़रूर रखांगी तेरा ख्याल, भुल्ल विच कदे ना आईआ। उस दिन सीता ने आपणी दासी नूं आपणे घर ल्या सवाल, प्रेम प्यार विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सीता दी धार रत्नो दी रत, सतिगुर रत्त नाल रत्न निशान देणा लगाईआ। जिस दी लज्ज रखे कमलापति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तृप्त सज्जी उँगल विच्चों ख़ून कढ लै नाल आपणे हथ्थ, नोक कलम नाल छुहाईआ। एह वेला फेर नहीं आउणा वत्त, बेवतना वतन वाला ना कोए बणाईआ। धर्म दी धार इक वार रसना नाल चट्ट, मुख पंज वार छुहाईआ। तेरे उधार पिच्छे रत्न कौर दे पंज तत ल्ए रख, रक्ख्या कीती चाँईं चाँईंआ। अग्गे तुहाडे प्यार नूं होण नहीं देणा वक्ख, वक्खरी गंढ ना कोए बंधाईआ। एसे कारन तेरी धर्म दी कुटीआ विच दिता रख, पिछले जन्म दा लेखा पूर कराईआ। पिछले लहिणे तों केहड़ा जाए नठ, भज्जयां पल्लू ना कोए छुडाईआ। भगतां दा ग़ुस्सा प्रभ दा प्रेम वाला पट्ट, रेशम रेशयां तों बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस अन्दर वड़ के बेनन्ती करन दी दिती मति, ओह मति नूं गुरमति दए बणाईआ।
तरिप्त गुरमीत तेरा इक पैसा, पैसे दी मुहताजगी दए गंवाईआ। तेरा घर वसदा रहे ऐसे दा ऐसा, जैसा तरिपत ने दिता वसाईआ। लेखा चुक्कया जन्म जन्म संसा, सहस गुण अग्गे मिले वड्याईआ। जन भगतो तुसीं प्रभू दा बण गए ओह बंसा, जिस बंस दा नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। बेशक पुरख अकाल भुक्खा नन्गता, भगतां दे पैस्सयां नाल आपणा झट लँघाईआ। कुछ लेखा एस कापी तों कढ के मंगदा, हिसाब करके देणा समझाईआ। इस तों वद्ध जेहड़ा हिसाब सतिगुरु दा लँघदा, लेखा करके सतिगुरु ख़ज़ाने विच टिकाईआ। भगत भगवान लहिणा कदे ना होवे अड्ड दा, जिन्हां दा जन्म मरन मरन जन्म प्रभ दे विच समाईआ। सदा सदा सदा बच्चयो तुहाडे प्यार दा नग़ारा रहिणा वज्जदा, जिथ्थे दुनिया दी माया वाला पुज्ज सके ना राईआ। जन भगत प्रभू दा दीपक जगदा, जुगो जुग होए रुशनाईआ। सदा याद रखणा दिहाढ़ा अज्ज दा, इक्की पोह गंढ पवाईआ। तुहाडा इक पैसा प्रभू दे सीस उत्ते सजदा, जिस दे नाल खुल्ल्हे गफ्फे तुहानूं दए
❋
❋
वरताईआ। बच्चयो तुहानूं चार जुग फिरे लभ्भदा, सचखण्ड विच्चों ल्या के मातलोक आपणे नाल मिलाईआ। दो जहानां विच्चों अवाज़ा मार के सद्द दा, आओ रुसिओ तुहानूं लवां मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुहाडा लेखा रखया सदा आपणी यद्द दा, राजा बल सचखण्ड दवार धर्म दी धार दए गवाहीआ।
२४ पोह शहिनशाही सम्मत ७ साधू सिँघ बस्ती तेग़ा सिँघ वाले नवित
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सदी चौधवीं कहे मुहम्मद सुण संग चार यार, यार यारां दयां जणाईआ। हुक्म सुण अगम्मी परवरदिगार, की ख़ालक रिहा सुणाईआ। लहिणा देणा जाणे जगत संसार, भेव अभेद रहे ना राईआ। हाज़र होणा धरनी उत्ते हरि भगत दवार, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। निउँ के बिना सजदे करनी निमस्कार, सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं मैं फिरा वांग फ़कीरां, फ़िकरा अल्ला अल्ला अल्ला गाईआ। मैं खेल वेखणा बेनज़ीरा, जो नज़रां तों ओहले बैठा डेरा लाईआ। उस दा हुक्म अनोखा जो साहिब पीरां दा पीरा, पीर बेपरवाहीआ। चार यारी तों परे पंजां प्यारयां मस्तक विच लगावे पंज पंज लकीरां, पंजां रंगां नाल वड्याईआ। पंजां दरबारीआं कोल होवण पूरन दीआं तस्वीरां, सिँघ पूरन हथ्थ उठाईआ। पंजां लिखारीआं कोल हथ्थकड़ीआं होण ज़ंजीरां, संगल शरअ वाले फड़ाईआ। दो