पुस्तकालयभाग २२

२७ माघ शहिनशाही सम्मत ७ मेला सिँघ दी बम्बी उत्ते पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

सुण हुक्म कंधारी वली, वलीअल्ला अल्लाह आप जणाईआ। सताई माघ रात नूं ल्याउणी तेल दी पली, मुहम्मद दे चराग़ रहे कुरलाईआ। राह तकदा शाह ऐली, हसन हुसैन अक्ख उठाईआ। लेखा पूरा करना करबले वाला जिन्हां दिती बली, बलधार वेख वखाईआ। इक ल्याउणी नाल लूण दी डली, उम्मत हाण्डी खोज खोजाईआ। होका मिलणा गलीओ गली, जगत जहान आप सुणाईआ। झगड़ा पैणा जली थली, थल अस्गाह रोवण मारन धाहीआ। मुहम्मद दी आशा कलपणी इकल्ली, चार यारी संग ना कोए निभाईआ। पंज दाणे नाल ल्याउणे मुंगफली, जिस नूं नानक भोग लगा के मर्दाने दिता खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सिँघ मेला जगत कंधारी, हरि शब्द नाल समझाईआ। इक वाल प्रभ दी भेंट चढ़ाउणा विच्चों दाढ़ी, भुल्ल कोए ना जाईआ। किरपा करे आप निरँकारी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां दी सदा पक्की रहे साउणी हाढ़्ही, ग़रीब निमाणयां रिहा सुणाईआ। जुग चौकड़ीआं पिच्छों आई तुहाडी वारी, वारिस हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस नाता तोड़या चार यारी, यराना भगतां नाल रखाईआ। तुहाडे प्यार दा प्रभू बणया वपारी, घर घर विच्चों खरीदे चाँईं चाँईंआ। इक्को माण देवे पुरख नारी, बिरध बालां होए सहाईआ। जेहड़ा टका भेंट करना उस ते लाईन होवे काली, आर पार देणी लगाईआ। उस नूं रखया होवे विच थाली, जेहड़ी थाली गुरमुख भेंट चढ़ाईआ। विच तिन्न तिनके होण पराली, जेहड़ी भगतां हेठ बिछ के आपणी सेव कमाईआ। इक दीपक जोत होवे बाली, मुख नौ सोभा पाईआ। फेर लिखारीआं बणना सवाली, निव निव के सीस झुकाईआ। प्रभू सतिगुर जन भगतां गुरमुखां दा नाता रव्हे ना जाहली, आत्म गंढ देणी पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां जन्म कर्म दी मेटे कंगाली, शाह कंगाल आपणे रंग रंगाईआ।

२७ माघ शहिनशाही सम्मत ७ किशन सिंघ, प्रकाश कौर, वकील सिंघ, वसण सिंघ, आशा सिंघ, लाज कौर,
हज़ारा सिंघ, सरूप सिंघ, सांझी राम गंडा सिंघ, ध्यानो चनो धन्नी पूरो, गुलज़ार सिंघ, बंती अल्लड़पिण्डी,
दीपो दोस्तपुर, बावी दोस्तपुर, गुरमुख सिँघ सोहण, गुरदेव सिँघ सोहण, अमरो रडयाणा, दीपो छोड़,
चरण कौर ख़ुशीपुर पिण्ड अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

सताई माघ कहे शरअ दी कीमत पै गई टका, गुरमुख लेखा रिहा चुकाईआ। परवरदिगार ने खेल वेखणा मदीना

❋

❋

मक्का, काअब्यां अक्ख उठाईआ। चार यारी नाता तकणा सका, उम्मत उम्मती खोज खुजाईआ। जो इशारा दे के आया नानक तपा, बग़दाद विच दृढ़ाईआ। हुक्मी धार लिख्या पटा, शब्दी शब्द शब्द समझाईआ। सदी चौधवीं पैणा रट्टा, ना कोई मेटे जगत लोकाईआ। धरनी उत्ते उडणा घट्टा, धूंआँधार सोभा पाईआ। खेल करे पुरख समरथा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस लेखे लाउणा लालो दा सवा गज दा लट्ठा, चारे कन्नीआं कट के चारों कुण्ट आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने हुक्म लिखाया यथार्थ यथा, यदी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सताई माघ कहे मेरीआं ख़ुशीआं वालीआं बहारां, बहिशतां वाल्यो दयां जणाईआ। देवतयो वेखो नेत्रां नाल नज़ारा, अपच्छरां वाल्यो लओ अंगड़ाईआ। खेल तक्को तेई अवतारा, ईसा मूसा मुहंमद संग बणाईआ। गुर दस पाओ सारा, महासार्थी की आपणी कार कमाईआ। जिस दा दीपक होया उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। कलयुग अन्तिम करना पार किनारा, लेखा मात रहिण ना पाईआ। प्रगट हो चव्हीआं अवतारा, चौबीसा आपणा खेल खिलाईआ। पूरब रहिण ना दए उधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। सताई माघ कहे लालो दा सवा गज़ दा लट्ठा, जगत सिंघासण सोभा पाईआ। सतिगुर चरणां विच ढट्ठा, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं वक्त टप्पा, टापूआं परे पए दुहाईआ। आपणा वेख पुराणा पटा, जो बिन अक्खरां दिता लिखाईआ। जिस दे उत्ते अगम्मी ठप्पा, ठाकर तेरा नाम नज़री आईआ। हुण मेट दे दीन दुनी दा रट्टा, लेखा अवर ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कर लै इक्ट्ठा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। सब नूं कर दे ज़ीरो नाल बटा, हिन्दसा अंक ना कोए जणाईआ। तेरा नूर जगे लट लटा, दो जहानां सोभा पाईआ। तेरा किसे नूं लग्गा नहीं पता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। मैं खेल वेखां अक्खां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तेरे दर्शन नूं तरसण करोड़ां ते लखां, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। पूजदे पथ्थर वट्टा, इट्टां सीस निवाईआ। ओह बुढ्ढा ब्राह्मण जिस ने दो तलवारां बद्धीआं पट्टां, जो नामें नूं ठाकर हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कार आप कमाईआ। सताई माघ कहे सिंघासण वेखो लट्ठा कोरा, मैं कोरी गल्ल सुणाईआ। प्रभू दे अग्गे नहीं किसे दा ज़ोरा, जिस ज़ोरावर फ़तिह सिँघ नीहां हेठां दिते दबाईआ। ओह बण के होर दा होरा, अवर अवरा रूप वटाईआ। भगत भगवान बणा के जोड़ा, सोहणी आपणी खेल खिलाईआ। अग्गे वक्त दस्स के थोड़ा, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। जिस सदी चौधवीं मोड़ना मोड़ा, पासा दीन दुनी उलटाईआ। दो जहान पकड़ के डोरा, डौरु डंका इक सुणाईआ। वक्त रहिणा नहीं ठग्गां चोरां, हउमे

❋

❋

हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। भेव खुल्हा के तोरा मोरा, एका ब्रह्म दए समझाईआ। जन भगतां होण ना दए विछोड़ा, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग मेटे अंध घोरा, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। इक सुणाए धुर दा दोहरा, ढोला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सताई माघ कहे मैं सब कुछ कीता सतिगुर शब्द हवाले, उसे नूं सीस निवाईआ। जिस लिखारीआं अग्गे पंज पंज दीपक बाले जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुरमुखां दे इहो ठाकर मन्दिर शिवदुआले, काअबे धुर दे नज़री आईआ। अन्दर रहिण किसे ना काले, कालख टिक्के देणे मिटाईआ। फल लगाउणे साचे डाले, पति टहिणी आप महकाईआ। गुरमुख वेखे आपणे बाले, बाल अंञाणे गोद टिकाईआ। सर्ब जीआं दीआं हर घट जाणे, जानणहार आप हो जाईआ। चुरासी विच्चों पुणे छाणे, दाता दानी खोज खुजाईआ। फड़ चलाए आपणे भाणे, भावी नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे सब कुछ अख्त्यार, हुक्म धुरदरगाहीआ। मैं रहिण नहीं देणा कोई मुखत्यार, मुखत्यारे आम नज़र कोए ना आईआ। सब नूं सद्द सच्चे दरबार, संदेशा देणा चाँईं चाँईंआ। अग्गे हुक्म मन्नणा पए इक निरँकार, आपणी वंड ना कोए रखाईआ। इक्को इष्ट होवे सच्ची सरकार, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। इक्को गृह होवे निमस्कार, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को दरस परवरदिगार, जोती जाता नज़री आईआ। पिछली रसम रहे ना विच संसार, कसम इक्को इक खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे भय विच दो जहान रहे कम्बी, थरथराहट विच दुहाईआ। ओधरों सदी चौधवीं जाए लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओधरों डल्ले दे सिर विच वाही कंघी, सिध्धा चीर दिता कढ्ढाईआ। जिस दे सिर ते गोबिन्द ने खण्डे दी धार रखी सी नन्गी, सहिज सहिज फिराईआ। हुक्म दिता हुण जाणे फ़रंगी, आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर वाट रहे ना लम्बी, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम सृष्टी होणी अंधी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेरयां केसां वांगर दुनिया दो धड़ जाणी वंडी, गोबिन्द हस्स के गया दृढ़ाईआ। पर एह गल्ल याद रखीं एह खेल करना मेरे साहिब सूरे सरबंगी, पुरख अकाल दया कमाईआ। उस वेले चढ़ना चन्द नहीं कोई नौचन्दी, चन्द सितारा दर ते सीस निवाईआ। खेल वेखणा विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। खण्डा कहे जिस वेले डल्ले दे सिर ते दिता रख, तिक्खी धार रखाईआ। गोबिन्द प्या हस्स, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। गुरमुखो पंझी जोड़ो हथ्थ, मुख दे अग्गे टिकाईआ। सतिगुर

❋

❋

किहा उस वेले मेरे पुरख अकाल दी जोत जगे लट लट, दुर्गा लाटां वाली सिंघासण हेठ रखाईआ। जिस चण्डी नूं मैं कीता प्रगट, ओह चण्डी प्रभ दा शब्द रूप जाए बदलाईआ। एह खेल वेखणा नाल पुरख समरथ, समरथ आपणी कार भुगताईआ। जिस दो जहान चलाउणा रथ, रथवाही आपणा हुक्म वरताईआ। जगत जहान देवे मथ, नाम मधाणा इक उठाईआ। सृष्टी सारी लथ्थे सथ, सथ्थर यार ना कोए हंढाईआ। उलटी गिढ़े लट्ठ, भँवर विच ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा मिटणा मन्दिर मट्ठ, शिवदुआले देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लट्ठा कहे मैं लम्मा गज़ सवा, स्वार्थ आपणा ना कोए रखाईआ। मैं हुक्म संदेशा कहवां, कहि के दयां दृढ़ाईआ। प्रभ ने खेल खिलाउणा नवां, नव खण्ड वज्जे वधाईआ। मैं फिरना नाल चवां, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। चैन नाल किते ना बहवां, भज्जां वाहो दाहीआ। बिन भगतां प्यार किते ना सवां, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। मैनूं कहे ना कोए निथावां, निथाव्याँ दयां सुणाईआ। आओ प्रभू प्यार करदा वद्ध नालों मावां, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। मैं बलिहार उसे दे चरणां तों जावां, जो जवां दी रोटी खा के गुरमुखां रिहा रजाईआ। ओसे दी चरण धूढ़ी नहावां, दुरमति मैल धुआईआ। उहो कन्त सुहागी इक्को रावां, जिस दी सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। लट्ठा कहे मैं सवा गज़ चौड़ा, सच दयां सुणाईआ। मैनूं चरण छुहाया ब्राह्मण गौड़ा, ब्रह्म दा पड़दा दिता उठाईआ। जो मेहरवान हो के बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी करदयां ल्ए बचाईआ। जो मिट्ठा करे रीठा कौड़ा, अमृत रस चखाईआ। जिस ने झगड़ा मिटाया तलाबां जौहड़ा, अट्ठां सट्ठां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सवा गज़ कहे मैं यसूह दी निशानी, मैनूं मसीह दिती वड्याईआ। जिस वेले जांदा सी विच जूह बेगानी, मैनूं गल विच लटकाईआ। हथ्थ फड़दा सी कानी, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। जिस ने अन्त कीती कुरबानी, आपणा आप मिटाईआ। सवा गज़ सलीव उस दे गल विच अन्त बद्धी गानी, गाना सगन वाला जणाईआ। जिस नूं गल विच पा के उहनूं मिल गया जान जानी, हरि करता शाह पातशाह शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सवा गज़ कहे क्यों मेरी कन्नी कतरी, कतरा कतरा दिता कराईआ। मैं सच दस्सां जिस वेले गोबिन्द ने इक्ट्ठे कीते सी शूद्र वैश ब्राह्मण क्षत्री, छत्र इक्को नाम झुलाईआ। किसे पांडे तों फुलाई नहीं सी पत्री, गृह नछत्र ना कोए दृढ़ाईआ। फेर बणा के हथ्थां नाल मेरी दोहरी चौहरी पटड़ी, कमरकसे नाल टिकाईआ। फेर मैनूं तोलया बिना तकड़ी, वज़न बेवज़न

❋

❋

दिता दृढ़ाईआ। नाले हस्स के किहा जिस वेले दुनिया शरअ विच जाणी जकड़ी, ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। किसे ने गाँ खाणी किसे ने सूर खाणा किसे ने खाणी बक्करी, बकरीदां वाले रोवण मारन धाहींआ। उस वेले दुनिया दी भट्ठी तपणी, कलयुग भठियाले अग्नी देणी डाहीआ। सदी चौधवीं अन्तिम होणी टप्पणी, भज्जे वाहो दाहीआ। शरअ दी शरीअत छपणी, छप्पा मारे बेपरवाहीआ। प्यार रहिणा नहीं पति पत्नी, नार कन्त करे लड़ाईआ। चेल्यां गुरुआं धार छडणी, मुरीद मुर्शद जाण तजाईआ। मंज़ल मिले किसे ना भज्जणी, पूजा पार ना कोए कराईआ। प्रभू दी हाथ आवे ना वञ्झणी, जगत मुहाणा सार कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट कलयुग अग्ग लग्गणी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। झगड़ा पैणा मानस बदनीं, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। दुनिया रोवे आहला अदनी, शाह कंगालां धीर ना कोए धराईआ। प्रभू दी धार किसे ना लभ्भणी, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप उठाईआ। टका कहे मेरी कोई ना जाणे कीमत, कलयुग कुड़यार दिता तुलाईआ। प्रभ दा खेल समझणा ग़नीमत, जो ग़मां दा डेरा ढाहीआ। जिस ने जगत दी धार वेखणी त्रीमत, त्रीया त्रैगुण खोज खुजाईआ। साची शान वेखणी ज़ीनत, की ज़ेब नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कार आप भुगताईआ। सवा गज़ कहे मैनूं चार कुण्ट दिता कट, घेरा सोहणा दिता बणाईआ। मैं विक गया प्रभू दे हट्ट, जगत वणजारे दिते तजाईआ। कूड़ीआं हद्दां गया टप्प, भज्जया वाहो दाहीआ। प्रभ सिंघासण चढ़या झट, झटके हलाली वाला मैनूं हथ्थ कोए ना लाईआ। मैं वेखणा नूर इलाही सति, जो सति सति अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे कमलापति, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। आदि अन्त समरथ, समरथ कल वड्याईआ। नूर जोत अलख, अगोचर इक अख्वाईआ। जिस चलाउणा सतिजुग रथ, धुर दा हुक्म हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे जन भगतो गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रहीआं हस्सीआं, हस्स हस्स सीस निवाईआ। असीं दूरों दुराडिउँ आईआं नस्सीआं, पिछला पन्ध मुकाईआ। शरअ दीआं तकदीआं आईआं रस्सीआं, रस्ते वेखे थांउँ थाँईंआ। छुरीआं सब ने हथ्थां विच कसीआं, बाहू बल रहे प्रगटाईआ। नाल रलीआं मन मतीआं, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। रावी दे कन्ढ्ढे पहुंचीआं जिथ्थे अर्जन ने मौजां माणीआं लोहां तपीआं, तपीश्रां डेरा ढाहीआ। जिस दे उत्ते आशा रखी छे जतीआं, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। बाल्मीक कर के गया पक्कीआं, बजवाड़ा आप सुणाईआ। जिस वेले कलयुग माण रहिणा नहीं रागां छत्तीआं, दन्दां बत्तीआं ना कोए वड्याईआ। प्रभ दे नाम दीआं दीन दुनी विच होणीआं हिस्से पत्तीआं, गुर अवतार पैग़म्बर वंडां देण

