पुस्तकालयभाग २२

१५ विसाख हरि भगत दवार जेठूवाल गुरदास पुर दी संगत नवित ज़िला अमृतसर

विसाख कहे मेरा समां बीत्या अद्धा, अधवाटे वेखां जगत लोकाईआ। कोटां विच्चों किसे विरले गुरमुख मिल्या सद्दा, शब्दी नाम शब्द शनवाईआ। जो परम पुरख सरनाई लग्गा, लग मात्रा दा डेरा ढाहीआ। उहदा जगत जहान वध्या अग्गा, आगमन विच अवतार पैग़म्बर गुरु राह तकाईआ। हँस रूप ना होया कग्गा, हँस गुरमुख सोभा पाईआ। सच दवार दी मिली जगह, घर साचे वज्जे वधाईआ। इक्को नाम ख़ुमारी पीती मधा, मधुर धुन सुण के आपणा आप बदलाईआ। सच

❋

❋

मंज़ल दा साचा पता, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जिस दा इक्को दीपक जोत प्रकाश जगा, दो जहान करे रुशनाईआ। जिस ने धर्म दी धार निशाना गड्डा, गाईड हो के वेख वखाईआ। जन भगतां लडाए आपणा लड्डा, गोदी धुर दी इक टिकाईआ। जिन्हां सेवा विच जगत विकार वढ्ढा, प्यार धुर दा नाल रखाईआ। उन्हां लेखा मुक्कया चुरासी खड्डा, मात गर्भ ना वंड वंडाईआ। जगत जहान होया वड्डा, अनमुल्ल मिली दात बेपरवाहीआ। कूड़ क्रिया नाता छडा, छुटकी जगत लोकाईआ। लेखे लग्गे बुढ्ढा नढ्ढा, नौजवाना वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना मास नाड़ी हड्डा, पंज तत आपणे तन रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। विसाख कहे मैं अद्धा बीता, बीती कहाणी दयां जणाईआ। मेरे दिन राम बचन दिता सीता, सीता सति हुक्म दृढ़ाईआ। औह वेख त्रैगुण अतीता, की आपणा खेल खिलाईआ। जो लख चुरासी परखे नीता, घट घट वेखे थांउँ थाँईंआ। जो आदि अन्त पतित पुनीता, पतित पावन इक अख्वाईआ। ओह कलयुग अन्तिम बदल रिहा रीता, रीतीवान आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस लेखा मुकाउणा मन्दिर मसीता, शिवदुआले वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को दस्से सच चरण प्रीता, प्रीतम हो के धुर दा माहीआ। पिछलीआं बदल देवे तवारीखां, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विसाख कहे मैं अद्धा गया लँघ, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरे दिवस गोबिन्द बचन दिता पुरी अनन्द, प्रभ अनन्द विच आपणा आप टिकाईआ। नाले हस्स के तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्द, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। फेर निशान वेख्या तारा चन्द, चन्द सितार वेख वखाईआ। फेर निगाह मारी मेरा शस्त्रां वाला जंग, जगत जगत नाल लड़ाईआ। गुरमुख विरले लाउणे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। फेर वेखणा कलयुग अन्तिम पन्ध, पाँधी हो के फेरा पाईआ। शब्द बोलया उच्ची बत्ती दन्द, रसना जेहवा नाल मिलाईआ। जिस वेले आवे साहिब सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। उस वेले सृष्टी होवे दंग, हैरानी विच परेशानी नाल मिलाईआ। साचा चाढ़्हे कोए ना रंग, रंगत रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी आशा मनसा पूरी करे उमंग, मेरा दाता धुरदरगाहीआ। आप बैठ के उपर पलँघ, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। जिन्हां दा लेखा पूरा करे खाधा पीता जगत डंग, डंका नाम वाला वजाईआ। जिस दे कोल भगत उधारन दा वक्खरा होवे ढंग, माला मणके ना कोए रखाईआ। कोझयां कमल्यां ग़रीब निमाणयां सचखण्ड देवे टंग, जिथ्थे टंगां वाला कोई पुज्ज सके ना राईआ। झगड़ा मेट देवे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज दा पन्ध मुकाईआ। चरण प्रीती ख़ुशी नाल देवे वंड, ख़ुशी बन्द बन्द रखाईआ। दर आयां सीने पावे ठंड, अग्नी तत तत गंवाईआ। पन्द्रां विसाख कहे गोबिन्द तिन्न दिन नीले उत्ते कसदा रिहा सी तंग,