गुरमुखां रूप धरया होवे अमीरां, दो फ़कीरां हाल दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद वेख छब्बी पोह दी राती, रातरी वेख वखाईआ। की खेल पुरख बिधाती, पारबर्हम वड वड्याईआ। इक संदेशा बेख़बरां दस्सां हुक्म धुर दे कमलापाती, जो बिन पत्रका रिहा दृढ़ाईआ। पंज गुरमुखां पूरन लिख्या होवे उपर छाती, पंजे मालवे वाले नज़री आईआ। मल सिँघ साधू सिँघ दा होवे साथी, राम सिँघ नाल मिलाईआ। हरबंस सिँघ जट्ट दी होवे ज़ाती, सौदागर सिँघ धुर दी गंढ पवाईआ। जिन्हां दे हथ्थ विच होवे इक इक लाठी, जो गोबिन्द अन्त मालवे गया टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सजदा मालक अमीन, सीस जगदीश झुकाईआ। जिस दी पैग़बरां पढ़ी तालीम, तुलबे जगत अख्वाईआ। मज़्हबां कीती तक्सीम, जिस्मां वंड वंडाईआ।
❋
❋
ओह शहिनशाह अज़ीम, आलीजाह बेपरवाहीआ। जो आदि दा आदि कदीम, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। किसे दे होया ना कदे अधीन, सदा सदा सद आपणा हुक्म वरताईआ। कोई समझे ना नर मदीन, मुद्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं लावां मूल ना डेरी, डेरे वाल्यां दयां सुणाईआ। मेरे महिबूब ने पाई फेरी, आपणा रूप अनूप प्रगटाईआ। मिट्टी दी कनाली विच मेरी गोली धरेगी टाहणी बेरी, आपणे हथ्थां नाल रखाईआ। मुख लाल रुमाल लै के दुर्गा वल्ल तकेगी नाल दलेरी, नेत्र लाल लाल उठाईआ। फेर हथ्थ विच फड़ के नूह दी बेड़ी, मेरे अग्गे दए टिकाईआ। फेर पंज वार चार कुण्ट ल्ए फेरी, ताली मार के दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा होवे इक चोबदार, नौजवान सोभा पाईआ। अमरजीत होवे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दृढ़ाईआ। वस्त्र तन करे शृंगार, सोहणा रंग चढ़ाईआ। पिट्ठ ते पुट्ठी होवे तलवार, नोक असमान वल्ल वखाईआ। रणजीत सिँघ माझे वाला हो हुश्यार, काली पगड़ी सीस टिकाईआ। करके निमस्कार, नौ कदम ते साहमणे बैठे चाँईं चाँईंआ। मोता सिँघ आपणी पगड़ी पाड़, दो टुकड़े कर नाज़र सिँघ हथ्थ फड़ाईआ। एह खेल सच्ची सरकार, हरि करता आपणे हुक्म विच भुगताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा खेल तक्कयो ख़ुशी नाल प्यार, प्रेम प्रीती विच जणाईआ। मेरा रूप नहीं कोई जगत स्त्री नार, बीवी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नूर नूर उज्यार, जोत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा हुक्म सति दा मालक आपणे हथ्थ रखाईआ।
२५ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल
रात नूं ज़िला अमृतसर
पोह कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा प्रविष्टा पंझी, दो पंज निरगुण सरगुण तत नाल वड्याईआ। जगत जहान नेत्र रोंदा वेखां अंझी, जलधारा आंसू वहिण वहाईआ। प्रकाश दिसे ना सवेर सञ्झी, अंधकूप कूड़ लोकाईआ। जगत जिज्ञासूआं अन्तर होवे रंजी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। नेत्रहीण लोकाई दिसे अंधी, निज नेत्र लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन कल्पणा वासना दिसे गंदी, सुगंध महक ना कोए महकाईआ। कलयुग आयू रहे ना लम्बी, वड्डी वड ना कोए चतुराईआ।
❋
❋
