२ चेत शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
सतिगुर शब्द कहे मैं तक्कया देश अनामी, जिथ्थे नाम कलमे दा नाम लैण वाला नज़र कोए ना आईआ। ना कोई धार बोले नाद शब्द धुन बाणी, अवाज़ राज़ ना कोए खुल्हाईआ। ना कोई अमृत रस हयाते आब दिसे पाणी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। ना कोई चार जुग दी जोत अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिसे नुरानी, आपणा आपणा दीपक ना कोए डगमगाईआ। ना कोई शहिनशाह ना कोई रईयत ना कोई हकूमत हुक्मरानी, हाकम ल्ए ना कोए अंगड़ाईआ। ना कोई दरवेश दर दरबानी, सेवक चाकर रूप ना कोए दरसाईआ। ओथे ओस ओस दी मेहरवानी, जिस दी उस्तत सिफ्तां नाल सालाहीआ। लेखा तके परे दो जहानी, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई ज़िमीं ना असमानी, मण्डल नूर ना कोए रुशनाईआ। ना कोई निरगुण सरगुण नाता जुड़या वेख्या बाहमी, साथी संगी संग ना कोए वखाईआ। ना कोई नगर खेड़ा दिसे ग्रामी, गृह वज्जे ना कोए वधाईआ। जिस घर इक्को शाह शहानी, शहिनशाह नूर रिहा रुशनाईआ। उस दा भेद लिख्या ना किसे कलम कानी, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच
❋
❋
दा दर इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे देश अनामी जिथ्थे मिले अगम्म अनाम, जगत दे सिफ्तां वाले नाम भेव कहिण किछ ना पाईआ। जिस दा खेल ख़लक तों बाहर तमाम, तमा दी धार वंड ना कोए वंडाईआ। ओथे तत्तां वाला दिसे कोई ना राम, गोपीआं वाला काहन वेस ना कोए वटाईआ। पैग़म्बर करे ना कोए सलाम, सजदयां विच सीस ना कोए निवाईआ। फ़ुरना मन्त्र नहीं कोई सतिनाम, डंका फ़तिह ना कोए सुणाईआ। निरगुण सरगुण दिसे ना कोए ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर ना कोए रखाईआ। इक्को खेल खेल मेहरवान, मेहरवान इक्को नज़री आईआ। जिस दी जोत विच आदि अन्त सारे मिल जाण, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा खेल विच जहान, दो जहानां परे आपणा हुक्म सुणाईआ। सो सच दवारे करे आप आराम, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति देस दा जाणी जाण, जानणहार इक्को बेपरवाहीआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार धीर पुर दिल्ली
सतिगुर शब्द कहे प्रभ दी धर्म धार दी चुटकी, चुटकला दो जहान दए वखाईआ। खेल तकणी अबिनाशी अचुत दी, चेत्र चेतन सब नूं रिहा कराईआ। फुल्ल फुलवाड़ी मौलणी साची रुत दी, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। रास वखाउणी निरगुण सरगुण शब्दी धार सुत दी, सुरती सोई सर्ब उठाईआ। जिस खेल मिटाउणी काया माटी बुत दी, बुतख़ान्यां खोज खुजाईआ। धार रहिण ना देवे पड़दे ओहले लुक दी, लुकमान दा लेखा वेख वखाईआ। जगत जहान चोग जाए निखुट्टदी, ख़ाली भाण्डे ना कोए भराईआ। जिस पूजा चुकाउणी रसना जेहवा बुट्ट दी, बुल्ल्हां चले ना कोए चतुराईआ। आसा पूर कराउणी धरनी धरत धवल धुर दी, तुरत आपणी कार भुगताईआ। जिथ्थे जूठी सुट्ट के आउणी इक बुरकी, बुरके सब दे दए उठाईआ। खेल वरतणी पुरख अकाल धुर दी, धुर दा हुक्म ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दा लेखा अगम्मा भारत, भारद्वाज सीस निवाईआ। जिस पूरी करनी गुरु अवतारां पैग़म्बरां इबारत, लेखा लेखनी नाल वड्याईआ। निरगुण सरगुण कराउणा तुआरफ़, दो तरफ़ी आपणा खेल वखाईआ। माण रहिण नहीं देणा किसे आरफ़, उल्मा चले ना कोए चतुराईआ। नाम कलमे दी करे ना कोए सिफ़ारश सफ़ारतखाने जगत जिज्ञासूआं खोज खुजाईआ। परम पुरख परमात्म धुर दे हुक्म दी बरखे इक्को बारश, मेघला मेघ अगम्म बरसाईआ। लहिणे देणे पूरे करने विच फ़ारस, फ़ैसला आपणा हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दा इक्को इक सुणना नग़मा, कलमा कायनात बाहर दृढ़ाईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा मेरा इलाही अल्ला देवे तग़मा, तारीफ़ सिफ्त ना कोए वड्याईआ। जिस दी धार ईसा भरे मुजस्समा, तबस्सुम आपणा खेल खिलाईआ। ओह मालक पूरब तों आवे पच्छमा, पच्छम आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा सब ने नाम जपणा, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। ओह लेखा जाणे दो जहान पतना, पतणां दा मालक नूर इलाहीआ। जिस ने अन्तिम पीर पैग़म्बर करना सक्खणा, सख़ावत नज़र कोए ना आईआ। फेर इशारा करना वल्ल दक्खणा, पहाड़ पर्बत अक्ख उठाईआ। जिस दे हुक्म विच अवतार पैग़म्बर गुरु नच्चणा, विष्न ब्रह्मा शिव भज्जण वाहो दाहीआ। इक्को दीपक अगम्मी जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सदी चौधवीं अन्त जिस नूं सब ने लभ्भणा, खोजण थांउँ थाँईंआ। जोश प्या पंज तत सरीर काया माटी बदना, तत्व तत आपणे रंग रंगाईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, अदल आपणा इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे खेल तकणा बेनज़ीर, जगत नज़रीआ नज़र किसे ना आईआ। शब्द दी धार मार के आए लकीर, लाईन आपणी आप बणाईआ। दर्शन देवे निरगुण धार नौ सौ नड़िनवें फ़कीर, ख्वाब ख्वाबां रंग रंगाईआ। तत दी धार जणा तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कराईआ। जिन्हां साढे तिन्न साल रहिणा दिलगीर, दिवस रैण अन्तर निरन्तर भज्जण वाहो दाहीआ। शब्दी धार दसाउणा काली अल्फ़ी वाला पीर, कफ़नी कफ़नां दा डेरा ढाहीआ। जिस शरअ दा तोड़ना ज़ंजीर, शरीअत दा लेखा दए मुकाईआ। जगत जहान नवीं करनी तामीर, मानव इक्को गंढ पवाईआ। चौदां तबकां तों बाहर जिस दी जागीर, चौदां लोक सीस निवाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा होणा विच कश्मीर, कच्छ मच्छ दी आशा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दरस तड़पदी भूमी, भूमिका आपणा ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा ला सके ना कोए नजूमी, निगाह विच नज़र किसे ना आईआ। उस दा लहिणा देणा पूरा करे शाह पातशाह अंदरूनी, बातन बैतुल आपणा रंग रंगाईआ। जिथ्थे शरअ दी शर्त लिखणी कानूनी, कायदा कर्म कांड तों बाहर समझाईआ। ओह धाम जगत बुद्धी नामलूमी, इशारा दे ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते धर्म दा दाइरा, नुक्ता नूंन तों बाहर जणाईआ। जिस दा इशारा देवे पैग़म्बर सुलेमान बाहर काहरा, निधाना कलमा नाम जणाईआ। जिथ्थे नूर अबतर होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जगत जहान होवे बहिरा, बहरहाल
❋
❋
समझ कोए ना पाईआ। जन भगतां लग्गे उत्ते पहरा, पहर सवा वंड वंडाईआ। जिथ्थे मुहम्मद दा बूटा उगया जिस दा बणया ज़हिरा, विख आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे गम्भीर गहरा, गहर गवर आपणा हुक्म वरताईआ।
१९ चेत शहिनशाही सम्मत ८ गुरमीत कौर रामदवाली नवित हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी अगम्मा दूत, दो जहानां धुर दी सेव कमाईआ। परम पुरख दा नाद अनादी सपूत, दूसर अवर ना कोए जणेंदी माईआ। मेरा नज़र ना आए रेख रंग रूप, तत्व तत ना कोए जणाईआ। मैं फिरां चारे कूट, दहि दिशा वाहो दाहीआ। जन भगतां काया वेखां पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। नाता तुड़ा तन कलबूत, माटी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। आत्मा निरगुण धार कर महफ्ूज़, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। दरगाह साची लै के जावां धुर अरूज, सचखण्ड साचे आप टिकाईआ। जिथ्थे स्त्री मर्द वंड नहीं कोई दूज, बिरध बाल नज़र कोए ना आईआ। इक्को मेल मिला के धुर महिबूब, नाता चुरासी वाला तुड़ाईआ। मंज़ल दे के हक मकसूद, धर्म दवारे आप बहाईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी सदा मजज़ूद, अन्तरजामी नज़री आईआ। उथे जगत समझ ना सके बूझ, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। मैं मेहरवान हो के हरि सन्त सुहेले लवां बूझ, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। कलयुग सागर तकां डूँग्घ, गहर गवर हो के वेख वखाईआ। आत्मा परमात्मा दी ओह निराली बूँद, जो अन्त भगवन्त विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नैण मूंद, बिन नैणां दो जहानां श्री भगवाना वेख वखाईआ।
२७ चेत शहिनशाही सम्मत ८ अजीत सिँघ बटाला नवित हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
मुहम्मद कहे मेरा रिहा ना कोए वजूद, बुतख़ाना नज़र कोए ना आईआ। धरनी धरत धवल ना दिसे हदूद, धौल वंड ना कोए वंडाईआ। कलमा दिसे ना कोए हज़ारा दरूद, इस्मे बसरी ना कोए वड्याईआ। इक्को मेरे मालक दा अर्श अरूज, आलीशान सोभा पाईआ। जेहड़ा हक दा हक महिबूब, मुहब्बत विच आपणा खेल खिलाईआ। दरोही मेरी उम्मत उस ने करनी नेस्तोनाबूद, चोटी जड़ रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा कल्मयां कलामां विच दे के आया सबूत, सबर
❋
❋
सबूरी विच सजदासीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। मुहम्मद कहे मैं देखी अगम्मी महिराब, महिखान्यां बाहर ध्यान लगाईआ। जिथ्थे परवरदिगार नज़री आए इक अहिबाब, अहिमद मुहम्मद दी चले ना कोए चतुराईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों मंगे हिसाब, चार जुग दा लेखा तके थांउँ थाँईंआ। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी किसे दी करे ना कोए इमदाद, सगला संग ना कोए निभाईआ। खेले खेल नूर इलाही वाहिद, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कलयुग सदी चौधवीं अन्त कढणा नताइज, नतीजा आपणे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म दा साचा जुग करे राइज, रईयत क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। अगला हुक्म वरते जाइज़, जाइज़ा चौदां तबकां ल्ए थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। मुहम्मद कहे मेरा आलमीन अलाह, मैं वली अल्ला हो के सीस निवाईआ। जो ज़र्रं ज़र्रं मलाह, सूफ़ीआं पैग़म्बरां बेड़ा रिहा चलाईआ। नूर नुराना हक ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर विच कदे ना आईआ। मेरी उस दे अग्गे दुआ, बिन सजदयां सीस झुकाईआ। मेरे मालक दिलरुबा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। मेरा मकबरा मारे धाह, मदीना नैणां नीर वहाईआ। मक्के दिसे ना कोए सहा, सिर सके ना कोए टिकाईआ। काअबे रहे कुरला, कूक कूक सुणाईआ। करबला नेत्र नैणां नीर रिहा वहा, हसन हुसैन मिट्टी ख़ाक विच समाईआ। अली दे अल्ला बेपरवाह, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। हमद विच बेनन्ती रिहा सुणा, बिना अक्खरां अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। तुध बिन बख्शे ना कोए गुनाह, पाकीज़ा पाक ना कोए कराईआ। तेरा लेखा समझे ना कोए बावा आदम हव्वा, नूरे चशम नज़र किसे ना आईआ। तूं आलमे ज़ाहरे ज़वा, नौज़ीने नूर इक इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग देणा वखाईआ। मुहम्मद कहे मेरे हज़ूर, अमाम बेपरवाहीआ। करबले तेरा दीद करां ज़रूर, बिन नैणां नैण उठाईआ। तुध बिन उम्मत दा बख्शे ना कोए कसूर, कसम खा के दयां जणाईआ। मैं सदी चौधवीं होया मजबूर, मजबूरी तेरे अग्गे टिकाईआ। पन्ध मुकाउणा नेड़े दूर, दूर दुराडे धुर दे माहीआ। तुध बिन गढ़्ह तोड़े ना कोए ग़रूर, हंगता हउमे ना कोए मिटाईआ। मैं तेरा सजदे विच मशकूर, मुश्किल मेरी हल्ल कराईआ। तेरी कदमबोसी पिच्छों शरअ दे फ़तवे दा पै जाए फ़तूर, फ़ातिहा अन्त करन वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरा बरदा बादस्तूर, ग़ुलाम शरअ दा सीस निवाईआ। तेरे कदमा दी लावां धूढ़, टिक्का ख़ाक वाला रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। मुहम्मद कहे मेरे शाहो शाबासा, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। करबला पुकारे प्यासा, हुसैन हसन ध्यान लगाईआ।
❋
❋
फ़ातमा पूरा करदे वायदा, ऐली दी अल्फ़ सीने वाली वेख वखाईआ। तूं आदि दा अन्त दा जुग जुगादि दा प्यो दादा, दास्तान तेरी सके ना कोए समझाईआ। मैं मम्बरां तों परे मुनारयां तों दूर मारां आवाज़ां, शरअ दे शहिनशाह आपणा दरस देणा चाँईं चाँईंआ। मेरीआं लेखे लाउणीआं कल्मयां वालीआं नमाज़ां, कलाम तेरे अग्गे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन भेव खोल्हे कोए ना राज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी वड वड्याईआ।
पहली विसाख शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल सवेर दे समें ज़िला अमृतसर
विसाख कहे मेरी पुराणी मंग, सम्मत शहिनशाही अट्ठ झोली डाहीआ। गोबिन्द विसाखी दे दो सौ बहत्तर साल गए लँघ, लेखा पूरब पटने वाला रिहा वखाईआ। धर्म सिक्खी दा चढ़या किसे ना रंग, गुरु चेले रहे सुणाईआ। अन्तर तृष्ना बाहर नंग, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सतिगुर दिसे किसे ना संग, सगला संग ना कोए वखाईआ। मेरी इक बेनन्ती सिँघ मनजीत दी समाध पिच्छे तेरा डट्ठा होवे पलँघ, मुख लहिंदी दिशा रखाईआ। भगत दवार दरवाज़े नाल टंगया होवे तारा चन्द, पुट्ठा कर लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। विसाख कहे मैं आया फिरदा तुरदा, दर ठांडे सीस निवाईआ। तेरे चरणां हाज़र होवे इक मुरगा, कल्गी सोहणी सीस सुहाईआ। एह लहिणा अनन्द पुर दा, पुरीआं लोआं तों बाहर समझाईआ। हुक्म सुणना अगम्मे शौहर दा, की शौहर आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाख कहे तेरा जल्वा तकणा नूर, नूर नुराने बेपरवाहीआ। इक बच्चा हाज़र करना सूर, मेरी आसा मंग मंगाईआ। वच्छा कट्टा नाल होवे ज़रूर, बाली बुध दुहाईआ। लेखा लिख्या होवे अंगद नाल खडूर, अंगीकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। विसाख कहे मैं वेखदा रिहा जगत शरीणी शकरा, रस रसना नाल वड्याईआ। मेरी आशा मेरे हज़ूर हाज़र होवे इक बक्करा, आयू वंड ना कोए वंडाईआ। पंजां गुरमुखां होवे पकड़ा, पगड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। सूर तिन्नां लत्तां तों होवे जकड़ा, अगली ख़ाली इक रखाईआ। मुरगा गर्दन तों होवे पकड़ा, सज्जा हथ्थ सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। विसाख कहे तूं मुर्शद मलंग बणना बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। मुख ते लाउणी
❋
❋
काली शाह, सुआह जगत वाली रमाईआ। मस्तक त्रशूल लैणी बणा, शंकर लेखा रहे ना राईआ। ज़बान लाल लैणी करा, दुर्गा बैठी अक्ख उठाईआ। नेत्र संधूर लैणा छुहा, सीता राम सीस निवाईआ। बुल्ल्ह नीले लैणे बणा, राधे कृष्न वज्जे वधाईआ। काला लबास लैणा सुहा, मूसा ईसा मुहम्मद वेखण चाँईं चाँईंआ। गल सलीव लैणी लटका, साढे तिन्न हथ्थ लम्बाईआ। गोबिन्द दा खण्डा लैणा चमका, दमक दामनी वाली दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। विसाख कहे तेरा सिंघासण होवे दिशा लहिंदी, चढ़दी वंड ना कोए वंडाईआ। पैग़म्बरां आसा कहिंदी, कहि कहि रही सुणाईआ। तेरे पैरां होवे मैहन्दी, मैहन्दी अमाम तेरी वड्याईआ। सब दी कला जाए ढहिंदी, बलहीण दिसे लोकाईआ। तेरा भाणा दीन दुनी होवे सहिंदी, हुक्मे अन्दर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। विसाखी कहे साहिब सतिगुर मेरी मन्न, मनसा तेरे अग्गे रखाईआ। सुणना बिना कन्न, सरवणां बाहर शनवाईआ। मैं कहिवां धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। मेरे साहिब सतिगुर अज्ज मेरे प्यार विच मुख ना लावीं अन्न, रसना रस ना कोए बणाईआ। ग़रीब निमाणयां बेड़ा देवीं बन्न्ह, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार देवीं डंन, डंका आपणा नाम शब्द वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाख कहे प्रभू तेरा लेखा बिना छन्न छप्पर, मन्दिर जगत ना कोए वड्याईआ। तेरे कोल होवे इक खप्पर, काली रोवे मारे धाहीआ। सिंघासण हेठां धरया होवे पथ्थर, जिस नूं जगत ठाकर कहे लोकाईआ। लेख लिख्या होवे पत्र, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। हरिसंगत सारी कहे असीं सतिगुर नालों चतुर, सतिगुरु दी बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल खिलाईआ। विसाख कहे मेरे गुरु महाराज, दर तेरे सीस झुकाईआ। तेरे सीस ते होवे सूलां कंडयां वाला ताज, मुख काले नाल सोभा पाईआ। कच्चे दुध नूं लग्गी होवे जाग, सवा सेर संग रखाईआ। कुठाली विच तपदी होवे आग, माटी भाण्डे विच रखाईआ। लिख के रखया होवे काशी पराग, अयुध्या नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच रंग रंगाईआ। विसाखी कहे गोबिन्द ने ढाई पा पीता सी दुद्ध, अन्न मुख ना मूल लगाईआ। धर्म दे शस्त्र कीता युद्ध, लालन दा लाल रंग चढ़ाईआ। नाले इशारा कीता जिस वेले पुरख अकाल बदले युग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। सब दी औध जाए पुग, पूजा पाहन रहे ना राईआ। सति धर्म दा दीपक जाए बुझ, जगत नूर ना कोए चमकाईआ। किसे किछ ना सके सुझ, सूझ समझ ना कोए वड्याईआ।
❋
❋
दीन मज़्हब माया ममता विच जाण रुझ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। निर्मल होवे कोए ना बुध, बुद्धीवान रोवण मारन धाहींआ। कूड़ी क्रिया आकाशां जाए उड, धवल धरनी रंग रंगाईआ। फेर आशा करनी पूरी जो मनसा रखी काग भसुंड, काग वेख जगत लोकाईआ। लहिणा देणा झोली पाउणा गज दी जलधारा वाला सुंड, तन्दूआ तन्द नाल मिलाईआ। लेखा रहिण नहीं देणा किसे कुण्ड, तीर्थ तट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान जगत वासना वेखे झुंड, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ।