पुस्तकालयभाग २२

पहली जेठ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

जेठ कहे तेई अवतार मिलाओ हथ्थ, बिना हथेली हथ्थ छुहाईआ। किरपा करी पुरख समरथ, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस दा निरगुण सरगुण रथ, आदि जुगादि चलाईआ। ओह देवे अगम्मी वथ, अमोलक हरि वरताईआ। जिस ने कलयुग कूड़ कुड़यारा देणा मथ, मथन नाम मधाणा पाईआ। जन भगतां देवे धुर दी वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। विसाख कहे पैग़म्बर मिलाओ दस्त, दस्तगीर हुक्म सुणाईआ। झगड़ा मुके कीट हस्त, ऊच नीच ना कोए वखाईआ। नाम ख़ुमारी सब ने होणा मस्त, मस्त दीवाने रूप बणाईआ। निगाह मारो उत्ते फ़र्श, ज़िमीं ख़ाक ध्यान लगाईआ। खेल तक्को वाली अर्श, अर्शे आज़म जिस दा नूर रुशनाईआ। जो रहमत रहीम रिहा बरस, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सो सब दा लेखा पूरा करे शर्त, शरीअत शरअ खोज खुजाईआ। निरगुण निरवैर धार आया परत, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जेठ कहे गुरु गुरदेव मिलाओ कर, करनी करता आप दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर वेखो घर, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। सच सरोवर वेखो सर, अमृत

❋

❋

रस पड़दा इक उठाईआ। की दीन दुनी दे के आए वर, वारस हो के शब्द जणाईआ। की खेल करे नरायण नर, वड वडा अगम्म अथाहीआ। जिस दा दे के आए भय भउ डर, हुक्म संदेशा नाम दृढ़ाईआ। ओह वेखणहारा किला कोट हँकारी गढ़्ह, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। जिस झगड़ा पाया चोटी जड़, चेतन आपणी कार कमाईआ। सो मेहरवान महिबूब लेखा जाणे सीस धड़, तत्व तत भेव रहे ना राईआ। जिस दी विद्या निरअक्खर धार आए पढ़, अक्खरां नाल सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। जेठ कहे विष्न ब्रह्मा शिव मार लओ झाकी, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। जिस्म इस्म तक्को ख़ाकी, तन वजूद भेव रहे ना राईआ। लहिणा देणा वेखो बाकी, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ। की हुक्म संदेशा देवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। बिन अक्खरां वाली पढ़ो गाथी, बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। सवाधान हो जाओ अज्ज दी राती, रुतड़ी रुत रुत बदलाईआ। आदि दी आदि सति दी सति वेखो पाती, की पत्रिका रही समझाईआ। जिस दा लेखा अंक रिहा विष्न ब्रह्मा शिव शिव दी छाती, छत्रधारी समझ कोए ना आईआ। जिस दा खेल सदा बहु भांती, अनक कल आपणी कल वरताईआ। ओह लेखा जाणे लोकमाती, दो जहानां पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सुण लै जेठा, शब्दी शब्द जणाईआ। असीं सारे इक प्रभू दी साया हेठा, दुतीआ भाउ ना कोए जणाईआ। तेरे विच कलयुग क्यों होया कौड़ा रीठा, अमृत रस ना कोए भराईआ। जेठ हस्स के किहा मुहम्मदा तेरा सदी चौधवीं अन्तिम ठेका, ठाकर धुर दा रिहा दृढ़ाईआ। शब्दी गोबिन्द वेख लै बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। अवतार इक्को इक दी टेका, टिक्के मस्तक ना कोए रमाईआ। परम पुरख सब दा नेता, निज नेत्र करे रुशनाईआ। जिस दा आत्म परमात्म सदा हेता, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। ओह जुग चौकड़ी कदे ना भुल्ले चेता, अभुल्ल मालक इक अख्वाईआ। सब दा घर घर जाणे लेखा, बचया नज़र कोए ना आईआ। पर्दा लाहे देस परदेशा, देस देसांतर खोज खुजाईआ। जो आदि अन्त रहे हमेशा, जन्म मरन ना रूप बदलाईआ। सो वेखणहारा दस दशमेशा, दहि दिशा भेव चुकाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं आपणे लेखे लाईआ। अन्तिम झगड़ा मेटे मुल्लां शेख़ां, मुसायकां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण जेठ मार लै झाती, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नूर तक लै कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो खेल करे तेरे पहले दिवस दी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ।

❋

❋

जगत जहान तोड़ के नाती, सगला संग ना कोए बणाईआ। की हुक्म संदेशा देवे लोकमाती, कायनात की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक नूर इलाहीआ। जेठ कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो मैं इक्को नाम जपदा, जगजीवण दाते सीस निवाईआ। जेहड़ा प्यासा नहीं दीन मज़्हब दी रत्त दा, मानव वंड ना कोए वंडाईआ। जो प्यारा तत्व तत दा, खोजणहारा थांउँ थाँईंआ। उहदा नज़ारा निरगुण सति दा, सति सरूप नूर इलाहीआ। उस दा खेल अकथना अकथ दा, कथनी कथ ना सके राईआ। जिस दे दर्शन सगल वसूरा लथ्थदा, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। ओह मालक दिसे घट घट दा, हर घट रिहा समाईआ। जिस झगड़ा मेटणा दीन मज़्हब दी वट्ट दा, शरअ दा लेखा रहे ना राईआ। ओह कलयुग कूड़ी क्रिया जड़ां कटदा, कटाक्ष आपणा नाम रखाईआ। जिस दा शहिनशाही सम्मत अट्ठ जावे टप्पदा, टापूआं दे परे वेख वखाईआ। उस झगड़ा मेटणा मन मति दा, सतिगुर मति इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जेठ कहे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखो आपणीआं तांघां, चार जुग दा ध्यान लगाईआ। प्रेम लहर दीआं वेखो कांगां, तन वजूद तों बाहर ध्यान लगाईआ। जिस ने आपणी खेल दा वरतणा स्वांगा, की स्वांगी आपणी कल वखाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पांडा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जिस झगड़ा मेटणा आपणे नाउँ दा, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। हिस्सा रहिण नहीं देणा सूर गाँ दा, पशूआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। सब नूं सुत बणाउणा जोती धार माँ दा, पिता पुरख अकाल वड्याईआ। कलयुग रूप रहिण नहीं देणा काँ दा, कागों हँस आप उडाईआ। झगड़ा मेटणा बाहू बल बांह दा, हंगता गढ़्ह दए तुड़ाईआ। माण रहिण देणा नहीं किसे थाँ दा, निथाव्याँ होए आप सहाईआ। इक्को गृह सुहाउणा सचखण्ड कलां दा, ख़ुर्द दा डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जेठ कहे मैं अवतार पैग़म्बर गुरुओ बड़ा तता, तपदयां शांत ना कोए कराईआ। सुणो धुर दा अगम्मी पता, पतिपरमेश्वर रिहा सुणाईआ। जिस विच फ़र्क होवे ना रता, रती वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को डंका वज्जणा फताह, जो प्रभ आपणे हथ्थ वखाईआ। कलयुग रहिण नहीं देणी बहु मता, मति मतांतर देणा मुकाईआ। जो इशारा दिता नानक तपा, बग़दाद विच सुणाईआ। तिस दा लेख लिखाउणा टप्पा टप्पा, नौ सौ नड़िनवे अक्खरां नाल वड्याईआ। एह खेल हथ्थ पुरख समरथा, जो अदि अन्त आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी कल आप वरताईआ। जेठ कहे मेरा तन वजूद वेखो सड़दा, अग्नी तत तपाईआ। जगत जहान तक्कयो लड़दा अग्गे हो

❋

❋

ना कोए अटकाईआ। पहलों हिस्सा वंडावे चड़दा, फेर लहिंदी दिशा पए दुहाईआ। पहाड़ दक्खण नाल मरदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। एह खेल प्रभू दे घर दा, धरनी उत्ते वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। जेठ कहे मैं निगाह मारी विच ब्रह्मण्डां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरे साहिब दीआं अगम्मी वंडां, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्दा, सूर्या चन्द सीस निवाईआ। पैग़म्बरां पूरीआं करनीआं मंगां, मुहम्मद निउँ निउँ लागे पाईआ। जिस ने लेख मुकाउणा शरअ दीआं कंधां, कन्ढ्ढी बैठा वेखे धुर दा माहीआ। जिस दी सिफ्तां गाउणीआं बत्ती दन्दां, रसना जेहवा नाल मिलाईआ। उस दा खेल होणा अचंभा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम मेटणा पन्धा, पाँधी चार यार रोवण मारन धाहीआ। सदी बीसवीं हज़रत ईसा समां लँघ, मसीह बिन नैणां नैण तकाईआ। मूसा वेखे आपणा रंगा, अट्ठ सट्ठ रहे कुरलाईआ। तेई अवतार कहिण साडा पन्ध मुक गया लम्बा, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। नानक गोबिन्द कहे प्रभू दा खेल सब तों चंगा, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। जिस दे हुक्म नाल होवे दंगा, दंगल वेखे जगत लोकाईआ। शब्दी शब्द खड़कणा खण्डा, खण्डा खड़ग सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। जेठ कहे सुणो बचन अवल्ला, सब नूं दयां सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे नूर इलाही अल्ला, आलमीन बेपरवाहीआ। जो वसया सचखण्ड सच महल्ला, दरगाह साची सोभा पाईआ। उहदा लेखा जला थला, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा नूर नुराना अगम्मी दीपक बला, जोती जाता डगमगाईआ। ओह खेल करे इक इकल्ला, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जिस ने सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर धुर दे कलमे दा बोलणा हल्ला, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। सो सच सिंघासण पुरख अबिनाशण इक्को मल्ला, तख्त निवासी नज़री आईआ। जिस दा निहचल धाम अटला, महल्ल अटल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण जेठ ना मार आपणा दाबा, ग़ुस्से विच जणाईआ। ज़रा तक नूर अगम्मी महिराबा, महिबूब बेपरवाहीआ। जिस दा सारयां नाल वायदा, कौल इकरार तोड़ निभाईआ। जिस दा हुक्म सदा बाकायदा, बेकाइदगी विच कदे ना आईआ। ओह होवे ना कदे अलाहिदा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे कोलों सारयां ल्या फ़ायदा, नाम कल्मयां दीआं झोलीआं मात भराईआ। ओह कलयुग अन्तिम लैण आए जाइज़ा, जाइज़ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जेठ कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो मैं की

❋

❋

दस्सां, दस्सण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द हस्सां, हस्स हस्स के दयां वखाईआ। निरगुण धार वेखो बिना जगत नेत्र अक्खां, लोयणां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं कहिंदे पुरख समरथा, मालक ख़ालक नूर इलाहीआ। उस दे चरण कँवलां विच ढट्ठा, कदमां धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस दा सब दे नाल वअदा कौल इकरार बिना अक्खरां तों लिख्या पटा, पाटल हो के रिहा समझाईआ। जिस सृष्टी नूं ज़ीरो ज़ीरो नाल करना बटा, इक दा अंक हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस दा शहिनशाही सम्मत अट्ठ जांदा नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। उस ने सृष्टी नूं दो धड़ विच करना इक्ट्ठा, इक्ट्ठा आपणा हुक्म सुणाईआ। शाह सुल्तानां सीस विच पाउणा घट्टा, तख्त ताज ना कोए हंढाईआ। ज़रूर चार कुण्ट पवेगा रट्टा, रुटीन विच लेखा दए लिखाईआ। कलयुग चीथड़ पुराणा फटा, अन्तिम रोवे मारे धाहीआ। मुहम्मद अहिमद फिरे नट्ठा, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक वरताईआ। जेठ कहे मैं कोझा कमला, कामल मुर्शद रिहा जणाईआ। जिस दीन दुनी दे तकणा अमला, इलम आलमां वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं सब ने कहिणा जट्ट यमला, यादव कृष्न दए गवाहीआ। उस महिबूब ने किसे दी कुक्खों नहीं जम्मणा, जम्मण वाली कोए ना माईआ। गुलशन वेखणा दीन दुनी दा चमना, चम्म दृष्टी फोल फुलाईआ। जिस दे भय विच गुरु अवतार पैग़म्बर कम्बणा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस ना कोए उठाईआ। उस दा हुक्म दो जहानां मन्नणा, मन दी मनसा ना कोए वखाईआ। जिस जो घड़या सो भन्न्हणा, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। कूड़ कुड़यारा अन्तिम दंडणा, डण्डावत सब दी वेख वखाईआ। निशान मेट के तारा चन्दना, चन्द नूर करे रुशनाईआ। गोबिन्द लहिणा पूरा करना पूरब दुष्ट दमना, दामन पल्लू नाम फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा खेल आप खिलाईआ। जेठ कहे उफ़ हाए, दरोही हक ख़ुदा। सच तारीफ़ रिहा सुणाए, मालक महिबूब बेपरवाह। सदी चौधवीं मिले सज़ाए, साहिब सुल्तान रिहा दृढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमा। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण जेठा कुछ होर दस्स, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। ख़ुशीआं नाल हस्स, हस्स हस्स के दे समझाईआ। तूं किस दे होइयों वस, वास्ता किस दे नाल जुड़ाईआ। जेठ कहे मैं ख़ुशीआं विच रिहा नस्स, भज्जां वाहो दाहीआ। जिस साहिब दा तुसां चार जुग गाया जस, सिफ्तां विच सिफ्ती ढोले जगत सुणाईआ। मैं उस दे होया वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जिस कलयुग अंधेर मेटणा मस, चन्द गोबिन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। पैग़म्बर कहिण आह

