पुस्तकालयभाग २३

पहली हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हाढ़ कहे मेरे साथी सस्से उत्ते होड़ा, होका देवां चाँईं चाँईंआ। भगत भगवान दा आदि अन्त दा जोड़ा, जोड़ी जुग जुग बणत बणाईआ। जिस विच अटकाए कोए ना रोड़ा, बन्धन बंध ना कोए वखाईआ। दोहां दी इक्को धार ते इक्को लोड़ा, लुड़ींदा सज्जण वेख वखाईआ। सस्सा सतिगुर जिस दा मार्ग होए ना सौड़ा, भीड़ी गली ना कोए भवाईआ। रस अमृत ना होए कौड़ा, विख रूप ना कोए बणाईआ। साची मंज़ल दा हकीकी पौड़ा, सच दवारा इक वखाईआ। जो चार जुग फिरे दौड़ा, निरगुण सरगुण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। हाहा कहे मेरी धार इक टिप्पी, टीका टिप्पणी समझ किसे ना आईआ। मेरे महबूब ने जगत जहान दी बदल देणी लिप्पी, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। जिस दी धार सब तों तिक्खी, खण्डा खड़ग ना कोए चतुराईआ। लेखा लेख सके ना कोए लिखी, कातब चले ना कोए चतुराईआ। नारद कहे ओए हाहया आह मेरी बोदी विच वेख लै उस प्रभ दी चिट्ठी, जिस दे अक्खर नज़र कोए ना पाईआ। ना एह काली ना एह चिट्टी, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ।

इक्को तक्क सम्मत शहिनशाही अट्ठ पहली हाढ़ दी मिती, मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। आह तक्क ओह तक्क चार जुग दी शरअ पिट्टी, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। माण रहिणा नहीं पत्थर इट्टी, पाहन पूजण कोए ना जाईआ। इक्को उत्ते इक दी सुरत होवे टिकी, टिक टिकी आत्म परमात्म नाल बणाईआ। धुर दी धार होवे मिट्ठी, अनरस आपणा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। चिट्ठी कहे नारदा तूं बाह्मण कि कम्मी, कमीणयां दे जणाईआ। तैनूं हरख सोग कि ग़मी, कि ख़ुशीआं वंड वंडाईआ। तेरा प्यार हड्ड मास नाड़ी कि चम्मी, चम्म दृष्टी की वड्याईआ। की नेत्र नीर विरोले छम्म छम्मी, नैणां हन्झूआं हार बणाईआ। की तेरी आयू साल बसाला लम्मी, लमह लमह दे दृढ़ाईआ। नारद कहे सज्जणा इक्को बचन मन्नी, ममता तों बाहर जणाईआ। मैं संदेसा सुणदा नहीं कदे कन्नी, सरवणां चले ना कोए चतुराईआ। मेरा प्यारा महबूब इक्को धुर दा तनी, जो तन वजूद तों बाहर डेरा लाईआ। जेहड़ा वसे कदे ना छप्पर छन्नी, शहिनशाह मालक बेपरवाहीआ। जुग जुग सब दा बेड़ा रिहा बन्न्ही, गुर अवतार पैग़म्बरां गंढ पवाईआ। मैं उसे दी धार ओसे दा वजूद उसे दा तनी, दूसर नजर कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चिट्ठी कहे मेरी ख़बर निराली, बेख़बरां मात सुणाईआ। एह हुक्म जोत अकाली, अकल कलधारी रिहा दृढ़ाईआ। जिस ने सम्बल सब दी सुरत संभाली, सम्बल आपणा आप सुहाईआ। ओह खेल करे निराली, निराकार नूर अलाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे करे ठाली, लोकमात रहिण ना पाईआ। सति धर्म दा बण के माली, बूटे हरिजन लए लगाईआ। उहदा लेखा कोए ना जाणे शाली, की शहिनशाह आपणी कार भुगताईआ। पता नहीं कदों मालक ते कदों सवाली, दर दरवेश आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चिट्ठी कहे मेरा संदेशा बिना वक्त, घड़ी पल ना कोए रखाईआ। मैं बेदार करां जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। धुर दा हुक्म इक्को अगम्मा सख्त, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। की हुक्म संदेसा देवे पुरख अकाला जिगरे लख़त, शब्दी शब्द धार समझाईआ। कोटां विच्चों मेरे प्यारे लभ्भणे भगत, भगती वेखणी थांउँ थाँईंआ। मैं तक्कां उतों अर्श, आलीज़ाह हो के खोज खुजाईआ। तूं भज्जणा उत्ते धरत, धवल पन्ध मुकाईआ। मेरे कोल आउणा परत, पतिपरमेश्वर रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार भुगताईआ। चिट्ठी कहे सतिगुर शब्द बण जा नारद दूत, दोहरी धार समझाईआ। लेखा वेख पंज तत भूत, काया गढ़्ह फोल फुलाईआ। ताणा पेटा वेखणा सूत, सूत्रधारी रिहा समझाईआ। बचया रहे ना

