९ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड जंडयाला ज़िला जलन्धर
मुहम्मद कहे मकबरे दा पर्दा जांदा खुल्हदा, मिट्टी ख़ाक ख़ाक सीस निवाईआ। मैं दर्शन करना मालक कुल दा, कुल मालक जिस नूं सीस निवाईआ। मेरा लहिणा होणा धुर दे मुल्ल दा, कीमत करता करीम आपे पाईआ। जिस स्वाद बदल देणा बुल्ल्ह दा, रसना जेहवा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा अन्तिम लेखा दीपक गुल दा, गुलशन आपणा इक महकाईआ। उम्मत बूटा सदी चौधवीं हुल्लदा, हालत बदले कूड़ लोकाईआ। आबेहयात हयातीआं विच्चों वेखे डुल्हदा, जीवण जगत ना कोए वड्याईआ। हुक्म वरतणा अगम्म अतल्ल दा, बेपरवाह आपणी कार भुगताईआ। अन्तिम लेखा होणा पत्त टहिणी फल फुल्ल दा, फुलवाड़ी दीन दुनी महके चाँईं चाँईंआ। जगत जहान वेखणा रुलदा, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। मैं उस दे कदमां घोल घुलदा, आप आपा घोल घुमाईआ। जो मालक ख़ालक प्रितपालक वेस वटाए सुल्हकुल दा, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। जिस झगड़ा मुकाउणा शरअ अग्नी वाली चुल्ह दा, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरा मकबरा पाउंदा जाए शोर, शौहर बांके ध्यान लगाईआ। जिस भाग लगाउणा मेरी गोर, ग़ौर नाल ध्यान लगाईआ। जिस दे अग्गे चले कोई ना ज़ोर, ताकतवर ना कोए अख्वाईआ। सदी चौधवीं धुर दे कलमे हथ्थ फड़ के डोर, डोरी आपणे तन्द बंधाईआ। वेख वखाणे अंधेरा घोर, घोरी हो के नूर इलाहीआ। दर दवारे अन्तिम पए बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। मकबरा कहे मैं बिन सजदयां करां सलाम, कदम बोसी कदीम दे मालक इक जणाईआ। मेरा साहिब आवे अमाम, अमलां तों रहित नूर इलाहीआ। जिस दे पैग़म्बर बणे ग़ुलाम, ख़ादम बण के झट लँघाईआ। ओह लेखा जाणे तमाम, दो जहानां वेख वखाईआ। दीन दुनी दी बदल देवे कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। जिस ने कूड़ क्रिया मेटणी हराम, शरअ शरीअत दए बदलाईआ। सति सच दा करे इंतजाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को हुक्म संदेशा देवे अवाम, आम आपणी कार भुगताईआ। मेहरवान बण रहमान, रहमत हक हक पढ़ाईआ। मेरा पिछला लेखा
❋
❋
लाए निशान, निशान तारा चन्द मेरे विच टिकाईआ। उस वेले उहनूं झुक जाण ज़िमी असमान, चौदां तबक सीस निवाईआ। फेर आयत बोले जेहड़ी लिखी गई नहीं विच कुरान, मजीद मसला ना कोए समझाईआ। धुर दे हुक्म दा करे ऐलान, ऐलानीआं आपणा हुक्म वरताईआ। फेर लेखा पूरा करे विच तहिरान, तरह तरह नाल जणाईआ। किसे भुल्ल ना रहे अन्जाण, अन्जाणत आपणा हुक्म जणाईआ। प्रगट हो के नौजवान, नव नव आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल आप खिलाईआ। जिस वेले जाणा विच तहिरान, तारा चन्द सीस निवाईआ। नीले वस्त्र पहरे आप अमाम, आप आपणा वेस वखाईआ। ज़रूर संदेशा देवे खेल करे महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं जिस ने अन्त करनी परवान, परम पुरख आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। मकबरा कहे मेरी आशा इक अवल्ली, हाशम ध्यान लगाईआ। जिस नूं समझे ना कोई अल्लाह वली, वली अल्ला कहिण कोए ना पाईआ। मेरे दर पहुंचाउणी तेल दी पली, पल विच मेरा लेखा पूर कराईआ। जिस दे पिच्छे देंदा आया बली, बल आपणा आप मिटाईआ। उस ने चशम चराग़ वेखणा हज़रत अली, आलीज़ाह आपणा हुक्म वरताईआ। होका दे के आउणा गलीओ गली, ग़ुलामों गलों ज़ंजीरां दयो कटाईआ। इक्को अल्ला इलाही नूर जिस दी जोत अगम्मी बली, चौदां तबकां तों बाहर करे रुशनाईआ। जिस ने लेखे ला के आउणी लूण दी डली, निमक हराम ख़ुद मालक ना कोए अख्वाईआ। आप बण के वड्डा छली, छल सब दे नाल कमाईआ। फिरे दरोही विच थलीं, जल बैठण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फिरे दो जहानां बिना दुलदल तों विच दलीं, दलां दा मालक इक्को नूर इलाहीआ।
११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ सुरजीत सिँघ दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
नारद कहे प्रभू अबिनाशी अचुत, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मैं वेखण आया तेरी सुहञ्जणी रुत, रुतड़ी तेरी वेख वखाईआ। मैं तके भगत सुहेले तेरे सुत , हरिजन साचे सोभा पाईआ। जिन्हां दा प्यार तेरे नाल सदा वद्ध पुत्त, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं मौली रुत, रुतड़ी आपणा रंग रंगाईआ। मेरा सीस रिहा झुक, कदमां विच टिकाईआ। तेरा निशाना निशान्योंं जाए ना उक, तीर निराला अगम्म अथाहीआ। मैं हैरान हो गया जेहड़े गाउंदे सोहँ तुक,