❋

❋

तन शस्त्र नाल सुहाईआ। फेर वेखदा रिहा वल्ल पुरी अनन्द, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। फेर तकदा रिहा ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं परे निगाह टिकाईआ। फेर चरण कँवल नाल कीती वंड, सज्जा खब्बे नाल बदलाईआ। जिस वेले मेरा साहिब आवे सूरा सरबंग, सतिगुर नूर इलाहीआ। जन भगतां अन्तर आत्म देवे परमानंद, परम पुरख वड वड्याईआ। उस वेले सम्मत शहिनशाही अट्ठ दा होवे चन्द, चन्द सितार सीस निवाईआ। मेरी आशा मनसा पूरी करे उमंग, हाज़र हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां भाग होण ना देवे मंद, मंदभागी सद आपणे रंग रंगाईआ।

१८ विसाख शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल माझा संगत नवित ज़िला अमृतसर

ध्रू कहे वेख प्रहलाद, परलो तों परे ध्यान लगाईआ। बल कहे अमरीक सुण नाद, दो जहानां बाहर शनवाईआ। जनक कहे हरीचन्द वेख स्वाद, बिन रसना रस चखाईआ। बिधर कहे सुदामे सुण आवाज़, की करता रिहा दृढ़ाईआ। जैदयो कहे बेणी खोल्ह राज़, राज़क रिज़क रहीम की कार कमाईआ। रवीदास कहे सारे सुणो धुर जवाब, धुर संदेशा अगम्म अथाहीआ। मेहरवान महिबूब हक जनाब, धुर करता इक अख्वाईआ। जो अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं पूरे करे ख्वाब पेशीनगोईआं आपणे रंग रंगाईआ। धुर दा मित्र प्यारा बण अहिबाब, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। जिस नूं वाहिद ख़ालक ख़लक किहा नाल आदाब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिन सूफ़ीआं इश्क हकीकी बदल्यां विच्चों मजाज, मजाजी आपणा भेव चुकाईआ। सो लहिणा देणा पूरा करे निरगुण धार सरगुण नानक बग़दाद, बग़लगीर बेपरवाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी जन भगतां करे इमदाद, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। कबीर कहे मैं तकां अगम्मी काअबा, किबल दिता दृढ़ाईआ। गनका पूतना सुणे आवाज़ा, शब्द धुन राग जणाईआ। खेल करे ग़रीब निवाजा, गहर गम्भीर आपणा पड़दा लाहीआ। जिस नूं चार जुग दे शास्त्र कहिण शहिनशाह महाराजा, पातशाह नूर इलाहीआ। ओह वेस अगम्मी कर सादा, साधना भगतां रिहा कराईआ। जिस नूं सिर झुकाउंदे कृष्न राधा, राम सीता निउँ निउँ लागां रहे पाईआ। जिस दीआं पैग़म्बरां पढ़ीआं नमाज़ां, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जिस नूं पिता पुरख अकाल कहि के गया गोबिन्द वाला बाजां, बाज़ी अन्तिम आपणे हथ्थ रखाईआ। दीन दुनी दा बदल के तख्त ताजा, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। मेहरवान हो के मोहण माधव माधा, मधुर धुन रिहा सुणाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बधक कहे सुण अजामल, आजज़ हो के सीस निवाईआ। जिस प्रभ दा खेल घड़ी पल, पारब्रह्म की आपणा हुक्म वरताईआ। जो हर घट वसया जल थल, महीअल डेरा लाईआ। उस दा इक्को हुक्म अटल, अटल पदवी जन भगतां देवे चाँईं चाँईंआ। निरगुण धार हो के अन्तर गया रल, जोती जाता आपणा मेल मिलाईआ। जिस ने ग़रीब निमाणे गुरमुख तारे वाहुदे हल, किरस किरसाणा दी आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चरासी विच्चों भगतां दी भगती वाला लभ्भ के दल, दलिदीआं विच्चों आपणे नाल मिलाईआ। सृष्टी नाल श्रेष्ट करके छल, अछल अछल आपणा भेव छुपाईआ , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। भगत कहिण वेखो आपणे मणके माला, सूफ़ी तसबीआं हथ्थ उठाईआ। की जगत झलदे रहे जंजाला, किस बिध करनी कार कमाईआ। किस धार मिल्या पुरख अकाला, पुट्ठी खल्ल तन लुहाईआ। सब नूं घालणी पई घाला, जीवण जुगती दए दुहाईआ। बौहड़ी कलयुग अन्तिम मार्ग दस्स सुखाला, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हरिजन गुरमुख आपणे बच्चे बणा के लाला, लालन आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां दे नेड़ ना आवे काल महाकाला, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। उन्हां दी रीत अवल्लड़ी दस्स के अवल्लड़ी चाला, चाल धर्म दी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। जन भगत कहिण साडे अन्तर अगम्म विचार, बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। पिच्छे बीते जुग चार, कलयुग चौथा दए दुहाईआ। की भगतां खेल करदा रिहा करतार, कुदरत दा करता आपणी कार कमाईआ। जगत तसीहे दे विच संसार, मार्ग भगती वाला जणाईआ। कलयुग अन्तिम किरपा कर अपार, अपरम्पर आपणी दया कमाईआ। फड़ फड़ बाहों दए तार, तारनहार इक अख्वाईआ। साची भगती सतिगुर हुक्म दी कार, जगत माला दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुख सूरबीर बणा हुश्यार, योद्धा आपणा मेला ल्ए मिलाईआ। सन्त सुहेले बणा बरख़ुरदार, बरख़ुरदारी विच वेख वखाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा दए उधार, कर्ज़ा मकरूज़ आप चुकाईआ। सेवा विच सेवा करन सेवादार, सेवा सतिगुर सतिगुर साचे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। चार जुग दे भगत कहिण आओ खेल तक्कीए अज्ज दी राती, अठारां विसाख वज्जे वधाईआ। सारे हथ्थ मारो उपर आपणी छाती, छत्रधारी आपणा भेव चुकाईआ। तुहाडी बन्दगी वाली धर्म दी दाती, दातरी दातार नाल मिल के आपणा खेल वखाईआ। जेहड़ी चरण धूढ़ नाल तिन्न वार अज्ज नहाती, हर गुरसिख दे पिच्छे तिन्न वार फिर के आपणा खेल दिता खिलाईआ। जन भगतो तुहानूं छका के लंगर दा प्रशादा

❋

❋

प्रेम दी चपाती, चप्पा चप्पा मुश्किलां विच्चों तुहानूं दिता बाहर कढ्ढाईआ। तुहाडी मंज़ल अगली मुकी ते उस तों अग्गे सतिगुर घर दी बणी वाटी, जगत पन्ध रिहा ना राईआ। एह आशा सप्त ·षी रखी जिस दी नेड़े आई वाटी, पिछला पन्ध मुकाईआ। सच पुछो गोबिन्द ने अठारां दिन इक्की बूंदां अमृत दीआं रखीआं सी विच बाटी, अठारां विसाख नूं धरती उत्ते सुटाईआ। फेर आपणा हथ्थ फेरया तन शरीर उत्ते माटी, सीस तों चरणां तक छुहाईआ। नाले राह तक्कया कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। सच पुछो अठारां विसाख नूं गोबिन्द ने अद्धी रात सी रोटी खाधी, वद्ध घट्ट मिन्ट ना कोए रखाईआ। नाले हस्स के किहा मेरा पुरख अकाल सब दा गाडी, जिस नूं गाॅड कहि के सारे सीस निवाईआ। उस ने मेहरवान हो के जन भगतां कोलों भगती दी धार कराउणी वाढी, वढ्ढी देण वाला नज़र कोए ना आईआ। अज्ज एसे कर के गुरमुखो शाम नूं रोटी रसना नाल नहीं लागी, पूरब लेखा पूर दिता कराईआ। बेशक तुहाडी जीवण ज़िंदगी दुनिया नालों सादी, सतिगुर साधां तों परे तुहानूं दिती वड्याईआ। क्यों प्रभू दे घर सदा भगतां दी अबादी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणे अन्तर दा रागी, रागां विच्चों आपणा नाम जणाईआ।

२२ विसाख शहिनशाही सम्मत ८ कुलवन्त कौर बस्ती खलील दे प्रशाद कराउण ते
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

महाकाल कहे काल वेख हिसाब, कलकाती ध्यान लगाईआ। बिन अक्खरां तक किताब, जो कुतबख़ान्यां बाहर सोभा पाईआ। जिस विच लख चुरासी मिलदा आज़ाब, चारे खाणी सिर ना कोए उठाईआ। लेखा हुन्दा पुन्न सवाब, स्वास स्वास भेव रहे ना राईआ। जो हुक्म मिल्या आदि दा आदि, अन्त ओसे दी चलणा रज़ाईआ। कोटां विच्चों भगतां सन्तां लाध, खोजे थांउँ थाँईंआ। सृष्टी दी दृष्टी तक विवाद, विख कूड़ भरी लोकाईआ। जिन्हां अन्तर वज्जे नाद, शब्द धुन शनवाईआ। ओन्हां लेखा तक विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। की संदेशा देवे मालक वाहिद, वाहवा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं सारे रहे अराध, रसना जेहवा ढोले गाईआ। सो मालक जन भगतां सदा रखे याद, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। किसे दी मंगे ना कदे इमदाद, निरगुण निरवैर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। काल कहे महाकाल मेरी डण्डावत, बन्दना विच सीस निवाईआ। चार

❋

❋

कुण्ट कलयुग कूड़ी पाई बग़ावत, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। नाम मिले ना किसे न्यामत, रसना रस ना कोए चखाईआ। दीन दुनी करे मज़ाहमत, मज़्हब मज़्हब रिहा टकराईआ। कलयुग रैण अंधेरा शामत, शमा नूर ना कोए रुशनाईआ। कोटां विच्चों जन भगत प्रभू दी अमानत, जिस नूं छोह सके कोए ना राईआ। उन्हां दा लेखा होवे ना अन्त नाल क्यामत, कर्म कांड दी वंड ना कोए वंडाईआ। रोग सोग दी शब्द देवे ज़मानत, सतिगुर शब्द गवाह भुगताईआ। जो आदि जुगादि सही सलामत, साहिब स्वामी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। महाकाल कहे काल वेख लै आपणी निराली नोट बुक, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। धर्म मार्ग सृष्टी गई रुक, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। सच दा पैंडा रिहा मुक, क्रिया कूड़ वज्जे वधाईआ। बिना भगतां तों तूं मेरा मैं तेरा गाए कोए ना तुक, तुख्म तासीर सके ना कोए बदलाईआ। जगत जगदीश सीस जाए किसे ना झुक, जागरत जोत बिन वरन गोत समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां प्रकाश देवे निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण इक्को रंग रंगाईआ।

२५ विसाख शहिनशाही सम्मत ८ निरँजण सिँघ दे बचनां ते हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

दीन दुनी बुद्धी होई भृष्ट, सतिगुर मति रहिण ना पाईआ। एह संदेशा दे के गया सी राम गुरु वशिष्ट, विषयां तों बाहर समझाईआ। कलयुग अन्तिम धर्म धार दा रहिणा नहीं कोई इष्ट, इष्ट देव स्वामी गुरु गुर सीस ना कोए निवाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग वासना भोगे गृहस्त, काम क्रोध लोभ मोह हल्काईआ। किसे भेव खुल्ल्हे ना स्वर्ग बहिशत, जगत पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। दीन दुनी बुद्धी ना होई बिबेक, एका रंग ना कोए रंगाईआ। साहिब सतिगुर दी सब ने छडी टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार नज़र ना आए एक, एकँकार अकल कलधारी सीस ना कोए निवाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप त्रैगुण माया लाए सेक, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। निज नेत्र प्रभ दर्शन सके कोए ना पेख, जगत लोचण मिले ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म करे कोए ना हेत, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा मानव जाती भेख, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। घर

❋

❋

विच घर आपणा दिसे किसे ना देस, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अन्दर वज्जे ना कोए वधाईआ। रुत बसन्ती नाम फुलवाड़ी मौले कोई ना चेत, चेतन सुरत ना कोए कराईआ। कलयुग जीवां कूड़ कुड़यारा बणया लेख, धर्म दी धार संग ना कोए बणाईआ। सतिगुरु दवारा सब नूं भुल्लया आपणा सच्चा देस, जगत यातरू भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। दीन दुनी बुद्धी विच रिहा किसे ना सति, सति विच ना कोए समाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंजां तत्तां लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दीपक जोती किसे गृह ना सके जग, काया मन्दिर नूर ना कोए रुशनाईआ। सतिगुर दरस पाए उपर ना कोए शाहरग, शहिनशाह मिलण कोए ना पाईआ। जगत विकारा रसन बणया मध, अमृत रस गोबिन्द मुख ना कोए चुआईआ। धर्म धार दी सच शरीअत पार कीती हद्द, नौ दवार जगत वासना होई हल्काईआ। धुन आत्मक राग सुणे कोए ना नद, अनाद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। सतिगुर इष्ट जगत जिज्ञासू गए छड्ड, पुरख अकाल दीन दयाल सीस ना कोए निवाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे घर घर आपणा निशाना दिता गड्ड, चार वरन अठारां बरन बचया रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म लडाए कोए ना लड्ड, सुरत शब्द मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सब नूं भुल्ली आपणी यद्द, यदी अन्तर निरन्तर पड़दा ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार वहिण गया वग, नौ खण्ड पृथ्मी दीन दुनी रिहा रुढ़ाईआ। एह खेल हथ्थ सूरे सरबग, जो शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरयामी इक अख्वाईआ। जगत सृष्टी साचा नाम गई भुल्ल, इष्ट देव ईश्वर नज़र किसे ना आईआ। माया ममता विच गई रुल, कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। सच दीपक होया गुल्ल, नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। मेल मिल्या ना सुल्हकुल, जो स्वामी सब दा पिता माईआ। आत्म धार भाग लग्गा ना परमात्म कुल्ल, कूड़ी क्रिया नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। साचा अमृत निजर रस कँवल नाभी विच्चों गया डुल्ह, बूँद स्वांती रस ना कोए चखाईआ। मानव ज़ाती प्रभ दा नाम जपदी नाल बुल्ल्ह, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। शब्द कंडे नाम तराज़ू सके कोए ना तुल, कीमत करता ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं दीन दुनी नव सत्त धरनी धरत धवल धौल मानव जाती बूटा गया हुल, मानस मानव मानुख अमृत फल ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सुहाईआ। सृष्टी अन्दर कलयुग आपणा धरया बल, बलि बावन दए गवाहीआ। जो सब नूं रिहा छल, अछल छलधारी हो के वेख वखाईआ। जिस वरोले अट्ठ सट्ठ तीर्थ जल, समुंद सागरां फोल फुलाईआ। उस

❋

❋

ने खेल रचाया कलयुग कल, कलि कल्की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा भाणा सके कदी ना टल, सतिजुग त्रेता द्वापर दए गवाहीआ। सो साहिब सतिगुर वेखणहारा कूड़ कुड़यारा दल, जगत विकारा नाल मिलाईआ। तिस साहिब तों सद विटहो जाईए बलि बलि, सृष्टी दृष्टी अन्दरों साचा इष्ट दिता भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिंघासण पुरख अबिनाशण निरगुण निरवैर निराकार गया मल्ल, सति दा मालक सति आपणा खेल खिलाईआ।

२६ विसाख शहिनशाही सम्मत ८ जगजीत सिँघ दे नवित हरि भगत दवार जेठूवाल

बावन कहे पूरब पूरब पूरबली साखी, साख्यात दए प्रगटाईआ। बल दवार जिस ने मन्नी आखी, सीस सतिकार नाल झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल उस दी करे राखी, रक्षक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ दी भागां भरी विसाखी, जिस नूं चार जुग वेख वखाईआ। लहिणा देणा पूरब मिले बाकी, अग्गा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर पैज संवारे जाकी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। चरण प्रीती जोड़े नाती, नर नरायण आपणा मेल मिलाईआ। एथे ओथे पुछे वाती, दूर नेड़ा पन्ध ना कोए रखाईआ। सिर हथ्थ टिकाए लोकमाती, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। उत्तम कर भगतां ज़ाती, देवणहारा माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। बावन कहे धुर दी आदि जुगादि रीत, जुग चौकड़ी चली आईआ। जिस दे सिफ्तां वाले गीत, ढोले सृष्टी सदा गाईआ। सो मालक इक अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। जन भगतां वसे सदा चीत, चेतन आपणा मेल मिलाईआ। जन्म कर्म दी परखणहारा नीत, नीतीवान धुरदरगाहीआ। गुरमुखां काया रखे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए रखाईआ। कँवल चरण चरण कँवल बख्श इक प्रीत, प्रीतम हो के मेला मेले सहिज सुभाईआ। मानस जन्म जन्म लेखे लग्गे सिँघ जगजीत, जगत आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। बावन कहे परम पुरख प्रभू मेहरवाना, मेहरवान अख्वाईआ। जुग जुग जन भगतां देवे दाना, दाता दानी धुरदरगाहीआ। गुरसिख उपजाए जगत निशाना, निशाना आपणा नाम दृढ़ाईआ। दए वड्याई विच दो जहानां, दोहरा आपणा खेल खिलाईआ। हरिजन कदे ना होवे बेगाना, दूर नेड़ा वंड ना कोए वंडाईआ। किरपा करे शाह सुल्ताना, सतिगुर दाता अगम्म अथाहीआ। चरण धूढ़ी देवे धर्म दा दाना, वस्त अमोलक आप वरताईआ। इक्की गुरमुख

❋

❋

जगजीत सिँघ नूं हथ्थीं बन्न्हणगे गाना, रंग लाल नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। बावन कहे पूरा भविक्ख्त होया वाक, वाक्या शब्द धार जणाईआ। सतिगुर चरण धूढ़ी नाल लै के जाणी ख़ाक, मस्तक मस्तक नाल छुहाईआ। जो दिवस रैण पुछे वात, घड़ी पल लेखे लाए थांउँ थाँईंआ। सति दा सच जोड़े नात, नाता बिधाता आप बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। बावन कहे हरिसंगत सति सच प्यार मुहब्बत नाम नाल वड्याईआ। जगत कूड़ क्रिया संसार सागर गहर गम्भीर, दो जहान पार कराईआ। जिस दी शरअ दी जगत दी नहीं कोई तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ओह साहिब स्वामी गुरमुखां होण ना देवे दिलगीर, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। विछोड़े विच वहाए कोए ना नीर, नैणां छहिबर ना कोए जणाईआ। गुरसिख सदा सदा भैणां दा बणया रहे वीर, भरावां दा भाई नज़री आईआ। जाण लग्गया सीस ते चिट्टी पगड़्ही बन्न्हणी चीर, चीरा गोबिन्द वेख वखाईआ। मुख लगा के जाणी शकर खीर, मिट्ठा रस रस बणाईआ , बावन कहे मेरा लेखा पूरा होवे लहिणा चुक्के रिषीआं दी तस्वीर, तेरां सौ सतासी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ क्रिया उत्ते मारे लकीर, लाईन आपणी इक जणाईआ।

२८ विसाख शहिनशाही सम्मत ८ बीबी गुरदर्शन कौर पट्टी, मेहर अम्बाला शहर, दे नवित दिल्ली शहर

सतिगुर शब्द भगतन मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। लख चुरासी परखे नीता, चारे खाणी फोल फुलाईआ। गुरमुखां काया करे ठांडी सीता, अग्नी तत तत बुझाईआ। अन्तर निरन्तर वसे हिरदे चीता, मन ठगौरी दए गंवाईआ। सति सच बख्शे चरण प्रीता, प्रीतम हो के मिले धुर दा माहीआ। साचा नाम दे हदीसा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द दयानिध, दीन दयाल अखवांयदा। जन भगतां कारज करे सिद्ध, जन्म कर्म दा लेख मिटांयदा। आत्म परमात्म दी दस्से बिध, सोहँ हँसा जाप जपांयदा। तन काया माटी जाए विध, मन मनुआ आप भवांयदा। दर्शन देवे घर निज, गृह मन्दिर सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग अप रंगांयदा। सतिगुर शब्द गुर पूरा

❋

❋

देवा, देव स्वामी इक अखवांयदा। आदि जुगादी अलख अभेवा, अगोचर आपणी कार कमांयदा। गुरमुखां अमृत रस देवे मेवा, वस्त अमोलक झोली पांयदा। लेखे लावे रसना जेहवा, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा। जन्म जन्म दी लेखे लावे सेवा, साहिब सतिगुर दया कमांयदा। बख्शे धाम निहचल निहकेवा, निहकर्मी आपणा कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि वड देवी देवा, आत्मा परमात्मा आपणा मेल मिलांयदा।

३१ विसाख शहिनशाही सम्मत ८ जसबीर कौर इटारसी, निवासी दे प्रशाद कराउण ते
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

विसाख कहे मेरा समां टप्पयां, टापूआं दा चप्पा चप्पा दए गवाहीआ। मैं खेल तकां इक्को पप्पया, पतिपरमेश्वर पूरन बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्म नाल दो जहान अंगीठा तपया, चार कुण्ट अग्न ना कोए बुझाईआ। जिस शरअ दा बूटा कपया, कपल मुन दा लहिणा देणा झोली पाईआ। जगत विकार हँकार कूड़ा ठप्पिआ, ठप्पा ठाकर आपणा नाम लगाईआ। दीन दुनी दी वेखे हत्या, हत्यारा हो के खेल खिलाईआ। सति धर्म दी दिसे कोए ना सतया, सति सन्तोख विच ना कोए समाईआ। चार कुण्ट लोभ मोह हँकार रतया, हउमे हंगता रंग चढ़ाईआ। मैं अन्त निगाह मार के तक्कया, तख्त निवासी वेख वखाईआ। जिस लेखा पूर कराउणा मदीना मक्कया, काअब्यां पड़दा लाहीआ। उस दा नूर ना रहे छपया, ओहला वंड ना कोए वंडाईआ। दीन दुनी जिस नाम मधाणे नाल मथिआ, मथण करे लोकाईआ। सो पुरख अकाल सर्ब समरथया, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस कलयुग विच्चों सतिजुग चलाउणा रथिआ, रथवाही बणे धुर दा माहीआ। मेरा दरस कर के सगल वसूरा लथिआ, अग्नी तत रिहा ना राईआ। विसाख कहे मैं खिड़ खिड़ा के हस्सया, हस्स हस्स के सीस निवाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले कल रहे ना अंधेरी मस्सया, नूरी चन्द देणा चमकाईआ। तेरा इक्को होड़ा बड़ा उपर सस्सया, हँ ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। जिस दी ख़ुशी विच फिरां नस्सया, भज्जां वाहो दाहीआ। जो खेल करे अलखणा अलख्या, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस दे हुक्म नाल जन भगतां सगल वसूरा लथिआ, चिन्ता रोग रहे ना राईआ। आत्म परमात्म गावे जस्या, तूं मेरा मैं तेरा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। विसाख कहे मैं जगत जहान गया लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। सीस निवावां सूरे सरबंग, निउँ

❋

❋

निउँ लागां पाईआ। सो सरन लगावे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। नाम निधाना चाढ़्हे रंग, दो जहानां उतर ना जाईआ। लेखा वेखे तारा चन्द, सूर्या चन्द सीस निवाईआ। जो भगतां करे ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी आपणा नाम दृढ़ाईआ। नेत्रहीण रहिण ना देवे अंध, अज्ञान अन्दरों दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। विसाख कहे मेरा अन्त अख़ीरी प्रविष्टा, परम पुरख सीस निवाईआ। मेरे साहिब दा इक्को होवे इष्टा, इष्ट देव स्वामी धुर दा माहीआ। जिस मेरा पूरा कीता निसचा, निहचल धाम वेख के ख़ुशी मनाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे गुरमुख गुरसिख दा, हरिजन भेव रहे ना राईआ। जो ग़रीब निमाणयां लेखा लिखदा, कोझयां कमल्यां गंढ पवाईआ। ओह रूप आदि अन्त इक दा, एकँकारा नूर इलाहीआ। जिस दा खेल नित नवित दा, दो जहानां वंड वंडाईआ। ओह लेखा जाणे वार थित दा, घड़ी पल खोज खुजाईआ। झगड़ा मेटे कूड़ क्रिया नित दा, नवित आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखा जाणे अन्दर अन्तर बाहर तन विच दा, विचला भेव आप खुल्हाईआ।