पुस्तकालयभाग २२

१३ माघ शहिनशाही सम्मत ७ सरमैल सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

जगत दु:ख दूर कर प्रभ सागर, जन भगतां दया कमाईआ। निर्मल कर काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। निर्मल कर्म होए उजागर, दुरमति मैल देणी धुआईआ। दर आयां देणा आदर, अदल इन्साफ़ आपणा इक कमाईआ। तूं मालक करीम कादर, करता इक अख्वाईआ। जोधे सूरबीर बहादर, सतिगुर शब्द तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। दु:ख दलिद्र होवे दूर, तन वजूद माटी ख़ाक रहिण ना पाईआ। किरपा कर साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रत मालक नूर इलाहीआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सति सच नाल मिलाईआ। त्रैगुण माया रहे ना जूड़, जोड़ी आत्म परमात्म लै बणाईआ। धर्म प्रीती बख्श धूढ़, चरणी ख़ाक रमाईआ। मानस जन्म लेखे लाउणा ज़रूर, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। जगत दु:ख तन जाए लथ, वसूरा रहे ना राईआ। किरपा करे पुरख समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जगत विकारा पावे नथ्थ, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। शब्द जणाए अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। झगड़ा मेटे तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध भेव खुल्हाईआ। काया मन्दिर अन्दर खोल्ह के हट्ट, सच दवार इक समझाईआ। मनुआ लेखा रहे ना बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। बहत्तर नाड़ी ना

❋

❋

उबले रत्त, तिन्न सौ सट्ठ हाडी रही कुरलाईआ। दीन दयाला जाणे मित गत, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। दु:ख दलिद्र जाण नस्स, जो सतिगुर सरन रहे सरनाईआ। अमृत बरसे निजर रस, झिरना कँवल नाभ झिराईआ। जगत तृष्ना होवे वस, मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। शब्द तीर अणयाला मारे कस, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से जस, आत्म परमात्म ढोला सहिज सुभाईआ। ज्यों भावे त्यों ल्ए रख, एह सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता इक अख्वाईआ। दु:ख दलिद्र ना रहे तन, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सतिगुर बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। धुर दा राग सुणावे कन्न, नाद अनादी आप जणाईआ। करे प्रकाश चाढ़्ह के चन्न, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। हरख़ सोग़ मेट के ग़म, चिन्ता चिखा विच ना कोए रखाईआ। लेखे लावे पवण स्वासी दम, दामनगीर आप हो जाईआ। वेख वखाउणे काया माटी चम्म, चम्मदृष्टी फोल फुलाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन सतिगुर घर पए जम्म, तिस तन दु:ख ना लागे राईआ। सतिगुर भेव खोल्हे ब्रह्म, पारब्रह्म दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। रोग सोग जाण नट्ठ, तत्व तत रहिण ना पाईआ। जो एका नाम ल्ए रट, रट्टा दीन दुनी चुकाईआ। सगल वसूरे जाण लथ्थ, ग़म संताप ना कोए सताईआ। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, परम पुरख प्रभ झोली पाईआ। सच सरोवर चरण धूढ़ी अट्ठ सट्ठ, मजन इक्को वार वखाईआ। जगत जहान लेखा होवे भट्ठ, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। दु:ख रोग सतिगुर सरन, निरुगण सरगुण दया कमाईआ। लेखा चुक्के मरन डरन, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। हरिजन मंज़ल साची चढ़न, जिथ्थे कबीर जुलाहा आसण लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सच दवारे साचे घर खड़्हन, जिथ्थे मिले मेल धुरदरगाहीआ। झगड़ा मेटे चोटी जड़न, चेतन आपणे रंग समाईआ। आपे होए हार भन्न्हण घड़न, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। गुरमुख दु:ख हंगता विच कदे ना सड़न, अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। गुरमुख दु:ख रोग ना कोए व्यापे, संसा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां खुल्ल्हे बन्द किवाड़ी ताके, बजर कपाटी डेरा ढाहीआ। शब्द सुणाए धुर दा नादे, नादी धुन शनवाईआ। उन्हां दा तन वजूद साधे, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाशे, अंध अंधेरा दए चुकाईआ। मातलोक विच्चों करे बन्द खलासे, खलासा आपणा इक दृढ़ाईआ। अट्ठे पहर रखे भरवासे, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ।

❋

❋

आत्म परमात्म जोड़े नाते, साक सज्जण सैण इक अख्वाईआ। एथे ओथे दो जहानां सदा बख्शे साथे, आपणी गोद आप बिठाईआ। आत्म ब्रह्म लाडले काके, तन ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जगत वासना रोग ना कोए संतापे, चिन्ता नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर पूरा किलविख पाप जन्म जन्म दे काटे, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण गुरमुखां सद रखे दे कर हाथे मेहरवान महिबूब मेहर नज़र आपणी अगम्म उठाईआ।

२३ माघ शहिनशाही सम्मत ७ कर्म सिँघ दे गृह गुरबचन सिँघ दर्शन सिँघ नयाशाला, जोगिन्दर सिँघ डडवां, करतार सिँघ भूमली, प्रसिन्न कौर फ़तिह नन्गल, बीरो फ़तिह नन्गल, जगीर सिँघ सोहल,

सरूप सिँघ गुरदासपुर, चरण सिँघ नवां पिण्ड जवंद सिँघ नवां पिण्ड, दुरगी नवां पिण्ड,
गुरचरण कौर नयाशाला, पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे वक्त सुहञ्जणा तेई माघ, मग्न भगतां दए कराईआ। गुरमुखां दीपक जोती जगे चराग़, चराग़ाहां होए रुशनाईआ। निरगुण धार आपणे हथ्थ पकड़े वाग, आत्म परमात्म डोरी आप उठाईआ। हरिजन हँस बणावे काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। सन्त सुहेला जाए जाग, गुर चेला नैण उठाईआ। रावी कहे मेरे होणे वड वड भाग, भागवान हो के सीस निवाईआ। मेरा लेखा पूरा होणा आदि, आदि निरँजण दया कमाईआ। मैनूं आ गई अर्जन वाली याद, भेव देणा खुल्हाईआ। मुहम्मद दी फ़रयाद, पड़दा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। रावी कहे मेरी आसा मनसा पूरी होई उम्मीद, सति सच जणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी ख़ुशीआं वाली ईद, ईदुलफितर नाल मिलाईआ। मुहम्मद कहे मेरे कलमे वाली ताकीद, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। चार यारी कहे पूरी होवे साडी रीझ, मनसा पूरब वेख वखाईआ। जो नाम कलमे दा बीजया बीज, पत्त टहिणी नाल महकाईआ। सुणना हुक्म धुर हदीस, कलमा हक शनवाईआ। करे खेल जगत जगदीश, जगदीश्र बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी आसा अगम्मी डण्डा, डण्डावत दए बदलाईआ। जिस दा खेल विच ब्रह्मण्डा, ब्रह्मण्ड रिहा उठाईआ। उहदा हुक्म वरते विच वरभण्डा, कायनात सीस निवाईआ। पर्दा रहे ना कोए नव खण्डा, नव नव धार नाल जणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा जेरज अंडा, उत्भुज

❋

❋

सेत्ज करे सफ़ाईआ। उस दा लेखा नाल नारद पंडा, नर नरायण हुक्म वरताईआ। जिस ने सुहाउणा कलयुग अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट फोल फुलाईआ। अमृत जल सीस वहाउणा ठंडा, छब्बी माघ रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी इक्को इक मनसा, मनुषां तों बाहर दयां जणाईआ। जो आसा रख के गया अवतार चौदवां हँसा, चौधवीं सदी अक्ख उठाईआ। जिस ने दीन दुनी दा इक्को करना बंसा, बंसरी वाला नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़े गढ़्ह हंगता, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। हुक्म देवे नारद पंडता, मुन आप समझाईआ। जिस झगड़ा मेटणा काया माटी तन दा, तत्व तत इक समझाईआ। भेव खोल्हणा आत्म ब्रह्म दा, पड़दा रहे ना राईआ। झगड़ा मेटणा ख़ुशी ग़म दा, ग़मखार आपणा हुक्म सुणाईआ। लहिणा रहे ना सरवन कन्न दा, धुन आत्मक राग उपजाईआ। छब्बी माघ निशान बणाउणा तारा चन्द दा, तृप्त दो हथ्थां नाल उठाईआ। एह लेखा बलि बावन वाले छल दा, अछल छल आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रावी कहे मेरी पिछली पूरब प्रीत, परम पुरख बणाईआ। त्रैगुण तों कर अतीत, त्रैभवण धनी दिती वड्याईआ। धार बख्श के ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। दस्स अगम्मा गीत, ढोला दिता सुणाईआ। मेरे उत्ते सतिगुर अर्जन होया शहीद, शहादत धर्म वाली भुगताईआ। मैं उस दी करनी दीद, दीदा दानिस्ता दर्शन पाईआ। सदी चौधवीं तेरे तन ना होवे कमीज, हुक्म बेपरवाहीआ। छब्बी माघ नूं गोली दे गल विच होवे ओह तवीत, जेहड़ा मेरे कन्ढ्ढे पार गल विच छुहाईआ। मैं उस दी रख के बैठी उडीक, साल बसाला ध्यान लगाईआ। उधरों मुहम्मद दी निकलणी चीक, चीक चिहाढ़ा देवे पाईआ। ख़ुद ख़ुदा ने करना तस्दीक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नौ सपारे ओह दस्सणे जेहड़े लिखे नहीं विच कुरान मजीद, नौ फुल्ल सदी चौधवीं वाले गोली सिर ते ल्ए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। रावी कहे मैं नारद देणा इशारा, सैनत इक लगाईआ। आजा मेरे किनारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नाल मिलाईआ। खेल वेख लै दोबारा, दोहरी कल वरताईआ। जिस पहलां दिता हुलारा, मेरा तट दिता सुहाईआ। फेर खेल करे इसतिगफ़ारा, हरि करता नूर इलाहीआ। जिस दा नूर होवे उज्यारा, चन्द सितारा सीस झुकाईआ। मैं होर दस्सां नर निरँकारा, की आपणी कार भुगताईआ। इक्की गुरसिक्खां नन्गीआं कढीआं होण तलवारां, मुट्ठी असमान वल्ल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं सुणया हुक्म शहिनशाही, शाह सुल्ताना किस बिध रिहा

❋

❋

सुणाईआ। मैं बण जाणा अज्जो राही, पुरीआं लोआं पैंडा लैणा मुकाईआ। जिधर जावां पैंदी जाए दुहाई, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। इक संदेशा देवां सुणाई, सच सच समझाईआ। चौवीं माघ नूं सिंघासण थल्ले नौ तिनके रखणे काही, गोबिन्द लिखणा नाल काली शाहीआ। फेर लेखा दस्सां धुर दे माही, की महिबूब हुक्म वरताईआ। मेरी सब तों वक्खरी पढ़ाई, विद्या जगत ना कोए जणाईआ। नाले दस्सांगा मेरी बोदी दी किन्नी लम्बाई, किस बिध जगत जहान लई वधाईआ। ओधरों सदी चौधवीं रही कुरलाई, कूक कूक सुणाईआ। रावी भज्जे वाहो दाही, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं बल नूं पुछ के आउणा किथों तक बावन दीआं होईआं कर्मां ढाई, गोबिन्द दा ढईआ देवे की गवाहीआ। मेरीआं बद्धीआं होवण दोवें बाहीं, अग्गा पिछा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं आउणा दूर दुराडा, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। प्रभू नाल लडाउणा लाडा, प्रेम प्रीती इक रखाईआ। जिस दा हुक्म वरतणा डाहढा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। फेर इशारा देणा की संदेशा देवे वाला बाजां, बाज़ी जगत वाली उलटाईआ। की खेल करे धुर दा राजा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह खेल अगम्मी कार, हरि करता आप कराईआ। पंझी माघ दिवस विचार, पंचम पंच दए वड्याईआ। खेल करे सच्ची सरकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। सिरों नन्गे पंज गुरसिख सीस बद्धी ना होवे दस्तार, बैठण चाँईं चाँईंआ। धूढ़ी मस्तक लाई होवे छार, लाइनां तिन्न तिन्न खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं इक किनारा तकां, रावी तेरा लेखा रवीदास दयां जणाईआ। मेरा कौल इकरार पक्का, मुहम्मद संधी दिती लिखाईआ। सताई माघ नूं गुरमुख सिँघ भेंटा चढ़ाउणा इक टका, कीमत टकयां वाली पाईआ। किशन सिँघ ने कोरा सवा गज़ ल्याउणा लट्ठा, कन्नीआं चारे लैणीआं कतराईआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु होणा इक्ट्ठा, भगत बैठण चाँईं चाँईंआ। नारद ने सब नूं मख़ौल करना ठट्ठा, हासे वाली ख़ुशी बणाईआ। वेखो रब्ब दा वेस धरया विच जट्टां, जटा जूट समझ कोए ना आईआ। सन्ता सिँघ दो तलवारां बद्धीआं होवण दोवीं पट्टा, हथ्थ गर्दन उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। रावी कहे तेई माघ दिहाढ़ा चंगा, सूर्या चन्द सीस निवाईआ। भगतां दा चरणोदक मंगे गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती सीस निवाईआ। जिन्हां दा प्रभ नाल प्यार सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आया लम्बा, जुग चौकड़ी गंढ पवाईआ। जिन्हां दा सदा तूं मेरा मैं तेरा रिहा छन्दा, सोहँ ढोला गीत अलाहीआ। ओह कूड़ी

❋

❋

क्रिया मेट के धन्दा, धर्म दी धार विच समाईआ। जिन्हां नूं साहिब लाए अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ। उन्हां दा सीस ना होवे नंगा, दस्तार आपणे दस्त बंधाईआ। उलटा कर पलँघा, दीन दुनी दए उलटाईआ। लेखा जाणे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर माण दवाए माढ़ा चंगा, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। हरिजन हरि भगत ना होवे अन्धा, अज्ञान अंधेरा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सताई माघ कहे लिखारीआं अग्गे होण पंज पंज जोतां, जोती धार मिले वड्याईआ। सब दीआं सांझीआं करनीआं गोतां, वरन बरन दा डेरा ढाहीआ। कलयुग जीवां होणीआं मौतां, मलकुलमौत भज्जे वाहो दाहीआ। उत्तर पूरब पच्छम दक्खण फिरे नाल शौंका, शौकीन हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रावी कहे मैं आपणा सुणाउणा दुक्ख, पिछले चार जुग नाल रलाईआ। मैं आपणी दस्सणी भुक्ख, जो फ़ाके कट के वक्त लँघाईआ। मैं आपणा दस्सणा रुख़, किस बिध बदल के भज्जी वाहो दाहीआ। मैं आपणी दस्सणी कुख्ख, जीव जंतू कितने विच टिकाईआ। फेर अंगड़ाई लै के पैणा उठ, बलहीण बल प्रगटाईआ। फेर दस्सणा क्यों सोहँ मेरे उत्ते आ के पढ़ी तुक, चार जुग कवण प्रभ दे ढोले गाईआ। सदी चौधवीं दी गोली दी खुल्ही होवे गुत्त, पटका मस्तक उत्ते टिकाईआ। हरिसंगत साढे दस वजे रात दे खोह खोह दी पाउणी लुट्ट, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। एसे खेल नाल जगत जहान होणा दो टुक, टुकड़े धरनी धरत धवल वंड वंडाईआ। उस वेले सदी चौधवीं ते चौधवीं सदी दी गोली दोवें इक दूजे तों जाण रुट्ठ, मूंह चढ़दे लहिंदे वल्ल रखाईआ। किशन सिँघ ने फड़ना गुट्ट, दलीप सिँघ नाल मिलाईआ। महिन्दर सिँघ पढ़नी तुक, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। फेर करना अंधेरा घुप्प, शमादान देणे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप जणाईआ। सच कहे मैं ज़रूर सच्चा, प्रभ सच दिती वड्याईआ। जुग चौकड़ी मैं बणया रिहा प्रभू दा बच्चा, वड्डा छोटा ना रूप बदलाईआ। मैनूं अवतार गुरु मारदे रहे जफ्फा, गलवकड़ी लैण पाईआ। मैं परमात्मा नूं किहा इन्हां नूं थोड़ा थोड़ा देवीं गफ्फा, झोली ख़ुशी नाल भराईआ। नाल वंड जगत उँगलां चप्पा, चप्पा चप्पा टुकड़ा सब दे हथ्थ फड़ाईआ। एसे विच्चों सब नूं होवे नफ़ा, नुकसान नज़र कोए ना आईआ। फेर मैं खिड़ खिड़ा के हस्सा, हस्स के दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तेई माघ कहे मेरे अन्तर आया धमाका, भय विच दयां जणाईआ। जगत टुट्टण लग्गा साका, सज्जण रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा तक्कया

❋

❋

ख़ाका, बरी तरी फोल फुलाईआ। मालक बण के इक्को आका, अक्ल बुद्धी तों परे रिहा जणाईआ। जिस ने तेग़ बहादर दा लेखा पूरा कराया विच ढाका, आशा गोबिन्द माछूवाड़े पूर कराईआ। अगले साल बदल देणा साका, साख़ी नवीं दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। रावी कहे मैं खेल तकणा हज़ूर, हज़रतां तों परे दए जणाईआ। मैं चरण कँवलां होणा मशकूर, निउँ निउँ लागां पाईंआ। अठाई माघ जिस ने थोड़ा चले जाणा दूर, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं मस्तक लाउणी धूढ़, टिक्के ख़ाक रमाईआ। सेवक बणां मज़दूर, चाकर नाउँ धराईआ। सच दस्सांगा सदी चौधवीं अन्त किस दे विच कसूर, क्यों उम्मत कसर लग्गे थांउँ थाँईंआ। मेरे मालक दा इक्को नूर, नूर नुराना नूर इलाहीआ। जो पूरन सर्ब कला भरपूर, भरपूर आपणा हुक्म वरताईआ। नौवां सालां नौवां खण्डां दे नौ लथ्थणे पूर, नौ दवारे समझ किसे ना आईआ। दीन दुनी चतुर सुघड़ होए मूर्ख मूढ़्ह, बुद्धी कम्म कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरी आशा खरबां खरब, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। सदी चौधवीं दा फेर होणा अन्त जिस नूं देवे कोए ना ज़रब, हासल समझ किसे ना आईआ। मेरा महिबूब जिंना चिर कदम रखे ना विच अरब, अरेबीआ लेखा ना दए मुकाईआ। मेरी मंज़ूर होवे ना अर्ज़, जिंना चिर साहिब सुणे ना चाँईं चाँईंआ। मशरक विच्चों आए मग़रब, ग़रबन आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा पूरब खाता वेखे दरब, दाइनज़ा लू ज़ोमो इज़ू बेपरवाहीआ।

नारद कहे गुरमुखो एह गुरदास पुरा, गुरदे वाल्यो लओ अंगड़ाईआ। एथों बदलणा दीन दुनी दा धुरा, धुर दा लेखा ना कोए मिटाईआ। मैं दस्सण आया राम सिँघ ने चव्ही माघ नूं सतिगुर दी गर्दन ते रखणा छुरा, नौ मिन्ट टिकाईआ। कोई ना समझयो बुरा, मैं ब्राह्मण पंडत जुग जुग उलटी गल्ल समझाईआ। मैनूं सारे मारदे गए मेरा बेड़ा ना रुढ़ा, प्रभ दी नित नित सेव कमाईआ। ना मैं बाल बणया ते ना मैं होया बुढ़ा, जवानी मेरी ल्ए अंगड़ाईआ। मेरी बोदी दा सदका मैनूं कोई नहीं थुड़ा, थुड़े थिड़क्यां सब नूं प्रभ नाल दयां मिलाईआ। मेरा जोड़ा आदि तों जुड़ा, जोड़ी सके ना कोए तुड़ाईआ। वेख्यो कलयुग अन्त रहिउ ना कोए निगुरा, बिना सतिगुर तों पार ना कोए लँघाईआ। ज़रूर कल्ल नूं मेरे वास्ते नारद कहे इक भेली ल्याउणी गुड़ा, फेर सगण भगतां दयां समझाईआ। जेहड़ी आशां रखी सी गोबिन्द अनन्दपुरा, उस दा भेव दयां खुल्हाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी कार कमाईआ। नारद कहे तेई माघ नूं मैं देवां पिछली वधाई, जिस दिन राम भीलणी दिती वड्याईआ। एसे दिन ब्राह्मण ने बलि तों कर्मां मंगीआं सी ढाई, ढाई सौ साल दी आशा गोबिन्द ने एसे दिन उपजाईआ। जिन्हां गुरमुखां दा विवहार होया एह गोबिन्द दे पिछले सिख ओह इन्हां दा सांईं, लहिणा पूरब लेखे पाईआ। सतिगुर शब्द दा हुक्म कदे ना समझो अजाईं, बिना विहार तों कार ना कोए भुगताईआ। जन भगतो जदों वेला लद गया दुनिया रोवेगी मार के धाही, ओ धाही मारन वाल्यो धवल ते बैठा माही नज़र किसे ना आईआ। अज्ज तुहाडा मालक भावें एहदे मस्तक ला दयो शाही, फेर वी तुहाडी सेव कमाईआ। तुहाडे पिच्छे बण के आया राही, दो जहानां पैंडा आया मुकाईआ। एहदा प्रेम ते मुहब्बत वाला नाता तुहाडे गल दी फाही, जिसने फाँसी जम दी दिती कटाईआ। इहने चार जुग नहीं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिछली कीती किरसाणी ते वाही, जिस वाही विच्चों गुरमुख बूटे ल्ए उगाईआ। एह धुर दी खेल खेल नहीं पराई, किसे अवतार पैग़म्बर गुरु दे हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। जदों आवे ते आवे चुक्क के बाहीं, जन भगतां आपणीआं भुजां उत्ते टिकाईआ। इहो बाबल ते इहो माही, जेहड़ा महल्ल विच रह के अटल आपणा हुक्म वरताईआ। कर्मां दा बूटा ते कर्मां दा फल कर्म सिँघ रिहा खाई, जिसदे घर वज्ज रही वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सदा लावारिस, वारिस भगतां दा आप अख्वाईआ।