कोए कलबूत, काया काअबे वेख वखाईआ। मैनूं हर घट तक्कणा मौजूद, दर दर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मैं आ गया लोकमात दी भूमी, भूमिका वाल्यो दयां जणाईआ। मैं वेखणी लख चुरासी जूनी, अजूनी आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। पिच्छे नालों वेखणी दूणी, एका दूआ जोड़ जुड़ाईआ। निक्की जेही धार दिसदी कृष्ण वाली अठारां कशूणी, जो पोटयां उत्ते टिकाईआ। मेरा साहिब बड़ा जनूनी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। हाढ़ कहे नारदा क्यों ऐवें करें बुलारा, बिना बुल्ल्हां रिहा सुणाईआ। उठ वेख प्रभ दा नज़ारा, जो नज़रीआ दए बदलाईआ। निरगुण निराकार लए अवतारा, अवतर आपणा खेल खिलाईआ। प्रगट हो विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल रखाईआ। जन भगतां सुहा भगत दवारा, हरिजन मिले चाँईं चाँईंआ। चार वरनां दस्स इक जैकारा, तूं मेरा मैं तेरा पर्दा दिता उठाईआ। मेरी उस दे अग्गे नमो नमो निमस्कारा, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। इक्को मन्नणा सब ने परम पुरख परवरदिग़ारा, यार सांझां नूर अलाहीआ। जिस दा शब्दी शब्द इशारा, सैनत नाम वाली लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच हुक्म सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो सुणो हुक्म अथाह, अथरा हो के दयां जणाईआ। पैग़म्बरां दी कबूल हुन्दी वेखो दवा, दोए जोड़ जो सीस निवाईआ। अवतार बणदे वेखो गवाह, शहादत गुरु रहे भुगताईआ। तूं मालक वाहिद इक ख़ुदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस हिस्से जुज वंड दिती वंडा, दीन दुनी कोने गोशयां विच टिकाईआ। सब ने मन्नी तेरी रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी शरनाईआ। सच दस्स क्यों सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, डौरु डंक रही खड़काईआ। तेरे प्यार दा किस नूं मिलदा मज़ा, मुहब्बत विच कवण झट लँघाईआ। क्यों जीव हुन्दे ज़िबह, छुरी शरअ बणया रूप कसाईआ। तेरा रूप इक्को नूर नुराने बग्गा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां दे दे सद्दा, हउँ सदके वारी घोल घुमाईआ। तेरा नूर बिन तेरी किरपा किसे ना लद्धा, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो की प्रभू तुहाडा डैडी कि मंमी, बिना ममता तों दयो जणाईआ। की तुहानूं प्यार करे हड्ड मास नाड़ी की चम्मी, की आत्म मेले सहिज सुभाईआ। सांझा होवे की तुहाडी विच ख़ुशी ग़मी, चिन्ता चिक्खा बाहर कढ्ढाईआ। की जुग जुग तुहाडी प्रीती होवे लम्मी, जीवण जीवण नाल मिलाईआ। तुहाडी धार उस दी धार विच्चों जम्मी, जम्मण वाल्यो भेव देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग

आप रंगाईआ। नारद कहे जन भगतो कि तुहाडा इक्को प्यो दादा, यद इक्को इक सुहाईआ। की तुहाडा मेल सीता राम किशन राधा, निव निव लागे पाईंआ। किस डोर नाल चोर हो के तुहानूं बांधा, बन्धन आपणा रिहा पाईआ। तुहानूं माण दिता वद्ध सन्तन साधा, सति आपणा रंग रंगाईआ। पर याद कर लओ आपणे अन्दरों कढ्ढ दयो हउँमे वाली आगा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। वेखो खेल कन्त सुहागा, की करनी कार कमाईआ। याद रखणा हाढ़ सतारां सब ने इक्को पंगत विच बहि के खाणा प्रशादा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। हथ्थां उत्ते उस दा लैणा स्वादा, बरतन जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। अन्दर प्रेम दा होवे लाडा, मुहब्बत विच तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। तुहाडे अन्तष्करन विच होवे वाधा, मनसा मन दी मन विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे सब ने प्यार विच जाणां टिक, आपणा आसण लाईआ। पंगत बहेगी गुरसिख इक सौ इक, ज़ीरो इक नाल वड्याईआ। सब दे हथ्थां उत्ते पूरन नाम दी पहलों रखी जाएगी चिट, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। फेर हथ्थ लाएगा उत्ते तुहाडी पिट्ठ, पुश्त पनाह आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सतिगुर धार दा लंगर वरते, ख़ुशीआं नाल वरताईआ। निमस्कार करे धरती धरते, धवल सीस झुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु करन चर्चे, चारों कुण्ट मता पकाईआ। सानूं लालच दिता दीनां मज़्हबां विच रहे परचे, प्राचीन दा लेखा वेख वखाईआ। छोटे छोटे नाम दे दे के ख़र्चे, जगत रहिबर दिता दृढ़ाईआ। साथों लथ्थे मूल ना कर्ज़े, मकरूज़ हो के वेखीए थांउँ थाँईंआ। अन्त इक अरदास बेनन्ती अर्ज़े, आरज़ू इक सुणाईआ। प्रभू जे तेरा भगत थोड़ा जेहा समां होर ज़र जाए, फेर जग्हा जग्हा तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। तेरा दरस कीत्यां दीन दुनी सब तर जाए, माला मणके दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दी याद विच कोटन कोटि याद करदे मर गए, मृगशाला देण दुहाईआ। कई धूंणीआँ उत्ते सड़ गए, खल्लां खल्ल लुहाईआ। कई सिर कदमां उत्ते धर गए, निउँ निउँ लागण पाईंआ। पर मैं हैरान हो गया कई तेरे भगत तेरे हुक्म अग्गे अड़ गए, अड़िका तेरे प्रेम वाला जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। नारद कहे जन भगतो तुहाडा की इरादा, मन मनसा दयो जणाईआ। सच दस्सयो तत गुरु मन्नणा कि शब्द गुरु वाला बाजा, जो बाज़ी दो जहान आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना तख्त ताजा, तख्त निवासी जग फाँसी दए कटाईआ। ग़रीब निमाणयां रखे लाजा, कोझयां कमल्यां सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हँस बणाए कागा, सोहँ धुर दी चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। हाढ़ कहे जन भगतो मेरा प्रविष्टा पहला, पहली वाल्यो तुहानूं अख़ीर दी लोड़ रहे ना राईआ। तुसां जाणां उस प्रभू दयां विच महलां, जिस महल नूं सचखण्ड कहि के सारे गाईआ। मैं वी उस दे दवारे उत्ते टहिला, बिना कदमां चलां चाँईं चाँईंआ। पर याद कर लओ, तुहानूं मार्ग मिल गया सहिला, कोटन कोटि मर मर के आपणा आप गए गंवाईआ। ओह वेखो राय धर्म सब दे लेखे दा चुक्की फिरदा थैला, गुरमुखां नूं निउँ निउँ सीस निवाईआ। राय धर्म कहे मेरी रही कोई ना जेला, चुरासी बन्धन ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पहली हाढ़ कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा धरनी, धवल वाल्यो दयां सुणाईआ। पुरख अकाल ने करनी