❋

❋

वखाईआ। साहिब नज़र आउणा नहीं किसे दीआं अक्खीआं, सन्मुख दरस कोए ना पाईआ। जगत जिज्ञासूआं खाणीआं डड्डीआं मच्छीआं, पंछीआं खल्ल लुहाईआ। जगत धारां रहिणीआं नहीं अच्छीआं, अच्छी तरह सुणाईआ। अन्त सब नूं पैणीआं गशीआं, सिर सके ना कोए उठाईआ। सच दवारे पुकारन गऊआं वच्छीआं, बछड़े रोवण मारन धाहीआ। जेहड़ीआं कृष्न दी बंसरी उत्ते नच्चीआं, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रावी रहीआं दस्स, सहिज सहिज सुणाईआ। नी पहलों साडे नाल हस्स, मुस्कराहट विच वड्याईआ। फेर प्यार नाल नस्स, भज्जीए वाहो दाहीआ। साडा लथ्थे झक्क, ओहला रहे ना राईआ। साडा मिटे शक, भरम देणा चुकाईआ। की तेरे कन्ढ्ढे वसे पुरख समरथ, हरि दाता बेपरवाहीआ। रावी अंगड़ाई लई झट, नेत्र नैण उठाईआ। नी पता नहीं ओह परम पुरख कि जट्ट, तत्तां वाला कि नूर इलाहीआ। झट नारद हो प्रगट, ताली रिहा वजाईआ। नी तुसीं की जाणो तुहाडे उत्ते पिच्छे वी ·षीआं पाई छट्ट, भार जगत दे कर्मां वाला चुकाईआ। तुहाडे विच्चों निकलया ना आपणा वट, लहर लहर नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। चारे कहिण तूं नारद की देवें धोखा, भरम रिहा भुलाईआ। नारद कहे नी कमलीओ मैं तुहाडा जन्म कर्म दा पढ़न वाला पोथा, तुहाडी किस्मत आपणी बोदी विच लुकाईआ। नी तुहानूं खा गईआं मच्छीआं डड्डीआं ते जोकां, जल होड़े तुहानूं रहे सताईआ। मैं तुहाडे कन्ढ्ढे किनारे तट वेखे पोटा पोटा, अग्गा पिच्छा तक्कया चाँईं चाँईंआ। तुहाडे विच नहाउण लग्गयां साधां सन्तां दे तेड़ नहीं हुन्दा लंगोटा, धोती कम्म किसे ना आईआ। कमलीओ मैं प्रभू दा भगत बड़ा चोटा, चुटकी विच प्रभ नूं दयां मिलाईआ। तुसीं मेरे नाल चलो शौंका, शौकीनणो तुहानूं दयां सुणाईआ। तुसीं पिच्छे बैहंदीआं आईआं उत्ते कौंचां, तुहानूं कान्यां काहीआं विच देणा भवाईआ। ओह वेखो सदी चौधवीं दा मुहम्मद दी आशा कूड़ दा कूकर भौंका, भौंक के रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे नी मेरी सुणो बात, सच दयां सुणाईआ। अज्ज किड्डी सोहणी रात, भिन्नड़ी वज्जे वधाईआ। तुसीं मेरी गाओ गाथ, मैं तुहाडा बणां माहीआ। मेरे दर्शन नाल तुहाडी मुक जाए वाट, अग्गे दा पन्ध रहे ना राईआ। तुसीं पिच्छे सौंदीआं आईआं उत्ते खाट, अज्ज ठंडी रेता उत्ते देवां लिटाईआ। एह रावी दा कन्ढ्ढा ते रावी दा घाट, रवीदास दए गवाहीआ। मैं आदि जुगादि दा प्रभू दा भगत जेंटलमैन ते मेरे नाल उस प्रभू दी करो टाक, जो टक टक ईसा आपणी अवाज़ गया सुणाईआ। मैं किड्डा सोहणा पंडत ते प्रीती वाला नाथ, अनाथां होवां सहाईआ। गंगा

❋

❋

तूं मेरा कर लै साथ, इन्हां नूं दे तजाईआ। तेरी मेरी इक्को बण जाए ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। झट जमना ने नारद दे मूँह ते मारी चांट, पंडता एह की दिता सुणाईआ। नारद ओअँ सोहँ रिहा आख, एह मेरे साहिब दी पढ़ाईआ। कमलीए भगतां कोल आ के कदी ना होईए गुस्ताख़, निउँ निउँ के सीस झुकाईआ। ज़रा मेरे वल्ल झाक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरी बोदी दा वेख प्रताप, जो लहिंदयों चढ़दे चढ़दयों लहिंदे भज्जे वाहो दाहीआ। नी तुहाडे विच ठग्गां चोरां ने लाह के सुट्टे पाप, नी पापणे तुहाडा तन वजूद पवित्र ना कोए कराईआ। झट सुरस्ती ने नारद दा पकड़ ल्या नाक, हलूणा दिता ज़ोर नाल हिलाईआ। जी करदा तेरे कन्न देवां काट, ब्राह्मणा तैनूं बदशकल दयां बणाईआ। नारद कहे नी तुहानूं पता नहीं मेरा पुरख अकाल किड्डा वडा बाप, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तुसीं उहदी ते निक्की निक्की शाख़, बिना मेरे तों तुहाडी शनाख़त करन वाला दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुसीं आपणे धन्नभाग कहो मैं तुहाडी पूरी करां आस, चार जुग दीओ कुँवारीओ तुहानूं लोकमात ना कोए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे मैनूं ऐं जापदा तुहाडे नाल बड़ी चंगी सुरस्ती, सुरस्ती अग्गों अक्खां कढ्ढ के रही डराईआ। जाह पंडता मूर्खा वड़ कलयुग दी बस्ती, आपणा मुख भवाईआ। नारद कहे नी जे तेरी हकूमत मैनूं हुक्म दे दे दस्ती, कुछ लिख के हथ्थ फड़ाईआ। क्यों मैं आदि जुगादि दा गशती, जुग चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। नी कमलीए तैनूं नहीं पता सम्मत शहिनशाही सत्त ते भगतां दी बरसी, एह बरस नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तक फेर कदे ना आईआ। उन्हां दा मेल होया नाल प्रीतम अर्शी, अर्शां दा वाली आपणा रंग रंगाईआ। उस ने सब दा लेखा पूरा करना शर्ती, क्षत्रीया आपणा हुक्म वरताईआ। पता नहीं ओह किस कारन रावी दे कन्ढ्ढे भगतां नूं करन आ गया भरती, भारत विच धरती माता जिस नूं सीस निवाईआ। मैं एसे कर के तुहाडा बणया दर्दी, दर्द रिहा वंडाईआ। जे तूं मालकण बण जाएं मेरे घर दी, सब कुछ तेरे उतों लुटाईआ। एह मेरी सूरत बण जाए नरायण नर दी, तैनूं परम पुरख दी लोड़ रहे ना राईआ। अग्गे ते सृष्टी तेरे कन्ढ्ढे किनारयां उत्ते जा के नाम पढ़दी, तूं सुण के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गोदावरी बोली ब्राह्मणा क्यों पाउंदा एं डण्ड, डण्डा हथ्थ विच रही उठाईआ। तेरा तोड़ देवां घमंड, आकड़ दयां गंवाईआ। तेरी भन्न देवां कंड, हड्डी पसली नज़र कोए ना आईआ। नारद कहे गोदावरी मेरे वास्ते तूं ओह चन्द, जिस चन्द दी सीतलता विच सारे ख़ुशी मनाईआ। मैं ते प्रभू तों इक्को तेरी मंगणी मंग, होर सब कुछ देणा तजाईआ। जे इक वार मेरे गृह आवें लँघ, कदम

❋

❋

कदम नाल बदलाईआ। तैनूं मिले ओह अनन्द, जिस अनन्द नूं सारे गए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। जन भगतो तुहाडी कूड़ी क्रिया जाए खुस्स, खोहण वाला बेपरवाहीआ। जिस मुहम्मद दी कटाई मुच्छ, लबां दितीआं बणाईआ। ओह सदी चौधवीं नूं रिहा पुछ, की तेरा अन्त दए गवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मदा वे मेरी गोली गई रुस्स, रुस्सी नूं कौण मनाईआ। उहदी वेख खुल्ही गुत्त, वैरागण हो के मुख भवाईआ। उस ने सिर ते पटका बध्धा घुट्ट, जेहड़ा अन्त समें तेरे मस्तक ते दिता बंधाईआ। बहत्तर दिन पई फुट्ट, शरअ दी अन्दरे अन्दर चलदी रही लड़ाईआ। ओह छड गई खाणा पीणा ते टुक, भुक्खी झट लँघाईआ। झलदी रही दु:ख, ख़ुशीआं सीस निवाईआ। अज्ज पैंडा रिहा मुक, चौदां तबक रोवण मारन धाहीआ। लालो ने फड़ ल्या गुट्ट, घुट्टे चाँईं चाँईंआ। दलीप सिँघ नूं पुछ, की करता कार कमाईआ। जिस दे कोल सब कुछ, बेपरवाह नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे वे मुहम्मदा कुछ आख आपणे हज़ूर, सजदा सीस झुकाईआ। मैं हो गई मजबूर, मजबूरन दयां सुणाईआ। वेख तेरा भर गया अन्त दा पूर, बेड़ा नूह रिहा जणाईआ। मूसा तके उत्ते कोहतूर, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। ईसा कहे ज़रूर, कूक कूक सुणाईआ। हाए उफ़ सदी चौधवीं दा अन्तिम समां कलयुग ने बड़ा लाया दु:ख, दुखी हो के दयां सुणाईआ। चारों कुण्ट प्यार रिहा नहीं किसे स्त्री मनुक्ख, घर घर पई दुहाईआ। पुत्तरां नूं प्यो ते पिउआं नूं मारन पुत्त, चार कुण्ट रहे कुरलाईआ। सदी चौधवीं कहे भगतो मेरी गोली नूं मेरे नाल कर दयो ख़ुश, ख़ुशीआं हाल बणाईआ। ओह वेखो हो गया अंधेरा घुप, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जन भगत कहिण की दईए असीं सलाह, मशवरा नज़र कोए ना आईआ। तूं दाता बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं मालक इक ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बरी दा डेरा ढाहीआ। तैनूं झुकदे थल अस्गाह, दो जहान सीस निवाईआ। असीं ते तेरे हुक्म नाल पकड़ी तेरी बांह, बाहू बल ना कोए वखाईआ। तूं सब दा पिता माँ, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गोली कहे सदी चौधवीं मैं नहीं मन्नदी, मैनूं कौण मनाईआ। मैनूं पता लग गया हुण धार रहिणी नहीं तारे चन्द दी, मुहम्मद दी चले ना कोए चतुराईआ। मैं अड्डीआं नाल कच्चे भाण्डे आई भन्नदी, भज्जी वाहो दाहीआ। मैं ओह गोली नहीं जेहड़ी कच्ची होवां कन्न दी, दुनिया दीआं गल्लां सुण के आपणा मन बदलाईआ। मैं बणी नहीं कोई पंजां तत्तां वाले चम्म दी, मेरा आत्मा मेरा नूर प्रभ दी सेव

❋

❋

कमाईआ। क्यों सदी चौधवीं तेरा अन्त वेला ते तेरी घड़ी ग़म दी, मैं ग़मी विच तेरा दु:ख वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा उस गोली नाल ग़ुस्सा, जिस दा ग़ुस्सा नज़र किसे ना आईआ। जेहड़ी वसे विच पंजां तत्तां वाले जुस्सा, आत्मा दा नूर नूर नूर सोभा पाईआ। जिस दे नाल परवरदिगार दी सुहञ्जणी होणी रुता, रुतड़ी जगत वाली महकाईआ। भगतां ने पाई लुट्टा, खोह खोह करे लोकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे विच ओह प्यार ओह धार जिस दा भेव सदा लुका, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं आपणी गोली नूं भगतां दे रस दा जिस वेले प्याया घुटा, सांतक सति देणा कराईआ। जन भगतो फेर तुहाडे भाग लगावां सब दे पंज तत काया बुता, बुतख़ाने आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। गोली कहे मेरा अन्दरों बदल गया इरादा, सदी चौधवीं सीस निवाईआ। मेरा उहो पिता उहो दादा, उहो जम्मण वाली माईआ। जिस नूं सीस निवाउंदे कृष्न ते राधा, राम सीता धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस नूं भगतां ने आपणे अन्दरों लाधा, घर घर वज्जे वधाईआ। ओह मेरा मालक माधव माधा, मोहण नूर इलाहीआ। जिस दे नाल मिल के जगत जहान होणा वाधा, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गोली कहे जन भगतो मेरे नाल सारे कर दयो सिर नीवें, हरिसंगत इक दूजे नाल ग़ुस्सा रहे ना राईआ। ओह वेखो भगत दे थाल विच जगदे नौ चराग़ ते इक्को रूप बणया दीवे, घृत इक्को नज़री आईआ। मैं चाहुंदी जन भगत सदा सदा सद जग जीवे, दो जहान वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोली कहे वेखो पली आ गई तेल, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभ विछड़यां मिलाया मेल, पूरब गंढ पवाईआ। बण के सज्जण सुहेल, नाता गया जुड़ाईआ। नाल रख के निमक दा ढेल, निमकहराम होण तों सब नूं ल्या बचाईआ। एह जगत जहान नालों वक्खरी हाण्डी जिस ने मुहम्मद दी चार यारी करनी फ़ेल, अन्त लेखा दए मुकाईआ। सुक्के तिनके तुहाडे थल्ले रहे खेल, तिन्नां गुणां दा डेरा गए ढाहीआ। इक टका गुरमुख सिँघ इस थाली विच दए धकेल, दोहां हथ्थां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। टका कहे मैं साहिब दे हथ्थ विच गया टिक, जन भगतां सीस निवाईआ। गुरमुख हथ्थ मारो उत्ते हिक्क, ख़ुशी नाल लओ अंगड़ाईआ। प्रभ दा दर्शन होवे नित, घर बैठयां चाँईं चाँईंआ। मानस जन्म ल्या जित्त, चुरासी रही ना राईआ। तुसां सुलाह कराई हो के विच, सदी चौधवीं ते गोली दा मशरक मग़रब

