१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड मालचक्क ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैं गोबिन्द दी तकी दृष्टी, जिस दा दृष्टांत जगत बुद्धी ना कोए समझाईआ। जिस दा आदि पुरख अपरम्पर स्वामी इक्को इष्टी, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नूर इलाहीआ। जो नित नवित निरगुण सरगुण खेले खेल विच सृष्टी, दीन दुनी लख चुरासी आपणा रंग रंगाईआ। जो आत्म परमात्म धार बणे गृहस्ती, बिन तन वजूद माटी ख़ाक आपणी कल वरताईआ। जिस दा भेव पाए कोए ना सुरती निरती, निरगुण निरवैर निराकार आपणा हुक्म वरताईआ। देवे माण वड्याई धौल पृथ्मी प्रिथी, पृथ्म आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी आशा कदी ना जुग चौकड़ी जाए बिरथी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं कोटन कोटि लभ्भदे काया मन्दिर अन्दर आपणी बिरती, बिरहो वैरागी हो के ध्यान लगाईआ। सार पाए ना कोए घर थिर दी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी की आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैनूं गोबिन्द दिता इशारा, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। वेख खेल परवरदिगारा, दो जहान बिन नैणां नैण अक्ख उठाईआ। जिस नूं झुकण पैग़म्बर अवतारा, सरगुण निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिस दा नूर नुराना दो जहानां होए उज्यारा, जागरत जोत बिन वरन गोत एकँकार करे रुशनाईआ। जिस दा आदि अन्त जुगा जुगन्त कोए समझ ना सके दाइरा, बेअन्त कहि के सारे झट लँघाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी खेल खेले गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा रंग रंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमी असमान पावे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोजे चाँईं चाँईंआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना सदी चौधवीं अन्तिम वारा, चौदां तबक नेत्र रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मैनूं गोबिन्द पुश्त पनाह लाई थापी, प्रेम प्यार नाल जणाईआ। ओह तक कलयुग अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म दी धार बणे कोए
❋
❋
ना साथी, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। बेशक कुंदन सिँघ दे कुंदन सिँघ वरगे होणगे जमाती, जगत विद्या अक्खरां नाल समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणे ना कोए साथी, सगला संग ना कोए रखाईआ। जीवण विच्चों बदले ना किसे दी हयाती, तन वजूद माटी ख़ाक वज्जे ना हक वधाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर सुहञ्जणा वक्त ना होए प्रभाती, अनहद धुन अनादी वज्जदी रहे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठाईआ। धरनी कहे मैनूं गोबिन्द संदेशा दिता अख़ीरी, बिन अक्खरां गया दृढ़ाईआ। ओह तक शहिनशाह बेनज़ीरी, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा हुक्म वरतणा तकदीरी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी अन्त ना कोए दरसाईआ। उस लहिणा देणा चुकाउणा शाह हकीरी, शहिनशाह शाह पातशाह इक्को बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं सब दा लेखा अन्तिम मुहम्मद नूं दिसे गली भीड़ी, अग्गे पैंडा पन्ध नज़र कोए ना आईआ। जिस ने जगत जहान कलयुग अन्दर सतिजुग बदल देणी पीढ़ी, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी अमीरी वज़ीरी, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। अन्त शरअ दी तोड़े ज़ंजीरी, शरीअत दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं हस्स के कीता प्रणाम, नमो नमो गोबिन्द सीस निवाईआ। मेरे साहिब सतिगुर क्यों नानक मन्त्र चलाया सतिनाम, सति सति सति समझाईआ। क्यों वाहिगुरु फ़तिह डंक वजाया विच जहान, गोबिन्द सूरे देणा समझाईआ। चारों कुण्ट मैं वेखां मार ध्यान, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण खोज खुजाईआ। जिस परम पुरख नूं झुकदे ज़िमी असमान, गुरु अवतार पैग़म्बर बैठे ख़ाली झोलीआं ढाहीआ। ओह नाम कलमे दा देवणहारा दान, दाता दानी इक अख्वाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे धुर दा राम, धुर दा काहन कहि के आपणा झट लँघाईआ। पैग़म्बर मन्नण इक अमाम, अमलां तों रहित नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं नानक निरगुण कीता परवान, परम पुरख वड वड्याईआ। जिस दा गोबिन्द धरे ध्यान, पुरख अकाला दीन दयाला एकँकारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। झट गोबिन्द ख़ुशी दे विच हस्सया, हस्ती तक बेपरवाहीआ। धरनी जिस वेले तेरे उत्ते होई अंधेरी मस्सया कलयुग काला आपणा रंग रंगाईआ। सति धर्म सृष्टी दी दृष्टी अन्दरों नस्सया, काया काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए लोकाईआ। प्रभ दा नाम हिरदे होए ना वसया, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोले सारे गाईआ। किसे दा धीरज रहे ना हट्ठया, सति सन्तोख रूप ना कोए दरसाईआ। सदी चौधवीं उलटी गिढ़े लट्ठया, शरअ शरअ नाल टकराईआ। सब दा पूरा कौल इकरार होवे जो लिख्या पटया, पटने वाला रिहा जणाईआ। उस वेले दीन दयाल साहिब स्वामी निरगुण
