पुस्तकालयभाग २२

१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ हरजीत सिँघ दे नवित हरि भगत जेठूवाल ज़िला अमृतसर

धरनी कहे मैनूं गोबिन्द बचन अगम्मा आख्या, बिन अक्खरां दिता सुणाईआ। करे खेल प्रभ अलखणा अलाख्या, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। प्रगट होवे साख्यात साख्या, सख़ी सरवर नूर इलाहीआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र करदे भाख्या, भविक्ख्तां लेखा पूर कराईआ। जन भगतां होवे राख्या, रक्षक हो के सेव कमाईआ। जिस दा अन्त ना जाए लाख्या, बेअन्त वड वड्याईआ। ओह खेल करे शाहो शाबास्या, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे रास्या, पुरीआं लोआं नाच नचाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकास्या, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। जन भगतां अन्दर करे वास्या, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सेवक बणे अगम्मा दास्या, दासी नूर जोत अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मैं सुणया अगम्म गाउणा, गोबिन्द सहिज नाल सुणाईआ। मेरा पुरख अकाल आउणा, अकल कलधारी आपणा फेरा पाईआ। जिस ने कूड़ अंधेर मिटाउणा, सति सच करे रुशनाईआ। दीनां मज़्हबां पन्ध मुकाउणा, अग्गे वाट रहे ना राईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों लौहणा, तख्त निवासी आपणी कार भुगताईआ। शब्दी शब्द दा डंक वजाउणा, दो जहान करे शनवाईआ। राउ रंकां इक कराउणा, ऊच नीच दा पन्ध मुकाईआ। दवार बंका इक सुहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ सम्बल डेरा लाईआ। अमृत मेघ इक बरसाउणा, बूंद अगम्मी आप टपकाईआ। शब्द अनादी नाद वजाउणा, लेखा मेटे जणेंदी माईआ। दीपक जोती जोत जगाउणा, जागरत जोत इक रुशनाईआ। वरन बरन दा डेरा ढाउणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। साचा रंग इक रंगाउणा, जिस दी रंगत ना कोए मुकाईआ। धुर दा संग इक वखाउणा, संगी साथी बणे शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पड़दा ओहला आप चुकाउणा, भेव अभेद रहे ना राईआ। कौल इकरार पूर कराउणा, कँवल नैण आपणा रंग रंगाईआ। धरनी तेरा बंक दवार सुहाउणा, बख्शे चरण सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक लगाईआ। धरनी कहे मैनूं गोबिन्द दिता कहि, ख़ुशी नाल जणाईआ। मेरा मालक आउणा तेरे गृह, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर जाए बहि, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जिस ने कायनात करनी लै, लहिणा देणा दए मुकाईआ।

❋

❋

जिस दी याद विच जुग बीते कै, आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दा रूप ना दो ना त्रै, त्रैगुण अतीता आप खेल खिलाईआ। आप हो के सदा निर्भय, भउ सब नूं आप जणाईआ। जिस दे नाम दा इक्को वहिण वहै, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जो आदि अन्त सब दा मालक है, हर हिरदा वेखे चाँईं चाँईंआ। अन्त उस दी चार कुण्ट होणी जै, जै जै कार करे लोकाईआ। भगत भगवान इक्को आत्म परमात्म करके रैअ, रहमत हक वाली वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जन भगतां सब कुछ दए, देवणहार इक अख्वाईआ।

३० फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ लीला वन्ती श्री नगर नवित हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सम्मत शहिनशाही सत्त कहे मेरा पैंडा जांदा मुकदा, फल्गुण प्रविष्टा तीह सीस निवाईआ। परम पुरख परमात्म भेव चुकाउणा मनुक्ख मनुक्ख दा, मानव मानस आपणा रंग रंगाईआ। प्यार दस्सणा आत्म परमात्म तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा नाद शनवाईआ। खेल करना अबिनाशी अचुत दा, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ। जिधर जाए दया कमाए पीर पैग़म्बर औलीआ जाए झुकदा, सीस पोप ना कोए उठाईआ। पर्दा ओहला रहे कोए ना लुकदा, बेनज़ीर नज़र सब दी दए बदलाईआ। लेखा पूरा करना मसीह वाले पुत दा, यसूह यकसां रंग रंगाईआ। मुहम्मद लेखा जाणे दु:ख दा, सदी चौधवीं वंड वंडाईआ। अन्त फ़ैसला देवे दो टुक दा, अधविचकार ना कोए रखाईआ। वक्त सुहञ्जणा होणा परम पुरख दी रुत दा, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जिस झगड़ा मेटणा पंज तत काया बुत दा, बुतख़ान्यां करे सफ़ाईआ। एह खेल साहिब उस दा, जिस दी उस्तत चार जुग दे शास्त्र रहे गाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणे निशान्योंं कदे ना उकदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पैग़म्बर गुर हुक्म विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे मेरी रुत अख़ीरी, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। मेरा मालक शाह पातशाह पीर पीरी, पारब्रह्म प्रभ नूर इलाहीआ। जिस दा हुक्म वरतणा तकदीरी, तकदीर सब दी दए बदलाईआ। खेल खिलाउणा मौलाना शाह फ़कीरी, फ़िकरा फ़िकरां दे फ़िकर तों परे सुणाईआ। जगत जहान वेखे दिलगीरी, उम्मत उम्मती खोज खुजाईआ। नूर नूराना प्रभ हो बेनज़ीरी, नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। लेखा जाणे शहिनशाह हकीरी, राउ रंकां फोल फुलाईआ।

❋

❋

जिस दे हथ्थ लख चुरासी तदबीरी, पर्दा ओहला दए उठाईआ। जो दीन दुनी बदल देवे ज़मीरी, ज़ाहर ज़हूर आपणा आप कराईआ। झगड़ा वेखे हस्त कीड़ी, कीट हस्तां फोल फुलाईआ। जिस कलयुग विच सति धर्म दी बदल देणी पीढ़ी, मार्ग नाम कलमा इक समझाईआ। दीन दुनी सम्मत शहिनशाही अट्ठ गली जगत जहान दिसे भीड़ी, जन भगतां औखी मंज़ल पन्ध ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। फल्गुण कहे मेरा अन्त रिहा बीत, परम पुरख सीस निवाईआ। अगला खेल त्रैगण अतीत, त्रैभवन धनी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आत्म परमात्म रहे मीत, सज्जण सुहेला शहिनशाहीआ। जन भगतां काया रखे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दीन दुनी विच्चों बदल देवे नीत, नीतीवान इक अख्वाईआ। पतत्तां करे पुनीत, पतित पावन आपणी दया कमाईआ। जन हरि हरिजन दर्शन देवे ठीक, ठाकर हो के सन्मुख सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द शब्दी धार करे तस्दीक, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। दूर दुराडा वसे हो के नज़दीक, नेरन नेरा निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। किरपा करे लाशरीक, शिरक्त दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। जिस दे कोल हक तौफ़ीक, तोहफा नाम भगतां घर घर दए पहुंचाईआ। तीह फग्गण कहे जन भगतां साचे गुरमुखां पूरी मनसा आसा करे उम्मीद, लीला वन्ती लीला राम विच समाईआ। परम पुरख दी आत्म परमात्म इक प्रीत, शरमा शरअ तों बाहर कढ्ढाईआ। सब दा लेखा इक्को गृह इक्को दर इक्को मन्दिर सद वसनीक, वसणहारा वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार जोती जाता सदा वसे चीत, मनचित जगत ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ।

मुहम्मद दिती इक दरख़ासत, परवरदिगार अग्गे सीस झुकाईआ। मेरा वजूद तेरा कलमा तेरा नूर अस्तिक, अल्ला अलाह आलमीन तेरी सरनाईआ। जल्वागर जल्वा प्रकाश्त, चौदां तबक तबक रुशनाईआ। उम्मत दी अमन वाली बख्शी रयासत, रईयत तत्तां वाली बणाईआ। वजूद तन दस्स के नास्तिक, नसर नज़म विच समझाईआ। बेपरवाह मैं तेरी तेरा हो के करां काश्त, बीज जगत वाला बिजाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरी अन्त रहिणी नहीं विरासत, मालक नज़र कोए ना आईआ। मेरी इक अर्ज़ बेनन्ती जिस वेले मेरा लेखा धरनी उतों करन लग्गा बरख़ासत, बरख़ुरदार मैनूं आपणा लैणां बणाईआ। मेरा कलमा; कलाम अमाम टक्कर जाए नाल स्यासत, शरअ शरअ नाल ठुकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। मुहम्मद कहे मेरे अलाविल लिज़हा सर कदमे नूर चशमे ज़ीना ज़गा असमाने निगह ज़ाहूरे वज़ी ज़ा इन वहित वज़हिक ज़बाने नस ज़हीने वजस, वसले महिबूब असले अरूज आलीशाने अलीअल आलीजाह तेरी सरनाईआ। मेरी बेनन्ती मेरी अरदास मेरी अर्ज़ आरजू अजिस अजाजे खुनिस मिज़ाजे सलिश शानूज़ू वज़ा, नूरे अल्लाह अमामे निज़ा ज़हूरो ज़हक हकीकते हक हकूक मख़लूक बारसूख रिसवेज़ू ज़िमी असमाने फ़लके चाकश सितारा चन्द अलश तख्ते नज़ी नूर नुराने दर तेरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद अर्ज़ पेशीनगोई, पुश्त दर पुश्त समझ किसे ना आईआ। नूर नुराह ख़लके ख़ुदा तेरी दरोही, दो जहानां मर्द मर्दाना सिर सर सीस ना कोए उठाईआ। तुध बिन अन्त कन्त ना कोई, गहर गवर भँवर संसार पार ना कोए कराईआ। जिस वेले सदी चौधवीं अन्त होई, उम्मत उम्मती मिले ना ढोई, ढोआ नज़र कोए ना आईआ। उस वेले मेरी तमन्ना आशा ख़ाहिश उठावीं सोई, जो तेरे विच समाईआ। आपणी मुहब्बत विच नूर नूर नाल मोही, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। जिस दा भेव अभेव पर्दा पर्दानशीं उठा सके ना कोई, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त तेरी धार पैग़म्बर अवतार गुरु गुरदेव होई, सतिगुर सति अमाम अमामा तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

३० फग्गण शहिनशाही सम्मत ७ अमीर सिंघ, भान सिंघ, ईश्र सिंघ, वरयाम कौर, इन्द्र सिँघ सुलखण सिंघ, दलीप सिंघ, रत्न सिंघ, जरनैल सिंघ, हरजीत सिंघ, कश्मीर सिंघ, गुरचरण सिंघ, नाज़र सिंघ,

नाज़र सिँघ जेठूवाल, अमरीक कौर बलोवाल, चरण कौर, तृप्त कौर, जुगिन्दर कौर, बन्नती,
बलविन्दर कौर जेठूवाल, हरबंस कौर अल्लड़पिण्डी, सुरजीत कौर सैदपुर, बचनी बाउपुर
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सम्मत शहिनशाही सत्त कहे मेरी अन्त अख़ीरी रैण, नव नौ चार दा खेल वखाईआ। धुर फ़रमाना सच संदेशा आया कहिण, अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव वेख वखाईआ। परम पुरख परमात्म दा दर्शन तक्को नैण, नैण नैणां अक्ख खुल्हाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी भगतां चुकाया लहण देण, पूरब लेखा पूर कराईआ। बाहर कढ्ढया विच्चों कलयुग वहिंदे

❋

❋

वहिण, कूड़ी धार ना कोए वहाईआ। हरिसंगत नाता जोड़ के भाई भैण, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। कूड़ कुड़यारी मति रहिण ना देवे नाम नरायण, नर हरि आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत सत्त कहे मैं जन भगतां सीस दस्तार धरया, धर्म दी धार धरनी दिती जणाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को सब ने वरया, जो वारिस दो जहान अख्वाईआ। जिस दी सरन चुरासी लाहवे डरया, जूनी लख अलख ना कदे भवाईआ। सन्त सुहेला साजण तरया, तारनहार दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़या, निरअक्खर परमात्म आत्म दिता समझाईआ। मंज़ल हकीकी महिबूब दी चढ़या, चार कुण्ट दा पन्ध मुकाईआ। सच दवारे साचे खड़या, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण धार फड़ाया लड़या, पल्लू आपणी गंढ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त कहे अष्टभुज ने माणी मौज, सिँघ सिंघासण हेठां डेरा लाईआ। जिस दी समझे कोए ना औध, आयू जगत ना कोए जणाईआ। जिस अठासी पदम सुंभ निसुंभ दी मारी फ़ौज, शस्त्र आपणे हथ्थ उठाईआ। उस दा पूरा होया जोग, जगत रीती नाल मिलाईआ। जेहड़ा बुद्धी तों परे कीता सी बोध, नाम संदेशे विच जणाईआ। उस दी रहिण ना दिती सोच, समझ तों परे वेख वखाईआ। जन भगतां गृह सिंघासण थल्ले रख के रोज़, रोज़ा बांग दा डेरा ढाहीआ। जिस प्रेम प्यार विच कीता चोज, चोजी प्रीतम दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अष्टभुज कहे मेरा नूर नुराना तुठा, जोती जोत दिती वड्याईआ। जिस ने पलँघ डाहया पुट्ठा, जन भगतां घर घर डेरा लाईआ। जाप जणाया बिन बुल्ल्हां बुट्टां, हर हिरदे डेरा लाईआ। जिस अन्त जगत जहान पाउणीआं लुट्टां, लुटेरा बण के बेपरवाहीआ। माण देणा इक्को शब्द दुलारे सुत्ता, सिर सर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त सुहाउणी रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पलँघ कहे मैनूं याद चेत तिन्न दा दिहाढ़ा, जन भगत गृह वज्जी वधाईआ। खेल कीता अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी होया सहाईआ। जन भगतां सीस बंधाया दस्तारा, रविदास चमारा गंढ पवाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लाहया भारा, पूरब लहिणा दिता वरताईआ। जिस निशान मेटणा चन्द सितारा, सतह बुलंदी वेख वखाईआ। जन भगतां देवे नाम अधारा, उदर दे अन्दर होए सहाईआ। चुरासी फाँसी पार किनारा मण्डल रासी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। पलँघ कहे मेरे पुट्ठे कीते चार पावे, पारब्रह्म प्रभ आपणा आसण लाईआ। जिस नूं

❋

❋

ब्रह्मा चारे मुख गावे, चारे वेदां सिफ्त सालाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी माणदे छांवे, शहिनशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीते दाअवे, माण ताण नाल गए जणाईआ। कलयुग अन्तिम कलि कल्की निहकलंक आवे, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। साचा मार्ग इक चलावे, चार जुग दा डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म भेव खुल्हावे पारब्रह्म ब्रह्म मेला ल्ए मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावे, सोहँ शब्द अगम्म अथाहीआ। भगत सुहेले फड़ उठावे, चारों कुण्ट ल्ए जगाईआ। पगड़ी सीस आप बन्न्हावे, जो सिर आपणे लेखे लाईआ। दरगाह साची साचा माण दवावे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। नारी पुरुष इक्को रंग रंगावे, चुन्नी सीस उत्ते टिकाईआ। हरिजन रहिण ना देवे निथावें, दरगाह साची आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। दीपक कहिण जन भगतां जगदी रहे जोती, जोती जाता वेख वखाईआ। इक्को होवे गोती, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सुरती रहे किसे ना सोती, शब्दी सतिगुर ल्ए उठाईआ। दुरमति मैल जाए धोती, पापां करे सफ़ाईआ। नाम दस्से अगम्म सलोकी, सोहला इक्को इक जणाईआ। जिस दी आशा रख के गया नाथ त्रैलोकी, राम राम अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे नाम दी चार जुग पढ़दे पोथी, अक्खर अक्खर नाल टकराईआ। ओह खेल करे लोक परलोकी, चौदां तबक सबक समझाईआ। जिस दा लेखे लावे लेखा रविदास चमारा मोची, गुरमुख गुर गुर गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। प्याज़ कहे मैं गुरमुखां पाईआं गंढां, गंढ आपणी दिती पवाईआ। चार जुग दीआं पिछलीआं मेटीआं वंडां, शरअ शरअ दा डेरा ढाहीआ। कलयुग अन्तिम जणाया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बहि के वेख वखाईआ। आप बण के सब तों माढ़ा गंदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग सफ़र कीता लम्बा, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। मैं हैरान हो गया प्रभ ने खेल कीता अचंभा, अचरज लीला आप वरताईआ। मैनूं ला के आपणे दन्दा, मेरा दलिद दिता गंवाईआ। जिस ने निशान मेटणा तारा चन्दा, चन्द सितारे गुरमुख लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। पाणी जल कहे मैं सच प्रेम विच रत्ता, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख वेख वखाईआ। याद रखणा एह खेल पुरख समरथा, समरथ आपणी कार भुगताईआ। जिस वेले गोबिन्द यारड़े सथ्थर लथ्था, सूलां सेज हंढाईआ। सरहाणे रख के भथ्था, धुर दी धार ल्ए अंगड़ाईआ। फेर मीट के आपणीआं अक्खां, कलयुग अन्तिम तक्कया चाँईं चाँईंआ। जिस वेले शरअ दीआं सब नूं पैणीआं नथ्थां, पासा सके ना कोए बदलाईआ। जगत जहान अमृत रस जल पाणी होणा तता, सांतक सति ना कोए कराईआ। एसे करके जल कहे

❋

❋

मैनूं पी के मेरा नाता जोड़या पक्का, पक्की गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। जौं कहिण प्रभ होया मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। साडा ख़ुशीआं नाल कीता पकवान, परम पुरख दिती माण वड्याईआ। एह बलि दवारे बावन ने बलि नूं दिता सी दान, दाणा दाणा झोली विच टिकाईआ। बलि निउँ के सीस लग्गा झुकाउण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ना बोलया विच्चों ज़बान, अन्दरे अन्दर दिता सुणाईआ। तूं मेरे गृह दा कुछ खाधा नहीं अन्न दान, रसना रस ना कोए चखाईआ। बावन हस्स के किहा एह खेल श्री भगवान, भगवन आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा पूरा करे आण, आप आपणा पड़दा लाहीआ। जन भगतां गृह करे परवान, खा खा आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरा लहिणा फेर करे सवाधान, सति सच नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जौं कहिण साडा लेखा होया पूरा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। प्रगट हो जोधन सूरा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पन्ध मुका के नेड़े दूरा, दूर दुराडा मिल्या माहीआ। गृह हो हाज़र हज़ूरा, घर मन्दिर वज्जी वधाईआ। आपणा कौल इकरार करे पूरा, परम पुरख आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत सत्त कहे मेरा अख़ीरी प्रविष्टा तीह, तीस बत्तीस सिफ्त वड्याईआ। लेखा पूरा होवे सदी वीह, बीसवीं आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां धर्म दी धार रखी नींह, मन्दिर सच दए सुहाईआ। सन्त सुहेले निर्मल करके जीअ, जीव जंत विच्चों दिती वड्याईआ। नाता बणा के पुत्र धी, पिता परम पुरख होए सहाईआ। झगड़ा मुका के साढे तिन्न हथ्थ सी, सिंघासण आपणे उपर रखाईआ। सति सच दी चला के लीह, रस्ता इक्को इक प्रगटाईआ। ख़ुशीआं नाल दीपकां विच टप्पे घी, घृत आपणा हाल सुणाईआ। मैं सड़ के मूल ना कीता सी, सतिगुर तेरे चरण सीस निवाईआ। अगला लेखा दस्स की, करनहार तेरी की बेपरवाहीआ। जगत अग्ग बरसे कि मींह, कवण कवण रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। दीवा कहे मेरे विच हस्स पई वट्टी, मुख लाल लाल वखाईआ। मैं नव नौ चार की खट्टी खट्टी, खटका अग्गे रिहा ना राईआ। जन भगतां प्रभ दी जोत बिना ज़िंदगी ना जावे कटी, विछोड़ा कम्म किसे ना आईआ। वणज वपार करो साहिब दी हट्टी, ख़ाली झोलीआं मात भराईआ। सम्मत शहिनशाही सत्त दी हद्द टप्पी, सत्तवां आपणा पन्ध मुकाईआ। अग्गे अठवां आए नट्ठी, अट्ठां तत्तां तके चाँईं चाँईंआ। जन भगतो सिर ते चुन्नी पग्ग सब ने रखणी इक्ट्ठी, दोहां हथ्थां नाल इके वार रखाईआ। सब दी आवण जावण चुरासी गई कटी, लेखा राय धर्म रिहा ना राईआ।

❋

❋

सच दवारे सब ने जाणा वसी, वसेरा इक्को घर रखाईआ। जन भगत आत्म भगवन दवारे हस्सी, हस्स हस्स प्रभ दे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पति रिहा रखी, रक्षक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

पहली चेत शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार
पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

सतिगुर शब्द कहे सम्मत शहिनशाही चढ़या अठ, पहली चेत चेतन दो जहान कराईआ। दरगाह साची साचे धाम हुक्म सुणो पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण एका एक रिहा जणाईआ। निरगुण निराकार निज नेत्र खोल्हो नैण अक्ख, जगत लोचण राह ना कोए जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव पओ नट्ठ, बिन कदमां कदम उठाईआ। वेखो खेल पुरख अकाला दीन दयाला अलखणा अलख, करनी दा करता की कार कमाईआ। जिस दा नाम संदेशा कलमा हकीकत हक, लाशरीक आपणी कार भुगताईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सब दी रखे पत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो अगम्म फ़रमाना, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। जोती नूर तक्को महाना, महिमा अकथ कथ समझाईआ। जिस दा खेल निरगुण धार श्री भगवाना, भगवन आपणी कार भुगताईआ। शाहो भूप बण के धुर दा राणा, रईयत दो जहान वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमाना, विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ लागण पाईंआ। सो प्रगट हो के साहिब सुल्ताना, मेहरवाना आपणी कार भुगताईआ। नीली धार पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जो नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा अन्तरयामा, अन्तरजामी इक अख्वाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता पैग़ामा, संदेशा कलमा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेखो पुरख अकाला, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिंदे दीन दयाला, दयानिध वड वड्याईआ। जो वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची सोभा पाईआ। सो रूप अनूप करे निराला, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं वक्त संभाला, सम्बल बहि के हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे चढ़या चेत महीना, मानस मानव मानुख रिहा दृढ़ाईआ। प्रभ दा हुक्म त्रैलोक

❋

❋

परे तीना, त्रैभवन धनी आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा लेखा समुंद सागर जल मीना, मच्छ कच्छ लहिणा पूर कराईआ। जिस दा नाम लिख्या तेई अवतारां दिती तालीमा, पैग़म्बरां कलमा कायनात सुणाईआ। गुरुआं ठांडा कर के सीना, नाम सति सति समझाईआ। सो साहिब लेखा जाणे नर मदीना, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां मरना जीणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। चेत कहे मालक पुरख अगम्म, तेरी इक सरनाईआ। तूं मेरा बेड़ा बन्न्ह, दर ठांडे सीस निवाईआ। मेरा ना कोई वजूद ना कोई तन, माटी ख़ाक ना गंढ पवाईआ। तेरे हुक्म विच तेरा पूरा करना कम्म, निहकर्मी तेरी इक सरनाईआ। मैं याद करां बिना पवण स्वासी दम, दामनगीर दामन तेरे नाल बंधाईआ। मैनूं ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, चिन्ता जगत ना कोए जणाईआ। मैं ते लेखा तकणा की धार तेरी मानस मनुष ब्रह्म, की आत्म खेल खिलाईआ। मेरा सुणनवाला सरवण नहीं कोई कन्न, कायनात तों बाहर देणा पढ़ाईआ। मैं आदि दा आदि अन्त दा अन्त तेरा जन, दर तेरे सीस निवाईआ। मेरे परवरदिगार सांझे यार इक बेनन्ती मेरी मन्न, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। सदी चौधवीं बेनज़ीर शाह हकीर कूड़ कुड़यारयां डंन, खण्डां नाम वाला उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को चमके नूरी चन्न, चन्द सितार मुहम्मद वाले सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। चेत कहे मेरे मालक मेरा जैकारा इक अलख, अगोचर दयां जणाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा पड़दा लाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया काया माटी विच्चों करदे वख, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां निज नेत्र अन्तर खोल्ह दे अक्ख, नैण नैण कर रुशनाईआ। अमृत झिरना निजर दे रस, बिन रसना रस चखाईआ। गुरमुख आपणे घर वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। ज्यों भावे त्यों रख, रक्षक हो के वेख वखाईआ। चार कुण्ट सृष्टी दी दृष्टी अन्दर भौंदे भक्ख, अग्नी तत तत तपाईआ। मन कल्पणा सारे रहे भज्ज, भजन बन्दगी विच ना कोए समाईआ। मेहरवान मेरे किरपा करदे अज्ज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। धुर दा हुक्म दे दे इक्को गज्ज, गज दा लेखा रहे ना राईआ। मेरी आसा मनसा विच दीन दुनी जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तूं साहिब सूरा सरबग, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा संदेशा सतिगुर शब्द देवे गज्ज, चार कुण्ट शनवाईआ। सदी चौधवीं अन्त जो घड़या सो जाणा भज्ज, काया माटी कच्च ना कोए वड्याईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले आपणी वेख लै अन्तिम हद्द, हदूद धुर दी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। चेत कहे मेरे धुर

❋

❋

दे मालक इक अमाम, अमलां तों रहित नूर इलाहीआ। मैं सुणना चाहुंदा तेरा इक कलाम, मुहम्मद दे कल्मयां तों बाहर करनी पढ़ाईआ। शरअ रहिण नहीं देणी इस्लाम, इस्म आज़म इक्को देणा वखाईआ। मज़्हबां दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। सारी सृष्टी दा इक्को हथ्थ करना इंतजाम, दूजा बन्धन कोए ना पाईआ। कलयुग अंधेरी मेटणी शाम, शमां नूर कर रुशनाईआ। तूं मालक धुर दा इक्को नूरी अल्लाह अमाम, मेहरवान तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी बेपरवाहीआ। पहली चेत कहे मैं अजे नहीं भुल्लया चेता, तेई अवतार गवाह बणाईआ। लेखा पुछ लै कोलों मूसा, जो मूँह दे भार सुटाईआ। जिस ने अन्त अख़ीर बिन नैणां तेरा तक्कया इक्को सूसा, सूली चढ़दा ईसा गया समझाईआ। मुहम्मद ने दरोही दुहाई दिती सदी चौधवीं मेरा ख़ाली होणा ख़ीसा, कलमा संग ना कोए निभाईआ। गोबिन्द ने किहा बिना पुरख अकाल तों दूजी रहिणी कोई नहीं रीता, मन्दिर मसीतां डेरा ढाहीआ। तेरे विच बेपरवाह हक तौफ़ीका, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बीत गए सब तेरीआं करन उडीकां, चार जुग दे शास्त्र निउँ निउँ सीस निवाईआ। धुर दे मालका, जगत दे ख़ालका, हुण बदल दे पिछलीआं रीतां, रीती आपणी इक समझाईआ। चेत कहे मेरीआं तेरे विछोड़े विच निकलदीआं चीकां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। झगड़ा रहिण देवीं ना हस्त कीटां, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। कूड़ क्रिया दीआं मेट देवीं लीकां, लाईन ऐन इक्को देणी वखाईआ। मैं चाहुंदा सदी चौधवीं अन्त सब दीआं बदल जाण तबीअतां, तबीब इक्को नज़री आईआ। जो गुर अवतार पैग़म्बर तेरे हुक्म दीआं करके गए वसीयता, सब दा लेखा पूरा देणा कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नूं नवीआं दे नसीहतां, हुक्म धुर दा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक हो सहाईआ। चेत कहे प्रभू मैनूं चाढ़्ह दे रंग, रंगत बेपरवाहीआ। दर ठांडे मंगां मंग, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तेरे नाम दा वज्जे इक मृदंग, मर्द मर्दाने कर शनवाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा लँघ, भज्जे वाहो दाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी होई नंग, पर्दा नाम कोए ना पाईआ। जगत आत्मा दुहागण नार होई रंड, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। फिरी दरोही विच नव खण्ड, सत्त दीप रहे कुरलाईआ। प्यार रिहा ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नाता रही तुड़ाईआ। आत्म परमात्म तुध बिन लाए कोए ना अंग, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। नेत्र रोवे जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, अट्ठ सट्ठ रोवण मारन धाहीआ। चार जुग दे शास्त्र तोड़ ना सके घमंड, हँकार विकार ना कोए मिटाईआ। अक्खरां नाल पवे किसे ना ठंड, सांतक सति ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं निशान मेट के तारा चन्द, मुहम्मद दा लेखा झोली पाईआ। अग्गे दूर रहे ना पन्ध, पाँधी अवतार

❋

❋

पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। पुरख अकाल कहे ओए चेता चेत्रा तेरा, शब्दी धार दयां गवाहीआ। तेरे अन्तर होए चाओ घनेरा, बिना मन तों वज्जे वधाईआ। धर्म दी धार बन्न्हे प्रभ बेड़ा, बेड़ी नईया जगत वाली वखाईआ। सोहणया पहलां मैनूं वसा लैण दे सम्बल खेड़ा, जिस विच वसे गोबिन्द तेरा माहीआ। फेर वेखीं चार कुण्ट पाउंदा झेड़ा, झगड़े विच जगत लोकाईआ। किसे दा बणया रहिण नहीं देणा डेरा, धरनी धरत धवल ना कोए सुहाईआ। चार कुण्ट इक्को देणा गेड़ा, कलयुग उलटी लट्ठ भवाईआ। धुर दे हुक्म दा मारना उखेड़ा, पातालां जड़ ना रहे लगाईआ। नव सत्त होए अंधेरा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। इक्को बुक्केगा सतिगुर शब्द शब्द शेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शाह सुल्तानां करे भेड़ा, रूसा चीना ल्ए अंगड़ाईआ। मुहम्मद दी उम्मत दा खुल्हा करे वेहड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। चेत कहे प्रभू मेरी नमों नमों डण्डावत, सचखण्ड निवासी सीस निवाईआ। तूं मालक इक्को सही सलामत, दूजा साबत नज़र कोए ना आईआ। चार जुग गुरु अवतार पैग़म्बरां तेरे नाम कलमे दी दिती ज़मानत, नाता जगत विच रखाईआ। अक्खरां दी रख के अमानत, झोली जगत वाली टिकाईआ। मेहरवान वेख तेरे नाम तों पई बग़ावत, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। तेरे शास्त्र ग्रन्थां दी दिसे अदावत, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। मेरी इक्को मंग सब दे उत्ते आपणी कर सख़ावत, धुर दी वस्त इक वरताईआ। इक्को नाम दे न्यामत, निरगुण निरवैर आपणा रंग रंगाईआ। द्वैत दी रहे ना कोए अलामत, बिना इलम तों आलम देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म देणा जणाईआ। पुरख अकाल कहे चेत वेखीं बणीं ना चतुर, जगत जुगत ना कोए वड्याईआ। ओह वेख गोबिन्द दा संदेसा पत्र, जो बिना अक्खरां पाती माछूवाड़े लिखाईआ। जिस दीआं अग्गे पिच्छे दो जहानां वास्ते ढाई सतर, अक्खरां गणित ना कोए गिणाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर सारे तकण, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा लेखा सम्मत शहिनशाही अट्ठ विच दस्सणा मदीने मक्कण, काअब्यां दए सुणाईआ। तुहाडा अमाम आया सदी चौधवीं अन्त उन्हां नूं रखण, जिन्हां दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्त सब दी जड़ आया पट्टण, पटनेवाला शब्द गोबिन्द संग मिलाईआ। जिसने झगड़ा मिटाउणा चौदां तबकां हट्टण, गृह इक्को इक खुल्हाईआ। ओह नाम अणयाले तीर नाल सब दे सीने आया फट्टण, फट्टड़ करे लोकाईआ। समुंद सागरां आया टप्पण, टापूआं परे डेरा लाईआ। जिस दा ईसा मूसा राह तकण, मुहम्मद बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ।

❋

❋

चेत करे मेरे शब्द गुरु सुल्ताना, मैनूं तेरी इक सरनाईआ। तूं मेहरवान मेहरवाना, मेहर निगाह लैणी उठाईआ। पशीनगोईआं वल्ल मार ध्याना, भविक्ख्तां लेखा रहे ना राईआ। तेरा नाम कलमा जो जणाया नाल बत्ती दन्द ज़बाना, रसना जेहवा सिफ्त सालाहाीआ। तेरा सुणया धुर पैग़ामा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। तेरा जल्वा नूर नुराना, नूरे नज़र इक अख्वाईआ। उठ खेल तक जगत जहाना, चारों कुण्ट पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं हाज़र हज़ूरा, हज़रतां: तों बाहर मेरी पढ़ाईआ। ओए चेत्रा मैं सदा सद सति बचन दा पूरा, पूरन ब्रह्म वेख वखाईआ। मैनूं याद जो लेखा दस्सया मूसा उत्ते कोहतूरा, कलमा कलमे विच्चों प्रगटाईआ। मूसे ने याद कीता ना नेड़ रिहा ना दूरा, पाँधी पन्ध ना कोए जणाईआ। जिस ने अन्त कूड़ी क्रिया मेटणा कूड़ा, कूड़ कुटम्ब गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे चेत, धुर दा हुक्म इक ख़ास, जिस दी ख़सूसीअत ना कोए जणाईआ। धुर दे मालक दा इक इजलास, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को धाम रखे ख़ास, ख़ालस इक्को नूर नज़री आईआ। जिस दी महिमा वाली पैंदी रही रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। जिस दे कलमे दा करदे रहे खिताब, ख़ता मुखातब हो के निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। जिस दे नाम नूं हुन्दा रिहा आदाब, सीस जगदीश झुकाईआ। जिस दा मुहब्बत वाला प्रेम वाला सीस ते टिकदा रिहा ताज, तख्त निवासी सोभा पाईआ। जिस ने दीन दुनी आपणी कीती मुहताज, लोड़वंद रखी खलक ख़ुदाईआ। नाम दी कलमे दी दे के छोटी छोटी दात, दाता दानी आप अख्वाईआ। आपणी किरपा दी बख्शिश नूं दस्स के करामात, अवतार पैग़म्बर गुर दिते वड्याईआ। मज़्हबां दी बणा के जमात, मानस मानस मानस वंड वंडाईआ। चार जुग दे शास्त्र ग्रन्थ लिखा के नाल कलम दवात, कागज़ां उत्ते रंग चढ़ाईआ। आप बैठा रिहा बण के वड्डा जनाब, शहिनशाह सचखण्ड डेरा लाईआ। किसे महिबूब किहा किसे किहा महाराज, दो जहानां मालक कहि के कोई आपणा झट लँघाईआ। ओह मेहरवान अन्त कलयुग सब तों लैण लग्गा हिसाब, अंकड़े चार जुग दे वेख वखाईआ। किसे दी किसे करनी नहीं इमदाद, अवतार पैग़म्बर गुरु लेखा दयो थांउँ थाँईंआ। जो संदेसा दे के आया नानक निरगुण सरगुण विच बग़दाद, ओह बग़लगीर हो के लेखा उस दा पूर कराईआ। किसे दी समझ नहीं आउणी की खेल होणा विच पाणी आब, समुंद सागर सारे बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे ओए चेत वेख खेल पुरख समरथ, की करता

❋

❋

कार कमाईआ। ओ जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर चलदा आया रथ, कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने सब दे अन्तर निरन्तर इक्को हुक्म दी पाउणी रख, डोरी नाम कलमे वाली जणाईआ। ओह आपणा खेल करे सच, सति सच दी कार कमाईआ। जिस वेखणे काया माटी भाण्डे कच्च, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। उस दे हुक्म विच्चों कोई ना सके बच, बचया रहिण कोए ना पाईआ। बण के परमेश्वर पति, पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर जोती धार, धार प्रभ दी नज़री आईआ। ओ निरगुण आओ विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। सब दी इक्को होवे कतार, कतरा बूँद वक्ख ना कोए कराईआ। सब दा इक होवे जैकार, प्रभू तूं मेरा मैं तेरा दूजा ढोला कोए ना गाईआ। इक्को नूर होवे उज्यार, तन वजूद माटी ख़ाक हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को नूरी अल्ला ते इक्को निरँकार, परवरदिगार इक अख्वाईआ। जिस दा तुसीं करके आए उधार, तुहाडे लहिणे तुहाडी झोली पाईआ। सब ने सति सरूप दी करनी विचार, सति सच दा पड़दा उठाईआ। सृष्टी विच आ के निगाह मारो नाल प्यार, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण चारों कुण्ट वेख वखाईआ। तुहाडे शिश सिख मुरीद अन्तर आत्म परमात्म नाल किस बिध करदे गुफ़तार, गुफ़त शनीद वेखणा चाँईं चाँईंआ। तुहाडे वेंहदयां वेंहदयां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलदा रिहा नाल आपणी रफ़तार, रफ़ता रफ़ता आपणा पन्ध मुकाईआ। तुहाडी छोटयां छोटयां दीनां मज़्हबां दी मेरे नाम कलमे दी हिस्सयां वाली सरकार, जगत जहान नज़री आईआ। कोटन कोटि नामां विच्चों कल्मयां विच्चों तुसां मेरी सिफ्त दे अक्खर दस्से दो चार, ओम, हरी ओम, तत सति, जै राधे, सीता राम, राधे कृष्न, अल्ला, वाहिगुरु, सतिनाम, कहि के आए गाईआ। तुहानूं पता नहीं इस तों परे की मेरा विहार, जिस नूं जाणे ना कोए विच संसार, रसना सके ना कोए उच्चार, अक्खरां विच लिखी ना जाए कोए कतार, सरगुण वंड ना कोए वंडाईआ। बिन नैणां तों नैण लओ उग्घाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे चेत, पुरख अकाल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दी मैं शहादत देवां ते इक्को धुर दा बणां गवाह, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरु निरगुण जोत सच दवारे लैणे बुला, बिना बुल्ल्हां ज़बानां तों आपणा हुक्म सुणाईआ। मालक बण के दरगाह साची दा इक ख़ुदा, ख़ुद आपणी कार भुगताईआ। तेरा लेखा होण ना देवे जुदा, वक्खरी वंड ना कोए रखाईआ। जिस नूं जुग बदलण दी सदा अदा, ओह कलयुग अन्तिम लेखा दए चुकाईआ।

❋

❋

उस दे इक्को नाम दी होणी सदा, इक्को नाअरा हक देणा सुणाईआ। उस ने ओह धुर दी रबाब देणी वजा, जिस रबाब ने अहिबाब नानक नूं नानक दा नानक दिता मिलाईआ। जिस दे अग्गे सारे होणे लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। उस दा भेव जाण सके ना कोए किताब, चार जुग दे शास्त्र निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। चेत कहे सतिगुर शब्द मैं की दस्सां, दस्सण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सां, हस्ती तकां बेपरवाहीआ। ओह मेरा समां आया मसां, मसां मसां वेखां कलयुग रैण अंधेरी काली शाहीआ। मैं ते दुनिया विच्चों दूर दुराडा हो के नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। नाले दोहथ्थड़ मारां उत्ते पट्टां, पटने वाल्या इक तेरी ओट रखाईआ। हुण लेखा मुका दे तीर्थ तटां, जलां थलां दा झगड़ा देणा चुकाईआ। कोई पूजे ना पथ्थर इट्टां, बिना पुरख अकाल तों सीस ना कोए निवाईआ। इक्को डोरी उस दे उत्ते सिट्टां जो सिट्टा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। इक्को साहिब दे चरणां विच लिटां, जिस लिटां वाले सारे देणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे चेत तेरा केहड़ा वक्त, ओ धुर दे लाल देणा जणाईआ। चेत कहे ओ सतिगुरु मैं वेख्या उस प्रभू दा जगत, जो जुग चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा लेखा बूँद रक्त, तन वजूद दए वड्याईआ। जिस अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं नूं दस्सया मैं सदी चौधवीं अन्तिम आवांगा इक्को फ़कत, फ़िकरा धुर दा इक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों सन्त सुहेले मेलांगा भगत, सूफ़ीआं आपणे नाल जुड़ाईआ। मुहम्मद दी सदी चौधवीं दा अन्त करना एह मेरी सच्ची शर्त, शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती नूर नुराना हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर कहि के सारे लैण गाईआ। मालक हो के फ़र्श ते अर्श, अर्शी प्रीतम हो के आपणा रंग रंगाईआ। किसे दा बकाया रहिण नहीं देणा कर्ज़, मकरूज़ हो के लेखा दयां चुकाईआ। ग़रीबां निमाणयां वंडां दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर के ग़रक, शौह दरयाए देणा रुढ़ाईआ। चार जुग दा लेखा कर के तरक, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। फेर फिरांगा उत्ते धरत, धरनी धवल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच इक प्रगटाईआ। चेत कहे सतिगुर शब्द संदेशा दे दे परवरदिगार, बेपरवाह दे सुणाईआ। ओए आ सभनां दे सांझे यार, जो यराने सब दे वेख वखाईआ। तेरी दीन तेरी दुनी तेरे मानस तेरे मनुक्ख कायनात विच्चों तेरे नालों होए ग़द्दार, ओए गदागर हो के घर घर फेरा लै पाईआ। ग़फ्लत विच्चों कढ दे बाहर, नेत्र नींद रहे ना राईआ। सदी चौधवीं दे दीदार, दीदा दानिस्ता आपणा आप प्रगटाईआ। बेख़बरां करदे ख़बरदार, धुर दा

❋

❋

हुक्म इक समझाईआ। द्वैत दा पड़दा दे पाड़, दूई दा लेखा रहे ना राईआ। उस धाम जाणा जिथ्थे मुहम्मद सुत्ता सी विच उजाड़, पुट्ठा पै के परवरदिगार नूं इक ध्याईआ। आशा रखी सी नाड़ नाड़, काया करबले तों बाहर वखाईआ। जिस वेले मेरे मालक ने लेखा मुकाउणा चन्द ते सितार, सतह बुलंदी दे उत्ते ध्यान लगाईआ। उस दा वेस होणा ना पुरख ते ना नार, तत्तां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। धुर दे कलमे दी करेगा गुफ़तार, जिस दा अक्खर अलिफ़ ये अग्गे ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच इक समझाईआ। पुरख अकाल कहे शब्द सतिगुर चेत दोवें हो गए इक्कठे, सांझा मता पकाईआ। तेई अवतार आउण नट्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद तबकां नूं आउण टप्पे, बिना कदमां तों कदम टिकाईआ। दस गुरुआं दी इक्को जोत जगे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेल मिल्या शाह पातशाह शहिनशाह सूरे सरबगे, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल कहे परवरदिगार कहे सांझा यार कहे आओ चार जुग दे मेहरवानो नौजवानो धरती उत्ते चार कुण्ट वेख पैंदे धक्के, सांतक सति ना कोए कराईआ। तुहाडे लेखे मेरे हुक्म वाले किथे सांभ के रखे, परदयां विच्चों दयो कढ्ढाईआ। मुहम्मद कहे मेरे मेहरवान महिबूब मेरे हथ्थ बध्धे, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। मैं पहलों चलां सब दे अग्गे, भज्जां वाहो दाहीआ। जेहड़े लेखे मेरे मकबरे विच दब्बे, उन्हां दा लहिणा पूरा देणा कराईआ। उम्मत मेरा करदी हज्जे, मैं हज्ज तेरे करके सीस निवाईआ। ओ सजदयां विच मालक मेरा नूरी अल्ला लभ्भे, बेपरवाह अलाह इक्को नज़री आईआ। एसे करके गुरमुखां दे सोहँ लिख्या छाती दे सज्जे ते खब्बे, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओए चेत उठ वड्डया बली, बलधारी लै अंगड़ाईआ। पुकार करदा मुहम्मद दे नाल हज़रत अली, कूक कूक सुणाईआ। नैण उठावे इक लख ते इक घट चुरासी हज़ार वली, वली अल्ला ध्यान लगाईआ। एसे करके नाल खड़नी इक तेल दी पली, पलक दे विछड़े सारे लैणे मिलाईआ। निमक हराम कोई होण नहीं देणा सब दे मुख लगाउणी नमक दी डली, डाली पत्त फोल फुलाईआ। एह खेल प्रभू दी सदी चौधवीं चली, चालीसा आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। चेत कहे मेरा दिहाढ़ा पहला होया शुरू, शरअ वाल्यां देणा जणाईआ। सब दा इक्को मालक इक्को होणा शब्द गुरु, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धार निरवैर हो के सब दे अन्तर मन्त्र हो के फुरू, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ। उम्मत कहे उफ़ हाए दरोही मेरे ख़ुदा सदी चौधवीं किस बिध नईया ते बेड़ा रुढ़¼, नौका पार ना कोए कराईआ। परवरदिगार कहे

❋

❋

मुहम्मद हमद विच इक्को नूर ते नूर अलाही जुड़ू, अल्ला हू अन्ना हू इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं हुक्म आउंदा बिना लिखी होई कलाम, कातबां तों बाहर रिहा जणाईआ। वेख खेल अगम्म अमाम, जिस अमाम नूं सलाम सारे करके सीस निवाईआ। जिस नूं कहिंदे धुर दा राम, जन्म मरन विच वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं कहिंदे धुर दा काहन, जनणी कुख्ख ना रंग रंगाईआ। जिस ने सब नूं दिता दान, दाता दानी बेपरवाहीआ। ओह खेल करे महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। उस ने लेखा मुका देणा असल दा असल विच्चों इस्लाम, इस्म आज़म इक आपणा देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर प्रभ दी खड़े हज़ूरी, हाज़र हज़ूर सोभा पाईआ। हुक्म सुणन इक ज़रूरी, जिस दी ज़रूरत चार जुग दे ग्रन्थ ना सकण समझाईआ। खेल तकणा इक्को नूरी, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस ने शरअ शरीअत मेटणी कूड़ी, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। मन कल्पणा रहिण नहीं देणी मूढ़्ही, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। साचे प्यार दी बख्श के धूढ़ी, टिक्के नाम दे देणे रमाईआ। इक्को रंगत चाढ़्हनी गूढ़्ही, रंग दो जहान कोए ना लाहीआ। सति सच दी दे के सरूरी, सुरत शब्द देणी मिलाईआ। पर इक सदी चौधवीं अन्त पैग़म्बरो सब नूं घड़ी वेखणी पैणी मज़बूरी, जिस दी मजबूरी सके ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। धुर दा कलमा कहे सुण यार प्यारे ईसा, मसीह अक्ख उठाईआ। आपणा वक्त वेख लै बीसा, बीसवीं सदी नाल मिलाईआ। ख़ाली सब दा होया ख़ीसा, पाकट सब दी दए दुहाईआ। परवरदिगार नूं झुके कोए ना सीसा, सिर सर ना कोए निवाईआ। अन्तिम सब ने पाउणा आपणा कीता, कत्लगाह तक जगत लोकाईआ। तेरा प्यार वरतणा ठीका, जो प्रेम विच आसा गया बंधाईआ। दीन दुनी अन्दरों बदली नीता, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। हुण पैग़म्बरो तुहाडा समां बीता, अग्गे हो ना कोए वधाईआ। वेखो आपणे नाम कलमे दीआं लीकां, जो अक्खरां विच लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सच आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर कलमा कहे मुहम्मदे वज़ी लाहिज़, नोज़ज़ वीज़िस, कोलाज़े मोज़ू जलवे निज़ां, नूरे निहां शौहरे शबी, ख़ालके तबी माज़ूने माविज़, अर्शाने, ख़विज़ ख़ाके नज़ू अलीआने तलू ज़ेबो ज़िवहा नूरे ख़ुदा, अर्शे वज़िग, फ़र्शे शौनिज़, दीने अख़दाम, मुकामे निज़ाम दरगे दुहिद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर रंग आप रंगाईआ। मुहम्मदे मिज़ां नूरे निज़ां अर्शे पिनां चशमे रुशना ख़ौने ज़वी

❋

❋

लाए ज़वी तालबे नदी सजदा अबी दस्ते बुलंद ख़ाकी फ़रजंद फ़ज़ल रहमत तेरी नज़री आईआ। ख़ुदाए ख़ुदीस लाहवी बेहवी तज़गरे तावीद, हरफ़े निशां नोशे कुशां कुराने मजीद मुज़माए हरूफ़ हरफ़ हरफ़ नाल वड्याईआ। अन्तिम इक हद्द ते इक मंज़ल इक मकसूद, दूजा मसला ना कोए रखाईआ। जिस दा पैग़म्बरो देणा पैणा सबूत, सबर सबूरी वाल्यो वेला वक्त नेड़े आईआ। जिधर तक्कोगे उधर नज़र आएगा मौजूद, मुफलसां दा मिुफलस ग़रीबां दा ग़रीब शहिनशाहां दा शहिनशाह पातशाह बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को गृह ते इक्को अरूज, अर्श फ़र्श दा मालक नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप दरसाईआ। सम्मत अट्ठ कहे ओए चेता कमलया ऐवें ना पा रौला, दीन दुनी सुणाईआ। कुछ भेव दस्स की खेल करेगा मौला, की मलकुलमौत हुक्म सुणाईआ। मेरा लेखा हिस्सा किस बिध पूरा करेगा इकरार कौला, कलमे लेखे दए गिणाईआ। चेत कहे ओए सम्मता प्रगट हो के उपर धौला, धरनी धरत धवल आपणा नूर करे रुशनाईआ। जिस दा रंग ना कोई समझे काला गोरा सव्वला, नूर नुराना डगमगाईआ। उस नूं शरअ वाले कहिणगे कमला, ओह कमली पा के अल्फ़ी पा के अलिफ़ ये वाल्यां दी अन्त करे सफ़ाईआ। उस ने फिरना शरअ दीआं हद्दां विच बण के यमला, बिना अमलां तों आपणी कार कमाईआ। क्यों एह दीन एह दुनी उस दा बगीचा ते बाग़ उसे दा चमना, एस चमन विच्चों जन भगत सुहेले गुल आपे ल्ए तुड़ाईआ। उस ने खेल वेखणा त्रैभवणा, त्रैभवण धनी आपणा पड़दा आप चुकाईआ। पर सम्मता याद रख उस अमाम ने उस मेहरवान ने किसे दी कुख्खों नहीउँ जम्मणा, ते जम्मण वाली होए कोए ना माईआ। पर इक गल्ल उस ने अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे कढणे संमणा, समें नाल सब नूं आपणे दर ते ल्ए बुलाईआ। जिस दे हुक्म विच दो जहान कम्बणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो घड़या सो उस ने भन्न्हणा, विष्न ब्रह्मा शिव चले ना कोए चतुराईआ। उस ने दीन दुनी दा वेखणा जंगणा, जंगजू बहादर हो के निरगुण धार निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परवरदिगार सांझा यार हो के, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीन मज़्हब ज़ात पात खेल तमाश, पुरख अबिनाश कर के घट घट वास, सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लातस्वीर गुणी गहीर लोकमात आपणा हुक्म वरताईआ। ओह भज्जा आ जाए कबीर, बिन सरीर वेखे भगतां दी तकदीर, की प्रभ ने बणाई तदबीर, किस बिध कलयुग दा अन्त करे अख़ीर, पैग़म्बर नेत्र वहावण नीर, उफ हाए दरोही सब दे लौहण लग्गा चीर, चीरे वाला नज़र कोए ना आईआ। साडी मज़्हबां दी रहिणी नहीं मिलख जागीर, जागरत जोत बिन वरन गोत इक्को नूर करे रुशनाईआ। जिस दे हथ्थ नाम खण्डा ते शब्द दी शमशीर, शरअ दे झगड़े दए मुकाईआ। इहो आशा रखी सी गुर अर्जन ने जिस वेले चौदां

❋

❋

सौ तीह पन्ने दी बद्धी बीड़, बीड़ा प्रभ दे हथ्थ रखाईआ। मुहम्मद ने किहा जिस वेले सदी चौधवीं अन्त पई भीड़, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। उस वेले झगड़ा पैणा ग़रीब अमीर, अमीर ग़रीब ग़रीब अमीर करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं कस लैण दयो कमरकसा, कसम नाल दयां जणाईआ। किसे मनुष दे गल विच रहिण नहीं देणा रस्सा, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। ओह वेखो चारों कुण्ट पैंदीआं ग़शां, सुरती संभल के सम्बल वाले दा दरस कोए ना पाईआ। माया ममता कूड़ क्रिया दा चढ़या नशा, नशे विच भुल्ली जगत लोकाईआ। जिस ने आदि तों होड़ा लाया उपर सस्सा, सो पुरख निरंजन बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरंजन हो के खेल करे पुरख समरथा, एकँकार आपणी वंड वंडाईआ। जो आदि निरंजन हो के जगा, जोती जाता नूर इलाहीआ। श्री भगवान हो के आपणा आप कर प्रगटा, आप आपणे विच्चों प्रगटाईआ। अबिनाशी करता हो के आपणे गृह वसा, दूजा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। पारब्रह्म हो के आपणा रखे आपे पता, सिर आपणे हथ्थ रखाईआ। फेर आपणे विच्चों कढ के आपणा शब्दी बच्चा, हुक्म धुर दा दिता सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव प्रगट करके रता रता, इशारे हुक्म वाले दृढ़ाईआ। चार जुग खेल करदा रिहा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार सता, अवतार पैग़म्बर गुरु मात वड्याईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर गोबिन्द नूं दस्सया बिना पुरख अकाल तों किसे दा वज्जणा नहीं डंका, फ़तिह डंक ना कोए वजाईआ। जिस ने इक्को जेहा माण देणा राउ रंका, दीन मज़्हब वंड ना कोए वखाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, हाहे दे उत्ते टिप्पी हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडता, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। रस देवां आत्म अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। जिस निशान मेटणा तारे चन्द दा, चन्द सितार निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ओह समुंद सागरां फिरे लँघदा, भज्जे वाहो दाहीआ। किसे नूं पता नहीं उस दे ढंग दा, किस बिध आपणा खेल खिलाईआ। शब्द दे नाल शब्द दीआं जो हद्दां आया वंडदा, सो शब्द दे नाल शब्द दी करे सफ़ाईआ। जो जुग जुग जन भगतां दीआं टुट्टीआं आया गंढदा, गंढणहार इक गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच सच आप हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आपणी दस्सण राए, इक्को वार जणाईआ। की भविक्ख्तां विच आए कहि, रसना जेहवा ढोले गाईआ। किस बिध सोहणयों सृष्टी होणी लय, लायक हो के भेव देणा जणाईआ। धुर दे मालक दा केहड़ा हुक्म वहै, वहिण कूड़ दे देणे रुढ़ाईआ। किस नाम दी किस कलमे दी किस फ़रमान दी होवे जै, किस दा डंक करे शनवाईआ। सच दस्सो उस महिबूब दा केहड़ा मन्दिर केहड़ा काअबा केहड़ा गुरदवारा केहड़ा मट्ठ ते केहड़ा

❋

❋

गृह, किस आसण सिंघासण डेरा लाईआ। किस दवारे सति सरूप हो के बहे, जोती जाता डगमगाईआ। केहड़ी वस्त अगम्मी दए शै, शहिनशाह की वरताईआ। सच दस्सो तुसां उस नूं क्यों किहा निर्भय, ते भय विच सारे सीस निवाईआ। जे किसे नूं त्रैलोकी दिती ते उस किहा, मैं, त्रैलोकी दा नाथ हो के त्रैलोकी विच आपणा आप गया समाईआ। सब दे काया दे बुरज़ गए ढह, अवतार पैग़म्बर गुरु सहिबानों तुसीं आपणा सरीर जगत विच रखया ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां दिशा चढ़दी, की प्रभ दी चढ़दी कला नज़री आईआ। जिस खेल वेखणी चोटी जड़ दी, जड़ सब दी रिहा उखड़ाईआ। जिस दी धार इक्को नाम पढ़दी, जेहड़ा नाम लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ। जेहड़ी आत्मा इक परमात्मा वरदी, कन्त कन्तूहल धुरदरगाहीआ। ओह ना कदे जम्मदी ना कदे मरदी, जम्मण मरन वेस ना कोए वखाईआ। इहो खेल उस दे घर दी, जिस घराने दा मालक बेपरवाहीआ। हाए उस दे कोलों सब दी आशा रही डरदी, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दी धार हो के जो खण्डे तीर तलवारां रही फड़दी, ते तरकशां भथ्थयां कंध्याँ नाल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां दिशा लहिंदी, मग़रब अक्ख उठाईआ। मुहम्मद दी आशा की कहिंदी, कहि कहि रही सुणाईआ। मेरी उम्मत दी मंज़ल जांदी ढहिंदी, ढहि ढैह आपणा आप गंवाईआ। शरअ शरअ दे नाल खहिंदी, शरीअत दा झगड़ा ना कोए चुकाईआ। होर अग्गे तक्कां ईसा मूसा दी धार इक्ट्ठी हो हो बैहंदी, मसला मसला मिल के रहे बणाईआ। पर इक गल्ल याद रखयो जिस वेले धुर दे अमाम ने सम्मत शहिनशाही अट्ठ विच समुंदर दे पार जा के हथ्थां नूं लाई मैहन्दी, मैहन्दी लाण वाले इक दूजे दे नाल देवे टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं वेख लैण दयो दिशा पहाड़, पहाड़ां तों परे ध्यान लगाईआ। कुझ हलूणा दे देणा विच महीने हाढ़्ह, हाढ़ा कढण थांउँ थाँईंआं। अग्ग लगा देणी नाड़ नाड़, नाड़ी नाड़ी देणी तपाईआ। इक दा इक नाल लाउणा अखाड़, खण्डा खड़ग देणा चमकाईआ। फेर सारयां ने पुछणा ओह किथ्थे कमली वाला यार, जेहड़ा यराने पैग़म्बरां नालों रिहा तुड़ाईआ। ओह सब नूं करन वाला बेदार, जिस ने बेदीआं सोढ्ढीआं दिती वड्याईआ। उस दा नूर केहड़ी कूटे होया उज्यार, तन कुटीअ तों बाहर करे रुशनाईआ। ओह मालक दो जहानां ते सब दा सांझा यार, यराने पिछले वेख वखाईआ। जो मकबरयां विच पावे पैग़म्बरां दी सार, महासार्थी भज्जे वाहो दाहीआ। उस दा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी कार भुगताईआ।

❋

❋

जिस दा मूसा ईसा सिफ्तां विच कीता इज़हार, लफ़ज़ां विच तलफ्फ़ज़ां विच हरफ़ां विच हरूफ़ां विच ढोले गए गाईआ। ओह कुदरत दा कादर कल्मयां कलामां इस्लामां तों वसे बाहर, अमामां दा अमाम नूर इक ख़ुदाईआ। उस दी कदमबोसी विच झुक जाए सारा संसार, निउँ निउँ माटी ख़ाक रमाईआ। असीं सारे, पैग़म्बर कहिण, उस दे तल्बगार, ताबया विच आपणा आप रखाईआ। जिस दा पहाड़ तों परे नूर उज्यार, कोहतूर तों परे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप कराईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं वेख लैण दयो वल्ल दक्खण, दक्खण दिशा गोबिन्द दी दए गवाहीआ। केहड़ा ऐस वेले दीन दुनी दी मातलोक विच आया पैज रखण, रखया करे थांउँ थाँईंआ। कूड़ क्रिया नूं आया मथ्थण, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। ओह भगतां दे अन्दर आया वसण, नूर नुराना हो के घर घर डेरा लाईआ। निज नेत्र खोल्हे अक्खण, सच लोचन करे रुशनाईआ। इक्को ल्या के आपणे पतण, घाट धुर दा दए वखाईआ। जगत शरअ दा मेट के रट्टण, रट्टयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को जोत जगाए लट लटण, नूर नुराना करे रुशनाईआ। सब नूं मार्ग इक्को आया दस्सण, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। जिज्ञासूओ सचखण्ड विच अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को घर विच वसण, दरगाह साची सोभा पाईआ। जेहड़ा आदि दा आदि अन्त दा अन्त तुहाडा वतन, बेवतनो आपणा मार्ग लैणा अपणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा इक्को करना यतन, यथार्थ तुहाडे जीवन दा लेखा दए मुकाईआ। तुहाडा राह निरगुण धार पैग़म्बर गुर अवतार तक्कण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सब ने किहा पुरख अकाला दीन दयाला साडा भविक्ख्तां दा पूरा करे बचन, अधूरा रहिण कोए ना पाईआ। बिना प्रभू दयां भगतां तों कोई सच्चा बणया नहीं रत्न, जगत रत्न हीरे कम्म किसे ना आईआ। तुहाडे प्यार विच संसार दीआं हुण हद्दां लग्गा जे टप्पण, टापूआं तों परे आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं चढ़दा लहिंदा दक्खण पहाड़ वेख्या हुण वेखणा विचकार, दो जहानां फोल फोलाईआ। किस दा जोत नूर उज्यार, नूर नुराना कवण डगमगाईआ। किस दा शब्द नाद धुन्कार, पुरीआं लोआं करे शनवाईआ। किस दा रूप पैग़म्बर गुर अवतार, पंज तत काया वज्जदी रही वधाईआ। किस दा नाम कलमा रसना जेहवा बत्ती दन्द गए उच्चार, अक्खरां नाल सिफ्त सालाहीआ। सो मालक ख़ालक क्यों जुग जुग आपणी बदलदा रिहा चाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। ओ की सच किहा, गुर गोबिन्द, ओह वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। जिस नूं पोह ना सके काल, महाकाल सारे बैठे सीस निवाईआ। ओह खेल करे कमाल, कलकाती मेट मिटाईआ। फल रहिण ना देवे कलयुग कूड़ दा किसे डाल,

❋

❋

पत्त टहिणी दए हिलाईआ। सम्बल विच बहि के सब दी करे संभाल, सभा मलेछां दए चुकाईआ। त्रैगुण माया जो तोड़नहार जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। अवतारो पैग़म्बरो गुरु साहिबानो तुहाडा हल्ल करे सवाल, सवाली फ़िकरा बिना जवाब तों आपणे विच टिकाईआ। दीनां मज़्हबां तों सब नूं कर देवे बहाल, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। इक आत्मा इक परमात्मा सारी सृष्टी दा इक्को वजेगा ताल, ताल तलवाड़ा शब्द गुरु जणाईआ। इक्को मन्दिर इक्को काअबा इक्को होवेगी धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे चेत ना भज्ज ना दौड़, कुण्ट चार वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दी इक्को मंज़ल इक्को पौड़, दूजा डण्डा नज़र कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर वेख नाल ग़ौर, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। जिस दे सीस अगम्मी चौर, पवण उनन्जा रही झुलाईआ। जिस दा मन्त्र नाम इक्को फोर, फ़ुरने पिछले बन्द कराईआ। जिस दा रूप अवर का और, नूर नुराना डगमगाईआ। जोत खेल करे कलयुग अंध अंधेरे घोर, अंध अज्ञान मेट मिटाईआ। सदी चौधवीं आपणे हथ्थ विच पकड़ी डोर, तन्दी तन्द ना कोए छुडाईआ। जिस दी नवां सालां विच सब नूं पैणी लोड़, दूर दुराडे तक्कण नैण उठाईआ। उस ने दिने जागदयां राती सुत्तयां सब दे जाणा कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। इक वार चरणां थल्ले रखणी धरनी धरत धवल धौल, धर्म दी धार रखाईआ। फेर सारी सृष्टी दी दृष्टी अन्दर जाणा मौल, मौला हो के आपणा हुक्म वरताईआ। निजर झिरने दी अमृत बूंद स्वांती देणी पहुल, रस इक्को इक चखाईआ। आप बैठ के शब्द सिंघासण अडोल, सति सतिवादी आपणी कार देणी भुगताईआ। जिस दा भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, नछत्र गृहां विच ना कोए जणाईआ। जिस दा अन्त पा सके ना कला सोल्ह, सोलह कलधारी जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं होका देवां हक, हकीकत वाल्यो दयां जणाईआ। इक दा नूर नूर लैणा तक, तकवा तकदीर वाला रखाईआ। जिस ने सब दे शकूक मेटणे शक, शिकवे देणे गंवाईआ। सो साहिब महिबूब होण लग्गा प्रतख, परम पुरख पर्दा आप चुकाईआ। जिस दी धार नालों जगत जहान होया वक्ख, मन मनसा संग रखाईआ। उस ने शाह सुल्तानां कीमत रहिण नहीं देणी कक्ख, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। सब नूं भुलेखा पाउणा सम्बल दा मालक ते नज़री आवे तत्तां वाला जट्ट, सरीर बेनज़ीर आपणी कार भुगताईआ। जिस ने सब दा इक्को खोल्हणा हट्ट, वणजारा जगत जहान लैणा बणाईआ। कूड़ कुड़यार दा लेखा करना ठप्प, ठप्पा इक्को नाम मोहर लगाईआ। जन भगतां मेल मिलाउणा परमेश्वर पति, पति पतिवन्ता इक्को नज़री

❋

❋

आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ कहे मेरा की इरादा, इक इकल्ला दयां जणाईआ। की संदेसा देवे गोबिन्द पिता ते पुरख अकाल दादा, दो जहानां रिहा जणाईआ। जिस दा इक्को नाम शब्द अगम्मी आवाज़ा, अनहद धुन करे शनवाईआ। बिना सुरती तों शब्द सरूपी जागा, जागरत जोत डगमगाईआ। जिस ने लख चुरासी कलयुग जीआं वेखणे भागा, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। क्यों पंजां तत्तां लग्गी आगा, मन मनसा रही जलाईआ। हँस बुद्धी होए कागा, काग वांग कुरलाईआ। किसे नूं समझ नहीं आई क्यों सतिगुर गोबिन्द ने उडाया बाज़ा, की बाजां वाला खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द ने बाज़ तों लवाई उडारी, उगण आथण दिता समझाईआ। जिस वेले प्रभ दी आई जोत निरँकारी, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। उस नूं समझे ना कोए संसारी, बुद्धी अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। ओह दो जहानां पावे सारी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डा जेरज अंडां वेख वखाईआ। उहदी खेल होवे दो धारी, सरगुण निरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। उहदी कला वरतणी ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे पैग़म्बरो क्यों करदे सलाम, सजदे वाल्यो दयो जणाईआ। मुहम्मद कहे प्रगट होया मेरा अमाम, मेहरवान नूर इलाहीआ। मेरा विगड़ गया निज़ाम, नौबत हक ना कोए वजाईआ। शरअ शरअ नूं करे कत्लेआम, कातिल मक्तूल दा रूप बणाईआ। मेरे कलमे ते लग्गा इल्ज़ाम, सति रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे हुन्दयां होई अंधेरी शाम, शमां नूर ना कोए रुशनाईआ। आपणे वक्त नाल मैं हो चलया बदनाम, बदी दा डेरा कोए ना ढाहीआ। जेहड़ा मेरे महिबूब ने मदीने विच मैनूं दिता पैग़ाम, धुर पैग़ाम इक दृढ़ाईआ। निगह मार सुरती तों बाहर कर ध्यान, जगत जुगत ना कोए वड्याईआ। जिस वेले आप आया तेरा अमाम, आमद विच आपणा पड़दा दए उठाईआ। उस वेले झगड़ा पैणा सृष्टी विच तमाम, तमा होवे कूड़ लोकाईआ। हकीकत दा हक आबेहयात दा मिले ना किसे जाम, रस सच ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे, तेरे अग्गे इक अर्ज़ांई, अर्ज़ी तेरे अग्गे टिकाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोई, अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ। पैग़म्बर करदे दरोही दरोही, या मुबीन या अमीन दर ठांडे सीस झुकाईआ। उम्मत आसा रही रोई, बिन अक्खां नीर वहाईआ। सदी चौधवीं प्यार विच गई मोही, तेरी मुहब्बत ना कोए बणाईआ। सब दी पति गई खोही, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। दरगाह साची मिले ना कोई ढोई, तेरा दरस

❋

❋

कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे सवाली मंगता, भिक्खक इक भिखार। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगता, किरपा कर परवरदिगार। जगत जहान दिसे भुक्खा नन्गता, ओढण सीस ना कोए सहार। झगड़ा प्या ममता मन दा, काम क्रोध नाल रलया हँकार। मेरा निशान मेटणा तारे चन्द दा, चन्द सितार करे इज़हार। तुध बिन बेड़ा कोए ना बन्न्हदा, सदी चौधवीं होए ना कोए सहार। परवरदिगार तूं वणजारा नहीं सरवण कन्न दा, अगम्मी तेरा कलमा करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अर्ज़ रिहा गुज़ार। मुहम्मद कहे मेरी गुज़ारिश, दस्त बन्न्ह के सीस निवाईआ। चार यार करन सफ़ारिश, सफ़ा सफ़े नाल उलटाईआ। दुहाई देवे मेरी ज़िआरत, कूक कूक जणाईआ। शहादत भुगते मेरी इबारत, लेखा लिख्त नाल मिलाईआ। मैं कलमे विच बिना कलम दे लिख्या दस्सया मेरा अमाम ज़रूर प्रगट होवे विच भारत, भरम दा डेरा ढाहीआ। फेर हुक्म दी करे शरारत, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जिस ने अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी बदल देणी वज़ारत, वुज़रा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को हुक्म देणा ख़ालस, धुर दा नाम इक जणाईआ। सतिगुर शब्द नूं सब दा करना सालस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया टिक्का मेटणा कालख, कलमा नाम इक जणाईआ। जिस दा इक्को सतिगुरु शब्द सति सरूप होणा बालक, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ना ओह बुढ्ढा ना ओह बाल ना ओह जवान सब दी करे प्रितपालक, पालणहार इक अख्वाईआ। ओह ख़लक दा ख़ालक मख़लूक दा मालक, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस ने सब दे अन्दरों कढणी जहालत, कूड़ कुड़यारा देणा मिटाईआ। सच पुछो सच तख्त उत्ते दो जहानां दी करनी इक अदालत, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा इक्को इक मशवरा, मशकूर सब नूं दयां कराईआ। जिस दे उत्ते करे ना कोई तबसरा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। कुछ लेखा दस्सणा जिस वेले जोती ते नूरी अल्ला गया विच बसरा, पर्दा अगला पिछला पिछला अगला ते विचला आप खुल्हाईआ। दस्स देणा मुहम्मदा तेरी उम्मत दा केहड़ा नम्बर ते केहड़ा ख़सरा, जिस खतोनी विच बैठा डेरा लाईआ। की अन्तिम होणा हशरा, ओ तुहाडा हाशम की आपणा हुक्म वरताईआ। ते की हुक्म वरतणा उत्तर पूरब पच्छमा, दक्खण की वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म हुक्म हुक्म आप वरताईआ। चेत कहे सतिगुर शब्द कोई खेल दस्स निक्की, सहिज नाल समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे आह वेख चार जुग दी चिट्ठी, अवतार पैग़म्बर गुरु बिन अक्खरां गए लिखाईआ। जिस विच परम पुरख दी लिखी

❋

❋

सिक्खी, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी गोबिन्द ने धार जणाई तिक्खी, खण्डा रंग ना कोए रंगाईआ। उन्हां दा लहिणा देणा ठांडे घर पहली चेत ते सम्मत शहिनशाही अट्ठ दी मिती, ओ मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। जिस विच अन्दरों बदल जाणी नीती, नीतीवान आपणा रंग रंगाईआ। एह मैं दस्सी पिछली कहाणी बीती, पूरबला लेख दृढ़ाईआ। अग्गे परम पुरख दी मौलणी बग़ीची, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म लगणी प्रीती, प्रीतम हो के मेला मेले चाँईं चाँईंआ। जिस दी धार नीकण नीकी, निराकार निरँकार आपणी खेल खिलाईआ। काया करनी ठंडी सीती, अग्नी तत बुझाईआ। सार जाणनी जीव जीअ की, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। चेत कहे मैं जावां बलिहार, बलिहारी पुरख अकाल सीस निवाईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी चार, निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। नाम कलमे दए उच्चार, ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। दीन दुनी पावे सार, लख चुरासी खोजे थांउँ थाँईंआ। भगतां दए अधार, आपणे रंग रंगाईआ। मेरी उस परम पुरख नूं निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। जिस कलयुग अन्तिम जोती नूर कीता उज्यार, उजाला करे थांउँ थाँईंआ। पूरब कर्ज़ा सब दा लाहे उधार, लेखा रहिण कोए ना पाईआ । आओ इक्ट्ठे हो जाओ पैग़म्बर गुर अवतार, दर ठांडे सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेज़ आओ रफ़तार, पिछला पन्ध मुकाईआ। देवत सुर दर ठांडे करो निमस्कार, धूढ़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। गण गंधरव गाओ अगम्मी वार, बिन अक्खरां ढोले धुर दे नाम जणाईआ। भगत सन्त आपणी पैज लओ संवार, पंजां तत्तां रंग रंगाईआ। कलयुग जीवो हो जाओ हुश्यार, आलस निंद्रा दयो गंवाईआ। चार कुण्ट होई हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दी मौलण लग्गी बहार, कूड़ी क्रिया आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा कमरकस्सा बिन वस्त्रां तों हो रिहा त्यार, मेरा शस्त्र लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। मेरे नाम खण्डे दी खेल अपार, अपरम्पर स्वामी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चेत कहे मेरा दिन बड़ा सुहावा, सब नूं दयां सुणाईआ। मैं प्रभू नूं गावां, जो रहिबर दो जहान अख्वाईआ। उसे दे गुण गावां, गा गा झट लँघाईआ। जिस ने जगत जहान सारा कर देणा निथावां, धरनी उत्ते राजयां राणयां ख़ाक मिलाईआ। किसे दा बल रहिण नहीं देणा विच बाहवां, बाहू बल सारे देणे मिटाईआ। मैं अज्ज ख़ुशीआं नाल, पहली चेत कहे, जन भगतो तुहानूं संदेशा सुणावां, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। नाता जुड़या नहीं रहिणा पुत्रां मावां, भैणां भाई जाणे तजाईआ। साधां सन्तां किसे दे सिर ते नहीं देणीआं ठंडीआं छावां, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। चेत कहे ओए, दुनिया वाल्यो, मैं

❋

❋

कूकां ते कुरलावां, कूक कूक सुणाईआ। इक्को परम पुरख परमात्म जिस दा तराज़ू सब दे वास्ते सांवां, झूठी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा दिल करदा ओ तुसीं दो इक दी धार, जन भगतो तुसीं सरगुण जोत सरूपी तुहाडा इक निरँकार, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। जे उस दे नाल प्रेम नाल प्रेम दा करो प्यार, दूजा वणज ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच नाल लेखा पूर कराईआ। चेत कहे मेरी डण्डावत इक्को बन्दना, हरि सतिगुर बेपरवाह। जिस दा आदि अन्त इक अनन्दना, सुख सागर अगम्म अथाह। जो नूर नुराना दो जहाना चन्दना, जोती जाता नूर करे रुशना। सच स्वामी बणे सजणा, मालक ख़ालक इक अलाह। जिस दी धूढ़ करना मजना, दुरमति मैल दए गवा। उस दा दर्शन कर कर रज्जणा, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हा। जिस झगड़ा मेटणा काया माटी बदना, तत्व तत दा डेरा ढाह। जिस दा इक्को दीपक जोती जगणा, अंध अंधेरा दए मिटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वा। सच दा मालक इक अख्वाउंदा ए। दीन दयाला दया कमाउंदा ए। जुग जुग आपणा वेस वटाउंदा ए। जोती जाता आप अख्वाउंदा ए। शब्दी नाता जोड़ जड़ाउंदा ए। पुरख बिधाता आपणा हुक्म वरताउंदा ए। जिस दा सब ने मन्नया आखा, सिर अग्गे ना कोए उठाउंदा ए। ओह कलयुग मेटे अंधेरी राता, रुतड़ी आपणी इक महकाउंदा ए। झगड़े मेटे ज़ातां पातां, आत्म ब्रह्म इक समझाउंदा ए। साचे मण्डल पावे रासां, गोपी काहन सुरती शब्द नचाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाउंदा ए। सच दा भेव आप चुकावेगा। दीन दयाल खेल खिलावेगा। सन्त सुहेले मेल मिलावेगा। बिन तेल बाती जोत जगावेगा। अमृत बूंद स्वांती, निजर झिरना आप झिरावेगा। शब्द धुंन सुणाए अनादी, अनहद नाद वजाएगा। अंधेरा मेट अन्दरों रैण राती, नूरी चन्द इक चमकावेगा। आत्म परमात्म बणा के साथी, सगला संग निभावेगा। लेखे ला के मानस जन्म लोकमाती, जन्म जन्म दा गेड़ मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह आपणा इक वखावेगा । गृह आपणा इक सुहाएगा। निरगुण नूर जोत रुशनाएगा। सच दवार बंक वडयाएगा। परवरदिगार सोभा पाएगा। बरख़ुरदार सूफ़ी फ़कीर आप उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाएगा। चेत कहे जन भगतो मेरी इक अरदास, बिनै बेनन्ती दयां जणाईआ। तुहाडा मण्डल तुहाडी रास, तुहाडा काहन तुहाडा रूप गोपी सोभा पाईआ। तुहाडा खेल तुहाडा तमाश, तमाशबीन तुहाडा मालक धुरदरगाहीआ। तुहाडा नूर तुहाडी जोत प्रकाश, दीपक तुहाडा करे रुशनाईआ। ओह वेखो शंकर भज्जा आउंदा उतों कैलाश,

❋

❋

साथी संग ना कोए बणाईआ। ब्रह्मा पुज्ज गया बिना लाश, तन वजूद ना वंड वंडाईआ। विष्नूं तुहाडे खड़ा पास, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। संसारी भण्डारी सँघारी तिन्ने कहिण एह खेल करे प्रभ आप, आप आपणी दया कमाईआ। जिस ने आदि दा आदि तूं मेरा मैं तेरा दस्सया जाप, सो कलयुग दे अन्त निरगुण निरगुण मेला ल्ए मिलाईआ। सच दवार दा खोल्ह के ताक, पड़दा कूड़ दा दिता उठाईआ। सब दा पूरा करे भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं आपणे विच समाईआ। आप चढ़ के शब्द घोड़े अगम्मी राक, दो जहानां भज्जया वाहो दाहीआ। पहली चेत कहे गुरमुखो तुहाडे नाल मिलण दा हो गया इत्फिाक, इत्फिाकीआ मेला मेलया सहिज सुभाईआ। तुहाडा दीन मज़्हब दा रहे ना कोए निफ़ाक, झगड़ा अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। तुहाडा आत्मा सदा पाक, पतित रूप ना कोए जणाईआ। तुहाडा ओस परम पुरख नाल साक, जिस दा नाता ना कोए तुड़ाईआ। जिन्हां ने अज्ज दी रैण, पहली चेत कहे, मेरे साहिब दा सुणया वाक, जो शब्दी शब्द शब्द सतिगुर रिहा जणाईआ। उहनां दा जन्म मरन दा लहिणा देणा पिछला होया बेबाक, अग्गे राय धर्म ना दए सज़ाईआ। सब दा चुरासी दा गेड़ा होया साफ़, पिछला कुकर्म होया मुआफ़, जन्म दा झगड़ा रहे ना राईआ। तुहाडी आत्मा परमात्मा दी ज़ात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दरगाह साची वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी इक्को पूरी करनी आस, आसावंद हो के पहली चेत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। जन भगतो की आसा रखी ब्रह्मा, आदि ब्रह्म ध्यान लगाईआ। बिना प्रभू तों सुख मिले ना अनन्द परमा, परमानंद विच ना कोए समाईआ। चुरासी लेखे ना लग्गे जरमा, जन्म जन्म दा गेड़ ना कोए मिटाईआ। हस्स के चार मुख दा बकता कहे मैनूं उस दी सरना, सरनगति इक अख्वाईआ। जिस ने नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग खेल करना, अवतार पैग़म्बर गुरुआं देवे माण वड्याईआ। अन्तिम निरगुण धार आपणा रूप धरना, जोती जोत करे रुशनाईआ। भगत सुहेले चार जुग दे विछड़े वरना, वरन गोत दा डेरा ढाहीआ। सतिजुग दी रीती वास्ते इक्की उहनां तों कराउणीआं प्रकरमां, सज्जे हथ्थ भवाईआ। अग्गे मानस ज़ाती दा इक्को होणा धर्मा, दूजी शरअ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सच दी खेल आप खिलाईआ। पहली चेत कहे, जन भगतो, लओ प्रदक्खणा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण ध्यान लगाईआ। किरपा करे अलख अलखणा, हरि वडा वड वड्याईआ। हरिजन रहे कोए ना सक्खणा, ख़ाली भण्डारे देणे भराईआ। धुर दे नाम विच रत्तणा, रंगण इक्को इक चढ़ाईआ। धर्म दी धार मार्ग दस्सणा, दहि दिशा आप समझाईआ। कलयुग मेटे अंधेरी मस्सणा, सतिजुग सच चन्द

❋

❋

चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे लेखा तकणा मुहम्मद अज़ीज़, आजज़ां ध्यान लगाईआ। काला चिट्टा पहन कमीज़, कलयुग सतिजुग वेस वटाईआ। सदी चौधवीं पूरी करनी रीझ, पूरब तृखा दए मिटाईआ। धर्म दी धार कर के ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे नीली धार दा अन्तर पड़दा, बेपरवाह आप रखाईआ। लेखा जाण चोटी जड़ दा, जड़ चेतन पड़दा लाहीआ। लेखा रहे ना सीस धड़ दा, धड़ सीस ना वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं आपणी मर्ज़ी करदा, मरीज़ वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा मुहम्मद बणया बरदा, बरख़ुरदार हो के सेव कमाईआ। ओह लेखा जाणे चौदां तबक घर दा, गृह मन्दिर कुण्डा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मेला ल्ए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी एका ख़बर अजीब, अजब दयां जणाईआ। परम पुरख देण वाला तरतीब, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। किरपा करे ग़रीब निवाज ग़रीब, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जिस दा वक्त पहुँचयां करीब, पिछला पिछला पन्ध मुकाईआ। साचा दस्से कलमा नाम हदीस, हज़रतां तों बाहर पढ़ाईआ। जिस जन भगतां आसा मनसा पूरी करनी रीझ, तमन्ना अवतार पैग़म्बर गुरुआं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर रंग आप रंगाईआ। रंग कहे मैं जन भगतां मस्तक लग्गा, जोत नूर जणाईआ। सब दा संवारना अग्गा, अगली गंढ पवाईआ। वासना रहिण ना देवे कग्गा, हँस हँसा रंग चढ़ाईआ। देवे दरस उपर शाहरगा, शहिनशाह आपणा पड़दा लाहीआ। त्रैगुण कूड़ बुझाए अग्गा, अग्नी तत गंवाईआ। सच दवार बख्शे जगह, धाम इक्को इक वड्याईआ। जिन्हां भगतां प्रेम प्रभू नाल लग्गा, लग मात्रा रहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे परम पुरख सिँघ शेर बग्गा, बग़लगीर आप हो जाईआ। जिस ने भगत जगत आण के लभ्भा, खोज्या थांउँ थाँईंआ। सब दी इक्को लगा के सभा, सुबह शाम दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को हुक्म सुणाए धुर दी सदा, नाम कलमा कलमा नाम इक जणाईआ।

❋

❋

२ चेत शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेरे ऊधम सिँघ जलालाबाद
लाल सिँघ हेरां दे प्रशाद कराउण ते

सचखण्ड कहे प्रभू मैं तेरा धाम सच्चा, आदि अन्त सति सच तेरी सरनाईआ। तेरा नूर जोत धार मेरा प्रेम रता, रंग अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता पता, अक्खरां वाली कर कर सिफ्त सालाहीआ। मेहरवान महिबूब तेरा गृह इक्को यथार्थ यथा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे सिफ्तां वाली नहीं कोई कथा, अक्खरां राग ना कोए सुणाईआ। साचे गृह तेरा इक्को इक शब्द दुलारा बच्चा, दूल्हा तेरा नज़री आईआ। जिस खेल खिलाया लख चुरासी काया भाण्डा कच्चा, पंज तत तत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं तेरा इक दवारा, छप्पर छन्न ना कोए बणाईआ। ज़िमीं असमान ना कोए सहारा, मण्डलां वंड ना कोए वंडाईआ। सूर्या चन्द ना कोए सितारा, सतह बुलंदी ना कोए समझाईआ। अन्त पाए ना कोए गुर अवतारा, विष्न ब्रह्मा शिव कहिण किछ ना पाईआ। तेरा रूप इक अपारा, अपरम्पर तेरी वड वड्याईआ। तेरा नूर जोत उज्यारा, जोती जाते डगमगाईआ। तेरे हुक्म दा सुणदा रिहा इशारा, जो शहिनशाह अगम्म दृढ़ाईआ। लोकमात देंदा रिहा अधारा, उदर विच होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। सचखण्ड कहे मैं तेरा सद सच अस्थान, भूमिका नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे रास पाए ना कोए गोपीआं वाला काहन, सीता राम वंड ना कोए वंडाईआ। कलमा दस्से ना कोए पैग़ाम, शरअ शरीअत ना कोए रखाईआ। फ़ुरना फुरे ना कोए सतिनाम, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। तन वजूद ना कोए निशान, गुरु गुरदेव ना कोए अख्वाईआ। ब्रह्मा करे ना कोए ध्यान, आत्म रंग ना कोए रंगाईआ। इक्को तेरा नूर महान, जोती जाते सोभा पाईआ। तेरा मन्दिर तेरा गृह तेरा घर श्री भगवान, भगवन इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को भाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू मैं तेरा घर सुहञ्जणा, गहर गम्भीर इक्को नज़री आईआ। इक्को धूढ़ी करां मजना, इश्नान इक्को सोभा पाईआ। मैं हैरान तूं निरगुण धार सरगुण लोकमात वंञणा, वञ्झ मुहाणा नज़र कोए ना आईआ। दाता बणे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, परम पुरख आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। देवे नाम शब्द सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जो घल्लया सो उस नूं सद्दणा, सद्दा देवे बिन अक्खरां हुक्म दृढ़ाईआ। जुग जुग कोटां विच्चों भगत सुहेला तेरे चरण लग्गणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा प्यार नगारा मेरे गृह वज्जणा, सद वज्जदी

❋

❋

रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सचखण्ड कहे प्रभू तेरा हुक्म अगम्म अपारा, जुग जुग वेख वखाईआ। जन भगतां दए सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती नूर करे उज्यारा, आत्म पंज तत टिकाईआ। शब्द नाद दे धुन्कारा, संदेशा इक दृढ़ाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरन्तर तेरा हक दा होए जैकारा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। सो साहिब सुल्तान तेरा मात बणे दुलारा, दूल्हा हरिजन नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सचखण्ड कहे प्रभू तेरे भगत आउंदे जांदे, जुग जुग खेल खिलाईआ। मानस विच्चों मानस देही पाउंदे, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। तेरे चरण सरोवर नहांदे, दुरमति मैल रहे ना राईआ। इक्को तेरा गीत गाउंदे, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। साचा नाम पींदे खांदे, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। गृह मन्दिर बैठ के ठांडे, अग्नी तत गंवाईआ। जिन्हां दा लेखा जाण सकण ना पंडत पांधे, पर्दा भेव ना कोए जणाईआ। ओह दुलारे बणदे जनणीं उस माँ दे, जिन्हां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड कहे मेरे लेखे पूरे करदे धुर दे थाँ दे, सच थनंतर वज्जे वधाईआ।