❋

❋

वल्लों मुख दिते भवाईआ। जन भगतो तुहाडे अन्दर मारनी खिच्च, खिच्च के आपणे नाल मिलाईआ। तुहाडा मालक हो के पित, पतिपरमेश्वर हो के होवां सहाईआ। लिखारीओ प्रेम नाल दयो लिख, प्रभ दा लिख्या ना कोए मिटाईआ। अग्गे गोबिन्द ने बणाए सिख, हुण सिक्खां तों भगत दिते बणाईआ। ओह वेखो सारे गुरु अवतार पैग़म्बर रहे पिट्ट, बौहड़ी बौहड़ी रहे सुणाईआ। किसे नूं नाम कलमे दी हथ्थ नहीं फड़ाई चिट, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। साडे हुन्दयां खहिड़ा छुडा के पथ्थर इट्ट, इक्को सोहँ ढोला दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। गोली कहे मैं बड़ी लड़ाकी, जगत लड़ाक्यां देणा लड़ाईआ। मैं लहिंदे नूं मुख कर के प्रभ तों खुल्हा दिती ताकी, ताकतवर सारे लैणे उठाईआ। एह चार जुग दी कथा याद रहेगी अज्ज दी राती, सताई माघ दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। टका कहे जन भगतो मेरे उत्ते काली लकीर, सब नूं नज़री आईआ। तुहाडा कटया गया शरअ दा ज़ंजीर, बन्धन बंध ना कोए रखाईआ। तुसीं ओस प्रभू दे फ़कीर, जो फ़िकरा इक्को रिहा पढ़ाईआ। तुहाडी सब दी बिना टकयां तों बदल गई तकदीर, तदबीर प्रभ ने दिती बणाईआ। वेखो डल्ले दे सिर विच कढ्ढया चीर, नाज़र सिँघ सब नूं दए वखाईआ। एह ओसे दी मिलख ते ओसे दी जगीर, जो मालक दो जहान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे ओह प्रभू की वंडी जाए वंडां, वंडण वाल्या दे समझाईआ। पहलों आपणा रस प्या के गोली नूं ठंडा, कतरा बचया रहिण कोए ना पाईआ। ओह वेख रणजीत सिँघ ने पिच्छे नाले दीआं दितीआं गंढां, आया वेस वटाईआ। मोढे ते रख के टाहणी जंडा, कंडयां वाली दए गवाहीआ। जन भगतो तुहाडे सिर तों लाह दितीआं कूड़ दीआं पंडां, पंडतां पांध्याँ नूं सीस ना कोए निवाईआ। जिस दा हुक्म चलणा विच नव खण्डां, ब्रह्मण्ड वज्जणी वधाईआ। जगत निशानी रहिणी पिपल लंडा, एह एसे दी बेपरवाहीआ। वक्त गया रोवोगे सिर मार के विच कंधा, कन्ढ्ढी बैठा नज़र किसे ना आईआ। फेर पुच्छोगे कोलों तारे चन्दा, ओए किते वेख्या ई साडा माहीआ। रणजीत सिँघ कहे ओए गुरमुखो वेखो जिस ने उलटा डाहया पलँघा, जगत रीती रिहा बदलाईआ। जिस दे चरणां नूं तरसण जमना सुरस्ती गोदावरी ते गंगा, रावी बैठी अक्ख उठाईआ। भज्जा फिरे नारद पंडा, अग्गे पिच्छे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आपणे हथ्थ रखाईआ। नाला कहे जन भगतो सुणो ला के कन्न, कन्नां वाल्यो दयां सुणाईआ। क्यों मैनूं पिच्छे दिता बन्न्ह, की प्रभ ने खेल रचाईआ। सच पुछो जिस वेले मुहम्मद निशान

❋

❋

बणाया सी तारा चन्न, उस वेले चार यारी दा एह रूप दिता समझाईआ। एह सच लैणा मन्न, मनसा जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार आप प्रगटाईआ। क्यों हथ्थ उठाई कंडयां टाहणी, कंडा कंडा दए दुहाईआ। जिस वेले मुहम्मद नूं पहले दिन आई सी बाणी, धुर कलमा नग़मा हुक्म नूर इलाहीआ। उस वेले मुहम्मद नूं एह दस्सी सी निशानी, निशाना जगत वाला समझाईआ। तूं मेरा नूर ज़हूर अल्ला अलाह मेरी धार अल्ला राणी, राह जगत वाला जणाईआ। मेरा प्यार आबेहयात रस वाला पाणी, रस्ता तेरा दए खुल्हाईआ। पर याद रख जिस वेले तेरा अन्त होणा ते तेरी उम्मत दी होणी वैरानी, वैरी घर घर नज़री आईआ। उस वेले आपणे अमाम नूं अमाम कर के पछाणी, पश्चाताप दा डेरा ढाहीआ। एह खेल होणा विच जगत जहानी, दीन दुनी रिहा वखाईआ। भगतां उत्ते कर के मेहरवानी, तेरा लेखा तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी कार आप भुगताईआ। नौ जोतां कहिण असीं जगीए इक दीप, दीप दीप रुशनाईआ। साडा मालक इक महीप, जो महीअल खेल खिलाईआ। जिस दी भगतां नाल प्रीत, प्रीतम बण के वेख वखाईआ। जिस ने लेखा पूरा कीता सिँघ बचन वाले तवीत, कौर जोगिन्दर गोली तन छुहाईआ। ओ गुरमुखो तुसीं रहे ना नीचां तों नीच, ऊचो ऊच दिती वड्याईआ। प्रभू वसया तुहाडे बीच, विचला भेव दिता खुल्हाईआ। इक टके दी काली लीक, काला लेखा सब दा गई गंवाईआ। थोड़ा समां वट्ट लओ कसीस, पुरख अकाल नूं तुहाडी कसम, भस्म सब दी दए कराईआ। तुसीं वेखणा नूरी अक्खां ते नाल चशम दीद, दीदा दानिस्ता दए दृढ़ाईआ। हुक्म वरतणा विच पच्छम , फेर दक्खण ल्ए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे मेरी किसे नहीं कीती तलाश, मैं चार दिन दा ध्यान लगाईआ। जे सतिगुर दे सरूप नूं मेरी समझणा नहीं लाश, फेर रणजीत सिँघ दीआं दोवें बाहवां लओ बंधाईआ। हरबंस कौर कल्सीआं वाली बन्न्हेगी एहदे हाथ, लीड़ा आपणे सिर तों लाहीआ। तृप्त कौर सिर विच पाएगी पाणी दा ठंडा ग्लास, नाता भैण भ्रा समझाईआ। एह वी राजे बल दा हुन्दा सी दास, सेवा करके ख़ुशी बणाईआ। एसे तरह इक दिन सताई माघ दी सी रात, बल प्रभ विच आपणा आप टिकाईआ। उस वेले रणजीत दा नाँ सी गुलाब दास, नथ्थू पिता ते तरहिणी नाम माईआ। गरड़ पुराण इस दे जन्म दा लिख्या होया इतहास, सलोक अट्ठ सौ सतारवां दए गवाहीआ। नारद कहे एह मेरी ब्राह्मण दी निक्की जेही बात, पिछली याद चलया कराईआ। जन भगतो तुहाडा खेड़ा वसदा रहे तुसीं विच रहो आबाद, प्रभ नाल मिल के तुहाडी वज्जदी रहे वधाईआ। अज्ज सुलह दा