२४ माघ शहिनशाही सम्मत ७ गुरबचन सिँघ ते दर्शन सिँघ दे नवित पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदासपुर

नारद कहे सुभागा चढ़या माघ चव्ही, चौबीसवां अवतार दया कमाईआ। जिस मनसा पूरी करनी रवीदास रवी, रावी दी आसा पूर कराईआ। जिस दा लेखा गाया बाल्मीक बणके कवी, कावय कर्म कांड तों बाहर जणाईआ। अर्जन ने आशा रखी बैठ के तत्ती तवी, तव प्रशाद कहि के सीस निवाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे प्रभ नवीं, नव नौ आपणा हुक्म वरताईआ। धुर दी कार कदे ना भवी, भव सागर वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे मेरी पूरी होवे सध्धर, सध्धरां विच ख़ुशी मनाईआ। परम पुरख करे कदर, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। मेहरवान मेहर दी करे नदर, नज़र आपणी इक उठाईआ। मेरा लेखा देवे बदल, बदली करे थांउँ थाँईंआ। कूड़ी क्रिया करके कत्ल, कातिल आपणा हुक्म वरताईआ। जगत जहान वेखे

❋

❋

बेवतन, वतनां वाल्यां ल्ए मिलाईआ। जिस सुहाउणा रावी दा कन्ढ्ढा पतण, पत्रका सीता राम वाली फोल फुलाईआ। जेहड़ी आशा रखी मुहम्मद जिस वेले कीता दफ़न, परवरदिगार सीस निवाईआ। मेरा काअब्यां तों बाहर होवे कफ्फ़न, कोहकाफ़ तों परे तेरी रुशनाईआ। मेरी लाज आवीं रखण, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। तूं मालक अलखणा अलखण, परवरदिगार नूर इलाहीआ। अवतार पैग़म्बर तेरी महिमा दस्सण, पैग़म्बर सिफ्तां नाल सालाहीआ। जिस वेले दीन दुनी लग्गे मच्चण, आंच अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। फेर नवीं रचणी रचन, रचणा आपणी देणी जणाईआ। भाग लगाउणा काया कंचन, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। बिना रूह तों बुत लग्गा हस्सण, मकबरे विच ख़ुशी मनाईआ। मेरे परवरदिगार मेहरवान महिबूब जिस वेले आवें विच पच्छम, पिछला लेखा पूर देणा कराईआ। मैं वेखां खेल तेरी अगम्मी नूरी अक्खण, जगत नेत्र कम्म किसे ना आईआ। तूं वसें घट घटण, घट घट अन्तर रिहा समाईआ। नाल होवे गोबिन्द पाटल पटण, पटणे वाला संग मिलाईआ। जगत जहान मेटे रट्टण, रट्टा कूड़ रहे ना राईआ। तेरा सति सरूप धार जट्टण, सति सतिवादी नूर इलाहीआ। मैं दीन दुनी लग्गा छड्डण, तन वजूद नाता उम्मत नालों तुड़ाईआ। मेरा पुकारे मास हड्डण, नाड़ी नाड़ी कूक जणाईआ। तेरे नाल लग्गी रहे लग्न, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। झट मकबरे विच दीपक लग्गा जगण, प्रकाश होया नूर इलाहीआ। मुहम्मदा मेरे लेखे लग्गा तेरा बदन, बदला सहिज दयां चुकाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं लग्गी लँघण, आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी लग्गे दगण, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तेरा सवा पा न्याज़ होवे सगण, मकबरा तेरा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती इक्को वार लओ अंगड़ाई, अंगी तन नाल छुहाईआ। नेत्र कजला पाउणा चाँईं चाँईं, नैण अक्ख अक्ख बदलाईआ। राह तकणा धुर दे माही, भज्जणा वाहो दाहीआ। टपदयां जाणा बेले काही, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। आपणा लहिंगा लैणा उठाई, सज्जे बाज़ू उत्ते टिकाईआ। मेरा लेखा पिछला रिहा समझाई, पूरब रिहा जणाईआ। रावी कन्ढ्ढे इंज पहुंचणा जिवें सौहरयां घर जवाई, मेरी बोदी दए गवाहीआ। पर याद रखयो सब दे कोल प्यार दीआं मुट्ठां होवण ढाई, ढईआ गोबिन्द वाला नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। नारद कहे मैनूं दिसे राह पद्धरा, जंगल जूह ना कोए वड्याईआ। तुसां संभालणा आपणा घग्गरा, घग्गर दे कन्ढ्ढे गोबिन्द निशाना गया लगाईआ। फेर लेखा दस्सां अगला, की करता हुक्म सुणाईआ। जगत जहान तकणा बग बपड़ा बग़ला, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। तुहानूं राह विच ज़रूर मेरा पवेगा झपला, पलक विच

❋

❋

झलक दयां वखाईआ। मेरा रूप मुन कपला, कपल मुन मेरे वरगा जगत गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो निरगुण धार निरगुण रूप विच रतला, दूसर रंग नज़र कोए ना आईआ।

२४ माघ शहिनशाही सम्मत ७ महिंगा सिंघ, कर्म सिंघ, जरनैल सिँघ देवां, गुरो राम कौर चतर कौर सद्दा,
अजीत सिंघ, हमराज बंसो गज़नी पुर, सुलखणी गज़नी पुर, दारा सिँघ गज़नी पुर, छिन्दो मदीपुर,
गुरमेज कौर कठिआली, करतारी दोरांगला, महिन्दर कौर काला नन्गल,
पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदास पुर

चौवी माघ कहे मेरी ख़ुशीआं भरी रैण, भिन्नड़ी लोकमात वड्याईआ। सच संदेशा आई कहिण, बिन रसना जेहवा शब्द अगम्मी ढोला गाईआ। सब दा मालक इक्को नर नरायण, नर हरि इक अख्वाईआ। जो आत्म परमात्म साक सज्जण सैण, सख़ी सुल्तान इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म दा दो जहानां वगदा वहिण, नाम कलमा अगम्म दृढ़ाईआ। ओह सब दा लेखा लहिणा देणा आया देण, दो जहानां भरम रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच सच दृढ़ाईआ। माघ कहे मैं आया लोकमात भज्जा, भजन बन्दगी वाल्यां दयां जणाईआ। सच धर्म दी साची जगह, जिथ्थे जगे जोत नूर इलाहीआ। आत्म परमात्म धार मिले मज़ा, अमृत रस आबेहयात मुख चुआईआ। नेड़ ना आवे कूड़ कज़ा, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। धुर दा हुक्म चलावे मनावे आपणी इक रज़ा, राज़क रिज़क रहीम दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वडा वड वड्याईआ। चौव्ही माघ कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, पुरख अकाल सीस निवाईआ। दीनां बंधप मेरे दयाल, ठाकर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। उठ वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणी लैण अंगड़ाईआ। सदी चौधवीं कर ख्याल, ख्यालात तक ख़लक ख़ुदाईआ। चार कुण्ट होया बेहाल, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। नव सत्त सिर ते कूके काल, महाकाल भेव ना कोए खुल्हाईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। फल नाम दिसे ना काया डाल, साढे तिन्न हथ्थ ख़ाली सिंमल रिहा लहराईआ। अमृत सुहाए कोए ना ताल, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। चुरासी विच्चों होए ना कोए बहाल, फाँसी जम ना कोए तुड़ाईआ। मेहरवान महिबूब कर प्रितपाल, प्रितपालक तेरी ओट तकाईआ। सम्बल बहि के कर संभाल, गोबिन्द लेखा वेख

❋

❋

वखाईआ। तेरी होवे अगम्मढ़ी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। चौव्ही माघ कहे मेरा इक्को इक सजदा, कदमबोसी विच वड्याईआ। नूर तक अगम्मी रब्ब दा, आलमीन भेव खुल्हाईआ। जिस नूं जगत जहान गया लभ्भदा, गुप्त ज़ाहर अक्ख उठाईआ। जगत जिज्ञासू गया सद्ददा, भगत भगवन राह तकाईआ। उहदा खेल जगत जहान सबब्ब दा, सुबह शाम वंड ना कोए वंडाईआ। उस दा नगारा इक्को नद दा, अनहद नादी धुन शनवाईआ। दीपक दो जहानां जगदा, नूरी जोत डगमगाईआ। जो सन्त सुहेले जुग जुग लभ्भदा, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। जो भेव खोल्हे आदि अन्त मध दा, पूरब पड़दा रहे ना राईआ। कलयुग रूप तके बगढ़े बप दा, नव सत्त खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चौव्ही माघ कहे ओह आ गया नारद पंडा, ब्रह्मण्ड आपणा पन्ध मुकाईआ। हथ्थ फड़ के कलयुग वाला डण्डा, डण्डावत पुट्ठे हथ्थ कराईआ। बोदी दा वाल कर के लम्बा, साडे तिन्न हथ्थ रिहा वखाईआ। अग्गे खेल करे अचंभा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। कुझ लेखा दस्से गुर तेग़ बहादर जिस जहाज़ पार कराया ला के कंधा, कन्ढ्ढी आपणा भेव चुकाईआ। किस बिध जगत जहान आया लँघ, पाँधी बण के राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वखाईआ। नारद कहे प्रभू मेरी नमो नमस्ते, डण्डावत करवाउण वाल्या क्यों डण्डा रिहा वखाईआ। मैनूं विष्न ब्रह्मा शिव मिले विच रस्ते, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैं संदेशा दिता नस्सदे नस्सदे, सहिज सहिज नाल जणाईआ। आओ तक्को धरती उत्ते खेड़े रहिणे नहीं वसदे, बस्ती नज़र कोए ना आईआ। हुक्म वरतणे इक अलख दे, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वैअदे कौल इकरार पूरे होणे पक्क दे, जो पेशीनगोईआं अवतार पैग़म्बर गुरु आए जणाईआ। ओह वेखो चार कुण्ट अंग्यारे तपदे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। माया रूप धर ल्ए डस्सण वाले सप्प दे, शाह सुल्तान डंग चलाईआ। सदी चौधवीं बेड़े पूर भर गए पप्प दे, पतत्तां पुनीत ना कोए बणाईआ। नारद कहे मैं सच दस्सां जेहड़े प्रभू नूं नहीं जपदे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। उन्हां दे लेखे अन्तिम होणे कक्ख दे, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं देंदा आया होका, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। सुण लओ चौदां तबक ते चौदां लोका, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। प्रभ आपणे हथ्थ विच दीन दुनी दा रखे मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा संदेशा दिता सी गोबिन्द विच पौंटा, पटने वाला आपणी कार भुरताईआ। जिस ने नाम दी चलाई इक्को नौका, नईया जगत जहान गया

❋

❋

वखाईआ। उस दा लेखा पूरा करना पुरख अकाल नाल शौंका, शक शकूक रहिण कोए ना पाईआ। नाले नारद ने आह कर के भरया हौका, हाए उफ़ कर सुणाईआ। मेरे साहिब दा इक्को ढौंका, ढईए वाला पन्ध चुकाईआ। अग्गे समां नहीं रहिणा बहुता, सदी चौधवीं नेत्र रोवे मारे धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैं आया थक्का टुट्टा, पिछला पन्ध मुकाईआ। मेरे रूप नूं सतिगुर धार समझ के बन्न्ह लओ दोवें गुट्टा, हथ्थकड़ी जगत वाली लगाईआ। मेरा रूप अगम्मी असमान तों परे टुट्टा, धरनी धरत धवल उत्ते सोभा पाईआ। मेरा वैराग मेरे अन्दरों फुट्टा, फुटकल दा झगड़ा रहे ना राईआ। खेल करे अबिनाशी अचुता, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार भुगताईआ। मैं ज़रूर दस्सांगा सतिजुग विच इक्को शब्द ते इक्को तुका, तुख्मतासीर प्रभ ने सब दा देणा बदलाईआ। किसे दे मुख नहीं लग्गणा नड़ी हुक्का, हुक्म वरते शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। मेरा इके नूं सीस झुका, दूसर सिर ना कदे निवाईआ। मैं उस दर ते पुज्जा, जिस नूं दो जहान पूज के आपणा झट लँघाईआ। मैं भेव खुल्हाउणा गुज्झा, पर्दा अन्दरों देणा उठाईआ। इक्को आदि इक्को अन्त ते इक्को साहिब दा मुद्दा, जो मुद्दत दे विछड़यां ल्ए मिलाईआ। ओह भाग लगावे धरनी उत्ते बसुधा, सुध सब दी दए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैं तकां इक साहिब दी हस्ती, हस्त कीटां दयां जणाईआ। मेरे नाल गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती, भज्जीआं आईआं वाहो दाहीआ। बिना कदमां तों वड़ गईआं ओस प्रभू दी बस्ती, जिस बस्ते सब दे देणे बंधाईआ। नूर ज़हूर तक के चढ़ी मस्ती, मस्त ख़ुमारी विच जगत कर्म दी बीमारी रहे ना राईआ। नाल मैं वी कीता दरसी, दरस करके आपणी बोदी दिती हिलाईआ। ख़ुशीआं नाल रखां अग्गे इक अर्ज़ी, आरज़ू देणी दृढ़ाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार तेरी केहड़ी मर्ज़ी, किस बिध आपणा हुक्म वरताईआ। मैं खेल तकणी नरायण नर दी, नर हरि पड़दा देणा चुकाईआ। मैं कोई अवतार पैग़म्बर गुरु लोकमात नहीं मन्नणा फ़र्ज़ी, बिना तेरे तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच दस्स किस बिध ग़रीब निमाणयां बणें दर्दी, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। क्यों शरअ छुरी बणी करदी, दीन मज़्हब कातिल मक्तूल दोवें रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी नी सुरस्ती जमना, ज़ामन इक लओ बणाईआ। ओह तक्को जिस ने किसे नूं रहिण नहीं देणा नाल अमना, जिस दा लेखा ऐमनाबाद विच नानक गया लिखाईआ। ओह सब दे दो जहानां विच कढे संमणा, सम्मत शहिनशाही अट्ठ पहली चेत्र देवे गवाहीआ। जिस दा इक्को

❋

❋

गुलशन ते इक्को चमना, दो जहान वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस ने रूप बदलाया गोबिन्द दुष्ट दमना, दोहरी आपणी कल वरताईआ। ओस दा हुक्म संदेश फ़रमान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश ने मन्नणा, सिर अग्गे ना कोए उठाईआ। जिस जगत जहान दा बेड़ा बन्न्हणा, शब्द डोरी हथ्थ उठाईआ। सदी चौधवीं मेटणा पन्धना, मुहम्मद पाँधी दा लेखा रहे ना राईआ। जिस नूं वेख के ईसा मूसा कम्बणा, सदी बीसवीं ल्ए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैं आया भज्जा नट्ठा, पिछला पन्ध मुकाईआ। मैनूं दो जहान करदे रहे ठट्ठा, हासी कर के ताड़ी लाईआ। वेखो जांदा प्रभू दा पट्ठा, भगत आपणा रूप बदलाईआ। मैनूं याद इक्को टप्पा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला गाईआ। मैं सुण के हो गया हक्का बक्का, हैरानी विच आपणी करवट लई बदलाईआ। मैं फिर पैग़म्बरां नूं ताड़ी मार के किहा अगले साल मेरा मालक ज़रूर जाएगा विच मक्का, मुहम्मद दा मकबरा वेख वखाईआ। फेर ईसा मूसा नूं लग्गे धक्का, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। लहिणा देणा मिटणा बूरा कक्का, कालख टिक्के वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे मेरी बौहड़ी बौहड़ी, दरोही दरोही कर सुणाईआ। इक हुक्म संदेशा जाणा सक्खर रोड़ी, हुक्म देवे नूर इलाहीआ। जिस दे हथ्थ चौदां तबक दी डोरी, चौदां सदीआं गंढ पवाईआ। उस दी खेल वरतणी थोड़ी थोड़ी, नव नव वंड वंडाईआ। जगत जहान करना जोड़ी जोड़ी, तीजा हिस्सा कोए ना पाईआ। बाजां वाला आवे वागां मोड़ी, नीले वाला नीली धार तों परे आपणी करे जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं वेखणा खेल विच हिन्द, हिन्दी अरबी फ़ारसी समझ कोए ना पाईआ। जिस साहिब दी सारे करदे निन्द, निंदिआ विच जगत लोकाईआ। उस दा इक्को नूर ते इक्को बिन्द, जिस नूं बिन्दराबन वाले काहन बैठे सीस झुकाईआ। ओह मेरा दाता सूरबीर मरगिंद, बिना मृगशाला तों बैठा आसण लाईआ। जिस दा लेखा जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा हुक्म सागर सिन्ध, दो जहान ना कोए अटकाईआ। ओह दाता गम्भीर गहर गुणी गहिन्द, गवर नूर इलाहीआ। जिस ने सब दी मेटणी चिन्द, चिन्ता चिखा दए गंवाईआ। पूजा रहिण नहीं देणी किसे लिंग, एका इष्ट होवे नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे मैं वेखां गुड़ दी रोड़ी, जो राम राम भेंट चढ़ाईआ। राम दी राम नाल बणी रहे जोड़ी, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। जुगां दी आयू बीते थोड़ी थोड़ी, कलयुग दी चार लख बत्ती हज़ार पूर ना कोए कराईआ।

❋

❋

सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर सदा चढ़े अगम्मी घोड़ी, जिस दी ज़ीन पाखर वेखण कोए ना आईआ। उस दी खेल होवे दोहरी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरगुण हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां दात देवे नाम भण्डारे दी जगत जहान नालों चोरी, रातीं सुत्तयां दिने जागदयां उन्हां दे काया मन्दिर अन्दर दए टिकाईआ। अमृत रस मिट्ठा निजर झिरना भोरा भोरा देवे भोरी, भरमां दा डेरा देवे ढाहीआ। जगत विकारां काया मन्दिर देवे होड़ी, होड़ा सस्से उत्ते लगाईआ। हँ ब्रह्म आत्म परमात्म खेल दस्से तोरी मोरी, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। नारद कहे ओए चव्हीएं माघा, माघा मार के दे वखाईआ। क्यों तेरे होए वड भागा, लोकमात मिली वड्याईआ। माघ कहे मैं निगह मारी उत्ते ढाबा, कन्ढ्ढी बैठा वेख वखाईआ। जिथ्थे हुन्दी सी काही ते दाभा, काने आपणा रंग वखाईआ। मिलदा इक्को प्रेम दा आबा, आबेहयात रूप बदलाईआ। जिथ्थे गोबिन्द ने गुरसिक्खां दा कीता हिसाबा, लहिणा देणा जन्म कर्म दा फोल फुलाईआ। फिर इशारा कीता वल्ल काअबा, मुखी तीर वाली उठाईआ। फिर पुरख अकाल नूं कर के अदाबा, सीस जगदीश दिता झुकाईआ। फिर नूर तक्कया निरगुण नूर बाबा, जो सरगुण दसां जामयां विच समाईआ। फिर ख़ुशी विच होया बागो बागा, बग़ीचा तक ख़लक ख़ुदाईआ। नाले इशारा कीता मेरा पुरख अकाल दीन दयाल जदों आवे ते आवे विच माझा, जिस विच गोबिन्द कदम ना गया टिकाईआ। नौ वार काही उत्ते गोबिन्द गोबिन्द लिख के आखा, काला अक्खर गया टिकाईआ। जिस वेले अवतार पैग़म्बर गुरुआं दीआं वध गईआं शाख़ां, शनाख़त वाला नज़र कोए ना आईआ। उस वेले बिना पुरख अकाल तों होवे कोए ना राखा, नौ तिन्नके काही दे देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नौ तिन्नके कहिण गोबिन्द दा नाउँ चलणा नौ खण्ड, गोबिन्द नवां रूप बदलाईआ। पिछली पिच्छे गई हंढ, अग्गे हुक्म वरते बेपरवाहीआ। जिस ने लेखा पूरा करना तारा चन्द, चन्द सितार बैठण सीस निवाईआ। चौदां तबकां मुहम्मद दी पूरी होवे मंग, सदी चौधवीं सीस झुकाईआ। एह खेल सूरा सरबंग, हरि करता आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक हो आईआ। नारद कहे मैं रावी दा तकां किनारा, दूर दुराडा ध्यान लगाईआ। मेरे नाल चार नूर दीआं मुटयारां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सोभा पाईआ। जिन्हां दीआं अन्तर निरन्तर खिच्चीआं तारां, सितार इक रिहा हिलाईआ। वहिणां दीआं तकां धारां, जल धार रूप दरसाईआ। जिन्हां दीआं जुग जुग लग्गीआं रहीआं बहारां, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। उन्हां दे लिबास ना जगत साड़ीआं ते सलवारां, वस्त्र भूषन समझ

