पुस्तकालयभाग २२

२६ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर

नव नौ चार पिच्छों समां आया चिर दा, सम्मत शहिनशाही सत्त छब्बी पोह वज्जे वधाईआ। जिस नूं वेख के अवतार पैग़म्बर गुरुआं हिरदा घिरदा, घुंमण घेर तक्कण जगत लोकाईआ। की खेल होणा निरवैर निर दा, निराकार की आपणी कार भुगताईआ। जिस दा रूप अगम्मे पिर दा, पिता पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। जिस दा जगत जहान गुलशन खिड़दा, महक सच वाली महकाईआ। जुग चौकड़ी गेड़ा गिड़दा, चुरासी रिहा भवाईआ। सो खेल करे आपणे घर थिर दा, थिर घर वासी पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। छब्बी पोह कहे मेरा आया दिवस सुहाउणा, धर्म दी धार वज्जे वधाईआ। खेल करे करे श्री भगवाना, हरि भगवन बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त गाई शास्त्र सिमरत वेद पुराणा, खाणी बाणी ढोले गाईआ। सो पहर अगम्मी बाणा, जोती जाता करे रुशनाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव करन ध्याना, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो शाहो भूप बण सुल्ताना, बेपरवाह आपणी कार भुगताईआ। दो जहानां बण के राज राजाना, भूपत भूप खेल खिलाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या नूर अल्ला, जोती जाता नज़री आईआ। जिस ने सब नूं फड़ाया पल्ला, गंढ नाम वाली पवाईआ। वसया जला थला, महीअल रिहा समाईआ। भाग लगावे उच्च अटला, सच दवार सोभा पाईआ। हो के इक इकल्ला, अकल कलधारी आपणी खेल खिलाईआ। दीन दुनी दा मेटे सल्ला, द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। बणके अछल अछला, वल छल आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं घड़ी सुहञ्जणी लभ्भी, ख़ुशीआं विच जणाईआ। डोर प्रेम प्यार नाल बद्धी, मुहब्बत प्रभ दे नाल रखाईआ। जिस दी जागरत जोत जगी, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। लेखा चुकावे पैग़म्बर नबी, रसूलां वेख वखाईआ। लेखा जाणे चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। जिस रहिण नहीं देणी किसे दी गद्दी, गदागर करे लोकाईआ। ओह निरगुण धार फिरे भज्जी, दो जहान पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त भगत दवार सजी, साजण आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दना विच सीस निवाईआ। जिस खेल करना विच नव खण्ड, नव नव दा रंग रंगाईआ। प्रकाश करे आप ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड नूर रुशनाईआ। जिस ने खेल कराउणा तारा चन्द, चन्द सितार वेख वखाईआ। ओह लेखा जाणे आपणे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस दी जवानी कदे ना जाए हंढ, कोटन कोटि जुग भज्जण वाहो दाहीआ। सो प्रगट हो सूरा सरबंग, अकल कलधारी आपणी कल वखाईआ। जिस दा शब्दी धार शब्द दा जंग, दो जहानां आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप रखाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा साहिब साहिब सुल्ताना, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दा जोती नूर महाना, नूर नुराना इक अख्वाईआ। जिस दा रूप ना मर्द ना ज़नाना, दोहां तों बाहर आपणी कार भुगताईआ। कलयुग वेखे कलि निशाना, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता दाना, दानशमंद, दिते बणाईआ। नाम कलमे दा दे तराना, तुरीआ तों परे दिता समझाईआ। अक्खरां वाला दस्स के गाणा, रसना जेहवा सिफ्त सालाहीआ। जिस लेखा लाया राम कृष्न कान्हा, त्रेता द्वापर पन्ध चुकाईआ। सो कलयुग अन्त करे ध्याना, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे मैं साहिब नूं तकां पास, गृह साचे नज़री आईआ। जिस दा दो जहानां वास, घट घट रिहा समाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, तत्तां करे रुशनाईआ। उसदा वेख अनोखा लबास, हैरानी विच

❋

❋

दुहाईआ। जिस ने हुक्म करना ख़ास, ख़ालस आपणी कार भुगताईआ। मुहम्मद दी आशा करनी रास, रस्ता दीन दुनी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे मैं दस्सां बचन अख़ीरी, जो अक्खरां बाहर सुणाईआ। प्रभ खेल मीरी पीरी, पीर पीरा बेपरवाहीआ। जिस दी दो जहान मिलख जागीरी, जगह जगह होए सहाईआ। जिस दा नूर बेनज़ीरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उहदा खेल होण लग्गा तकदीरी, तदबीर आपणे विच छुपाईआ। जिस दीन दुनी दी बदल देणी ज़मीरी, अन्तष्करन दा लेखा दए मुकाईआ। ओह मालक गहर गम्भीरी, गवर इक अख्वाईआ। जिस पंजां प्यारयां दे मस्तक लगाई पंज पंज लकीरी, पंजां तत्तां डेरा ढाहीआ। जिस पंजां दरबारीआं हथ्थ बख्शी पूरन तस्वीरी, तसव्वर आपणा आप कराईआ। लिखारीआं हथ्थ फड़ा ज़ंजीरी, हथ्थकड़ी जगत जहान लगाईआ। लाड़ी मौत फिरना ब्रह्मण्ड खण्ड गली भीड़ी, उठ के सब नूं दे वखाईआ। परवरदिगार सदी चौधवीं रूप बदल के बहि जाए उत्ते लाल पीढ़ी, पीढ़ा डाहुण वाली नज़र कोए ना आईआ। सब दा राह तके मढ़ी गोर ते सीढ़ी, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे नी तूं होणीए किथ्थों आ गई लाड़ी मौत, बेदरदे फेरा पाईआ। क्यों नारीआं दे विछोड़न लग्गी खौंत, सुंञी सेज कराईआ। कलयुग अन्तिम जाणा औंत, साचा संग ना कोए निभाईआ। तूं नौ खण्ड पृथ्मी जाणा पहुंच, भज्जणा वाहो दाहीआ। नी सुहागणे तैनूं सब नूं प्रनाउण दा बड़ा शौंक, शौकीनणे गुर अवतार पैग़म्बर तत्तां वाला नज़र कोए ना आईआ। हुण फिरना चौदां तबक ते चौदां तौंक, चौदां लोक वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नी लाड़ी मौत तूं मलके आ गईउँ दन्दासा, सोहणा रूप बणाईआ। कलयुग जीवां वल्ल वेख के करें हासा, मस्ती विच लै अंगड़ाईआ। नी तेरा ख़ाली भर देणा कासा, कोटन कोटि जीव तेरे विच टिकाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों रहिण नहीं देणा घाटा, घाटा खाते विच ना कोए वखाईआ। तूं किथ्थों गुंद के आईउँ झाटा, आपणा रूप बदलाईआ। कलयुग दे जीवां दा दिसे कोए ना राखा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। भाग निखुटया माथा, मस्तक रेख ना कोए चतुराईआ। बिना परवरदिगार तों दिसे कोए ना राखा, राखी करन वाला हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे नी लाड़ी मौत तूं बड़ी मोटी ताज़ी, ताजां वाले देणे खपाईआ। मेरा साहिब होवे राज़ी, जो राज़क रिज़क रहीम इक अख्वाईआ। कमलीए पहलों खावीं मुल्ला ते काज़ी, कज़ा दा रूप बणना

❋

❋

चाँईं चाँईंआ। लेखा मुकाउणा अन्तिम बाज़ी, बाजां वाला संदेशा रिहा सुणाईआ। किसे दा दुलदुल रहे ना ताजी, अस्व भज्जे ना कोए वाहो दाहीआ। कमलीए मेरी मुहम्मद दी उम्मत हो गई बाग़ी, कलमा हक कोए ना गाईआ। जिधर तकां तन वजूद दिसण दाग़ी, माटी ख़ाक ना कोए सफ़ाईआ। काअब्यां नज़र आए कोए ना हाजी, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। मैं हाल की दस्सां माज़ी, पिछला फोल फुलाईआ। जेहड़े जगत जहान बणे ग़ाज़ी, जहाद वाले देणे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साचा इक अख्वाईआ। लाड़ी मौत तूं वेख लै चारों कुण्ट कायनात, नैण इक्को वार उठाईआ। याद करके छब्बी पोह दी रात, सुहागणे भागणे तैनूं दयां जणाईआ। किसे दा राह रहिण नहीं देणा राज, रईयत संग ना कोए निभाईआ। सारी दुनिया लेखे लाउणी लंगड़े लूल्हे अपहाज, सूरबीरां ख़ाक मिलाईआ। तेरे कोलों ज़रूर मंगणा जवाब, हुक्म सुणना चाँईं चाँईंआ। कोई छडणा नहीं सन्त साध, जेहड़े रसना नाल जप के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे लाड़ी मौत नी तेरा किहो जेहा इरादा, मैनूं दे सुणाईआ। पहलों तूं उन्हां नूं खावीं जिन्हां ने खाधा भुन्न कबाबा, गऊआं खल्ल लुहाईआ। फेर उन्हां नूं फड़ीं जिन्हां नूं भुल्ल गया कृष्न ते राधा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। फेर उथे जावीं जिन्हां सीता राम नहीं अराधा, माया ममता विच हल्काईआ। कमलीए फेर ओह ना छडीं जिन्हां नूं भुल्ल गया नानक बाबा, जो बाबल धुर दे नाल मिलाईआ। फेर ओह ना रहिण देवीं जिन्हां नूं याद नहीं आया वाला बाजां, बाज़ी, सब दी देणी उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। लाड़ी मौत नी तूं सोहणी सुनक्खी लाड़ी, घूँगट आपणे मुख ते पाईआ। तूं फिरना जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, उच्चे टिल्ले पर्बत थांउँ थाँईंआ। तूं छडणा नहीं जिन्हां दा लेखा नाल चार यारी, चार चार नाल चतुराईआ। जो परवरदिगार नाल करन ग़द्दारी, लेखा सब दा देणा मुकाईआ। लहिंदी दिशा नूं कमलीए कर लै अज्ज तों त्यारी, त्रैगुण अतीता रिहा सुणाईआ। कुछ आपणा दस्स विचारी, विचरके दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। लाड़ी मौत कहे मेरे अहिबाब, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मैं सदा तैनूं करदी याद, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरी किरपा नाल जो उपज्या मैं कीता बर्बाद, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। पर मैनूं रज्ज के अजे नहीं आया स्वाद, सतिजुग त्रेता द्वापर मेरी तृखा ना कोए मिटाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां कोलों सुणदी सां इक आवाज़, जो नाम शब्द कलमा तरान्यां विच गाईआ। अन्तिम कलि खेल होणा प्रगट होवे आप, आप आपणा फेरा पाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। लाड़ी मौत हथ्थ मार लै उपर पट्टां, पटने वाला रिहा सुणाईआ। तूं फिरना विच चौदां हट्टां, भज्जणा वाहो दाहीआ। आपणीआं खुल्हीआं वखा दे लटां, भुल्ल रहे ना राईआ। परवरदिगार नूं कहि दे मेरया मालका तेरे हुक्म विच समुंद सागर मैं सारे टप्पां, टापूआं तों परे फेरा पाईआ। मैं भन्नां काया मट्टां, जो तैनूं गए भुलाईआ। पर इक डर लग्गदा मैं वस पै गई जट्टां, जिथ्थे मेरी चले ना कोए चतुराईआ। नेत्र नीर वहा के सट्टां, हन्झूआं हार बणाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, दोवें खेल खिलाईआ। मैनूं वक्त आया मसां, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग ध्यान रखाईआ। मैं इधर वेखां ओधर वेखां कोटां विच्चों मैनूं विरला भगत लभ्भदा जिस दा दर्शन करदीआं अक्खां, दूसर अक्ख ना कदे मिलाईआ। मैं एसे करके सारे भगतां नूं टेकण आई मथ्था, निउँ के सीस निवाईआ। जिन्हां दे मुख विच्चों निकली सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी कथा, उन्हां तों भज्जां वाहो दाहीआ। सेवा करां यथार्थ यथा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। बाकी सृष्टी दा ज़रूर मेटांगी रट्टा, रट्टा रहिण कोए ना पाईआ। सब दे सीने फट्टां, फट्टड़ करां लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। लाड़ी मौत तेरी पूरी होवे आस, प्रभ ख़ुशी नाल कराईआ। तूं पाणी दा वार दे ग्लास, हुक्म धुर दी सेव कमाईआ। जेहड़ा वसे उत्ते आकाश, ओह धरनी उत्ते डेरा लाईआ। भगतां दे सदा वसे पास, घर घर होए सहाईआ। ना वेखे ज़ात पात, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। वड्डा छोटा ना हिस्सा पावे आप, आप आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां बण के माई बाप, धुर दी गोदी ल्ए टिकाईआ। जिथ्थे ना दिवस ना रात, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। लाड़ी मौत कहे प्रभू तेरा रूप सदी चौधवीं धार, धरनी धवल वेख वखाईआ। मेरी सुणीं इक पुकार, पुनह पुनह पुनह सीस निवाईआ। राय धर्म नाल बहार, चित्रगुप्त ख़ुशी वखाईआ। पर मैं इक गल्ल दस्सां चरण कँवल कर निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मैं ज़रूर मारांगी मार, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लाड़ी मौत कहे प्रभू तूं इक वार सुणा दे रबाबी, तार मेरे अन्तर हिलाईआ। मैं ओह ना छडां जिन्हां खाधा भुन्न कबाबी, काअब्यां ध्यान लगाईआ। छेती ख़त्म करां सब दी बाज़ी, बाज़ीगर स्वांग रचाईआ। तूं मेरी सेहत एसे तरह रखीं राज़ी, जोबनवन्ती लवां अंगड़ाईआ। कोई रहिण ना देवां धरतीए तेरे उत्ते लाउंदा बाजी, मिट्टी ख़ाक विच रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। लाड़ी मौत