❋

❋

दिन सदी चौधवीं दी गोली नूं मिली दाद, टका रवीदास दा भगतां भुक्ख मिटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सदा वसे तुहाडे पास, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। नारद कहे लिखारीओ तुसीं बड़े लिखारी, लिख लिख रहे वखाईआ। दस्सो तुसां लाई कि तुहाडे नाल प्रभ ने लाई यारी, पहल किस कमाईआ। मेरा दिल करदा जे तुसीं चारे उठ के इक शब्द पढ़ो ज़ोरदारी, गाओ चाँईं चाँईंआ। फेर मैं सारयां भगतां तों जावां बलिहारी, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा डंक इक वजाईआ। नारद कहे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती संग रावी सुणो नाल ग़ौर, ग़ौर नाल सुणाईआ। अठाई माघ सब ने पहुंचणा इक्ट्ठीआं हो के कलानौर, कला प्रभ दी दयां दृढ़ाईआ। अग्गे पिच्छे नहीं आउणा दौड़, इक्ट्ठीआं लैणा पन्ध मुकाईआ। खड़ीआं रहिणा जिथ्थे लग्गा होवे पौड़, पौष्ष्ड़ी थल्ले आपणा झट लँघाईआ। जिस वेले आवाज़ मारे ब्राह्मण गौड़, हुक्म शब्द वाला सुणाईआ। उस वेले प्रभ दे सीस ते चार सिख करदे होणगे चौर, चवर प्रेम नाल झुलाईआ। तुसां पाउणा नहीं मूल शोर, उच्ची साह ना कोए कढ्ढाईआ। इक्को कहिणा प्रभू कलयुग तेरी अन्तिम लोड़, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। दर आईआं चरणां नाल जोड़, जोड़ी धुर दी आप बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बेड़ा साडे विच रोड़्ह, साडे तों परे फेर शौह दरया डुबाईआ। साडा सब दा इक्को इक बोल, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जे तूं प्रगट होया उपर धौल, धर्म दा राह देणा वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा करना कौल, वायदा पिछला वेख वखाईआ। पर साडी इक बेनन्ती अठाई माघ नूं सदी चौधवीं दी गोली आपणी हथ्थीं रिंन्ह के खवाए तैनूं चौल, वज़न सवा पा सुहाईआ। कोल नारद पंडत होवे रौल, हिसाब आपणा दए लगाईआ। असीं आपा आप सब कुछ दईए घोल, घोली घोल घुमाईआ। नारद कहे जन भगतो जे रणजीत सिँघ दीआं बाहवां बद्धीआं ते बद्धीआं देवो खोल्ह, मेरी ख़ुलासी लैणी कराईआ। जगत अंधेर झुलणा तुसां मूल ना जाणा डोल, अडुल ल्ए बचाईआ। हुण चढ़दयों लहिंदे ते लहिंदिउँ चढ़दे प्रभ दा वज्जणा ढोल, ढोलकीआं छैणे वाले सारे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच स्वामी सदा वसे कोल, कुल मालक आपणी दया कमाईआ।

❋

❋

२८ माघ शहिनशाही सम्मत ७ धिरता सिंघ, सुखराज कौर, सरदारा सिंघ, मंगल सिँघ फतूपुर, जीतो सरजा चक, गुलज़ार सिंघ, समां सिँघ फतूपुर, रत्न सिँघ कलानौर, सुरिन्दर सिँघ डेढ गवाड़, गुरमीतो रसूलपुरा,

जोगिन्दर कौर बलवन्त जटा, सुरजीत कौर शिकारमाशीआ, सविन्दर कौर, दयाल कौर बोहड़ वाला भुगटाणा,
दयाल सिँघ डेढ गवाड़, दलीप सिंघ, बलवन्त कौर दालम नन्गल, पूरन कौर नवां पिण्ड,
सुखराज सिँघ रहमगढ़्ह, पिण्ड कलानौर ज़िला गुरदास पुर

रावी कहे मैं मस्तक लावां चरण धूढ़ी, सतिगुर शब्द सच्ची सरनाईआ। मेरी आशा रहे मुग्ध ना मूढ़्ही, तृष्ना मिले वड्याईआ। जगत जहान तकां धार कूड़ी, कूड़ कुटम्ब लोकाईआ। जो मैनूं संदेशा दे के गया सतिगुर अर्जन ज़रूरी, सहिज सहिज सुणाईआ। जिस वेले मेरा मालक आया हज़ूरी, हज़रतां तों परे अगम्म अथाहीआ। तूं वी पन्ध कटणा दूरी, भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रावी कहे मेरे मस्तक लग्गी अगम्मी ख़ाक, ख़ालक ख़लक दिती वड्याईआ। मेरा अन्दरों खुल्ल्हया ताक, पड़दा मूल रिहा ना राईआ। मैं चरण कँवल रगढ़ के नाक, निव निव सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी बख्श दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। चारों कुण्ट वेख अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी होई गुस्ताख़, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मेरी पुराणी पिछली आस, आसावंद रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। रावी कहे मैं दस्सां शब्दी भेव, अगम्म अगम्म जणाईआ। मैं उस दी करी सेव, जो सेवा दीन दुनी कमाईआ। जेहड़ा वसया निहचल धाम निहकेव, निहकर्मी बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके रसना जिह्व, बत्ती दन्द ना कोए चतुराईआ। ओह मैनूं दे के गया अगम्मा मेव, अनरस रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। रावी कहे गुर अर्जन मेरे उत्ते मारी हथेली, जल धारा ख़ुशी बणाईआ। नी तूं जुग चौकड़ी खेल खेली, भज्जी वाहो दाहीआ। तेरी दिसे ना कोए सहेली, सगला संग ना कोए बणाईआ। तूंष् फिरें जगत नवेली, भज्जें वाहो दाहीआ। औह तक सदी चौधवीं अन्त सब दा मालक आउणा बेली, जो बेल्यां जंगलां विच आपणी कार भुगताईआ। जिस लेखे लाउणी नानक दी टोपी सेली, सिल पाहन पथ्थर पूजण कोए ना पाईआ। जन भगतां धर्म राए दी कटणी जेली, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। अचरज खेल उस आपणी आपे खेली, ख़ालक ख़लक नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप

❋

❋

रंगाईआ। रावी कहे मैनूं अर्जन ने दिता धक्का, सहिज नाल हिलाईआ। मै पिछला पैर चक्का, अड्डी चोटी ज़ोर लगाईआ। निगाह मारी दरोही फिरी मदीना मक्का, काअबे रहे कुरलाईआ। नाता तुट्टया बूरा कक्का, संगी संग ना कोए वखाईआ। किसे दी कीमत पए ना टका, लखों कक्ख रिहा वखाईआ। जोत जगदी लट लटा, नूर नुराना नज़री आईआ। जो वसे घट घटा, ओह गोबिन्द तक्कया माहीआ। जिस ने रूप बदलणा तत्तां बदले शब्दी धार वटा, वट्ट बन्ना रहिण कोए ना पाईआ। दो जहान फिरे नट्ठा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश चरणां हेठ दबाईआ। आपणा भेव दस्से किसे ना रता, रत्न अमोलक गुरमुख ल्ए उपजाईआ। सच प्रीत जोड़ के नता, रंग इक्को इक रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रावी कहे सतिगुर अर्जन मेरे नाल छुहाई छाती, सांतक सति रिहा कराईआ। इशारा कीता ओह तक कमलापाती, जो पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दे लेखे लग्गी हयाती, जीवण ओसे दी झोली पाईआ। ओसे दा दीपक ओसे दी वेखे बाती, ओसे दा नूर डगमगाईआ। जिस कलयुग कल मेटणा काती, कल्की आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी पुछे वाती, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। चार जुग दी पिछली सब दी वेखे पाती, पत्रिका भविक्ख्तां वाली फोल फुलाईआ। झगड़ा मेटे ज़ात ज़ाती, आत्म ब्रह्म इक समझाईआ। खेल करे बहु बिध भांती, भेव आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। रावी कहे मेरे अन्दर आई आह, हौका भर के दिता सुणाईआ। किहो जेहा बेपरवाह, मैनूं दे वखाईआ। जिस दे पिच्छे आपणा तन चलया तजा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सतिगुर हस्स के किहा ओह जल्वागर ख़ुदा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम तेरा कन्ढ्ढा मेरा घाट हद्द देणी बणा, उम्मत उम्मती वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं लेखा दए चुका, चुकन्नी करे लोकाईआ। मुहम्मद नूं देणा सुणा, कलमा नूर इलाहीआ। उस दा पन्ध देणा मुका, अग्गे आयू ना कोए वधाईआ। शरअ दा शरअ नाल होवे टकरा, शरीअत शरीअत नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। रावी कहे मैं रखी इक्को आस, आसा दयां जणाईआ। जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतां वसे पास, सगला संग बणाईआ। निज गृह रखे वास, वास्ता आत्म परमात्म आप जुड़ाईआ। शब्द संदेशा देवे आख, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। जोती जाता प्रगट हो के साख्यात, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। चार जुग दे पिछले लेखे वेखे कागज़ात, पड़दा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। मेरी मनसा पूरी

