२८ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर
अठाई पोह कहे प्रभ भरने कुण्ड अठाई, धुर दा शब्द हुक्म वरताईआ। पिछले अठारां रोवण मारन धारी, कुम्भी नरक रहे कुरलाईआ। क्यों वाधा दस दिता वधाई, की तेरी बेपरवाहीआ। एथे अग्नी अग्गे बड़ी तपाई, सांतक सति नज़र कोए ना आईआ। सारे रोवण मारन धाहीं, नैणां नीर वहाईआ। जिन्हां भुल्लया प्रभ गुसाँईं, राय धर्म दए सज़ाईआ। उन्हां गल विच पई फाही, फाँसी सके ना कोए कटाईआ। प्रभू तेरे नालों होई जुदाई, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। सच देवे ना कोए सरनाई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। धुर दा शब्द कहे अठारां नरक हुण तुहाडा लेखा बणया अठाई, वाधा हुक्म नाल कराईआ। क्यों शरअ विच आ के बहुतिआं खाधा सूर गाईं, ओह खाण वाले सारे तुहाडे विच टिकाईआ। एह खेल बेपरवाही, हरि करता आप कराईआ। तुसां ख़ुशी मनाउणी चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अठारां कहिण प्रभ क्यों कीता वाधा दस, साहिब तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द प्या हस्स, ताली धुर दी धार वजाईआ। कमलया सतिजुग त्रेता द्वापर गया नस्स, आपणा पन्ध मुकाईआ। कृष्न ने आसा रखी यक, जिस वेले अठारां कशूणीआं ग़रक कराईआ। चला के रथ, युद्ध बुध नाल कराईआ। फेर आपणी उग्घेड़ी निज अक्ख, नेत्र ल्या उठाईआ। मेरा लहिणा पूरा होया सच, सच प्रभ दी कार कमाईआ। फेर हुक्म सुणया समरथ, हरि करता आप दृढ़ाईआ। त्रेता द्वापर गया नट्ठ, कलयुग कलि ल्ए अंगड़ाईआ। फेर उसने बीतणा झट, झटके हलाली दीआं वंडां दए कराईआ। पिछली डोरी देवे कट, कटाक्ष हुक्म वाला लगाईआ। धुर दा नाम मिलणा किसे नहीं हट्ट, हटवाणा नज़र कोए ना आईआ। जगत तृष्ना पैणी नट्ठ, कामना भज्जे वाहो दाहीआ। भाग लग्गे ना काया मट्ट, मठ शिवदुआले रोवण मारन धाहीआ। उस वेले होणा आप प्रगट, परम पुरख प्रभ आपणी दया कमाईआ। खेल खेलणा बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। धर्म दी धार कलयुग जीव जाण छड, सगला संग ना कोए वखाईआ। काया माटी ख़ाली होए हड्ड, पंचम तत वज्जे ना कोए वधाईआ। फेर खेल करे सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग जीव धर्म राए दा बणाए वग्ग, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। ओह फड़ के झोके अठारां दी बजाए अठाई कुण्डां दी अग्ग, वाधा कलयुग नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हुक्म वरते प्रभ दा शर्ती, शरअ सके ना कोए मिटाईआ। मालक आउणा इक्को निधपरती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। नूर उज्यारा करना अर्शी, अर्शी प्रीतम हो के वेख वखाईआ। लहिणा देणा पूरा करना ज़िमीं ज़मां फ़र्शी, माटी
❋
❋
ख़ाक लेखे लाईआ। उस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी मंज़ूर करनी अर्ज़ी, जो आरज़ू आपणी अग्गे गए टिकाईआ। फेर उन्हां तों बाद वरताउणी आपणी मर्ज़ी, मशवरा करन कोए ना पाईआ। जन भगतां भगवान आप करे हमदर्दी, दुखियां दु:ख आप गंवाईआ। एह खेल होणी नरायण नर दी, नर हरि आपणा हुक्म सुणाईआ। सृष्टी डूँग्घे वहिण होणी हढ़दी, चप्पू नाम ना कोए लगाईआ। किसे ख़बर नहीं देणी चोटी जड़ दी, चेतन सार कोए ना पाईआ। बिना भगतां तों आत्म परमात्म ढोला कोई नहीं होणी पढ़दी, पड़दयां अन्दर मिले मेल ना धुर दे माहीआ। पहलों अग्ग लग्गणी दिशा चढ़दी, फेर लहिंदी दए मचाईआ। माण ताण वेखे हँकार गढ़्ह दी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ ने आपणी करनी करनी, करता पुरख हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त सृष्टी बथेरी मरनी, मर जीवत रूप ना कोए वटाईआ। अठाई कुण्डां ख़ुशीआं नाल भरनी, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। राय धर्म कोलों ओह बचणे जिन्हां नूं आप लगावे आपणी चरणी, चरणोदक नाम वाला प्याईआ। ख़ुशीआं नाल तुक अगम्मी पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस ने नवीं घाड़त घड़नी, घड़न भन्न्हणहार खेल खिलाईआ। उस दे अग्गे शरअ दी ताकत कोए ना अड़नी, शरीअत दे लेखे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अठारां कुण्ड कहिण साडे नाल मिलणे दस होर, वाधा प्रभ ने दिता कराईआ। क्यों कलयुग दिसे अंधेरा घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जगत सन्त साध होए चोर, ठग्गी प्रभ दे नाल कमाईआ। जगत वासना होए हरामखोर, काम कामनी नाल हल्काईआ। आत्म परमात्म बद्धी किसे ना डोर, डौरु कूड़ा डंक