पुस्तकालयभाग २२

५ जेठ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द पाया वास्ता, जोत जोत जोत सीस निवाईआ। तेरा निरगुण सरगुण रास्ता, रस्ता मार्ग अगम्म अथाहीआ। खेल वेखणा आहिस्ता आहिस्ता, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। किसे होण ना देवीं निरास्ता, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। खेल करना आपणे मण्डल रास दा, रहिबर हो के वेख वखाईआ। भेव चुकाउणा हड्ड मास नाड़ी पवण स्वास दा, साह साह पर्दा आप उठाईआ। साहिब स्वामी सच आखदा, सति तेरी वड्याईआ। तेरा खेल अलखणा अलाख दा, अलख अगोचर लख्या ना जाईआ। तूं नूर नुराना इक्को जापदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दे लेखे वाचदा, सच मालक बेपरवाहीआ। मेरा लहिणा याद कर लै भविक्ख्त वाक् दा, वाकिफ़कार हो के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा इक्को तरला, मिन्नत विच सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी इक्को तैनूं वरना, दूजा संग ना कोए बणाईआ। मैं आदि जुगादि कदे नहीं मरना, जीवण मरन विच कदे ना आईआ। मैं अक्खरां वाला नाम कदे नहीं पढ़ना, निष्अक्खर देणा समझाईआ। मेरा भेव रहे ना चोटी जड़ना, जड़ चेतन संग ना कोए बणाईआ। जलधार वहिण नहीं हड़्हना, समुंद सागर ना कोए डुबाईआ। मैनूं सच दस्स की खेल जुग जुग करना, करनी करते कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मैं दस्सां साचा हित, हितकारी हो के सीस निवाईआ। तेरा खेल वेखां नित, नित नित तेरा संग बणाईआ। जिस कारन आएं लोकमात नवित, नर नरायण फेरा पाईआ। किस तन वजूद वसें चित, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। मेरे साहिब परमेश्वर पित, पड़दा ओहला देणा उठाईआ। की लेखा दएं लिख, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। की सिख्या देवें सिख, साख्यात समझाईआ। कि मालक होवें इक, एकँकार अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्दी सुत दुलार, दूल्हे दयां जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणना सेवादार, लख चुरासी संग बणाईआ। फेर खेल करां अपार, अपरम्पर हो के आप कराईआ। पंजां तत्तां दयां आधार, मानस ज़ाती खोज खुजाईआ। जोती नूर कर उज्यार, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। रूप धरां विच संसार, आप आपणा वेस वटाईआ। तेई तत्तां वाले लै अवतार, आपणी कार भुगताईआ। संदेसा देवां धुर दी धार, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पुरख अकाल कहे पंजां तत्तां देवां माण, तन वजूद वड्याईआ। शब्दी शब्द दे धुंनकान,

❋

❋

अगम्म आवाज़ सुणाईआ। रस अमृत पीण खाण, बख्शिश करां चाँईं चाँईंआ। सुत दुलारे तेरा संग बणावां महान, सगला संग वखाईआ। अवतर रूप हो विच जहान, भज्जां वाहो दाहीआ। तरकश फड़ां कमान, रथां रथ भवाईआ। जुग जुग खेल महान, आपणे हथ्थ रखाईआ। तत्तां तत्व दयां दान, नूर नूर रुशनाईआ। पैग़म्बरां कर इलहाम, आलमीन पड़दा इक चुकाईआ। कलमा दस्स कलाम, कायनात सुणाईआ। सारे करन प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पुरख अकाल ख़ुशी नाल प्या हस्स, सतिगुर शब्द जणाईआ। फिर तन वजूद जामे धारां दस, गुर गुर लोकमात वड्याईआ। अमृत बख्शां रस, निजर इक झिराईआ। आपणे करां वस, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे जुग जुग अवतार पैग़म्बर रूप धरां, तत तत वड्याईआ। ना जन्मां ना मरां, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। साची करनी कार करां, करके दयां वखाईआ। नर नरायण हो के वरां, आपणा मेल मिलाईआ। अगला भेव दस्सां ज़रा, ज़ाहर ज़हूर रुशनाईआ। तन वजूद जगत बणावां शरअ, शरीअत संग रखाईआ। इक्को हुक्म देवां खरा, ख़ालस आप दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैग़म्बर हो के तत्तां विच वड़ां, आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच सच सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सतिगुर शब्द जिस वेले अवतार पैग़म्बर गुरुआं बीत्या समां, समाप्त पिछली खेल कराईआ। अगला हुक्म दस्सणा नवां, नर निरँकार हो के आप दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां फिरां विच चवां, दो जहानां भज्जां वाहो दाहीआ। सच दवारे साचे रहवां, सच सिंघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे अन्दर उपज्या इक तराना, तुरीआ तों बाहर जणाईआ। पुरख अकाल पहरे बाना, जुग जुग वेस वटाईआ। आह कलमा दस्से कलामा, कायनात पढ़ाईआ। रूप धरे अमामा, नूर नुराना नूर इलाहीआ। वेस वटाए धुर दा कान्हा, घनईया सीस झुकाईआ। जिस दा वज्जे इक दमामा, गोबिन्द रिहा सुणाईआ। ओह लेखा वेखो दो जहानां, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। कलयुग अन्तिम पहरे बाणा, बाण अणयाला तीर उठाईआ। शरीअत विच ना होए ग़ुलामा, बन्धन बंध ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वडा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरा खेल की अख़ीरी, आख़र दे जणाईआ। चार जुग दी चलणी पीढ़ी, भज्जणी वाहो दाहीआ। तूं मालक ख़ालक बेनज़ीरी, बेनज़ीर बेपरवाहीआ। कुछ लेखा दस्स तहरीरी, तहरीर विच समझाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा सुण सतिगुर शब्द मेरे दूत, दुतीआ भेव चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों बाद पंज तत धरां कलबूत, काया इक वड्याईआ। दरोही फेर के चारे कूट, कुण्टां दयां हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा मैं वजावां इक डंक, कलयुग अन्त अन्त सुणाईआ। किसे रहिण ना देवा शंक, संसा आप मिटाईआ। सतिगुर शब्द याद रखीं मेरा खेल होणा विच पुरी घनक, अनक कल आपणी कार भुगताईआ। पंचम जेठ रहे ना शंक, संसा दूर कराईआ। उन्नी सौ अठताली बिक्रमी होवे अंक, अंकड़यां नाल गवाहीआ। जगत बणाउणी बणत, बसन बनवारी आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द किहा की खेल करें विच शरीर, सति सच दे जणाईआ। तूं मालक पीरन पीर, बेपरवाह नूर इलाहीआ। किस बिध देवें धीर, धरनी धवल धीर धराईआ। किस बिध बदलें चीर, तन वजूद वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द हुक्म अधारी, हुक्म दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपारी, निरगुण सरगुण तेरी धार चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल होवे न्यारी, अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा संग बणाईआ। नाम कलमा तन जाण उच्चारी, सिफ्तां नाल वड्याईआ। फिर मंगण मंग बण भिखारी, दर ठांडे सीस झुकाईआ। किरपा कर सच्ची सरकारी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सतिगुर शब्द जगत रहिणा नहीं कोई तन, गुर अवतार पैग़म्बर नज़र कोए ना आईआ। जो घड़या सो देवां भन्न, भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। पंज जेठ घर ताबो चढ़ना चन्न, जवंद सिँघ रुशनाईआ। फेर खेल करना जिस नूं समझे कोए ना मन, बुद्धी भेव कोए ना पाईआ। एह माया त्रैगुण लेखा मुकाउणा माटी चम्म, चम्म दृष्टी दृष्ट बदलाईआ। तन वजूद भाण्डा देणा भन्न, लोकमात रहिण ना पाईआ। नूरी जोत जोत दा चन्न, चन्न चन्न करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जे तन माटी भाण्डा दिता फोड़, वजूद रिहा ना राईआ। फिर किधर जाएं दौड़, पड़दा देणा चुकाईआ। तैनूं तक्कीए नाल ग़ौर, गहर गवर वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा खेल अवर का और, अवर दयां जणाईआ। तन वजूद झुल्ले कोए ना चौर, चँवर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप प्रगटाईआ।

