पुस्तकालयभाग २२

पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर

नारद कहे ओए आ गया एं भरावा फग्गणा, फग्गू सीस उत्ते टिकाईआ। तैनूं केहड़ी चढ़ी रंगणा, रंग रतड़े देणा समझाईआ। दस्स खैर किस दे कोलों मंगणा, झोली किस दे अग्गे डाहीआ। केहड़ा लैणा सुख अनन्दना, अनन्द देणा समझाईआ। कि लेखा लैण आयों तारा चन्दना, चन्द सितार वेख वखाईआ। दस्स केहड़े प्रभू नूं केहड़ी बन्दना, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। हुण किस दवारे लँघणा, खिड़की कुण्डा खुल्हाईआ। किधर लाउणी अग्गना, अग्नी तत बुझाईआ। सच दस्स तेरे मालक दा किथे दीपक जगणा, किधर किधर होवे रुशनाईआ। मेरे मित्र प्यारे सज्जणा, सच सच देणा सुणाईआ। की खेल वेखे आहला अदना, ऊचां नीचां भेव चुकाईआ। झगड़ा मेटे काया माटी बदना, बदी दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे नारद पहलों आपणी टिका सुरत, सुरती विच लै अंगड़ाईआ। फेर नेत्र खोल्ह तुरत, निज नेत्र लोचण अक्ख उठाईआ। आह वेख अकाल

❋

❋

मूर्त, अजूनी आपणा वेस वटाईआ। जिस दा नाम कलमा तूरत, तुरीआ तों बाहर समझाईआ। उस ने सम्मत शहिनशाही अट्ठ मक्के काअब्यां करना महूरत, मोहरी आपणी कार भुगताईआ। जिस दी सब नूं पैणी ज़रूरत, ज़रूर खोजण थांउँ थाँईंआ। ओह नूर नुराना नूरत, नूर नूर करे रुशनाईआ। झगड़ा मेटे कूड़ कूड़त, सच सच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वंडण वंड वंडाईआ। नारद कहे फग्गणा ऐंवें ना मार नाअरे, कूक कूक सुणाईआ। तूं नहीं जाणदा किड्डे वड्डे एस प्रभू दे लारे, लारयां विच जुग चौकड़ी दए लँघाईआ। सच पुछें मेरे वरगे वेख लै भगत कुँवारे, चार जुग सगण ना मुख लगाईआ। कई मैथों वी माढ़े एस ने तारे, तारनहार वड वड्याईआ। पर एहदे विच इक गुण जुग जुग ज़रूर धरती उत्ते लाउंदा अखाड़े, खण्डा खड़ग दए खड़काईआ। लाड़ी मौत नाल व्याहे जगत दे लाड़े, जिन्हां दीआं लाड़ीआं रोवण मारन धाहीआ। एह दिन दिहाढ़े मारे धाड़े, डाकू आपणी कार भुगताईआ। अग्ग लावे बहत्तर नाड़े, अग्नी तत तत तपाईआ। जिस ने अणगिणत अवतार पैग़म्बर गुरु आपणे विच वाड़े, वाड़ शब्द वाली कराईआ। जदों दिल चाहे उहनां नूं लोकमात वाहे उत्ते भाड़े, नाम कलमे दी कीमत हथ्थ फड़ाईआ। ओह एसे विच मुच्छां नूं वट्ट गए चाढ़्हे, लबां कट के ख़ुशी बणाईआ। पर पता नहीं लग्गण दिता सब नूं करदा रिहा दुफाड़े, हिस्से वंडां मज़्हबां वालीआं पाईआ। जिस ने जुग जुग वसदे जगत उजाड़े, उजाड़ के फेर दए वसाईआ। ओह वेख अवतार पैग़म्बर गुरु कढदे हाढ़े, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर परवरदिगारे, मेहरवान तेरी सरनाईआ। साडी रुत मौली रहे विच संसारे, पत्त टहिणी नाल महकाईआ। पर फल्गुणा धुर दा हुक्म अन्त ज़रूर करे पत्त झाड़े, चार कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे मैं की दस्सां, दस्सण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं ख़ुशीआं विच हस्सां, हस्ती तक बेपरवाहीआ। मैनूं वक्त मिल्या मसां, मसल मल के दयां जणाईआ। मैं उस दे दवारे वसां, जिथ्थे वसल मिले बेपरवाहीआ। जिसनूं लभ्भदे कोटन ते लक्खां, अणगिणत ध्यान लगाईआ। मेरीआं उस दे चरण लग्गीआं अक्खां, नेत्र नैण रहे बिघसाईआ। निरगुण धार टेकां मथ्था, मस्तक ख़ाक रमाईआ। सेवा करां बिन हथ्थां, भज्जां वाहो दाहीआ। उस दे सथ्थर लथ्था, जो यारड़ा इक अख्वाईआ। जिस लहिणा मुकाउणा तत्तां अट्ठां, नवां खण्डां खोज खुजाईआ। मैं उस ते डोरी सट्टां, जो सिट्टा जाणे ख़लक ख़ुदाईआ। झगड़ा मेटणा पथ्थर इट्टां, सिल पाहन पूजण पन्ध मुकाईआ। जिस दे नाम दीआं चार जुग दे शास्त्र चिटां, निशाने जगत विच झुलाईआ। उस दयां चरणां विच लिटां, जो मेरी महक रिहा महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच

❋

❋

दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे मेरी रुत सुहावी, सुहञ्जणी नज़री आईआ। मेरा राह तके जगत दी भावी, दूर दुराडी अक्ख उठाईआ। जिस दी तुक अर्जन ने गावी, गा गा शुकर मनाईआ। ओह चरण छुहा के आया उत्ते रावी, राम रामा बेपरवाहीआ। उस ने दीन मज़्हब दी धार रहिण नहीं देणी लावीं, इक्को रंग देणा रंगाईआ। नारदा उस प्रभू दे दर ते जावीं, जा के सीस निवाईआ। जिस ने सारी सृष्टी करनी निथावीं, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। मेरा संदेशा इक सुणावीं, सहिज नाल समझाईआ। पुत्रां प्यार नहीं रहिणा मावीं, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। जगत दा बल तकणा बाहवीं, बाहू बल इक प्रगटाईआ। जिस दे हुक्म नाल चिट्टे ते काली लग्ग गई शाही, शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। जिस चार जुग दे वेखणे राही, गुर अवतार पैग़म्बर आप उठाईआ। ओह बड़ा चलाक ते बड़ा दाई, दाइरा आपणा ना किसे समझाईआ। सब नूं कहिंदा रिहा अवतार पैग़म्बर गुरुओ मैनूं लओ ध्याई, चरण कँवल सीस निवाईआ। अणगिणत नाम भण्डारे विच्चों चहुं युगां दे अवतार पैग़म्बर गुरुआं नूं सिर्फ़ लाईनां दस्सीआं ढाई, जिन्हां ढाईआं विच्चों चार जुग दे शास्त्र दिते लिखाईआ। अन्त सब नूं रिहा रुवाई, रोहब आपणा रिहा जणाईआ। मैं हैरान ओस ने अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नूं बणन नहीं दिता भाई भाई, वैरी वैरी कर के दिते टकराईआ। अक्खरां वाले नाम नाल कर दिते शुदाई, शौहर छोहर ने आपणे हिस्से दिते समझाईआ। जाओ लोकमात बणो रसत्यां दे चुराही, चारे जुग वंड वंडाईआ। इक दा हिन्दसा दस्स के इकाई, नाल ला दिती दहाई, जिस दहाई ने दुहाई निरगुण सरगुण दिती पाईआ। फिर ओह दहाई हुक्म नाल दिती मिटाई, फिर निरगुण दा निरगुण नज़री आईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशनाई, दीपक इक्को डगमगाईआ। फग्गण कहे नारदा ओह मेरा मालक इक गुसाँईं, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। नारद कहे फग्गणा ऐवें ना जा वड्याई, सिफ्तां विच सालाहीआ। मैनूं ते ऐं जापदा भोला भाला जट्ट ते करदा वाही, वहिदे पिछले पूर कराईआ। फल्गुण कहे नहीं ओए नारदा एह शब्द सतिगुर जिन्ह गोबिन्द तों इक्ट्ठे कराए छींबे नाई, झीवर जट्टां गंढ पवाईआ। नारद कहे फग्गणा एह बड़ा कसाई, जुग जुग दीनां मज़्हबां वाली छुरी बणा के गुरुआं हथ्थ फड़ाईआ। हुण ऐवें सब नूं जांदा दबाई, दबदबे नाल डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे फल्गुणा तेरा मालक बड़ा उस्ताद, उस्तादी विच वड्याईआ। जे मैनूं जावे लाध, मिल के ख़ुशी बणाईआ। मैं वी लवां अराध, वज्जे सच वधाईआ। पर मैं सुणयां नहीं कदे उसदा नाद, की धुन करे शनवाईआ। जुग चौकड़ी रिहा जाग, जगराते कट के आपणे झट लँघाईआ। दीन दुनी दा कीता त्याग, त्यारी हो के निउँ निउँ लागां पाईंआ। बिना उस दी किरपा तों पूरन होए किसे ना भाग, भागहीण सर्ब अख्वाईआ। त्रैगुण बुझे

❋

❋

कदे ना आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मैं निव निव निमस्कारां करां उस महाराज, जो शहिनशाह अख्वाईआ। जिस पिच्छे दीन दुनी तज्या जाए राज, शहिनशाही कम्म किसे ना आईआ। उस दा अनोखा वेख्या समाज, समग्री कम्म किसे ना आईआ। जिस भगतां दा खेड़ा कीता आबाद, हरिजन साचे विच टिकाईआ। देण आया आप इमदाद, बख्शिश रहमत सच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप रखाईआ। फल्गुण कहे नारदा मेरा साहिब सच्चा स्वामी, मेरी रुत सुहाईआ। जो हर घट अन्तरजामी, अन्तर निरन्तर वेख वखाईआ। मेरी होण ना देवे बदनामी, बदी दा डेरा ढाहीआ। मालक बण अगम्म अनामी, नाम नाम देवे चाँईं चाँईंआ। जिस दी सिफ्त वड्याई अक्खरां वाली बाणी, बोध अगाधा इक जणाईआ। अमृत रस बख्शे पाणी, बूँद स्वांती निजर झिरना इक झिराईआ। जिस ने रीती रहिण नहीं देणी पुराणी, मार्ग इक्को इक प्रगटाईआ। धर्म धार उपजाउणी निशानी, निशाना इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे भगतां नूं देणी ना पए कुरबानी, सीस धड़ ना कोए वंड वंडाईआ। ओह शहिनशाह शाह सुल्तानी, पातशाह इक अख्वाईआ। उस दा हुक्म संदेशा नहीं जिंबानी, लिख लिख के दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे मेरा साहिब सूरा सरबंग, मेहरवान अख्वाईआ। ओह समुंद सागरां जाए पार लँघ, चरण कँवल आप टिकाईआ। जिस दे नाल निशान होवेगा तारा चन्द, अम्बर नीले नाल वड्याईआ। तीर कमान नाल ल्ए टंग, भथ्था गोबिन्द वाला माहीआ। गाॅड लिख्या होवे नाल प्रेम अनन्द, अक्खर सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। फल्गुण कहे सम्मत अट्ठ खेल महाना, साहिब मेरे वड्याईआ। प्रगट हो के नौजवाना, मर्द मर्दाना ल्ए अंगड़ाईआ। जिस ने देस परदेस जाणा, साल बसाल साल तिन्न वंडाईआ। ज़रूर गुरमुखां हथ्थीं बध्धा होवेगा गाना, लाल तन्द रंग रंगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ नाल रखया होवेगा काना, कसीरा रविदास नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। फल्गुण कहे नारदा मैं हस्स के मारां ताली, तलीआं ज़मीन उत्ते घसाईआ। प्रभू दा खेल तकणा हाली, जो मेहर नज़र रिहा उठाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी कदे नहीं करदा काहली, सहिज सहिज आपणा रंग रंगाईआ। सम्मत शहिनशाही नौ विच गुरमुख सिँघ दे सीस पग्ग होवेगी काली, परदेस प्रभ दे नाल जाणा थांउँ थाँईंआ। हरिसंगत प्रेम प्रीती करनी बाहली, प्यार मुहब्बत इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वंड आप वंडाईआ। फल्गुण कहे मैनूं आउंदी जांदी धार, धुर दा हुक्म आप सुणाईआ। सम्मत दस विच खेल अपार,

❋

❋

अपरम्पर स्वामी देणा कराईआ। शहिनशाही सम्मत दस निउँ के करे सवाल, झोली अग्गे डाहीआ। बख्श दे धन माल, वस्त अगम्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। सम्मत दस कहे मेरी एह नीत, नीतीवान हो के दयां जणाईआ। मेरी साहिब नाल प्रीत, प्रभू प्रीतम देवे माण वड्याईआ। मेरे विच प्रभ दे नाल लिखारी होवेगा सिँघ सुरजीत, सिर सिर माण वड्याईआ। दविन्दर कौर नाल गाएगी नौ गीत, नवां देसां सोभा पाईआ। पंज गुरमुख होर नाल होणगे ठीक, जिन्हां नूं पुरख अकाल चरण प्रीत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। फल्गुण कहे मैनूं कहिंदे फग्गण, दीन दुनी सुणाईआ। प्रभ दा दीपक लग्गा जगण, जगत जहान होए रुशनाईआ। जन भगतां दा डंका डौरु लग्गा वज्जण, निव निव करे शनवाईआ। जुग चौकड़ी विछड़यां लग्गा सद्दण, होका हक दृढ़ाईआ। आओ सब दा झगड़ा मिटया काया बदन, तन वजूद कलबूत करां सफ़ाईआ। पिछली क्रिया लग्गा दब्बण, कूड़ मलेछ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी गंढ आप पवाईआ। फल्गुण कहे मैं दस्सां खेल गहर गम्भीरा, भेव अभेद जणाईआ। प्रभ प्रगट होवे पीरन पीरा, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी तस्वीरा, तसव्वर कर ना कोए दृढ़ाईआ। जन भगतो पहली चेत्र ख़ुशीआं नाल आउणा घत्त वहीरा, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। सवा सेर दा वरतीरा, सम्मत सोलह लालो वाला नाल लिआईआ। भगतां दा भण्डारा इक होणा ग़रीबां अमीरां, अमरापद दए जणाईआ। सब ने सीस ते चिट्टा बन्न्ह के आउणा चीरा, बिन्दी लाल मस्तक विच छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे प्रभू दा खेल जगत जग आबा, मत्तस कच्छप लेखा दए मुकाईआ। राह तके ख्वाजा खिज़र बाबा, दूरों बैठा सीस निवाईआ। खेल वेखणा नाल सबाबा, ख़ालक ख़लक की वरताईआ। की जन भगतां होवे लाभा, सच दर मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। पहली चेत कहे मेरा दिवस सब ने याद रखणा, सम्मत शहिनशाही अट्ठ नाल वड्याईआ। हरिसंगत सतिगुर चरण इक्की करनीआं प्रदखणा, सज्जे हथ्थ भवाईआ। गुरसिख निमस्कार करे ना कोए हथ्थ सक्खणा, सिर सर निउँ निउँ लागे पाईआ। जेहड़ा कौल इकरार कीता सी गोबिन्द नाल पटना, जन्म लैण समें शब्द जणाईआ। तैनूं इक्को रंग रंगणा, रंग अनमोल देणा वखाईआ। तैनूं लै के जाणा पार किनारे पतणा, घाट दिता समझाईआ। वेखणा जगत दा वतना, बेवतनां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,

❋

❋

सच दा रंग आप रंगाईआ। फग्गण कहे मेरा प्रविष्टा पहला, परम पुरख मिली सरनाईआ। मैं कदे ना होवां अनगैहला, सवाधान हो के सीस निवाईआ। जन भगतां विच ख़ुशीआं नाल टहलां, फिरां चाँईं चाँईंआ। नाले दस्सां गुरमुखो तुसां वड़ना विच सचखण्ड दे महलां, जिस दा मुहल्ला नज़र किसे ना आईआ। क्यों तुहाडे साहिब ने तुहाडा मार्ग कीता सहला, मेहर नज़र नाल तराईआ। जिथ्थे हुन्दीआं प्रेम दीआं पहल चहलां, ख़ुशीआं वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फग्गण कहे मेरी निमस्कार डण्डावत, निव निव लागां पाईंआ। प्रभू प्रेम दी कर सख़ावत, बख्शिश विच नाम वरताईआ। भगतां विच ना रहे अदावत, कूड़ी क्रिया देणी गंवाईआ। सति धर्म दी देणी न्यामत, वस्त अगम्म वरताईआ। मनुआ करे ना किसे बग़ावत, बग़लगीर लैणा बणाईआ। बच्चे तेरे अणजाणत, सिर तेरा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी सच नाल चतुराईआ। फल्गुण कहे जन भगतां फल फुल्ल मौले, फुलवाड़ी सोभा पाईआ। पूरा होए वायदा कौले, इकरार वेख वखाईआ। मिले वड्याई उपर धौले, धर्म दी वज्जे वधाईआ। पुरख अकाला सच दवारा इक्को खोल्हे, ख़ालक ख़लक दए वखाईआ। निरगुण धार तोल तोले, सरगुण आपणे कंडे टिकाईआ। जन भगतो ख़ुशीआं नाल गाउणे ढोले, तूं मेरा मैं तेरा चाँईं चाँईंआ। तुहाडा मालक हुण निकलण लग्गा विच्चों पड़दे ओहले, करवट आपणी रिहा बदलाईआ। जिस ने पहली वार भारत तों बाहर पंज रंग दे खड़ने चोले, चोली आपणी रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे मैं दस्सां नाल प्यार, प्रेम विच जणाईआ। जो गुरमुख नाल जाणगे पार, संमुद सागरां पन्ध मुकाईआ। सीस ते पट्टीआं बन्नणगे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै लिख के लिखार, साचा सगन मनाईआ। तिन्न रंग दे गल विच होणगे हार, सूहा पीला लाल नाल वड्याईआ। सोहँ छाती उत्ते लिख्या होवे कमाल, सज्जे खब्बे सोभा पाईआ। सज्जे गुट्ट ते होवे चिट्टा रुमाल, गंढ्ढ इक्को इक बंधाईआ। इक नाल रखणी तलवार ते ढाल, जो कृष्न अर्जन नाल आसा गया रखाईआ। इक भूरे रंग दी रखणी दुशाल, जो बावन बल दवारे रंग रंगाईआ। तेरां सौ सतासी रिषीआं करना ध्यान, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सच सति सरनाईआ। फल्गुण कहे बावन दा इतहास, समझ किसे ना आईआ। बल दा निवास, चरण कँवल सरनाईआ। पिता पूत जमात, मिले माण वड्याईआ। पूरब लेखा खात, सब दा वेख वखाईआ। चरण प्रीती नात, जोड़ा रिहा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण

❋

❋

कहे मैं वेखां पिछली किताब, पूरब खोज खुजाईआ। दर्शन सिँघ दे मुख ते होवेगी नकाब, काले वस्त्र नाल वड्याईआ। सदी चौधवीं दी नाल खड़नी पोशाक, भुल्ल रहे ना राईआ। गोली तारे चन्द वाला वस्त्र कर के साफ़, नाल लैणा बंधाईआ। अमरजीत सिँघ कोल नौ होणगे कार्ड, जिन्हां नूं काट कहे लोकाईआ। तृप्त ने आपणी कन्नी नूं दे के रखणी गांठ, चौदां दिन ना मात खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच नाल वड्याईआ। फल्गुण कहे कपूर सिँघ दा कमीज़ होवेगा लाल, लाल रंग रंगाईआ। नाज़र सिँघ दे हथ्थ विच होवेगी ढाल, खब्बे हथ्थ टिकाईआ। खेल वेखे पुरख अकाल, गुणवन्त नूर इलाहीआ। जिस ने सब दा हल्ल करना सवाल, सवाली बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फल्गुण कहे मेरा साहिब सज्जण सुहेला, देवे माण वड्याईआ। जो गुरमुखां करदा मेला, मेले चाँईं चाँईंआ। तीजे साल प्रीतम सिँघ ते नाल त्यार रहे सिँघ चेला, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। तिन्न गुरमुख ओह दस्सांगा जिस वेले आया जाण दा वेला, भेव भेव विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे नारदा तक लै इक नज़ारा, नज़र नैण उठाईआ। वेख हरि निरँकारा, निरगुण नूर इलाहीआ। जिस ने सब दा लौहणा उधारा, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। मैं उस नूं करां निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा खेल तकणा कलि कल्की अवतारा, अमाम अमामा पड़दा देणा उठाईआ। जिस दीआं ख़ुशीआं वालीआं बहारां, रंग रतड़ा बणे बेपरवाहीआ। जिस दीआं नौ खण्ड पृथ्मी सिफ्तां दीआं गाउणीआं वारां, कलमा नाम वाला जणाईआ। जिधर जावे हिलाउंदा जाए तारां, तार सितार आप हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त आपणा हुक्म वरताईआ।

२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ जोगिन्दर सिँघ डेढ गवाड़, मुणशा सिंघ बाबूपुर, परसिंन कौर वरपाल,
प्रीतम सिँघ मदी पुर, सुरजीत कौर धर्म कोट, संसार सिँघ जज़ाख़ुरद,
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

फल्गुण कहे मेरी मौली रुत, रुतड़ी प्रभ आप महकाईआ। संग रलाए भगत सुहेले सुत , दुलारे धुर दे जोड़ जुड़ाईआ। किरपा करी अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिन्हां दा जन्म मरन दा मिटया दु:ख, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ।

❋

❋

आत्म परमात्म दए सुख, कल्पणा कूड़ दए मिटाईआ। उज्जल करे दो जहानां मुख, एथे ओथे होए सहाईआ। उलटा गर्भ ना होणा पए रुख़, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के तुक, सोहँ ढोला दिता दृढ़ाईआ। शब्दी सतिगुर हो के गोदी ल्ए चुक्क, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब वड वड्याईआ। फग्गण कहे मेरा भाग चंगेरा, मिली माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी कीती मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। रूप प्रगट अगम्मी शेरा, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। इक्को रंग रंगा के गुरु गुर चेरा, निरगुण निरगुण वज्जे वधाईआ। जन भगत सुहाए खेड़ा, काया मन्दिर सोभा पाईआ। सदी चौधवीं बन्न्हे बेड़ा, कलयुग अन्तिम आप तराईआ। दर्शन देवे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आवण जावण लेखा मुके अण्डज जेरा, उत्भुज सेत्ज रहे ना राईआ। नव नौ चार पिच्छों पाया फेरा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। फग्गण कहे मेरी आशा पुन्नी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सुणया नाद शब्द दी धुनी, अनहद नादी राग जणाईआ। किरपा करे मेहरवान प्रभ गुनी, गहर गम्भीर दया कमाईआ। जिस भगतां पुकार सुणी, सचखण्ड निवासी पड़दा दए उठाईआ। ग़रीब निमाणयां सीस दस्तार बख्श के चुन्नी, चारे कूटां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। दस्तार कहे मेरी निमस्कार, प्रभ साचे सीस निवाईआ। जन भगतां उतों मैनूं दिता वार, वारना करके सीस टिकाईआ। चरण कँवल जावां बलिहार, निव निव लागां पाईंआ। माण दिता विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेख वखाईआ। सचखण्ड बैठे तकण पैग़म्बर गुर अवतार, बिन नैणां नैण तकाईआ। की खेल परवरदिगार, की करता कार कमाईआ। जिस लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले ल्ए उभार, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तिम उन्हां दी रुत मौले ख़ुशी बसन्त होवे बहार, पवण ठंडी ठार चलाईआ। निज नेत्र सदा सद देंदा रहे दीदार, दिब्ब नेत्र आप खुल्हाईआ। फग्गण कहे मैं आपा जावां वार, धूढ़ी धूढ़ ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्को घर आपणे दए वड्याईआ।

❋

❋

२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर

हस्स के कहे अब्बू बक्कर, मुहम्मद सीस निवाईआ। जगत न्याज़ आउणी चावल शकर, शुकराने विच ख़ुशी बणाईआ। ओह तोली होए नाल अगम्मी तकड़, सेर धड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं ग़ौर नाल वेखणगे सवा लख फ़क्कर, फ़कीर फ़िकरा इक्को गाईआ। जिस दा लेख लिख्या नहीं किसे उत्ते पत्र, कलम शाही कागद ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता धुरदरगाहीआ। हस्स के कहे ऐली अल्लाह, अली ख़ुशी नाल जणाईआ। परवरदिगार बेपरवाह, बेऐब नूर अलाहीआ। वाली बण के धुरदरगाह, दो जहानां खोज खुजाईआ। चौदां तबकां पड़दा रिहा उठा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस दा सदी चौधवीं तके राह, जो रहिबर नूर इलाहीआ। जिस नूं हज़रत कहि के आए ख़ुदा, ख़ुद मालक वड वड्याईआ। ओह जोती नूर कर रुशना, नूर नुराना डगमगाईआ। मकबरे फोले थांउँ थाँ, मुकररा वक्त दए गवाहीआ। जिस दा भेव तीस बतीसा जाणे ना, कुरान कुरह ना खोज खुजाईआ। जो वसे थल अस्गाह, जल थल महीअल रिहा समाईआ। अमाम अमामा आए वेस वटा, नाम दमामा डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। नारद कहे मैं शाह ऐली दस्सां, कलमे कलमा दा रूप बदलाईआ। ख़ुशीआं विच नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। तुहाडे प्यार दा वेखे रसा, रस्ता अन्दरों खोज खुजाईआ। जिस ने चौदां तबक कच्छा, पाधीआं पन्ध वेख वखाईआ। जिस नूं कहिंदे आए नूर इलाही अच्छा, परवरदिगार वड वड्याईआ। जिस दा कौल इकरार वायदा सच्चा, सदी चौधवीं पड़दा लाहीआ। उस दा लहिणा देणा होए मदीना मक्का, काअब्यां रंग रंगाईआ। फेर उम्मत उम्मती देणा धक्का, दर्दी दर्द ना कोए वंडाईआ। हलूणा मारे बूरा कक्का, मूसा ईसा नाल जुड़ाईआ। सदी चौधवीं पवेगा अन्तिम रट्टा, राईट रिटन लिख के दए वखाईआ। मुहम्मद दा बिन अक्खरां वेखे पटा, पटने वाला नाल मिलाईआ। यसूह दी याद दिलाए सलीव वाला फट्टा, सदी बीसवीं अक्ख उठाईआ। मूसा फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। किसे नूं समझ ना आवे रता, की करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। मुहम्मद कहे मेरी उडीके कबर, मकबरा ध्यान लगाईआ। जो करके बैठी रही सबर, सबूरी विच झट लँघाईआ। कवण वेला प्रभ आए शेर बब्बर, भबक आपणा नाम लगाईआ। दीन दुनी दा लेखा करे पद्धर, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। पैग़म्बरां पूरी करे सध्धर, तृष्ना नाल मिलाईआ। चार कुण्ट वखावे ग़दर, गदागर होए लोकाईआ। सूफ़ी सन्तां भगतां तारे नाल नदर, मेहर नज़र आप उठाईआ। दरगाह

❋

❋

साची दो जहानां करे अदल, इन्साफ़ आपणा आप प्रगटाईआ। झगड़ा मेटे मक्तूल कातिल (कत्ल), कत्लगाह नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वखाए इक्को हुब्बेवतन, बेवतना आप जणाईआ। जन भगत सुहेले चुरासी विच्चों कढ के रत्न, अमोलक आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग दा घाट कन्ढ्ढा वेखे पत्तन, तट किनारे फोल फुलाईआ। करे खेल सूरा समरथन, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ। सब दा वायदा पूरा करे बचन, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद आशा कहे मेरी तड़फदी लाश, मुर्दा मुरीद मुर्शद राह तकाईआ। चौदां सदीआं करदी रही तलाश, तबक तबकां परे ध्यान लगाईआ। पिंजर रह ना गया हड्ड नाड़ी मास, रत्ती रत ना कोए जणाईआ। मेरी अन्तर निरन्तर इक्को ख़ाहिश, ख़ालस तेरी ओट तकाईआ। मेहरवान महिबूब पूरी करनी आस, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। सच दवारे देणा साथ, सगला संग बणाईआ। जो मैं अन्तिम आया आख, बिन कल्मयां बिन कलम हुक्म सुणाईआ। तूं मालक नूर बख्शणा साख्यात, ज़हूर तेरा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मकबरा कहे मैं होया रिहा चुप्प, कलमा धुर ना कोए जणाईआ। मेरे मुहम्मद दा आफ्ताब गया छुप, नूर नूर विच समाईआ। मेरे अन्तर आउंदा रिहा दु:ख, दु:ख दु:ख विच टिकाईआ। पर मैं वी मंगदा रिहा सुक्ख, सद सद इक्को मंग मंगाईआ। मेरे मालका ख़ालका जदों आवें ते कदे जन्मीं ना किसे जनणी दी विच्चों कुख्ख, नूर नुराने नूर लैणा प्रगटाईआ। मुहम्मद तेरा फ़र्ज़ंद तेरा दुलारा तेरा सुत , जो तेरी गोद विच सुत्ता नज़री आईआ। जिस नूं ज़िमीं अस्मानां तों बाहर रिहा चुक्क, चौदां तबक जो करदा रिहा रहिनुमाईआ। अन्तिम तेरी ओट, ओड़क बिन सयदे सीस निवाईआ। तेरा तकणा प्रकाश नूरी अलाह इक्को जोत, जोती जाते तेरी सरनाईआ। की हो गया जे मुहम्मद दे वजूद दा लेखा मुकाया तेरी मौत, मलकुलमौत सेव कमाईआ। तेरी उस दे नाल नहीं अदौत, झगड़ा नज़र कोए ना आईआ। ख़ाकी पुतला रोया फ़ौत, फ़ातिहा अन्तिम दिता पढ़ाईआ। पर तेरा नूर तेरे विच गया पहुंच, दरगाह साची तेरे सच विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। मकबरा कहे तेरा मुहम्मद अलजस, इज इलहा लैज़ूह नूर इलाहीआ। धुर दे मुर्शद बेन्याज़, नोज़ी अज़ी अज़मे ववस सख़ीनो ग़मी तज़ ज़िकेज़ा ज़ाहर ज़हूर तेरी रुशनाईआ। नूरी अलाह नवज़नो ख़ुदा, महिबूबे मुहबते दिल रुबा, ज़ानी अमू कविस्ते इज़लाह नूरे निज़ा निरगुण निरवैर तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। मकबरा कहे मेरे मेहरवान महिबान बीदो, बी खैर या अलाह

❋

❋

तेरी सरनाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीदो, आमद विच तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा रूप अनूप सरूप अजीबो, नूर नुराने शाह सुल्ताने डगमगाईआ। मेरी ग़फ्लत विच्चों खोल्ह नींदो, आलस रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं अन्त तेरी उडीको, पूरब पच्छम तेरा राह तकाईआ। वेखीं किते बदल ना देवीं तरीको, तारीख तवारीख आपणी नाल मिलाईआ। तेरे हुक्म दी नाम दी कलमे दी सुणनी इक तमहीदो, बिना तहरीर तकरीर बेनज़ीर आपणा हुक्म देणा सुणाईआ। पैग़म्बर तेरे सब अज़ीज़ो, आलीशान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, परम पुरख परमात्म तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद कहे मेरी जोती धार तमन्ना, तृष्ना तामस ना कोए जणाईआ। मेरा परवरदिगार आवे भन्ना, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरा निशान नाल ल्यावे तारा चन्ना, चन्द सितार जिस दी निउँ निउँ लागण पाईआ। नाल इक साढे तिन्न इंच सुनिहरी गोबिन्द वाला बणाया होवे कन्ना, जिस दी पौणा इंच चौड़ाईआ। फेर ओस साहिब नूं मन्नां, जो मानव मानस मानुख सारे रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। कन्ना कहे मैं गोबिन्द दा निशान, चौदां सौ तीह अंक देण गवाहीआ। मेरा सब तों परे ज्ञान, अलिफ़ ये समझ कोए ना पाईआ। जिंना चिर अवतार पैग़म्बर गुरु मैनूं सारे ना करन परवान, पुरख अकाल अग्गे सीस निवाईआ। ख़ाली झोली डाह के मंगण दान, परवरदिगार साडी झोली दे भराईआ। असीं शरअ दा झगड़ा मेटया तमाम, कलमा नाम ना करे कोए लड़ाईआ। तेरे बरदे होईए ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को वार साचे सजदे विच करीए सलाम, असलामा अलैकम कहि के सीस निवाईआ। तूं बणना मेहरवान, महिबूब आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला देवे फेर अगम्म फ़रमान, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। जिंना चिर अवतार पैग़म्बरो गुरुओ सारे इक्ट्ठे ना गाओ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ओना चिर पैग़म्बरो गोबिन्द वाला कन्ना हथ्थ किसे ना आईआ। झट मुहम्मद कहे मैनूं परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तूं साडा इक अमाम, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। असीं ख़ादम तेरे तमाम, तमन्ना अवर ना कोए जणाईआ। साडा तेरे कदमां उत्ते ईमान, अमलां तों रहित तेरी सरनाईआ। किरपा कर कर मेहरवान, कर ख़ाली तेरे अग्गे डाहीआ। झट शब्द गुरु सतिगुरु दिता फ़रमान, फ़ुरन्यां बाहर सुणाईआ। मुहम्मदा जिस वेले गोबिन्द दा कन्ना आउणा तेरे मुकाम, मुकामे हक खोज खुजाईआ। फेर धरनी उत्ते युद्ध होणा घमसाण, घुंमण घेरी विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे वाली दो जहान, दोहरी आपणी कार भुगताईआ।

❋

❋

३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ हीरा सिँघ दे गृह अमृतसर शहर

सतिगुर किरपा फ़ुरना होवे बन्द, बन्दगी धुर दे नाम विच समाईआ। रसना जेहवा बोल सके ना बत्ती दन्द, परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को रूप दरसाईआ। घर प्रकाश करे नूर नुराना चन्द, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। धुन आत्मक सुणाए अगम्मी छन्द, जिस दी सार शब्द आपणी खेल खिलाईआ। निज घर निज गृह आत्म परमात्म आवे अनन्द, रस अनरस आप चखाईआ। जिन्हां बख्शे प्रभू परमानंद, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। सो जगत जहान मंज़ल जाण लँघ, त्रैगुण माया अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे मिले साहिब सूरा सरबंग, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी तुट्टे फंद, राय धर्म चित्रगुप्त लेखा रहे ना राईआ। जगत जहान निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण फ़ुरने दा मिटे पन्ध, जिस नूं फुरो मन्त्र प्रभ आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। फ़ुरने अन्दर जगत जीव जहान, जीव जंत साध सन्त भज्जण वाहो दाहीआ। फ़ुरने अन्दर अवतार पैग़म्बर गुरु मिल्या अगम्मी दान, नाम भण्डारा कलमा हरि वरताईआ। फ़ुरने अन्दर शब्दी नाद धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। फ़ुरने अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव खेलण खेल महान, संसारी भण्डारी सँघारी आपणी कार कमाईआ। फ़ुरने अन्दर आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रभ प्रगट होवे विच जहान, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी खेल खिलाईआ। धुर दा फ़ुरना कोई गा ना सके पंज तत इन्सान, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। फ़ुरना बन्द होवे ना जग, जगजीवण दाता वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम चारों कुण्ट लग्गी अग्ग, नौ खण्ड सत्त दीप रहे कुरलाईआ। साची मंज़ल जगत दवार कोई सके ना लँघ, बजर कपाट पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। सुखमन ईड़ा पिंगल सुणे कोए ना छन्द, बिन सरवण राग अनाद अख्वाईआ। अमृत झिरना देवे ना किसे अनन्द, बूँद स्वांती कँवल नाभी ना कोए टिकाईआ। निरगुण जोत चढ़े ना चन्द, अंध अंधेर ना कोए गंवाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। सृष्टी दृष्टी नार दुहागण होए रंड, हरि कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाईआ। आत्म धार परमात्म लाए कोए ना अंग, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोए ना छन्द, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। बिन सतिगुर किरपा फ़ुरना होए किसे ना बन्द, फ़ुरने विच जीव जंत चारे खाणी भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फ़ुरने अन्दर खेल श्री भगवन्त, हरि करता आप कराईआ। फ़ुरने अन्दर साध

❋

❋

सन्त, सूफ़ी फ़कीर ल्ए बणाईआ। फ़ुरने अन्दर दे के धुर दा मंत, अन्तर निरन्तर करे पढ़ाईआ। फ़ुरने अन्दर मालक हो के साचा कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। फ़ुरने अन्दर खेल खेले ख़ुशीआं वाली रुत बसन्त, खिजां पतझड़ आप कराईआ। फ़ुरने अन्दर गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बिन फ़ुरने कोई ना दिसे जीव जंत, गुर अवतार पैग़म्बर फ़ुरने अन्दर दीन मज़्हब नाम कलमे वंडां गए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। फ़ुरने अन्दर चौकड़ी जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वाहो दाहीआ। फ़ुरने अन्दर अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीता युद्ध, खण्डा खड़ग तीर कमान तरकश हथ्थ उठाईआ। फ़ुरने अन्दर जन भगतां बिबेक कीती बुद्ध, कूड़ क्रिया मन कल्पणा कर सफ़ाईआ। फ़ुरने अन्दर मन वासना होए शुध, मन का मणका दए भवाईआ। फ़ुरने अन्दर प्रभू दा भेव खुल्ल्हे गुज्झ, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा दए उठाईआ। फ़ुरने अन्दर सब दी औध जाए पुग्ग, अन्त पैंडा रहे ना राईआ। फ़ुरने अन्दर ओअँ तत सति जै सीता राम राधे कृष्न दी जणाई तुक, अल्ला वाहिगुरु नाम सति फ़ुरने विच दृढ़ाईआ। फ़ुरने अन्दर खेल अबिनाशी अचुत, बेअन्त बेपरवाह खेल खेले थांउँ थाँईंआ। नव नौ चार फ़ुरना कदे ना जाए मुक, मुक्ती वाले फ़ुरने विच फिर प्रभ जोत दरस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फ़ुरना पुरख अकाल अगम्म, चार जुग दे शास्त्र कहिण ना पाईआ। फ़ुरना परम पुरख दा सच धर्म, जिस विच आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। फ़ुरना परम पुरख दा निहकर्मी वाला कर्म, कर्म कांड दा लेखा रहे ना राईआ। फ़ुरने अन्दर अवतार पैग़म्बर गुरु पंज तत लैंदे जरम, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। फ़ुरने अन्दर बण गए वरन बरन, छर्त्ती ब्राह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ। फ़ुरने अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अंज़ील कुरान बाईबल तुरैत खाणी बाणी रह गए पढ़न, अक्खरां वाली सिफ्त पढ़ाईआ। फ़ुरने अन्दर जगत जिज्ञासू जगत धार मंज़ल चढ़न, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। फ़ुरने अन्दर भगत जनां आउणा प्रभ दी सरन, भगवन भज्जे वाहो दाहीआ। फ़ुरने अन्दर सतिगुर मेटे मरन जन्म, जन्म मरन दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। फ़ुरना कहे मैं बड़ा चलाक, मेरी चार जुग वड्याईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कीता ख़ाक, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। किसे दा रूह बुत रहिण ना देवां पाक, पुनीतां पतित बणाईआ। खुल्हण ना देवां अन्दरों ताक, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। कूड़ चलावां हाट, वस्त झूठ वरताईआ। दीपक जोत जगे ना कोए ललाट, मस्तक नूर ना कोए रुशनाईआ। फ़ुरना कहे मैं सब दी जड़ देवां काट, जगत जहान बचया रहिण कोए

❋

❋

ना पाईआ। फ़ुरना कहे मेरी अन्त समझे कोए ना वाट, वटणा मलण वाल्यां सार कोए ना आईआ। फ़ुरने अन्दर खेल तमाश, हरि दो जहानां आप कराईआ। फ़ुरने अन्दर सीता राम ल्या बनबास, फ़ुरने अन्दर रावण दहिसर घाईआ। फ़ुरने अन्दर काहन घनईया नाथ त्रैलोकी पावे रास, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण आपणी कार भुगताईआ। फ़ुरने अन्दर कौरव पांडो कीता घात, घाउ हुक्म वाला लगाईआ। फ़ुरने अन्दर पैग़म्बरां दे के दात, कलमा कायनात दिता सुणाईआ। फ़ुरने अन्दर नानक गोबिन्द गाई गाथ, धुर संदेशा अगम्म अथाहीआ। सतिगुर फ़ुरना जो सब दी पुछे वात, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। जिस फ़ुरने अन्दर कलयुग अन्त कीता नास, मानव मानस मानुख फ़ुरना बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस होए आप सहाईआ। साचा फ़ुरना सतिगुर हथ्थ, जुग चौकड़ी देवे वड्याईआ। जिन्हां बख्शे नाम अमोलक वथ, वास्तक आप वरताईआ। सगल वसूरे जाण लथ्थ, दुरमति मैल धुआईआ। जन्म कर्म दी मैल देवे कट, पापां करे सफ़ाईआ। लेखे लावे नाड़ बहत्तर रत, रत्न अमोलक हीरे ल्ए बणाईआ। आत्म ब्रह्म बख्श के सति, सति सतिवादी वेख वखाईआ। नाम दस्स जैकारा अलख, अलख अगोचर दए दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले रखे दे कर हथ्थ, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ कुड़यारा फ़ुरना गुरमुखां कोलों जाए नस्स, सतिगुर शब्द खण्डा खड़ग इक वखाईआ। जो जन सच दवारे पुरख अकाल सरनाई जाए ढट्ठ, परम पुरख मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण जन भगतां देवे दरस हो प्रगट, साख्यात नूर नुराना नज़री आईआ।