❋

❋

कहे मैनूं अन्दर पैंदीआं चीसां, उफ़ मेरी दुहाईआ। मैनूं इशारा करे ईसा, मुहम्मद नाल रलाईआ। मूसा पढ़े हदीसा, सिफ्तां विच सुणाईआ। की तेरीआं मकबरयां विच उडीकां, कबरां अक्ख खुल्हाईआ। वेखीं किते सदी चौधवीं दे अन्त दीआं बदल ना जाण तरीकां, तवारीखां रोवण मारन धाहीआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा कराउणा वांग शरीकां, लाशरीक आपणी कार भुगताईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीकां, तोहफा सब नूं देवे थांउँ थाँईंआ। उस दे उत्ते इहो उम्मीदां, जो सद चले आपणी रज़ाईआ। मैं तकां ला के नीझां, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। लाड़ी मौत कहे मेरी डण्डावत बन्दना, सब नूं सीस निवाईआ। जन भगतो तुहाडा दर कदे नहीं लँघणा, सतिगुर शब्द आवे ते तुहानूं लै के जाए चाँईं चाँईंआ। मैं ते तुहाडे चरण धूढ़ दा करन आई मजना, आपणा सोहणा रूप बदलाईआ। जिन्हां नूं माही मिल गया धुर दा सज्जणा, महिबूब नूर इलाहीआ। उन्हां दा ठीकर कूड़ा तन ज़रूर भज्जणा, आत्म परमात्म विच समाईआ। जिन्हां नूं चढ़नी सच दी रंगणा, रंगत इक्को इक वखाईआ। जिस दा सच दा दीपक जगणा, दुर्गा अष्टभुज लाटां वाली करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी कार भुगताईआ। तूम्बी कहे मेरी वज्जण लग्गी सतार, सतह बुलंदी दयां जणाईआ। आजा मुहम्मद नाल लै के चार यार, यराना तोड़ निभाईआ। मजलस तक लै परवरदिगार, जो नूर अलाह अलाही नूर अख्वाईआ। जिस दे सारे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। ओह सब दा लेखा देवे विच संसार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने सदी चौधवीं दी गोली दे तन दा कर शृंगार, तारा चन्द दिते चमकाईआ। गोली उठ के होवे ख़बरदार, धर्म दी धार लवे अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म सुणाईआ। अष्टभुज आजा खब्बे, दीपक हथ्थां विच रखाईआ। गोली खब्बी हो जा सज्जे, पर्दा तन ना कोए रखाईआ। तेरा तारा चन्द सब नूं लभ्भे, ज़िमीं असमान देण दुहाईआ। पैग़म्बर फिरन भज्जे, भज्जण वाहो दाहीआ। दरोही मज़्हबां दे रहिणे नहीं अड्डे, अड्डी चोटी दोवें देण गवाहीआ। इक्को परवरदिगार गज्जे, सूरबीर नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अष्टभुज थल्ले रख दे चराग़, दीपक मात सुहाईआ। सुण अगम्मी आवाज़, शब्दी शब्द सुणाईआ। पिछला रहिणा नहीं समाज, इक्को नूर जोत रुशनाईआ। कलमा मन्नणा पैणा वाहिद, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे गोली आजा थल्ले, घुटना ज़िमीं नाल लगाईआ। आह वेख दीपक बले, बलि दा

❋

❋

लेखा पूर कराईआ। जेहड़ा लाड़ी मौत ने वारया जले, पाणी हथ्थ देणा फड़ाईआ। फिरी दरोही विच थले, थल रहे कुरलाईआ। सच ख़ुदा हुक्म घल्ले, संदेशा इक इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अष्टभुज कहे प्रभू तेरा नूर नुराना, सच सच सुणाईआ। सदी चौधवीं तेरा खेल महाना, महिमा कथ कथ वड्याईआ। धर्म दी गोली दा इक्को इक निशाना, तारा चन्द देण गवाहीआ। जिन्हां दा लेखा मुकणा विच जहाना, लोकमात रहिण ना पाईआ। उम्मत नूं मेटण दा तूं कीता इक बहाना, वेस जगत वाले कराईआ। एह संदेशा दिता सी कृष्ना शामा, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे हज़ूर, हज़ूर दयां सुणाईआ। तेरा इक्को चमके नूर, नूर नुराना सोभा पाईआ। शरअ दा पाए ना कोए फ़तूर, कलमा दए ना कोए दुहाईआ। सब दा तोड़ना माण ग़रूर, हँकार दा डेरा ढाहीआ। आदि अन्त तेरा दस्तूर, ज़र्रा ज़र्रा आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी बेनन्ती कर मंज़ूर, दर ठांडे सीस झुकाईआ। ओह वेख मूसा तेरा नूर तके बिना कोहतूर, ईसा बिन नैणां नैण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अष्टभुज कहे मेरे मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा पिछला खेल महाना, खेल के दयां जणाईआ। सदी चौधवीं दी गोली दा इक निशाना, ख़ून ख़ून नाल देणा मिलाईआ। नदीआं वहिण वहे विच जहाना, जहालत मेटणी विच लोकाईआ। दूसर रहिण देणा नहीं कोए बेगाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मालक ने दस्सणा राह अपारा, अपरम्पर हो के आपणा हुक्म सुणाईआ। ना रहे चन्द ते ना रहे सितारा, तारा चन्द दोवें देण गवाहीआ। ओह ना रहे अष्टभुज दा दीपक उज्यारा, लाटां वाली दी लाट आपणे विच मिलाईआ। सब दा सांझा इक्को होवे परवरदिगारा, परम पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस दे नाल मौलणीआं सतिजुग दीआं बहारां, लोकमात महक महकाईआ। उन कट देणीआं शरअ वालीआं तारां, पंज मुलाणे उठ के दयो वखाईआ। ओह इन्हां दे पिच्छे खिच्च दयो छत्ती तलवारां, जन भगतो शरअ दे लेखे देणे कटाईआ। रस्सीआं वाल्यो गंढ्ढां बन्न्हो नाल प्यारा, प्रभ ने इक्को गंढ देणी जणाईआ। मोमबत्तीआं वाल्यो दिने करो उज्यारा, अंधेरा जगत रहिण ना पाईआ। बुढापे वाल्यो ख़ुशीआं नाल मारनीआं टाहरा, जन्म मरन दा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे इक्को प्रभ दी होणी शक्त, शक्तीशाली इक अख्वाईआ। उहदी गवाही दे दयो इक सौ इक भगत, जो मस्तक नाल छुहाईआ। नीले पटकयां वाल्यो

❋

❋

रहिण नहीं देणा फ़र्क, सारे इक्को रंग रंगाईआ। जो मालक वाली अर्श, फ़र्श सोभा पाईआ। ओह धुरदरगाही आया परत, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं खेल वेखां समरथा, जो समरथ रिहा कराईआ। जिस दा रूप अलखणा अलखा, लख के सके ना कोए समझाईआ। जिस दीआं जगत जहान तों वक्खरीआं अक्खां, अक्खीआं वाल्यो अक्खीआं आप खुल्हाईआ। जिस ने फिरना नहीं वांग कृष्न उत्ते रथा, कौरव पांडव खेल खिलाईआ। उसने इक्को होड़ा ला के उपर सस्सा, हाहे टिप्पी नाल रलाईआ। छत्ती फुट्ट दा मंगा के रस्सा, सब नूं दिता बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी गोली ख़ुशीआं नाल हस्सी, मुख आपणा आप खुल्हाईआ। लेखे लाउणा जिन्हां दे कोल चुक्की लस्सी, रिड़कणा जगत वाला पाईआ। जिन्हां ने शकर घिउ मसी, ख़ुशीआं नाल खाईआ। जिन्हां ने न्याज़ तलीआं उत्ते रखी, मुहम्मद दी आशा पूर कराईआ। जिन्हां ने मस्तक बन्न्ही पट्टी, पूरन गोबिन्द गोबिन्द पूरन धुर दा माहीआ। उहनां दो जहानां खट्टी खट्टी, खटका अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे किथे मेरा चोबदार, होका हक दए सुणाईआ। सब नूं करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दृढ़ाईआ। हो जावो हुश्यार, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी तूम्बी वज्जदी, धुर दी सतार हिलाईआ। अग्गे लोड़ रहिणी नहीं किसे हज दी, काअब्यां पन्ध मुकाईआ। इक्को मरियादा होणी जग दी, जगजीवण दाता सारे मन्नण थांउँ थाँईंआ। पूजा रहिणी नहीं अग्ग दी, जल सीस ना कोए निवाईआ। खेल मुक जाणी मन्दिर मसीतां मठ दी, गुरदवार वेखण चाँईं चाँईंआ। रीती बदलणी चार वरनां दे इक्ट्ठ दी, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। प्रभ धार प्रगटाउणी घट घट दी, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। खेल वेखणा जिन्हां रूप धरया इक ज़ात जट्ट दी, इक ज़ाती वालीआं इक्ट्ठीआं हो के देण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जिन्हां मस्तक बद्धीआं पट्टीआं, मिल्या मेल धुरदरगाहीआ। लेखा मुकणा उहनां छत्तीआं, जो छत्ती प्रभ दी ओट तकाईआ। जिन्हां पुट्ठयां हथ्थां दीआं उँगलां रत्तीआं, रंग धुर दे नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखणे ओह जवान शौकीन, सोहणे बांके नज़री आईआ। जिन्हां नूं मार्ग मिल्या इक महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ।