❋

❋

कोए ना पाईआ। इक्को पुरख अकाल अग्गे करन पुकारां, पुनह पुनह सीस निवाईआ। दरोही सदी चौधवीं वक्त चुका दे चार यारां, नाता जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। नारद कहे मेरा साहिब पुरख समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दी कथा सारे गए कथ, कथनी रसना जेहवा रूप बणाईआ। जगत जहान चलदा रिहा रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस ने लहिणा पूरा कीता राम बेटा दसरथ, बन जंगलां विच भवाईआ। रावण लाह के सथ्थर सथ, पैंडा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मार्ग इक दरसाईआ। नारद कहे मैं की करां ब्यान, कहिण किछ ना पाईआ। जिस ने कृष्न नूं मारया बाण, बधक रूप बदलाईआ। उस दा लेखा विच जहान, कलयुग नाता नाल जुड़ाईआ। जन्म दिता श्री भगवान, मानस देही मिली वड्याईआ। कलयुग दा लेखा अन्त पूरा होवे विच जहान, जहालत कूड़ रहे ना राईआ। ओह छुरा गर्दन उत्ते धरे आण, ख़ुशीआं नाल टिकाईआ। शरअ विच ज़िब्हा हो जाणे इन्सान, इन्सानीअत आपणा पन्ध मुकाईआ। कलमा करे ना कोए कल्याण, कायनात रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आप चुकाईआ। छुरा कहे मेरा रूप तिक्खा, तिक्खी धार जणाईआ। जिस दा लेख परवरदिगार ने लिखा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जेहड़ा धर्म दी धार विच पूरा दिसे ना सिखा, सिख सतिगुर विच ना कोए समाईआ। उस दा सदी चौधवीं अन्तिम निकले सिट्टा, सिट्टेबाजी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। कीमत पैणी नहीं पथ्थर इट्टां, मढ़ी गोर रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। छुरा कहे मैं शरअ शरीअत करनी ज़िबह, बेज़बान हो के दयां सुणाईआ। फ़रमान देवे मेरा अब्बा, जो मालक नूर ख़ुदाईआ। एह सदी चौधवीं दा अन्तिम सद्दा, संदेशे विच सुणाईआ। कहर वरतणा नौ खण्ड पृथ्मी जग्हा जग्हा, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। उम्मत दा रहिणा नहीं अग्गा, अगली गंढ ना कोए पवाईआ। जिन्हा ने खाधा कट्टा वच्छा ढग्गा, ढोरां खल्ल लुहाईआ। अन्तिम सब ने चक्खणा मज़ा, जो मज़ाक प्रभ दा रहे उडाईआ। छुरा कहे मैं सच दस्सां सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधा ग्रन्थी पन्थी बचया रहिण कोए पाईआ। जिस कारन मुहम्मद ने कटाईआं लबां, गुर गोबिन्द मुच्छ दाढ़ी केस गया वधाईआ। एह सारीआं धुर दे मालक नूं इक्को रूप बणाउणी हद्दा, जगत हदूद नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। छुरा कहे मैं शरअ दा करना टुकड़ा, टुकड़े टुकड़े होए लोकाईआ। हुक्म मन्नणा

❋

❋

सच्चे सतिगुर दा, जो साहिब सतिगुर इक सुणाईआ। भाणा मन्नणा अगम्मा धुर दा, जो धुर दा मालक रिहा सुणाईआ। एह लेखा अनन्दपुर दा, पुरी अनन्द दा वासी गोबिन्द अन्त सरसे कन्ढ्ढे खेल खिलाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम बेड़ा होया रुढ़दा, कूड़ी क्रिया वहिण वहाईआ। उस वेले जगत विच नाम भण्डारा होणा थुड़ दा, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। कलयुग रूप धरना कलयुग रैण अंधेर घोर दा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेज वधणा ठग्ग चोर यार दा, भगत सन्त बैठण मुख छुपाईआ। उस वेले निरगुण नूर प्रगट होवे रूप निरँकार दा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जेहड़ा जुग जुग सतिजुग त्रेता द्वापर पार रिहा उतार दा, कलयुग अन्तिम लेखा दए चुकाईआ। खेल वरतणा निहकलंक कल्की अवतार दा, अमाम अमामा आपणा हुक्म सुणाईआ। जन भगतां विहार करना इक दस्तार दा, सीस जगदीश आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप अनूप बेपरवाह परवरदिगार दा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नूर करे रुशनाईआ।

२५ माघ शहिनशाही सम्मत ७ चतर सिंघ, ज्ञान सिंघ, अतर सिंघ, लखा सिंघ, हरदीप सिंघ, तरलोक सिँघ ओगरा, चरण सिंघ, प्रीतम कौर अन्तोर, बचन सिंघ, चरण सिँघ सन्तोख सिँघ सोहण सिँघ ज्ञानो सिम्मल सकोर,

उजागर सिँघ चेबे, गुरबख्श सिंघ रत्न कौर नुशहरा, बिशन सिँघ ओगरा, दीपो उच्चा पिण्ड,
अवतार सिँघ सिम्मल सकोर, लाल सिंघ, महिन्दर सिँघ धीरा दईआ, लाल चन्द भीमपुर,
प्रकाश कौर पुन्नी सालोवाल, संसार सिँघ हमराज पुर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर

पंझी माघ कहे मेरा खेल विच संसारे, संसारी भण्डारी सँघारी सारे प्रभ नूं सीस निवाईआ। हुण संदेशा धुर दा सुणया नारद मुन अपारे, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी दिता दृढ़ाईआ। नारद कहे मैं झट होया हुश्यारे, होश प्रभ ने दिती कराईआ। झट पहुंचया सचखण्ड दवारे, प्रभ चरण कँवल सीस निवाईआ। नूर तक्कया तेई अवतारे, अवतर बैठे डगमगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नूर तक्कया उज्यारे, ज़हूर इक्को इक वखाईआ। नानक निरगुण नूर जोत तकी अगम्म अपारे, अलख अगोचर दिती वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं विच बुलाए जैकारे, ढोला सोहला इक्को दिता वड्याईआ। मेहरवानो मर्द मर्दानो नौजवानो जीव जंत तुहाडे सहारे, नव सत्त बैठे ध्यान लगाईआ। उठो तक्को की कलयुग करे कारे, करनी आपणी कार भुगताईआ। चारों कुण्ट होए विभचारे, शब्द नाद धुंन ना कोए शनवाईआ। मनुआ मन होया हँकारे, कूड़ क्रिया करे लड़ाईआ। जीव

❋

❋

जंत होए दुख्यारे, साध सन्त रोवण मारन धाहीआ। जो नाम कलमे दे वंडे भण्डारे, अक्खरां वाली सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मैं अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीता हासा, हस्स हस्स के सीस निवाईआ। आओ तक्को वेखो जगत तमाशा, की कलयुग कल वरताईआ। साचे मण्डल पावे कोई ना रासा, सुरती शब्दी गोपी काहन रंग ना कोए रंगाईआ। चेला गुरु उत्ते करे ना कोए भरवासा, मुरीद मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। सब दा ख़ाली दिसे काया कासा, हक भण्डारा ना कोए भराईआ। फिरी दरोही पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर रहे कुरलाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दा खोल्हो ताका, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी किसे दा दिसे कोए ना राखा, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। झगड़ा प्या ज़ाता पाता, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सति सच दा टुट्टया नाता, कूड़ क्रिया वज्जे वधाईआ। जेहड़ी धरनी धरत धवल मातलोक दस्स के आए गाथा, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। उस दा लेखा लहिणा मंगे पुरख समराथा, पुरख अकाला धुरदरगाहीआ। क्यों तुहाडे हुंदयां कलयुग होई अंधेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। निरगुण नूर ना कोए प्रकाशा, शब्दी धुन ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं अवतार पैग़म्बर गुरुआं सीस झुका के दिता इशारा, नमो नमो कहि के ख़ुशी बणाईआ। वेखो खेल परवरदिगारा, नर निरँकारा की आपणी कार भुगताईआ। जिस दा खेल वेखदे रहे जुग चारा, चौकड़ी बिन नैणां नैण उठाईआ। सो रूप अनूप तक्को अगम्म अपारा, अलख अगोचर वेख वखाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना सदी चौधवीं विच संसारा, बीस बीसा नाल मिलाईआ। आसा मनसा वेखे वेखणहारा, अगम्म अथाह पर्दा आप उठाईआ। जिस दी याद विच तत्ती लोह अर्जन सतिगुर रस माणया रावी किनारा, रवि ससि सीस निवाईआ। ओह नूर नुराना हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सब दा कर्ज़ लाहे उधारा, मकरूज़ लेखा दए चुकाईआ। जिस दा पेशीनगोईआं विच देंदे आए इशारा, भविक्ख्तां विच दृढ़ाईआ। कलि कल्की ल्ए अवतारा, अमाम अमामा खेल खिलाईआ। जिस मुहम्मद दा लौहणा भारा, उम्मत उम्मती लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर लोकमात वेखो जल्दी, बिन नैणां नैण उठाईआ। की खेल कलयुग कल दी, कलकाती की कार भुगताईआ। धार तक्को जगत विकारे दल दी, चार कुण्ट भज्जो वाहो दाहीआ। खेल वेखो कपट कूड़ छल दी, सति सच नज़र कोए ना आईआ। कीमत पाओ नानक वाली इक गल्ल दी, ““नानक लेखे इक

❋

❋

गल्ल”” जो नानक आया सुणाईआ। आसा तक्को राजे बलि दी, की बावन दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे तेई अवतार मारो उठ के झाती, बिन नैणा नैण उठाईआ। पैग़म्बर खोल्ह के वेखो ताकी, पर्दा अवर रहे ना राईआ। गुरु गुरदेव सतिगुरु वेखो जगत तमाशी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मानव दिसे ना कोए शब्द स्वासी, पृथ्मी आकाशी पन्ध ना कोए मुकाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जोत जगे ना किसे ललाटी, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। अमृत रस मिले ना काया माटी, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। नारद कहे सच पुछो कलयुग अन्तिम सब दी नेड़े आई वाटी, पिछला पन्ध ना कोए मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु पुरख अकाला दीन दयाला सब दा लेखा मंगे बाकी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। पहली चेत्र सब ने लिख के देणा शब्दी धार किन्ने सिख मुरीद सचखण्ड दे साडे साथी, बाकी राय धर्म दे हथ्थ फड़ाईआ। सम्मत शहिनशाही अठ, शब्द गुरु ने शब्द अस्व उत्ते मारनी पलाकी, पलां विच ब्रह्मण्ड खण्ड आपणे चरणां हेठ दबाईआ। झट मुहम्मद कूक के किहा मेरा ना कोई लेखा ना कोए हिसाबी, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। मेरा इक्को हुजरा ते इक्को महिराबी, महिबूब इक्को सीस निवाईआ। इक्को कलमा ते इक्को अहलादी, असल वसल इक्को इक समझाईआ। इक्को हुक्म ते इक्को नमाज़ी, सजदा इक्को इक रखाईआ। मैं सच दस्सां मेरे परवरदिगार ने मेरा लेखा मुकाउणा शताबी, शरअ दा डेरा देणा ढाहीआ। मेरी उम्मत दा नाता तुटणा पंज आबी, पंचम पंचम रंग रंगाईआ। खेल वेखणा नर मादी, मदीना मक्का दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदा हरि, हरि करता कार कमाईआ। मुहम्मद कहे मोज़ाना इलल ज़ुअ जाखो विज़ी, नाजिसते उज़ीअ पेशाने नबी, नूरे नवे परवरदिगारे ज़ाहिक ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मैं सब नूं जोड़ां हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ वखाईआ। वेखो खेल पुरख समरथ, जो करता धुरदरगाहीआ। जिस तुहाडा चलाया काया रथ, जोत शब्द नाल वड्याईआ। भण्डारा दिता सति, सच नाम अगम्म वरताईआ। जिस दी सिफ्त दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी आए रच, रचना जगत विच रचाईआ। अन्त आपणा भन्न के काया माटी कच्च, तन माटी ख़ाक मिलाईआ। हड्ड मास नाड़ी रही किसे ना रत, वजूद नज़र कोए ना पाईआ। मेल मिले कमलापति, पतिपरमेश्वर विच समाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर आए दस्स, शब्द संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान आवे वत, बेवतन वतन दोवें वेख वखाईआ।

❋

❋

जन भगतां रखे पत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरी इक्को इक आशा अख़ीर, बिन अक्खरां दयां दृढ़ाईआ। जिस मेरा महल्ल कीता तामीर, ज़मीर दिती बदलाईआ। दर्शन दे बेनज़ीर, नूर ज़हूर दिता चमकाईआ। बदल के तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। शरअ दी शरअ नाल वखा के लकीर, लैन ऐन दिती समझाईआ। नाम कलमे दा पा के ज़ंजीर, बन्धन धुर दा दिता बंधाईआ। निरगुण नूर ला दस्स तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मुहम्मद ज़रा वेख आपणी पुश्त, करवट लै बदलाईआ। मालक दा हुक्म सुण दरुस्त, जो दो जहानां रिहा दृढ़ाईआ। चार यारी कर चुस्त, उम्मत उम्मती नाल मिलाईआ। तेरा लहिणा देणा मुकणा अन्त मुफ्त, मुफ्ती सारे रोवण मारन धाहीआ। प्रकाश रहिणा नहीं कोई अंगुशत, नूर नज़र कोए ना आईआ। मक्का काअबा होवे ख़ुशक, खुशहाली नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे मैं वेख्या बिना अक्खरां, अलिफ़ ये दी लोड़ रही ना राईआ। मेरे अन्तर ओह सतरां, जिस नूं कलम शाही काग़ज़ ना जाणे राईआ। ओह लेख अगम्मा अगम्मी पत्रा, बिना मालक तों वाचण वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरी धार विच जगत धार दा ख़तरा, ख़तरनाक दयां समझाईआ। सदी चौधवीं मेरे कलमे दा हक रहिणा नहीं कोई कदरा, कन्नी सब ने जाणी कतराईआ। ज़िबह जो हुन्दा रिहा भेडू बक्करा, शरअ छुरी नाल टकराईआ। एह सब दा लेखा पूरा होणा धरनी धरत धवल लथ्थणा सथ्थरा, यारड़े वाला सथ्थर दए गवाहीआ। मेरे परवरदिगार हुक्म किसे ना कथणा, कथनी कथ ना कोए सुणाईआ। सदी चौधवीं मेरा अन्त अख़ीर बुरज ढट्ठणा, चार यारी संग ना कोए निभाईआ। इज़राईल ज़बराईल इसराफ़ील मेकाईल चारों उठ उठ भज्जणा, बरी तरी पन्ध मुकाईआ। मेरे मालक ख़ालक दा इक्को डोरू वज्जणा, डंका नाम करे शनवाईआ। मक्का मदीना पैणा तजणा, आफ्ताब नज़र कोए ना आईआ। महिबूब दा इक्को वार होवे हज्जणा, हाजत अवर रहे ना राईआ। जिस दा नूरी दीपक जगणा, दो जहानां करे रुशनाईआ। उस ने झगड़ा मेटणा आहला अदना, अदन वाले रोवण मारन धाहीआ। मूसा ईसा नाल दगणा, अग्नी तत तत तपाईआ। हुक्म अंधेर इक्को वगणा, जड़ सब दी दए उखड़ाईआ। सदी चौधवीं दा वेला अन्तिम मुश्किल लँघणा, लहिंगे सब दे दए बदलाईआ। निशान मिटणा तारा चन्दना, चन्द सितार नीर वहाईआ। अग्गे परवरदिगार दी इक्को होणी बन्दना, सजदे सब दे लेखे पाईआ। शरअ दा रहे कोए ना बन्धना, ज़ंजीर बेनज़ीर दए कटाईआ। जिस दा खेल तकणा उत्ते रावी

❋

❋

कन्ढ्ढणा, कन्ढ्ढी बैठे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं हुक्म दस्सां चंगे, चंगी तरह जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने माण दिता सी माधो बैरागी बन्दे, बन्दगी धुर दी इक समझाईआ। आत्म बख्श के परमानंदे, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। शस्त्र धार बख्श के खण्डे, खण्डा खड़ग दिता चमकाईआ। चाढ़्ह के आपणे डण्डे, डण्डावत पिछली दिती बदलाईआ। फेर हस्स के किहा इशारा दिता ओह तक जिस वेले मेरे पिच्छों ढाई सौ साल लँघे, साल बसाला पन्ध मुकाईआ। मैं मेल मिलाउणा जो सरसा धार लँघे, सिर सिर आपणे लेखे पाईआ। ओस वेले दीन दुनी दे भाग होणे मंदे, मंद भाग दिसे लोकाईआ। किसे समझ नहीं आउणी ज़ेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज पर्दा ना कोए चुकाईआ। याद रखीं धुर दे शब्द दा खेल होणा रावी कन्ढ्ढे, अर्जन दी धार नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द दी निशानी पंजां गुरमखां दे सीस होणे नन्गे, नन्गी होवे जगत लोकाईआ। अग्गे कलयुग दे पैंडे रहिण नहीं देणे लम्बे, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। पुरख अकाल दी धारों सतिगुर शब्द इक्को जम्मे, दूजी जम्मण वाली कोए ना माईआ। जिस लेखे पूरे करने चौदां सौ तीह अंक दे पन्ने, पनिशमैंट देवे सर्ब लोकाईआ। तोड़ने शरअ दे हद्द बन्ने, सब दा लेखा देणा चुकाईआ। गोबिन्द दा लहिणा पूरा होवे जो माण दवाया इक्को कन्ने, कन्ना गोबिन्द दिता प्रगटाईआ। फेर निशान मेटणा तारा चन्ने, चन्द चांदना इक्को डगमगाईआ। एह खेल श्री भगवंने, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक नूर इलाहीआ। धुर नूर कहे इक्को इक अलाह, आलमीन इक्को अखवांयदा। इक्को इक सतिगुर शब्द मलाह, जो जुग जुग बेड़ा मात चलांयदा। इक्को इक मालक हक ख़ुदा, ख़ुद मालक इक्को नज़री आंयदा। जिस सतिजुग त्रेता दुआपर कीता जुदा, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकांयदा। सदी चौधवीं सब नूं अन्तिम करे विदा, दरगाह साची सच घर बहांयदा। आपणे हथ्थ रखे बिधा, विधी अवर ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणांयदा। नारद कहे नी सदी चौधवीं जगत चौधराणी, आपणी अक्ख उठाईआ। ओह तक खेल नूर नुरानी, नर हरि की आपणा हुक्म वरताईआ। वेखीं अगले साल मुहम्मद दी उम्मत विच आवे परेशानी, परेशानी विच सारे देणे कराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं ने तकणा खेल महानी, महायुद्ध दा लेखा देणा बणाईआ। जेहड़ा खण्डा आदि शक्ति ते रखया आदि भवानी, दुर्गा भवानी सिँघ शेर सवारी आपणा सीस निवाईआ। जगत भुल्ल जावे राम रावण दी कहाणी, कौरवां पांडवां की निशानी, कलयुग दा तीर ते गोबिन्द दी तिक्खी कानी, अणयाला इक्को इक वखाईआ। सब दी जूह हो जाणी बेगानी, मालक ख़ालक आपणा

❋

❋

हुक्म वरताईआ। क्यों कलयुग कहे मेरे मालक ज़रूर करीं मेहरवानी, मेहरवान दया कमाईआ। मैं चाहुंदा तेरे नाम कलमे दी पढ़े कोए ना बाणी, तेरे दर ते सीस ना कोए झुकाईआ। सब दे घर नाच नच्चे माया राणी, घुंगट आपणा ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे प्रभू चलाक बड़ा, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त सृष्टी नूं बणा देवे दो धड़ा, धड़ी सेर आपणे हथ्थ वंडाईआ। समुंद सागर होवे गढ़्हा, डूंग्घी खाई दए वखाईआ। हुक्म देवे जेहड़ा ना किसे लिख्या ते ना किसे पढ़ा, चार जुग दे शास्त्र समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल ने वल छल विच सब नाल कर जाणा कड़ा, कड़ा गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। मुहम्मद दा लेखे लग्गणा मकबरे वाला पाणी दा ओह घड़ा, किस नूं नानक कुम्भ कहि के गया सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण वहिणा हड़्हा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल प्रकाश नूर जोत करे नरायण नरा, नर हरि आपणी कल वखाईआ , जिस दी भेव ना पाए मद्धम बैखरी पसन्ती परा, बाणी चारे सिफ्त सालाहीआ। उस ने खेल खिलाउणा जगत शरअ नाल शरअ, शरीअत सब दी वेख वखाईआ। उस दा फ़रमान दो जहान हुक्म वाला इक्को ज़रा, ज़र्रं ज़र्रं विच आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण नारदा की दस्सया, पंडत पांधे दे जणाईआ। नारद खिड़ खिड़ा के हस्सया, आपणी बोदी रिहा हिलाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी नस्सया, भज्जया वाहो दाहीआ। जिधर वेखां ओधर अंधेरी मस्सया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं रसना जेहवा बत्ती दन्दां नाल ग्रन्थां शास्त्रां दा सुणया जस्सया, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तुहाडा नाम कलमा विकदा विच टक्या, तुहाडे सिख मुरीद टकयां वाली कीमत पाईआ। फेर दस्सां तुहाडे नाम कल्मयां पाया रट्टया, रट्टा दीन दुनी वखाईआ। सच पुछो अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो गुर गोबिन्द दा ढईआ टप्पया, टप्पा टप्पा सब ने देणा सुणाईआ। मुहम्मदा तेरी उम्मत दा बूटा पक्कया, फल अन्तिम वार तेरी झोली देणा रखाईआ। नाता टुट्ट जाणा चार यारी सक्या, सगला संग ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं तेरा अन्त अंगीठा तपया, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। पता नहीं परवरदिगार सांझा यार क्यों शब्दी धार सख्त करन लग्गा हद्दया, हालत समझ किसे ना आईआ। सच्चा नूर ज़हूर नहीं अगम्मा तक्कया, जिस दी दो जहान रुशनाईआ। ओस ने झगड़ा मेटणा मदीना मक्कया, काअब्यां पए दुहाईआ। ओह वेखो मूसा ईसा दा सीना फटया, पट्टी प्रेम ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। पंझी माघ कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। प्रकाश

❋

❋

तकां आदि निरजणा, नर नरायण नूर इलाहीआ। जो ग़रीब निमाणयां दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। उस दे चरण धूढ़ी नहावां मजना, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। जिस दा चरणोदक अमृत रस लै बिन पीत्यां रज्जणा, रजो तमो सतो तिन्नां गुणां दा डेरा ढाहीआ। जिस दा छब्बी माघ नूं दीपक जगणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नाल निशंग सारीआं उठ के भज्जणा, रावी नूं इशारा कर के लैणा बुलाईआ। आह तक वेख खेल गोपाल मूर्त मदना, कँवल नैण की आपणी कार भुगताईआ। ज्यों सतिगुर अर्जन दा बणया सज्जणा, पुरख अकाला दीन दयाला तत्ती तवी सोभा पाईआ। उस ने ज़रूर कल्ल नूं सदी चौधवीं दा लेखा दस्सणा, किस बिध मुहम्मद दी होवे अन्त सफ़ाईआ। एह खेल सूरे सरबंगणा, करनहार करता जिस दी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत खोजयां किसे ना लभ्भणा, दो नैणां नज़र किसे ना आईआ।

२६ माघ शहिनशाही सम्मत ७ दलीप सिंघ, प्यारी, दलीप सिंघ, दीदार सिंघ, सन्ता सिंघ, मेला सिँघ हज़ारा सिंघ, मणशा सिंघ, आसा सिंघ, बलाका सिंघ, प्यारा सिंघ, रवेल कौर, करतार कौर, मक्खण सिंघ, भाग सिंघ, दर्शन कौर, नंती गंडा सिंघ, हज़ारा सिंघबाबूपुर, बूड़ सिंघ, महिन्दर कौर वज़ीर पुर,

वरखा सिँघ बाबूपुर, प्रीतो तलवंडी, अजीत सिँघ कतोवाल, सवरनी सेखवां,
गुरचरण सिँघ कतोवाल, पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

नारद कहे मैं आ गया तुरदा तुरदा, तुरीआ तों परे वेखण वाल्यो ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर खेल वेखो सच्चे सतिगुर दा, जिस सतिगुर नूं सार शब्द कहि के सारे गाईआ। जिस दा खेल अगम्म अथाह धुर दा, सचखण्ड साचा खेल खिलाईआ। उस दा रूप अगम्मा अगम्मे नूर दा ना फिरदा ना तुरदा, तुरत आपणी खेल खिलाईआ। जिस मुहम्मद दा वजूद कीता मुर्दा, माटी ख़ाक नाल मिलाईआ। ओह रूप धर अगले हज़ूर दा, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। सब दा वेला वक्त आया मशकूर दा, शुक्रिए विच सीस निवाईआ। जिस दा खेल सदा भरपूर दा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। पन्ध मेट के नेड़े दूर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे वेखो खेल अगम्म अपारा, पैग़म्बरां दयां जणाईआ। मुहम्मदा लै हुलारा, महिबूब दयां वखाईआ।

❋

❋

तक लै रावी किनारा, कन्ढ्ढा घाट सोभा पाईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे दोबारा, दो जहानां वेख वखाईआ। लहिणा देणा लेखे लावे चार यारा, यारी यारां नाल मिलाईआ। सदी चौधवीं दीआं तक बहारां, ख़ुशीआं नाल अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। नारद कहे मुहम्मद खेल वेख परवरदिगार, बेपरवाह रिहा जणाईआ। जिस दे बणे रहे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। ओह रूप अगम्मा बैठा धार, सदी चौधवीं आपणी वंड वंडाईआ। पुरख दिसे ना नार, नर नरायण सोभा पाईआ। तन कमीज़ दिता उतार, पूरब पच्छम वेखे चाँईं चाँईंआ। उस दा कर दीदार, जिस दीद नूर दिता चमकाईआ। सुण अगम्म इज़हार, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जेहड़े सपारे सक्या ना मूल उच्चार, रसना वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। मुहम्मद कहे ओए नारदा शैताना, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वेख वखाईआ। मेरा सब तों वक्खरा फ़रमाना, हुक्म हक दिता ख़ुदाईआ। अलाही अलहाम वाला पैग़ामा, पैग़म्बर बण के दयां दृढ़ाईआ। डण्डावत दी जगह सजदे विच कर सलामा, निव निव सीस निवाईआ। झट नारद किहा मैं पैग़म्बर कोई ना मानां, वली अल्ला ना कोए वड्याईआ। मैं जद झुकां ते झुकां इक अमामा, जिस नूं पैग़म्बर सारे सीस निवाईआ। सुण अगम्म होर हुक्म फ़रमाना, की मेहरवान रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप दृढ़ाईआ। मुहम्मद कहे पंडता मेरा बण अज़ीज़, प्यार नाल समझाईआ। दस्सां सच तमीज़, तृष्ना जगत गंवाईआ। पूरी कर रीझ, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। ख़ुशीआं वाली वखावां ईद, दु:ख रोग दा डेरा ढाहीआ। काअब्यां वाली तक मसीत, मसला इक्को इक समझाईआ। झट मुहम्मद ने बिसमिल्ला लिख के नारद नूं किहा आह गल विच पा लै मेरा तावीज़, पिछली रीती देणी तजाईआ। नाले धरनी उत्ते मारी लीक, लाईन दिती बणाईआ। टप्प के अग्गे आ जा ठीक, ठाकर पिछले देणे भुलाईआ। आपणे ख़ुदा दी मैं ख़ुद करां तस्दीक, शहादत इक्को इक भुगताईआ। पिछली गफ्लत रहिण ना देवां नींद, आलस दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक समझाईआ। नारद कहे मुहम्मद मैनूं पुछ लैण दे कोलों आपणे भगवन्त, की हुक्म दृढ़ाईआ। केहड़ा चंगा मंत, किस दी करां पढ़ाईआ। किस ने रहिणा अन्त, जो जम्मण मरन विच ना आईआ। पैग़म्बर चंगा कि पंडत, प्रभ किस नूं देवे वड्याईआ। किस दी महिमा अगणत, गिणती गिणी ना जाईआ। किस दा प्यार नाल जीव जंत, जगत जहान वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नारद निउँ के सीस निवाईआ।

❋

❋

नारद किहा ओ लुकण छुपण वाले प्रभू, प्रभा कुछ मैनूं दे जणाईआ। ओ तैनूं केहड़ा लभ्भू, लबां कटण वाला की मैनूं रिहा समझाईआ। मेरा किस नाल यराना लग्गू, कवण मेरा पीर गुसाँईंआ। कवण मैनूं मकबरयां विच दब्बू, कवण अग्नी तत जलाईआ। दस्स साडे दोहां विच्चों पहला केहड़ा लद्दू, जगत जहान जाए तजाईआ। किस दा दीपक जगू, दो जहान करे रुशनाईआ। किस दा प्रकाश मघू, मग़रब मशरक करे रुशनाईआ। केहड़ा तेरी बणे यद्दू, यदी देणा समझाईआ। केहड़ा वंडू हद्दू, हद्द देणी वखाईआ। केहड़ा मातलोक विच्चों वंञू, वञ्झ मुहाणा नज़र कोए ना आईआ। क्यों मेरा लहाउंदा जञ्ञू, बोदी रिहा कटाईआ। की एहदा चंगा पंज तत तनू, सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव देणा खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा सुण नारद मेरे पांडे, जीउ पिण्ड दयां जणाईआ। मुहम्मद वरगे मेरे ढोले गांदे, गा गा ख़ुशी मनाईआ। लोकमात आउंदे जांदे, भज्जण वाहो दाहीआ। हुक्मे अन्दर बांधे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। एस दी उम्मत ने खाणे पशू ते ढांडे, ढोरां खल्ल लुहाईआ। सपूत रहिणे नहीं धरनी तेरी माँ दे, जनणी कुख्ख ना कोए वड्याईआ। अन्त रूप बणने काँ दे, कागों हँस ना कोए वखाईआ। जिन्हां ने बच्चे ज़िबह करने गाँ दे, कृष्न ग्वाला अक्ख उठाईआ। झगड़े पाउंणे मेरे नाँ दे, नाम नाम नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म हुक्म विच जणाईआ। नारद कहे मुहम्मदा मैं सुणया धुर दा कहिणा, धुर मालक दिता सुणाईआ। तूं मातलोक नहीं रहिणा, तन नज़र कोए ना आईआ। तेरी उम्मत बैठ नहीं रहिणा, कलमा संग ना कोए बणाईआ। आह तक औह तक चौदां तबक दा बुरज ढहिणा, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। ओह वेख भज्जी फिरदी तेरी सदी चौधवीं जिस दा नीर नैणां चों वहिणा, वहिण जगत वाला बणाईआ। उस वेले परवरदिगार दा सब ने भाणा सहणा, जिस दे भाणे नूं मन्न के अर्जन रावी उत्ते आपणा आप जाए तजाईआ। उस साहिब ने चैन नहीं लैणा, लहिणा देणा सब दा दए तजाईआ। ओह वेखे खेल हो के र्तफ़ैणा, तरफ़दारी विच आपणी कार कमाईआ। नाता तुटणा भाई भैणा, साक सैणा नज़र कोए ना आईआ। पर याद रखीं नारद किहा इक वेरां मैनूं वी मेरे मालक ने चढ़ा देणा उत्ते बोहड़ दयां टहिणां, कूक कूक के देणा सुणाईआ। पर याद रख लईं जिस वेले सदी चौधवीं दी गोली ने पाया गल विच गहिणा, मेरे तावीज़ दा तवीत जगत वाला बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मैनूं आवे पैग़ाम, धुर मालक रिहा जणाईआ। जिस दे बरदे तुसीं ग़ुलाम, बैठे सीस निवाईआ। जिस शरअ दा इस्म दस्सया इस्लाम, आज़म नूर इलाहीआ। ओह वेस वटाए अमाम, नूर

❋

❋

नुराना बेपरवाहीआ। जिस ने तेरी शरअ दा झगड़ा मेटणा तमाम, तमन्ना अवर रहे ना राईआ। उस वेले याद रखीं रावी दे कन्ढ्ढे ते मेरे मेहरवान दे सिर उत्ते तारे चन्द दा उठणा निशान, तेरा निशाना प्रभ आपणे संग रखाईआ। एह बलि ने बावन कोलों मंग मंगी सी विच जहान, जिस वेले रावी दे कन्ढ्ढे बलख विच्चों आपणा फेरा पाईआ। एह तिन्न खोपरे उस वेले रावी दे कन्ढ्ढे करके गया सी दान, मिट्टी ख़ाक विच दबाईआ। एसे करके पहलों धुस्सी दे कन्ढ्ढे लाया सी निशान, लेखा बावन वाला जणाईआ। बल दी गोली दा सुरती वाला ज्ञान, शब्द शब्द धार भुगताईआ। तृप्त दा लेखा चुक्के आण, लहिणा अवर रहे ना राईआ। नारद किहा उस वेले बल दयां इक्कीआं योध्याँ पुट्ठी कीती सी किरपान, मुट्ठां असमान वल्ल टिकाईआ। जिस वेले प्रगट होवेगा कलयुग अन्त श्री भगवान, उलटी जगत रीत चलाईआ। उस वेले सिर झुकाउणगे अवतार पैग़म्बर गुरु सारे बलवान, निउँ निउँ सीस निवाईआ। फेर उस साहिब ने की करना ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां नूं रूप बख्श देणा काहन, ग़ुलामा दी ग़ुलामी दूर कराईआ। मुहम्मद दा लहिणा मुकाउणा कर ध्यान, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सदी चौधवीं दा पूरा करना ब्यान, अक्खर अक्खरां नाल टकराईआ। गोली दे सीस दी वेखणी शान, नौ खण्ड फूलन बरखा इक वखाईआ। फेर इक रूप हो जाणा भगत ते भगवान, वडा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। दीन दयाल अग्गे बदल देणा विधान, वायदे सब दे वेख वखाईआ। उस वेले मुहम्मदा तेरे ओह नौ सपारे दस्सणे जेहड़े लिखे नहीं गए विच कुरान, कुर्हा कुदरत दा वेख वखाईआ। पहला गुल्लेअज़ दूजा मवीवेज़ज़ तीजा नोखेज़ाबेवविज़ चौथा ज़वावावलहिसवमम पंजवां नागमहिसविलइज़ू छेवां कोफेनजित कलीअलयत सत्तवां सोवलहहस्तहम अठवां नाकोवलज़वल नाज़ूलोजगी ना अर्शे फ़गी खानूसे अदा अदिलहिज़ा नौवां पानाहवदही ईसा सवदज़ी मुहम्मद अलहदवी ख़ुदाए खुलो खनमे खिरे। नारद कहे ओए नौ खण्डो, सब नूं दयां जणाईआ। ख़ुशीआं विच कुछ वंडो, वंडीआं पाउण वाल्यो तुहाडे हिस्से रिहा मिटाईआ। आपणी टुट्टी सारे गंढो, डोरी इक्को तन्द उठाईआ। बोलो धुर दा छन्दो, संसा रोग रहे ना राईआ। मंज़ल पिछली अग्गे लँघो, पैंडा पन्ध लैणा मुकाईआ। झगड़ा मुक्कया तारा चन्दो, चन्द सितारे सारे ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती सुणो ला के ध्यान, सच सच समझाईआ। कमलीओ रावी दा कन्ढ्ढा लओ पहचान, पर्दे अक्खां वाले उठाईआ। पिच्छे ते खेल तक्कया सख़ीआँ नाल काहन, जमना हस्स के देणा सुणाईआ। गंगा तूं वी सुणदी रहीउँ सन्तां दा ज्ञान, दान पंडतां दी झोली पाईआ। सुरस्ती तूं फिरदी रहीउँ दोहां दे दरम्यान, भज्जी वाहो दाहीआ। गोदावरी तूं गोबिन्द दा चरण छोहया आण, आपणा सीस निवाईआ। हुण

❋

❋

कलयुग अन्तिम खेल नौजवान, मर्द मर्दाना आपणी कार भुगताईआ। जिस छब्बी पोह सदी चौधवीं दा रूप धरया महान, सीस ताज नौ फुल्लां वाला टिकाईआ। ईसा दी आशा कर परवान, परम पुरख भगतां दे कलयुग दे कांटे दिते हटाईआ। ओहो सीस दा ताज ग़रीबां नूं बख्श के दान, गोलीआं ग़ुलामां नूं दिती वड्याईआ। जन भगतो तुसीं प्रभू दे दर ते हो गए परवान, नौ फुल्ल देण गंवाईआ। इहो दरजा दोहां दा विच जहान, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कहे नारदा आह किहो जेहा लबास, लबां कटाउण वाले नूर दे वखाईआ। ओह उतर के वेख थल्ले आकाश, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। ओए तेरी सदी चौधवीं दा चौदां तबकां वाल्या होण लग्गां नास, नास्तिक होई कूड़ लोकाईआ। इशारा देंदा भज्जा आवे शंकर उतों कैलाश, आपणा पन्ध मुकाईआ। परम पुरख दे घर पैंदी वेख रास, सुरत शब्द गोपी काहन नाच नचाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां दा होया दास, सेवक हो के साची सेव कमाईआ। आप ख़ाली हथ्थ भुक्खा नन्गा ते भगतां दे अन्दर रखया इक्को शब्द दा वास, जिस शब्द नाल अदब सारे रहे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे प्रभू क्यों पुट्ठीआं कीतीआं नोकां, तलवारां रुख़ दिते बदलाईआ। मेरा जी नहीं करदा तेरे हुक्म विच टोकां, फेर वी टुक्क खाण वाला बोलणो रह सके ना राईआ। मैनूं होर दस्स दे क्यों सामहणे जगाईआ जोतां, जोतां वाली नूं सिंघासण हेठ दबाईआ। की लेखा तेरा चौदां लोका, चौदां तबक की वड्याईआ। मैं फिर के आया पोटा पोटा, भज्जया वाहो दाहीआ। मैं चार जुग दे तेरे भगत तके भुक्खे नन्गे जिन्हां दे तेड़ इक लंगोटा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। ठग्गां चोरां डाकूआं नूं देवें बहुता, धन कंजरां घरीं भराईआ। मैं हुण सारी दुनिया विच दे देणा होका, कूक कूक देणा जणाईआ। आओ भुक्खिओ नंगिओ दलिदीओ उस प्रभू दा दर्शन करो सदी चौधवीं दा अन्तिम मौका, जेहड़ा आप भुक्खा नन्गा हो के ताज भगतां सिर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती उठो लओ हुलारे, मटक जोबन वाली वखाईआ। तुसीं आईआं रावी दे किनारे, रवीदास दए गवाहीआ। वेखो भगत प्रभू दे प्यारे, आसण बैठे लाईआ। नी तुसीं वसदीआं रहीआं विच उच्चे चुबारे, महल्लां विच सोभा पाईआ। अज्ज तुहानूं कक्खां कान्यां काहीआं उत्ते ठारे, छब्बी माघ वंड वंडाईआ। पर इहो जेहे पिच्छे नौ सौ नड़िंनवे चौकड़ी जुग नहीं आए नज़ारे, ज़रा नज़र मार के पिछला लेखा वेख वखाईआ। तुहानूं फेर याद रखयो कोटन वार कढणे पैणे हाढ़े, पर इहो जहे सतिगुर दा

❋

❋

दरस कदे ना पाईआ। जिस ने लेखे लाए चंगे माढ़े, ग़रीबां निमाणयां कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। उन्हां दे सीस ते बन्न्ह के जाए दस्तारे, जिस दस्तार नूं वेख के विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। ख़ुश होण तेई अवतारे, बिन हथ्थां ताली देण वजाईआ। पैग़म्बर सजदयां विच झुकण सारे, निउँ निउँ वेखण थांउँ थाँईंआ। दस गुरु जाण बलिहारे, जो बलिहार आपणा आप पुरख अकाल तों गए कराईआ। जन भगतो इक्की किरपानां गोबिन्द ने चौवी माघ नूं इक्कीआं गुरसिक्खां दे हथ्थ फड़ाईआं सी विच संसारे, सतारां सौ सट्ठ बिक्रमी दए गवाहीआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाल आया ते मैं आवांगा नाल दुबारे, दोहरा आपणा रूप बदलाईआ। मेरे आउण दे निशाने ते इहो होणगे इशारे, खण्डे सिध्धे तों पुट्ठे कर वखाईआ। क्यों रावी दे कन्ढ्ढे जिस वेले गुरु अर्जन ने स्वास कीते सी बाहरे, मूधे पै के पुट्ठे पै के आपणा लेखा दिता चुकाईआ। नाले हस्स के किहा मेरे कन्ढ्ढे उत्ते मेरा साहिब गुरमुखां नूं तारे, चार जुग दे विछड़े फेर ल्ए मिलाईआ। उन्हां नूं रखे आपणी प्रीत दे सहारे, जिस प्रीत दी शहादत बचन सिँघ दा तवीत गोली दे गल्ल विच दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। झट मुहम्मद मारीआं चीकां, कूक कूक सुणाईआ। मेरीआं नेड़े आउंदीआं तारीकां, बिनाहरफ़ हरूफ़ वेख वखाईआ। ना रहिणे मन्दिर ते ना रहिणीआं मसीतां, मेरे मसले पल्लू जाण छुडाईआ। क्यों मेरे महिबूब विच हक तौफ़ीकां, जो कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। मैं ओस नूं सदा उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ। सजदा करां बरदा बणां जे मेरीआं पूरीआं होण उम्मीदां, उस दी आमद विच ख़ुशामंद करके आपणा झट लँघाईआ। क्यों साडे अहिदनामे दीआं सानूं हुक्मी कट दितीआं रसीदां, बिना अक्खरां अक्खर दिते टिकाईआ। एह मसला बड़ा पेचीदा, अञ्जील कुरान समझ कुछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। रावी कहे मैं भाली भोली, भुक्ल्यां भटकयां दयां जणाईआ। मैं इक्को शब्द दी समझां बोली, दूजी विद्या सुणन कदे ना आईआ। इक्को साहिब नूं रही टोली, टोले अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे मैनूं गए समझाईआ। असीं सारे उस दे नाम कलमे दी पाउंदे रौली, उच्ची कूक कूक दृढ़ाईआ। जिस वेले उस साहिब दी आपणी रुत मौली, मौला हो के दो जहान वेख वखाईआ। ओह प्रगट होणा अमामां दा अमाम उपर धौली, कलि कल्की फेरा पाईआ। उस दी शकल ना सुन्दर ना सौली, काला पीला रूप ना कोए बदलाईआ। ओह आदि दा आदि अन्त दा अन्त अवल्ल दा औली, आलमीन इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नौ फुल्ल कहिण असीं जाणा विच नव खण्डां, खण्डा खड़ग धार चमकाईआ। जिस साहिब ने वक्ख वक्ख

❋

❋

पाईंआ वंडां, दीन दुनी गुलशन दिता महकाईआ। ओह खेल वेखण आया कोटन कोटि ब्रह्मण्डां, पुरीआं लोआं पर्दा रिहा उठाईआ। जिस दा शब्दी धार सत्त रंग दा डण्डा, डण्डावत सब दी रिहा बदलाईआ। चरण छुहा के रावी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट करे रुशनाईआ। सब दा पिछला वक्त लँघ, अग्गे हुक्म बेपरवाहीआ। जिस ने पुट्ठा कर पलँघा, दीन दुनी दिती उलटाईआ। सत्त रंग झुलाए झण्डा, सत्त दीप दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नौ फुल्ल कहिण नौ खण्ड दी दस्सीए बात, बातन भेव खुल्हाईआ। जिस प्रभू ने हिस्सयां वाली दिती दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। ओह अन्त करन आया इन्साफ़, अदल आपणे हथ्थ वखाईआ। दीन मज़्हब दा लेखा करे साफ़, सफ़ा मलेछां दए उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। सति जोत करे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जन भगतो नौ फुल्ल कहिण तुहाडी खुशबू दी नवां खण्डां विच ज़रूर आवेगी बास, वासना वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। एह सुगंधी पुजणी उत्ते कैलाश, ब्रह्मा दे जाणी पास, विष्नूं दी पूरी करनी आस, आसा आसा नाल मिलाईआ। तुहानूं सब ने देणी शाबाश, अवतार पैग़म्बर गुर इक्ट्ठे मिल के साथ, क्यों तुसां इक प्रभू दी गाई गाथ, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे सदी चौधवीं गलों हो गई नन्गी, पुश्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। उम्मत नबी रसूलां आउणी तंगी, तंगदस्ती ना कोए कटाईआ। सब ने पैणा औझड़ डण्डी, मार्ग कदम ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट पैणी भंडी, वरभण्ड दए दुहाईआ। सताई माघ नूं रणजीत सिँघ ने पुट्ठी पाई होवे तम्बी, नाला पिच्छे गंढ रखाईआ। मोढे रखी होवे टाहणी जंडी, कंडयां नाल सुहाईआ। नाज़र सिँघ सीस विच वाहुणी कंघी, चीर सिध्धा लैणा कढ्ढाईआ। हथ्थ जोड़ के बैठणगे सिख पंझी, मुख दे साहमणे लैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, योद्धा सूरबीर बहादर इक्को नौजवाना जंगी, फरंगी लेखा वेख वखाईआ।