धरनी धवल शरअ कोलों कम्बी, हिल हिल के रही वखाईआ। प्रभू झगड़ा मेट दे काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। अग्गे धार दस्सणी नवीं, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। तूं निरवैर पुरख अवतार चव्ही, चौबीसा जगदीशा हरि अख्वाईआ। धुर शब्द संदेशा अगम्मा कव्हीं, जिस नूं शास्त्र सिमरत कहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां अन्तर निरन्तर रव्हीं, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डे वड वड्याईआ। पोह कहे मेरा पंझी दिस दिहाढ़ा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। खेल करे अगम्मी लाड़ा, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं मन्नया हाढ़ा, रहमत रहीम रहमान कमाईआ। फिरे दरोही विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले वेख वखाईआ। माण रहे ना जंगल झाड़ा, चोटीआं रोवण मारन धाहीआ। धरनी धवल धौल तके अखाड़ा, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पंझी पोह कहे मैं तकां पोह छब्बी, शबेरोज़ ध्यान लगाईआ। नूर वेखां अगम्मां रब्बी, जोती जाता डगमगाईआ। जिस लहिणा मुकाउणा चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस वेले दिहाढ़ी लँघी अद्धी, इक इक मिले वड्याईआ। पंजां लिखारीआं पग्ग सीस होवे बद्धी, हथ्थ कलम नाल सुहाईआ। गोली ने फिरना सज्जी चुक्क के अड्डी, पब्ब ज़िमीं नाल टकाईआ। कोल माचस रखणी डब्बी, तीलां नौ नौं सुहाईआ। हरिसंगत इक्ट्ठी होणी सभी, वक्त दिन दा ढाई वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे प्रेम दी तकणी छहिबर, सति सच लगाईआ। इक्को मालक तकणा रहिबर, जो रहमत हक कमाईआ। जिस दा निशान होणा खैबर, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। जिस नूं याद कीता अली हैदर, नाअरा हक हक सुणाईआ। उस दा खेल होवे नन्गी पैरीं चले पैदल, पन्ध दीन दुनी मुकाईआ। जिसदे चरणां हेठ गोली ने लिख के रखणा अक्खर बैतुल, मुक्दस नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी करनी धुर दा करता धुर हुक्म नाल आप वरताईआ।
❋
❋
२६ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल दिन दे ढाई वजे अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मेरे प्रभ दा खेल न्यारा, निराकार निरँकार आप चलाईआ। आदि पुरख बण के आपणी धारा, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। विष्नूं विश्व दे भण्डारा, अतोट अतुट आप रखाईआ। निरगुण सरगुण हो ज़ाहरा, परमात्म आत्म खेल खिलाईआ। चारे खाणी कर त्यारा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव समझाईआ। रूप धर आप अवतारा, अवतर आपणा राह समझाईआ। धुर दा नाम कर उज्यारा, बिन उजरत मात प्रगटाईआ। लेखा जाण सच्ची सरकारा, सच सति दा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब इक अटल, हरि वडा वड वड्याईआ। जिस माण दवाया राजे बलि, बल आपणा विच रखाईआ। बावन हो के आया चल, भेखाधारी भेख वटाईआ। नेत्र नैण ना खोल्हया पल, मूंद के बैठा आसण लाईआ। उहदे कोई ना तके वल, ग़रीब निमाणा हो के आसण लाईआ। किसे पुच्छया नहीं अन्न जल, अग्गे हो ना कोए उठाईआ। उस झट शब्दी धार मारया सल्ल, राज राजान दिता हिलाईआ। किसे लेखे नहीं लग्गणा चुरासी जून अन्न खवाया दल, दलिद्री सारे नज़री आईआ। तेरे नाल हुन्दा छल, छलधारी आपणी कार भुगताईआ। ओने चिर नूं झट बलि दा सुत लै के आ गया फल, बाल अवस्था नंन्ही सोभा पाईआ। हस्स के किहा एह बुढ्ढा ब्राह्मण बैठा दवारा मल्ल, करवट आपणी ना कोए बदलाईआ। मैनूं उस दे वल्ल घल्ल, हुक्मे अन्दर जावां चाँईं चाँईंआ। मेरा दिल करदा उसे दे नाल जावां रल, मिल के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बल किहा सुण नन्हे बच्चे, सच दयां दृढ़ाईआ। तैनूं नहीं जगत जहान दे पते, की पतिपरमेश्वर आपणी खेल खिलाईआ। ओह वेख मेरे अस्वमेध जग दे भण्डारे