❋
❋
धार आवे नट्ठया, जोती जाता पुरख बिधाता शब्दी शब्द खेल खिलाईआ। जो प्रकाश करे लट लटया, दो जहानां डगमगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे मिथ्या, मथणहार इक अख्वाईआ। सति धर्म चलावे रथया, रथवाही इक्को नज़री आईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र गाउंदे गथया, अक्खरां वाली सिफ्त सालाहीआ। ओह साहिब सतिगुरु आदि जुगादि पुरख समरथया, सर्ब घट वासी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा नाम इक्को होवे जसया, जै जैकार करे लोकाईआ। जो सचखण्ड दवार दरगाह साची मुकामे हक वसया, बिन रंग रेख रूप दर आपणे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे गोबिन्द मैं किस दी करां उडीक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैनूं सच दस्स तारीख, जिस तवारीख देणी बदलाईआ। मैं उस दे कोलों मंगां भीख, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जिस दे छत्र झुलणा सीस, दो जहानां हुक्म मनाईआ। मेहरवान जगदीश, जगदीश्र वड वड्याईआ। जिस दा इक्को नाम कलमा होणी हदीस, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस ने आत्म परमात्म चलाउणी रीत, मन्दिर मसीत पैंडा देणा मुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बदलणी नीत, नीतीवान इक अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा गीत, गोबिन्द मेला मिलणा साचे माहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्सणी इक प्रीत, प्रीतम आपणा पड़दा देणा उठाईआ। झगड़ा रहे ना ऊच नीच ज़ात पात दा लेखा दए गंवाईआ। इक्को रंग रंगे हस्त कीट, अनडीठ आपणी खेल खिलाईआ। जन भगतां वसे काया मन्दिर बीच, पड़दा अन्दरों दए चुकाईआ। अमृत बख्शे निजर धार बूँद स्वांती कँवल नाभी ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। शब्द अनाद धुन आत्मक सुणाए गीत, अनहद नादी नाद वजाईआ। सच प्रकाश करे अतीत, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। सो साहिब स्वामी निरगुण धार बणे धुर दा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो दरगाह साची सचखण्ड दा वसनीक, छप्पर छन्ना छन्न ना कोए छुहाईआ। ओह आदि जुगादी लाशरीक, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीती तस्दीक, शहादत ग्रन्थां वाली भुगताईआ। ओह सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे हुक्म विच नव नौ चार रहे बीत, जुग चौकड़ी आपणा पन्ध गए मुकाईआ।
❋
❋
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ मान सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अंमितसर
धरनी कहे गोबिन्द ने गणी गणत, अणगिणत अंक जणाईआ। कलयुग किनारा दस्सया अन्त, अन्तष्करन वेख ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म दा रहिणा नहीं कोए सन्त, सज्जण सच विच ना कोए समाईआ। परमात्मा मिलणा नहीं किसे कन्त, कन्तूहल सेज ना कोए सुहाईआ। गढ़्ह बणना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव ना कोए चुकाईआ। मानव जाती प्रेम दी रहिणी नहीं संगत, गुर चेला करे लड़ाईआ। ब्रह्म दी धार दिसणा नहीं कोई पंडत, पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे गोबिन्द मैनूं मारया मुक्का, मुकम्मल दिता जणाईआ। मेरा शब्द निशाना कदे ना उका, तीर अणयाला दिता चलाईआ। जिस ने मैनूं बणाया सुता, परम पुरख वड वड्याईआ। ओह करे खेल अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं दए कराईआ। भगतां सुहाए रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग लगाए काया बुता, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। जो जन्म जन्म दा होवे घुथ्था, फड़ बाहों ल्ए मिलाईआ। अबिनाशी करता कदे ना रुस्सा, रोस मन दा दए मिटाईआ। जिस दा जगत जहान वाला नहीं जुस्सा, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। उहदा भेव रहे ना लुका, पड़दा अन्तर निरन्तर उठाईआ। जिस दा सीस इक वार झुका, दो जहान दए वड्याईआ। जगत जहान जाए ना लुट्टा, लुटेरा कूड़ नेड़ ना आईआ। सतिगुर शब्द दा नाता कदे नहीं टुट्टा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी बन्धन आपणा पाईआ। प्रभू दा प्यार नहीं कदे टुट्टा, अतोट अतुट आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेल आप कराईआ। धरनी कहे मैनूं गोबिन्द मारया धप्पा, थपकी दिती लगाईआ। ओह तक अगम्मी पप्पा, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जिस नूं पुरख अकाल कहि के जपा, नाम निधाना ढोला गाईआ। उस दा अन्त अख़ीरी इक्को पता, सच संदेशा दयां दृढ़ाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रता, भेव अभेद ना कोए छुपाईआ। जिस दा सतिगुर शब्दी धार बच्चा, पिता पुरख अकाल वड वड्याईआ। ओह साढे तिन्न हथ्थ भाण्डा वेखे कच्चा, कंचन गढ़्ह फोल फुलाईआ। जन भगतां लूं लूं अन्दर रचा, रचना आपणी दए वखाईआ। जिस ने मुहम्मद दा लहिणा देणा पूरा करना मदीना मक्का, काअब्यां होए सहाईआ। लेखे लाउणा बूरा कक्का, ईसा आसा पूरा कराईआ। उस दा प्यार होवे ना तता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। ओह झगड़ा मेटे मन मता, मति मतांतर डेरा ढाहीआ। पड़दा लाहे चेतन सत्ता, सति सतिवादी रंग रंगाईआ। जिस दा गोबिन्द जैकारा लाया फ़तह, फ़तिह डंक इक शनवाईआ। ओह गुरमुखा जणाए मित गता, अन्तरजामी अगम्म अथाहीआ। बीज बीजे आपणे वत्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैनूं गोबिन्द दिता दान, चरण धूढ़ी मेरे उत्ते टिकाईआ। धवल कहे मैनूं बखशयां मान, मानव जाती रंग रंगाईआ। किरपा कीती महान, धवल कहे मेरे अन्दर वज्जी वधाईआ। साचे दर कीते परवान, धौल निउँ निउँ सीस झुकाईआ। खेल वेखणा श्री भगवान, जो करता अगम अथाहीआ। जिस कलयुग लेखा पूरा करना विच जहान, जहालत कूड़ दए मिटाईआ। नाम अणयाला मारना बाण, तीर तुरीआ तों बाहर लगाईआ। खेल खेले हो के धुर दा राम, काहन कान्हा वेस वटाईआ। प्रगट हो के इक अमाम, अमाम अमामा आपणा हुक्म जणाईआ। झगड़ा शरअ मेटे तमाम, तमन्ना सब दी खोज खुजाईआ। जिस दा दस गुर निशान, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। इक्को कलमा दस्स कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। जन भगत सुहेले कर परवान, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेले आण, विछोड़ा मात रहे ना राईआ। की होया जे गुरसिख भुल्ल जाए बाल अंझाण, बाली बुद्ध जगत वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सदा मेहरवान, हरि पुरख निरजण आप अख्वाईआ। दर घर साचे कर परवान, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। गढ़्ह तोड़ कूड़ अभिमान, हंगता करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी निरगुण हो के जाणी जाण, सरगुण लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैं गोबिन्द दा खेल तक्कया नैणां, निज नेत्र लोचण नैण नैण खुल्हाईआ। जिस ने पुरख अकाल दा मन्नया कहिणा, परम पुरख सीस झुकाईआ। मैनू हस्स के किहा कलयुग अन्तिम उस दा भाणा सहणा, भावी भय भउ जगत डराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी क्रिया वहिण वहिणा, चार कुण्ट होए हल्काईआ। सदी चौधवीं अन्तिम बुरज हँकारी ढहिणा, मुहम्मद लेखा रहे ना राईआ। ईसा नूं लेखा देणा पैणा, मूसा भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अकाल बण र्तफ़ैणा, त्रैगुण अतीता आपणी कार कमाईआ। दीन मज़्हब लैण ना देवे चैणां, सांतक सति ना कोए कराईआ। कलमा नाम इक दूजे नाल खहिणा, परवरदिगार आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, करनहार इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैनूं गोबिन्द सुणाया शब्द अगम्मा सच, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। दीन दुनी अग्नी जाए मच्च, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मनुआ घर घर काया मन्दिर अन्दर पए नच्च, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। भाग लग्गे ना काया कच्च,
❋
❋
कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, रत्ती रत्त कम्म किसे ना आईआ। किसे मेल नहीं होणा कमलापति, पतिपरमेश्वर दरस कोए ना पाईआ। जिस यारड़े दा मैं सथ्थर बैठा घत, सो पुरख अकाला आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने कलयुग अग्न दा मेटणा रथ, सतिजुग सति सति वरताईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, दो जहानां मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। दीन मज़्हब करे किसे ना पक्ख, मानव ज़ाती वेखे थांउँ थाँईंआ। सम्बल धार हो प्रगट, परगणा आपणा इक सुहाईआ। जोत प्रकाश करे लट लट, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। शब्द नाद सुणाए अनहद, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर सतिजुग त्रेता द्वापर गए लद, कलयुग लेखा दए मुकाईआ। ज़ात पात दी रहिण ना देवे हद्द, शरअ शरीअत दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म दस्से इक्को यद्द, पारब्रह्म ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरा गोबिन्द खोल्हया ताका, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। सब दा मालक इक्को आका, अकल कलधारी नूर अलाहीआ। जिस दा सुत दुलारा मैं काका, कलू काल दा लेखा दयां मुकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम तकां वाटा, चार यारी पड़दा दयां उठाईआ। जेहड़ा अमृत प्याया इक्को बाटा, रस गुरमुखां मुख लगाईआ। उस दा अन्तिम पूरा करां घाटा, लहिणा देणा वेखां थांउँ थाँईंआ। झगड़ा मेट के ज़ाता पाता, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। भेव खुल्हा के कमलापाता, पतिपरमेश्वर दयां मिलाईआ। दरस करावां साख्याता, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। कलयुग मेट अंधेरी राता, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। ग़रीब निमाणयां पुछां वाता, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं निव निव कीती डण्डावत, बन्दना सीस झुकाईआ। मेरे सतिगुर सही सलामत, तेरी बेपरवाहीआ। सच दस्स किस बिध मुहम्मद दी आवे अन्त कयामत, कयामगाह नज़र कोए ना आईआ। शरअ दी शरअ नाल होवे बग़ावत, बग़लगीर ना कोए अख्वाईआ। नाम कलमे दी होवे अदावत, अदल इन्साफ़ ना कोए जणाईआ। सच नाम दी किसे कोल रहे ना हक अमानत, अमल छडे कूड़ लोकाईआ। गुर पीर देवे ना कोए ज़मानत, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। क्यों सदी चौधवीं होवे रैण अंधेरी शामत, शमा जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाउँ निरँकारा एकँकारा अगम्म न्यामत, वस्त अमोलक बेपरवाह देणी वरताईआ।
❋
❋
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा सोलह, सोलह कलधारी प्रभ नूं सीस निवाईआ। जिस दा आदि जुगादि इक्को नाम शब्द दा बोला, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। निरगुण सरगुण लख चुरासी बणया रहे तोला, नाम कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं पीर पीरा खेले होला, चार यारी संग मिलाईआ। चार कुण्ट पए रौला, पंडत पांधा रौल समझ सके किछ ना राईआ। खेल करे अगम्मी मौला, मालक हो के धुरदरगाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं पूरा करे इकरार कौला, पेशीनगोईआं आपणे लेखे लाईआ। धरनी उत्ते भार करे हौला, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा सोहणा सुहञ्जणा, लोकमात मिले वड्याईआ। किरपा करे प्रभ आदि निरँजणा, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जन भगतां बणे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। चरण धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल धुआईआ। नेत्र नाम पावे अंजणा, अज्ञान अंधेर रहे ना राईआ। सतिगुर साचा बण के सज्जणा, जुग जन्म दे वछड़े मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म दस्से बन्दना, सुरत शब्द नाल जुड़ाईआ। किरपा करे सूरा सरबंगणा, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जिस दा दीप इक्को दो जहान जगणा, जागरत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट घट वेखणहार आप हो जाईआ। सोलह फग्गण कहे मेरी सुहञ्जणी होई रुत, परम पुरख दिती वड्याईआ। मेरा बूटा ना जाए सुक्क, पत्त टैहणी नाल महकाईआ। मैं जन भगतां मंगां सुक्ख, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। इन्हां आवे कोई ना दु:ख, दुखियां दर्द लैणा वंडाईआ। फेर आउणा पए ना जनणी कुख्ख, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। दरगाह तेरी जाइण पुज्ज, सचखण्ड मिल के वज्जे वधाईआ। आपणा भेव खुल्हाउणा गुज्झ, बजर कपाटी पड़दा देणा चुकाईआ। कलयुग पंच विकार अग्नी जाए बुझ, दीपक जोत होए रुशनाईआ। तेरा दवारा जाए सुझ, साचा मन्दिर देणा वखाईआ। तेरा धाम अगम्म अथाह उच्च, ऊच अपार बेअन्त देणा दरसाईआ। तेरे कोल सब कुझ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दर तेरे मंग मंगाईआ। जिन्हां भगतां तूं मेरा मैं तेरा गाई तुक, तुख्म तासीर देणी बदलाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर बख्शणी आपणी ओट, ओड़क होणा आप सहाईआ। तेरे दर्शन नूं लोचन कोटन कोट, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेहरवान महिबूब तेरी मुहब्बत इक्को बहुत, दूजा राह कम्म किसे नाँ आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म परमात्म तेरी इक्को जोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा नाम संदेसा धुर दा कलमा गायण चौदां लोक, चौदां तबक पढ़ पढ़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल वेखण पुष्कर दीप करोच, लखण आपणा पड़दा देणा उठाईआ।