❋

❋

ला तनज़ीमो वलज़िसता मवीज़े नाचकुसता शहिज़ीने नूरो नज़हक, आलमीने बहिज़क, उलज़ी अवज़िद, नूरे नहिविद, परवीदे परवरदिगार, गोशे नूर नुराना चमत्कार, आहला अज़ी अली अल्ला इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे मोहजिस्ता, ज़वी इक अल्लाह, ख़त ख़तूत कोई ना लिखदा, कलमा अगम्म दए दृढ़ा। ओह वाहिद नूर इक दा, नूर नूराना इक रुशना। जो सब दा अन्तर निरन्तर विध दा, विद्या तों बाहर बेपरवाह। जिस खेल वेखणा लहू मिझ दा, मजलस शतरूआं वाली लगा। एह खेल अगम्मी बिध दा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ल्ए उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वडा वड वड्याईआ। जेठ कहे अवतार पैग़म्बर गुरु सुणो हुक्म अगम्म, धुर दा दयां सुणाईआ। झगड़ा छड दयो चम्म, चम्म दृष्टी लओ बदलाईआ। इक्को धार समझ लओ ब्रह्म, पारब्रह्म नूर इलाहीआ। ना कोई हरख सोग़ ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। सारे परम पुरख दी धारों पए जम्म, आत्मा जन्मे कोए ना माईआ। सुणो हुक्म बिना सरवण कन्न, कन्ना गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। जिस उम्मत नबी रसूलां देणा डंन, डंका शब्द करे शनवाईआ। वेखो रोवे तारा चन्न, चार यारी रोवे मारे धाहीआ। बौहड़ी नेत्र नैणहीण होए अन्न्ह, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। जेठ कहे पैग़म्बर आवो अग्गे, आगमन विच ताड़ी दयां वजाईआ। आपणे वेखो घर घर दीपक जगे, चराग़ाहां की रुशनाईआ। उम्मत विच फिरो भज्जे, भज्जो वाहो दाहीआ। तुहाडे कलमे विच केहड़े मुरीद बज्झे, केहड़े मुरदे कबरां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को ब्यान दयो सभे, हज़रत ईसा मूसा ध्यान रखाईआ। मुहम्मद तेरी सदी चौधवीं वंञे, वञ्झ मुहाणा हथ्थ ना कोए रखाईआ। सच दस्स केहड़े माढ़े ते केहड़े चंगे, कलमे दी कलमा दए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पड़दा आप उठाईआ। मुहम्मद कहे मेरे मालक कुल वज़ीह, कदमबोसी सीस निवाईआ। तूं आलमे आलीशान तवज़ीह, तहिज़ीब तेरी नूर इलाहीआ। तेरा दाइरा इक वसीह, वसल दे यार बेपरवाहीआ। तूं मालक हक तबी, तबीअत सब दी दे बदलाईआ। तूं नूर इलाही रब्बी, रब्बे आलमीन मालक इक अख्वाईआ। मेरी लँघदी जांदी चौधवीं सदी, हाए सदमे विच दयां दुहाईआ। दस्त तेरे अग्गे खलोता बद्धी, सजदा बिना सीस सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। ख़ुदा कहे ख़ुद ख़ुदी कि ज़वी, जाऊला महव, ताविस्ते नवू, ज़ाने मजिद, शाकूके नज़ा, वलहिस्ता, मुनहिजी, ज़ूए वज़ज़ अर्शे अज़ज़, ख़ाके तज़िक नूरे ज़हिक, ख़ालके ख़लल, ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच

❋

❋

दा हुक्म आप वरताईआ। मुहम्मद कहे हज़रत ईसा, इस्म सीस निवाईआ। ईसा कहे सुण मूसा, जिस्म जिस्म जिस्म दए दुहाईआ। परवरदिगार दा नूर इलाही ते काला सूसा, काली कमली वाला वेख वखाईआ। जिस ने खेल खिलाउणा चीना रूसा, पातालां पर्दा दए उठाईआ। की हुक्म देवे शाह अबनूसा, हज़रते बेनज़ीर की आपणी कल वरताईआ। वाहिद कलमा कलमा कायनात दा दूता, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा सम्मत शहिनशाही अट्ठ विच मिले सबूता, साबत बाबत आपणी आप दए कराईआ। जिस नूं झुकणे जगत दे तन वजूद कलबूता, कल्मयां तों बाहर कायम मुकायम आपणा हुक्म दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। जेठ कहे गुर अवतार पैग़म्बरो होर वेखो धमाका, धर्म धर्म नाल जणाईआ। जिस नूं कहिंदे परवरदिगार पाकी पाका, पाकीज़ा की आपणा हुक्म वरताईआ। सच पुछो उस पंचम जेठ चढ़ना राका, राकब हो के धुर दा माहीआ। जिस नूं मुहम्मद ने किहा मेरा आका, अक्ल बुद्धी तों बाहर डेरा लाईआ। उस ने दीन दुनी दा बदल देणा साका, साख्यात आपणा नूर करे रुशनाईआ। छोटीआं छोटीआं रहिण नहीं देणीआं शाख़ां, शनाखत विच रफ़ाकत सब दी दए बणाईआ। नाम कलमे दीआं वक्खरीआं वक्खरीआं जो चलदीआं रहीआं कलासां, अक्खर अक्खरां नाल बदलाईआ। तिस साहिब ने वेखीआं गोपीआं काहनां वालीआं रासां, मण्डपां मण्डलां आपणा खेल खिलाईआ। मंज़ल बामंज़ल कटीआं वाटां, भज्जयां वाहो दाहीआ। अन्त लेखा वेख्या सब नूं प्या घाटा, अवतार पैग़म्बर गुरु सारे आपणा लेखा रहे जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर मिट जाणीआं ज़ातां पातां, जगत शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। जेठ कहे सारे मैनूं दयो थापी, विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी बणाईआ। क्यों मेरे विच प्रभू दे हुक्म दी ओह होण लग्गी कापी, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र ना सकण समझाईआ। कोई ग्रन्थ शास्त्र नहीं कहि सकदा मैं किन्ने तारे पापी, मैनूं पढ़न वाले कितने पार लँघाईआ। गुरु अवतार पैग़म्बर किसे सिख दी लिखी नहीं साखी, जो सचखण्ड बैठे डेरा लाईआ। सतिगुर शब्द तों बिना ते शब्द गोबिन्द तों बिना मन्नी किसे नहीं आखी, आख़र अक्खरां तों बाहर हुक्म दिता दृढ़ाईआ। एसे करके कलयुग दे अन्तिम सब ने औंखी दस्सी घाटी, बिना परम पुरख तों घाटा पूर ना कोए कराईआ। अन्तिम अन्तिम लँघदयां लँघदयां लँघदयां सब दी आ गई वाटी, पिछला पन्ध रिहा ना राईआ। सारे अवतार पैग़म्बर गुरु हथ्थ मारो आपणी छाती, बिना तन वजूद आपणा हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम इक्को एकँकार कमलापाती, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहि के सारे गाईआ। ओह सदा सदा अबिनाशी, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जां उहदा खेल तक्कया

❋

❋

हो गया घनकपुर दा वासी, जिस नूं घनईया राम शाम बैठे सीस निवाईआ। फेर वेख्या उस दी जोत जोत प्रकाशी, तन वजूद विच्चों करे रुशनाईआ। पहली जेठ कहे मेरी सब ने मन्नणी आखी, धुर दे अक्खरां नाल सुणाईआ। जन भगतो भगवन ने करनी तुहाडी राखी, सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। क्यों पंचम जेठ नूं उम्मत दी बदल जाणी हयाती, पिछला जीवण पिच्छे दिता लँघाईआ। हुण पूरन जोत ते पूरन प्रकाशी, ते पूरन हर घट नज़री आईआ। किसे दा लहिणा रहिण नहीं देणा बाकी, बाकायदा सब दा लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। जेठ कहे जाग ओ जेठा पंज्या, जिस दे उत्ते पंजा निशान ना कोए लगाईआ। आह वेख ते ओह वेख सब दा वेला वंञया, वञ्झ मुहाणा हथ्थ ना किसे रखाईआ। सब दा लेखा बिना किलीआं तों सचखण्ड विच टंगया, जिस नूं फड़ के वेखण कोए ना पाईआ। क्यों एह वर अवतार पैग़म्बर गुरुआं मंग्गया, प्रभ दे अग्गे ख़ाली झोलीआं डाहीआ। तेरा खेल तकणा विच वरभंडया, लोक परलोक वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंचम जेठ कहे जेठा मेरी निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं बड़ा मित्र प्यारा यार, जुग जुग दा नज़री आईआ। जिस ने सद्दे तेई अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव जोड़ जुड़ाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद खिच्च ल्यांदा कर प्यार, मुहब्बत विच मुहब्बत लई अंगड़ाईआ। दस गुर गुर जोत कर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। ओ दुनिया वाल्यो तुहाडा सम्बल देस होया त्यार, जिस सम्बल नूं सारे गाईआ। पंचम जेठ ते दिन सी मंगलवार, घर घर वज्जी वधाईआ। शेर सिँघ दा शेर रूप अपार, शरअ तों बाहर शहिनशाह अख्वाईआ। पूरन विच्चों पूरन होया त्यार, सो पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जन्म दा जन्म ते जन्म दा उधार, उदर तों बाहर दा लेखा दिता दृढ़ाईआ। नवां जामा पहन के होवे आप उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। फेर जाए जगत सागरां तों पार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे रुशनाईआ। सब नूं जगाउंदा जाए हिलाउंदा जाए उठाउंदा जाए गफ्लत विच्चों कराउंदा जाए बेदार, वेदी सोढी दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पंचम जेठ कहे मैं आवांगा। परम पुरख दा खेल समझावांगा। शब्दी धार डंक वजावांगा। राउ रंक आप उठावांगा। दवार बंक इक वडयावांगा। जिस खेल कीता पुरी घनक, तिस दा घर इक सुहावांगा। जिस दी आशा रख के गया भगत जनक, जनक सपुत्री सीता नाल मिलावांगा। अग्गे सच बणा के बणत, सोहणा राग अलावांगा। सब दा इक्को माही ते इक्को कन्त, ख़ावंद इक्को इक समझावांगा। गढ़्ह तोड़ के हउमे

❋

❋

हंगत, हँ ब्रह्म इक दृढ़ावांगा। बोध अगाधा बण के पंडत, धुर दी सिख्या इक समझावांगा। जन भगतो तुहाडा नाता तोड़ के स्वर्ग बहिशत जन्नत, सचखण्ड दवार वसावांगा। जिथ्थे ना कोई आदि ते ना कोई अन्त, मध दा लेखा परे हटावांगा। जिस दे दर्शन नूं लोचदे सन्त, सो शब्द तुहाडे अन्तर आप वसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप उठावांगा। पंचम जेठ कहे मेरे साहिब दे कोल होवे सतरंगा, सति सतिवादी दया कमाईआ। मुहम्मद संभाल ना सके तम्बा, चार यारी भज्जे वाहो दाहीआ। ईसा फिरे पैरीं नन्गा, कदम कदम नाल बदलाईआ। मूसा हैरान होवे अचंभा, की कुदरत दा मालक खेल खिलाईआ। राम कहे सीता वेख लै कलयुग कन्ढ्ढा, राम दा राम ल्ए अंगड़ाईआ। कृष्न कहे बिना रथवाही तों शब्दी धार कराए जंगा, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। नानक कहे साहिब सूरा सरबंगा, की आपणी कल वरताईआ। गोबिन्द कहे सतिगुर शब्द फिरे विच ब्रह्मण्डां, कोटन कोटि चरणां हेठ दबाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जीव जहान पाईआं वंडां, हिस्से अवतार पैग़म्बर गुरुआं हथ्थ फड़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त परवरदिगार सांझा यार सब दा सीना करे ठंडा, आत्म परमात्म आपणी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पड़दा आप चुकाईआ। जेठ कहे प्रभु पड़दा चुक्क दे, चुक्के जगत अंधेर। पड़दे लाह दे ओहले लुक दे, करदे आपणी मेहर। भेव खुल्हा दे धुर दी तुक दे, दुतीआं रहे ना तेर मेर। लेखे मुका दे जनणी कुख्ख दे, चुरासी पए फेर ना गेड़। झगड़े मुका दे भुक्ख दु:ख दे, नौ खण्ड पृथ्मी आपणा गेड़ा गेड़। गुर अवतार पैग़म्बर सुक्खणा सुक्खदे, कलयुग अन्तिम ना ला देर। कूड़ी क्रिया जड़ पुट्ट दे, हउमे हंगता दे नबेड़। लेखे मुका दे काम क्रोध लुट्ट दे, माया ममता ना रहे अंधेर। कौल इकरार पूरे कर दे गोबिन्द सुत दे, कलि कल्की इक अवतार। तेरे वक्त निशाने ढुक दे, अमाम अमामा परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शाह पातशाह सच्ची सरकार। जेठ कहे मेरी आसा इक लोड़ीदी, लोआं पुरीआं तों बाहर जणाईआ। कल्पना मेट दे कलयुग मन दी, मनसा मूढ़्ह रहे ना राईआ। जोत जगा दे काया तन दी, तन वजूद होवे रुशनाईआ। धार बदल दे जीव जगत जन दी, जागरत जोत डगमगाईआ। चुग़ली निंदिआ मिटा दे कन्न दी, सरवण सुणन कोए ना पाईआ। तृष्ना कूड़ रहे ना धन दी, नाम भण्डारा इक वरताईआ। वेख खेल गोबिन्द चन्न दी, जिस नूं चन्न सितारा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। पहली जेठ कहे पंचम होणा सच दिहाढ़ा, धुर दी ख़ुशी बणाईआ। सतिगुर हथ्थीं रंग लाउणा गाढ़ा, लाल गुलाला सोभा पाईआ। प्रगट

❋

❋

होवे धुर दा लाड़ा, पूरन सतिगुर धुर दा माहीआ। जिस ने फिरना करबले वालीआं विच उजाड़ां, जंगलां जूहां खोज खुजाईआ। जिस दे पिच्छे लग्गणीआं धाड़ां, धाड़वी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। बिना नबी रसूलां तों जिस ने गाउणीआं वारां, सिफ्तां तों बाहर सिफ्त सालाहीआ। जिस दा तीर कमान खण्डा खड़ग खड़कणीआं तलवारां, तरकश नाल जुड़वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा दिवस होवे सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। करे खेल पुरख निरँजणा, आदि निरँजण नूर इलाहीआ। उस नूं कहिंदे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। उस ने दुनिया दे विच फेर जम्मणा, जन्म दिन पूरन ल्ए मिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जिस दी शब्दी धार कोलों कम्बणा, काअबे पए दुहाईआ। जिस दे हुक्म नाल सब दे कढणे संमणा, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। भाणा जगत जहान पैणा मन्नणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक वड वड्याईआ। पंचम जेठ कहे मैं चढ़ के आउणा जग, जागरत जोत करां रुशनाईआ। कलयुग वेख बपड़ा बग, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जन भगत तकां उपर शाहरग, नौ दर दा डेरा ढाहीआ। फेर ओह तकां जिन्हां दे सीस उत्ते बद्धी पग्ग, जो परगणे आपणे विच वसाईआ। पता नहीं किस तरह चार जुग दे विछड़े ल्ए लभ्भ, खोजे थांउँ थाँईंआ। अमृत झिरना झिरा के विच कँवल नभ, बूंद स्वांती दिते टपकाईआ। जगत द्वैत विच्चों कढ, बन्दना आपणी दिती समझाईआ। जिस ने प्रेम प्यार विच बन्न्हणे सभ, सभा मलेछां देणी समझाईआ। ओसे नूर इलाही नूं आलमीन कहिण रब्ब, रब्बे आलमीन कहि के सीस निवाईआ। उहदा मिलण दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा सबब्ब आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वंड आप वंडाईआ। पंचम जेठ कहे ईसा दा पूरा करना वाक, हज़रत हज़रत हकीर हो के सीस निवाईआ। उस दा वक्त बदल जाणा उत्ते कलाक, कलाक घड़ी दए गवाहीआ। क्यों निरगुण दी निरगुण नाल होणी टाक, हुक्म हुक्म नाल टकराईआ। कलमे अग्गे कलमा करे ना कोए वाक, भज्जे ना वाहो दाहीआ। सलीब पाउण लग्गया हज़रत गया सी आख, बिना अक्खरां आख सुणाईआ। मेरा मालक ते पिता आवे आप, जिस नूं बाप कहि के सीस निवाईआ। ओह मुरीदां मुशर्दां सब दा खोल्हे ताक, तकवा आपणा इक समझाईआ। उहदे कोल बिना हरफ़ां तों किताब, जेहड़ी कुतबख़ान्यां विच ना कदे टिकाईआ। जिस वेले आवे विच योरप उस दा पहला खोल्हे बाब, जिस बाब विच बाबल दा भेव दए चुकाईआ। उथे ना कोई सवाल ना कोई जवाब, जवाबतल्बी विच सारे सीस निवाईआ। बिना सीस तों होए अदाब, बिना कलमे तों कलमा

❋

❋

रिहा सुणाईआ। पैरस विच उस नूं दए एजाज़, जो अज़ीज़ बण के तमीज़ विच ईसा दी सेवा पिच्छे गया कमाईआ। नाले दस्त मिलावे ते अन्दरों बदल देवे मज़ाज़, एह आपणा खेल खिलाईआ। पहलों मुख ते रखे नकाब, फेर पर्दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। जेठ कहे मैं करदा रिहा उडीकां, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। रखदा रिहा उम्मीदां, तृष्ना जगत वाली गंवाईआ। पैग़म्बरां दीआं तकदा रिहा ईदां, ईदलफितर खोज खुजाईआ। वेखदा रिहा की वसीहतां, की वसल विच असल गए समझाईआ। तकदा रिहा नसीहतां, तीस बतीसा हदीसा की पढ़ाईआ। लभ्भदा रिहा असलीअतां, भज्जया वाहो दाहीआ। जिस वेले सदी चौधवीं आई सब दीआं अन्दरों वेखीआं तबीअतां, तबा बदली कूड़ लोकाईआ। मैनूं रो के किहा कुरान मजीदा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तेरा दरस होवे ना किसे दीदा, दीदा दानिस्ता दर्शन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। हुक्म कहे मैं बड़ा वडा, सतिगुर शब्द हुक्म वड्याईआ। मेरा निशान पुरख अकाल गड्डा, गाॅड गाईड हो के सानूं दए वखाईआ। मेरा पुरीआं लोआं विच नहीं कोई अड्डा, मातलोक वंड ना कोए वंडाईआ। मैं किसे दीन मज़्हब विच नहीं बध्धा, शरअ ज़ंजीर ना कोए रखाईआ। नूरी धार हो के निंरकार हो के वसा हर जग्हा, घट घट अन्दर आपणा डेरा लाईआ। सृष्टी दी दृष्टी वेखां मन वासना होई कग्गा, काग हँस ना कोए बणाईआ। धर्म दी दिसे कोए ना सभा, सभा मलेछां बैठी आसण लाईआ। पिता पूत करे दग़ा, गुर चेला करे लड़ाईआ। घर घर लग्गी अग्गा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मध विकार दा लैंदे मज़ा, आत्म रस ना कोए चखाईआ। कलयुग अन्तिम सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, काज़ी मुला शेख़ मुसायक रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सच दी करनी कार कमावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। पुरख अकाल खेल खिलावेगा। सतिगुर गोबिन्द पड़दा लाहवेगा। जोती जाता डगमगावेगा। लोकमाती वेस वटावेगा। कलयुग वेख अंधेरी राती, नूरी नूर चन्द चमकावेगा। सब दा लहिणा देणा देवे बाकी, पिछला लेखा झोली पावेगा। अग्गे दस्स के साखी, साचा नाम इक दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग इक रंगावेगा। साचा रंग इक्को रंगेगा, रंगणहार गोपाला। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां लँघेगा, खेले खेल दो जहानां। वस्त अमोलक नाम वंडेगा, परम पुरख कृपाला। कलयुग कूड़ कुड़यार दंडेगा, दीनां बंधप दीन दयाला। जन भगतां जन्म जन्म दीआं टुट्टीआं गंढेगा, घर घर होए आप रखवाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर

❋

❋

दा हरि, धुर मालक दीन दयाला। दीन दयाल साहिब सुख सागर, हरि करता नूर अलाह। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, कोट जन्म दे पूरब बख्श गुनाह। सति सच बणाए सौदागर, वणज इक्को इक करा। भाग लगाए काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ कर रुशना। दर आयां देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिका। जो संदेशा दे के गया तेग़ बहादर, दिल्ली दवारे कर दुआ। पुरख अकाला गुरमुखां बणे चिट्टी चादर, कलयुग काला सूसा दए लुहा। मेहरवान होवे करता कादर, कुदरत कादर मेहरवां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरिजन बख्शे अगम्मा नां। हरि का नाउँ हरि निरँकार, नर नरायण दृढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण पावे सार, हरि पुरख निरँजण होए सहाईआ। एकँकारा दए अधार, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता करे प्यार, श्री भगवान गोद उठाईआ। पारब्रह्म ल्ए संभाल, ब्रह्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दवार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, निउँ निउँ लागण पाईआ। देवत सुर धूढ़ी मंगण छार, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक वड्याईआ। चार जुग दे शास्त्र सिफ्त रहे उच्चार, महिमा अगम्म अथाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरयामी जन भगतां लहिणा देणा दए उतार, पूरब कर्ज़ा रहे ना राईआ। सच प्यार दा बख्श भण्डार, अतोट अतुट आप वरताईआ। पहली जेठ कहे जन भगतो मेरी नमो नमो निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मैं सब दा ख़िदमतगार, जो ख़ादम हो के प्रभ दे लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा धर्म इक अख्वाईआ। पहली जेठ कहे मेरी डण्डावत सब नूं बन्दना, बन्दगी वाल्यो सीस निवाईआ। लख चुरासी विच्चों पार लँघणा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दा डेरा ढाहीआ। बिना पुरख अकाल तों किसे कोलों कुछ नहीं मंगणा, देवणहार इक अख्वाईआ। जो दिने जागदयां रातीं सुत्तयां चाढ़्हे रंगणा, सुपन सखोपत जागत तुरीआ आपणा रंग रंगाईआ। उथे पोह ना सके पंजणा, पंचम लेखा रहे ना राईआ। जगत सरीर जिज्ञासूआं वांग जगत विच जम्मणा, तत्तां नाल तत मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। पहली जेठ कहे जन भगतो प्रभ दे नाल कर लओ रिश्ता, नाता इक्को इक जुड़ाईआ। संदेशा देवे जबराईल फ़रिश्ता, इजराईल मेकाईल इसराफ़ील निउँ निउँ सीस निवाईआ। जेहड़ा आदि जुगादी सब दे लेखे लिखदा, जन्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। जिस ने इष्ट आपणा रखया इक दा, एकँकार वाहिद नूर इलाहीआ। तुसां रूप धरना साचे सिख दा, जो गोबिन्द सिख्या गया समझाईआ। बिना पुरख अकाल तों झगड़ा मिटदा नहीं नित दा, आवण जावण पन्ध ना कोए मुकाईआ। तुसां दर्शन करना जो प्यारा साचे हित दा, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। बिन सतिगुर

❋

❋

शब्द मनुआ किसे ना टिकदा, मस्तक टिक्के कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे आदि जुगादी पित दा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ।

ग्रन्थ कहे मेरा नम्बर अख़ीरी बाई, बाईबल दा बाईवां हिस्सा दए गवाहीआ। मुहम्मद दी कुरान दए दुहाई, हदीस इकीसवीं राह तकाईआ। राम बांह रिहा उठाई, पंचबटी आपणा आसण लाईआ। कृष्न वागां रिहा भवाई, दीन दुनी रथ ना संग रखाईआ। नानक कहि के गया चाँईं चाँईं, धुर संदेशा इक अलाहीआ। गोबिन्द ने बूटा पुटया काही, कायनात दिती हिलाईआ। सतिगुर शब्द ने किहा सब दी अन्त दुहाई, दो जहान सीस ना कोए उठाईआ। जिस वेले आवे मालक ख़ालक धुर दा माही, महिबूब नूर इलाहीआ। जन भगतां तों झल्ली ना जाए जुदाई, जुदा जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ओह नूर नुराना नूर इलाही, अल्ला पाक रसूल आपणा खेल खिलाईआ। जिस दी सब ने हाज़र हो के देणी गवाही, गवाह शुद आपणा आप बणाईआ। सतिगुर दी धार ईसा दी कलाक बदल जाणी उत्ते कलाई, कला जगत विच वरताईआ। शरअ दी रहिणी नहीं शहिनशाही, शमां सब दी गुल्ल दए कराईआ। जो आशा रखी सी मुहम्मद ने जिस वेले अली नूं बणाया जवाई, हथ्थ गर्दन पिच्छे टिकाईआ। पिच्छे कदम चलया सी ढाई, ढईआ गोबिन्द वाला वेख वखाईआ। फेर उम्मत तकी जेहड़ी बण गई रूप कसाई, कसम खा के किस्म आपणी गए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वंड आप वंडाईआ। ग्रन्थ कहे असीं बाई सरसे दे विच डुब्बे, गोबिन्द दिता टिकाईआ। साह लैंदे सा उभे उभे, हौक्यां विच सुणाईआ। केहड़ी खुबड़ी दे विच खुब्बे, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। झट शब्द गोबिन्द ने हुक्म दिते गुज्झे, संदेसा अगम्म अथाहीआ। तुहानूं माण मिलणा कलयुग अन्तिम चौथे जुगे, जुगां दा मालक होए सहाईआ। साडे अन्तिम पैंडे मुके, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। अग्गे वास्ते प्रभू दे नाम दे प्रभू ने लैण नहीं देणे भुग्गे, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। हुण इक्को शब्द निशाना उडे, उगण आथण सोभा पाईआ। सतिगुर दे रूप कदी नहीं हुन्दे बुढ्ढे, सतिगुर शब्द सदा वज्जदी रहे वधाईआ। तनां वाले वजूदां वाले अन्तिम लग जांदे जगत वाली खुड्डे, चुरासी विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी रमज़ समझ विच्चों ना बुज्झे, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ।

❋

❋