पुस्तकालयभाग २२

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत ८ राम सिँघ दे गृह ग्वाल टोली फ़िरोज़पुर छाउणी

सुणन वास्ते सवाधान करो कन्न, कन्ना गोबिन्द रिहा जणाईआ। जिस दे नाल अन्तष्करन बज्झे मनुआ मन, मनसा कूड़ रहे ना राईआ। मोह विकारा चुक्के तत्व तन, काया मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। होए प्रकाश अगम्मी नूरी चन्न, अंध अंधेर रहे ना राईआ। गुरमुख सन्त सुहेले बणो जन, जणेंदी मिले माण वड्याईआ। नाम भण्डारा लओ धन्न, माया ममता मोह गंवाईआ। कूड़ी क्रिया करो खंन खंन, खण्डा खड़ग नाम हथ्थ उठाईआ। पंच विकार ना लाए संन्ह, ठग्ग चोर यार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला ल्ए मिलाईआ। सुणन वास्ते सवाधान करो सुरती, सुत गोबिन्द दुलारा रिहा जणाईआ। खेल वेखो अकाल मूर्ती, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। आवाज़ सुणो शब्द तूर दी, जो तुरीआ तों बाहर करे शनवाईआ। खेल तक्को ज़ाहर ज़हूर दी, शाह पातशाह की आपणी कल वरताईआ। हाज़री वेखो हाज़र हज़ूर दी, जो हज़रतां परे दए वड्याईआ। मूसा आसा तक्को कोहतूर दी, जो मूंह दे भार रोवे मारे धाहीआ। ईसा सलीव तक्को जाहतूर दी, ज़र्रा ज़र्रा खोज खुजाईआ। मुहम्मद आशा तक्को शाह कलज़ यूर दी, चौदां तबकां बाहर ध्यान लगाईआ। तृष्ना वेखो ख़ाहिश मनसूर दी, अनुलहक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सुणन वास्ते धरो ध्यान, धरनी धरत धवल धौल तों बाहर वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दा सुणो ज्ञान, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र सीस निवाईआ। सति सति आत्म तत दा वेखो ईमान, अमलां तों बाहर दस्से नूर इलाहीआ। धुर दा कलमा सुणो कलाम, नाम निधाना पड़दा दए उठाईआ। मालक तक्को अगम्म अमाम, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस नूं झुकदे राधा शाम, सीता राम सीस निवाईआ। पैग़म्बर करन सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। दस गुरु करन प्रणाम, पुनह पुनह कहि के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सो साहिब सतिगुर मेहरवान, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जन भगतां अन्तर निरन्तर सुणन दा देवे दान, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। जगत सरवण सुण सुण थक्के कान, सतिगुर शब्द हिरदे सक्या ना कोए वसाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त होया आप मेहरवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख कर परवान, परम पुरख परमात्म नाम संदेशा दए सुणाईआ। हरिजन सुण के ख़ुशी मनाउण, मन मनसा कूड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक जणाईआ। सुणन वास्ते अंगड़ाई ल्ए बुध, मति मन नाल मिलाईआ। जगत विकार नाल करे युद्ध, शस्त्र नाम हथ्थ उठाईआ। हुक्म धुर दा ल्ए बुज्झ, भाण्डा भरम भाउ

❋

❋

भनाईआ। अन्तर भेव खोल्हे गुझ, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। सतिगुर पूरा जन भगतां माण देवे जुग, जुग जुग नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा पैंडा रिहा पुज, पूजस पूजा विच दुहाईआ। सतिगुर नाम सुण के सुरती नाम विच जाए रुझ, रुझेवां जगत वाला तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग नरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जन भगतां निरअक्खर धार विच्चों आपणा नाम समझाईआ।

