पुस्तकालयभाग २२

५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ तारा सिँघ दे गृह पच्ची बी० बी० ज़िला गंगा नगर

फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा सुहावा पंज, पंचम पंच तत दयां वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखो रंज, रंजश विच कूड़ लोकाईआ। किसे सहारा मिले ना नाम निधाना वञ्झ, वहिंदे वहिण पार ना कोए कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हर घट अन्दर गई लँघ, नौ दवारे आपणा आसण लाईआ। सति सच कीता खण्ड खण्ड, धर्म दी धार दिती गंवाईआ। सुरत दुहागण होई रंड, शब्दी कन्त मेल ना कोए मिलाईआ। वड्याई रहिण दिती नहीं बत्ती दन्द, रसना जेहवा जगत हल्काईआ।

❋

❋

निशाना मिटदा जांदा तारा चन्द, सदी चौधवीं रोवे मारे धाहीआ। ख़ुशी दिसे किसे ना बन्द बन्द, बन्दगी दीन दुनी गई भुलाईआ। भरमां ढाए कोई ना कंध, क्रिया कूड़ ना कोए मिटाईआ। झगड़ा प्या जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना छन्द, आत्म परमात्म विच ना कोए समाईआ। तन वजूद सांतक दिसे किसे ना ठंड, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जन्म कर्म दी डोरी सके कोए ना गंढ, तन्दव तन्द नाम बंधाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। धुर दा नाम बिन पुरख अकाल सके कोए ना वंड, एका वस्त झोली कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज फग्गण कहे मैं तकां खेल सच्ची सरकार, की करता कार कमाईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। हरि पुरख निरँजण पावे सार, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। एकँकारा खेल निराकार, निरवैर आपणी कार भुगताईआ। आदि निरंजन वेखे विगसे वेखणहार, बिन नैणां नैण उठाईआ। अबिनाशी करता योधा सूरबीर बलकार, बलधारी वड वड्याईआ। श्री भगवान शाह पातशाह शहिनशाह लेखा जाणे सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेख वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पावणहारा सार, लख चुरासी अन्तर निरन्तर फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द हुक्म देवे एका इक्को वार, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सवाधान हो तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ। पैग़म्बर नूरी जोत कर उज्यार, नूर नुराना नूर इलाहीआ। गुरु गुरदेव खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आप जणाईआ। सदी चौधवीं सृष्टी दृष्टी अन्दर करो विचार, नव सत्त ध्यान लगाईआ। क्यों दीन दुनी होया धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। शब्दी शब्द ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। काया मन्दिर अन्दर दीआ बाती होए ना कोए उज्यार, नूर नुराना नूर नज़र कोए ना आईआ। दीनां मज़्हबां वेख वेखणहार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। आपणा आपणा भविक्ख्त लओ विचार, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। कवण वेला कलि कल्की ल्ए अवतार, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। कवण वक्त अमाम अमामा पावे सार, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंचम कहे मेरा इक्को इक सजदा, साहिब सुल्तान सीस निवाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी तत्व तत सब बरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओह लेखा जाणे दो जहानां आपणे घर दा, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। नूर धर नरायण नर दा, नर निरँकार करे रुशनाईआ। जेहड़ा अक्खरां वाली विद्या कदे ना पढ़दा, निरअक्खर धार सब नूं दए समझाईआ। ना जन्मे ना मरदा, जन्म मरन रूप ना कोए बदलाईआ। ओह लेखा जाणे कलयुग कल दा, कलि कल्की आपणा रंग रंगाईआ। निर्भय