वजाईआ। जगत विद्या मचाउंदे शोर, अनुरागी राग ना कोए सुणाईआ। आपणे अन्दर दा कुण्डा सके कोए ना खोल्ह, बन्द किवाड़ी पर्दा ना कोए उठाईआ। नाद शब्द धुन दा सुणे कोए ना ढोल, धुन अगम्म ना कोए जणाईआ। मानस जन्म माया ममता विच ल्या वरोल, मोह हँकार नाल रखाईआ। बिन हरि किरपा कोए ना उतरे पूरे तोल, जगत तराज़ू कम्म किसे ना आईआ। धन्न वड्याई जिन्हां प्रभ मिल्या उपर धौल, धरनी सीस झुकाईआ। जन भगत भगती विच सदा अडोल, मनसा मन ना कोए कुरलाईआ। जिन्हां ने सुणया इक्को बोल, अगम्म अगम्मड़ा राग जणाईआ। सो मालक ख़ालक सद वसे भगतां कोल, कौल इकरार पूरा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा हुक्म सच सति दा मालक आप वरताईआ।
❋
❋
२९ पोह शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दुआर जेठूवाल रात दे समें ज़िला अमृतसर
मोहि माई देवे लोहड़ी, लोड़ींदी आसा पूर कराईआ। भगत भगवान बणी रहे जोड़ी, विछोड़ा दो जहान ना कोए कराईआ। प्यार मुहब्बत दी चढ़े रहिण घोड़ी, हरिजन साचे आसण लाईआ। किसे दी आशा रहे ना थोड़्ही, बहु गुण आपे दए कराईआ। सन्त सुहेले बणाए मोहरी, लोकमात दए वड्याईआ। रैण मेटे अंधेर घोरी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। चरण ल्याए खिच्च ज़ोरी, ज़बरदस्ती आपणा रंग रंगाईआ। नाम निधान नाल बन्न्ह के डोरी, आत्म परमात्म रिहा जुड़ाईआ। जगत विकार रिहा होड़ी, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। हथ्थ रखे पुश्त पनाह मोरी, सीस जगदीश आप टिकाईआ। लोहड़ी कहे कुछ खेल वखाउणा शाह अफगान नाल पशौरी, पशावर पड़दा लाहीआ। खेल वेखणा दो धार दसौरी, दोहरी आपणी कार भुगताईआ। दीन दुनी तके बण के जौहरी, जौहर आपणा इक प्रगटाईआ। सृष्टी नाता तुटे खौंत शौहरी, शौहर नज़र किसे ना आईआ। दीन दुनी करे बौहड़ी बौहड़ी, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लोहड़ी कहे मैं पाउण आई लोहड़ा, लोड़ अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूर कराईआ। इक्को संदेस देवां गावां धुर दा दोहरा, दोहरी आपणी सेव कमाईआ। जिस प्रभू दा नाम खांदे रहे भोरा भोरा, मस्ती विच मस्ताने हो के ख़ुशी बणाईआ। ओह साहिब खेल करे होर दा होरा, अवर अवरा आपणी कार भुगताईआ। जन भगतां करन आया भाग मथोरा, मिथ्या दस्से सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। लोहड़ी कहे मैं की दस्सां आप, सप्त ·षी मेरी देण गवाहीआ। जिन्हां रुत बदलण ते कीता सी जाप, माघी तों पहलां पिछली रुत बदलाईआ। नाले रो के किहा प्रभू तोड़ जगत संताप, संसा पिछला रहे ना राईआ। आत्म ब्रह्म आपणा जोड़ नात, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। लेखा रहे ना फेर मात, मात्रा वंड ना किोइ वंडाईआ। धुर दे मालक बख्श दे दात, दयावान होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लोहड़ी कहे मैनूं सदा मंगदे गए भगत, प्रभ अग्गे आस रखाईआ। दुनी खाण पीण दा नशा जगत, कूड़ क्रिया विच हल्काईआ। सिर्फ़ सच दात लभ्भदे गुरमुख फ़कत, जो फ़िकरा इक्को गाईआ। इक्को सुहावणा समां सुहाउण वक्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। नाता तोड़ के बूँद रक्त, आत्म ब्रह्म वेख वखाईआ। निगह मार उपर धरत, धरनी धवल वेख वखाईआ। सच दात केहड़ा देवे उतों अर्श, अर्शी प्रीतम झोली पाईआ। ख़ुशीआं वाला नवां साल चढ़े बरस, चरण धूढ़ पुरख अकाल नहावण नहाईआ। मिटे दो जहानां हरस, मजन माघ इक वड्याईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। लोहड़ी कहे इक दिन सीता ने मंग लई मंग, राम अग्गे झोली डाहीआ। मैनूं ओह लोहड़ी बख्श लोड़ींदे साजण तेरा सदा रहवे संग, सगला संग रखाईआ। भावें दु:ख झल्लणे पैण होवां तंग, सोग जगत वाला जणाईआ। पर मेरे अन्तर तेरे प्यार दा निकले छन्द, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। बेशक मुख ना उग्घड़े बोलण ना बत्ती दन्द, अजपा जाप तेरा नाम ध्याईआ। मेरे अन्तर निरन्तर निज आत्म देणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। इक्को मंग रही मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं दीन दयाल बख्शंद, रहमत सच देणी कमाईआ। तेरी याद विच ख़ुशीआं वाला साल जाए लँघ, ग़मी नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लोहड़ी कहे इक दिन कृष्न तों मंगण चला गया सुदामा, जा के ढोला दिता सुणाईआ। मैनूं लोहड़ी दे दे ओए बंसरी वाल्या कान्हा, मुक्ट नैण वाले आपणा नैण बदलाईआ। छेती झोली पा दे आपणा दाना, दात धुर दी इक वरताईआ। झट कृष्न ने पकड़ के काना, उहदे हथ्थ दिता फड़ाईआ। सुदामे हस्स के किहा एहदा की निशाना, निशानी दे समझाईआ। कृष्न किहा जिस वेले कलयुग रिहा ना कोए स्याणा, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। उस वेले प्रगट होवे कलि कल्की मेहरवाना, महिबूब धुरदरगाहीआ। जिस ने नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लेख लिखाणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। उहदे धर्म ग्रन्थां उत्ते इस काने दी कलम दा होए निशाना, पहला अक्खशर एसे काने दी कानी नाल बणाईआ। ख़ुशी हो गया ब्राह्मण निव निव सीस झुकाणा, नमो नमो सुणाईआ। वाह मेरे त्रैलोकी नाथ भगवाना, तेरी बेपरवाहीआ। मैं ते भुक्खा मंगण आया सां कोई दे देवे अन्न दाणा, तूं भुक्खे दे हथ्थ विच सड़न वाला काना दिता फड़ाईआ। पर मैनूं फेर वी तेरे उत्ते माणा, भरोसा रख के सीस झुकाईआ। जे एस जुग नहीं ते अगले जुग ज़रूर देवेगा ख़ज़ाना, अतोट अतुट्ट वरताईआ। तेरे दर दी मंगी लोहड़ी मेरे अन्तर होई परवाना, परम पुरख मिली सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछल्यां लेखयां दा लेखा पूर कर के जन भगतो तुहाडे नाल लगाया याराना, याराने दी यारी पिच्छे धुर दा प्यार लोड़ींदा सज्जण लोहड़ी वाले दिवस तुहाडी झोली पाईआ।
❋
❋
पहली माघ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात वेले ज़िला अमृतसर
सतिगुर चरण धूढ़ सुख सागर, मजन बेपरवाहीआ। दुरमति रहे ना काया गागर, पंच विकार दए मिटाईआ। निर्मल कर्म होवे उजागर मिले माण वड्याईआ। सच दवारे इक्को आदर, आदि पुरख दए सरनाईआ। नाम वणजारे बणाए सौदागर, वस्त इक्को हट्ट विकाईआ। जन भगत सुहेला ख़रीदे बण बहादर, सूरबीर रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर चरण धूढ़ इश्नाना, आदि अन्त वड्याईआ। मिले मेल श्री भगवाना, जगत जहान डेरा ढाहीआ। दरगाह सच होवे परवाना, सचखण्ड मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत नूर समाउणा, तत्व तत दा डेरा ढाहीआ। लेखा मुके आवण जाणा, चुरासी रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सतिगुर चरण अगम्मी धूढ़ी, पतित पुनीत बणाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ही, दर घर देवे माण वड्याईआ। शब्द नाद सुणा के तूरी, तुरीआ तों परे पढ़ाईआ। जोती दीप जगा के नूरी, अंध अंधेर दए मिटाईआ। दर्शन बख्शे हाज़र हज़ूरी, हरि हज़रत बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिगुर चरण इश्नान जो जन करदा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को वरदा, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म मंज़ल चढ़दा, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, सोहँ शब्द अगम्म अथाहीआ। नज़ारा तके निहचल धाम अटल दा, अटल मिले बेपरवाहीआ। झगड़ा मुक जाए जल थल दा, महीअल पन्ध मुकाईआ। लेखा रहे ना जन्म मरन दा, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। इहो लहिणा सतिगुर सरन दा, जो संसार सागर विच्चों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर सरन मजन एक, एकँकार वड वड्याईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म दी टेक, दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। त्रैगुण माया लाए ना सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। निज गृह खोल्हे आपणा भेत, पर्दा ओहला दए उठाईआ। हरि सज्जण सुहेला ल्ए वेख, मित्र प्यारा मीत नज़री आईआ। जो जुग जुग बदलणहारा सब दे लेख, रेख कर्म कांड बदलाईआ। सो वसया साचे देस, सम्बल इक सुहाईआ। जोती धार अवल्लड़ा वेस, बिन रूप रंग करे रुशनाईआ। जिस दी आशा रखी गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा ध्यान उठाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे नेतन नेत, निरगुण आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मजन कहे मैं हथ्थ किसे ना आवां, खोजे जगत लोकाईआ। मैनूं फड़े कोए
❋
❋