❋

❋

करे विच लोकमात, धरनी धरत धवल पूरी आस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। रावी कहे मैं दस्सां आवे इक हज़ूर, नूर नुराना बेपरवाहीआ। जिस ने सब दे तकणे कसूर, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। मेरी बेनन्ती करे मंज़ूर, निउँ निउँ लागां पाईंआ। प्रभू भेव खोल्ह ज़रूर, पर्दा दे चुकाईआ। मूसा दी वाट रहे ना दूर, ईसा लेखे लैणा लगाईआ। मुहम्मद दा तकणा आपणा नूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रावी कहे सतिगुर अर्जन मेरे उत्ते मारीआं पंज लीकां, उँगली उँगली नाल बदलाईआ। मेरीआं निकल गईआं चीकां, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। उस हस्स के किहा कमलीए ओह तक सदी चौधवीं दीआं अन्त तरीकां, जो तवारीखां सब दीआं दए बदलाईआ। उस वेले मन्दिर मट्ठ कुरलावण शिवदुआले मसीतां, चर्च मारन धाहीआ। दीन दुनी दीआं बदल जाणीआं नीतां, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। कलमे दीआं भुल्लीआं होण सर्ब हदीसां, हज़रतां सीस ना कोए झुकाईआ। शास्त्रां कायम नहीं रहिणीआं: रीतां, ग्रन्थां रंग ना कोए रंगाईआ। सब दीआं नन्गीआं होणीआं पीठां, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तपणा अंगीठा, अमृत मेघ नाँ कोए बरसाईआ। कलयुग जीव होणा अन्तर कौड़ा रीठा, मिट्ठा रस ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रावी कहे सतिगुर अर्जन अगम्म जणाउंदा ए। भेव अभेद आप खुल्हाउंदा ए। धुर दा शब्द चार वेद तों परे आप दृढ़ाउंदा ए। परम पुरख अछल अछेद, जिस दा अन्त कोए ना पाउंदा ए। कलयुग अन्तिम आपणा हुक्म देवे भेज, दूजी कार ना कोए कमाउंदा ए। जिस दा जोती नूर तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाउंदा ए। जिस दी अन्तिम गोबिन्द मानणी सेज, सो गोबिन्द शब्दी वेस वटाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणी खेल खिलाउंदा ए। प्रभ आपणी खेल खिलावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। सो पुरख निरँजण डगमगावेगा। हरि पुरख निरँजण नूर रुशनावेगा। आदि निरँजण जोत चमकावेगा। एकँकार वेख वखावेगा। अबिनाशी करता पड़दा लाहवेगा। श्री भगवान आपणी कार कमावेगा। पारब्रह्म धुर दा हुक्म वरतावेगा। शब्दी शब्द शब्द उठावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप हिलावेगा। अवतार पैग़म्बर गुर सवाधान करावेगा। जो लहिणा देणा लेखा गोबिन्द दस्सया अनन्दपुर, सो पुरीआं लोआं झोली आप भरावेगा। जिस दे अग्गे नहीं किसे दा ज़ोर, सो जोरू ज़र वेख वेखावेगा। कलयुग अन्तिम आवे वागां मोड़, जोती जाता फेरा पावेगा। जन भगत सुहेले विछड़े ल्ए जोड़, जोड़ी आत्म परमात्म आप दरसावेगा। सृष्टी दृष्टी वेखे विच्चों अंधघोर, घोरी हो के फोल फुलावेगा।

❋

❋

जिस दे हथ्थ पैग़म्बरां फड़ाई डोर, डौरु डंका इक वजावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी तके कलयुग चोर, सत्तां दीपां पन्ध मुकावेगा। मन कल्पणा वेखो शोर, अन्दर वड़ वड़ पड़दे लाहवेगा। जो अर्जन सतिगुर रावी कन्ढ्ढे गया बोल, बचन पूरा आप करावेगा। पुरख अकाला हो के तोले तोल, तोलणहारा इक अख्वावेगा। जिस नूं झुकणे कृष्न काहन कला सोल, राम रामा धूढ़ी ख़ाक रमावेगा। जिस दा पैग़म्बरां वजाया ढोल, होका हक इक दृढ़ावेगा। रावी तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा जावे मौल, मौला हो के आपणा फेरा पावेगा। भाग लगावे उपर धरनी धौल, धवल चरणां हेठ दबावेगा। पर याद रखीं सदी चौधवीं दी गोली कोलों खा के चौल, न्याज़ सब दी बन्द करावेगा। जिस दा भेव मुल्लां शेख़ पंडत पांधा जाणे कोए ना रौल, रौणक आपणी आप वखावेगा। सच दवारा इक्को खोल्ह, ख़ालक ख़लक नाम वरतावेगा। जन भगत सुहेले चुरासी विच्चों ल्ए टटोल, फड़ बांहो गोद बिठावेगा। आप रहे सदा अडोल, दीन दुनी आप डुलावेगा। दीनां मज़्हबां कराए घोल, दो धड़ वंड वंडावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगावेगा। सच दा रंग आप रंगावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। परम पुरख वेस वटावेगा। जोती जाता डगमगाएगा। नर नरेश इक अख्वाएगा। देस परदेस फेरा पाएगा। कल कलेश जगत मिटाएगा। गुर दस दशमेश जोत जगाएगा। जिस दे भविक्ख्तां विच लिखे लेख, सो लेखा पूर कराएगा। जिस दे पिच्छे सीस विच तत्ती पवाई रेत, ओह थल मारू फोल फुलाएगा। उहदा अन्त पाए कोई ना भेत, भेव आपणे विच छुपाएगा। जिस नूं लभ्भदे साध सन्त अनेक, कोटन कोटी वेख वखाएगा। जन भगतां बख्श के आपणी टेक, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाएगा। करके बुध बिबेक, नूरी जोत जोत चमकाएगा। त्रैगुण माया लाए ना सेक, काया विच मन्दिर अन्दर अग्नी तत बुझाएगा। कूड़ी क्रिया मेट के भेख, भाण्डा भरम भउ भनाएगा। लेखा मेटे मुल्लां शेख़, पीर गौंस औलीआ नज़र कोए ना आएगा। जो पुरख अकाला दीन दयाला सदा रहे हमेश, सो साजण आपणी कार भुगताएगा। रावी कहे मैं उस प्रभू नूं करां आदेस, जो कलयुग अन्तिम आपणा हुक्म वरताएगा। धरनी कहे मेरे उतों मेटे कलेश, कूड़ कल्पना; दूर कराएगा। धवल कहे मेरे उत्ते रहिण देवे ना कोए मलेछ, हरिजन साचे मात प्रगटाएगा। किसे दे अग्गे किसे दी चलणी नहीं कोई पेश, पेशवा सारे आपणे विच मिलाएगा। जिस दा इक्को कलमा नाम संदेश, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाएगा। नव सत्त बख्श के टेक, ओट इक्को इक जणाएगा। जिस दे पिच्छे गोबिन्द बच्चे कीते भेंट, ओह भेंटा कूड़ी सर्ब चुकाएगा। मालक बण के खेवट खेट, बेड़ा इक्को नाम तराएगा। जन भगतां करे हेत, गुरमुख साचे मेल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाएगा।