❋

❋

हो कदे ना डरदा, भय विच रखे सर्ब लोकाईआ। गढ़्ह तोड़ हँकारी किले गढ़्ह दा, धर्म दी धार इक समझाईआ। लेखा मुकावे चोटी जड़ दा, चेतन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक आप बणाईआ। पंज फग्गण कहे मेरी इक्को इक डण्डावत, परम पुरख सीस निवाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया मेटणी अदावत, अदल इन्साफ़ हक कमाईआ। शरअ छुरी तकणी बग़ावत, नव सत्त ध्यान लगाईआ। साचे नाम कलमे दी इक्को करनी सफ़ावत, मेहरवान महिबूब आप वरताईआ। जिस नूं चुरासी लख जाणे न्यामत, दो जहान रस ख़ुशीआं नाल चखाईआ। कलयुग अन्त खेल वेखे कूड़ क्यामत, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। परम पुरख परवरदिगार इक्को रहे सलामत, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस दा भेव जाणे कोए ना मानस, मानुख मानव समझ किसे ना आईआ। सदी चौधवीं सब दी लाहे निंद्रा आलस, दलिदीआं दलिद्र गंवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों हरिजन भगत सुहेले कढे ख़ालस, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। जिन्हां दी निरगुण धार सरगुण करे प्रितपालक, पारब्रह्म प्रभ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नूर जणाए ख़लक ख़ालक, मख़लूक पड़दा आप उठाईआ। सन्त सुहेले बणा के तालब, संदेशा देवे अगम्म अथाहीआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा दिसे लहिंदी जानब, दिशा मग़रब वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। पंज फग्गण कहे मैं हस्स के दस्सां, दो जहान सुणाईआ। सारे बिन नेत्र खोल्हो अक्खां, लोचण अन्दरे अन्दर खुल्हाईआ। जिस दा रूप अनूप सरूप कोटन लक्खां, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। उस साहिब दी सरन सरनाई ढट्ठां, जो कोझयां कमल्यां होए सहाईआ। फेर उत्तर पूरब पच्छम दक्खण नट्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को गावां टप्पा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ां पक्का, पक्की गंढ ना कोए खुल्हाईआ। ख़ुशीआं विच फिरां रत्ता, रत्न अमोलक हीरा रूप बदलाईआ। प्रभू दा खेल वेखणा जिस फड़ हलाउणा बूरा कक्का, काअब्यां परे करे रुशनाईआ। मूसा ईसा करे वट्टा, सदी बीसवीं दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे मेरा मालक इक जगदीश, जगदीश्र हरि अख्वाईआ। जिस दे छत्र झुलणा सीस, सिर सर दोवें धुर दे लेखे पाईआ। लहिणा देणा पूरा करना बीस इकीस, बीस बीसा वड वड्याईआ। तृष्ना पूरी होणी मूसा ईस, मुहम्मद लेखा रहे ना राईआ। करे खेल त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी वड वड्याईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काया काअबा हक जणाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ऊच नीच, दीनां मज़्हबां लेखे लाईआ। आत्म परमात्म दस्से सच प्रीत, बुद्धी तों परे बोध दए कराईआ। अवतार

❋

❋

पैग़म्बर गुरुआं आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, जो आमद विच गए जणाईआ। सदी चौधवीं दीन दुनी दा झगड़ा होए शदीक, शिद्दत सके ना कोए मिटाईआ। जिस दी नानक गोबिन्द करे तस्दीक, ताकीद शब्द गुरु समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। फग्गण कहे मेरा खेल सुहञ्जणा, प्रभू देवे माण वड्याईआ। लेखा जाणे आदि निरँजणा, नर नरायण बेपरवाहीआ। जो मालक दीन दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। जिस दे कोलों दो जहानां दान मंगणा, निव निव लागण पाईआ। ओह साचे नाम दी चाढ़्हे रंगणा, रंगत इक्को इक वखाईआ। जिस दे हुक्म नाल कलयुग अन्तिम वंञणा, वञ्झ मुहाणा ना कोए अटकाईआ। दीन दुनी दी इक्को करनी बन्दना, बन्धन शरअ वाले कटाईआ। आत्म ब्रह्म दा देणा अनन्दना, निजानंद आप जणाईआ। निशान रहे ना तारा चन्दना, चन्द सितार नाता मुहम्मद नालों तुड़ाईआ। फिरे दरोही विच वरभण्डणा, चार कुण्ट हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सूरा सरबंगणा, सूरबीर वड गुणी गहीर, गहर गवर इक अख्वाईआ।

६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ रत्न सिंघ, सुखनिन्दर सिंघ, मांह सिंघ, तारा सिंघ, गुरदयाल सिँघ पच्ची बी बी, जगीर सिँघ रतेवाल, मलकीअत सिँघ बण वाली, सन्तोख सिँघ वीह जैड, अजमेर सिंघ, लाभ सिँघ सजावाल पुर,

सुरजीत सिँघ बणवाली प्रकाश सिँघ पच्ची बी बी ज़िला गंगा नगर

पगड़ी कहे मैं गुरसिक्खां सीस चढ़ी, चढ़दा लहिंदा वेख वखाईआ। जिन्हां ने आत्म परमात्म तुक पढ़ी, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। उन्हां दा लहिणा देणा चमकौर गढ़्ही, गढ़्ह हँकार वाला तुड़ाईआ। काया तत कलयुग अग्नी मूल ना सड़ी, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। पगड़ी कहे मैनूं जगत जहान कहिंदा पग्ग, अक्खरां विच सिफ्त सालाहीआ। जन भगतां मेल मिलावा होवे होवे उपर शाह रग, नव नव दा डेरा ढाहीआ। त्रैगुण तत्व तत बुझे अग्ग, सांतक सति सति कराईआ। शब्द अनादी वज्जे नद, अनहद रागी राग सुणाईआ। नाम ख़ुमारी प्याए मदि, मधुर धुन इक शनवाईआ। दीपक जोती जाए जग, अंध अंधेर कूड़ मिटाईआ। ममता मोह विकार हँकार दी मिटे हद्द, हदूद इक्को इक दरसाईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी अन्तरजामी रिहा वस, जोती जाता पुरख

❋

❋

बिधाता डेरा लाईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्ह के अक्ख, प्रतख आपणा दरस दए वखाईआ। आत्म परमात्म रहिण ना देवे वक्ख, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। मिले मेल साहिब प्रतख, अकल कलधारी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पगड़ी कहे मैं सोहवां जन भगतां सीस, सुहञ्जणी मिले वड्याईआ। किरपा करे जगत जगदीश, जगदीश्र दाता धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को नाम कलमा हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। लख चुरासी अन्तर निरन्तर परखे नीत, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। त्रैगुण तों हो अतीत, त्रैभवण धनी आपणी कार कमाईआ। जन भगतां काया करे ठंडी सीत, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। साची बख्श के चरण प्रीत, प्रीतम मिले चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मुकाए हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पगड़ी कहे मेरा वक्त होया सुहञ्जणा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। ठाकर मिल्या दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। सरूप तक्कया अकाल मूर्त मोहण माधव मद मदना, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस लेखे लाया आहला अदना, ग़रीब निमाणयां देवे ठंडी छाईंआ। झगड़ा मेटणा काया बदना, तन वजूद करे सफ़ाईआ। सृष्टी अन्दर इक्को दस्सणी बन्दना, इष्ट देव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जिस नूं कहिंदे हार घड़न भन्न्हणा, समरथ पुरख वड वड्याईआ। उस दे चरण धूढ़ साचा मजना, दुरमति मैल रहे ना राईआ। मेहरवान महिबूब मुहब्बत विच रंगे रंगणा, रंगत इक्को इक वखाईआ। घर प्रकाश करे अगम्मी चन्दना, अंध अंधेर दए मिटाईआ। जिस दा खेल होवे विच ब्रह्मण्डना, वरभण्ड वज्जे वधाईआ। उस ने कलयुग अन्तिम दंडना, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जिस दा इक्को शब्दी धार चमके खण्डना, खण्डा खड़ग इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। पगड़ी कहे मेरे प्रभ ठाकर, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। दीन दयाल गहर गम्भीर गुण सागर, शाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी योधे सूरबीर बहादर, जोबनवन्ते नूर इलाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अंधेरा बादल, चार वरन अठारां बरन रहिण ना पाईआ। शरअ छुरी दीन मज़्हब बणे कोए ना कातिल, कातिल मक्तूल दा लेखा दे मुकाईआ। भेव अभेदा खोल्ह अन्दरों बातन, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। सच प्रीती तेरा नातन, नर नरायण इक अख्वाईआ। खेल तक पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। तेरा हर घट दिसे वासण, लख चुरासी रिहा समाईआ। भगत सुहेले तेरे दासी दासन, गुरमुख साचे हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। इक्को मंज़ल बख्श घाटन, दरगाह इक्को इक वड्याईआ। झगड़ा मुका दे कलयुग खेल बाज़ीगर

❋

❋

नाटण, माया ममता डेरा ढाहीआ। हो सहाई नाथ अनाथण, ग़रीब निमाणयां गोद टिकाईआ। साचे मण्डल तेरे पवे इक्को रासण, गोपी काहन सुरती शब्द मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। पगड़ी कहे जन भगतो मेरी नमो नमो बन्दना, दस्त बदस्त सीस निवाईआ। परम पुरख परमात्म तुहाडी आत्म लाए अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। गुरमुखो दूजा दर कदे ना मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। निज घर निज गृह मानणा सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। नूरी प्रकाश जोत करे चन्दना, चन्द चांदना डगमगाईआ। झगड़ा मुक जाए तुहाडा जेरज अंडना, उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। सचखण्ड दवारे ख़ुशीआं नाल वंञणा, वञ्झ मुहाणयां लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। पगड़ी कहे जन भगतो मेरा इक संदेशा, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। सब ने मन्नणा इक्को नर नरेशा, जिस नूं नर नरायण कहि के सारे गाईआ। जो वसे सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची मुकामे हक डेरा लाईआ। भगत उधारना जुग जुग उस दा पेशा, पेशीनगोईआं अवतार पैग़म्बर गुरुआं वेख वखाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम कलयुग पूरा करे लेखा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। सो मालक ख़ालक इक्को नूर इलाही बणके नेता, निरगुण धार हरि निरँकार लहिणा देणा दए चुकाईआ। जुग चौकड़ी विछड़यां भुल्ले मूल ना चेता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। अन्तिम नाता तुटणा पीर पैग़म्बर मुसायक मुल्लां शेख़ा, शरअ ज़ंजीर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। खेले खेल ख़लक दा ख़ालक, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण धार बण के सालस, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं सब दी निंद्रा लाहे आलस, गफ्लत रहिण कोए ना पाईआ। सुत दुलारा गुरमुख वेखे बालक, चार वरन अठारां बरन फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। रंग कहे मेरा रंग अपारा, अपरम्पर आप रंगाईआ। मेरा खेल जगत संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव वेखण नैण उठाईआ। की खेल करे परवरदिगारा, ईसा मूसा मुहम्मद चार यार ध्यान लगाईआ। जिस चारों कुण्ट कीता धूंआँधारा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण होए ना कोए रुशनाईआ। ओह सब दा लहिणा देणा पिछला कर्ज़ रिहा उतारा, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ पूर कराईआ। प्रगट हो कलि कल्की अवतारा, निहकलंका राउ रंकां इक्को डंक रिहा वजाईआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावारा, बेअन्त कहि के सारे गए गाईआ। सो भगत सुहेला इक अकेला दीन दुनी दी पावे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश खोज खुजाईआ। जिस दा खेल दरगाह

❋

❋

साची सचखण्ड वसे धाम न्यारा, निराकार निरँकार निरवैर आपणी कल वरताईआ। कलयुग दा अन्त वेखे पार किनारा, नईया नौका डोले थांउँ थाँईंआ। संग मुहम्मद रोवे चार यारा, सदी चौधवीं चौदां तबक रहे कुरलाईआ। की खेल करे कुदरत दा कादर परवरदिगारा, नूरी अल्ला अलाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पगड़ी कहे जन भगतो सदी चौधवीं वेखो अन्त, अन्तष्करन पर्दा लैणा चुकाईआ। की खेल करे श्री भगवन्त, भगवन आपणा हुक्म सुणाईआ। किस बिध लहिणा देणा मुके जीव जंत, साध सन्त बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने इक्को नाम दृढ़ाउणा मंत, मंतव दीन दुनी हल्ल कराईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। ओह कलयुग तोड़न वाला गढ़्ह हंगत, हउमे डेरा ढाहीआ। लेखा मुकाए पंज पंकज, पंच भरम रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पगड़ी कहे जन भगतो मेरा लेखा अन्त अख़ीरी, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। जिस शरअ दी तोड़नी ज़ंजीरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जगत जहान मेटणी दिलगीरी, दीन दुनी दा पन्ध मुकाईआ। सूफ़ीआं लेखे लाउणी फ़कीरी, फ़िकरा इक्को इक दृढ़ाईआ। कलयुग गली रहिण नहीं देणी भीड़ी, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। साची धार दी इक्को चलणी पीढ़ी, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। इक्को रंग रंगाउणा हस्त कीड़ी, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। पगड़ी कहे अष्टभुज रही ललकार, नेत्र नैण उठाईआ। हुन्दी सां सिँघ अस्वार, अष्टभुजां नाल वड्याईआ। सुंभ निसुंभ दिते सँघार, दैंता डेरा ढाहीआ। चार कुण्ट फिरी विच संसार, भज्जी वाहो दाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुन्दी रही निमस्कार, इष्ट देव जगत मनाईआ। अन्त खेल कीता आप निरँकार, निरवैर आपणी कल वरताईआ। शब्दी शब्द शब्द हो अस्वार, भज्जया वाहो दाहीआ। तेई अवतार ल्ए उठाल, सोया रहिण कोए ना पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सुरत संभाल, सम्बल बहि के कार कमाईआ। गुरु गुरदेव दस उपजाए आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। शाह पातशाह बण सच्ची सरकार, दो जहानां हुक्म सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे ख्वार, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। सदी चौधवीं मारे मार, मेहरवान आपणा हुक्म सुणाईआ। मुहम्मद लहिणा देणा झोली देवे डार, लेखा अवर रहे ना राईआ। अमाम अमामा शाह सुल्ताना कलि कल्की अवतार, निहकलंका इक अख्वाईआ। जिसने अष्टभुज कहे मैनूं सिंघासण थल्ले दिता वाड़, उत्ते आपणा आसण लाईआ। जन भगतां सीस बख्श दस्तार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच

❋

❋

स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणा खेल खिलाईआ। अष्टभुज कहे मेरी नमो नमो धुर दे देवा, देव आत्मा सीस निवाईआ। मेरी चार जुग दी लेखे लाई सेवा, महासार्थी तेरी इक सरनाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला अलख अभेवा, अगोचर तेरी वड वड्याईआ। तूं वसणहारा निहचल धाम निहकेवा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तेरी सिफ्त करे ना कोए रसना जेहवा, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। तेरे नाम दा रस अवतार पैग़म्बर गुरुआं खाधा मेवा, अनरस आपणा दिता चखाईआ। जन भगतां धूढ़ी कौस्तक मणीआ लावे थेवा, थान थनंतर तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। अष्टभुज कहे मैं वेखां तेरे नाम दा खड़ग खण्डा, तिक्खी धार बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म चण्ड प्रचण्डा, दो जहानां भय वखाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्दा, सूर्या निउँ निउँ लागे पाईंआ। कलयुग पैंडा रहिण नहीं देणा लम्मा, सदी चौधवीं डेरा ढाहीआ। मुहम्मद दा लेखे लाउणा यक शम्बा, दरगाह साची वेख वखाईआ। उम्मत उम्मती हाल होणा मंदा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्दा, अनन्द विच ना कोए समाईआ। कलयुग अन्तिम वेला लँघ, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। भुलेखे विच रहे कोई ना बन्दा, बन्दगी वाले देणे समझाईआ। जिस झगड़ा मेटणा जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज करे सफ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला शब्दी धार वखाए सत्त रंग दा डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जन भगतां दा भगती धार खा के गंढा, गंढ जन्म जन्म दी दए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म सुणा के छन्दा, बन्धन दीन दुनी कटाईआ।

७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ रत्न सिँघ दे गृह पच्ची बी बी ज़िला गंगा नगर

कलयुग कहे परम पुरख मेरी अरदास, सचखण्ड निवासी दर तेरे सीस निवाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। सति वस्त मैं रहिण ना देवां किसे पास, सच धर्म विच ना कोए समाईआ। जो भविक्ख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच दृष्टां विच अवतार पैग़म्बर गुरु गुर गए आख, अक्खरां नाल ढोले सोहले तेरे गीत सुणाईआ। सो समां सुहञ्जणा तकां अंधेरी रात, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप परम पुरख तेरी गाए कोई ना गाथ, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक

❋

❋

प्रितपालक पतिपरमेश्वर दे दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। मैं भज्जां नट्ठां विच पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा दिल करदा किसे साध सन्त दा अन्दरों खुल्हण ना देवां ताक, बजर कपाटी पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। दीन दुनी दे सिर विच पावां ख़ाक, ख़ालक ख़लक तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। रूह बुत रहिण ना देवां पाक, पुनीत पतित करां लोकाईआ। नाम भण्डारा विके किसे ना हाट, वस्त सच ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण कलयुग कलकाती, कलि कल्की वेख वखाईआ। जिस जीवण ज़िंदगी दीन दुनी बदलणी हयाती, चारे खाणी फोल फुलाईआ। पैग़म्बरां नबीआं सुणे बाती, बातन पड़दा आप उठाईआ। ओह तक गोबिन्द वाली पाती, जो माछूवाड़े बिन अक्खरां दिती लिखाईआ। तेरा स्वांग कूड़ी क्रिया बाज़ीगर नाटी, नटुआ आपणी कार भुगताईआ। ओह तक सदी चौधवीं अन्तिम वाटी, पैंडा पन्ध रिहा ना राईआ। तेरा लेखा रहे ना ज़ात अज़ाती, कूड़ क्रिया कर्म कांड चले ना कोए चतुराईआ। इक्को तक निरगुण जोत कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत दुलारा, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। मैं नौ खण्डां दयां हुलारा, समुंद सागरां दयां हिलाईआ। तेरा नूर नज़र आए ना विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे मुख छुपाईआ। धुर दे शब्द दी सुणे ना कोए धुन्कारा, अनहद नाद नाद ना कोए शनवाईआ। दीआ बाती जोती जोत ना कोए उज्यारा, साढे तिन्न हथ्थ सरीर ना कोए रुशनाईआ। आत्म रस निजर झिरना बूँद स्वांती मिले ना ठंडा ठारा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। दरगाह साची सच घर मिले ना किसे दवारा, दूर दुराडे सारे रोवण मारन धाहीआ। मेरी नमो नमो सतिगुर गुरदेव निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस निवाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। चारों कुण्ट वेख धूंआँधारा, धरनी धरत धवल धौल रही कुरलाईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां लग्गा अखाड़ा, शरअ शरीअत खड़ग खण्डा रही खड़काईआ। पूरब लेखा पारब्रह्म तेरा ना किसे विचारा, विचर के सके ना कोए समझाईआ। तूं कलयुग कलि कल्की चव्हीआं अवतारा, अवतर आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण कलयुग नौजवान, नव जोबन तेरी वड्याईआ। जगत दीन दुनी कर ध्यान, मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। चार जुग दे शास्त्र देवण की ज्ञान, अक्खरां वाली अक्खरां नाल पढ़ाईआ। आत्म ब्रह्म सके ना कोए पहचान, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन होए अणजाण, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। सब दे हुन्दयां तूं हुण प्रधान, चार

❋

❋

कुण्ट भज्जया वाहो दाहीआ। तेरे नाल जगत शरअ शैतान, छुरी शरीअत वाली नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा इक्को सुत बाल, निधाना नज़री आईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चेतन तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा लेखा जगत नाल काया बुत, बुतख़ान्यां वेखां थांउँ थाँईंआ। सुहञ्जणी होण ना देवां रुत, रुतड़ी तेरे नाल ना कोए महकाईआ। पंच विकार भरया कुट्ट कुट्ट, गृह गृह दिता टिकाईआ। सुरती शब्द नालों सब दी गई छुट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। आत्म परमात्म धार गई टुट्ट, टुटयां गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। चार कुण्ट पाई लुट्ट, लुटेरा बण के भज्जां वाहो दाहीआ। दीन दुनी दे भाग गए निखुट, परम पुरख तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। मेरे दीन दयाले पुरख अकाले मैनूं गोदी विच चुक्क, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मैं पड़दा ओहला रहिण नहीं दिता लुक, कूक कूक रिहा जणाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी हिरदिउँ तैनूं कोई ना जावे झुक, भगत भगवान तेरा संग ना कोए निभाईआ। आत्म परमात्म पढ़े कोई ना तुक, तुख्म तासीर सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग वेख अंधेरा अंध, चन्द चांदना नज़र कोए ना आईआ। तेरा अन्तिम मुकणा पन्ध, पाँधी हो के भज्जणा वाहो दाहीआ। निशान रहिणा नहीं तारा चन्द, मुहम्मद रोवे मारे धाहीआ। झगड़ा पैणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। फिरनी दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड होए ना कोए सहाईआ। पैग़म्बरां गुरुआं अवतारां दिती कंड, करवट सके ना कोए बदलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे कोई ना ठंड, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, हुक्म वरते बेपरवाहीआ। प्रगट हो सूरा सरबंग, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। मैं हस्स के किहा अगले सम्मत विच नौवां देसां विच ज़रूर होवेगा जंग, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एह परम पुरख दी वंड, वंडणहारा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं कूक कूक के पावां रौला, हुक्म तेरा इक सुणाईआ। तूं मालक ख़ालक धुर दा मौला, मुल्लां शेख़ मुलाणे सारे रोवण मारन धाहीआ। सदी चौधवीं तेरा पूरा होणा कौला, इकरार तेरा मुहम्मद नाल दए गवाहीआ। झगड़ा पैणा उत्ते धौला, धरनी धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। कलयुग कहे मैं प्रभू तेरा ख़ादम, ख़िदमतगार इक अख्वाईआ। मैं खूंखार बणां आदम, अदल इन्साफ़ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। की होया जे कृष्न खेल कीता बण के यादव, अठारां कशूणीआं रंग रंगाईआ। मैं जगत जहान करना तसादम, तथा तेरा