❋
❋
आत्म परमात्म ख़ुशी बणाईआ। इहो जेही कदे जगत जहान मिली नहीं लुट्ट, लुटेरयो क्यों आपणा नाम दिता लुटाईआ। भाग लगाउंदा जाए काया बुत, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। मेरे साहिब कुछ मैनूं वी पुछ, मैं ख़ुशी नाल दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। नारद कहे प्रभू तेरयां भगतां दा तकां जन्म, जन्म तेरे दर सोभा पाईआ। तूं मालक तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। तेरे कोलों अवतार पैग़म्बर गुरु डरन, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। भगत सुहेले तेरी मंज़ल चढ़न, पाँधी पिछला पन्ध मुकाईआ। मैं कुछ अगली सिख्या आया पढ़न, पड़दा अन्दरों देणा उठाईआ। की घाड़न लग्गा घड़न, घड़न भन्न्हणहार की आपणी खेल खिलाईआ। मैं फड़ के तेरे चरण, धूढ़ी ख़ाक लवां रमाईआ। क्यों झगड़ा मेटण लग्गा वरन बरन, ज़ात पात पन्ध मुकाईआ। किस बिध भगतां खोल्ह के नेत्र हरन फरन, रातीं सुत्तयां दरस दएं दिखाईआ। मैं तेरे नाल आया लड़न, लड़ाका हो के दयां जणाईआ। तेरा खेल चोटी चेतन जड़न, जड़ चेतन की तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। नारद कहे प्रभू तेरयां भगतां दा दिवस दिहाढ़ा, सदा वज्जदी रहे वधाईआ। पर मेरी इक्को बेनन्ती इक्को हाढ़ा, निव निव के सीस झुकाईआ। तूं जुग चौकड़ी क्यों धरनी उत्ते वेखें अखाड़ा, खण्डे खड़ग जगत चमकाईआ। क्यों सदी चौधवीं अन्तिम मारन आ ग्यों धाड़ा, धाड़वी हो के आपणा बल प्रगटाईआ। तेरा शब्द अगम्मी दो जहान इशारा, सैनत इक्को नाम रखाईआ। कलयुग अन्तिम ना दिसे किनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। तूं मालक ख़ालक कन्त भतारा, ख़ाविन्द ख़सम इक अख्वाईआ। तेरे चरण कँवल निमस्कारा, निव निव लागां पाईआ। मैं हैरान हो गया जन भगतां अन्दर तेरे प्रेम दीआं बहारां, ख़ुशीआं फल फुल्ल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे प्रभू तूं त्रैभवण अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। आदि जुगादी ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलणी रीत, रीतीवान आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम समां रिहा बीत, बीती कहाणी कहिण कोए ना पाईआ। तूं मालक प्रितपालक एकँकार अतीत, त्रैभवण तेरी सरनाईआ। जन भगतां चलाई साची रीत, रीतीवान आपणा रंग रंगाईआ। तेरा भगत तेरी धर्म दी होवे नीत, नीतीवान तेरी वड्याईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक दरसाईआ। लेखे लाउणा जन्म जन्म जन्म सिँघ सुरजीत, जुझार झूजण दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगतां भगवन बख्श अगम्म प्रीत, प्रीतम मेल मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। तेरी सारे करदे गए उडीक, चार कुण्ट बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सदा वसणा चीत, चित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ।
१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ रणजीत सिंघ, मौता सिँघ कल्सीआं नवित,
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे प्रभू क्यों मेरा रूप बणाया वांग ठग्गां, ठगौरी जगत नाल रखाईआ। सदी चौधवीं घर घर लाउंदा फिरें अग्गां, कलयुग कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। जन भगतां सीस बन्न्हा के पग्गां, पगडण्डीआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। दर्शन दे के उपर शाहरगा, रघुपति मेल मेलया चाँईं चाँईंआ। कूड़ क्रिया दीआं मेट के हद्दां, हदूद इक्को दिती वखाईआ। मैं दो जहान देवां सद्दा, होका हक हक दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दयाला बिना भगतां किसे ना लद्धा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। प्यार मुहब्बत विच किसे ना बध्धा, डोरी नाम तन्द ना कोए वखाईआ। दीपक प्रकाश धरनी धरत धवल धौल उत्ते जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दी अक्ल बुद्धी विच कोई जाण ना सके वजह, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जिस नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दी बदल देणी तबा, तबीअत दा तबीब इक्को नूर इलाहीआ। कूड़ी क्रिया सफ़ा मेटणी सभा, मलेछां डेरा ढाहीआ। पीर पैग़म्बरां इक्को तकणा अब्बा, अम्मीजान इक्को नूर इलाहीआ। सच नाम दी ख़ुमारी बख्शणी मधा, मधुर धुंन इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू की हाल वेखें