ना हथ्थां बाहवां, नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैं कदी फिरां ना अट्ठ सट्ठ तीर्थ राहवां, तटां वंड वंडाईआ। मैं दो जहानां बणया रहां निथावां, गृह वंड ना कोए वंडाईआ। दिवस रैण इक्को ढोला गावां, परम पुरख तेरी सरनाईआ। जिस वेले प्रभू आवे मैं फिरां नाल चावां, भज्जां वाहो दाहीआ। तेरे भगतां दा धर्म दवारयों वेख के नावां, लेखा आपणे विच टिकाईआ। मैं उन्हां नूं तेरे चरण धूढ़ इश्नान करावां, जगत मजन दी लोड़ रहे ना राईआ। उन्हां नूं नहाउणा पए ना अट्ठां सट्ठां वाल्यां तालाबां, जलां विच ना सीस डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर कहे मेरा मजन अगम्म इश्नान, जलधारा नज़र किसे ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मेरे सरोवर विच्चों नहाउण, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। नहा के फिर धुर दा ढोला गाण, जो सुणावां चाँईं चाँईंआ। फिर खेल खिलावां ज़िमीं असमान, आपणी वंड वंडाईआ। दाता हो के मेहरवान, मेहर नज़र टिकाईआ। जुग चौकड़ी वेखां मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग अन्त करां परवान, परम पुरख हो के वेख वखाईआ। जन भगतां देवां धुर दा दान, वस्त आप वरताईआ। मेहर मुहब्बत दा इक्को अन्तर निरन्तर इश्नान, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म मिल के ढोला गाण, इक्को नाम शब्द शनवाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख हरिजन मेल मिलाया आण, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। माघ कहे जन भगतो तुहानूं देणा पए ना बलीदान, बलदी अग्न विच्चों शांत कराईआ। मेरी इहो आसा इहो मंग अग्गे श्री भगवान, भगवन अग्गे सीस निवाईआ। जेहड़े गुरमुख छड के दीन दुनी जहान, दर तेरे ओट तकाईआ। उन्हां नूं ज़रूर करीं परवान, आपणे गृह आपणे रंग रंगाईआ। पहली माघ कहे सब ने होणा चतुर सुजान, सुघड़ सुचज्जे रूप बणाईआ। जन भगतो तुहाडा इक्को घर होया इश्नान, दूजे दर नहावण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण ना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ।
७ माघ शहिनशाही सम्मत ७ राम सिँघ दे गृह ग्वाल टोली फ़िरोज़पुर छाउणी
सतिगुर शब्द कहे प्रभू मैं तेरा मंगता, मांगत हो के झोली डाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर इक्को बणा के संगता, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी विच वेखण चाँईं चाँईंआ। चार जुग दी पिछली दीन मज़्हब दी मेट के हंगता, हँ ब्रह्म आत्म परमात्म पड़दा देणा चुकाईआ। नव खण्ड चार वरन अठारां बरन तेरी साची होवे संगता, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नाम निधाना सब दा काया चोला होवे रंगदा, रंगत अनडीठी नाम मजीठी देणी चढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम जाए लँघदा,
❋
❋
दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे हुक्म दा खेल जगत जहान जंग दा, शरअ शरअ नाल टकराईआ। धरनी धरत धवल धौल सुख रहिणा नहीं अनन्द दा, अनन्द पुर वाला शब्द शब्दी हुक्म सुणाईआ। निशाना मिटणा तारा चन्द दा, सदी चौधवीं रोवे मारे धाहीआ। तेरा नाद वज्जणा इक्को ढोले छन्द दा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा मेटणा दीन मज़्हब बन्धन बंध दा, बन्दगी बन्दगी विच्चों बदलाईआ। ओहला रहिणा नहीं भरम भुलेखे कंध दा, कन्ढ्ढी बैठे सारे ध्यान लगाईआ। जन भगतां लेखा होवे ना भाग मंद दा, मंदभागी वडभागी देणे बणाईआ। तेरा खेल तकणा सूरे सरबंग दा, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त लेखा मुकाउणा कूड़ी क्रिया पन्ध दा, मोह विकार पाँधी मुसाफ़िर जगत रहिण कोए ना पाईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार धीरपुर दिली संगत दे नवित
सतिगुर शब्द कहे धुर दा अगम्म पैग़ाम, पैग़म्बरां तों परे हुक्म सुणाईआ। फ़रमाना संदेशा चौदां तबक तमाम, नूर नुराना आप जणाईआ। हुक्म वरतणा इक अमाम, जिस दी आमद विच सारे राह तकाईआ। धुर संदेशा देवे कलाम, कलमा कायनात समझाईआ। दीन मज़्हब दा बदल देवे निज़ाम, नौबत इक्को हक वजाईआ। जगत अंधेरा मेटे शाम, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। शरअ दा रहिण ना देवे कोए ग़ुलाम, ज़ंजीर बेनज़ीर आप तुड़ाईआ। लख चुरासी लेखे कर्म दी लावे मीज़ान, धुर दी गणित विच गिणाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा करे जो नाम कलमे विच दिता दान, भेव भविख जणाईआ। नूर नुराना हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। लहिणा देणा पूरा करे जगत जहान, जहालत मेटे कूड़ लोकाईआ। धरनी धरत धवल युद्ध तक घमसान, घुमण घेर विच लोकाईआ। कातिल मक्तूल रूप धरे इन्सान, इन्सानीअत नज़र कोए ना आईआ। जगत मट्ठां होए हराम, काअबे रोवण मारन धाईआ। धुर दी समझे ना कोए कलाम, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धुर शब्द कहे धुर दा हुक्म अपार, धुर कलमा आप दृढ़ाईआ। वेखे खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जोती धार कर उज्यार, अवतार पैग़म्बर गुर अक्ख खुल्हाईआ। दीनां मज़्हबां पावे सार, महासार्थी बेपरवाहीआ। चौदां तबकां दए हुलार, हलूणा इक्को इक लगाईआ। उम्मती उम्मत करां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। वेला मुकाउणा चार यार,
❋
❋
मुहम्मद पड़दा रहे ना राईआ। नबी रसूलां होणां ख़बरदार, पैग़म्बर लैण अंगड़ाईआ। सदी चौधवीं होवे बेदार, ग़फ्लत नज़र कोए ना आईआ। लेखा जाणे आप शाहकार, निराकार आपणी कल वरताईआ। चार कुण्ट हाहाकार, सांतक सति ना कोए कराईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत करता आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे धुर दा इक्को होवे बन्दोबस्त, बस्ती जगत जहान वेख वखाईआ। इक्को रंग कीट हस्त, हस्त कीट भेव चुकाईआ। लहिणा देणा देवे दस्त, बदस्त कार भुगताईआ। सूफ़ी फ़कीर करने मस्त, नाम फ़ुमारी इक चढ़ाईआ। खेले खेल उपर धरत, धरनी धवल आप चुकाईआ। निरगुण धार आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा खेल उपर अर्श, अर्शी प्रीतम वड वड्याईआ। सो सृष्टी वेखे उपर फ़र्श, दीन दुनी खोज खुजाईआ। लेखे लाए मन्दिर मस्जिद चर्च, चराग़ाहां खोज खुजाईआ। सब दा लहिणा अवतार पैग़म्बर गुरुआं करे दरज, दरजा आपणा इक समझाईआ। आशा मनसा पूरी करे अर्ज़, लेखा पिछला दए चुकाईआ। योधा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मेहरवान ल्ए अंगड़ाईआ। धुर दे हुक्म दी सब नूं ग़रज़, ग़रज़ सब दी फोल फुलाईआ। योधा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मुद्दा आपणा दए दृढ़ाईआ। शरअ छुरी रहिण नहीं देणी करद, कत्लगाह ना कोए वखाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, प्रीतम बण के बेपरवाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला सदी चौधवीं पूरा करे फ़र्ज़, फ़राइज़ सब दे लेखे लाईआ। मकरूज़ रहिण ना देवे कोए कर्ज़, लेखा सब दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पुट्ठी करे नरद, नदीआं वहिण आप वहाईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत ७ सेवा सिँघ दे गृह विखे गुड़गाउं शहर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरा खेल अपारा, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। आदि अन्त ना किसे विचारा, मध पड़दा ना कोए उठाईआ। समझ आई ना किसे पैग़म्बर गुर अवतारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। तेरे नाम कलमे दी गा के गए वारा, ढोले रागां नादां विच गाईआ। नूरी जोत दा तक के गए चमत्कारा, नूर नुराना वेख वखाईआ। डण्डावत बन्दना सजदयां विच करदे गए निमस्कारा, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। राह तकदे गए तेरा परवरदिगारा, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आउंदे रहे वारो वारा, तन वजूद माटी सोभा पाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर दस्सदे गए
❋
❋
इशारा, सैनत नाम वाली लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे तूं बेअन्त बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा आयों राह, रहिबर हो के खेल खिलाईआ। जोती जाता बणदा रिहों मलाह, आत्म परमात्म गेड़ा आप चलाईआ। सिफ्तां विच करदा रिहों वाह वाह, वाहवा वडी वड वड्याईआ। खेल खेलदा रिहों थल अस्गाह, पुरी लोआं सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी आपणा बदलदा रिहों नाँ, नर नरायण आपणी कार भुगताईआ। भगवन हो के भगतां फड़दा रिहों बांह, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देंदा रिहों ठंडी छाँ, सदा सुहेला आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगाउंदा रिहों पंज तत आपणे ग्रां, हड्ड नाड़ी सोभा पाईआ। कलयुग अन्त धरनी धरत धवल वेख थाँ, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। नेत्र नैण रोवे जिस नूं जिज्ञासू कहिंदे माँ, नीर वहिणां वहिण वहाईआ। दरोही मानस बुद्धी होई काँ, काग वांग सर्ब कुरलाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गां, आत्म ब्रह्म समझ कोए ना पाईआ। तेरे मिलण दा रिहा किसे ना चाअ, चाउ घनेरा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाले दीन दयाले गुर अवतार पैग़म्बर तेरा समझ ना सके दाअ, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। तूं दीनां मज़्हबां हिस्से दिते पा, मानव मानस मानुख वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तूं आदि अन्त बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तेरा समझे कोए ना मंत, मंतव हल ना कोए कराईआ। कोटन कोटि उपजा के सन्त, इशारे सति वाले समझाईआ। तन वजूद बणा के बणत, भाण्डे काया गढ़्ह वड्याईआ। आपणा खेल दस्स अनन्त, भेव अभेद छुपाईआ। चुरासी लख उपजा जंत, जीव आत्मा नाल वड्याईआ। स्वामी ठाकर बण के कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। बोध अगाधा हो के पंडत, निरअक्खर अक्खर धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी इक नमस्ते, नमो नमो सीस झुकाईआ। कोटन कोटि तेरे विच रस्ते, राह खहिड़ा अन्त नज़र किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बध्धे बस्ते, जगत ग्रन्थां वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां रहे दस्सदे, सिफ्त सालाही ढोले गाईआ। माण वड्याई रहे रखदे, मेहरवान तेरी दया कमाईआ। जिन्हां विच मार्ग वक्ख वक्ख दे, साची गंढ ना कोए पवाईआ। वणजारे बणे रहे मानस मानस रत्त दे, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। लेखे मुक गए ब्रह्म तत दे, पारब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। अन्तिम झगड़े वेखे मनमति दे, धर्म दी धार ना कोए समझाईआ। प्रकाश तके नहीं किसे निज नेत्र अक्ख दे, लोयण जगत नज़र किसे ना आईआ। मेहरवान महिबूब कलयुग अन्तिम आया भगतां आपणी वथ दे, नाम अमोलक झोली पाईआ। पूरब लहिणा
❋
❋
हथ्थो हथ्थ दे, जगत जन्म उधार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति दे मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरा लेखा अगम्म अथाह, नित नवित आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा दे मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां पड़दा ओहला ना रहे लुका, अन्तर निरन्तर भेव देणा खुल्हाईआ। तैनूं सब ने वाहिद मन्नयां इक ख़ुदा, ख़ालक ख़लक इक अख्वाईआ। शरअ बदलण दी तैनूं अदा, अदल इन्साफ़ आपणी आदत नाल रखाईआ। माया ममता मोह विकार मेट वबा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। सदी चौधवीं सब नूं दे सज़ा, जो साज़िश विच तेरा नाम भुलाईआ। दीन दुनी चला आपणी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम इक अख्वाईआ। तेरे हुक्म नाल सब दे सिर ते कूके कज़ा, काज़ी मुल्लां शेख़ मुसायकां डेरा देणा ढाहीआ। दो जहानां श्री भगवाना तेरा इक्को होवे नाँ, दूजा ढोला सोहला ना कोए गाईआ। तूं आदि अन्त सब दा पिता माँ, पुरख अकाल दीन दयाल इक अख्वाईआ। जन भगतां पकड़ अन्तिम बांह, बिना दस्त दस्त उठाईआ। तेरे चरण कँवलां बलि बलि जां, बलिहारी सीस निवाईआ। मेहरवान महिबूब देणी ठंडी छाँ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सचखण्ड बख्शणा इक्को थाँ, दूसर ओट ना कोए तकाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ७ हरबंस सिँघ दे गृह गुड़गाउं शहर
सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरा रूप अपारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर समझ कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वसें बाहरा, अञ्जील कुरान खाणी बाणी कहिण कुछ ना पाईआ। तेरा नाम कलमा सिफ्तां वाली धारा, निरगुण सरगुण मिल के वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा खेल सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी वंड वंडाईआ। धुर संदेशा दे गुर अवतारा, पैग़म्बरां करी अगम्म पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम होवे धुँदूकारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह बणे हँकारा, हउमे हंगता नाल लड़ाईआ। साध सन्त करना विभचारा, सच विच ना कोए समाईआ। माया ममता होवे पसारा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। झगड़ा दिसे पुरख नारा, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। आत्म परमात्म लाए ना कोए जैकारा, नाअरा हक ना कोए सुणाईआ। मानव मानस मानुख होवे दुख्यारा, दुखियां दर्द ना कोए मिटाईआ। सदी चौधवीं अग्नी तत तपे अग्यारा, मुहम्मद आशा नाल वखाईआ। धरनी धरत धवल रोवे ज़ारो ज़ारा, बिन नैणां नीर
❋
❋
वहाईआ। मेहरवान महिबूब किरपा कर विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। तुध बिन कोई ना पावे सारा, महासार्थी तेरी बेपरवाहीआ। तूं एका एक कलि कल्की अवतारा, चौबीसवां आप अख्वाईआ। नव सत्त मेट धूंआँधारा, अंध गुबार रहे ना राईआ। जन भगतां दे दीदारा, दरस अमोघ आप दरसाईआ। नाम शब्द बख्श धुन्कारा, अनहद नादी धुन उपजाईआ। दीपक जोत कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरे चरण सरन निमस्कारा, निव निव लागां पाईंआ। सतिगुर शब्द कहे जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल आदि अन्त गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर पड़दा देणा उठाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ७ रत्न सिँघ दे गृह दिल्ली शहर
सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर रहे विचार, दरगाह साची सचखण्ड दवार निरगुण धार ध्यान लगाईआ। क्यों धरनी धरत धवल धौल होया धूंआँधार, चारों कुण्ट सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए विचार, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। चार जुग दे शास्त्र कूक कूक करन पुकार, दरोही इक्को नाम ख़ुदाईआ। कलयुग जीवां अन्तिम आई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रहे तक, बिन नैणां नैण उठाईआ। चार वरन रिहा ना सति, सति धर्म विच ना कोए समाईआ। फिरी दुहाई मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, गुरदवार गुर गुर भेव ना कोए चुकाईआ। नेत्र रोवण अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साचा दिसे ना कोए हट्ट, नाम भण्डारा ना कोए वरताईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही नाम कलमे रहे रट, अनहद नादी धुन शब्द ना कोए शनवाईआ। निज नेत्र लोचन खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, साध सन्त बैठे धूंणीआँ ताईआ। मेहरवान महिबूब दरस देवे ना कोए प्रतख, सन्मुख सच स्वामी नज़र कोए ना आईआ। मन वासना जगत तृष्ना सृष्टी दृष्टी अन्दर रही नट्ठ, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। तन वजूद काया माटी जोत जगे ना लट लट, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कलयुग अन्तिम होया ग़ज़ब, चार कुण्ट रैण अंधेरा छाईआ। झगड़ा दिसे दीन मज़्हब, ज़ात पात रही कुरलाईआ। साडा रिहा ना कोई अदब, अक्खरां मिले ना कोए वड्याईआ। सदी चौधवीं सारे होए तअजुब, हैरानी विच आपणा आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं वेखीए उपर धरती, धरत धवल ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं सब दा लहिणा देणा लेखा पूरा होवे शर्ती, शरअ दा संगल देणा तुड़ाईआ। तूं मालक ख़ालक बेपरवाह अर्शी, प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब दे उत्ते करना तरसी, रहमत आपणी हक वरताईआ। नाम कलमे दा मेघ बरसी, अग्नी तत देणा बुझाईआ। दीन दुनी उत्ते अगला भयंकर होणा बरसी, बरसी माया ममता रही मनाईआ। साधां सन्तां तेरा मिले किसे ना दरसी, रिख मुन बैठे तेरा राह तकाईआ। निरवैर निराकार निरँकार जोती जाता वेख निधपरती, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरे अग्गे करदे आए अर्ज़ी, अर्ज़ विच सीस निवाईआ। तेरा खेल तक्कीए असचरजी, अचरज लीला देणी वरताईआ। नर नरायण तेरा रूप प्रगट दिसे ना नारी ना मरदी, जोती जाता पुरख बिधाता सोभा पाईआ। सम्बल बैठ के वंड दर्दी, दीन दयाल दया कमाईआ। तेरे कोल सब दी भविक्ख्तां वाली फ़रदी, पेशीनगोईआं तेरे चरणां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार चारों कुण्ट शरअ शैतानी, शरीअत समझ कोए ना पाईआ। तेरी मुहब्बत पारब्रह्म पतिपरमेश्वर
परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे ना कोए पढ़ाईआ। हकीकत हक ना रही इन्सानी, इन्सानीअत बैठी मुख छुपाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट करे वैरानी, माया ममता नाल मिलाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, अक्ल बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। नेत्र रोवे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। पर्दा लाहे ना कोए आत्म ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। शब्द अणयाला तीर मारे ना कोए कानी, कायनात सोई ना कोए उठाईआ। दीन दुनी दृष्टी विच होई निधानी, सोई सुरत ना कोए जगाईआ। शरअ दी कटे ना कोए ग़ुलामी, ज़ंजीर बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। जिधर तक्कीए तेरे नाम दी होई बदनामी, बदी विच वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। साचा नाम जाणे ना कोए कलामी, काया काअबा तेरा दर्शन कोए ना पाईआ। सचे मन्दिर दिसे ना किसे निशानी, नर हरि तेरा नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती देवे कोए ना पाणी, जन्म मरन दी तृष्ना ना कोए बुझाईआ। किरपा कर पारब्रह्म शाह सुल्तानी, परम पुरख परमात्म तेरी ओट तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण हउँ विटों सद सद तेरे चरण चरण कुरबानी, सरन इक्को इक रखाईआ। तेरा सचखण्ड दवार एकँकार दरगाह साची मुकामे हक कदे ना होवे फ़ानी, सद वज्जदी रहे इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज
❋
❋
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल ज़िमीं असमानी, मण्डल मण्डप पाताल आकाश गगन गगनंतर रवि ससि विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर अवतार पैग़म्बर गुर सारे सीस निवाईआ।
१२ माघ शहिनशाही सम्मत ७ पूरन सिँघ दे गृह दिल्ली शहर
अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू साडी अरज़ोई, बेनन्ती विच सीस निवाईआ। चारों कुण्ट रैण अंधेरी होई, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सुरती सुत्ती ना उठे कोई, आलस निंद्रा ग़फ्लत विच लोकाईआ। माया ममता आत्म सब दी मोही, लोभ मोह हँकार विच कुरलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मिले ना ढोई, सच प्यार मुहब्बत नज़र कोए ना आईआ। पैग़म्बर कहिण साडी दरोही, तोबा तोबा सीस झुकाईआ। सुरत शब्द मिले ना कोई, साध सन्त रोवण मारन धाहीआ। पंच विकार ना मिटे गरोही, पंचम रंग ना कोए चढ़ाईआ। सच वस्त सब तों गई खोही, नाम निधाना झोली कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण चारों कुण्ट अंधेरा अंध, गुर ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म गाए कोई ना छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग ना कोए अल्हाईआ। भरमां ढाहे कोई ना कंध, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। अन्तर मिले ना किसे अनन्द, परमानंद विच ना कोए समाईआ। सुरती सके कोए ना गंढ्ढ, शब्दी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तन वजूद पए किसे ना ठंड, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। आवण जावण लख चुरासी मुके किसे ना पन्ध, जम की फाँसी ना कोए कटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन मति बुध कीती खण्ड खण्ड, मन कल्पना नाल मिलाईआ। लेखा मुके ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पार ना कोए कराईआ। कलयुग अन्त फिरी दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। किसे लाए कोई ना अंग, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। सदी चौधवीं असीं सारे होए दंग, हैरत विच समाईआ। परम पुरख परमात्म धुन आत्मक तेरा वज्जे ना कोए मृदंग, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। नव दवार एकँकार पार सके कोए ना लँघ, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्ती ढोले रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग इक चढ़ाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे नाम कल्मयां पाया रौला, हकीकत हथ्थ किसे ना आईआ। फिरी दरोही उपर धौला, धरनी धरत रही कुरलाईआ। साचे मार्ग कोई ना मौला, मौला तेरी बेपरवाहीआ। तूं नूर अलाही अव्वला, आलमीन अख्वाईआ। तूं साचा मालक सब दा पूरा करदे कौला, जो अवतार पैग़म्बर गुर तेरे नाल रखाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यार करदे रौला,
❋
❋
दुष्ट दुराचार नज़री आईआ। आत्म परमात्म तेरा सारे गावण ढोला, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा रूप आदि पुरख अपरम्पर स्वामी रामा कृष्ना साँवल सौला, ईसा मूसा मुहम्मद तेरा नूर नज़री आईआ। नानक गोबिन्द अमृत रस दिता पौहला, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू इक्को दे दे नाम अधार, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नूर तेरा उज्यार, नूर नुराना सोभा पाईआ। इक्को शब्द तेरा जैकार, नाअरा हक हक सुणाईआ। इक्को मन्दिर तेरा गुरदवार, काअबा इक्को देणा वखाईआ। इक्को तीर्थ तट किनार, सर सरोवर इक समझाईआ। इक्को मंज़ल चार वरन अठारां बरन बख्शी सच्ची सरकार, सच तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख अंध अंध्यार, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। चार लख बत्ती हज़ार कर परवान, बरस बरसी दे बदलाईआ। असीं सारे तेरे ताबयादार, हुक्म विच क्यों ना सीस निवाईआ। शरअ शरीअत रहे ना कोए संसार, मानव ज़ाती इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त कन्त भगवन्त तेरी वड वड्याईआ।