❋

❋

हुक्म इक वरताईआ। जिस दा हल्ल होवे ना कोलों किसे साधन, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। जिस परवरदिगार नूं उम्मत उम्मती सारे अराधण, कलमे चार कुण्ट सुणाईआ। ओह नूर नुराना खेल करे बातन, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल प्रगटाईआ। शमा नूर दिसे किसे ना रातन, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धूंआँधार पृथ्मी आकाशण, गगन गगनंतर पड़दा ना कोए उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा भविक्ख्त सारे वाचण, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। धुर दा शब्द कहे सुण के हुक्म अगम्म, कलि कलूआ इक जणाईआ। करे खेल श्री भगवन, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा हुक्म विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे मन्न, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्न, चौदां तबक रोवण मारन धाहीआ। चौदां लोक संदेशा सुणन बिना कन्न, बिन सरवण बैठे राह तकाईआ। जिस ने जो घड़या सो देणा भन्न, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर दा कहिणा सब ने लैणा मन्न, मानव मानस मानुख सिर सके ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं सब नूं देणा डंन, डौरु डंका इक्को नाम सुणाईआ। जिस ने भेव खुल्हाउणा हँ ब्रह्म, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग रंगाईआ। सन्त सुहेले प्रगट करे धुर दे जन, आप बणे जणेंदी माईआ। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भाग लगाए काया माटी तन, तत्व तत इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे कलयुग की रिहा बक, बिना मुख रिहा सुणाईआ। हकीकत वेख हक, हकूक फोल फुलाईआ। साहिब वल्ल तक, जो मालक नूर इलाहीआ। जिस दा इक्को हुक्म यक्क, यदी रिहा सुणाईआ। जिस दा आदि जुगादि चले रथ, रथवाही दो जहान अख्वाईआ। सो सगल सृष्टी देवे मथ, नाम मधाणा हथ्थ रखाईआ। कूड़ कुड़यारयां पावे नथ्थ, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। तेरे ख़ाली हथ्थ, वस्त मिले कोए ना थाँईंआ। ओह प्रभू सर्ब कला समरथ, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दी सरन सरनाई सारे रहे ढट्ठ, सिर सके ना कोए उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कर इक्ट्ठ, नाम संदेशा रिहा जणाईआ। मातलोक धरनी उत्ते वेखो झट, झटके हलाली वाले फोल फुलाईआ। किस दे अन्दर नाम निधाना वज्जे सट्ट, सोई सुरत रिहा उठाईआ। कलयुग तेरा कन्ढ्ढा घाट अख़ीरी तट, किनारा इक्को नज़री आईआ। सब दा खेड़ा होणा भट्ठ, भठियाला हो के अग्नी देणी डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मैं दस्सां तेई अवतारा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। पैग़म्बरां सुणावां नाअरा, भेव अभेद खुल्हाईआ।

❋

❋

गुरुआं जणावां जैकारा, डंका बेपरवाहीआ। की वरते खेल विच संसारा, विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रगट होवे इक अवतारा, कलि कल्की अगम्म अथाहीआ। जिस दी पावे कोए ना सारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो लहिणा देणा कलयुग उतारे सारा, पूरब लेखा वेख वखाईआ। सतिजुग धरनी धरत धवल धौल उत्ते प्रगट करे आप दोबारा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। निरगुण सरगुण पावे सारा, सरगुण निरगुण इक्को हुक्म देवे समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ करनी करता करनेहारा, करता पुरख आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां श्री भगवाना मर्द मर्दाना नौौजवाना निरवैर निराकार निरँकार आपणा हुक्म इक वरताईआ।

८ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ सुलक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिगुर शब्द कहे मैं धर्म धार दा तक्कां गोला, गोलक तन वजूद कलयुग जीवां वेख वखाईआ। किस दे अन्दर आत्म परमात्म परमात्म आत्म साचा बोला, अनबोलत किस उपर दया कमाईआ। कवण गुरमुख जिस ने अन्तर निरन्तर आपणा पड़दा खोल्हा, ख़ालक मालक प्रितपालक वेखे चाँईं चाँईंआ। कवण काया माटी तन पाए रौला, मन मनसा नाल मिलाईआ। जां निगाह मारी सब दा मिटणा सदी चौधवीं कौल इकरार कौला, वायदा पूरब वेख वखाईआ। चार कुण्ट लेख मुकाउणा धरनी धौला, धवल पड़दा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सणा हुक्म हज़ूरी, हज़रतां तों बाहर जणाईआ। लेखा रहिण नहीं देणा बाकी कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर देणा जणाईआ। जन भगतां पन्ध मुकाउणा नेड़ दूरी, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जन्म कर्म दी सब दी लेखे पाउणी मज़दूरी, जो अन्तर निरन्तर प्रभ दी सेव कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब दी करनी मशहूरी, मशरक मग़रब वज्जे वधाईआ। खेल खेलणा लोकमात ज़रूरी, ज़रूरत धुर दी पूर कराईआ। इक्को प्रकाश बख्शणा नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं करना वक्त सुहावा, जन भगत दयां वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण नहीं देणा दावा, दावेदार ना कोए अख्वाईआ। चार जुग दा पिछला पूरा करना नावां, लहिणा देणा सब दी झोली देणा टिकाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कलयुग रलाउणा नाल भरावां, सतिजुग त्रेता द्वापर बैठे राह तकाईआ। कूड़ी क्रिया गल फास ना रहे गलावां, डोरी तन्द देणा कटाईआ। सति धर्म दी साची खेल खिलावां, ख़ालक ख़लक नाल मिलाईआ। भाग लगावां गुरमुखां तन गरावां, गृह गृह अन्तर वेख वखाईआ। प्यार मुहब्बत नाल पर्चावां, पर्चानी दा डेरा ढाहीआ। धुर दा ढोला इक सुणावां, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। प्यार बख्शां वद्ध मावां, पिता पूत गोद सुहाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़ां कावां, हँसां माणक मोती चोग चुगाईआ। चारों कुण्ट करावां वाहवा, वाह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां देवां दात, धर्म दी धार इक वरताईआ। अगम्म अथाह बख्श के दात, दयावान नाल मिलाईआ। कलयुग मिटे अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणा के इक जमात, एका रंग दयां रंगाईआ। धुर दी वस्त कर इनाइत, ख़ाली झोली मात भराईआ। इक दे सब ने होणा मताहित, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करके आवां हदाइत, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत करां तामीरी, लोकमात मात वड्याईआ। खेल करां बेनज़ीरी, जगत नेत्र समझ किसे ना आईआ। शरअ दी तोड़ ज़ंजीरी, शरीअत इक्को इक समझाईआ। रंग रंगा के हस्त कीड़ी, कीटां देवां माण वड्याईआ। रहिण देणी नहीं किसे दी पीरी, पीर फ़कीरां करां सफ़ाईआ। धुर दा खेल वरते तकदीरी, तदबीर समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां करां ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर नूर चमकाईआ। खेल करां भारत विच्चों बाहर, बैरूनी पड़दा आप चुकाईआ। बहत्तर ज़बानां दा बणके शाइर, शरअ तों परे हुक्म सुणाईआ। जिस नूं समझे कोई ना ऐर ग़ैर, मुहम्मद ईसा मूसा ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ दी वेखणी दुपिहर, घड़ी पल खोज खुजाईआ। जिथ्थे मुहम्मद नूं दिता सी ज़हिर, सो जगह लेखे आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा शरकी ग़रबी, शहिनशाह दए वड्याईआ। फ़ारस आरस वेखां अरबी, अरबानीआं पड़दा लाहीआ। नबी रसूलां बण के दर्दी, दुआ सब दी फोल फुलाईआ। फिर करांगा आपणी मर्ज़ी, मज़ा सब नूं दयां चखाईआ। सदी चौधवीं सब दे मुख ते आउणी ज़रदी, ज़र्रा ज़र्रा दए दुहाईआ। भेव खोल्हागां की मुहम्मद ने दिती अर्ज़ी, मदीने वाल्यां मुद्दा इक समझाईआ। की धार होणी चोटी जड़ दी, जड़ चेतन की चतुराईआ। किस कारन उम्मत उम्मत नाल लड़दी, शरअ शरअ नाल टकराईआ।

❋

❋

क्यों अग्नी हवस सड़दी, शम्मस तबरेज़ की गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा पड़दा उतों लाहवे फ़र्ज़ी, सच दा सच हक दा हक नज़री आईआ।