❋

❋

सुणी पढ़ी इक तालीम, धुर संदेशा राग अलाहीआ। गृह पाया आलीशान अज़ीम, दरगाह सच वज्जी वधाईआ। गुरमुख ग़रीबो अग्गे आवो दोवें ते सब दी कर देणी तरमीम, बदला होवे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। गुरमुख कोए ना होवे ग़रीब माढ़ा, भुक्खा नन्गा ना कोए अख्वाईआ। जिन्हां नूं मिल गया धुर दा लाड़ा, सचखण्ड दा मालक नूर इलाहीआ। ओह दो जहानां पार करे किनारा, अधविचकार ना कोए लटकाईआ। जिथ्थे पहुंच सके ना कोए शाह दारा, मायाधारी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे ग़रीबो वेखो दिशा लहिंदी, की आपणी कार भुगताईआ। जिन्हां दे नाल कूड़ कुड़यारी धार खहिंदी, टक्कर हउमे वाली रखाईआ। धुर दा हुक्म हुक्म सहिंदी, सिर सके ना कोए उठाईआ। मुहम्मद दी आशा जाए ढहिंदी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी कार भुगताईआ। सदी चौधवीं कहे सुणो हुक्म हौली हौली, मेरा साहिब रिहा सुणाईआ। जिन्हां दे गल तन्द मौली, मौला मिल्या बेपरवाहीआ। छेती मूल ना करे तौली, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जन भगतो सम्मत शहिनशाही सत्त उम्मत दी कीती बहुणी, पहली कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पीहड़ा कहे मैं बड़ा रंगला, चढ़या रंग लाल। मैनूं भगतां दा सोहणा लग्गा बंगला, जिथ्थे मिले हरि गोपाल। शरअ दे टुट्टण संगला, वेख्या खेल कमाल। चार वरनां लावे अंगणा, भेव खोल्हे बेमिसाल। दीन दयाल बण बख्शंदना, जन्म कर्म दी लेखे लावे घाल सच सुणा के इक्को छन्दना, लै जाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जिस दी पिट्ठ उत्ते पुट्ठी किरपान, वस्त्र जगत रंग रंगाईआ। ओह आवे विच मैदान, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। उच्ची कहे प्रभू ने मेटणे शरअ वाले शैतान, उलटी सब दी मति कराईआ। किसे दा रहिणा नहीं हक ईमान, अमल कूड़ विच दुहाईआ। अवतार पैग़म्बर सारे अन्त तकाण, बिन नैणां नैण उठाईआ। सदी चौधवीं अन्त युद्ध होणा घमसान, घुम्मण घेरी विच जगत लोकाईआ। शाह कंगालां कोए ना रहे पहचान, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पीढ़ा कहे मैं आया बण के, आपणा पन्ध चुका। मेरे उत्ते ग्रन्थ शास्त्र अणगिणत गए धर के, अक्खरां वाला लेख लिखा। जिन्हां नूं जगत गुज़ारा रिहा करदा पढ़ के, इक दूजे सरवण जगत सुणा। मज़्हबां पिच्छे मर्दे रहे लड़ के, भाणा वरताउंदा

❋

❋

रिहा बेपरवाह। सच दी मंज़ल अवतार पैग़म्बर गुरु चढ़ के, फिर वी नाम कलमे दीआं वंडां गए पा। सदी चौधवीं कहे जिन्हां नूं वेख के मेरा सीना धड़के, ते मेरा अन्तिम बणे गवाह। प्रभ दी रीत कोई जाए अग्ग विच सड़ के, कोई माटी ख़ाक दिते दफ़ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच हुक्म वरता। तलवार कहे मेरी पुट्ठी नोक, जगत धार समझाईआ। लेखा मुकणा चौदां लोक, परलोक रहे कुरलाईआ। प्रभ दा भाणा सके ना कोए रोक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिस दा प्रकाश इक्को निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। उथे पहुंचे किसे ना सोच, बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे खेल होणा प्रभू दा जगत, जगत जिज्ञासूआं दयां जणाईआ। जिन्हां मस्तक लेख लिख के लाया इक्को प्रभू फ़कत, फ़िकरा इक्को पढ़ाईआ। उहनां दा ख़ुशीआं वाला बरस, सम्मत शहिनशाही नाल वड्याईआ। मेहरवान रहमत करे तरस, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। जो निरगुण धारों आया परत, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। दुर्गा दी पूरी करे शर्त, शरअ दा लेखा नाल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। दीपक कहिण असीं जगदे रहे मात, जुग जुग सेव कमाईआ। सानूं बालदे रहे रात, दिवस रंग ना कोए रंगाईआ। असीं खड़्हे रहे इकांत, आपणा आप ना कोए बदलाईआ। वेखदे रहे किस वेले आवे कमलापात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सानूं देवे सच सौग़ात, धुर दा नाम वड वड्याईआ। साडी पूरी होवे आस, तृष्ना रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जेहड़ा खलोता उत्ते नौ कदम, कदमां विच सीस निवाईआ। सृष्टी दा चलणा नहीं कोए यतन, यथार्थ प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। अन्तिम पैंडा मुका अख़ीरी पत्तन, पाँधी रोवण मारन धाहीआ। पैग़म्बर अवतार राह तकण, गुरु गुरदेव अक्ख खुल्हाईआ। की खेल करे पुरख समरथण, हरि वडा वड वड्याईआ। किस बिध भगतां आवे पैज रखण, होवे मात सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे उम्मत दी दे दयो कुनाली, माटी काची सोभा पाईआ। विच रखणी बेरी दी डाली, गोली जोगिन्दर दए टिकाईआ। अग्गे आउणी रैण अंधेरी काली, काला सूसा दए गवाहीआ। जन भगतो उम्मत दी उमर रही नहीं बाहली, थोड़ा समां आपणा झट लँघाईआ। कोई जीऊँदा रिहा शाली, कोई शहिनशाह नाल मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। अन्तिम सब दा इक्को होणा पाली, पालणहार अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच

❋

❋

दा हुक्म इक वरताईआ। डाली कहे नी गोलीए मैं तेरे नाल लग्ग गई छापी, कंडा खार जगत नज़री आईआ। जिधर तकां भगतां नालों बहुते पापी, वेख के दयां दुहाईआ। मेरी आशा अन्दरों कांपी, हिल हिल के रही डराईआ। पता नहीं प्रभू क्यों नहीं मिल्या धुर दा साकी, जो सच दा जाम प्याईआ। ओह तक अवतार पैग़म्बर गुरु उतों वेखदे सचखण्ड दी खोल्ह के निक्की ताकी, बिना निगह तों निगह टिकाईआ। मेहरवान महिबूब चढ़या शब्द अस्व अगम्मे राकी, रकाबां विच चरण ना कोए टिकाईआ। उस दा हुक्म वरतणा शताबी, शरअ दा लेखा रहे ना राईआ। फिरे घर घर विच महिराबी, आपणी सितार वजाईआ। ओह माझे दा वासी ते लोक कहिंदे उहनूं पंजाबी, पंजां दा मालक शाह पातशाह शहिनशाहीआ। पर उहनूं वेस बदलण दी वादी, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। हुण खेल वेख लओ, की स्वांग वरत्या ते बणया सब दा गाडी, गहर गम्भीर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कुनाली कहे मैं ख़ाली, वे मुहम्मदा मेरी दुहाईआ। चारों कुण्ट रैण काली, चन्द सितार नज़र कोए ना आईआ। मैं जिधर जावां मैनूं चम्बड़दी कंडयां वाली डाली, तेरी शरअ आपणा रूप गई बदलाईआ। कलमे दी रही ना हक हलाली, छुरी हलाल ज़िबह कर के जीवां रही तड़फाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। कुनाली कहे मैं रहिणा नहीं मात, मेरे मालक मेरी दुहाईआ। मेरे थाँ बदल जाए भगतां दी सौग़ात, नौ खण्ड विच नौ बरतण आपणा रूप लैण बदलाईआ। मेरी मिट्टी उडणी राख, ख़ाकी ख़ाक रोवे मारे धाहीआ। मेरा नाता रहिणा नहीं सज्जण साक, नबी रसूलां पल्लू लैणे छुडाईआ। मेरी अन्त डण्डावत बन्दना जोड़ के हाथ, सजदे विच सीस झुकाईआ। जिस ने शरअ दा लेखा बणाया लिख के काग़ज़ात, ओह लेख लिखा के काग़ज़ां उत्ते फेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा इक इशारा, सैनत नाल समझाईआ। जन भगतो वेखो साहिब दा खेल न्यारा, जो निरगुण हो के सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा करदे आए इज़हारा, सिफ्तां विच सालाहीआ। ओह पीर बण के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। प्रगट हो के चौवीआं अवतारा, चौबीसवां कलि कल्की नाउँ धराईआ। जिस दीआं नौ खण्ड पृथ्मी पुज जाणीआं शब्द वालीआं तारां, अक्खरां लेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे गोलीए ला दे पंज चक्र, चक्रवर्ती देणे हिलाईआ। धुरदरगाही बण गया आप फ्क्कर, फ़कीरां समझ कोए ना आईआ। पहिचाण करे कोए ना सुघड़ चतुर, अक्ल बुद्धी भेव कोए ना पाईआ।

❋

❋

किसे सीस रहिण देणा नहीं छत्र, छत्रधारी देणे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं आई अगम्म दी आवाज़, भगतो दयां सुणाईआ। कुछ पिछला खोल्हां राज़, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैनूं उस साहिब ते नाज़, जो नज़ाकत विच आपणी कार भुगताईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र समझ ना सके मज़ाज, अन्त कहिण कोए ना आईआ। उहनूं सारे झुक झुक करन आदाब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। अन्त कहि के सतिगुरु महाराज, आपणा पल्लू लैण छुडाईआ। लेखे ला कलमे दी याद, दीन दुनी विच वरताईआ। अन्त सब तों मंगण आ गया जवाब, लाजवाब सब नूं दए कराईआ। सब ने उस दा होणा मुहताज, मंगण सारे थांउँ थाँईंआ। जो मालक अन्त दा आदि, मध आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं कहे नी वेख मेरे महिबूब दा रिवाज, सिर फुल्लां नाल सुहाईआ। जिस वेले मसीह नूं कंडयां दा सी पहनाया ताज, फाँसी जगत वाली लटकाईआ। उस ने उस वेले मंगी सी इमदाद, हथ्थ दोवें उपर उठाईआ। ऐ मेरे ख़ुदा ते मेरे बाप, तेरी बेपरवाहीआ। मेरा कोई नहीं सज्जण साक, साथी संग ना कोए निभाईआ। सारे दे गए जवाब, पल्लू पल्लू ना कोए बंधाईआ। मैं चाहुंदा मेरे सीस दे ताज दा जे लेखा पूरा करावें आप, लोकमात फेरा पाईआ। मैं ज़रूर अर्शां तों तेरा वेखण आवांगा प्रताप, फ़र्शां उत्ते फेरा पाईआ। नौ खण्ड तेरे कलमे दी होवे इक्को दात, नौ फुल्ल देण गवाहीआ। तेरी पैग़म्बर वाली नहीं कोए करामात, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। ऐ मेरे मालक ऐ मेरे ख़ुदा तूं बड़ा उस्ताद, तेरी उस्तादी शगिर्दी समझ किसे ना आईआ। अवतारां नूं पैग़म्बरां नूं पढ़ा के निक्की जेही किताब, अक्खरां नाल परचाईआ। किसे नूं किहा तैनूं न्याज़ दिती किसे नूं किहा तैनूं खवाया प्रशाद, प्रशाद नूं किरपा कहि के सारे दिते परचाईआ। पर तेरी किरपा ने दीन मज़्हब बणा के पवा दिते फ़साद, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। भावें मैं तैनूं कहिंदा गाॅड, गाईड इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे ईसा ने अन्त वेख्या अगम्मा रंग, मेरे तों पहलों ध्यान लगाईआ। जिस दा इहो रूप सी बणया वांग मलंग, कपड़ा मोढे उत्ते सुटाईआ। तन तों होया फेर नंग, खुल्हड़े केस देण गवाहीआ। जिस दे सीस ते कंडयां दा ताज दिता टंग, पोशाक सूलां वाली पाईआ। उस वेले मंगी उस ने मंग, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। मैं तेरा चाहुंदा इक अनन्द, मेरा सज्जण बेपरवाहीआ। सदी वीहवीं जाए मूल ना लँघ, बीस बीसे तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,

❋

❋

एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। कंडे कहिण एह सूलां फूल, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। जिस वेले तेरा मालक आवे कन्त कन्तूल, हरि करता धुरदरगाहीआ। ओह डण्डे खा के बणाए फूल, फूल फूलन रंग रंगाईआ। तेरा लहिणा चुकाए मूल, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। ख़ुशीआं विच ख़ुशी ल्ए झूल, झूल्यां दा डेरा ढाहीआ। जिस दा ना कोई अर्ज़ ते ना कोए तूल, लम्बाई चौड़ाई ना कोए समझाईआ। उस दा इक्को होवे असूल, असल दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे इक दिन मुहम्मद नूं दस्सया नज़ारा, मेरे परवरदिगार दिता जणाईआ। उठ मेरया बरख़ुरदारा, पर्दा परदयां विच्चों हटाईआ। औह वेख मेरा नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस ने तेरा करना पार कनारा, नईया मेरे घाट पहुंचाईआ। मुहम्मद रो प्या ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ओहनूं ख़ुदा ने कीता इशारा, बिन सैनत दिता समझाईआ। जिस वेले आप आया अमाम अमामा बण सिक्दारा, सूरबीर वड वड्याईआ। तेरा लेखे लावे चन्द सितारा, धुर दी सितार नाल वजाईआ। उहदा इक्को नाम दा होवे मुज़ाहरा, चौदां तबक करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरीआं अन्त निकलदीआं चांगा, चीक चिहाढ़ा देवां पाईआ। मेरीआं अन्त अन्त दीआं तांघां, ख़ाहिश इक्को इक रखाईआ। पैग़म्बरां दीआं दस्सीआं होईआं भुल्ल जाणा बांगां, अज़ां इक्को वार ना कोए सुणाईआ। क्यों प्रभू ने आपणयां भगतां पंजां नूं फड़ा देणीआं हथ्थ विच डांगां, पूरन छाती छाती नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे परवरदिगार, तेरी इक सरनाईआ। तेरा लेखा विच संसार, साहिब तेरी वड वड्याईआ। तेरे नूर दा नूर उज्यार, नूर नुराना नज़री आईआ। तूं इक ते इक दा यार, इक इक नाल वड्याईआ। तेरा कलमा बेऐब परवरदिगार, बेऐब इक अख्वाईआ। मेरी कदमबोसी नाल निमस्कार, सजदे विच सीस झुकाईआ। अन्तिम मैनूं आई हार, रो के मारां धाहीआ। नाता तुटणा संग मुहम्मद चार यार, यारी तोड़ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक प्रगटाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं लै लैण दयो साह, थक्की टुट्टी दयां सुणाईआ। मैं भुल्ल गई मक्के मदीने दा राह, औझड़ राह गई आईआ। एथे ख़ुदा नूं कहिण सचे पातशाह, की तेरी बेपरवाहीआ। मैं किस नालों होई जुदा, किस विच समाईआ। मैनूं छोटी जेही गल्ल सुणा, बिन अक्खरां देणी दृढ़ाईआ। मेरया मालका ख़लक दिआ ख़ालका किहनूं कहिंदे गुनाह, पाक कवण अख्वाईआ। मैं ते जिधर तक्कया जिधर वेख्या तेरे मुल्ला शेख़ मुसायक जीवां

❋

❋

करन ज़िबह, छुरी करद हथ्थ उठाईआ। मेरी गोली कहिंदी हाए मेरया रब्बा, · चन्द सितारा
कहे जिन्हां कटाईआं लबां, लेखा देणा मुकाईआ। शरीअत दीआं रहिण मूल ना हद्दां, इक्को तेरा नूर होवे रुशनाईआ। तूं
सब दा पिता ते सब दा अब्बा, अम्मीजान इक अख्वाईआ। मेरी दुहाई ते मेरा सद्दा, आउणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी धार आप समझाईआ। परवरदिगार कहे सुण नी
चौधवीं सदी छोटी, आयू निक्की वालीए दयां जणाईआ। औह वेख मेरे शब्द दी धार अगम्मी सोटी, जो दो जहानां रही
डराईआ। जिन्हां खाधी गोष्ट बोटी, उहनां दी करां सफ़ाईआ। जगत उत्ते इक अहार रहिणा अन्न ते रोटी, दूजा रसना
रस चक्खण कोए ना पाईआ। दीन दुनी वेख रोती, बिन नैणां नीर वहाईआ। बिना भगतां तों आत्मा सब दी सोती, सुत्ती
ल्ए ना कोए अंगड़ाईआ। सदी चौधवीं तेरी खुल्ही गुत्ती, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। डोरी चन्द सितारे दी टुट्टी, टुटयां
गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। नी तूं नौ बरसां विच जाणा लुट्टी, अग्गे होवे ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की रही पढ़, अलिफ़ ये
तों बाहर पढ़ाईआ। मैनूं इयों जापदा परवरदिगार ने सृष्टी करनी दो धड़, धर्म दी वंड वंडाईआ। फिर भरना अन्दर हँकार
दा गढ़्ह, हउमे नाल रलाईआ। फेर झगड़ा पाउणा चेतन ते जड़, चोटी बहि के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्त खेल होणा अफ़सोसनाक,
अफ़ज़ल दयां दृढ़ाईआ। बन्दे ख़ाकी रलणे विच ख़ाक, ख़ाक ख़ाक नाल उडाईआ। अगले साल नूं खुल्हणा ताक, खिड़की
हुक्म वाली खुल्हाईआ। झगड़ा पैणा काग़ज़ात, अक्खरां नाल रलाईआ। दूजे साल होवे फ़साद, फ़ैसला विच हो ना कोए
कराईआ। तीजे साल नूं लभ्भणी सब ने इमदाद, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। चौथे साल घर घर पैणी भाज, भज्जण
वाहो दाहीआ। पंजवे साल बविंजा देशां दा खुसणा राज, शाह नज़र कोए ना आईआ। अगली फेर दस्सणी अगम्म आवाज़,
पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मदा फेर पढ़नी नहीं किसे नमाज़, रोज़ा बांग ना कोए जणाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। छब्बी पोह कहे सदी चौधवीं
की सुणया ई शब्द, कलमा की दृढ़ाईआ। क्यों हैरान हो गईउँ अजब, की लील्हा रिहा वरताईआ। क्यों डर गई जिस
मेटणे मज़्हब, दीनां करे सफ़ाईआ। वेखीं होवीं मूल ना तुअजब, हैरानी विच ना आईआ। एहदा इक्को नूर ते इक्को वजद,
वज़ाहत इक्को नाम सुणाईआ। ओसे दा सारे करदे अदब, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस निवाईआ। ओसे दे चुम्मणे

❋

❋

सब ने कदम, कदमबोसी करके ख़ुशी बणाईआ। जिस दा तन वजूद नहीं बदन, नूर नुराना डगमगाईआ। ओह सूफ़ीआं सन्तां आया सद्दण, भगतां जोड़ जुड़ाईआ। जिस ने खेल वेखणा विच अदन, आहला अदना दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा फिर होणा ठांडा सीना, सीतल धार वहाईआ। जिस वेले रुख़ बदल दिता रूसा चीना, प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। ओह वक्त ज़रूर होवेगा जेठ महीना, भुल्ल रहे ना राईआ। फेर पता नहीं किस ने मरना किस ने जीणा, जीवण हथ्थ किसे ना आईआ। सब दा हक हकूक जाणा छीना, मालक मुल्क ना कोए अख्वाईआ। दीन दुनी दी बदलणी तालीमा, मज़्हबी रंग ना कोए रंगाईआ। एह खेल होणा उत्ते ज़मीना, धरनी धवल राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेल आप मिलाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहाडी जनणी इक्को माँ, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जिस ने अन्तर आत्म पकड़ी बांह, बाहरों नज़र कोए ना आईआ। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जिस झगड़ा मेटणा सूर ते गां, ढोरां शरअ ना कोए रखाईआ। हँस बुद्धी बणाए काँ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। निथाव्याँ देवे धुर दा थाँ, दरगाह साची आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। भिन्नी रैण कहे मैं आई जग, मिली मात वड्याईआ। दर्शन कर सूरे सरबग, आपणी तृखा लई बुझाईआ। मैं संदेशा देवा झब, सुनेहड़ा इक पुचाईआ। दीन दयाला लैणा लभ्भ, जो सब दा पिता माईआ। अन्तिम सब ने जाणा लद, जग रहिण कोए ना पाईआ। चुरासी विच्चों मानस जन्म इक्को अख़ीरी हद्द, हरिजू मिलणा चाँईं चाँईंआ। साक सज्जण सैण जाणे छड, अन्त संग ना कोए निभाईआ। अन्त क्यों उस प्रभू तों होए अड्ड, जो आत्म परमात्म नज़री आईआ। जिस दा आदि अन्त इक्को नद, संदेशा इक्को इक सुणाईआ। जन भगतां उपजाए यद, यदी आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं मज़्हब दा नहीं कोए लब, दीनां हरस ना कोए रखाईआ। उस दा मेल हुन्दा नाल सबब, सब दा मालक होए सहाईआ। जिस दी सारे मंगदे मदद, मददगार इक अख्वाईआ। ओह इक्को नूर ते इक्को अदद, बहु वंड ना कोए रखाईआ। जिस ने कलयुग अन्त मेटणा तशदद्, कलयुग कूड़ कुटम्ब चुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को दरसाउणा मज़्हब, दूजी ज़ात ना कोए बणाईआ। जिस दा इक्को नाम कलमा होणा शब्द, शब्दी शब्द डंक शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर समझाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरा वक्त सुहेला, सुहञ्जणा दयां जणाईआ। मेरे साहिब सुहाया वेला, घड़ी पल नाल वड्याईआ। जेहड़ा फिरदा इक अकेला, इक एकँकार नूर इलाहीआ।

❋

❋

लेखा पूरा करे गुरु गुर चेला, चेला गुर आप हो जाईआ। जन भगतां बणके सज्जण सुहेला, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरा परम पुरख करतार, हरि वडा वड वड्याईआ। जिस कलयुग विच सतिजुग दिता उसार, नींह भगतां वाली रखाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, कोझयां कमल्यां ल्ए तराईआ। मौता सिँघ पाड़ आपणी दस्तार, नाज़र सिँघ हथ्थ फड़ाईआ। नाज़र सिँघ सच सिंघासण थल्ले देवे वाड़, जगत ग़रीबी भगतां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सब दा खाण पीण दा चलदा रहे विहार, भुक्ख्यां भुक्ख दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जगत पग्ग पाटी शताबी, जिस शरअ दिती गंवाईआ। उस दे बदले बन्न्ह लै रंग अनाबी, रंगत रंग विच्चों बदलाईआ। एह लेख नहीं कोई पिछला किताबी, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान साहिब सतिगुर होया राज़ी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस शरअ मेटणी मुल्ला काज़ी, झगड़ा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद्द आपणा हुक्म वरताईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं खेल वेखणी थल जल दी, जल्दी जल्दी ध्यान लगाईआ। जन भगतो भगत भण्डारे अग्ग बलदी, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस दे वास्ते आ गए खण्ड घिउ ते हलदी, बरतन नौ रंग रंगाईआ। नौ रुपईए लेखा मुकावण जल्दी, माया कूड़ वाली चुकाईआ। नौ पैसे खेल दस्सण अटल दी, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। मेखा धार जगत अछल दी, जड़ कूड़ वाली पुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे गोलीए मुख विच लै लै लाल रुमाल, अक्खां लाल दुर्गा वल्ल उठाईआ। उठ के कहो सब दे सिर ते कूकदा काल, नगारा जगत वाला वजाईआ। जन भगतो वक्त लैणा संभाल, सम्बल बैठा धुर दा माहीआ। जिस ने इक्को रंग रंगाउणा शाह कंगाल, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिथ्थे होवोगे उथे करेगा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जिस सुणया मुरीदां हाल, मुर्शद अगम्म अथाहीआ। उस ने कंडयां वाली बेरी दा फड़ के डाल, कलयुग कंडे गुरमुखां नालों लाहीआ। मुहम्मद दी उम्मत दी मूधी कर कुनाल, कुनाली ख़ाली दिती वखाईआ। तुहाडी लेखे पावे घाल, जो चल के आए आपणा पन्ध मुकाईआ। एह संदेसा गुर गोबिन्द दिता सी सर रवाल, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे जन भगतो गाउणा ढोला, बिन ढोलक छैणे ताल जणाईआ। तुहाडा सतिगुर शब्द बणया विचोला, विचला भेव रिहा ना राईआ। ना कोए पड़दा

❋

❋

ना कोए ओहला, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। ना कोए मासा ना कोए तोला, वज़न विच वज़न ना कोए जणाईआ। तुसां ख़ुशीआं विच रहिणा दीन दुनी दा वेखणा रौला, जिस नूं रौल पंडत सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक वखाईआ। लाड़ी मौत कहे प्रभू मैं सुत्ती उठी, आपणी लई अंगड़ाईआ। मैं भज्जी आई पैरीं पुट्ठी, पुट्ठे पैरीं पन्ध चुकाईआ। जिधर वेख्या तेरी सृष्टी तेरे नाल रुट्ठी, साचा संग ना कोए जणाईआ। तैनूं लभ्भदे अन्दर वड़ के गुट्ठी, भज्जण वाहो दाहीआ। मेरे साहिब सच दी लग्गी किसे ना रुची, मनसा मन ना दूर कराईआ। अन्तर कल्पणा कूड़ कुद्दी, दिवस रैण होई हल्काईआ। मैं चारों कुण्ट तकां पंज तत बुती, बुतख़ान्यां ध्यान लगाईआ। दुनिया दा लालच तक्कया धीआं पुत्तीं, नार कन्त मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं अन्त गल्ल करनी दो तुकी, सहिज नाल समझाईआ। जन भगतो जिन्हां ने वट चाढ़्हे सी मुच्छीं, संधूर मस्तक विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दा दया कमाईआ। लाड़ी मौत कहे मेरे पापा, पतित पावन दयां जणाईआ। मैं चाहुंदी तेरे चरणां विच बहि के मैं ते दुर्गा सदी चौधवीं दी गोली तिन्ने करीए स्यापा, हाए हाए तिन्न वार सुणाईआ। नी दुर्गा तूं क्यों करें हाए, ऐवें रही कुरलाईआ। तूं ते सुंभ निसुंभ वरगे दैंत खपाए, अठाई पदम जो दल रखाईआ। तेरीआं अष्ट भुजां ते अट्ठ बाहें, अट्ठे शस्त्र नाल सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तैनूं रहे ध्याए, देव देवा कहि के सीस निवाईआ। तेरा इक्को रूप जोत रुशनाए, तैनूं जम्मण वाली कोए ना माईआ। धरनी उत्ते नहीं कोए थाए, सिँघ अस्वार देणा समझाईआ। तूं हँकारी बुरज सारे ढाहे, दैंता करी सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नी दुर्गा तैनूं काहदा दु:ख, क्यों रही कुरलाईआ। तेरी काली दी उतरी अजे ना भुक्ख, खप्पर हथ्थां विच उठाईआ। जिस ने कोटन कोटां दा ख़ून पीता चुक्क, लाल रंग नाल रंगाईआ। तेरी आसा अजे गई ना मुक, फेर आई भज्जी वाहो दाहीआ। प्रभू दे सिंघासण थल्ले बैठीउँ लुक, सम्मत शहिनशाही दए गवाहीआ। जिस ने सिंघासण कीता पुट्ठ, पुट्ठी उम्मत दिती कराईआ। नी गोलीए तैनूं काहदी लुट्ट, क्यों हाए हाए कर कुरलाईआ। तूं मर्दे वेख उम्मती पुत्त, चार यारी नाल रलाईआ। प्रभ दा भाणा जाए ना रुक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तेरे मुख विच्चों ख़ून निकल्यां थाँ थुक्क, ख़ून दी धार दिती वहाईआ। छब्बी पोह नूं हो के चुप, क्यों बैठी मुख बदलाईआ। ओह तक लै उम्मत ने तरसणा इक इक टुक्कड़ा ते इक इक टुक्क, अन्न हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक होए सहाईआ। लाड़ी मौत तूं क्यों ऐवें हाए हाए

❋

❋

करदी, चार जुग दे मानस गई खाईआ। तैथों तत्तां वाली धार सारी डरदी, नेत्र रोवण मारन धाहीआ। तूं होणीएं जिस घर विच वड़दी, उस घराने दी करे सफ़ाईआ। तेरी आसा कदे ना भरदी, तृष्ना पूर ना कोए कराईआ। तूं चौथे जुग दा राह तकदी, बैठी नैण उठाईआ। सोहणी शृंगार कर के फबदी, फुल्ल सग्गी रही सुहाईआ। तैनूं पता नहीं एह उम्मत उस रब्ब दी, जिस मुहम्मद दिती वड्याईआ। ओह वेख सदी चौधवीं भज्जदी, हाज़र हो के सीस निवाईआ। गोली ने चवाती लाई अग्ग दी, नौ खण्ड अग्नी देणी तपाईआ। धार रहिणी नहीं बगढ़े बप दी, सब दी करनी सफ़ाईआ। तूं वी उसे प्रभू नूं जपदी, जिस नूं जपे लोकाईआ। पर दुनिया नूं माया सप्पणी हो के डस्सदी, जिस तों आपणा आप सके ना कोए बचाईआ। तूं प्रभ दे हुक्म विच नस्सदी, राजयां राणयां लवीं खाईआ। सूरबीरां दीआं तारां कटदी, अग्गे बल ना कोए वखाईआ। हुण खेल करनी झट दी, झटके हलाली वाले सारे देणे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। लाड़ी मौत इक वार वेख लै आपणे नैण, नैण मुँधारी रिहा जणाईआ। तैनूं फेर ना पए कहिण, कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। नी अन्त जगत जहान विच रूप धार लै डैण, भय विच सारे देणे डराईआ। नाता तोड़ना भाई भैण, ;सगला संग ना कोए रखाईआ। तेरे कोल इक्को इक हुक्म दी रसाइण, जुग चौकड़ी निखुट कदे ना जाईआ। किसे नूं लैण ना देवीं चैन, मावां पुत्र करीं जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार भुगताईआ। लाड़ी मौत कहे मेरी नमस्ते, नमो नमो सरनाईआ। मैनूं कलयुग जीव लभ्भ गए बड़े सस्ते, कीमत दाम ना कोए चुकाईआ। क्यों एह जगत दी कूड़ क्रिया विच मस्ते, मध नाम दी पीवण वाला नज़र कोए ना आईआ। भुल्ल गए अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे रस्ते, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। एह वणजारे रह गए आपणे जस दे, साध सन्त आपणी करन वड्याईआ। किसे नूं नज़ारे मिलदे नहीं निज नेत्र अक्ख दे, प्रतख मिले ना कोए गुसाँईंआ। एह प्यासे हो गए लहू मिझ रत दे, माणस माणसां तांईं खाईआ। इन्हां नूं पते नहीं परमेश्वर पति दे, जो पारब्रह्म आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी तूंबी दी हिला दयो तार, तरह तरह जणाईआ। मेरे कुदरत दे कादर यार, कदीम दे मालक बेपरवाहीआ। सब दा कर्ज़ा दे उतार, लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। आह तक मंगदे तेरा दवार, सारे बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी आसा इक जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा रंग दे इक्को कफ़न, कफ़नी वाले बेपरवाहीआ। कूड़े कलमे वाले कर दे दफ़न, दफ़ा

❋

❋

आपणा हुक्म सुणाईआ। मेरा किनारा आया पत्तण, पतिपरमेश्वर दयां जणाईआ। तुध बिन कोए ना आवे रखण, कलयुग अन्त ना कोए सहाईआ। तैनूं बुल्ल्हां नाल सारे रटण, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। कोटां विच्चों तेरे भगत सुहेले थोड़े रत्न, रत्न अमोलक नज़री आईआ। जेहड़े तूं मेरा मैं तेरा नाम जपण, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रूप इक्को सरूप समाईआ। तेरे शब्द दा सुण के बचन, बच्चे बुढ्ढे जवान ख़ुशीआं विच टप्पण चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारे सदा वसण, जिथ्थे वसे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग रंगाईआ। छब्बी पोह कहे मेरी सुहञ्जणी सुहावी राती, रात्री दए गवाहीआ। जन भगतो तुहाडे अन्दर प्रभू दी इक्को जेही प्रभाती, सुबह शाम वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडे अन्तर दा अन्तर नाती, निरन्तर दा मेला धुरदरगाहीआ। सति दा सच बण के साथी, सगला संग निभाईआ। अज्ज दा सुनेहड़ा धुर दा शब्द ते प्रभू दे प्रेम दी पाती, तुहाडे हिरदे अन्दर बिना अक्खरां दए लिखाईआ। एह चिट्ठी किसे तों ना जाए वाची, अक्खां नाल पढ़न कोए ना आईआ। तुहानूं साहिब ने आपणी किरपा नाल चाढ़्हया घाटी, मंज़ल इक्को दिती वखाईआ। तुसीं उहदे बणे जमाती, जो जुग जुग सब नूं रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां दी निरगुण धार करे तलाशी, घट घट अन्तर वेखे थांउँ थाँईंआ।

२७ पोह शहिनशाही सम्मत ७ महिन्दर कौर भुलर हांस, मेहर सिँघ जगराउं, आसा सिँघ खांघ, पाल सिँघ लल्लीआं,

सवरन सिँघ नंदापुर, हज़ारा सिँघ मन्याला, कुंदन सिँघ शाहपुर थेड़ी, सुंदर सिँघ रोसे, जोगिन्दर सिँघ महिरम पुरा, सुरिन्दर कौर कमोजहरा, सवरन कौर सैद पुर, गुरमीत कौर कराला, जोगिन्दर कौर गोलेवाल, माधो सिँघ चीमा,

अर्जन सिँघ माणक पुरा, चन्दा सिँघ दिल्ली, जीतो बाबोवाल, रजवन्त अटारी, तारो छापा,
राम सिँघ गुरभेज कौर कहोर,ू शिन्दरो मल्लूवाल, शांती अमृतसर, गुरबचन सिँघ
अहिमदपुर, बलजीत सिँघ जेतेअली, दलीप सिँघ टांगरा, रमेश चन्द्र
फ़िरोज़पुर, ईश्र सिँघ डडहेरी, बगीचा सिँघ मुंडी जमाल,
हरि भगत दवार जेठूवाल सवेर दे वेले ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मेरी धर्म धार दी जुग जुग रीता, सतिजुग त्रेता द्वापर

❋

❋

कलयुग आपणी कार भुगताईआ। इक्को माण बख्शणा ऊचा नीचा, वड्डा छोटा ना कोए अख्वाईआ। जन भगतां सीना करां ठांडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। जिन्हां दा नाम सदा रहे जग जीता, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे आदि अन्त प्यार, प्यार मुहब्बत विच समाईआ। मैनूं जुग चौकड़ी अख्त्यार, प्रभ दा हुक्म दो जहान मनाईआ। जन भगतां पावां सार, चुरासी विच्चों आप उठाईआ। निरगुण सरगुण देंदा आवां अधार, नित नवित आपणी कार कमाईआ। अन्तिम लेखा पूरा करां विच संसार, संसा रोग जगत मिटाईआ। जन्म मरन दा गेड़ निवार, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। धर्म दी धार सीस बन्न्ह दस्तार, सिर सर धुर दे लेखे पाईआ। उन्हां जन्म लैणा पए ना दूजी वार, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। मिले मेल सच्ची सरकार, दरगाह सच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सच दी बन्न्हे धार, धरनी धरत धवल धौल धुर दा हुक्म इक वरताईआ।

२७ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल
रात वेले ज़िला अमृतसर

सताई पोह कहे जन भगतो हथ्थ जोड़ लओ पुट्ठे, पुट्ठे लटकण वाल्यो मैहन्दी लाल रंग रंगाईआ। तुहाडा साहिब तुहाडे उत्ते तुट्ठे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तुसां जगत जहान नहीं जाणा लुट्टे, ठग्गां चोरां कोलों ल्ए बचाईआ। तुहाडी सुहञ्जणी होई इक्को रुते, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। लेखे लाए काया बुते, तन वजूद वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सताई पोह कहे मेरी खुल्ह गई अक्ख, अक्खीआं वाल्यो दयां जणाईआ। मेरा महिबूब फिरे प्रतख, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस सब दा झोली पाउणा हक, हकीकत खोज खुजाईआ। उस दे उत्ते सब नूं पैणा शक, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। जिस दे कोलों धरती ने आपणा सीना रंगणा नाल रत्त, रंग लाल चढ़ाईआ। शस्त्रधारी दुर्गा जोड़े हथ्थ, दर ठांडे सीस निवाईआ। जिस दा नूर होया प्रगट, जगत परगनयां तों बाहर करे रुशनाईआ। ओह लेखा जाणे चौदां हट्ट, चौदां लोक चौदां तबक पन्ध मुकाईआ। जिस नूं सारे नाम कल्मयां विच रहे रट, सिफ्तां विच सालाहीआ। उहदा रूप अनोखा बणया जट्ट, जटा जूटधारी समझ कोए ना पाईआ। जिस दीन मज़्हब दी मेटणी वट्ट, शरअ हदूद दए गंवाईआ। सदी चौधवीं लेखा पूरा करे हक, हकूक सब

❋

❋

दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। सताई पोह कहे मैं उठया सुत्ता, मात लई अंगड़ाईआ। नूर तक्कया अबिनाशी अचुता, जो चेतन सब नूं रिहा कराईआ। उहदा संग वेख्या शब्द दुलारे सुता, जो डंका इक करे शनवाईआ। जिस दे हुक्म नाल सब दा पैंडा मुका, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दा बदले रुख़ा, मार्ग इक्को इक सुणाईआ। लेखा दस्स के अगम्म अथाह उच्चा, ऊचो ऊच दए वड्याईआ। जन भगतां उज्जल करे मुखा, दुरमति मैल धुआईआ। अन्त निशाना मेटे नड़ी हुक्का, हुक्म धुर दा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सताई पोह कहे पता नहीं एस दी किथ्थों लग्गी सूह, जगत जहान खोज खुजाईआ। बेड़ा लै के पुज्जया नबी नूह, निव निव सीस निवाईआ। मेरे कलमे ने दस्सया कलमे दा मालक कलमा गुरु, मुरीद मुर्शद रूप बणाईआ। अवतारां पैग़म्बरां दे नाम कलमे उन्हां दी अन्त चोटी ते तेरा मार्ग हुन्दा शुरू, शरअ दा लेख ना कोए बणाईआ। मेहरवान बिन तेरी किरपा उस मंज़ल ते केहड़ा तुरू, तुरन वाला नज़र कोए ना आईआ। बिन तेरी किरपा अन्तिम सब दा बेड़ा रुढ़¼, नईया नौका जगत ना कोए बचाईआ। तेरे हुक्म नाल हुक्म दा युद्ध छिड़ू, युधिष्टर बैठा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे आ गया, छड्डया आपा आप। बिन लत्तां बाहवां भाज्या, पन्ध सक्या कोए ना नाप। मेरे शहिनशाह राजन राज्या, तेरे चरण रहे सच नात। मैनूं पता लग्गा तेरे शब्द कलमे दस्सया ओह प्रगट होया देस माज्झया, जिथ्थे ना कोए सवाल ना जवाब। सब दा पीर बण के साज्या, जगत मेटे कूड़ संताप। कलयुग कूड़ी क्रिया फेरे मांज्या, तन काया माटी भाण्डे करे साफ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नबी कहे मेरा आ गया बेड़ा, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। एस नूं चप्पू लावे केहड़ा, क्यों गुर अवतार पैग़म्बर चप्पा चप्पा ज़िमीं दे मालक तूं दिते बणाईआ। ओह तेरे नाम कलमे दीआं छेड़ के गए छेड़ां, छेकड़ तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। कहिंदे गए धरनी धरत धवल दा खुल्हा वेहड़ा, ओह धरनी जेहड़े तेरे चरणां दी धूढ़ बण के नौ खण्ड वंड वंडाईआ। ओ प्रभू तेरा किड्डा वडा जेरा, जेरज अंड विच वड़ के आपणा आप छुपाईआ। जिस नूं तूं भेज्या ओह सीने ते हथ्थ मार के कहिंदा गया सब कुछ मेरा, मुरीदो सिक्खो मैं ही तुहाडा पिता माईआ। ओह पिता ना मन्नणा जो गुरु अवतार पैग़म्बर अन्त हो गया ख़ाक दा ढेरा, तन वजूद वेख के सारे रोवण मारन धाहीआ। एसे कर के ओह प्रगटया सिँघ शेर दलेरा, जिस शेर दे भय विच सारी फिरे लोकाईआ। एस दा हुक्म ते इक्को उखेड़ा, जड़

❋

❋

सब दी दए उखड़ाईआ। प्यार मुहब्बत दा देवे गेड़ा, चुरासी चुराहिआं विच भवाईआ। सब दे कोलों छिड़ाउंदा रिहा छेड़ां, छेकड़ आपणी कार भुगताईआ। हुक्म संदेशा देंदा रिहा बथेरा, बहु गिणत विच गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। बेड़ी कहे मेरया मालका मैनूं केहड़ा लावे चप्पू, मेरी चारों कुण्ट दुहाईआ। अवतार पैग़म्बर तेरे निक्के बाले मातलोक दे पप्पू, तैनूं अब्बा पिता पुरख अकाल कहि के आपणा झट लँघाईआ। ओ दस्स दो जहानां केहड़ा टप्पू, जगत दे टापूआं विच रहिण वाले तेरा अन्त कोए ना पाईआ। तूं किसे नूं माण दिता मेरा राम कृष्न ते मेरा मुहम्मद · कुद्दू नच्चू, नच्च नच्च के आपणा झट लँघाईआ। मूसा ईसा वडया

के किहा तुहानूं आपणा नाम कलमा दस्सूं, बिन रसना जेहवा जणाईआ। नानक नूं किहा मैं तेरी पति रखूं, एह मेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द नूं बणा के आपणा बच्चू, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। फेर वी सब नूं किहा अंगीठयां विच रखूं, मकबरयां विच सवाईआ। ओह जगत किसे ना लभ्भू, लबां कटावण वाल्यो हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मेरा जदों खेल होया ते भगतां दे विच फब्बूं, फ़ैसला धुर दा इक सुणाईआ। जिथ्थे होणगे उथे उहनां नूं लभ्भूं, अन्दर वड़ के लवां उठाईआ। मुहब्बत प्यार दा दे के लड्डू, लाडले आपणे दयां जणाईआ। सब तों अख़ीर भगतां दा भगत दवार निशाना गड्डूं, गाॅड हो के दयां दृढ़ाईआ। शरअ दीआं ज़ंजीरीआं सारीआं वडूं, फ़ैसला आपणे हथ्थ रखाईआ। सब दे खाते वेखां डूँग्घी खड्डू, खण्डां ब्रह्मण्डां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ओह बेड़ी कहे मेरा केहड़ा वञ्झ मुहाणा, तेरी वञ्झी हाथ ना आईआ। जेहड़े गाउंदे गए तेरा गाणा, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। उहनां दा जुग जुग चीथड़ कर के पुराणा, तन वजूद दिता बदलाईआ। फेर दे के धुर फ़रमाना, कीती सच पढ़ाईआ। हुक्म संदेशा दिता तुसां मातलोक छड जाणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। तुहानूं इक्को बेड़े उत्ते चढ़ाउणा, जिस बेड़े नूं जगत मलाह हथ्थ कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। बेड़ा कहे मैं जाणा केहड़े डूँग्घे सागर, मेरे साहिब देणा समझाईआ। गुरुआं अवतारां पैग़म्बरां नूं तूं दस्सया मेरा ब्रह्मण्ड खण्ड विच काया गागर, पिण्ड ब्रह्मण्ड सब कुछ दिता समझाईआ। फेर क्यों आपणे आप नूं कीता सब तों बाहर उजागर, पर्दा दिता खुल्हाईआ। नाले करीम बणया रहीम बणया अख्वाया इक कादर, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। जे तूं अन्त करन आया आदल, अदल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ओह बेड़ी कहे मेरा नाम रखया जगत विच नौका, चढ़े जगत लोकाईआ। ओ मेरा निकले हौका,

❋

❋

हाए हाए कर सुणाईआ। तेरा प्यार भुल्लया सब नूं जगत नाता पिता मांओं का, भैण भईआ संग रलाईआ। तेरे दर पुजणा घनेरा खेल चाओ का, बिन भगतां नज़र कोए ना आईआ। प्रभ तेरा वी खेल सदा दाउ का, जुग जुग आपणा दाअ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। बेड़ी कहे मैं आई उस दे कन्ढ्ढे, जो कंडा टाहणी वेख वखाईआ। जो मालक रहमत दात वंडे, रहमत सब दी झोली पाईआ। जिस ने हुक्म सुणाया दो जहान ल्याउणे इक हेठां झण्डे, झण्डा धर्म धार झुलाईआ। जेहड़े इक प्रभू दे सारे बन्दे, क्यों ना इके प्रभ नूं इक्को वार सीस निवाईआ। मज़्हबां दे फट्टयां उत्ते रहिण नहीं देणे टंगे, पुट्ठे सारे देणे कराईआ। लेखे लाउणे माढ़े चंगे, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जिस ने माण देणा तत पंजे, पंचम आपणा हुक्म वरताईआ। अग्गे पैंडे रहिण नहीं देणे लम्बे, सफ़रां विच ना कोए भवाईआ। धरनी धरत धवल हेठों कम्बे, थरथराहट विच कुरलाईआ। मेरे उत्ते कोटन जुग चौकड़ी लँघे, आपणा आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। बेड़ी कहे मैं नबी दी ओह नईया, जिस नूं नबी सीस निवाईआ। जिस दा नाता नहीं किसे नाल भैणां भईआ, आर पार किनारे चलणा आपणी ख़ुशी बणाईआ। पर मैनूं याद आ गया गोबिन्द इक वेरां मेरे विच चढ़या ते मैनूं हौली जेही पैर मार के किहा कमलीए जिस वेले मेरा बीत्या ढईआ, ढौंका जगत वाला लगाईआ। फेर मालक आवेगा धुर दा सईआ, स्याणा तैनूं दए कराईआ। उहदे कोल इक्को होवेगा शब्द गुरु जो दो जहान दा गवईआ, दूजी सुर ताल सुणन कोए ना पाईआ। उहने किसे नूं नहीं कहिणा मेरी मईआ, अम्मीजान ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। बेड़ी कहे मैं वड़दी विच जलां, जलधारा आसण लाईआ। मैं पार किनारे खड़्हदी विच पलां, भज्जां वाहो दाहीआ। पर मैं पैग़म्बरां तों सुणीआं गल्लां, उन्हां दे अन्दर ध्यान रखाईआ। नबी वी कहिंदे रहे बेपरवाह मेरया अल्ला, तेरी वड वड्याईआ। मेरे सहारे नाल पहलों उस दा फड़दे पल्ला, फेर मेरे विच कदम टिकाईआ। मैं चलदी विच लहरां ते छल्लां, झकोल्यां विच दुहाईआ। उपर नीचे रलां, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। बेड़ी कहे मैनूं जदों चलाउंदे मलाह, बदोबदी मल्लो मल्ली पाणी विच धकाईआ। मेरी किसे ने कदी नहीं लई सलाह, मशवरा करन कोए ना पाईआ। जगत माया कारन मैनूं धक्का देंदे ला, पिच्छों वंञ ज़ोर नाल दबाईआ। मैं भज्जां वाहो दाह, आपणा पन्ध मुकाईआ। पर मैनूं वी याद आ गया नबी दा ओह ख़ुदा, जो ख़ुद मालक अख्वाईआ। जिस ने आपणे हुक्म दे बेड़े

❋

❋

विच चढ़ा, लोकमात दिती पुचाईआ। जलां थलां विच रखा, फेर आपणे बेड़े नूं उस बेड़ा गरकणे ने आपणे अन्दर ल्या लुका, गुर अवतार सारे लभ्भदे गए हथ्थ किसे ना आईआ। इक दिन मुहम्मद नूं एसे विच हो गया शुदा, बौहड़ी मेरया अल्ला मेरी उम्मत नूं अन्त कौण बेड़े लवे चढ़ाईआ। नाले हथ्थ मारे आपणीआं उत्ते दोवें गल्ल्हां, हथ्थ पेशानी उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा दाता इक अख्वाईआ। बेड़ी कहे धुर दे बेड़े कोए ना चढ़दा, चड़दा लहिंदा वेख वखाईआ। भावें कोए रसना जेहवा कोटन कोटि कलमे पढ़दा, अक्खर सिफ्तां नाल सालाहीआ। जिंना चिर मेरा महिबूब मुहब्बत विच किसे भगत सूफ़ी नूं नहीं फड़दा, ओना चिर धर्म दे बेड़े विच कदम ना कोए रखाईआ। क्यों जगत मलाहां नूं पता नहीं ओस प्रभू दे घर दा, वहिणां विच वहिण वाले दरगाह साची ना कोए टिकाईआ। जन भगतो उस दा दवारा इक्को सरोवर सर दा, जिस सर विच्चों नहा के गुर अवतार पैग़म्बर आपणा रूप लैण बदलाईआ। ना कोए जम्मदा ना कोए मरदा, लख चुरासी दा गेड़ा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वरताईआ। बेड़ी कहे मैं छड्डया जगत, ओ जिज्ञासूओ दयां दृढ़ाईआ। मैं आ गई दवारे भगत, भगतां नूं सीस निवाईआ। मेरे विच ओह बहिणा फ़कत, जो फ़िकरा ढोला सोहला गाईआ। हुण आ गया ओह वक्त, जिस दा सारे राह तकाईआ। जिस दे चरणां दे हेठ अष्टभुज लेटी आपणी लै के शक्त, शक्तीशाली आपणी कार भुगताईआ। जिन सदी चौधवीं हुक्म दिता सख्त, सख्ती नाल दृढ़ाईआ। गोली दे मुख विच्चों कढ के रक्त, धरनी लाल रंग रंगाईआ। सब दी पुट्ठी करनी नरद, सार पाशा दरबारीआं दा दए गवाहीआ। शरअ छुरी रहिण नहीं देणी करद, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। एसे कर के भगतो बेड़ी कहे तुहाडे साहमणे मेरी हुन्दी लिख्त पढ़त, बिना लेख तों जगत निशाना नज़र कोए ना आईआ। वायदा करना ते पूरी करनी शर्त, शरअ वाल्यां दयां सुणाईआ। मैनूं हथ्थ ना ला सके उत्ते कोए फ़र्श, फ़रिश्ते चारे रोवण मारन धाहीआ। मैं उस दी दासी जिस नूं कहिंदे वाली अर्श, अर्शां दा मालक बेपरवाहीआ। मैं आपणा पूरा करन आई फ़र्ज़, भज्जी वाहो दाहीआ। ओए जन भगतो, बेड़ी कहे, मेरी मन्न ल्यो अर्ज़, बेनन्ती कर के सीस निवाईआ। तुहानूं लोड़ नहीं रही जगत क्रिया दी, तुसां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी इक्को गाउणी तर्ज़, तरीका प्रभ ने दिता समझाईआ। ओह तुहाडा आपे वंड के दर्द, बेदर्दी हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। बेड़ी कहे मैं तक्कां मेरा केहड़ा किनारा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। ओधरों मुहम्मद करे इशारा, सलाम पुट्ठे हथ्थ वखाईआ। नी तूं आजा

❋

❋

मेरे दवारा, हथ्थ सीने उत्ते छुहाईआ। मैं हस्स के किहा वे सद्द लै चार यारां, जो यारी तेरे नाल रखाईआ। फेर सदी चौधवीं नूं आवाज़ मारां, कूक कूक दृढ़ाईआ। ओह वेख उम्मत होई अवारा, कलमा बंध ना कोए बंधाईआ। अल्ला हू दा भुल्लया नाअरा, हक हक ना कोए सुणाईआ। पर इक गल्ल कि पैग़म्बर गुरु अवतार कोई प्रभ ने आउण नहीं दिता दुबारा, जो जा के फिर आ के आपणा नाम सुणाईआ। एसे कर के तरले करदे गए हाए ओह आए कल्की अवतार ते चव्हीआं अवतारा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा हक दा सच दा इक्को होए दरबारा, दरगाह साची इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बेड़ी कहे जन भगतो मैनूं मूल ना जाणिओ बेड़ी, मैं बेड़े सब दे ग़रक कराईआ। जेहड़ी पिच्छे खेल कीती बथेरी, बहुती आपणी सेव कमाईआ। मैं अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं मज़्हबां दे पहुंचा दिता उत्ते डेरीं, दूरों ल्या के हज़ूरों ल्या के धरती उत्ते टिकाईआ। फेर हस्स के किहा मैं बणना नहीं किसे दी चेरी, चरणां उत्ते सीस ना किसे निवाईआ। मैं ओह सतिगुरु नहीं मन्नणा जेहड़ा हो जाए ख़ाक दी ढेरी, अग्नी तत अग्नी नाल जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बेड़ी कहे मैं आ गई ओस घाट, जिथ्थे घाटा नज़र कोए ना आईआ। ओ मेरी मुक गई वाट, पन्ध दिता चुकाईआ। ओ मेरी पूरी हो गई ख़ाहिश, मैं ख़ुशीआं विच दयां दुहाईआ। ओ भगतो उस नूं कितों ना करयो तलाश, ओह ख़ास तुहाडा मालक तुहाडे अग्गे आपणा आप रखाईआ। मैं अग्गे चुकदी सां अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी लाश, तन वजूद आपणे विच टिकाईआ। मैं बड़ी होई अयाश, जगत विच आपणा खेल कराईआ। पर हाए उफ़ काश, मेरे माही ने मैनूं हुण आपणी रमज़ लगाईआ। ते नाले किहा शाबाश शाबाश शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं सब दे कोलों कर लई आपणी बन्द खुलास, बन्धन दिते तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ओह बेड़ी कहे सूफ़ीओ इक दिन नूह ने तकी ओह हस्ती, हस्स हस्स के वेख वखाईआ। ख़ुशी विच चढ़ गई मस्ती, मस्त दीवाना हो के पुट्ठा आपणा आप टिकाईआ। फेर किहा ओ बेड़ीए ओ छेती कर मैनूं लै जा उस दी बस्ती, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। नी तूं रोज़ रोज़ नस्सदी, भज्जें वाहो दाहीआ। मैनूं वी क्यों नहीं रही दस्सदी, ओह मालक नूर ख़ुदाईआ। उस ने मैनूं अन्दरों सैनत मारी आपणी अक्ख दी, ओ मेरीआं अक्खीआं दितीआं खुल्हाईआ। मैनूं समझ नहीं ओस कमलापति दी, की आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। बेड़ी कहे नूह हो गया मस्ताना, वाह तेरी बेपरवाहीआ। ओ मैं