२५ जेठ शहिनशाही सम्मत ८ गुरदेव सिँघ दे घर नवां पिण्ड ज़िला जलन्धर

सतिगुर शब्द कहे मेरे शहिनशाह पातशाह जोत निरँकारी, निराकार निरवैर दर तेरे सीस निवाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त तेरा खेल अगम्म अपारी, अलख अगोचर बेअन्त बेपरवाह तेरी वड्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा खेल वड संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। तेरा नाम कलमा जगत संदेशा वारो वारी, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरे चरण कँवल गए बलिहारी, आप आपा तेरी भेंट कराईआ। तूं भविक्ख्तां विच लिख्तां विच तेरा हुक्म दस्सया सरकारी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा हुक्म जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा वेख जीव अधारी, लख चुरासी जून अजूनी वेख वखाईआ। रवि ससि सूर्या चन्न मण्डल मण्डप करन निमस्कारी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल सीस निवाईआ। नेत्र रोवे कागज़ शाही कलम बिचारी, कायनात दे मालक पर्दा दे चुकाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरी आई वारी, नव नौ चार दा भेव रहे ना राईआ। शब्दी धार भविख लेखा लिख्या बण लिखारी, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरी सेव कमाईआ। दरगाह साची मुकामे हक तेरा नूर उज्यारी, ज़ाहर ज़हूर आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। तेई अवतार तेरी चरण धूढ़ लावण छारी, मस्तक ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। पैग़म्बर सजदयां विच करन दारी, दीदा दानिस्ता तेरे अग्गे सीस निवाईआ। गुर दस चरण कवण जाण बलिहारी, बलि बलि तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार तेरी सांझी यारी, वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। चौथे जुग निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, अंध अंधेरा वेख थांउँ थाँईंआ। तुध बिन मालक ख़ालक ख़लक पैज ना जाए संवारी, स्वार्थ यथार्थ अन्दर समझ किसे ना राईआ। ओह वेख धरनी धरत धवल धौल बिन नैणां रोवे ज़ारो ज़ारी, जल थल महीअल समुंद सागर आपणा वहिण वहाईआ। पृथ्मी आकाश तक्कण चन्द सितारी, मण्डल मण्डप अक्ख उठाईआ। सदी चौधवीं उच्ची

❋

❋

कूक कूक पुकारी, दरोही मेरे परवरदिगार यामबीन तेरी सरनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सति धर्म चार कुण्ट हारी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार सब नूं करे ख्वारी, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ कल्पणा जगत करे ग़द्दारी, साक सज्जण सैण सगला संग ना कोए बणाईआ। बुध मति सब दी हारी, मन मनसा होई हल्काईआ। सृष्टी दृष्टी होई दुख्यारी, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। तेरी खेल आदि जुगादि सदा न्यारी, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ । किरपा निधान ठाकर स्वामी तुध बिन पैज ना जाए संवारी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म होवे सति सरूपी तेरी नारी, नर नरायण नर हरि होणा आप सहाईआ। तूं शाह शहाना अकल कलधारी, अकल कला कलवन्ता इक अख्वाईआ। तेरी खेल विष्न ब्रह्मा शिव ना किसे विचारी, अवतार पैग़म्बर गुर विचरके दस्से ना कोए समझाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के सब ने चरण छुहाई तेरे दाढ़ी, दाहवेदार नज़र कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरी वीह सौ अट्ठ दी आवे हाढ़्ही, हाए उफ़ कहि के दयां सुणाईआ। शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना बल आपणा धारी, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। सतिगुर शब्द कहे हुक्म देणा एकँकार इक्को वारी, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। मैं सब दी लोकमात करां गिरफ्तारी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सतारां हाढ़्ह मस्तक टिक्के लाउण पंज लिखारी, पंजां पंजां उँगलां नाल वड्याईआ। पंज प्यारे पंच प्यार दे बणन खिलाड़ी, खेड धर्म धार समझाईआ। दो दो तलवारां पहनण पंज दरबारी, सज्जा खब्बा वंड वंडाईआ। पुरख अकाले तेरा रूप होवे ना पुरख ना नारी, वेस अवल्ला इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब मेरा तेरे अग्गे हल्फ़, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मैं लेखा दस्सणा सतारां हाढ़्ह नूं इक्को अलिफ़, जो इलम आलमां दए बदलाईआ। शरअ दी पूरी करनी शर्त, शरीअत पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल वेखणा परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तेरा राह तकणा उत्ते धरत, धरनी धवल वेख वखाईआ। जिस नूं झुकणे असमान अर्श, आलीजाह तेरी वड्याईआ। मेरी मंज़ूर करनी अर्ज़, आजज़ हो के सीस निवाईआ। हक संदेशा देणा गरज, चौदां तबक सुणाईआ। आपणा पूरा करना फ़र्ज़, फ़रद जुरम सब ते देणा लगाईआ। मकरूज़ किसे दा रहिण नहीं देणा कर्ज़, कज़ा कज़ाक सब दे नाल मिलाईआ। तेरा खेल तकणा असचरज, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र ना सकण समझाईआ। तूं योधा सूरबीर मर्दाना मर्द, बेपरवाह इक अख्वाईआ। कलयुग मेटणा अंधेर गर्द, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, कातिल मक्तूल दा लेखा देणा मुकाईआ। ग़रीब निमाणया वंडणा दर्द, कोझयां कमल्यां गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे महिबूबा, महिव दर तेरे सीस निवाईआ। तूं आदि अन्त हर जग्हा मौजूदा, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। मैं हैरान होया क्यों शरअ दीआं वंडीआं हदूदां, नाम कलमे हिस्से जगत पाईआ। तेरी मंज़ल इक्को हक मकसूदा, सचखण्ड दवारा नज़री आईआ। तुध बिन अवर ना कोई दूजा, जिस नूं दीन दुनी सृष्टी दृष्टी अन्दर गाईआ। तेरा भेव किसे ना बूझा, अवतार पैग़म्बर गुर शस्त्रां नाल करके गए लड़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर कलयुग कूड़ी क्रिया ठूठा मार के मूधा, मुद्दतां दे मालक मुद्दा सब दा दे बदलाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला तेरे विछोड़े विच रहे कोए ना रूठा, लख चुरासी विच्चों मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। तुध बिन आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण धार सरगुण उत्ते कोए ना तुट्ठा, पंज तत माटी ख़ाक दए ना कोए वड्याईआ। मैं तेरा इक्को दुलारा सतिगुर शब्द सुता, पिता पूत तेरे अग्गे सीस निवाईआ। मैं चाहुंदा कलयुग विच सतिजुग बदल दे रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग लगा दे पंज तत काया माटी बुता, बुतख़ान्यां कर सफ़ाईआ। तेरा नाम भण्डारा जगत जहान ना जाए लुट्टा, गृह गृह अन्दर देणा टिकाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ दे टुट्टा, टुटयां गंढ पवाईआ। भाग लगा दे काया माटी बुता, जिस्म ज़मीर दे बदलाईआ। गुरमुखां दे अन्दरों कूड़ी क्रिया कढ दे ग़ुस्सा, माया ममता मोह ना होए हल्काईआ। घर सुहञ्जणी गृह होवे रुता, मन्दिर बांके वज्जे वधाईआ। तूं मेहरवान अबिनाशी अचुता, चेतन सुरती सब दी दे कराईआ। उज्जल कर गुरमुखां मात मुखा, जो मुख तेरा नाम सिफ्त सालाहीआ। जन्म कर्म विच रोग रहे ना दुखा, दर्द दु:ख भय भञ्जण होणा आप सहाईआ। सफ़ल कराउणी मात कुक्खा, लेखे लाउणी जणेंदी माईआ। सतिगुर शब्द कहे परम पुरख परमात्म अन्तिम तेरा वक्त ढुका, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तेरा खेल तकां चारे कूटा, उत्तर पूरब पच्छम दक्खण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भेव रहे ना लुका, अलोकिक आपणा पर्दा देणा चुकाईआ।

२६ जेठ शहिनशाही सम्मत ८ जगीर सिँघ भड़ी नवित हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

जेठ कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा छब्बी, प्रविष्टा परम पुरख जणाईआ। लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी रब्बी, परम पुरख प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। वेखणहारा सदा सदीवी सदी, घड़ी पल ध्यान लगाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर सृष्टी बद्धी, बन्दना करके गुर अवतार पैग़म्बर सीस निवाईआ। ओह लेखा जाणे जगत धार दी गद्दी, गुरु गुरदेव स्वामी पड़दा आप

❋

❋

उठाईआ। जिस दे कोल किरपा विच इक्को रंग होवे नेकी बदी, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुकम इक वरताईआ। छब्बी जेठ कहे मेरे साहमणे ओह तस्वीर, जिस दी गोबिन्द दए गवाहीआ। जिस दा लेखा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस विच दीन दुनी दी तकदीर, तदबीर सके ना कोए बणाईआ। ओह लेखा जाणे आदि अन्त अख़ीर, अक्खरां तों बाहर जिस दी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी जेठ कहे मेरे अग्गे ओह नकशा, जिस नूं नकश के सके ना कोए समझाईआ। मेरे कोल ओह रस्ता, जिस उत्ते गुर अवतार पैग़म्बर भज्जण वाहो दाहीआ। मेरे कोल ओह बस्ता, जिस विच चार जुग दे भविक्ख्त बन्द कराईआ। छब्बी जेठ कहे मैं सदा सदा सद नस्सदा, जुग जुग भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा प्रविष्टा मेरी कथा कहाणी दस्सदा, दस दशमेश आपणे नाल रखाईआ। जिस दा शब्द इशारा प्रतख दा, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल वरताईआ। ओह खेल करे नूर इलाही यक दा, वाहिद आपणी वंड वंडाईआ। जिस नूं कलयुग समां तकदा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना हक दा, कौल इकरार पिछला वेख वखाईआ। उस दा लेख कोए ना कटदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एह खेल उस वणजारे हट्ट दा, जिथ्थों जुग चौकड़ी (झोली) सर्ब भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी जेठ कहे मेरे आया विच ध्यान, सहिज सहिज सहिज नाल जणाईआ। मेरे अन्दर प्रगटया इक ज्ञान, बिन अक्खरां मिली वड्याईआ। संदेसा सुणया बिना कान, सरवण लोड़ रही ना राईआ। ओह तक ओह पठाण, जिस गोबिन्द उत्ते छुरा दिता चलाईआ। गोबिन्द सूरा होया मेहरवान, मेहर नज़र नाल तकाईआ। उस ग़ुस्से विच बोली मारी निशान, बोल करारा दिता लगाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा तूं बड़ा सूरबीर बलवान, जिस सेवादार हो के शस्त्र दिता चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। गोबिन्द किहा ऐ मेरे सिख श्रद्धालू, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरा परम पुरख बड़ा कृपालू, किरपा निध वड वड्याईआ। जिस ने कौल इकरार नानक तों कराया सी नाल लालू, लेखा कुकड़ वाला मिलाईआ। ओह तेरी सुरत संभालू, सम्बल बहि के वेख वखाईआ। निरगुण धार अवल्लड़ी चलू चालू, चार वरन तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मुग़ल किहा गोबिन्द मैं तेरे मारया खंजर, लहिणा हरि गोबिन्द वाला चुकाईआ। मेरे नेत्र ना आया हंझन, नीर नीर ना कोए वगाईआ। पर मैं इक सौ नौ वारा तेरे चरण दी धूढ़ी लाई मजन, ख़ाक मस्तक उत्ते छुहाईआ।

❋

❋

मेरा कम्बण लग्गा बदन, शरीर थरथराईआ। गोबिन्द हस्स के किहा तां छुरा मेरा प्रेम वाला सगन, तेरी झोली पाईआ। मुहम्मद लेखा वेख जिस वेले शरअ होई नग्न, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। दीपक जोत मूल ना जगन, घर घर अंधेरा छाईआ। पुरख अकाला सब दा करे वज़न, लेखा देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी साची कार कमाईआ। छब्बी जेठ कहे गोबिन्द ने खंजर फड़या हथ्थ, थापी पुश्त पनाह लगाईआ। फेर तिन्न (वार) आपे पेट विच दिता रख, सहिज सहिज नाल दबाईआ। नाले इशारा कीता नाल अक्ख, ओह तक जल्वा नूर इलाहीआ। जिस दा रूप अनूप होणा प्रतक्ख, अमाम अमामा वेस वटाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे झट, झटके हलाली वाले दोवें दए लड़ाईआ। फेर शरअ ने शरअ नूं देणा कट, कटाक्ष लागे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। मुग़ल किहा तेरा बचन सिध्धा सादा, सुण के ख़ुशी बणाईआ। दस्स धुर मालक दा की इरादा, की करनी कार भुगताईआ। की शब्द वजाए नादा, अनरागी राग सुणाईआ। गोबिन्द किहा ओह बेपरवाह साहिब सांझा, निरगुण धार इक अख्वाईआ। जिस ने उम्मत उम्मती सदी चौधवीं फेरना मांजा, मजलस कूड़ी दए गंवाईआ। निशान रहे ना तारा चांदा, ख़लक फ़लक वेख वखाईआ। कूड़ कुकर्म वगे झांजा, झक्खड़ झुले थांउँ थाँईंआ। कलयुग अन्तिम होवे जांदा, भज्जे वाहो दाहीआ। उस ने खेल करना आपणे नाँ दा, नाउँ निरँकारा इक वड्याईआ। झगड़ा मेटणा सूर गाँ दा, शरअ शरीअत लेखा रहे ना राईआ। आपणा वक्त सुहञ्जणा करना चाअ दा, चाओ घनेरा इक दरसाईआ। बाहू बल रहिण नहीं देणा किसे बांह दा, बलहीण करे लोकाईआ। उस वेले मानस रूप होवे काँ दा, काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। गोबिन्द किहा सुण मेरे पहरेदार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर जणाईआ। जिस वेले मेरा आवे परवरदिगार, नूरी अलाह अल्ला नूर इलाहीआ। उस दे कोल शब्द दी होवे धार, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। शस्त्र तीर कमान भथ्था रखे ना कोए कटार, खड़ग संग ना कोए निभाईआ। साचा दिवस ल्ए विचार, छब्बी जेठ वीह सौ अट्ठ बिक्रमी अट्ठां तत्तां नाल मिलाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे उधार, पिछला लेखा रहे ना राईआ। जन्म दवाए तैनूं विच संसार, हरिजन आपणा ल्ए बणाईआ। एसे करके जगीर सिँघ कीता त्यार, तन वजूद दिती वड्याईआ। साचे वक्त खिच्च के चरण दवार, लेखा पिछला पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगाईआ। छब्बी जेठ कहे मेरे अन्तर आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं विच जणाईआ। किरपा करी

❋

❋

जोत अकाली, अकल कलधारी दिती वड्याईआ। जिस ने सब दी सुरत संभाली, सम्बल बैठा सोभा पाईआ। जिस दी समझे कोए ना चाली, की अवल्लड़ी चाल चलाईआ। ओह खेल करे बेमिसाली, जिस दी मिसल सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी जेठ कहे मेरा साहिब साहिब मेहरवान, मेहरवान इक अख्वाईआ। जो वेखणहारा मार ध्यान, पर्दा पूरब आप चुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए आण, पूरब लेखा रहे ना राईआ। हाज़र करके जन्म बदल के तत्तां वाला पठान, जागीर सिँघ जगत विच समझाईआ। पूरब लेखा कर परवान, परम पुरख आपणी कार भुगताईआ। तिन्न वार गोबिन्द दी धार पेट उत्ते लाए तिन्न निशान, छुरी शरअ वाली कटाईआ। जिस दे पिच्छों जगत अग्गे खेल होणा महान, भेव सके ना कोए दृढ़ाईआ। जगत दा युद्ध होवे घमसान, घुंमण घेरी विच लोकाईआ। एह लेखा लिख्या सतारवें सलोक विच भविख पुराण, गरड़ दा चौधवां कांड दए गवाहीआ। जन भगतो पूरब दा लहिणा उम्मत दा ठीक कीता भुगतान, भुगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। इस दा अगला हिस्सा दस्सांगा जा के विच ईरान, आनन फ़ानन आपणा हुक्म वरताईआ। ओथे जुगिन्दर दे हथ्थां विच खुल्ही होवेगी कुरान, सफ़ा सतासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। जेठ कहे मैं पुच्छया अगम्मी नाद, धुनां तों बाहर शनवाईआ। आई अगम्मी अवाज़, अज़ां बांग नाल ना कोए रलाईआ। जिस मेरे अन्तर खोल्हया राज़, पर्दा दिता उठाईआ। मैं सोया गया जाग, हैरानी विच दुहाईआ। दूर दुराडा आया भाग, भज्जया वाहो दाहीआ। वेखे जगत वाले चराग़, चराग़ाहां खोज खुजाईआ। मित्र तक्कया ऐहबाब, मालक नूर इलाहीआ। जिस दा हुक्म इक अहिलाद, इलम आलमां बाहर करे शनवाईआ। जिस ने झगड़ा मेटया इश्क हकीकी ते मिजाज़, दोहां दे परे आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। छुरी कहे मैं खंजर बण के करदी रही इंतज़ार, सदी सदीवी ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरा आवे निरँकार, निर्भय बेपरवाहीआ। मेरी पैज देवे संवार, गोबिन्द दा लेखा पूर कराईआ। आपणे पेट ते फेरे नाल प्यार, प्यार ग़ुस्सा समझ किसे ना आईआ। नाल हकीकत दी करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा हुक्म वरताईआ। कुछ लहिणा देणा लेखा विच बग़दाद, बसरी इलम नाल वड्याईआ। जिथ्थे खेल नानक दे नौ सौ नड़्हिनवें अक्खरां दी तअदाद, दूर दुराडी बैठी अक्ख खुल्हाईआ। जिथ्थे शरअ दी सुणी आवाज़, शरीअत संग निभाईआ। ओथे एह छुरी खड़नी साथ, मौली सत्त रंग तन्द बंधाईआ। जिस ने जगत शरअ दा पाउणा फसाद, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छुरी कहे मैं सच्चा सुनेहड़ा दस्सां, दस्म गोबिन्द नाल मिलाईआ। प्रेम मुहब्बत विच हस्सां, हस्स के दयां दृढ़ाईआ। मेरे साहिब ने गुरमुख तारे विच्चों कोटां लखां, आप आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां दा दर्शन मैं वी करां मसां, मस्सया रैण अंधेरी कलयुग वेख वखाईआ। जन भगतो मैनूं रोंदी नूं पैंदीआं गशां, हौकयां सिसकीआं विच आपणा साह बदलाईआ। दरोही बुरा हाल होणा जिन्हां ने खाधा कट्टा वच्छा, कटाखश हुक्म वाला लगाईआ। पर याद रखणा सतिगुर दे नाल जाण वाल्यां मेरे नाल ख़ून कढ के लाउणा साहिब दयां हथ्थां, हथ्थां आपणयां विच्चों कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छुरी कहे मैं वेखां नाड़ नाड़, नाड़ी नाड़ी फोल फुलाईआ। मैं फिरनां विच जंगल उजाड़, टिल्ले पहाड़ां वाहो दाहीआ। मैं किसे दी लैणी नहीं आड़, ओट अन्त ना कोए तकाईआ। मैं वसदे घर देणे उजाड़, उजाड़े वाली आपणी कार भुगताईआ। पर याद रखणा जन भगतो मेरा लेखा कुछ होणा अठारां हाढ़्ह, हाढ़ा कढ के सीस निवाईआ। तुसां ताड़ी वजाउणी ताड़ ताड़, हथ्थ हथ्थां नाल टकराईआ। शब्द गाउणा गोबिन्द सतिगुर घोड़ी दिता चाढ़्ह, वाग धुर दी धार उठाईआ। जावे समुंद सागरां पार, पारब्रह्म आपणा संग बणाईआ। पैग़म्बरां दा लहिणा देणा उतरे उधार, ईसा मूसा मुहम्मद नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी कार भुगताईआ। छुरी कहे मेरा लेखा सी अज्ज दी रात, छब्बी जेठ नाल मिलाईआ। अगला लहिणा उत्ते दरया दजला ते फ़रात, जिस दा पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। ओथे सब नूं देणी न्याज़, मिजाज आपणा आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। छब्बी जेठ कहे जन भगतो साहिब दा खेल सदा अनोखा, अकल कल आपणी आप वरताईआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना पोथा, पुस्तक बैठे सीस निवाईआ। बुद्धी विच आवे किसे ना सोचा, सोच सोच थक्की जगत लोकाईआ। आपणी आसा आपे जाणे लोचा, लोचण नैण आपणा आप खुल्हाईआ। छुरी कहे मैं वेखणा चाहुंदी शरअ वालीआं मौता, मलकुलमौत नाल मिलाईआ। अग्गे वक्त रिहा ना बहुता, लेखा देणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां माण देवे पिता मांओं दा, पुरख अकाल दीन दयाल आपणी दया कमाईआ।