❋

❋

सच दा पड़दा आपे लाहवेगा। पुरख अकाल भेव चुकावेगा। दु:ख दर्द सर्ब मिटावेगा। गुर अवतार पैग़म्बरां अर्ज़ लेखे लावेगा। कलयुग अन्तिम पूरा फ़र्ज़ आप कमावेगा। भगतां पूरी करके ग़रज़, ग़रीब निमाणे गोद टिकावेगा। किसे दा होण ना देवे हर्ज, हरिजन हर्जाने विच कदे ना आवेगा। छुरी शरअ खोह के करद, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिरावेगा। प्रगट हो के योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मुद्दा आपणा इक समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच घर इक वसावेगा। सच दा घर इक्को वसेगा। जिथ्थे दीपक जोती जगेगा। अनहद शब्द अनादी वज्जेगा। भगत सुहेले साचे लभ्भेगा। गुर चेले सन्त फ़कीर धुर दे सद्देगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार एका फब्बेगा। रावी कहे मैं दस्सां सदी चौधवीं अन्त किहदी शरारत, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जिस नूं समझे ना कोई इबारत, बुद्धी अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। परम पुरख सब नूं लैणा विच हिरासत, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने नाम कलमे दी दिती विरासत, जुग जुग झोली पाईआ। करदा आया सदा हिफाजत, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जिस दे कोलों लैंदे रहे इजाज़त, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ओह सदी चौधवीं अन्त ख़ुद कराउण लग्गा बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया कीती शख़ावत, माया ममता झोली नाल भराईआ। हउमे हंगता दिती न्यामत, घर घर जगत वरताईआ। सो खेल करे सही सलामत, पुरख पुरखोतम अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे अवतार पैग़म्बर गुर किसे दा नहीं कोई चारा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। हुक्म वरते हरि निरँकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वेस वटाए चव्हीआं अवतारा, जगत जगदीशा बेपरवाहीआ। जिस ने कलयुग अन्तिम करना पार किनारा, नईया अधविचकार ना कोए अटकाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। रावी बख्श के चरण धूढ़ी छारा, टिक्का धर्म धार लगाईआ। नारद दा लहिणा अपर अपारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नाल मिलाईआ। भज्जीआं आईआं करके चारा, सीढ़ीआं हेठां आसण लाईआ। की हुक्म मिले सच्ची सरकारा, की संदेशा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे नारद आ अग्गे, नर नरायण जणाईआ। नारद दोवें हथ्थ बध्धे, निव निव लागे पाईंआ। प्रभू गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लै सद्दे, हुक्म फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। इन्हां दा आउणा जाणा लेखे लग्गे, मेहर नज़र नाल तराईआ। तेरा इक्को दीपक जगे, दो जहान होवे रुशनाईआ। इन्हां विचारीआं ने साधू सन्त छड्डे, ·षीआं पल्लू आईआं छुडाईआ। नाते तोड़े बुढ्ढे नढ्ढे, जवाना अक्ख ना कोए मिलाईआ।

❋

❋

क्यों तटां उत्ते ठग्गां चोरां यारां बणाए अड्डे, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। कूड़ निशाने बैठे गड्डे, छत्तरी ब्राह्मण शूद्र वैश धर्म विच ना कोए समाईआ। पार करदीआं आईआं डूंग्घे खड्डे, भज्जीआं आईआं वाहो दाहीआ। वेंहदीआं आईआं जिन्हां खाधे ढग्गे वच्छे कटे, ढोरां खल्ल लुहाईआ। ओह मानस मानव मानुख धर्म राए दा दिसे वग्गे, वागी पाली हो ना कोए बचाईआ। रावी कन्ढ्ढे तेरी पहुंचीआं हद्दे, हद्द इक्को वेख वखाईआ। अग्गे सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए लद्दे, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग बिन तेरे नूर कोए ना लभ्भे, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। आह वेख सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे अक्ख उठाईआ। सन्त मंज़ल चढ़े ना कोए शाह रगे, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिधर तक्कीए हुन्दे दग़े, भेव सच ना कोए खुल्हाईआ। नेत्र रोवण बुढ्ढे नढ्ढे, जोबनवन्ते मारन धाहीआ। इन्हां विचारीआं ने पिछले साक सज्जण छड्डे, नाता आईआं तुड़ाईआ। तेरे नाम दे प्यार दे चाहुंदीआं मज़े, रस इक्को देणा वखाईआ। सदी चौधवीं कुछ विगड़या नहीं अजे, अज़ल सब दे सिर ते कूक कूक सुणाईआ। मेहरवान तेरा दर्शन पाईए यदे, यदी आपणा पड़दा देणा उठाईआ। सब दे निरगुण धार हथ्थ बध्धे, सरगुण नज़र कोए ना आईआ। तेरी सरन सरनाई लग्गे, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे सुण नारद मुनी, मुन सुन्न तों बाहर जणाईआ। मेरी शब्द धार दी धुनी, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। धुर दा हुक्म वड गुण गुणी, गहर गम्भीर आप समझाईआ। जिस साहिब ने जन भगतां दी लेखे लाई पगड़ी चुन्नी, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ओह लज्जया रखे विच दीन दुनी, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सब दी पुकार रिहा सुणी, अणसुणत आपणी दया कमाईआ।

२९ माघ शहिनशाही सम्मत ७ रणजीत सिँघ कल्सीआं, तरिप्त कौर दे प्रशाद कराउण ते
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

माघ कहे मेरा दिवस उनत्ती लँघदा, ख़ुशीआं नाल रिहा जणाईआ। परम पुरख तों इक्को वस्त मंगदा, दर ठांडे झोली डाहीआ। प्रभ जन भगतां लेखा मुका दे भुक्ख नंग दा, तोट रहे ना राईआ। सुख दे दे आपणे अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंग दा, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। निशान रहिणा नहीं तारे चन्न दा, भगत

❋

❋

निशाने देणे झुलाईआ। जे तेरा समां होणा कलयुग अन्तिम जंग दा, चार कुण्ट दुहाईआ। गुरमखां पैंडा मेटणा कूड़े पन्ध दा, पाँधी रूप ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। उनत्ती माघ कहे मैं देंदा जावां असीस, प्रभ सच दया कमाईआ। जन भगतो तुहाडा मालक इक जगदीश, जिस नूं जगदीशर कहि के सारे सीस निवाईआ। जिस नूं झुकदे मुहम्मद मूस ईस, पैग़म्बर निउँ निउँ लागण पाईंआ। छत्र झुलणा उस दे सीस, छत्रधारी सारे सीस निवाईआ। जिस लेखा पूरा करना बीस इकीस, एकँकारा वड वड्याईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, नाम निधान इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब इक अख्वाईआ। माघ कहे मेरी अन्त नमों नमों निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। खेल वेखो परवरदिगार, की करता कार कमाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, निरगुण सरगुण सीस झुकाईआ। सो शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले देवे तार, तारनहार आप हो जाईआ। सब दा लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, वस्त अमोलक अगम्म आप वरताईआ। जन भगतो जीवत रहो सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आदि अन्त ना पारावार, बेअन्त बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ।