पुस्तकालयभाग २२

२७ माघ शहिनशाही सम्मत ७ दीदार सिँघ दे घर दुपहर नूं पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

सतिगुर शब्द कहे बड़ा आया अनन्द, अनन्द सतिगुर सतिगुर विच्चों प्रगटाईआ। नारद कहे मैं वी सुणया छन्द, नीवां हो के सीस झुकाईआ। संदेशा देवां जन भगतो जिस वेले साहिब सतिगुर बैठे उत्ते पलँघ, सिंघासण उत्ते आसण लाईआ।

❋

❋

हरिसंगत मुख विच्चों बचन करे ना कोए बत्ती दन्द, रसना जेहवा जगत ना कोए हिलाईआ। भगत दवारे भगतां दे अन्दर मन दा होण नहीं देणा जंग, कल्पणा जगत ना कोए रखाईआ। जो बोले सेवादार उस नूं खड़्हा कर देणगे इक टंग, बैठ के दरस मूल ना पाईआ। पिच्छे दी पिच्छे गई हंढ, अग्गे हुक्म वरते बेपरवाहीआ। एसे करके निशान वखाया तारा चन्द, भुल्ल रहे ना राईआ। जिस मुहम्मद नूं ज़िमीं असमानां दिता टंग, सो लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां खेल अपारा, अपरम्पर इक दृढ़ाईआ। चढ़दी कूटे बैठे आप निरँकारा, निरवैर नूर इलाहीआ। लहिंदी दिशा गुरमुख सिँघ सन्मुख बहे दुलारा, मुख सतिगुर वल्ल रखाईआ। दक्खण दिशा सदी चौधवीं दी गोली दा होवे इशारा, कौर जोगिन्दर सोभा पाईआ। पहाड़ वेखे नैण उग्घाड़ा, उच्ची चोटी कैलाश तों परे ध्यान लगाईआ। जिस ने हथ्थ विच फड़या सी चन्द सितारा, सो तृप्त मेरी दिशा सोभा पाईआ। सतिगुर दा चरण जोड़ा सृष्टी दा हिस्सा अधविचकारा, सच सिंघासण नज़री आईआ। जिस दीआं चारों कुण्ट शब्दी धार वज्जणीआं लकारा, लाइनां ऐन देणीआं बणाईआ। जिस चरण नूं पूजे सर्ब संसारा, संसा दो जहान रहे ना राईआ। ओह बख्शिश करे बख्शणहारा, बख्शिश आपणी इक वरताईआ। जो निरगुण निरगुण ल्ए अवतारा, सरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मैं लवां उभे साह, हौक्यां विच सुणाईआ। चार कुण्ट दिसे कोई ना राह, गुर अवतार पैग़म्बर भज्जण वाहो दाहीआ। बिन नैणां नैण रहे उठा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला केहड़ी कूटे तुट्ठा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जिस ने जगत जहान पाउणीआं लुट्टां, लुटेरा आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां सुहाउणीआं साचीआं रुतां, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती चरण भेंट करो प्यार दीआं ढाई ढाई मुट्ठां, जो लै के आईआं चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रहीआं झाक, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। की खेल कीता पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे चारों कुण्ट भगत सुहेले बैठे पास, ख़ाली दिशा नज़र कोए ना आईआ। सब दी पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। किधर करीए तलाश, लभ्भीए केहड़ी थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे नी कमलीओ अग्गे गुर अवतार पैग़म्बरां दे घरां दे मालक हुन्दे पुजारी, पूजा खा के झट लँघाईआ। हुण पुरख अकाल दे शब्दी धार सोंहदे लिखारी, प्रभ नाल मिल के

❋

❋

चारे कूटां रंग रंगाईआ। जिथ्थे कोई निमस्कार कर ना सके जुआरी, ठग्ग चोर यार चरण छोहण कोए ना पाईआ। एस दर ते ओह पुज्जे जेहड़ा भगत जोत निरँकारी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नी समां आउणा प्रभ दे चरणां दी धूढ़ नहीं मिलणी छारी, टिक्के मस्तक ना कोए रमाईआ। सृष्टी ने तरसणा तड़फणा किते प्रभ दे चरणां दे जोड़े दे बणीए पुजारी, पुजारीआं वाला लेखा फेर वी देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। नारद कहे मुहम्मदा आह तक लै नज़ारा, सोहणयां आपणी अक्ख उठाईआ। वेख लै आपणे अमाम दा नूर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा सब तों वसीह दाइरा, हद्द हदूद नज़र कोए ना आईआ। जिस झगड़ा पाउणा विच काहरा, मिसर दी मिसल रिहा बणाईआ। चार यारी दा रहिणा नहीं पहरा, पारब्रह्म भय रिहा वखाईआ। अन्तिम किते हो ना जाणा बहिरा, अनसुणत रिहा सुणाईआ। जिस ने नाम कलमे दा करना मुशाहरा, बिना मशवरे सलाह बणाईआ। जिस दा खेल अगम्मा गहरा, समझ किसे ना आईआ। इक वार दीन दुनिया ने उस नूं कहिणा भैड़ा, की ज़ुल्म रिहा कमाईआ। पर उस ने पिछली रीती दा सब तों छुडा देणा खहिड़ा, खेड़ा अगला देणा वसाईआ। मज़्हबी रहिण ना देवे झेड़ा, झगड़ा मेटे कूड़ लोकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं बन्न्ह के बेड़ा, नईया इक्को नाम वाली चढ़ाईआ। जो खेल अनोखी धार छेड़दा छेड़ा, छेकड़ आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं पिछली दस्सां धार, आदि दी आदि समझाईआ। जिस वेले सति सरूप आपणा प्रगट कीता सी निरँकार, निरगुण निरगुण निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोत विच्चों शब्द दी धार कर त्यार, आशा आपणी आपणे नाल मिलाईआ। शब्द दी आशा विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। फेर लाया इक्ट्ठा इक दरबार, विष्न ब्रह्मा शिव ऐसे तरह ल्या बहाईआ। ओन्हां नूं हुक्म दिता मेरा निरगुण धार चरण चरण धूढ़ दा जोड़ा अपर अपार, जिस नूं चार जुग ना कोए मिटाईआ। जिस दी पूजा रहे अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दिता सुणाईआ। विष्नूं नूं कीता ख़बरदार, भय नाल डराईआ। ब्रह्मे नूं कीता हुश्यार, इशारा दिता लगाईआ। शंकर नूं दे हुलार, हलूणे नाल उठाईआ। तिन्ने इक्ट्ठी करो निमस्कार, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। फेर निगह लओ उठाल, नैण नैण नाल मिलाईआ। तुसीं मेरे दीन मैं तुहाडा दयाल, दो जहान आपणा हुक्म वरताईआ। मैं पातशाह तुसीं कंगाल, शाह सुल्तान हो के तुहाडी झोली दयां भराईआ। मैं राजन राजा तुसीं मेरे जीअ प्राण, मेहरवान हो के दयां दृढ़ाईआ। आपणे चरण जोड़े दा कर ध्यान, दृष्टी दृष्ट नाल मिलाईआ। धूढ़ी दा इक इक कतरा सब नूं दिता दान, तिन्नां दी मनसा विच टिकाईआ।

❋

❋

विष्नूं नूं किहा तूं सब नूं देणा पीण खाण, भण्डारा मेरा बेपरवाहीआ। ब्रह्मे तूं उतपत करना जहान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। शंकरा जो उपज्या तूं उस दा रहिण नहीं देणा निशान, अन्त लेखा देणा मुकाईआ। सब ने इक्को हुक्म करना परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। तिन्ने इक्ट्ठे झुके आण, निव निव लागे पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव रिहा खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे आदि दा खेल विच सचखण्ड, हरि करता आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ने मंगी मंग, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जे असीं सृष्टी रची कौण होवेगा संग, सगला संग बणाईआ। पुरख अकाल किहा मेरे नाम दा वज्जे मृदंग, शब्दी शब्द खेल खिलाईआ। तन वजूद सुहावां विच वरभण्ड, अवतार पैग़म्बर गुरु नाउँ प्रगटाईआ। पर याद रखयो जिस वेले नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग गए लँघ, फिर आप आवां चाँईं चाँईंआ। उस वेले जन भगतां दे बैठ सिंघासण उत्ते पलँघ, आसण एसे तरह सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उस वेले चरण भेंट होणगे तारा चन्द, सूरज सूर्या सीस निवाईआ। तुहानूं देवांगा ओह अनन्द, जो अनन्द मेरे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ पिछला वक्त सुहाया, दिती माण वड्याईआ। सच दरबार लगाया, वज्जी हक वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लेखा पूर कराया, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। गुर चेले वाला पिछला भेव चुकाया, गोबिन्द दए गवाहीआ। हरिजन जन हरि आपणे रंग रंगाया, दिती माण वड्याईआ। सतिगुरु दे घर कोई नहीं पराया, भगतां बंस सरबंस इक्को इक वखाईआ। करे खेल बेपरवाहया, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं कहिंदे दाई दाया, दाता हो के वेखण आईआ। भावें जन भगतो तुहाडी पंज तत दी काया, काया दा मालक इक्को इक नूर इलाहीआ। एसे करके अज्ज पहलों परसादि वरताया, फेर आपणा हुक्म वरताईआ। क्यों जिस वेले विष्न ब्रह्मा शिव नूं दिती सी दात उस वेले दूजा नज़र कोए ना आया, बिना चार तों चार कुण्ट रूप ना कोए दरसाईआ। सताई माघ दा दिवस वड्याआ, सद वज्जदी रहे वधाईआ। नवीं रीती दा हुक्म रिहा सुणाया, जन भगतां सुणना चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा खेल रचाया, रचणहार एकँकार इक्को इक अख्वाईआ।

❋

❋