मुरीदां, मुर्शद आपणी दया कमाईआ। तेरे प्यार विच मुहब्बत वालीआं ईदां, ईदुलफ़ितर वाले सारे सीस निवाईआ। जिन्हां नूं तेरे कलमे कीतीआं ताकीदां, ताईद विच धुर दा हुक्म जणाईआ। उन्हां दीआं मनसा आसा पूरीआं कर उम्मीदां, तृष्ना जगत वाली गंवाईआ। लेखे लावीं जगत कुरबानीआं पावीं सार शहीदां, शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। मैं चार कुण्ट तकां ला के नीझां, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। मेरा अन्तर बिन तेरे चरण ना कदे पतीजा, पतिपरमेश्वर तुध बिन सीस ना कदे निवाईआ। मेरी आशा साचे भगतां दीआं पूरीआं कर रीझां, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोचन नैण अक्ख प्रतख साहमणे रख दीदा, दानिस्ता दरस देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरे वेखे रंग अनोखे, अचरज तेरी वड वड्याईआ। चार कुण्ट चार वरन होए धोखे, धर्म दी धार ना कोए अपनाईआ। अक्खरां
❋
❋
वाले शास्त्र सिमरत पढ़े पोथे, वेद पुराणां अञ्जील कुरानां ध्यान लगाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना तेरे कोठे, किवाड़ी बन्द ना पड़दा कोए चुकाईआ। काया माटी ख़ाली दिसे लोथे, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं जीव जंत हो गए थोथे, होछी मनसा मन बणाईआ। मुहब्बत हो गई दोहते पोते, परम पुरख तेरी सार किसे ना आईआ। कलयुग जीव जहान दिसदे रोते, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरा खेल आपणे घर दा, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु फिरे डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। पैग़म्बर होया तेरा बरदा, बन्धन प्रेम नाल रखाईआ। क्यों नहीं आपणी किरपा करदा, करनहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा भगत सुहेला जगत जहान होवे तरदा, बेड़ा अधविचकार ना कोए अटकाईआ। लेखा पूरा करदे लहिंदा चढ़दा, चढ़दयों लहिंदे पए दुहाईआ। खेल तकणा चोटी जड़ दा, चेतन तेरे हथ्थ वड्याईआ। किला तोड़ दे हँकारी गढ़्ह दा, हउमे हंगता दे मिटाईआ। तेरा प्रेमी प्यारा भगत गुरमुख सन्त सूफ़ी त्रैगुण विच रहे ना सड़दा, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। जिधर वेखां तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोला मानस मानव मानुख होवे पढ़दा, ज़नो मर्द दर तेरे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे भय विच दो जहान डरदा, भय भयानक होणा आप सहाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ कल्ला हरिसंगत नवित पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
मुहम्मद कहे वाह मेरे अमाम, अमाम अमामा सजदा सीस झुकाईआ। तेरा सुणां अगम्म पैग़ाम, पैग़म्बरां तों परे तेरी पढ़ाईआ। शरअ दा रहिणा नहीं कोई ग़ुलाम, ज़ंजीर बेनज़ीर देणा तुड़वाईआ। सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया मेटणी हराम, हरस हवस देणी गंवाईआ। कलमे नूं करे ना कोए बदनाम, कायनात पड़दा देणा चुकाईआ। अन्त शरअ शरीअत दा करना कत्लेआम, कातिल मक्तूल पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल वेखणा मेहरवान, महिबूब तेरी सरनाईआ। मैं दस्त बदस्त मंगां दान, चरण झुक के सजदा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची मंग मंगाईआ। मुहम्मद कहे मेरे परवरदिगार तेरी दरगाह साची, सच तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। कलमा पढ़े ना कोए सफ़ाती, पर्दानशीं पर्दा सके ना कोए उठाईआ। ख़ालक मख़लूक सब दा बदलया
❋
❋
अखलाकी, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरा खेल तकणा इत्फिाकी, इत्फिाकीआं आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा पूरा करा बाकी, बाकायदा झोली देणी भराईआ। तूं मालक ख़ालक चौदां तबकां साकी, साख्यात करनी अगम्म रुशनाईआ। नूर नुराने खोल्हणी ताकी, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। मेरा वजूद ना रिहा पंज तत ख़ाकी, ख़ाक ख़ाक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। मुहम्मद कहे मेरे महिबूब, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मैं तेरा तकां इक आरूज, आलीजाह आलीशान तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं मेरी उम्मत कर महफ्ूज़, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भेव रहे ना एका दूज, दुतीआ लेखा देणा चुकाईआ। इक्को दस्स मंज़ल हक मकसूद, दर दवारा इक दृढ़ाईआ। जिधर तकां चारों कुण्ट दिसें मौजूद, मौजूदा