पदार्थ सारे तते, रिषी मुनी खा के ख़ुशी मनाईआ। चारों कुण्ट आउंदे नट्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। प्रेम विच गाउंदे सभे, आत्म धार सोभा सच सुणाईआ। छोटा बाला खिड़ खिड़ा के हस्से, ताली हथ्थां नाल वजाईआ। ऐ राजन जगत पिता, मैनूं इन्हां विच्चों मेरा साहिब मूल ना लभ्भे, नेत्र रो के दिता वखाईआ। तेरा किस बिध संपूरन होवे यग्गे, जिस नूं भोग लगाउण वाला नज़र कोए ना आईआ। जे प्रभू दे भगत, क्यों नहीं इन्हां दा साहिब इन्हां विच फबे, रल मिल के ख़ुशी मनाईआ। मेरे अन्दर लग्गी अग्गे, मैं कूक कूक सुणाईआ। मैनूं दस्स सच दी वज्हे, वजूहात दे समझाईआ। मैं तेरे अग्गे दोवें हथ्थ बध्धे, बाला रो के मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। छोटा बाला खिड़ खिड़ा के हस्सा, हस्स के दिता जणाईआ।
❋
❋
राजन कोलों ज़ोर दी नस्सा, भज्जया वाहो दाहीआ। जा के बावन नूं मारया जफ्फा, गलवकड़ी लई पाईआ। मेरे प्रभू मैनूं होईं ना ख़फ़ा, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। मैनूं इयों दिसया बिना तेरी किरपा बलि नूं होणा नहीं कोई नफ़ा, खा पी के सारे जावण वाहो दाहीआ। ओसे वेले बावन ने उहदा हथ्थ पकड़या पक्का, घुट्ट के दिता वखाईआ। तेरा लेखा लिखां रता, रत्न अमोलक दयां बणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त लेखा चुकाए कोए ना हथ्थो हथ्था, झोली सके ना कोए भराईआ। तूं बलि दे बेटे मेरी लिखणी फेर कथा, जिस नूं कथ सके कोए ना राईआ। सच प्रेम दा लैणा रसा, बिन रसना रस चखाईआ। उठ वेख लै खेल अक्खां, अक्खीआं तों परे दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। छोटे बाले किहा बाबा कदों बीतणे जुग त्रै, त्रेता द्वापर कलयुग अन्त नज़री आईआ। उनां चिर पता नहीं कौण रहे, जम्मण वाला नज़र कोए ना आईआ। पता नहीं खाण पीण नूं मिले कोई ना शै, वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। किस बिध र्शिसटी होवे खै, त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। झट बावन ने थपकी मारी बच्चू उस वेले इक्को प्रभू दी होणी जै, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आह तक भज्जे जांदे जुग त्रै, तिन्नां दा लेखा छेती देणा मुकाईआ। भगतां अन्दर रहिण देणा नहीं किसे दा भय, डर अन्दरों देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बावन किहा सुण लै अभी, अभी दयां जणाईआ। जेहड़ी वस्त किसे नहीं लभ्भी, खोजण सारे थांउँ थाँईंआ। उस दा लेखा पूरा करना चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस वेले जगत संसार ने अस्वमेध जग दी मर्यादा जाणी छडी, जग नज़र कोए ना आईआ। पंडतां ब्राह्मणां खाणी मच्छी डड्डी, हड्डीआं मुख चबाईआ। चार जुग दी पिछली रहिणी नहीं गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। इक्को वेखणा नूर रब्बी, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बाले किहा मैनूं पता नहीं रहिणा ना रहिणी याद, समझ किछ ना आईआ। कवण भेव खोल्हे राज़, पड़दा अगम्म अथाहीआ। झट प्रेम दी दिती आवाज़, सहिज नाल सुणाईआ। तेरा परमात्म मेरा रूप खोल्हे जाग, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। बाले किहा किस तरह तिन्न जुग जाण लँघ, कवण याद कराईआ। बावन किहा मेरे रूप दा खेल होणा वरभण्ड, ब्रह्मण्ड हुक्म चलाईआ। उहदा जोती जामा ते शब्दी धार खेल सवेर सञ्झ, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। पिछला लेखा याद कराउणा त्रेते दी धार वाला पहलों आपणा चुकाउणा पलँघ, जिस नूं दो सत्त दी वंड नाल वंडाईआ। फेर अगली मंज़ल जाणी लँघ, पुरी
❋
❋
घनक करे सफ़ाईआ। फेर खेल करे सूरा सरबंग, आपणा पड़दा आप उठाईआ। कलयुग अन्तिम करके नंग, आपणा घर बार सारा दए लुटाईआ। निशान वेखे तारा चन्द, चन्द सितार खोज खुजाईआ। झट बाले मंगी मंग, चरणीं ढहि के सीस निवाईआ। बख्शिश कर सूरे सरबंग, तेरे हथ्थ वड्याईआ। बावन हस्स के किहा एह सारा समां वेहदयां जाए लँघ, अन्तिम अन्त खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। तीजी धार खेल अपारा, हरि करता आप कराईआ। बिना भगत दवार तों प्रभ दा सिंघासण रहे ना विच संसारा, गृह गृह अलख ना कोए जगाईआ। इहो खेल सच्ची सरकारा, हरि करता आप कराईआ। जिस कारन तीजी धार कल्सीआं पाया उजाड़ा, जगत निशान निशाने वाला गंवाईआ। अग्गे खेल करे निरँकारा, हरि करता बेपरवाहीआ। जन भगतां दा ख़ाली भरे भण्डारा, भुक्ख्यां भुक्ख दए गंवाईआ। सृष्टी दे लंगर दा इक बणे वरतारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कल्सीआं वाल्यां दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रिषीआं दा उधारा, लेखा सब दी झोली पाईआ। जिस दा बलि कीता इशारा, नन्हे बाले दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले आया कलि कल्की अवतारा, चौबीसा आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा रूप होणा पुरख तों नारा, नारी नर नरायण प्रनाईआ। जोगिन्दर कौर रूप धरया सुत बलि दवारा, धर्म दी धार वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। करनी कहे मेरा करतार, हरि वडा वड वड्याईआ। जिसने पूरब लेखा करना पार, लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतार, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस भगतां दा बणाया भगत दवार, भगतां दा लंगर दए सुहाईआ। जिस दी छब्बी पोह नूं नींह रखणी विच संसार, कल्सीआं वाले सारे सीस निवाईआ। उस इट्ट दे थल्ले जोगिन्दर कौर ने अग्नी देणी बाल, तीलीआं नौ नौं लगाईआ। बालण इक्ट्ठा करनगे जम्मू वाले रिषी पंज लाल, पंचम पंचम रंग रंगाईआ। चेला सिंघ, शिव सिंघ, गुरनाम सिंघ, लक्षमण सिंघ, प्रताप सिँघ होवेगा नाल, नालश नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे जुग चौकड़ी गए बीत, बीती की सुणाईआ। धन्नभाग जे पुरख अकाल चलाई आपणी रीत, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को मार्ग दस्स के हस्त कीट, ऊचां नीचां रंग रंगाईआ। जन भगतो भगतां दे लंगर कोल सब ने गाउणा सोहँ गीत, ख़ुशीआं नाल ख़ुशी बणाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कीती उम्मीद, तृष्ना तृखा गंवाईआ। हरिसंगत सारी इक्को वार निमस्कार करनी नाल प्रीत, सिर सर प्रभ दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ।
❋
❋
२६ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल लंगर दी नींह रखण समें ज़िला अमृतसर
विष्नूं कहे प्रभू तेरयां भगतां भरया रहे भण्डारा, भण्डारी हो के सेव कमाईआ। साहिब तूं वी बणया रहीं वरतारा, सद सद आपणी सेव कमाईआ। सब नूं बख्शणा सांझा इक प्यारा, द्वैत नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करना उज्यारा, सत्त दीप होए रुशनाईआ। दीन मज़्हब सारे करन निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। लंगर कहे मैं प्रभू दवारयों मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा पिछला वक्त पिच्छे लँघ, अग्गे झोली रिहा टिकाईआ। मैं चाहुंदा कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे दंगा, झगड़ा कूड़ ना रहे लोकाईआ। आत्म परमात्म सब नूं बख्श दे संगा, सगला संग बणाईआ। तेरा भगत सुहेला रहे कोए ना भुक्खा नन्गा, ख़ाली भण्डारे देणे भराईआ। लेखे लाउणा मंदा चंगा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। अग्गे सफ़र रहे ना लम्बा, नेरन नेर देणा वखाईआ। जिस वेले दीन दुनी ते होवे जंगा, चारों कुण्ट कूक कूक दुहाईआ। तेरयां भगतां हाल होवे मूल ना मंदा, हर थाँ होणा आप सहाईआ। भावें किसे ने चोटी मुनाई भावें सीस रखाया कंघा, सब नूं देणी माण वड्याईआ। सीना गुरमुखां रखणा ठंडा, अग्नी तत ना लागे राईआ। विष्नूं कहे मैं वी प्रभू आपणे दवारे दा खोल्ह के जिंदा, साचे भगतां हथ्थ फड़ाईआ। किसे नूं रहिण ना देवीं चिन्दा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। तूं साहिब सदा बख्शिंदा, बख्शणहार तेरी वड्याईआ। बेशक सृष्टी तेरी करदी निन्दा, तूं दयावान दयावान बेपरवाहीआ। तेरा खेल विच भारत खण्ड हिन्दा, नव खण्ड राह तकाईआ। दीन दुनी दा मार्ग रहिण देवीं ना विंगा, रस्ता रहिबर देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, सच तेरी सरनाईआ। लंगर कहे मेरी बलदी रहे अग्ग, पकवान पक्के चाँईं चाँईंआ। भगतां चोग ना निखुटे विच जग, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। जोगिन्दर कौर तीली ला दे झब, माचस अग्नी रूप बदलाईआ। कल्सीआं वाले उत्ते इट्ट रखण तद, जिस वेले लाट आपणा रूप बदलाईआ। एह मेला नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी पिच्छों हुन्दा नाल सबब, जुग जुग हथ्थ किसे ना आईआ। जन भगतो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा गाओ गज्ज, सिफ्तां नाल सालाहीआ। सब नूं माण मिल्या अज्ज, छब्बी पोह सम्मत शहिनशाही सत्त वज्जी वधाईआ। एस समें नूं सारयां खोजणा भज्जणा लभ्भ लभ्भ, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। हुण जन भगतो जदों वेखोगे ते वेखोगे उपर आपणी शाह रग, नौ दवारे तों उपर दरस दिखाईआ। तुहाडी आत्मा नाल परमात्मा हो के जाणा बज्झ, अन्दरों नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। बथेरा चिर ठग्गी मारी ते तुसां किहा ठग्ग, ठगोरी वाला सब दे लेखे पूरे दए कराईआ।
❋
❋
अज्ज तों तुहाडा ते प्रभू दा हिस्सा हो गया अद्धो अध, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडी सांझी हो गई यद्द, आत्मा परमात्मा बंस सरबंस इक्को नज़री आईआ। सच पुछो ख़ुशीआं नाल चुरासी विच्चों तुहानूं ल्या कढ, फड़ बाहों आपणे नाल मिलाईआ। कदे वी तुहानूं पिच्छे नहीं जाणा छड, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा धर्म दा निशाना जगत जहान दिता गड्ड, जिस दी मरियादा चार जुग दे शास्त्र सकण ना कोए समझाईआ। तुसीं हुण बपड़े नहीं रह गए बग, हँस सोहणे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अग्नी कहे मैनूं इट्ट दे थल्ले दिता बाल, लाल रंग चढ़ाईआ। मैनूं याद मैं दस्सणा भगतो तुहाडा ओह हाल, जिस हालत विच प्रभ नूं रहे मनाईआ। तुसीं मैनूं गूढ़्ही नींद रहे सवाल, धरनी दी गोद विच टिकाईआ। मैं वी प्रभ नूं कहिणा तेरयां भगतां दा कदे ना होवे ज़वाल, काल महाकाल दूरों सीस निवाईआ। जिथ्थे होवोगे उथे करे संभाल, सम्बल बैठा धुर दा माहीआ। इट्ट नूं गुरमुख सिँघ नींह विच रख देण दोवें पाल, खब्बा हथ्थ पलकां उत्ते टिकाईआ। बावन दा पूरा होया सवाल, लेखा अवर रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखे पाए घाली घाल, घालणा जन्म कर्म दी रहिण कोए ना पाईआ।