❋

❋

दीवान्यां दा दीवाना, दीवानख़ाने दिते तजाईआ। ओ तेरे शब्द दा तराना, तेरे कलमे दी शनवाईआ। ओ मेरे चरणां हेठ ज़िमीं असमाना, असमानां तों परे तेरा नूर रुशनाईआ। ओ मेरा लबरेज़ हो गया पैमाना, आबेहयात बिना मुख तों मुख देणा टपकाईआ। तूं मेरा सज्जण नौजवाना, ओ सज्जणा घुट्ट के गलवकड़ी लैणी पाईआ। मैं छड जाणा जीव जहाना, तेरी दरगाह नूं भज्जां चाँईं चाँईंआ। मैं सदा रहवां ग़ुलामा, ग़ुलाम बण के तेरी सेव कमाईआ। झट ख़ुदा ने किहा ऐ मेरे नबी ऐ मेरे नूह जिस वेले मैं बण के आया अमाम अमामा, अमलां तों रहित बेपरवाहीआ। फेर तेरा लेखा ज़रूर करां परवाना, परवानगी आपणे हथ्थ फड़ाईआ। उस वेले सब दा लेखा होणा बेगाना, शरअ दा मालक नज़र कोए ना आईआ। इक्को शहिनशाह जिस ने सब तों वसूल करना जुरमाना, जराइम मज़्हबां वाला समझाईआ। क्यों ओह बड़ा ख़सम धुर दा ख़समाना, ख़ावंद इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। मुहम्मद कहे मैं तेरा रसूल नबी, सच तेरी सरनाईआ। माण दिता चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। मेरी मुहब्बत तेरे नाल लग्गी, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। मैं बहुता नहीं बणना लबी, लबां कटा के दिता वखाईआ। जिस वेले तेरे नूर दी जोत जगी, तेरा ज़हूर करे रुशनाईआ। सदी चौधवीं आवे भज्जी, तेरे दर ते सीस निवाईआ। प्रीत इक्को होवे लग्गी, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। उस दी गोली सोहणे लिबास विच होवे फबी, पोह छब्बी दी रुत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा रंग आप रंगाईआ। बेड़ी कहे नबी नूह नूं चढ़ गई ख़ुमारी, खाहमखाह आपणा आप बदलाईआ। ओ प्रभू ओ ख़ुदा ओ मैं हुण नहीं रही कुँवारी, तेरे नाल मिल के तेरा रूप समाईआ। तूं दस्स पुरख कि नारी, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। मैं तैनूं सजदा करां करां निमस्कारी, निउँ निउँ लागां पाईंआ। परवरदिगार ने दिता इक इशारी, इशारे नाल दृढ़ाईआ। मेरा इक्को नूर ओह नूर मेरा अपारी, अपरम्पर हो के पड़दा दिता चुकाईआ। मेरी जदों लग्गे ते लग्गे भगतां नाल यारी, यराना धुर दा दिता वखाईआ। कलयुग अन्तिम आई मेरी वारी, वारता पिछली सब दी वेख वखाईआ। नबी ने किहा मेरे परवरदिगार तेरी की निशानी होवे ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर देणा समझाईआ। ख़ुद ख़ुदा ने किहा मेरा कलमा मेरा नाम इक्को होवे जैकारी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। शाह पातशाह बण सिक्दारी, आपणा हुक्म वरताईआ। भगत दवारे दी कर उसारी, दीन दुनी दा पिछला पन्ध मुकाईआ। फेर लंगर दी करां त्यारी, त्रैगुण अतीता हो के आपणा रूप जणाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं नूं नबी नूह तेरे बेड़े ते ल्यावां चाढ़्ही, पर तेरे कोलों खोह के आपणे हथ्थ विच रखाईआ। फेर दस्सां आओ वेखो किस तरह मेरे भगत सिर ते चुक्कदे तगारी, जगत जहान दी सांझी

❋

❋

सेव कमाईआ। जिन्हां नूं सारी सृष्टी ने कहिणा इन्हां दी किस्मत माड़ी, गुरुआं अवतारां नूं भुल्ल के उलटे राह आपणी मत्त गंवाईआ। पर मेरी मेहरवानी, जिस इक वार चरण छुहा लई दाढ़ी, लाड़ी मौत दाहड़ां हेठ ना कदे चबाईआ। इके वार सारयां भगतां दी पका देवां हाढ़्ही, फेर हाढ़ा कढण दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतो भगवन हो के रखां यारी, यराना सके ना कोए तुड़ाईआ। तुहाडी आत्मा जगत व्याही ते बिना प्रभू तों कुँवारी, बिना साहिब तों साची सेज ना कोए टिकाईआ। जिस वेले साहिब दी सेजे सुत्ते फेर सौणा पैर पसारी, दो जहान ना कोए उठाईआ। जदों तक्को ते तक्को नूर जोत उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। पूरन पूरन परमेश्वर तक्को ते परमेश्वर पूरन रूप अपारी, अपरम्पर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। बेड़ी कहे गोलीए मैनूं फेर कर त्यार, दूजी वार बणत बणाईआ। मैं ओनां चिर वेख के आवां संसार, सृष्टी दृष्टी अन्दर पाईआ। लभ्भां ओह आपणे यार, जेहड़े यराने धुर दे रहे लगाईआ। दे के आवां दीदार, मस्त मस्ताना आपणा रूप दरसाईआ। करां खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे सीस निवाईआ। इक सुहावां ते सुहावां भगत दवार, भगवन हो के फिरां चाँईं चाँईंआ। ओ अज्ज दी ख़ुशीआं वाली बहार, सोहणा रंग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। बेड़ी कहे मेरे ते आ गया बुढापा, बुढ्ढी हो के दयां सुणाईआ। मैनूं सदी चौधवीं दा अन्त वेख के चढ़ गया तापा, हाए हाए कर कुरलाईआ। मेरा कम्ब गया पापा, पापीआं नूं वेख के मेरा नैण रिहा शरमाईआ। मैनूं भय आउंदा किते मेरा महिबूब सब दा कढ ना ल्ए खाता, क्यों ख़ता वाले सारे नज़री आईआ। ओह वेखो लुक गया पैग़म्बर गुर अवतार जगत दा चाचा, चचा चचा चचा करन वाला नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दा भज्ज गया ठीकर काचा, काची गगरीआ रहिण कोए ना पाईआ। तन वजूद विच अक्खर वाचा, सिफ्तां ढोले गाईआ। मन्न के धुर दा आका, सजदयां विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सच कहे बेड़ी फड़ा दे उठ के गोली, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। पा लै ओस प्रभू दी बोली, जो अनबोलत राग सुणाईआ। जिस ने रंगणी भगतां चोली, चोहल कर के आपणी गोद टिकाईआ। हुण खेल करना उपर धौली, धर्म दी धार वखाईआ। जो सच दवार रिहा खोल्ही, आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। बेड़ी कहे मेरा बणया दूजा रूप, मैं दुतीए दिते तजाईआ। मन्न के इक्को भूप, बैठी सीस झुकाईआ। जां मैं निगह मारी सारे दिसदे इक्को पिता दे पूत, ते इक्को सब दी माईआ। जिन्हां दा इक्को ताणा

❋

❋

पेटा ते इक्को सूत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं हुण फिरना चारे कूट, भज्जणा वाहो दाहीआ। लेखा वेखणा जूठ झूठ, सति सच फोल फुलाईआ। तुहाडी शहादत ते तुहाडी गवाही ते एस लिख्त ने देणा सबूत, जो पंज लिखारी लिख के लेखा रहे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। बेड़ी कहे नबी नूह ने इक गल्ल सी आखी, मेरे विच सजदा करके अन्दरे अन्दर जणाईआ। जगत वहिणां विच्चों मेरा परवरदिगार करे राखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। मैनूं वञ्झ लाउण लग्गयां किहा एह वी मेरी गुस्ताख़ी, क्यों आपणा बल प्रगटाईआ। फेर पर्हां सुट्टया जे मेरा होवेगा ते मेरी बचा लवेगा हयाती, बिना चप्पू दिती चलाईआ। इक रख के ओट आसी, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। मेरे मालक कुझ संदेशा दे बिना पाती, बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। परवरदिगार खोल्ह के अन्दर दी ताकी, संदेशा दिता जणाईआ। ओह तक पुरख अबिनाशी, करता धुरदरगाहीआ। उस दा खेल होणा सतिजुग वाली प्रभाती, भाण्डा भरम भनाईआ। ओह लेखा मुकावे कलयुग अंधेरी राती, सदी चौधवीं अन्त झोली दए भराईआ। आप बण के पाक पाकी, पतित पावन इक अख्वाईआ। ऐ नूह तेरी हाज़र करेगा रूह लहिणा देवे हाथो हाथी, बाकी नज़र कोए ना आईआ। ना ओह आप होवेगा बन्दा ख़ाकी, सब दी करेगा राखी, रक्षक हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। बेड़ी कहे मेरी अन्त भगतो प्रणाम, सब दे कदमां सीस निवाईआ। तुहानूं मेरी लोड़ नहीं ते तुहानूं लैण आवे आप भगवान, तुहाडा विचोला शब्द गुरु बणाईआ। तुहाडा सदा नाँ रहे विच जहान, जुग जुग वज्जदी रहे वधाईआ। मैं एसे करके तुहानूं संदेशा आई सां सुणाउण, भज्जी वाहो दाहीआ। तुसीं सुणया चंगी तरह नाल कान, घर जा के भुल्ल कोए ना जाईआ। मेरे परवरदिगार इक वार अग्गे इक्को सोहणा बणा देणा विधान, वायदे सब दे पूर कराईआ। ते सतिगुरु शब्द ने करा देणा इत्मिनान, भरोसा तसल्ली नाल कराईआ। मैं सब दे साहमणे दे के चली ब्यान, नबी नूह नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं इक बड़ा चढ़न वाला तूफान, जिस नूं अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। इक्को हुक्म ते इक होणा फ़रमान, फ़रमांबरदार गुर अवतार पैग़म्बर सारे कम्बण थांउँ थाँईंआ। जन भगत ख़ुशी विच ख़ुशी दा झट लँघउण, जगत दुक्खां दा डेरा ढाहीआ। मैं दस्सण आई पीरां दा पीर पैग़म्बरां दा पैग़म्बर रसूलां दा रसूल इहो मुहम्मद दा अमाम, मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत दर आई करे परवान, परवाना नाम वाला दे के ख़ुशी घर घर दए वखाईआ।

❋

❋

२८ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल
सवेरे शादीआं समें ज़िला अमृतसर

सम्मत शहिनशाही सत्त कहे सतिजुग सति होवे वरतारा, सति दा सति हुक्म सुणाईआ। मानव ज़ाती इक्को होवे अधारा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को जेहा माण पुरख नारा, नर नरायण आप दवाईआ। लेखा इक्को रंग होवे जंगल जूह पहाड़ा, सागरां विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत सत्त कहे सतिजुग होया करनगे कारज अनन्द, शरअ मानव ज़ाती इक समझाईआ। निशान मिटणे तारा चन्द, जगत निशाने ना कोए वड्याईआ। शरीअत दे टुटणे फंद, मज़्हबी वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा रहे ना पाणी वाले गंग, गोदावरी सर ना कोए चुतराईआ। अट्ठ सट्ठ होवे भंग, पिछला भरम मिटाईआ। मन्दिर मस्जिद करे कोए ना वंड, हिस्सा नज़र कोए ना आईआ। एह खेल सूरे सरबंग, हरि करता आप कराईआ। जिस नौ सौ चौरानवे चौकड़ी मेटया पन्ध, मुसाफ़र सफ़र ना कोए भवाईआ। दीन दुनी दी मंज़ल आपे लँघ, पड़दा सति दा सच उठाईआ। निरगुण धार हो के संग, सरगुण रूप आप समझाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंगी मंग, निरगुण आसा इक रखाईआ। उन्हां दा ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी धुर दी आप प्रगटाईआ। जन भगत दीन दुनी मानव ज़ाती इक्को गाएगी छन्द, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै गाईआ। सम्मत सत्त कहे सति दी बन्न्हणी साची धारा, सति सच नाल मिलाईआ। खेल वरतणा विच संसारा, वरतावे बेपरवाहीआ। जो आदि अन्त दा करनेहारा, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। उस दी मर्यादा ठीक चले सतारां हाढ़्हा, सम्मत अट्ठ अठ वड्याईआ। अनन्द कारज दे समें सारे भगत सिर्फ़ लाया करनगे पंज जैकारा, दूजी लिख्त ना कोए लिखाईआ। एह हुक्म मिलणा नहीं दोबारा, एका इक्को वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई बणाए इक विहारा, विवहारी आपणी कार भुगताईआ।

❋

❋