लेखा देणा चुकाईआ। मेरी शरअ दी शरीअत विच हदूद, चौदां तबक वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम होणा कूच, कूचा गली रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। परवरदिगार कहे सुण मुहम्मद रसूल, रसूललल्ला दयां जणाईआ। धुर पैग़ाम कर कबूल, मकबरयां बाहर दयां दृढ़ाईआ। किसे दा लेखा रहिण नहीं देणा अर्ज़ तूल, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। पेशीनगोई ना जाणा भूल, अभुल्ल रिहा समझाईआ। जो मदीने विच कौल इकरार कीता माकूल, मुकम्मल दिता समझाईआ। सदी चौधवीं धरनी उत्ते उडणी धूल, धूढ़ी ख़ाक नाल मिलाईआ। गुलशन विच नहीं रहिणे फूल, फुलवाड़ी नबी ना कोए महकाईआ। हुक्म वरतणा इक्को कन्त कन्तूहल, दो जहान करे शनवाईआ। उम्मत उम्मती रहे ना कोए मशग़ूल, मशवरा जगत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। परवरदिगार कहे सुण मेरे नबी, नबी नूह ध्यान लगाईआ। आपणा लेखा तक सभी, सभा मलेछां दे मिटाईआ। दो जहानां बण के तबी, तबीअत सब दी फोल फुलाईआ। प्रगट हो के नूर इलाही रब्बी, रहमत आपणी हक कमाईआ। शरअ दा मूल ना रहिणा लबी, लालच विच कदे ना आईआ। परम पुरख दा हुक्म मिलणा यदी, यथार्थ आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस ने तेरी जड़ लोकमात गढ़ी, धरनी धरत धवल दिती वड्याईआ। ओह उम्मत अन्तिम जाणा छड्डी, नाता तोड़ कूड़ लोकाईआ। मकबरयां विच रोवे पसली हड्डी, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। कवण वेला बीते चौधवीं सदी, सदमे मिटे जगत लोकाईआ। लेखा रहे ना कूड़ कुड़यार बदी, मुहम्मद दा मोह ना कोए हल्काईआ। इक्को जोत दो जहान होवे जगी, नूर नुराना डगमगाईआ। जो शाह पातशाह सूरा सरबगी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जीव जगत वेखे अल्पगी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। उस दा खेल होणा सबब्बी, भेव अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ।
❋
❋
उस दी धुन होणी मधी, मधुर धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। परवरदिगार कहे सुण मुहम्मद मेरे बच्चे नन्हे, बिन नैणां दयां जणाईआ। सब ने मेरे हुक्म मन्ने, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा अन्त करना गोबिन्द वाले इक्को कन्ने, चौदां सौ तीह अंक सीस झुकाईआ। लेखा पूरा होवे जट्ट धन्ने, जट्ट जट्टां दए वड्याईआ। जिस चुरासी देणा डंने, चारे खाणी फोल फुलाईआ। उस दा वसेरा कदे ना छप्पर छन्ने, महल्ल अटल ना डेरा लाईआ। इक्को नूर प्रकाश अगम्मे चन्ने, चन्न सूर्या सारे सीस निवाईआ। उस दे गिण सक्या कोए ना लमहे, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जुग जुग बदलदा आया समें, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। जिस नूं हरख़ सोग़ ना कोए ग़मे, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। ओह लख चुरासी लेखा जाणे दमे, स्वास स्वासां खोज खुजाईआ। जिस दे खेल होणे घने, गहर गम्भीर आपणा हुक्म वरताईआ। जो घड़या सो अन्तिम भन्ने, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जिस ने सूफ़ी सन्त फ़कीर वेखणे पंज तत तने, तत काया खोज खुजाईआ। हरिजन नेत्रहीण रहिण नहीं देणे अन्न्हे, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे मेरे साहिब सुल्ताना, दर ठांडे सीस निवाईआ। की खेल तेरा विच जहाना, जागरत जोत देणा दृढ़ाईआ। किस बिध वरतें आपणा भाणा, हुक्मे अन्दर कार कमाईआ। की खेल तेरा होणा धुर दे कान्हा, राम रामा की चतुराईआ। कवण रूप होवे अमामा, अमलां तों रहित नूर इलाहीआ। तेरे कदमां मेरा सलामा, सजदा सीस झुकाईआ। तेरा नूर ज़हूर होवे बेपहचाना, पर्दा ओहला कवण उठाईआ। मैं दरवेश तेरा ग़ुलामा, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तेरे केहड़े गृह होवे क्यामा, कवण काअबे करें रुशनाईआ। कवण नूरे चशम तेरा होवे नज़राना, वाहिद आपणा भेव देणा चुकाईआ। भेव खोल्ह मेरे मेहरवाना, मेहर तेरी ओट रखाईआ। मुहम्मद कहे मैं कदमबोसी करां शाह सुल्ताना, बिन सजदे सीस निवाईआ। तेरा भेव जाणे ना कोए आलम उल्माना, उल्मा समझ सके ना राईआ। तुरीआ तों परे तेरा तराना, अन्ना हू अल्ला हू तेरा भेव कोए ना पाईआ। किस बिध सदी चौधवीं अन्तिम पहरे बाना, वेस अवेसा आप वटाईआ। जगत अंधेरा मेटें शामां, शमां जोत नूर करे रुशनाईआ। तेरा गोबिन्द वाला वज्जे इक दमामा, डंका दो जहान सुणाईआ। तूं हर घट अन्तर होवें जाणी जाणा, जानणहार इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दरगाह साची दर ठांडे मंग मंगाईआ। मुहम्मद कहे मेरे परवरदिगार तेरे विच हक तौफ़ीका, तेरी तारीफ़ दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी आमद दीआं उम्मीदां, सारे बैठे नैण उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु करन तस्दीकां,
