पुस्तकालयभाग २२

१२ माघ शहिनशाही सम्मत ७ सतिन्दर पाल सिँघ दे गृह दिल्ली छाउणी

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ कलयुग बड़ा चालाक, जिस चालाकी सब दी दिती मिटाईआ। साधां सन्तां अन्दरों खुल्हण ना देवे ताक, बन्द किवाड़ी पर्दा कोए ना लाहीआ। आत्म परमात्म बणन ना देवे साक, सुरत शब्द ना कोए समाईआ। जिधर तक्कीए होई अंधेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सति धर्म दा कीता घात, घाउ कूड़ कुड़यार लगाईआ। किसे कोल रहिण ना दिती नाम वस्त दात, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जिधर तक्कीए उडदी ख़ाक, धुर दी धूढ़ ना कोए रमाईआ। रूह बुत रहिण नहीं दिते पाक, पतित होई लोकाईआ। साडी तेरे उत्ते इक्को आस, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। भविक्ख्तां विच आए आख, पेशीनगोईआं विच कीती शनवाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे आप, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल प्रगटाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर बदले जाप, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। धरनी धरत धवल धौल उतों मेटे पाप, दुष्ट दुराचारां करे सफ़ाईआ। नाम कलमा सब नूं इक्को बख्श दात, दाता दानी धुरदरगाहीआ। लख चुरासी जन्म कर्म दा लेखा ल्ए वाच, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी फोल फुलाईआ। धुर दी करनी करे करता विच लोकमात,

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ कलयुग बड़ा बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस ने सति धर्म दा रहिण नहीं दिता निशान, कूड़ी क्रिया जगत डंक वजाईआ। शरअ छुरी कीती शैतान, दिवस रैण ज़िबह करे लोकाईआ। अन्तर आत्म ना मिले किसे ज्ञान, जगत विद्या होई हल्काईआ। सति स्वामी तेरा दरस मूल ना पाण, चार वरन अठारां बरन रोवण मारन धाहीआ। काया मन्दिर अन्दर मिले ना किसे श्री भगवान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले गुरदवार रहे कुरलाईआ। सुरती शब्द मिले मेल ना धुर दे काहन, बंसरी धुन ना कोए शनवाईआ। पैग़म्बरां देवे ना कोए पैग़ाम, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। गुरु गुरदेव सारे होए हैरान, हैरत विच सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा दरस मिले ना विच जहान, दीदा दानिस्ता नज़र किसे ना आईआ। सारे झुक झुक करन सलाम, पैग़म्बर नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दरोही साडे कलमे होए बदनाम, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। जिधर तक्कीए होए हराम, सति विच ना कोए समाईआ। काया तत कीता ग़ुलाम, बन्धन बंध ना कोए कटाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा शाम, शमां नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कलयुग पाउंदा शोर, चारों कुण्ट रिहा डराईआ। दीन दुनी होया अंध घोर, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी लोड़, मेहरवान तेरी ओट तकाईआ। तैनूं किहा आवे ब्राह्मण गौड़, वेद व्यासा सिफ्त सालाहीआ। कलि कल्की हो के जाए बौहड़, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। जो सदी चौधवीं अन्तिम करे ग़ौर, गहर गम्भीर हो के फोल फुलाईआ। अन्तिम तेरे उत्ते रखी सब ने डोर, डोरी तेरे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल तेरी बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ कलयुग बड़ा बली, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस माण रहिण नहीं दिता पैग़म्बर वली, मुल्लां शेख़ मुसायक सारे रोवण मारन धाहीआ। जिस ने गोबिन्द दी धार सीस धरया तली, धर्म दी धार धार वखाईआ। ओह चौदां लोक चौदां तबक होका देंदा गलीओ गली, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण पुरख अकाला बड़ा छली, वल छल आपणी खेल खिलाईआ। जिस ने शरअ दस्सी मुहम्मद ऐली, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। ओह वसे निहचल धाम अटली, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दी खेल जली थली, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण कलयुग बड़ा शैतान, शैतानी विच वड्याईआ। जिस ने मन्नी नहीं किसे दी आण, अवतार पैग़म्बर गुरु सीस ना किसे निवाईआ।

❋

❋

चारों कुण्ट होया हुक्मरान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान रिहा भुलाईआ। अमृत रस देवे ना किसे पीण खाण, कूड़ क्रिया विच हल्काईआ। आत्म ब्रह्म होण ना देवे कोए ज्ञान, अंध अज्ञान विच रखे कूड़ लोकाईआ। किसे अन्तर वज्जे ना शब्द सच्ची धुन्कान, अनादी धुन ना कोए शनवाईआ। जिधर तक्कीए दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच सारे होए हैरान, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बिन तेरी किरपा किसे दी करे ना कोए कल्याण, कायनात सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन तेरी ओट रखाईआ। साचे भगतां कर परवान, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। लेखा रहे ना बिरध बाल जवान, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड सारे तेरे चरण कँवल सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन गुरमुख सन्त सुहेले कर परवान, परम पुरख परमात्म गुरमुखां आत्म मेला देणा मिलाईआ।