पुस्तकालयभाग २२

पहली विसाख शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर

सम्मत शहिनशाही अट्ठ कहे विसाख कर लै बन्दना, चार जुग दे बन्दगी वाले आपणे नाल मिलाईआ। जिस साहिब दे कोलों आदि जुगादि सब कुछ मंगणा, जुग चौकड़ी ख़ाली झोलीआं डाहीआ। जिस दी एथे ओथे दो जहान अगम्मी रंगणा, जगत जहान जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उस दे अंगीकार हो जा अंगणा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। खेल तक सूरा सरबंगणा, हरि करता की हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म नाल सब ने वंञणा, वञ्झ मुहाणा सके ना कोए अटकाईआ। ओह मालक ख़ालक दर्द दु:ख भय भञ्जणा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जाता हो के आदि निरँजणा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस ने कूड़ कुड़यारा दंडणा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। प्रगट हो विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ कहे विसाख सज्जणा मार लै झाती, झाकी अन्तर निरन्तर पाईआ। कलयुग वेख लै अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। रब्ब दा खेल बहु बिध भांती, भरम भरांत विच रखी सृष्ट सबाईआ। आपणी खेल करे अलखणा अलाखी, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जिस धार उत्ते गोबिन्द ने खेल कीती विसाखी, सो ख़ालक दए दृढ़ाईआ। जगत खण्डा कर सके मूल ना राखी, रक्षक दो जहान ना कोए बणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर मनुआ हो गया आकी, भय भउ ना कोए रखाईआ। लहिणा मुके किसे ना बाकी, अन्त करन कोए ना पाईआ। धुर दे शब्द चढ़े कोए ना राकी, शाह सवारा भेव ना कोए चुकाईआ। आह तक लै बिना अक्खरां तों उस साहिब दी पाती, जो पतित पुनीत इक अख्वाईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरु इक शब्द दे बणन नहीं दिते जमाती, अक्खरां विच सब दी वंड वंडाईआ। इक रमज़ अगम्मी गोबिन्द गोबिन्द

❋

❋

तांई आखी, गहर गम्भीर दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त अन्त दी घाटी, घाटा पूर ना कोए कराईआ। पन्ध मुके किसे ना वाटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सम्मत कहे विसाख सुण हुक्म अपारा, अपरम्पर रिहा जणाईआ। गोबिन्द दा तक इशारा, सैनत नाम लगाईआ। कलयुग दा वेख किनारा, गुर अवतार पैग़म्बर देण गवाहीआ। शास्त्र रोवण ज़ारो ज़ारा, बिन नैणां नीर वहाईआ। जिस दा सब ने दिता उदाहरा, अक्खरां नाल जोड़ जुड़ाईआ। ओह आवे निरगुण धार धार सरगुण विच्चों दुबारा, दुहरी आपणी खेल खिलाईआ। जिस नूं कहिणा चव्हीआं अवतारा, अवतर आपणा वेस वटाईआ। निहकलंक जोत निरँकारा, कलि कल्की बेपरवाहीआ। अमाम अमामा नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। उस दा खेल अन्तिम वारा, वारता पिछली वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म सब तों न्यारा, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। कातब लिखे ना कोए लिखारा, कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। विसाख कहे सम्मत मेरी अन्त इक डण्डावत, बिन सीस सीस निवाईआ। मेरा साहिब सही सलामत, जुग जुग इक्को रंग वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस दी अमानत, शब्द झोली विच टिकाईआ। सिफ्ती बख्श नाम न्यामत, कल्मयां करे पढ़ाईआ। बाले बच्चे रख अनजानत, अन्त आपणा आप ना किसे दृढ़ाईआ। जोती धारा दी दस्स स्याणप, चमक चमक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। विसाख कहे सम्मता मेरे अन्दर आउंदा हासा, हस्स के दयां जणाईआ। खेल तक पुरख अबिनाशा, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाईआ। निरगुण सरगुण पावे रासा, दो जहान वेख वखाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां फोल फुलाईआ। जां मैं निगह मारी सम्बल उस दा वासा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जिस भेव खोल्हया ख़ुलासा, पर्दा ओहला दिता मिटाईआ। शाहो भूप बण शाबाशा, शहिनशाह आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। विसाख कहे सम्मत मेरी बेनन्ती अग्गे हज़ूर, हाज़र हो के सीस निवाईआ। मेरे साहिब करीं मंज़ूर, निव निव लागा पाईंआ। तेरा आदि अन्त दा इक दस्तूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं हो गया मजबूर मजबूरी विच दर ठांडे मंग मंगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी तक मूढ़्ह, मुग्ध आपणा आप गए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। विसाख कहे मेरे प्रभू मैं तेरे अगम्मी चरणी ढट्ठा, तत्तां सीस ना कोए निवाईआ। नूरी धार विच नट्ठा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ।

❋

❋

मैं तेरा दुलारा सूरबीर हट्टा कट्टा, योद्धा इक अख्वाईआ। मेरा गोबिन्द नाल पटा, पटनेवाला रिहा जणाईआ। जिस वेले मेरा दो सत्त दा दूआ नाल टप्पा, अंक अंक नाल जुड़ाईआ। किसे दी कीमत रहिणी नहीं टका, कौडी ख़ाक विच मिलाईआ। चारों कुण्ट पैणा रट्टा, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। मेरे रूप नूं सब ने करना ठट्ठा, मख़ौल जगत उडाईआ। फेर मेरा खेल होणां विच जट्टां, जटां जूटां करां सफ़ाईआ। इक्को वार पुरख अकाल आपणे नाल रखां, फेर रखण दी लोड़ रहे ना राईआ। शब्द संदेशा देवां सच्चा, सच दयां सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु करां इक्ट्ठा, देवत सुर नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चरणां विच सुट्टां, सिर सके ना कोए उठाईआ। पिछलीआं रहिण ना देवां लुट्टां, चार जुग दा झगड़ा दयां गंवाईआ। निरगुण धार हो के उठां, जोती जाता लै अंगड़ाईआ। जगत निशानां करां पुट्ठा, पुट्ठी आपणी कल वरताईआ। नाता कूड़ क्रिया जावे तुटा, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। इक्को सुत दुलारा हो के लख चुरासी पुछां, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। विसाख कहे गोबिन्द ने नौ मारीआं लीकां, धरनी खण्डे धार छुहाईआ। सतिगुर शब्द कीतीआं तस्दीकां, शहादत इक भुगताईआ। पुरख अकाल दीआं उडीकां, रखणीआं चाँईं चाँईंआ। जिस बदल देणीआं तवारीख़ां, तारीख़ समझ कोए ना पाईआ। दीन दुनी बदलणीआं नीतां, नीतीवान धुरदरगाहीआ। इक्को चरण सरन दस्स प्रीतां, प्रीतम धुर दा देणा मिलाईआ। उस वेले सब दीआं निकलीआं चीकां, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। लेखा जाणे जीव जीअ का, चारे खाणी खोज खुजाईआ। पिछला लेखा जाणे बीता, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म सुणाईआ। धरनी कहे मैं गोबिन्द अग्गे कीती अरदास, सहिज नाल सीस निवाईआ। मेरे साहिब भेव खोल्ह दे ख़ास, पर्दा दे चुकाईआ। तेरी अग्गे केहड़ी आस, आसावंद दे जणाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा शाबाश, सोहणी मंग मंगाईआ। मेरा साहिब वेखे खेल तमाश, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जिस दे तन दा सब तों वक्खरा होए लबास, रूप रंग वंड ना कोए वंडाईआ। शंकर सीस निवावे उत्ते कैलाश, विष्न ब्रह्मा निव निव लागण पाईंआ। अवतार पैग़म्बर गुर होवण दास, दासी दास सेव कमाईआ। उस ने सब दा लहिणा देणा पूरा करना ख़ास, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। विसाख कहे गोबिन्द ने धरनी नूं दिता दान, चरण धूढ़ी झोली पाईआ। परम पुरख दे प्रेम विच रंग किरपान, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। इक्को इक धर्म दा धर्म दस्स निशान, निशाना जगत वाला बदलाईआ। चार वरन कर एहसान, सिर सिर आपणा

❋

❋

हथ्थ रखाईआ। नाले हस्स के किहा बिना शत्तरू तों किसे नूं करे ना कोए कुरबान, भेंटा लैण वाला नज़र कोए ना आईआ। कूड़ क्रिया चल्ले ना कोए दुकान, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विसाख कहे मैं दस्सां बचन सच्चे सतिगुर दा, सतिगुर शब्दी शब्द जणाईआ। जिस दा हुक्म कोए ना मुड़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे नाल आत्म परमात्म जुड़दा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। ओह लेखा जाणे अगम्मे अनन्द पुर दा, जिथ्थे पूरीआं लोआं वंड ना कोए वंडाईआ। उथे लेखा नहीं किसे देवत सुर दा, विष्न ब्रह्मा शिव सारे दूरों सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाख कहे जिस वेले गोबिन्द वरत्या स्वांग, स्वांगी खेल कराईआ। उस वेले मुरगे ने दिती बांग, कल्गी हिला के कल्गीआं वाले सीस निवाईआ। अन्तर आशा रखी तांघ, मनसा मनसा नाल वधाईआ। जे गोबिन्द तूं निशान बदलण आयों तारा चांद, ज़िमीं असमान उलटा दएं कराईआ। मैनूं अंगण ला आग, अंगीकार आपणा लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा खेल खिलाईआ। गोबिन्द ने झट आपणे खण्डे दी सीने उत्ते रखी नोक, सहिज नाल दबाईआ। मेरे साहिब दा भाणा सके कोई ना रोक, जगत जहान ना कोए अटकाईआ। जिस दे कोल सब दी चोग, राजक रिज़क रहीम बेपरवाहीआ। सोहणयां तुहाडा लेखे लावे जोग, जुगीशरां तों परे दए वड्याईआ। आपणे दर दी बख्श के मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विसाख कहे मुरगे ने मारी इक चीक, कूक कूक सुणाईआ। गोबिन्द दे कोल आया नज़दीक, आपणा पन्ध मुकाईआ। किहा मेरी तेरे नाल प्रीत, तूं प्रीतम बेपरवाहीआ। मेरी करनी ते मार दे लीक, जन्म जन्म दा लेखा रहे ना राईआ। तूं मालक लाशरीक, हिन्दू मुस्लिम वंड ना कोए वंडाईआ। मैनूं ज़िबह करदे शरअ वाले ठीक, छुरीआं खल्ल लुहाईआ। मेरी जगत दे पैग़म्बरां तों करा तस्दीक, शहादत आप भुगताईआ। गोबिन्द इशारा दिता उँगली बिचली बीच, ख़ुशी नाल उठाईआ। पुरख अकाल दी रख उडीक, आवे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। गोबिन्द किहा मुरगे सुण लै आपणी पिछली कहाणी, कहावत दयां जणाईआ। तेरी खेल जगत जुग पुराणी, पूरब पर्दा दयां उठाईआ। तेरा आपणा आप आप निशानी, बुद्धी समझ ना कोए समझाईआ। तूं भटक्या चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वाहो दाहीआ। तेरा लेखा लिख्या वेद पुराणी, साशतर देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

❋

❋

हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। गोबिन्द किहा सुण आत्म दरसी, तेरी आत्मा दयां जणाईआ। जिस वेले अट्ठां तत्तां वाल्यां वास्ते मेरे साहिब दी आवे अठवीं बरसी, बरस बरसां पन्ध मुकाईआ। नूर उजाला होवे उत्ते फ़र्शी, ज़िमीं असमानां वज्जे वधाईआ। प्रगट होवे उत्ते धरती, धवल सोभा पाईआ। सार पावे आपणे घर दी, लख चुरासी वेख वखाईआ। जिन्हां दी ज़िंदगी देवतिआं अग्गे भेंटा रही चढ़दी, देवीआं फोल फुलाईआ। जिन्हां दे सीस उत्ते शरअ तकबीर रही पढ़दी, उन्हां तकदीर दए बदलाईआ। उस वेले खेल होणी चोटी जड़ दी, जड़ चेतन समझ किसे ना आईआ। जिस ने साढे तिन्न हथ्थ निशाने दी धार रखणी दिशा चढ़दी, चढ़दा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा मेरा साहिब सुल्ताना, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जेहड़ा जुग जुग बदले ज़माना, दीन दुनी दए बदलाईआ। जिस दा रूप अनूप होवे महाना, महिमा अकथ कथन ना पाईआ। ओह आवे आपणा पहर के बाणा, जोती जाता डगमगाईआ। सम्बल होवे अगम्म टिकाणा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस ने आपणा सरूप करना महाना, शंकर त्रशूल दए गवाहीआ। संधूर लेखा जाणे सीता रामा, राम सीता हाज़र हो के सीस निवाईआ। नीला रंग नील बसन बनवारी कान्हा, राधा राधके वंड वंडाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद काला सूसा इक निशाना, काली कम्बली वाला दए वखाईआ। गोबिन्द दा खण्डा खिच्च किरपाना, धार धार विच्चों जणाईआ। कलयुग दा वेस मुख काला इक रखाना, कलि कल्की वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाख कहे मैं वेख्या अगम्मी नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। इहो वेस नानक ने अंगद नूं वखाया सी विच खडूर, जिस वेले ख़ुद मालक दी दात झोली पाईआ। आप बण के अगम्म मज़दूर, सेवा चाकरी वाली कमाईआ। नाले हस्स के किहा कलयुग दा तपे तन्दूर, चारों कुण्ट अग्न तपाईआ। आत्म ल्ए ना कोए सरूर, सति विच ना कोए समाईआ। जगत दा नाता क्रिया कूड़, बन्धन कूड़ ना कोए तुड़ाईआ। मनसा बुद्धी होई मूढ़्ह, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। विसाख कहे गोबिन्द ने कटया नहीं कोई बक्करा, निगह मेहर वाली टिकाईआ। सब नूं इक्को किनारा दस्स के पत्तना, घाट धुर दा दिता दृढ़ाईआ। मेरे दर ते जो आया सो बण गया हीरा रत्ना, अमोलक अमुल अख्वाईआ। सच प्रीती जुड़ गया नतना, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। मेरा तन प्रगटया विच पटना, मेरा नूर घर घर करे रुशनाईआ। मैं लख चुरासी जीव जंत नूं तकणा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। झट पुरख अकाल ने छाती उत्ते मारयां थप्पना, थपकी प्रेम वाली टिकाईआ।

❋

❋

जगत जहान वेख लैं सक्खणा, वस्त सच ना कोए रखाईआ। जिस वेले गोबिन्द तेरा ढईआ टप्पणा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। तेरयां सिक्खां इहो बक्करा छकणा, शुकर कर के तेरे अग्गे सीस निवाईआ। गोबिन्द किहा मैं उस वेले ज़रूर सचखण्ड विच्चों नट्ठणा, भज्जां वाहो दाहीआ। शरअ दा रहिण देणा नहीं कोई रट्टणा, रट्टा कूड़ देणा मिटाईआ। मैं चहुं जुगां दे अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दा लेखा पूरा करां इक्को वार सच सरूप दा मल के वटणा, वट्टा सब दा दयां चुकाईआ। पिछला लेखा छपणा, अग्गे ठप्पा नाम मोहर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द बच्चा, सुत दुलारे सीस हथ्थ रखाईआ। ओ वेखे तेरे हुन्दयां खाधा जाए कट्टा ते वच्छा, पंखेरू रोवण मारन धाहीआ। गोबिन्द सच पुछें मैं लूं लूं दे विच रचा, घट घट रिहा समाईआ। जिन्हां पंछीआं मेरा नाम जपा, ओह मेरा रूप नज़री आईआ। की इशारा दे के गया नानक तपा, तार सितार शब्द वाली हिलाईआ। मेरा तेरा वहिदा कौल इकरार पक्का, सति सच दयां सुणाईआ। इक वेरां मेरे कोल आवीं जगत दा करके अच्छा, डण्डावत सीस जगदीश झुकाईआ। अग्गे फेर रहिण देवां ना किसे दी हत्ता, हत्या करन वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बक्करा कहे गोबिन्द मैं तेरे हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे हज़रत सीस निवाईआ। दस्स मेरा की कसूर, क्यों छुरी मेरे सीस रखाईआ। तेरा पुरख अकाल दा की दस्तूर, की हुक्म दिता दृढ़ाईआ। मैं वी उस प्रभू दा नूर, जो नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। तेरे चरणां लावां धूढ़, टिक्का ख़ाक रमाईआ। मेरी मनसा कर पूर, पुरी अनन्द दे मालक तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे मैं निगह नाल तक्कया दूर, दुराडा ध्यान लगाईआ। बराह दा बच्चा रोवे सूर, जिस बराह नूं सारे सीस निवाईआ। ओह बणया मूर्ख मूढ़्ह, जगत चले ना कोए चतुराईआ। जिस नूं सतिजुग त्रेता द्वापर प्रभू दे प्रेम दा रिहा जूड़, तिन्नां टंगां बंध बंधाईआ। कलयुग अन्तिम होया चूरो चूर, चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाख कहे मैं बड़ा सुणया झेड़ा, झगड़ा जगत लोकाईआ। मेरे साहिब बन्न्ह दे बेड़ा, बेड़ी नईया नौका आपणा नाम वखाईआ। तेरा वसे इक्को खेड़ा, दर साचे वज्जे वधाईआ। पता नहीं तूं जुग चौकड़ी किड्डा वड्डा कीता जेरा, हठ आपणा आप कमाईआ। तेरा रूप अगम्मा शहिनशाह शेरा, तूं पातशाह बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त वेख लै चारों कुण्ट अंधेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता जुड़या ना तेरा मेरा, आत्म परमात्म मेल

❋

❋

ना कोए मिलाईआ। मेरे दीन दयाले पुरख अकाले कर दे मेहरा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुणो शब्द शब्द स्वासी, सब नूं दयां जणाईआ। मेरा रूप अनूप अबिनाशी, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। मेरी मण्डल मण्डप रासी, दो जहानां खेल खिलाईआ। मैं किसे हथ्थ ना आया अयुध्या प्राग काशी, खोजण थांउँ थाँईंआ। मैं हर घट अन्तर वासी, गृह गृह सोभा पाईआ। पर याद कर लओ मेरा भेव कोए ना पासी, चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरु सीस निवाईआ। कलयुग दी कला वास्ते ईसा नूं दिता सी फाँसी, सलीब साढे तिन्न हथ्थ गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले ईसा नूं दिता फाह, फाँसी गल लटकाईआ। सीस कंडया दा ताज दिता सुहा, सोहणी वंड वंडाईआ। ईसा ख़ुशी विच मारी धाह, कूक कूक सुणाईआ। मेरा तन ते मेरी लाश मेरा गवाह, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी बीसवीं मेरे मालका तेरा राह रिहा तका, तकवा इक्को इक वखाईआ। जो मेरा हक दा ख़ुदा, ख़ुद मालक नज़री आईआ। जेहड़े तैनूं भुल्ले उन्हां नूं सूलां दी सेज दईं सुआ, मेरे सीस दा सीस आपणे लेखे लाईआ। वेखीं किते मेरी वसीअत ना देवीं गवा, दूसर हथ्थ फड़ाईआ। किते लेखा लिखीं ना नाल कलम शाह, काग़ज़ां चले ना कोए चतुराईआ। मेरी दरगाह साची सचखण्ड तेरे अग्गे दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। अग्गों ख़ुशी विच धुर दा कलमा दिता सुणा, अणसुणत आप जणाईआ। मसीह वसीह हो के जावां आ, आमद दूसर ना किसे दृढ़ाईआ। तेरा लहिणा देणा देवां चुका, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ईसा किहा मेरे नूरी मालका, नुराने दे जणाईआ। की मेरा लेखा याद रखेंगा साबका, पिछला भेव खुल्हाईआ। मेरा नाता कायम रखेंगा बाप दा, पिता पुरख अकाल दे दृढ़ाईआ। लहिणा झोली पाएंगा आपणे जाप दा, जो तेरा नाम ध्याईआ। की तेरा रूप होवेगा इलाही पाक दा, परवरदिगार दे समझाईआ। कि बुत होवेगा मिट्टी ख़ाक दा, पंजां तत्तां गंढ पवाईआ। मेरा लहिणा पूरा करीं भविक्ख्त वाक् दा, बीस बीसे सीस निवाईआ। तूं प्यारा होवेंगा केहड़ी जमात दा, की मज़्हबां रंग रंगाईआ। तेरा धाम केहड़ा होवे निवास दा, सच देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी धार इक वखाईआ। जिस वेले ईसा दा अन्त अख़ीरी स्वास, आकाश आकाशां ध्यान लगाईआ। ऐसे रूप विच निरगुण धार आया पास, खण्डा मुख विच टिकाईआ। याद रखीं मैं फेर आवांगा आप, आपणा फेरा पाईआ। सब दा सांझा बणांगा बाप, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। ज़रूर हज़ूर

❋

❋

हो के करांगा टाक, शब्द शब्दी नाद सुणाईआ। पथ्थरां दा रहिण नहीं देणा कोई ठाकर ठाक, ठोकर इक्को दयां लगाईआ। औह वेख की कहिंदा भसुंड काग, मुख दो जहान उठाईआ। किस बिध अन्तिम मुके वाट, राह बिन नैणां नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार इक वखाईआ। सम्मत अट्ठ कहे ईसा मूसा मुहम्मद सारे मारदे ताली, ख़ुदा तआला सीस निवाईआ। जिस दा खेल तकणा हाली, जो हालत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने आपणा नाम कलमा रहिण नहीं देणा जाहली, जो सिफ्त करके सिफ्त सिफ्त वाल्यां नाल लड़ाईआ। कलयुग मेटे रैण अंधेरी काली, कला आपणी आप वरताईआ। क्यों चार जुग धुर दी ताकत बिना पुरख अकाल तों किसे कोलों ना जाए संभाली, एसे कर के गोबिन्द सम्बल दा लेखा गया समझाईआ। जो आदि अन्त सब दा माली, मालक ख़ालक नूर इलाहीआ। अन्त जगत दी मेटे दलाली, विचोला रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। विसाख कहे वाह प्रभू मेरे दाते, दयावान तेरी सरनाईआ। ओ पुरखां दे पुरख बिधाते, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। उठ वेख आपणी अंधेरी राते, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। बेशक दीनां मज़्हबां वाले तैनूं अक्खरां विच गाते, गा गा आपणा झट लँघाईआ। ज़रा निगाह मार अन्तर आत्म तैनूं मूल ना पाते, पतिपरमेश्वर तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। तेरे लग्गे कोए ना आखे, तैनूं भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नाम दा तिलक दिसे किसे ना माथे, मस्तक नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। जिधर तकां ओधर घाटे, ख़ाली भण्डारे ना कोए भराईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अन्तिम आ गई तेरी वाटे, साडा पन्ध मुक्कया चाँईं चाँईंआ। दर तेरे सारे आए नाठे, भज्जे वाहो दाहीआ। तुध बिन जोत जगे ना किसे वाली लाटे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर सारे तक्को इक दम, स्वास लैण कोए ना पाईआ। शब्दी धार विच कहो झगड़ा मेटया काया चम्म, चम्म दृष्टी रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल तेरी धारों पए जम्म, नूर तेरा नज़री आईआ। ना कोई हरख ना कोई ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए सताईआ। तेरा नूर सृष्टी सारी ब्रह्म, पारब्रह्म तूंही बेपरवाहीआ। अन्तिम सब दा बेड़ा बन्न्ह, बन्न्हणहार इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर सारे फड़ लओ आपणे कन्न, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। इक दे दुलारे बणो जन, माण चले ना कोए चतुराईआ। सारे रो पओ नेत्र छम्म छम्म, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर आओ वेखो जगत जहान, जोबन वंतिओ दयां जणाईआ। भज्जो सीता राम, राम राम दुहाईआ।

❋

❋

उठ वेख गोपी काहन, बिन नैणां नैण उठाईआ। मुहम्मद ईसा सुणो पैग़ाम, मूसा नैण मिलाईआ। क्यों चारों कुण्ट होवे कत्लेआम, कत्लगाह ख़लक ख़ुदाईआ। क्यों पंखेरूआं पशूआं बणया तुआम, खल्लां रहे लुहाईआ। क्यों शरअ बणी ग़ुलाम, ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब तों लेखा मंगे तमाम, मज़्हब दी तमा वाल्यो भेव दयो चुकाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैग़म्बर हो गए जमां, ज़ामनी नज़र कोए ना आईआ। ना कोई माटी ना कोई चम्मा, तन वजूद ना कोए वखाईआ। ना कोई नूर जोत ना कोई शमा, दीपक नज़र कोए ना आईआ। ना कोई अक्खर ना कोई इबारत ना कोई पन्ना, सिफ्तां सिफ्त ना कोए वड्याईआ। दुहाई देवे कहे तारा चन्ना, प्रभ ने उलटी करनी लोकाईआ। मज़्हब दा रहिण देणा नहीं कोई बन्ना, हद हदूद देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ दा दरस पाया अनोखा, अनोखा नज़री आईआ। भगवन केहड़ा करन लग्गा धोखा, धोखा समझ कोए ना पाईआ। केहड़े वड़ गया विच कोठा, सच सिंघासण डेरा लाईआ। ना कोई हथ्थ विच कलस ते ना कोई लोटा, ना कोई वेस अवेस जणाईआ। सारे कहिण वेखो इक्को नूर ते इक्को जोता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उफ़ हाए किस दीआं करीए सोचां, सोच समझ रही ना राईआ। जिस दे प्यार विच माणीआं मौजां, मजलस नाम कलमे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू सब दे हथ्थ बध्धे, बन्दना सीस निवाईआ। तेरा नूर कितों ना लभ्भे, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। असीं पिछले लेखे छड्डे, छडी कूड़ लोकाईआ। तेरे नाम निशाने गड्डे, दो जहान वड्याईआ। तेरा प्यार लडाईए लड्डे, दूजी गोद ना कोए वखाईआ। तेरे नाम रस दे सदा मधे, मधुर तेरी धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू तोल दे आपणी तकड़ी, तोलणहारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं इक्को नूर इक्को जोत इक्को पाई गलवकड़ी, दूजा रूप ना कोए बणाईआ। ना कोई ब्राह्मण ना कोई शूद्र ना कोई वैश ते ना कोई क्षत्री, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण साडा वास्ता कलयुग अन्त रहिण ना देवीं जिन्हां वच्छा कट्टा खाधा बक्करा बक्करी, सूरां वाल्यां सिर ना कोए कटाईआ। तेरा गोबिन्द साल चढ़ गया दो सौ बहत्तर तों तिहत्तरी, तिन्नां गुणां दा लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। कट्टे वच्छे करन आए बेनन्ती, सूर मुरगे नाल मिलाईआ। प्रभू साडी इक्को लिख

❋

❋

दे पंगती, पंजां तत्तां दा डेरा ढाहीआ। हुक्म सुणा दे दो जहान निरगुण धार संगती, तेरे संगी गुर अवतार पैग़म्बर सोभा पाईआ। जिन्हां दी ताकत सानूं नहीं जम्मदी, मारन वाला नज़र कोए ना आईआ। सब दी मनसा मेट दे मन दी, तृशा तृखा तृष्ना दे गंवाईआ। शहादत दे दे तारे चन्न दी, जिन्ह सदी चौधवीं देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा खेल खिलाईआ। दुर्गा कहे मेरी गा गा प्रभू जीभा होई लाल, ओ धुर दे लाल दयां जणाईआ। मैं तेरा अगम्मा ओह बाल, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। अट्ठां तत्तां वाल्यो जिस ने अट्ठां शस्त्रां दी कीती संभाल, ओह सम्बल वाले दे अग्गे आपणा सीस निवाईआ। जिस नूं झुकदे काल महाकाल, राय धर्म चित्रगुप्त सिर सके ना कोए उठाईआ। उस दा ना कोई जवाब रिहा ते ना कोई सवाल, लेखा अग्गे ना कोए बणाईआ। इक्को मंग सूरे सरबंग मेरी पूरी पा लै कीती घाल, घोली घोल घोल घुमाईआ। तेरी वेख के अवल्लड़ी चाल, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। मैं किहा नी कालका कमलीए आपणा खप्पर लै संभाल, जिस विच अठासी लख पदम सुंभ निसुंभ पी के आपणा झट लँघाईआ। नी उस दा हुण वेस कमाल, कमलीए तैनूं दयां दृढ़ाईआ। ना ओह बुढ्ढा ते ना ओह बाल, जवानी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। खप्पर कहे मैं कदे नहीं भरदा, भरमां वाल्यो दयां जणाईआ। मैं सब नूं चेता करावां पिछले साल पर दा, पूरब दयां जणाईआ। क्यों विसाखी दा दिन इक सी वधदा, वाधा समझ किसे ना आईआ। हुण भाण्डा भज्जणा जग दा, जगत वाल्यो पैणी दुहाईआ। ओह जेहड़ा किते नहीं लभ्भदा, प्रवेश इक्को नूर इलाहीआ। उस दा प्याला सच दी मदि दा, साचा रस दए चखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग अग्गे याद रहिणा दिहाढ़ा अज्ज दा, चार जुग चरणां हेठ दबाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल बिना लत्तां बाहवां तों भज्जदा, भजन बन्दगी वाले वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं नूर इलाही किहा रब्ब दा, आलमीन बेपरवाहीआ। भगतो तुहाडे भगत दवारे विच उस अंग्यारा लाया अग्ग दा, अग्नी जगत विच जलाईआ। जुग जन्म दे विछड़िओ तुहानूं प्रेम विच सद्द दा, संदेशा शब्द नाम शनवाईआ। तुहाडा रूप रहिण नहीं देणा बग़ले बपड़े बप दा, हँस देणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ओ ईसा कहे आ जा मूसा, ओ मुसलसल हाल सुणाईआ। वेख प्रभू दा अगम्मी सूसा, साँवल सुन्दर की आपणी कार कमाईआ। जिस दा रूप समझ सके कोए ना दूजा, पड़दा पड़दा ना कोए उठाईआ। जिस ने सब दा दीन मज़्हब दा भाण्डा करना मूधा, मुद्दा सब दा वेख वखाईआ। हाए दुहाई पैणी उत्ते बसुधा, सुध रहे किसे ना राईआ। ओ जिसने बदल देणा जुगा, जुग चौकड़ी

❋

❋

रोवे मारे धाहीआ। उस दा निशाना कदे ना उका, उग्घण आथण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे मूसा वेख लै मुसाहिब, हज़रत ईसा नाल मिलाईआ। तिन्ने कहिण किधर हो गया ग़ायब, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस दा खेल वेखो अजाइब, अजब लीला रिहा वरताईआ। असीं सारे उस दे नाइब, हुक्म विच सारे बैठे सीस निवाईआ। जिस दा खेल होणा ज़ाइज़, ज़ाइज़ा लवे थांउँ थाँईंआ। मुहम्मद कहे मेरा अमाम इहो होवे शायद, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस नूं किहा वाहिद वाहिद, नूरी अल्ला नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। ईसा कहे मेरीआं बड़ीआं पुराणीआं उडीकां, पैग़म्बरो दयां जणाईआ। मैं नौ सौ नड़िनवे वार कढीआं नक्क नाल लीकां, लाईन लाईन नाल मिलाईआ। मुहम्मद कहे मैं नौ सौ नड़िनवे वार रखीआं उम्मीदां, अन्तर आपणे ध्यान रखाईआ। मैनूं नौ सौ नड़िनवे हुक्म दीआं मिलीआं रसीदां, बिना अक्खरां हरफ़ां ख़ुदाईआ। मैं उन्हां नूं तकां ला के नीझां, नैण नैणां नाल मिलाईआ। कवण वेला मेरा अमाम मेरीआं पूरीआं करे रीझां, गृह मेरे फेरा पाईआ। सब नूं दे देवे तमीज़ां, कूड़ी मति दए मिटाईआ। जिस दीआं सिफ्तां गा ना सकदीआं जीभां, रसना ना कोए वड्याईआ। मेरी करे की कुरान मजीदा, जिस कुरान दा कुरह देणा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण असां तिन्नां बणाउणी तिकोनी, तीर निशान सुहाईआ। जिस दी खेल गमसा अज़ूह गौनी, लवज़े नज़ीज़ नज़र किसे ना आईआ। उस दी जोत धार ना किसे छपाउणी, बन्दा बन्द ना कोए कराईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ उस ने सब दी कराउण आउणा बौहणी, बहुमत दा डेरा ढाहीआ। साडी उम्मत उस दी पराहुणी, बैठी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच आप बणाईआ। विसाख कहे मैं किधरों चढ़या, अर्शां ते चढ़न वाल्यो दयो समझाईआ। मेरा किस ने घाड़न घड़या, घड़न वाले ब्रह्मे दे दृढ़ाईआ। मैं केहड़ी विद्या पढ़या, कवण नाम सिफ्त सालाहीआ। किस दवारे खड़्हया, कवण दवारे वज्जे वधाईआ। किस मेहरवान महिबूब मैनूं वरया, कवण कन्त सुहाग सोभा पाईआ। केहड़ा रूप नरायण नरया, नर हरि दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब वड वड्याईआ। विसाख कहे प्रभू बदल दे आपणा वरका, जगत वरक्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। भेव खोल्ह दे आपणे घर का, घराना इक्को देणा वखाईआ। जिथ्थे रूप नज़र आवे तेरा नरायण नर दा, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। तुध बिन कलयुग अन्तिम काज मूल ना सरदा, सरोसर सारे सीस निवाईआ। लेखा

❋

❋

मुका दे काया माटी धड़ दा, धड़त मज़्हबां वाले आपणी झोली पाईआ। किला तोड़ दे हँकारी गढ़्ह दा, निवण सु अक्खर इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी ख़ुशी आप बणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण आओ तक्कीए धुर दा मलंग, जो मलंग इक्को इक अख्वाईआ। जिस ने सब दे कारनामे कीते बैरंग, उत्ते मोहर ना कोए लगाईआ। सच दा रहिण नहीं दिता अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों खिचाईआ। नेत्र रोवे तारा चन्द, चन्द सितार रोवे मारे धाहीआ। बौहड़ी मुहम्मद दा अन्तिम मुक्कया पन्ध, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। जिस दी याद विच मुहम्मद ने नमाज़ां गुज़ारीआं पंज, पंजे उँगलां मुख कन्नां नाल छुहाईआ। उस ने जगत दवारे आउणे लँघ, पन्ध आपणा आप मुकाईआ। जिस दा सिंघासण लहिंदी दिशा डहि गया पलँघ, चढ़दयो लहिंदे जावे चाँईं चाँईंआ। सूफ़ीआं नूं पाउंदा जाए ठंड, बिन हरफ़ हरूफ़ करे पढ़ाईआ। जिज्ञासूआं जगत मन मनूए दा लग्गे जंग, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। मुहम्मद कहे मैं खोल्ह के बैठा बस्ता, बस्ती आपणी ध्यान लगाईआ। ईसा कहे मैं साफ़ कीता रस्ता, रुसतम आउणा बेपरवाहीआ। मूसा कहे मैं ख़ुशी विच होया मस्ता, कोहतूर मेरी आसा पूर कराईआ। मेरा महिबूब आवे नस्सदा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा निशाना इक्को जगदा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओह सब नूं आवे सद्द दा, होका देवे धुरदरगाहीआ। आओ दरस करो नूर इलाही रब्ब दा, जो यामबीन अख्वाईआ। आपणे लिबास विच शाह नवाब होवे फबदा, फ़ज़ल रहमत सब दे उत्ते इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे मेरे मकबरे विच सवा सेर दुद्ध कच्चा, कच्ची मिट्टी वाल्यो दयां जणाईआ। जिस ने नाम दा निशाना विच लाउणा पक्का, जिस नूं जाग कहे लोकाईआ। इशारे नाल किनारे ते आण के देणा धक्का, धकेले थांउँ थाँईंआ। उस दी वहिदत विच झुके मक्का, मदीना सीस निवाईआ। किसे नूं लग्गे मूल ना पता, लापते वाला लाशरीक आपणा खेल खिलाईआ। उस ने सब दा लेखा कर देणा रफ़ा, रफ़ाकत वाला नज़र कोए ना आईआ। फेर वी प्यारयां नूं दुलारयां नूं राह विच देंदे जाणा गफ्फा, ग़फ्लत वाले सुते लैणे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। सिँघासण कहे भगतो तुहाडी केहड़ी विसाखी, आख के दयो सुणाईआ। तुहाडी केहड़ा करे राखी, उस राखे नूं दयो वधाईआ। लेखा मुकावे बाकी, लहिणा रहे ना राईआ। देसां परदेशां विच तुहाडी सुणावे साखी, साख्यात आपणा हुक्म वरताईआ। शाह सुल्ताना देंदा जाए पाती, पत्रिका जगत विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे लख चुरासी जीव जंत मेरे, मेरा नूर नज़री आईआ। कुक्कड़ सूर गाँ ते वच्छे कट्टे ल्याउ नेड़े, बक्करा अगला संग बणाईआ। सतिजुग विच शरअ दे रहिण मूल ना झेड़े, छुरी फड़े ना कोए कसाईआ। सारे चढ़ गए उस प्रभू दे बेड़े, जिस बेड़े विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। ज़रूर पंखीआं पंछीआं चौपाया उत्ते करेगा मेहरे, मेहरवान दया कमाईआ। जन भगतो वेखो इन्हां दे किड्डे वडे जेरे, जुग जुग गुरुआं पैग़म्बरां दे तसीहे सहिंदे फेर वी प्रभू दी आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ओह वेखो खंजीर पाउंदा रौला, ख़ुदा ख़ुदा तेरी दुहाईआ। बौहड़ जा मेरे मौला, मलकुलमौत तों लै छुडाईआ। असीं आ गए तेरे वेहड़ा, वेहड़े वड़दयां पार लै लँघाईआ। भगतां नाल मिल के बण गए तेरे चेरे, चिरी विछुन्नयां आपणा रंग रंगाईआ। तूं सिँघ शेर शेरे, शेर शब्द शब्द अख्वाईआ। ओ मालका ख़ालका हुण ते लँघ गए जुग बथेरे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। साडे कट दे चुरासी गेड़े, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा खेल आप खिलाईआ। खंजीर कहे मुहम्मदा सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम घड़ी आई दुष्वार, दुश्मण सज्जण समझ कोए ना पाईआ। पर इक ख़ुशी मेरे मालक जे सारी सृष्टी कर देणी हमवार, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। सारी आत्मा दा बण जाणा मुख़तार, मुख्त्यारनामे दीनां मज़्हबां दे हथ्थो हथ्थ लैणे मंगाईआ। किसे नाल रहिण नहीं देणा उधार, उदर विच्चों जम्मे होए अवतार पैग़म्बर गुरु अन्त अन्त ना कोए अख्वाईआ। ओह हुक्म विच आए विच संसार, हुक्म अन्दर भज्जे वाहो दाहीआ। नाम कलमे गए उच्चार, सिफ्तां वाली सिफ्त सालाहीआ। अन्त कर के गए पुकार, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। कलि कल्की आवे अवतार, अमाम अमामा धुरदरगाहीआ। जिस दा रूप वक्खरा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी समझ सके ना राईआ। उस दा लहिणा उस दा देणा ओसे दी करनी कार, जो कुदरत दा करता इक अख्वाईआ। सारे डण्डावत विच बन्दना विच सजदयां विच करो निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिस विसाखी दा दिहाढ़ा गोबिन्द दा ल्या विचार, दो सौ बहत्तर साल पिच्छों लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत मलंग सच्ची सरकार, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ।

❋

❋

८ विसाख शहिनशाही सम्मत ८ मालवा दुआबा संगत नवित पिण्ड लाडोवाल ज़िला लुध्याणा

विसाख कहे मैं वेखी अगम्मी हस्ती, जो हस्त कीटां विच समाईआ। जिस दी भगत प्यार बस्ती, नगर खेड़ा आप सुहाईआ। आत्म धार उस दी वसदी, वसे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर दरस नूं सदा नस्सदी, भज्जे वाहो दाहीआ। ओह मेलण निज नेत्र लोचण अक्ख दी, नैण कँवल नैण नाल मिलाईआ। प्रीआ प्रीतम प्यार विच हस्सदी, हँस मुख सोहँ हँसा रूप बणाईआ। धार लवे अमृत निजर रस दी, जगत रसना रस तजाईआ। खेल तके पुरख अलख दी, अलख अगोचर जो दृढ़ाईआ। प्रीती प्यार बंधाए नत दी, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। तृष्ना पूरी करे पंज तत दी, सन्मुख सतिगुर दर्शन पाईआ। आशा रहे ना मनमति दी, गुरमति मेला सहिज सुभाईआ। एह खेल परमेश्वर पति दी, पारब्रह्म जो नूर इलाहीआ। जिस दी कला कलयुग धार अन्तिम जट्ट दी, किरसाणा आपणी किरस कमाईआ। उहदी जोत प्रकाश लट लट दी, नूर नुराना डगमगाईआ। उहदी वस्ती शब्दी धुर दे हट्ट दी, हटवाणा इक्को इक अख्वाईआ। जिस दे याद विच जन भगतां तृष्ना नट्ठदी, भज्जे वाहो दाहीआ। ख़ुशी तके विसाख अट्ठ दी, अट्ठां तत्तां वज्जे वधाईआ। जन भगतो तुहाडी मिलणी प्रभू प्यार इक्ट्ठ दी, इकट्ठयां सब दा लेखा पूर कराईआ। जन्म जन्म दी मैल सतिगुर सेवा विच लथ्थदी, कर्म कम दा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम एह भगती रखी हक दी, कम्म काज करदयां पार कराईआ। तुहाडी लाज रखणी दो जहान नक्क दी, जगत निशाने नाल झुलाईआ। तुहाडी लेखे लाउणी इक इक बूँद रत्त दी, जो बिरध बाल जवान पसीना रहे वगाईआ। इस तों परे होर खेल नहीं कोई तप दी, जगत तपीश्र हथ्थ कदे ना आईआ। जन भगतो तुहाडे कर्मां दी फ़सल पकदी, कुकर्मां दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार इक पुरख समरथ दी, समरथ आपणी दया कमाईआ।