❋
❋
शहादत तेरे नाम वाली भुगताईआ। मेहरवाना नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा भेव दस्स पोशीदा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। पैग़म्बर रसूल तेरे अज़ीज़ा, तमीज़ इक्को इक देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। परवरदिगार कहे मुहम्मद सदी चौधवीं तक, तकवा इक रखाईआ। सब दा पूरा करां हक, हकीकत वेखां थांउँ थाँईंआ। शकूक रहे ना शिकवा शक, शिकवे सारे देणे गंवाईआ। निरगुण धार हो प्रगट, परगणे वेखां चाँईं चाँईंआ। जो नाम कलमे दीन दुनी रही रट, रसना जेहवा सिफ्त सालाहीआ। एह खेल पुरख समरथ, समरथ स्वामी रिहा कराईआ। जिस ने सब कुछ लैणा अग्गे आपणे हथ्थ, हुक्म धुर दा इक वरताईआ। कूड़ी क्रिया देवे मथ, नाम मधाणा इक हिलाईआ। झगड़ा मेट के तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध करे सफ़ाईआ। नौ दवारे उबलण ना देवे रत्त, रत्ती रत्त ना कोए तपाईआ। सति सच दा बख्श के तत, तत्व तत दए समझाईआ। चरण प्रीत बख्श के नत, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। सब दी पूरी करे आस, तृष्ना जगत रहे ना राईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। सम्बल करके आपणा वास, काअबा इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे बिना प्रभू दी किरपा तों कर सके ना कोए तलाश, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस ने मुहम्मदा तेरी मिट्टी विच रुलाई लाश, वजूद कबरां विच दबाईआ। उस दा खेल अगम्म तमाश, चौदां तबकां तों परे हुक्म वरताईआ। ओह तक शंकर भज्जा फिरे उत्ते कैलाश, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। ब्रह्मा तके की खेल सर्ब गुणतास, की करता कार कमाईआ। विष्नूं कहे मेरा साहिब इक अबिनाश, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। जो कलयुग अन्तिम मेटे अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। सृष्ट सबाई बणाए इक जमात, इक्को अक्खर नाम पढ़ाईआ। गुप्त ज़ाहर बातन करे बात, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। जन भगतां दर्शन देवे साख्यात, सख़ी सुल्तान नूर इलाहीआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह के ताक, काया मन्दिर अन्दर करी रुशनाईआ। शब्दी अगम्म सुणाए नाद, अनादी धुन शनवाईआ। पर्दा लाह के ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड दा डेरा ढाहीआ। जिस नूं जुग जुग गाउंदे सन्त साध, सूफ़ी सिफ्तां विच सालाहीआ। ओह जन भगतां खोल्हे जाग, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। अन्तर प्रेम दा दे के वैराग, प्रीती इक्को इक समझाईआ। दीपक जोत जगा चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते रखे लाज, गुरमुखां होए आप सहाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां दर्शन देवे आप, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जन्म जन्म दे मेट के पाप, पतित पुनीत दए बणाईआ। सब दी पुछे वात, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जन भगतो तुहाडी सुहञ्जणी होवे पन्द्रां फग्गण दी रात, रैण भिन्नड़ी वज्जदी रहे वधाईआ।
❋
❋
मालक ख़ालक प्रितपालक परमात्म आत्म रहे साथ, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ गुरदयाल सिँघ दे गृह
पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे ख़ुशीआं वाली प्रभाती, प्रभ भरम रिहा मिटाईआ। किरपा करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जन भगतां बख्शे दाती, दयावान दया कमाईआ। गुरमुखां मिले अमृत बूँद स्वांती, सांतक सति सति कराईआ। मैनूं ख़ुशी हुन्दी जिस वेले हरिजन चरण रखदे मेरी उपर छाती, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी दी बदलदी जांदी जाती, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। हुक्म संदेशा सुणदी लोकमाती, चार कुण्ट बिन सरवणां होए शनवाईआ। करे खेल साहिब अबिनाशी, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। जिस दी दो जहान ख़ुशीआं वाली रहिरासी, रस्ता इक्को इक दरसाईआ। झगड़ा मेटे मदिरा मासी, मधुर धुन इक सुणाईआ। माण गवा के पंडतां कासी, जन भगतां सोहँ तुक दिती पढ़ाईआ। जीवण विच्चों बदल गई हयाती, हर हिरदे विच टिकाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा मुकाया खाती, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। दर्शन देवे हो के साख्याती, सन्मुख सोभा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पूरी करे आसी, दीप लोअ वेख वखाईआ। मैं ख़ुशीआं विच करां हासी, धरनी धरत हस्स के रही सुणाईआ। शंकर दा लहिणा मुकाउणा उतों कैलाशी, ब्रह्मा ब्रह्म दा भेव चुकाईआ। विष्न रहे ना कोए उदासी, लेखा जाणे अगम्म अथाहीआ। जिस साहिब भगतां दी मुकाई वाटी, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। धर्म दवारा खोल्ह के हाटी, नाम भण्डारा झोली पाईआ। दीन दुनी तके खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं प्रभू दे चरण कँवल रही चाटी, बिन रसना रस आपणे विच रखाईआ। तुहाडी जोत जगे विच ललाटी, लाटां वाली जिस दे सिंघासण थल्ले बहि के आपणा झट लँघाईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त दी मुकदी जांदी वाटी, अठवां आपणी ल्ए अगंड़ाईआ। लेखा पूरा करना जो संदेशा दिता गोबिन्द जिस वेले अमृत पाया सी विच बाटी, दृष्ट इष्ट वाली टिकाईआ। उस दिन सुत्ता नहीं सी उत्ते खाटी, सिंघासण धरती उत्ते लगाईआ। ख़ुशीआं विच इक्को गल्ल आखी, आख के गया सुणाईआ। मेरा साहिब पुरख अकाल मेरे प्यार दी करेगा राखी, मुहब्बत हुक्म वाली जणाईआ। जिस दा
❋
❋
दिवस इक सत्त पंज छे दी विसाखी, वसाह के सब नूं गया सुणाईआ। सो लेखा पूरा करे अलखणा अलाखी, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा आदि जुगादि दाती, दाता दानी दयावान इक अख्वाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे गोबिन्द किहा जिस वेले मेरा साहिब, साबत आपणा सति सरूप प्रगटाईआ। मैं निरगुण धार उस दा होवां नाइब, सतिगुर शब्द रूप बदलाईआ। खेल करां अगम्म अज़ाइब, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। सब दा पिछला पूरा करां अहिद, अहिदनामा आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को हुक्म वरतां वाहिद, लाशरीक हो के आपणी कार भुगताईआ। बिनाभगतां तों लभ्भ सके ना कोए शायद, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दीनां मज़्हबां नालों हो के अलाहिद, वक्खरी खेल खिलाईआ। धुर दा हुक्म कर के राइज, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। नव नौ चार दा कढ नताइज, असल सब नूं दयां वखाईआ। धुर दा हुक्म देणा जाइज़, जाइज़ा लै के ख़लक ख़ुदाईआ। आपणा पूरा करां फ़राइज़, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। कलयुग अन्त आवां महिज़, महिव आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती धार निरगुण होया रहां ग़ायब, ग़ैबी आपणा हुक्म वरताईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ सुखदेव राज दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे गोबिन्द ने ढोला गाया दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा दिता जणाईआ। फेर प्यार विच मेरे सीने ते मारी मुक्की, मुकम्मल दिता दृढ़ाईआ। तूं कलयुग जीवां भार फिरीं चुक्की, चुकन्नी हो के आपणी सेव कमाईआ। आपणी मंज़ल तों ना रुकीं, भज्जी जाणा वाहो दाहीआ। घुप अंधेरे विच ना लुक्कीं, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। इक्को साहिब सतिगुर झुकीं, जो पुरख अकाला बेपरवाहीआ। जिस ने खेल करनी दो टुक्की, टुकड़े दो करे लोकाईआ। कूड़ी क्रिया जाणी कटी, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। फेर धर्म दी पोह जाणी फुट्टी, फुटकल दा लेखा रहे ना राईआ। जन भगतां आत्म परमात्म मेले टुट्टी, टुटयां गंढ पवाईआ। दीनां मज़्हबां नूं दे के छुट्टी, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। तूं धरनी उस वेले सुत्ती उठीं, उठ
❋
❋
के लै अंगड़ाईआ। प्रभ दे चरणां दी धूढ़ इक्को रखीं मुट्ठी, मुट्ठी आपणी गंढ बंधाईआ। जिस वेले दीन दुनी जाए लुट्टी, फेर लुटेरा वेखणा बेपरवाहीआ। उस वेले किसे साध सन्त दी मंज़ल होणी नहीं उत्ते त्रैकुटी, त्रैगुण दा डेरा कोए ना ढाहीआ। मेरे साहिब ने जगत जहान तों मंज़ल करनी उच्ची, उच्च अगम्म आपणा खेल खिलाईआ। जन भगतां प्यार विच तैनूं करे सुच्ची, संजम इक्को इक जणाईआ। जुग चौकड़ी दी तेरे लेखे लावे बुती, जो बुतख़ान्यां बैठी भार उठाईआ। आपणे नाल सुहाए रुती, रुतड़ी धर्म धार महकाईआ। सदी चौधवीं आपणा लहिणा देणा पुच्छी, पूरब पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जणावे वक्त उसी, जिस दी उस्तत करके अवतार पैग़म्बर गुरु आपणा लेखा गए जणाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैं निमाणी धरत, धवल धौल बणके मिले वड्याईआ। मेरे उत्ते गोबिन्द ने पासा ल्या परत, सति सच दी लै अंगड़ाईआ। वायदा कौल कीता शब्दी लाई शर्त, शरअ दिती समझाईआ। ओह वेख उत्ते अर्श, फ़र्शां वालीए आपणी अक्ख उठाईआ। जिस ने सब दे उत्ते करना तरस, रहमतां दा मालक बेपरवाहीआ। मेघ अगम्मा देवे बरस, बूँद स्वांती अमृत जाम प्याईआ। जुग जन्म दी मेटे हरस, हरस कूड़ी दए गंवाईआ। जिस ने भगतां नूं देणा दरस, दर्शन भगतां आप पाईआ। उस दे सिर मेरा अहसान ते मेरा कर्ज़, मकरूज़ उस नूं रिहा बणाईआ। फेर करांगां अर्ज़, बेनन्ती विच सीस झुकाईआ। योधा सूरबीर मर्दाना बण मर्द, मदद देणी थांउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां वंडणी दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। शरअ छुरी रहिण ना देवीं करद, कसाई रूप नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम उस ज़रूर मेटणा अंधेर गर्द, गर्द गुबार तके ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे कोल गुर अवतार पैग़म्बरां दी फ़रद, फ़ैसले हक हक सुणाईआ। उस दा रूप अनूप होणा असचरज, सति सरूप आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे दा होण ना देवे हर्ज, हर्जाने गुरमुखां पूर कराईआ।
❋
❋
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैनूं ख़बर सुणाई सज्जरी, गोबिन्द शब्द धार प्रगटाईआ। मेरा साहिब आवे सम्बल नगरी, नगरां वाल्यां नज़र कोए ना आईआ। निर्मल जोत करे उजगरी, जोती जाता डगमगाईआ। जिस ने सृष्टी दी दृष्टी करनी पद्धरी, ऊचां नीचां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां पूरीआं करे सधरी, सधर वेखे थांउँ थाँईंआ। दीन दुनी झगड़ा तके ग़दरी, वरन बरन पए दुहाईआ। गुरमुखां मेहर करे नदरी, नदर निहाल आप अख्वाईआ। कलयुग दी सतिजुग नाल करे बदली, बदला चुकाए थांउँ थाँईंआ। इन्साफ़ करे धुर दा अदली, अदालत इक्को इक प्रगटाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़े पति पत्नी, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले बणाए धुर दे वतनी, बेवतन लोकमात तजाईआ। नाम ख़ुमारी देवे रत्नी, रत्न अमोलक हीरे ल्ए प्रगटाईआ। सदी चौधवीं लेखा जाणां कन्ढ्ढा पत्तनी, तट किनारे खोज खुजाईआ। प्रगट हो के अलख अलखणी, लेखा सब दा दए मुकाईआ। जिस ने पति तेरी रखणी, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उस दी इक्को जोत पूरन धार विच जगणी, जोती जाता डगमगाईआ। दीन दुनी जले विच अग्नी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जन भगतां मेल मिलाए सोहँ मुख लगाए सगनी, सगला साथी आप अख्वाईआ। निशान मेटे तारा चन्दनी, चन्द सितार लेखा अन्त रहे ना राईआ। झगड़ा मेटे काया बदनी, तन वजूद माटी ख़ाक ना कोए लड़ाईआ। इक्को बख्शे निरबाण पदनी, गृह इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोपाल मूर्त मोहण माधव मदनी, मधुर धुन इक सुणाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे गोबिन्द मेरे वल्ल तक्कया, निगाह प्रेम वाली बदलाईआ। फिर खिड़ खिड़ा के हस्सया, हस्सती दस्सी बेपरवाहीआ। जेहड़ा इक्को धार विच रत्तया, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख ल्ए प्रगटाईआ। जिस दा इक्को आदि जुगादी मतया, मति मतांतर विच कदे ना आईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म नाता रखे सक्या, सज्जण सुहेल इक अख्वाईआ। जिस सदी चौधवीं मुहम्मद दा फल वेखणा पक्कया, उम्मत उम्मती खोज खुजाईआ। लहिणा देणा पूरा करे मदीना मक्कया, काअब्यां आपणी कार भुगताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मारे धक्कया, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। किसे दी कीमत रहिण नहीं देणी टकया, माया ममता ना कोए चतुराईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा पूरा करना पटया, पटने वाला संग रखाईआ।
❋
❋
सृष्टी नूं ज़ीरो नाल कर के बटया, बटा सिफ़र नाल बदलाईआ। जगत जहान दा चीथड़ होणा फटया, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट उडणा गुबार घट्टया, अंध अंधेरा जावे छाईआ। जिस वेले सम्मत शहिनशाही सत्त टप्पया, टापूआं तों परे प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। करे प्रकाश जोत लट लटया, नूर नुराना डगमगाईआ। जिधर जावे पैंदे जाण रट्टया, रट्टा सके ना कोए मिटाईआ। लहिणा देणा पूरा करे सब दा हथ्थो हथ्थया, पूरब उधार रहे ना राईआ। जगत जहान जाए मथ्थया, मथ्थण वाला इक्को बेपरवाहीआ। करे खेल पुरख समरथया, हरि आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो हर घट अन्दर वसया, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैनूं गोबिन्द दिता संदेशा, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा मेरा मालक इक नर नरेशा, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशा, जुग चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। जो लेखा जाणे देस परदेशा, दो जहानां वेख वखाईआ। ओह लज्जया रखे मुच्छ दाढ़ी केसा, केसगढ़्ह दा वक्त सुहाईआ। ख़ुशी नाल किहा दस दशमेशा, दहि दिशा दा पन्ध मुकाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मुल्लां शेख़ा, पैग़म्बरां लहिणा दए चुकाईआ। भगत उधारना उस दा पेशा, पेशीनगोई विच सुणाईआ। उस दा रूप अनूप दर दरवेशा, गृह गृह आपणी अलख जगाईआ। जिस दा कोई ना जाणे भेता, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। जिस लहिणा पूरा करना जिस सीस पवाई रेता, गुर अर्जन रावी कन्ढ्ढा सुहाईआ। ग़रीब निमाणयां करना हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरुआं मन्नणा नेता, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। उस ने दीनां मज़्हबां पूरा करना ठेका, ठेकेदारी सब दी आपणे विच छुपाईआ। इक्को देणा धुर संदेशा, आत्म परमात्म नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी एकँकार इक एका, इक इकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे गोबिन्द ने अमृत दा बख्श्या सरूर, सुरत शब्द मेला मेलया सहिज सुभाईआ। पुरख अकाल दा दरसाया
❋
❋
नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। जो आदि जुगादि ज़ाहर ज़हूर, ज़र्रा ज़र्रा रिहा समझाईआ। शब्दी शब्द शब्द प्रगटाए तूर, तुरीआ तों परे आपणा गृह वखाईआ। जिथ्थे वसे सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुर बिना चरणां लाउंदे धूढ़, मस्तक ख़ाक रमाईआ। ओह कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं मेटे कूड़, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। प्रगट होवे योद्धा दाता सूर, महाबली इक अख्वाईआ। जो सृष्टी दृष्टी अन्दर तोड़े गढ़्ह ग़रूर, हँकार विकार दए मिटाईआ। इक्को नाम धुर दा कलमा नौ खण्ड पृथ्मी करे मशहूर, मशवरा नाल ना कोए रखाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जगत विकारां करके चूरो चूर, चरण चरणोदक जाम दए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। धरनी कहे गोबिन्द दिता अगम्म इशारा, सैनत नाम वाली लगाईआ। उठ वेख नर निरँकारा, निरवैर अगम्म अथाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा परवरदिगारा, वाहिद करता नूर इलाहीआ। सो खेल करे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। प्रगट होवे चव्हीआं अवतारा, निहकलंका कलि कल्की वेस वटाईआ। अमाम अमामा होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। सदी चौधवीं पावे सारा, बीसवीं लेखा रहे ना राईआ। मुहम्मद दा लहिणा देणा पूरा करे उधारा, चौदां तबकां खोज खुजाईआ। मूसा जणाए अन्त नज़ारा, कोहतूर दा डेरा ढाहीआ। ईसा पड़दा दए उतारा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। जिस दा गोबिन्द बोलया फ़तिह जैकारा, दो जहान शब्द शनवाईआ। सो कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, नईया शौह दरया रुढ़ाईआ। सति धर्म दा सति सति करे वरतारा, सतिजुग सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरगुण जोती जाता इक अवतारा, पुरख बिधाता पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ हरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरे उत्ते लग्गा भाग, भगवन दिती माण वड्याईआ। दीपक जोत जगा अगम्मी चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। मेरा धो के पिछला दाग़, कीती हक सफ़ाईआ। कलयुग अन्तिम रखी लाज, सिर स्वामी हथ्थ टिकाईआ। जिस दे अग्गे ना कोए सवाल ना कोए जवाब, जवाब तल्बी विच सारे सीस निवाईआ। ओह भगतां देवे खिताब, मेहरवान मेहर नज़र
❋
❋
उठाईआ। तन मन्दिर वजा रबाब, सितार अपार आप हिलाईआ। निरगुण धार दे इमदाद, सरगुण झोली दए भराईआ। हरिजन होए ना किसे मुहताज, लोड़ींदा सज्जण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो अन्तर निरन्तर रहे अराध, अराधना सब दी लेखे पाईआ।