❋

❋

सतिगुर शब्द कहे प्रभ जिस वेले रिहा ना भाण्डा कच्चा, तन नज़र कोए ना आईआ। कुछ अगला दस्स पता, अवतार पैग़म्बर गुर सारे बैठे राह तकाईआ। भेव खोल्ह दे रता, रत्न अमोलक हीरे आप उपजाईआ। साची सतिगुर वाली दे मता, कूड़ मति रहे ना राईआ। पुरख अकाल खिड़ खिड़ा के हस्सा, ख़ुशीआं विच नचाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम अंधेरी होई मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उस वेले खेल वेखीं बिना अक्खां, शब्दी शब्द शब्द समझाईआ। जिस दीआं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पाईआ दस्सां, ओह पड़दा दयां चुकाईआ। मैं सम्बल खेड़े वसां, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दस्सां खेल अपारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर जणाईआ। तूं शब्दी सुत दुलारा, दूल्हा इक अख्वाईआ। मैं आपणे रंग रवां निरँकारा, जुग जुग आपणी कार भुगताईआ। सम्बल नगर महल्ल उसारां, सोहणी बणत बणाईआ। जिस दीआं जगत दिसण ना चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। पथ्थर इट्ट ना लावां गारा, दूजी वंड ना कोए रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ करां त्यारा, त्रैभवण धनी हो के वेख वखाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कर प्यारा, प्रीतम हो के दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरा सम्बल केहड़ा देस, सुहञ्जणा कवण जणाईआ। पुरख अकाल किहा अगम्मा लेख, लिखण विच ना कोए समझाईआ। जिस वेले आवां जोती धर के भेस, अवल्लड़ा भेख वटाईआ। दीन दुनी लवां वेख, चारों कुण्ट पड़दा लाहीआ। आपणा धाम टिकाणा बणावां एक, एकँकार हो के सोभा पाईआ। जिस दी आशा रख के गया गुर तेग़ बहादर टेक, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। उस दा लेखा पूरा करना हेत, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा खेल होणा अपार, सतिगुर शब्द दयां समझाईआ। जो आसा रख के गए तेई अवतार, दूआ तीआ नाल मिलाईआ। सो सम्बल गृह करां त्यार, आप आपणी वंड वंडाईआ। नवां महल्ल दयां उसार, घाड़त घड़न आप घड़ाईआ। जिस वेले तेई साल जोबन अवस्था होवे सिँघ शेर उज्यार, आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल किहा मेरा खेल अगम्मा ख़ास, ख़ालस दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द करना विश्वास, विशा अवर ना कोए दृढ़ाईआ। अन्त शेर सिँघ दा सरीर होणा नास, लोकमात रहिण ना पाईआ। मेरा नूर होवे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस नूं झुकणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सीस झुकाईआ। उस दा भेत

❋

❋

खोल्हां ख़ास, ख़ालस आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा सतिगुर शब्द कर लै ग़ौर, ध्यान विच ध्यान रखाईआ। मेरा खेल होणा अवर का और, औरत मर्द समझे कोए ना राईआ। जिस दीन दुनी दा बदलणा दौर, दोहरी आपणी कल प्रगटाईआ। शब्दी धार जोत दा मोड़, अगम्म आपणा रंग रंगाईआ। जिस नूं कहिंदे ब्राह्मण गौड़, अमाम अमामा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। पुरख अकाल कहे सतिगुर शब्द ओह वेख लै आपणा पत्र, पतिरका दयां दृढ़ाईआ। ब्रिकमी तक लै उन्नी सौ इकत्तर, सत्त इक मेल मिलाईआ। पंचम जेठ होवे नछत्र, गृह मिले वड्याईआ। सच तन होवे अगम्मा रत्न, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। धरनी उत्ते चलाउणा रथन, रथवाही आप अख्वाईआ। जिस सब नूं करना मथन, मिथ्या दिसे लोकाईआ। झगड़ा मेटणा रटन, रट्टा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे ब्रिकमी उन्नी सौ इकत्तर तक्क, उन्नी सौ चौदां, सच्ची वज्जी वधाईआ। तन वजूद सरीर आया गाउंदा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जिस नाम वड्याआ आपणी माँ दा, बिशन कौर जणेंदी माईआ। पाल सिँघ दी गोद सुहाउंदा, सोहणा रंग रंगाईआ। हरि कौर दी यद नूं भाग लगाउंदा, सिँघ हीरा नाल तराईआ। आत्म सिँघ सुन्दर सिँघ नाल वडयाउंदा, जीवण सिँघ नाल तराईआ। बंतो तेजो नूर रुशनाउँदा, सोहणा खेल खिलाईआ। नौ वार अक्खां मीट के बन्द कराउंदा, नौ वार फेर खुल्हाईआ। नौ वार रो के हाल सुणाउंदा, साहिब तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तक्कया जगत शरीर, तन माटी वेख वखाईआ। जिस नूं डण्डावत कीती कबीर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पैग़म्बरां किहा दस्तगीर, दस्त दस्त नाल रखाईआ। अवतार कहिण बेनज़ीर, तन वजूद दिता बणाईआ। गुरुआं किहा अमृत ठांडा सीर, झिरना अगम्म झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द किहा जन्मया पूत पंज तत, घर वज्जी वधाईआ। झगड़ा मिटया मास रत, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। अन्तर उपजी धर्म मति, नाम सति जणाईआ। तेरा मालक परमेश्वर पति, परम पुरख अख्वाईआ। जिस अन्तर सद जाणा वस, गृह आपणा डेरा लाईआ। मैं ख़ुशी मनाउणी हस्स हस्स, ख़ुशी नाल हाल सुणाईआ। घर दयां पूरन तेरा नाम लैणा रख, पूरन जोत विच समाईआ। सतिगुर शब्द ना होवे वक्ख, सम्बल सोभा पाईआ। जिस दा इक्को होणा हट्ट, हटवाणा इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर आउण नट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंचम जेठ कहे मैं तक्कया तक्कया जगत सुत , जिस नूं जगत दए वधाईआ। झट संदेसा दिता अबिनाशी अचुत, चेतन दिता कराईआ। ओह वेख तन सरीरां पैंडा रिहा मुक, तत्तां वाला सतिगुरु नज़र किते ना आईआ। शब्दी धार हो के जाणा उठ, नूर नुराना डगमगाईआ। साल उनत्ती रहिणा चुप्प, दो नौ दा लेखा देणा समझाईआ। जिस वेले कलयुग होए अंधेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। शेर सिँघ दा सरीर जाणा छुप, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती नूर उजाला हो के जाणा उठ, नूर नूर करे रुशनाईआ। सम्बल जाणा तुट्ठ, घर आपणे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। पंचम जेठ कहे मैं तक्कया खेल महाना, प्रभ सहिज दिता वखाईआ। पूरन सिँघ जन्मया जिस दा पूरन ब्रह्म निशाना, पूरन वेखे थांउँ थाँईंआ। पाल सिँघ छट्टा दिता दाणा दाणा, चारों कुण्ट दिता वखाईआ। मंगलवार सी गाया गाणा, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। नशा चढ़या जगत जहाना, जगत जगत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। पंचम जेठ कहे मैं होया हक्का बक्का, हैरानी विच जणाईआ। मैनूं अवतारां संदेशा दिता पक्का, सहिज नाल सुणाईआ। पैग़म्बरां किहा हकीकत हका, हक हक दृढ़ाईआ। गुरुआं किहा फ़र्क ना रता, भेव अभेद दिता खुल्हाईआ। एह सम्बल देस सच्चा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जिथ्थे पुरख अकाल आवे नस्सा, भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग रैण अंधेरी मेटे मस्सा, नूरी चन्द चन्द चमकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मारीआं कच्छां, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़े पै गईआं गशां, नेत्र रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पंचम जेठ कहे मैं तक्कया चोरी चोरी, चुराहिआं विच ध्यान लगाईआ। की खेल करे जो हर घट अन्दर घोरी, घोर अंधेरे वेख वखाईआ। जिस दी निरगुण धार डोरी, डोरी गंढ पवाईआ। ओह बण के बांका शौहरी, शहिनशाह आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पंचम जेठ कहे नन्हे बाल नूं आई सुरती, पूरन पूरन रूप समाईआ। जगत जिज्ञासूआं दिती गुढ़ती, आपणा सगन बणाईआ। जिस दी अन्तर लिव धुर दी, धुर सके ना कोए तुड़ाईआ। उन आसा पूरी कीती अनन्द पुर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर डेरा लाईआ। जिथ्थे शब्द जोत जुड़दी, उस धाम दिती वड्याईआ। जिस पूरन दी लोहड़ी वंडी सी गुड़ दी, ओह गुरमुखां नूं मिट्ठा रस खवाईआ। जिस दी डली कदे नहीं ख़ुरदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

❋

❋

हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ बड़ा कानूनी, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। उस ने पूरन सिँघ दा पाल सिँघ तों नाँ धराया नूनी, जिस नून नून विच निरगुण निरँकार डेरा लाईआ। जिस दी आयू इक दो दो तों दूणी, दोहरी खेल खिलाईआ। जिस ने दीन दुनी विच बदल दिती कूणी, काया कुरह वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा खेल वखाईआ। पंचम जेठ कहे मैं वेख्या साढे तिन्न हथ्थ दा मुनारा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस नूं घड़या आप निरँकारा, बाडी अवर ना कोए वखाईआ। जगत जगत दा बणा मुनारा, तत तत नाल चमकाईआ। खेल दस्सदा रिहा अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार भुगताईआ। जिस नूं कहिणा सब ने साचा मीत प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वडा वड वड्याईआ। पंचम जेठ कहे मैं की दस्सां हाल मुरीदां, सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जिस वेले बाल दा तक्कया दीदा, नेत्र नैणा दर्शन पाईआ। मैं समझया खेल कोई पेचीदा, पहचान सके कोए ना राईआ। जिस पैग़म्बरां दीआं पूरीआं करनीआं ईदां, आदत इबादत वेखे थांउँ थाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं तकणीआं वलदीअतां, पड़दा उहदा आप उठाईआ। अग्गे सच देणीआं नसीहतां, हुक्म सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। जेठ कहे मैं रिहा ताक, आपणा ध्यान लगाईआ। मैनूं सब दे याद भविक्ख्त पिछले वाक, वाक्फ हो के दयां सुणाईआ। जिस वेले ईसा ने सति सति दा तक्कया कलाक, घड़ी घड़ी नाल मिलाईआ। झट संदेशा दिता आख, धुर दा हुक्म जणाईआ। वसले वज़ीह आउणा मेरा बाप, मेहरवान नूर इलाहीआ। दीन दुनी बदले हालात, हालत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या खेल संसारी, जगत ध्यान लगाईआ। पूरन काया लग्गे प्यारी, वड्डे छोटे वेख वखाईआ। संसार दी रीती जगत दी धारी, जगत नाल समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जिस वेले बाला होया हुश्यार आपणी लई अंगड़ाईआ। कोई समझे ना जीव संसार, समझ किसे ना पाईआ। किस दा घर किस दा घर बार, मालक कवण अख्वाईआ। किस दा मन्दिर किस कीता त्यार, कवण दीप जोत करे रुशनाईआ। कवण सिंघासण आसण लाए सच्ची सरकार, सोभावन्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सति सति सुणाउंदा, सच सच जणाईआ। पूरन सिँघ निक्का बाला माता पिता खिडाउणयां नाल वरचाउंदा, खिडौणे हथ्थां विच फड़ाईआ। कदी जगत

❋

❋

चूसणी मुख टिकाउंदा, रस जगत वाला चुसाईआ। कदी छणकणा हथ्थ छणकाउंदा, डंका दो जहान वजाईआ। कदे सच प्याला हथ्थ उठाउंदा, अमृत जाम भराईआ। कद डौरु इक वजाउंदा, जन भगतां सद्दा देवे थांउँ थाँईंआ। कदे जगत भम्बीरी वांग भुआउंदा, चारों कुण्ट हिलाईआ। कदे शब्दी गुरज हथ्थ उठाउंदा, विष्न ब्रह्मा शिव डराईआ। कदे धरती मुट्ठी विच दबाउंदा, आपणी कल वरताईआ। कदे देवी देवतिआं ख़ुशी विच जणाउंदा, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। कदी मन के मणके सर्ब भुआउंदा, मणका मणके नाल ठुकराईआ। कदे जगत जहान लड़ाउंदा, सोहणीआं टक्करां दए टकराईआ। कदे दीन दुनी भुक्खी तड़फाउंदा, ख़ाली भण्डारे ना कोए भराईआ। कदे मध दे जाम प्याउंदा, प्याले असुरां हथ्थ फड़ाईआ। कदे जल पाणी बिना तड़फाउंदा, आब हथ्थ किसे ना आईआ। कदे जगत वहिण वहाउंदा, चाह काफ़ीआं नाल रुढ़ाईआ। कदे आपणा स्वांग वरताउंदा, निरगुण सरगुण आपणी अदला बदली विच रंग रंगाईआ। कदे इक तों दो दो तों इक आप आपणा विच छुपाउंदा, छुपया नज़र किसे ना आईआ। कदे मानव मानस मानुख मनमति विच तड़फाउंदा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंचम जेठ कहे मैं तक्कया इक्को साथी, जो सच्चा नज़री आईआ। जिस लेखा पूरा करना ऐराप्त हाथी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे बाकी, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। जिस दी वक्खरी चाल बांकी, निराली इक तकाईआ। सब नूं देवे थापी, थपक थपक सुआईआ। उस ने कोट कोट कोट जन्म दे उधारने पापी, जिस नूं नाम दा धक्का देवे लगाईआ। जिस ने सब दी पूरी करनी वाटी, विष्नूं रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंचम जेठ कहे मैं वेख्या छणकाट, सोहणा खेल खिलाईआ। जिस ने दीन दुनी दा तक्कया घाट, पत्तन बैठा धुर दा माहीआ। जिस ने शरअ दी तकी परात, पुरातन लेखा फोल फुलाईआ। उस ने सब दी मेटणी वाट, अगला पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पंचम जेठ कहे मैं खेलदा वेख्या बाला, सोहणी खेल वखाईआ। नच्चे टप्पे कुद्दे मारे छालां, वलीआ छलीआ आपणा वेस वटाईआ। कदे हस्से ते कदे रोवे बाहला, जिद विच जिद आपणी पूर कराईआ। कदे माँ नूं कढे गाला, कोठे कंधां उत्ते भज्जे वाहो दाहीआ। कदे रोड़यां दीआं बणावे माला, पथ्थर गीटे हथ्थां विच रखाईआ। कदे हथ्थ मारे करीरां डाला, फल फुल्ल दए झड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं तों सुणया अख़ीर, सब ने दिता सुणाईआ।

❋

❋

जिस ने सम्बल दी कीती तामीर, सो सम्बल दा मालक इक अख्वाईआ। जिस अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिती धीर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उस दा खेल होणा बेनज़ीर, नज़र वेखण कोए ना पाईआ। याद रखयो जिस वेले आपणी घड़ी दा उस ने बदल दिता ज़ंजीर, शरअ दीआं ज़ंजीरीआं दए तुड़ाईआ। जन भगतां दी नवीं बणाए तकदीर, पित्तल तों कंचन आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा दिवस सुभागी चंगा, चंगी मिली वड्याईआ। लेखा पूरा पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सुणया सुहागी छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। घर घर वज्जया मृदंगा, नौबत नाम सुणाईआ। अग्गे दीन दुनी दीआं जिस ने नवीआं पाउणीआं वंडां, हिस्से हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जिस दी धार नूं हो गए साल अठवंजा, पंज अट्ठ मिल के वज्जी वधाईआ। जिस लेखा पूरा करना साल साल बवन्जा, सिँघ शेर शेर जणाईआ। अगला हुक्म दा लाउणा पंजा, पंचम आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे भेंटा हो गया लाल चोला, लालन लाल रंग रंगाईआ। दीन दुनी दा वेखे होला, होली दा लेखा दए भुलाईआ। कलयुग कलयुग दा करना गोला, मालक रहिण कोए ना पाईआ। नेत्र रोवे धरनी धौला, धवल मारे धाहीआ। की खेल करे प्रभ मौला, हरि करता नूर इलाहीआ। वायदा पूरा करे कौला, इकरार वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धुर शब्द कहे दिवस दिवस विच्चों बदला, बदली हरि कराईआ। अग्गे होवे धर्म दा अदला, इन्साफ़ वंड वंडाईआ। शरअ शरअ नूं करे कत्ला, कातिल मक्तूल लेखा रहे ना राईआ। जन भगत सुहेले तके रत्ना, रत्न अमोलक खोज खुजाईआ। जिस सम्बल बणाया आपणा वतना, सो बेवतनां ल्ए उठाईआ। वीह सौ उनत्ती बिक्रमी बण गया पत्तना, पंचम जेठ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पंचम जेठ सुहावा, रुतड़ी सच सुहाईआ। सब दा पूरा करे दाहवा, जो दाहवेदार अख्वाईआ। चार जुग दे तके राहवां, रहिबर हो के फोल फुलाईआ। कलयुग दा अन्तिम लेखा करे सावां, साँवल सुन्दर हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंचम जेठ कहे मेरी इक वधाई, वध के दयां सुणाईआ। एह तन उपज्या विच सताई, दो सत्त सोभा पाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर देण गवाही, शहादत गुर भुगताईआ।

❋

❋

एह नूर अगम्म इलाही, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां सिर रखे ठंडीआं छाईं, अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। पंचम जेठ कहे जन भगतो तुहाडीआं जुग जन्म दीआं उडीकां, तारीख़ तवारीख़ दए गवाहीआ। जो मंगदे रहे भीखां, भिक्खक हो के झोलीआं डाहीआ। पढ़दे रहे हदीसां, कलमा नाम अल्हाईआ। झुकाउंदे रहे सीसां, डण्डावत बन्दना सजदयां विच समाईआ। प्रेम प्यार विच पीसण पीसा, चक्की धर्म धार चलाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे हरि जगदीशा, हरि करता वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण ला के नीझां, बिना अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां बाले दीआं भेंटा कीतीआं कमीजां, वस्त्रां नाल सुहाईआ। खिलाउणयां वालीआं चीज़ां, वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस सब दीआं पूरीआं करनीआं रीझां, मेहर नज़र उठाईआ। त्रैगुण दीआं उम्मीदां, तिन्न हार देण गवाहीआ। अकवंजा अक्खरां नानक मारीआं लीकां, बवंजवां शब्द शब्द शनवाईआ। साहिब साहिब प्रीता, प्रीतम नाल वड्याईआ। आदि जुगादी इक्को मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो सब दा सीना करे ठांडा सीता, अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। जेठ कहे मेरी सब दे अग्गे बन्दना, बन्दीख़ाना लैणा तुड़ाईआ। वेखणा इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों खोज खुजाईआ। ओसे दी धूढ़ी मस्तक लाउणा चन्दना, जो चन्द सितारयां करे रुशनाईआ। जिस ने ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघणा, अध विच ना कोए लटकाईआ। जेठ कहे मैं उस दी किरपा नाल भगतो तुहाथों मंगणा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जिस दे हथ्थ नूं चढ़ गईआं रंगणां, ओह लाल रंगीले तुहानूं दए बणाईआ। जिस ने चारों कुण्ट वंञणा, वञ्झ मुहाणयां लोड़ ना कोए रखाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पूरन सिँघ दा सरीर फेर जम्मणा, जिस नूं सम्बल कहि के अवतार पैग़म्बर गुर गए गाईआ। उथे खेल करे सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह शहिनशाह नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने नाम निधाना जन भगतां साचा वंडणा, अतोट अतुट आप वरताईआ।

❋

❋

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत ८ दरबार निवासी दलीप सिंघ, रत्न सिंघ, प्रीतम सिंघ, जरनैल सिंघ, सुलक्खण सिंघ, कश्मीर सिंघ, कश्मीर सिंघ, सतवन्त सिँघ कल्सीआं, गुरचरण सिंघ, भान सिंघ,

हरभजन सिँघ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

साचे नाम दा साचा फक्का, रत्न सिँघ दलीप सिँघ जरनैल सिँघ झोली आप भराईआ। गुरचरण सिँघ सतवन्त सिँघ नाता नाल पक्का, भान सिँघ सुलखण सिँघ जोड़ जुड़ाईआ। हरभजन सिँघ फ़र्क रिहा ना रत्ता, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आत्म धार बख्श के सत्ता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। कश्मीर सिँघ सिंघ कश्मीर नाल रता, रत्न अमोलक दए वड्याईआ। बीज बीजे आपणे वत्ता, सच क्यारी तन सुहाईआ। मार्ग धुर दा अगम्म दस्सा, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। दीन दयाल ख़ुशीआं विच हस्सा, हस्ती आपणी नाल मिलाईआ। निजर धार दा देवे रसा, रस अगम्म अथाह हट्ट विकाईआ। हिरदे अन्दर वसा, वास्ते आपणे नाल रखाईआ। कलयुग मेटे रैण अंधेरी मस्सा, नूर चन्द करे रुशनाईआ। शब्द तीर निशाना एका कसा, दो जहानां रिहा चलाईआ। चार जुग दा लेखा वेखे चूंकि चुनांचि अलबत्ता, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल सर्ब कला समरथा, सतिगुर दाता धुरदरगाहीआ। जिस जगत जहान वेखणा रट्टा, नव सत्त रिहा उठाईआ। ज़ीरो ज़ीरो नाल करे बटा, सिफ़र सिफ़र नाल उडाईआ। गुरमुखो तुहाडी कमाई विच्चों हरिसंगत नूं देणा इक इक टका, हाढ़्ह सतारां वंड वंडाईआ। छत्ती गुरमुखां रूप धरया होवे वांग नटां, नटुआ आपणा स्वांग वखाईआ। छत्तीआं गुरजां बद्धीआं होण उत्ते पट्टां, पटने वाला लिख के छाती नाल लगाईआ। छत्तीआं सज्जे हथ्थ विच फड़या होवे इक इक वट्टा, वटणा खब्बे हथ्थ रखाईआ। छत्ती बीबीआं गल विच होवे पटा, पारब्रह्म लिखणा चाँईं चाँईंआ। छत्तीआं सीस गुंदाउणा इक्ट्ठा, मेढीआं नौ नौ गुंदाईआ। छत्तीआं चुन्नीआं नूं देणीआं गट्ठां, इक दूजी नाल बंधाईआ। छत्तीआं हथ्थ विच फड़या होवे मट्ठा, शगन सतिगुर घर मनाईआ। छत्तीआं कोल ढाई ढाई गिरहा कोरा होवे लट्ठा, पट्टी मस्तक उत्ते बंधाईआ। माझे दा गुरमुख इक फिरे नट्ठा, मुक्ट सीस उत्ते टिकाईआ। छत्ती मध पींदे होण धर्म प्याले गट गटा, बोतलां हथ्थां विच उठाईआ। छत्तीआं खुल्हीआं होण लिटां, खुल्हड़े केस गल लटकाईआ। छत्तीआं कोल होणीआं चिटां, पूरन पूरन धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़्ह कहे मेरे पूरे होए निसचे, निसचे नाल जणाईआ। जम्मू वाले चार बणे होण फ़रिश्ते, जबराईल मेकाईल इजराईल इसराफील रूप बणाईआ। भयानक रूप होण दिसदे, शकल डराउणी सोभा पाईआ। सब ने इष्ट रखणे इक दे, एकँकार सीस निवाईआ। दुलारे बणने

❋

❋

छत्ती गुरमुख परम पुरख पित दे, पगड़ी कंचन रंग रंगाईआ। छत्तीआं बोलणा झगड़े मिट गए नित दे, चुरासी गेड़ रिहा ना राईआ। पंज लिखारी होण लिखदे, पग्गां पुठीआं सीस टिकाईआ। पंजां प्यारयां काले निशान लाउंणे उत्ते हिक ते, इंच चार चार लम्बाई चौड़ाईआ। छत्ती फुल्ल गुलाब आउण सिट दे, पत्ती पत्ती नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरा बदल जाणा रिवाज, रवादार नज़र कोए ना आईआ। छत्ती बीबीआं दुद्ध नूं ला के जाग, भाण्डे सीस उत्ते टिकाईआ। छत्तीआं कोल होण चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। छत्तीआं सतिगुर दे घोड़े दी गुंदणी वाग, मौली छत्ती तन्द बंधाईआ। छत्तीआं दे सिर ते सुभ्भर होवे बाग, नीती पिछली नाल मिलाईआ। छत्तीआं गुरमुखां हथ्थ विच फड़े होण काग, छत्ती जुग दा पन्ध मुकाईआ। छत्तीआं गाउणा ख़ुशी दा राग, ढोला अगम्म अथाहीआ। छत्तीआं नेत्र नीर वहाउणा वैराग, विछोड़ा होए ना गोबिन्द माहीआ। छत्तीआं काली चिट्टी बद्धी होवे पाग, कलयुग सतिजुग दोवें रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतारां हाढ़्ह कहे मैं आवां भज्जा, भाजड़ तकणी जगत लोकाईआ। छत्ती गुरमुखां प्यार इक दूजे नाल होवे बज्झा, बाज़ू बाज़ू नाल मिलाईआ। छत्तीआं नीला करना गिट्टा सज्जा, सतिजुग साचा सगन मनाईआ। छत्तीआं नेत्र नैण रखणी लज्जा, शर्म सार सोभा पाईआ। छत्तीआं मस्तक लिख के लाउणा सब दे उत्ते कूकदी कज़ा, क्यामत समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वंड आप वंडाईआ। हाढ़्ह कहे मेरी इक सत्त दी यारी, यराना दयां जणाईआ। सतिगुर दी भेंटा भेंट करनगे पंज दरबारी, मुन्दरा गोरख वाला सोभा पाईआ। छत्ती गुरमुखां रूप धरया होवे कलयुग नारी, सोहणा हार शृंगार बणाईआ। छत्तीआं सिर ते चुक्की होवे तगारी, भज्जण वाहो दाहीआ। छत्ती बीबीआं मुख ते लाई होवे दाढ़ी, रूप अनूप वखाईआ। दुआबे वाल्यां इक गुरमुख बणाउणा मौत लाड़ी, परांदे नौ नौं सीस गुंदाईआ। छत्ती गुरमुखां बणना धर्म खिलाड़ी, मालवे वाले सोभा पाईआ। नौवां गुरमुखां कोल होवे कुलहाढ़ी, नौ खण्ड परस राम दा लेखा चुक्के चाँईं चाँईंआ। चारमुखी बणाई होवे माढ़ी, मण्डप सोहणा रूप दरसाईआ। इक रूप होवे पहाड़ी, ढोले मिगी तिगी सुणाईआ। छत्ती बीबीआं सिर ते चुकी होवे खारी, ख़ालक लिख के लाउणा चाँईं चाँईंआ। इक गुरमुख बणया होवे मदारी, होका हक ऐली मदद लगाईआ। इक गुरमुख आपणे मुख ते चपेड़ मारे करारी, इकरार मुहम्मद पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा वेख वखाईआ। सतारां हाढ़्ह कहे मेरा बदल रिहा ज़माना, ज़र्रा ज़र्रा खेल खिलाईआ। नौवां गुरमुखां रूप धरया

❋

❋

होवे पहलवानां, पले इक इक टका गंढ बन्हाईआ। नौवां खिच्चीआं होण किरपानां, कृपानिध सीस निवाईआ। नौवां लिख्या होवे ब्याना, तेरा तेरी झोली पाईआ। इक गुरमुख हथ्थ फड़या होवे मजीद कुराना, मज़ीद मुज़ाहिद रूप दरसाईआ। इक बणया होवे उल्माना, इलम इलमबरदार वड्याईआ। इक शरअ दी गाए कलामा, शकल उम्मत नाल मिलाईआ। चार बणे होण ग़ुलामा, ज़ंजीर हथ्थां नाल बंधाईआ। चार करदे आउण सलामां, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सतारां हाढ़्ह कहे मेरे साहिब दा रूप होवे धुर अमामा, अमाम मैहन्दी आप धुर दी कार भुगताईआ। प्रगट होवे विच मैदाना, दो जहानां वेख वखाईआ। जगत शरअ दा तके शाम्याना, शब्बे रोज़ वेख वखाईआ। जिस दा लेखा विच कुरासाना, कुरह कायनात वेख वखाईआ। जिस नूं झुकण ज़िमी असमाना, इस्म आज़म इक प्रगटाईआ। जिस दे कोल हक पैमाना, पैमाइश करे थांउँ थाँईंआ। ओह रहीम रहमत रहमाना, रहिबर नूर इलाहीआ। जिसदा खेल जगत जिस्माना, जिस्म इस्म आपणा इक समझाईआ। ओह ख़ालक ख़लक ख़समाना, जिस दी खसलत समझ किसे ना आईआ। ओह लेखा अवर का और बणाए कलामा, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। जिस दा झुल्लणा इक निशाना, जगत जहान दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरी ख़ुशीआं वाली

, लोकमात वज्जी वधाईआ। मेरा साहिब मिले कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। जो देवणहारा धुर दी दाती, दयावान दया कमाईआ। उस दा खेल पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। ओह पूरन जोत प्रकाशी, पूरन पूर रिहा सर्ब ठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। जेठ कहे मेरा प्रविष्टा तेरां, तेरां तेरां तेरां धार वड्याईआ। जन भगतां उत्ते प्रभू करे मेहरा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जिन्हां कारन पाया फेरा, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। नाँ धरा के शब्दी शेरा, भबक लगाए अगम्म अथाहीआ। झगड़ा मिटाए अण्डज जेरा, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। दूर दुराडा आ गया नेरा, नेरन नेरा वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाडा बन्न्हे बेड़ा, बेड़ी आपणे कंध उठाईआ। चुरासी फाँसी रहे ना गेड़ा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्म दा हुक्मी देवे गेड़ा, हुक्म हुक्म विच भवाईआ।

❋

❋

१५ जेठ शहिनशाही सम्मत ८ दरबार निवासी जुगिन्दर कौर दे नवित
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

निष्अक्खर कहे मेरा संदेशा पत्र, निष्अक्खर धार दृढ़ाईआ। जिस नूं सतिगुर शब्द करे इकत्तर, निरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। धार बणा के उपर पत्र, पत्रिका रंग रंगाईआ। जिस दी समझे कोए ना सतर, नव सत्तर निरगुण धार दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। निरअक्खर कहे मेरा रूप निराकार, साकार समझ किसे ना पाईआ। मेरी विष्न ब्रह्मा शिव करन विचार, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर पावण सार, महासांरथी जगत अख्वाईआ। पुरख अकाल अग्गे कर निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर हरि दातार, दाते दानी दया कमाईआ। वस्त अगम्मी झोली डार, अमोलक आप वरताईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। संदेशा दे के आपणी धार, निष्अक्खर अक्खर रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। निष्अक्खर कहे मेरा रूप धार बावन, बवन्जा अक्खर वड वड्याईआ। किरपा कीती पतित पावन, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जिस दी महिमा सारे गावण, अवतार पैग़म्बर गुर सिफ्त सालाहीआ। जिस दी सिफ्ती बणत बणावण, ग्रन्थ शास्त्र रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण पकड़े दामन, दामनगीर इक अख्वाईआ। जो संदेशा देवे धुर दा रावण, राम रामा बेपरवाहीआ। जिस नूं सजदे सीस सर्ब झुकावण, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओह लेखा जाणे लख चुरासी विच्चों जीव मानव, मानस मानुख भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। निष्अक्खर कहे अवतार पैग़म्बर गुरुआं गाई मेरी गाथा, अक्खर अक्खरां नाल बदलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दिता साथा, खाणी बाणी रंग रंगाईआ। सब ने मन्नया धुर दा आखा, अक्खरां नाल वणज कमाईआ। करे खेल अलखणा आलाखा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जो संदेशा अवतार पैग़म्बरां आखा, गुरुआं नाल मिलाईआ। कलि कल्की प्रगट होवे पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म प्रभ नूर इलाहीआ। ओह दीन दुनी वेखे जगत तमाशा, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। सब दी पूरी करे आसा, तृष्ना कूड़ दए जलाईआ। जोती नूर कर प्रकाशा, शब्दी धार डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...। निष्अक्खर कहे मेरे साहिब दा खेल अजीब, मैं सच दयां जणाईआ। जो जुग चौकड़ी दए तरतीब, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा

❋

❋

हुक्म वरताईआ। जिस निरगण शब्द जणाया ग़रीब, नानक ढोले गया गाईआ। मुहम्मद लिख कुरान मजीद, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर जुग चौकड़ी गए बीत, पूरब लेखा रिहा ना राईआ। सो मालक इक अतीत, त्रैगुण तों परे सोभा पाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काअब्यां करे रुशनाईआ। त्रैगुण तों हो अतीत, त्रैभवण धनी पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरताईआ। निरअक्खर कहे प्रभ दा खेल खेल दोबारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कार कमाईआ। जिस दी मौली अगम्मी बहारा, ख़िज़ां बैठी मुख छुपाईआ। ओह निरगुण नूर हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस ने सरसा गोबिन्द दे ग्रन्थां उत्ते दिता पहरा, पाहरू हो के वेख वखाईआ। दो जहानां तके दाइरा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जिस दा खेल अगम्मी गहरा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। निरअक्खर कहे अवतार पैग़म्बर गुर करन अक्खरां गौर, गौरव हो के वेख वखाईआ। की खेल प्रभू करे अवर का और, औरत मर्द समझ कोए ना पाईआ। की आपणा दस्से ज़ोर, वलीआ छलीआ आपणा बल प्रगटाईआ। ओह लेखा पूरा करे जो घनईया मक्खण खांदा रिहा चोर, चवर सीस उत्ते झुलाईआ। जिस दे हुक्म दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलया दौर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भज्जण वाहो दाहीआ। सो साहिब स्वामी सब दी आपणे हथ्थ रखे डोर, बन्धन धुर दा आप बंधाईआ। सब दी पिछली पूरी करे दौड़, पाँधी पन्ध रहे ना राईआ। निरअक्खर कहे मेरा मालक मेरा साहिब गया बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी सीस निवाईआ। जिस ने लेखा पूरा करना अट्ठ सट्ठ जौहड़, गुरदर मन्दिर मस्जिद वेख वखाईआ। कलयुग रस वेखे मिट्ठा कौड़, चुरासी पर्दा रहे ना राईआ। जन भगतां गया बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे जगत लोकाईआ। दूहरी धार निरअक्खर कहे मेरयां अक्खरां दिता तोर, तुरीआ तों परे हुक्म सुणाईआ। सरगुण दी सरगुण धार निरगुण दा निरगुण रूप अपार जिस दा जाणे कोए ना ज़ौहर, ज़ाहर ज़हूर खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा वेख वखाईआ। निरअक्खर कहे अकशर वेखण विष्न ब्रह्मा इन्द्र, इन्द्रासण खोज खुजाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखण फुनिन्दर, मुनिन्दर नैण उठाईआ। सब दी गफ्लत लथ्थी निन्दर, आलस रिहा ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां अन्तर खोल्हया जिन्दर, कुंजी नाम आप लगाईआ। जिस नूं झुकदे सूर्या चन्द्र, मण्डल मण्डप सीस निवाईआ। उस साहिब दा निरअक्खर कहे अक्खरां दी धार शब्द दा प्यार लेखा लिखे कौर जुगिन्दर, जुग जुग दा लहिणा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,

❋

❋

निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी आदि निरजंण, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दया कमाईआ।

१८ जेठ शहिनशाही सम्मत ८ गुरदेव सिँघ घड़ूआ दे नवित
हरि भगत दवार जेठूवाल

गुर मन्त्र नाम शब्द सच देवा, देव आत्मा नमो नमो सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलख अभेवा, अगोचर अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। जिस दा खेल निहचल धाम सदा निहकेवा, निरवैर निराकार निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी सिफ्त कर सके कोए ना जेहवा, महिमा अक्खर धार कहिण किछ ना पाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक जन भगतां अमृत रस देवे मेवा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। शब्द गुर मन्त्र कहे किरपा गुरदेव, गुरदेव नाल मिलाईआ। पूरब जन्म ते पूरब सेव, गोबिन्द गुर दए गवाहीआ। जन्म करन कर्म जन्म समझे कोए ना भेव, भेद सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द शब्द मेहरवाना, मेहरवान अख्वाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा देवे दाना, दाता दानी दया कमाईआ। आदि जुगादि लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। बख्शिश करे रहमत रहीम रहमाना, महिबूब नूर इलाहीआ। भगतां भगत बणाए निशाना, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। गुरमीत सिँघ दा बणा के विच बहाना, गुरदेव सिँघ नाल गुरदेव दिता मिलाईआ। एह लेखा पिछला पुराणा, जिस नूं पुराण शास्त्र कोई कहि सके ना राईआ। एह कौल गोबिन्द कीता सी विच बीआबाना, जूह पुरी अनन्द वड्याईआ। नौ सौ चौरानवे जन्म दा लेखा जम फाँसी वाला कटाणा, पुरख अकाल आपणा रंग रंगाईआ। पूरब दा पूरब लेखा पूरबला वरत्या भाणा, भावी सतिगुर हुक्म सीस निवाईआ। अग्गे वड्याई मिले विच जहाना, चरण कँवल कँवल चरण बख्शे इक सरनाईआ। पिछला वायदा कौल पूर कराउणा, पूरन ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखे लाए दर दवारे आणा, आण विच जगत दी काण दए चुकाईआ।

❋

❋