आपणी करनी, कल कलू विच वरताईआ। खेल खेलणी वरनी बरनी, झगड़ा मेटणा कूड़ लोकाईआ। अन्तिम सब ने आउणा इक प्रभू दी सरनी, सरनगति सब दी दए समझाईआ। इक्को तुक अख़ीरी पढ़नी, ढोला धुर दा राग अलाईआ। मंज़ल हक हकीकी चढ़नी, चढ़दे लैहंदे इक्को राह वखाईआ। जिस ने नवीं घाड़न घड़नी, दक्खण पहाड़ पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। हाढ़ कहे मेरे प्रभू दा इक्को वज्जणा हड़प्पा, हड़्ह जगत विच लिआईआ। जो कहि के गया नानक तपा, तरह तरह नाल समझाईआ। जिस ने आपणी छाती दे उत्ते लिख्या अक्खर पप्पा, पूरन ब्रह्म बेपरवाहीआ। उस दा इक्को अक्खर ते इक्को टप्पा, टापूआं तों बाहर दए सुणाईआ। पिच्छे गुरमुखां नूं देंदा रहे गफ्फा, दर्शन नित नित वखाईआ। कदे कदे दिने वी मार जाया करेगा छप्पा, साहमणे हो के नज़री आईआ। किसे नूं हस्स के मख़ौल विच कर जाया करेगा ठट्ठा, इशारयां नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्त दीप दा बेड़ा चलाए इक्ट्ठा, नव खण्ड तिनके नाल बंधाईआ।

२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

जन भगतां प्रभ साचा मीता, मित्र प्यारा आदि अन्त अख्वाईआ। जुग चौकड़ी चलाए रीता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। लख चुरासी विच्चों हरिजन कराए ठण्डा सीता, अग्नी तत्व तत तत बुझाईआ। सच स्वामी वसे वसणहारा चीता, मन ठगौरी दूर कराईआ। पर्दा लाहे त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी आपणा रंग रंगाईआ। सच नाम

करे बख्शीशा, धुर दी वस्त अमोलक झोली पाईआ। मेहरवान मेहर करे जगदीशा, जगदीश्र आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। जन भगतां प्रभ देवे दान, नाम निधाना झोली पाईआ। अन्तर आत्म बख्शे ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। शब्दी देवे सच्ची धुन्कान, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत रस निजर देवे पीण खाण, बूँद स्वांती कँवल नाभ टपकाईआ। सति सच वखाए इक निशान, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़े जगत जहान, जागरत जोत बिन गोत कर रुशनाईआ। सच प्रीती बख्शे चरण ध्यान, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक दए रमाईआ। किरपा कर आप श्री भगवान, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। सुरत सवाणी शब्दी हाणी मिले अगम्मा काहन, जिस दा रंग रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। दरगाह साची सचखण्ड होवे परवान, दर दवारे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। जन भगतां प्रभ देवे दात, दीन दयाल दया कमांयदा। आत्म परमात्म जोड़े नात, निरगुण निरगुण मेला मेल मिलांयदा। तूं मेरा मैं तेरा सुणाए गाथ, सोहँ ढोला राग दृढ़ांयदा। सच स्वामी हो के वसे साथ, एथे ओथे सगला संग निभांयदा। इष्ट जणाए इक रघुनाथ, रघुपति पर्दा आपणा आप उठांयदा। झगड़ा मेटे लोकमात, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढांयदा। वंड वंडाए ना कोए ज़ात पात, दीन मज़्हब बन्धन ना कोए जणांयदा। जन भगतां अन्तर निरन्तर वेखे मार झात, झाकी आपणी आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। जन भगतां प्रभ खोल्हे अन्तर पर्दा, पर्दानशी भेव चुकाईआ। लेखा रहे ना चोटी जड़ दा, चेतन सुरती सति समझाईआ। भेव खुल्हाए आपणे घर दा, घर घर करे रुशनाईआ। जिथ्थे दीप अगम्मा इक्को बलदा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। शब्द अनादी अनहद्द घलदा, बिन रसना जिह्वा ढोला रिहा सुणाईआ। भेव खुल्हाए निहचल धाम अटल दा, सच दवारा इक जणाईआ। सो सिंघासण पुरख अबिनाशण मलदा, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। जिथ्थे लेखा रहे ना कलयुग कल दा, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। पन्ध रहे ना जल थल दा, महीअल लहिणा दए चुकाईआ। खेल वखाए निहचल धाम अटल दा, जिस गृह वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा गृह इक वसाईआ। जन भगतां प्रभ भाग लगाए काया मन्दिर, तन वजूद वज्जे वधाईआ। प्रकाश करे अंधेरी कंधर, जोती जाता डगमगाईआ। बजर कपाटी तोड़े जन्दर, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। मनुआ मन भवे ना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। देवे प्रकाश बिना सूर्या चन्द्र, नूर नुराना डगमगाईआ। इक्को दस्से साची बन्दन,

तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक, लावे चन्दन, शब्दी धार महक महकाईआ। निज नेत्र लोचण खोल्हे रहिण ना देवे अंधन, कँवल नैण नैण बिगसाईआ। कूड़ विकारे आवे चण्डन, खण्डा नाम हथ्थ उठाईआ। जन भगतां सच प्रीती आवे वंडन, प्रीतम हो के देवे चाँईं चाँईंआ। सन्त सुहेले लाए अंगण, अंगीकार इक हो जाईआ। लेखा जाणे ब्रह्मांड ब्रह्मण्डण, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। वेखे खेल विच वरभण्डण, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पर्दा दए चुकाईआ। जन भगतां त्रैगुण माया मेटे अग्न, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सच प्यार दी चाढ़्हे रंगण, दो जहानां उतर ना जाईआ। लेखा लाए काया माटी शरीर बदन, बदी दा डेरा दए ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। जन भगतां प्रभ करे मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्म दरस दा बण के दानी, वस्त धुर दी इक वरताईआ। नाम तीर अणयाला मारे कानी, काया पर्दा दए चुकाईआ। धुर दा नाम कलमा दस्से कलामी, कायनात तों बाहर पढ़ाईआ। भेव खुल्हाए जिस्म जमीर जिस्मानी, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। मंज़ल बख्शे हक रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। इक्को देवे पद निरबानी, जिथ्थे निरगुण मिल के वजदी रहे वधाईआ। अन्तर निरन्तर आप होवे जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी जन भगत प्रभू दी धर्म धार निशानी, निशाना लोकमात वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा पूरा करे त्रेता जुग राम राम दा बानी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।

३ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

लाल रंग कहे मेरा लेखा आदि आदि आदि, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा जुगा जुगादि, जुग चौकड़ी वजदी रहे वधाईआ। मैनूं पुरख अकाले दिती दाद, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरा भेव बोध अगाध, भेव सके ना कोए जणाईआ। सतिगुर शब्द नूं साची याद, जिस याददाशत आपणे विच छुपाईआ। जिस दा अन्त कहे ना कोए सन्त साध, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। उस दी धुर दी अगम्म आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव सेवा गए लाग, निरगुण निरगुण रंग रंगाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे आप महाराज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा इक अनक कलधारी ताज, तख्त निवासी धुरदरगाहीआ।

जो सब दी साजणा गया साज, साजणहारा बेपरवाहीआ। किसे दी लए ना कोए इमदाद, साथी संग ना कोए वखाईआ। जो वसे आपणी सच महिराब, महबूब मालक नूर अलाहीआ। जिस दी बिन अक्खरां वाली किताब, निरअक्खर धार आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। लाल रंग कहे मेरा खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी आप दृढ़ाईआ। मेरा जोती नूर जोत उज्यारा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण कहि के मेरा नाम उच्चारा, हरि पुरख निरँजण आपणी ख़ुशी बणाईआ। एकँकार मेरी बणाई धारा, आदि निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करते कीता तैयारा, श्री भगवान वेखे चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म ख़ुशीआं विच कीता इज़हारा, ज़ाहर ज़हूर दिती वड्याईआ। सतिगुर शब्द कीता प्यारा, प्रेम प्रीती इक्को बन्धन पाईआ। विष्नूं विश्व दिता इशारा, बिन सैनत अक्ख हिलाईआ। ब्रह्मा कूक कूक पुकारा, चार जुग तों बाहर तेरी वड्याईआ। शंकर हस्स के किहा तेरा खेल न्यारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। त्रैगुण दा तक्क नज़ारा, रजो तमो सतो वेख वखाईआ। पंज तत दा वेख पसारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणत बणाईआ। पवण स्वास दा वेख हुलारा, पवण उनन्जा सीस झुकाईआ। नौ दवारा तक्क कवाड़ा, जगत वासना नाल वड्याईआ। थित वार दा वेख अखाड़ा, बारां रासी सोभा पाईआ। प्रविष्टा आपणा लेखा जाणे सारा, महासार्थी तेरी बेपरवाहीआ। परम पुरख परमात्म देवे वड्याई विच संसारा, सगला संग बणाईआ। लाल रंग कहे मेरा रूप अनूप किरपा कीती आप निरँकारा, नर हरि आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। लाल रंग कहे मैं होया प्रगट, प्रगणा समझ किसे ना आईआ। प्रभ ने आपणा नूर धरया हर घट, चुरासी चुराहा इक अख्वाईआ। जोत जगाई लट लट, नूर नुराना नज़री आईआ। धर्म धार दा खोल्ह के हट्ट, वणज सच सच कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। लाल रंग कहे मेरी डण्डावत बन्दना, बन्दगी विच सीस निवाईआ। दिती वड्याई पुरख अकाल अनन्दना, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। जिस वेले प्रकाश कीता सूर्या चन्दना, मेरा प्यार रंग वखाईआ। मण्डल मण्डप पाई गंढना, तार सितार वज्जी वधाईआ। खेल रचाँईं ब्रह्मण्डणा, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर होई रुशनाईआ। सच प्यार चरण धूढ़ी सब दे मस्तक लाया चन्दना, तिलक लेखा धुरदरगाहीआ। फेर माण वड्याई दिती विच वरभण्डणा, धरनी धरत धवल धौल ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। लाल रंग कहे मेरा रूप धरया जग, लोकमात मिली वड्याईआ। लाल रूप होया अग्ग, अग्नी अग्ग

तपाईआ। मेरा खेल कीता बिना हद्द, हदूद समझ किसे ना आईआ। मैनूं आपणी बणा के यद, यदी भेव दिता खुल्हाईआ। तूं जुग चौकड़ी सब तों रहिणा अलग, माया ममता विच कदे ना आईआ। मेरे हुक्म विच जाणां बज्झ, बन्धन अवर कोए ना पाईआ। तेरे नाल खेल करांगा हभ, दूर दुराडी वंड ना कोए वंडाईआ। लाल रंग कहे मैं होया गद गद, ख़ुशीआं विच सीस निवाईआ। प्रभू मेरा ना कोई मास नाड़ी हड्ड, तत्व तत नज़र कोए ना आईआ। वेखीं किते प्यार मुहब्बत ना जाईं छड, नाता लोकमात तुड़ाईआ। आपणे दरों ना देवीं कढ्ढ, मिट्टी ख़ाक विच समाईआ। मेरा रूप कदे ना होवे कग, धब्बा कूड़ लग्गे ना राईआ। तूं सूरबीर सूरा सरबग, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं तेरा सदा दर्शन लवां लभ्भ, अवर लोड़ रहे ना राईआ। आपणे मिलण दा आप बणाईं सबब्ब, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लाल रंग कहे प्रभ कीती किरपा अगम्म, अगम्म दिती वड्याईआ। तूं नूर नुराने मेरी धारों प्या जम्म, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। ना कोए हड्ड मास नाड़ी चम्म, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। ना कोई हरख सोग ग़म, चिन्ता चिक्खा ना कोए जलाईआ। तेरा जुग जुग सोहणा सुहञ्जणा होवे कम्म, नित नवित चलणा मेरी विच रज़ाईआ। तेरा लहिणा देणा होवे नाल पवण स्वासी दम, दामनगीर आप अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बेड़ा देवां बन्न्ह, बन्न्हणहार आप अख्वाईआ। तूं मेरा लाडला चन्न, नूर नुराना नज़री आईआ। सुण हुक्म घनघोर कन्न, अनाद अनादी करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा लाल रंग मार लै झाकी, पर्दा दयां चुकाईआ। मेरा नूर नुराना जोत ज्वाला तेरी बणाए पोशाकी, अष्टभुज आपणा रंग रंगाईआ। दैंत सिँघारे सुंभ निसुंभ ख़ाकी, ख़ालस आपणा बल प्रगटाईआ। सिँघ अस्वार चढ़े राकी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। अन्तिम सब दी पूरी करे वाटी, लेखा लोकमात मुकाईआ। आवे ख़ुशीआं वाली राती, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। राह तक्के कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। तूं जाता मैं तेरा नूर ज़ाती, जोती जाते तेरी वड वड्याईआ। तेरा रूप तेरी हयाती, तेरी ज़िंदगी तेरे विच रखाईआ। तूं साहिब इक अबिनाशी, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। पुरख अकाल ख़ुशीआं विच कीती हासी, हस्स के दिता दृढ़ाईआ। शंकर आ जा उतों कैलाशी, ब्रह्मे ब्रह्म लोक तजाईआ। विष्नूं बण जा सच्चा साथी, सगला संग रखाईआ। सारे मिल के मिटाईए वाटी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध रहे ना राईआ। उथे चलीए जिथ्थे मेरी जोत जगे ललाटी, लाटां वाली आपणा आसण लाईआ। जिस दा ना कोई पूजा ना कोई पाठी, इष्ट देव इक्को इक रखाईआ। जो सब दी करे राखी, रक्षक हो के शतरूआं रही घाईआ।

सब ने ख़ुशीआं विच मन्नी आखी, पुरख अकाल अग्गे सीस निवाईआ। चलो चलीए बण के सति सच दे बराती, ब्रह्मा शिव भज्जे चाँईं चाँईंआ। अग्गे खेल तक्कया बिना आफ्ताबी, सूर्या नज़र कोए ना आईआ। जंगल उजाड़ बैठी जिस दा नूर आदी, नूर नुराना नज़री आईआ। अष्ट भुजां चुक्क के लाई समाधी, शस्त्र हथ्थां विच टिकाईआ। शक्ती शस्त्र पुरख अकाल इमदादी, दूजी लोड़ रही ना राईआ। झट हुक्म मिल्या जवाबी, परम पुरख दिता सुणाईआ। एह लेखा नहीं कोई किताबी, अक्खरां वाली ना कोई पढ़ाईआ। हुक्म विच कीता खिताबी, संदेशा इक सुणाईआ। लाल दी धार लाल भूष्ण वालीए, तेरी धुर दे लाल नाल अज्ज शादी, शहिनशाह दूल्हा जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लाल रंग धर्म दी धार उत्ते बहिणा नाल मजाजी, सिंघासण सच दा इक बणाईआ। दुर्गा अग्गे रूप धर के आपणी साधना साधी, सच सच रंग रंगाईआ। झट विष्न ब्रह्मा शिव बण गए ढाडी, बिना हथ्थां ताली दिती वजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द गाया गाथी, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। झट संदेसा दिता पुरख अकाल हुक्म सफाती, शब्दी धार दृढ़ाईआ। मेरा खेल सदा अनादी, जिस नूं कोई ना मेट मिटाईआ। जुग बदलण दी मैनूं वादी, कोटन कोटि चौकड़ीआं बैठीआं सीस निवाईआ। लाल रंग कहे की साची साजण साजी, सच दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा धर्म दा बणावां इक समाजी, समझ विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। लाल रंग कहे मैं तेरा हुक्म मन्ना, मनसा तेरे विच मिलाईआ। मैं लग्गा अंग तना, तत मिल के आपणा खेल वखाईआ। झट पुरख अकाल ने रूप बणाया नन्हा, नीकण नीका दिता वखाईआ। फेर धनाढ बणया धना, अतोट अतुट वरताईआ। फेर जगत जहान वखाया बन्ना, हदूदां वंड वंडाईआ। फेर समझाया मैं आदि दा इक ते अन्त दा मेरा इक्को कन्ना, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। लाल रंग कहे प्रभू मैनूं करीं परवान, दर तेरे सीस निवाईआ। मैं बच्चा तेरा अणजाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैनूं बख्शिश कीती विच जहान, धरनी धवल धौल उत्ते टिकाईआ। सदा मेला रखीं आपणे नाल, मेहरवान मेहर नज़र नज़र उठाईआ। सति सच दा देवीं दान, दाते दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा, लाल तेरा रंग रंगावांगा। दुर्गा अष्टभुज दी धार, धरनी धरत धवल सुहावांगा। आपे पुरख आपे नार, कन्त कन्तूहल आप हो जावांगा। आपे सेज सुहञ्जणी करां भतार, परम पुरख नूर रुशनावांगा। जुग जुग खेल करां अपार, अपरम्पर स्वामी हो के वेख वखावांगा। तेरा धर्म दा धर्म प्यार, धर्म दी धार

नाल प्रगटावांगा। सतिजुग साचे दयां अधार, अवतार अठारां नाल वडयावांगा। सप्तस ·षीआं कर विचार, तेरी पल्लू गंढ पवावांगा। मेरा खेल अपर अपार, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणावांगा। लाल रंग तेरा सन्त कुमारा मीता, बराह नाल वड्याईआ। यग्गय पुरुष अतीता, हाव गरीव नाल मिलाईआ। नर नरायण ठांडा सीता, कपल मुन सुखदाईआ। दत्तात्रै चलाए रीता, रिखव देव वेख वखाईआ। तेरा पृथू बणे मीता, मत्तस मिल के वज्जे वधाईआ। कछप तेरा रंग जाणे ठीका, धनंतर आपणी गंढ पवाईआ। मोहणी दवारे होणा वसनीका, ब्राह्मण बावन बृद्ध नाल रखाईआ। हरी हरि तेरा लेखा जाणे जीअ का, नर नरायण ख़ुशी वखाईआ। तेरीआं आसां मनसां पूरीआं करां उम्मीदां, देवां माण वड्याईआ। गज तेरीआं रखे उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ। तूं लोकमात सदा होणा वसनीका, सच दवार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। लाल रंग तेरा पूरन होवे काम, हरि करता आप कराईआ। त्रेता युग करे प्रणाम, राम परस वेख वखाईआ। राम रामा दए माण, दशरथ बेटा अंग लगाईआ। सीता तेरा झुलाए निशान, निशाना सति धर्म प्रगटाईआ। बाल्मीक करे वख्यान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सब ने तैनूं करना दान, सभापती तेरा लेखा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सत्त रंग तेरी धर्म धार दी रासा, लाल रंग तैनूं मिले वड्याईआ। तेरा वेद व्यासा खोल्हे भेव खुलासा, पुराण अठारां गणित गिणाईआ। चार लख सतारां हज़ार सलोक जिस दी राशा, लाल रंग चीरा सीस टिकाईआ। जमनां तेरीआं तक्कणीआं शाख़ां, गोकल वेखे थांउँ थाँईंआ। सुदामे पूरीआं करनीआं वाटां, तन्दुल तन्दुल नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। लाल रंग तेरा सोहणा होवे चीरा, चिरी विछुन्ने वेख वखाईआ। जन भगतां देणा धीरा, धीरज धर्म धार प्रगटाईआ। जिस वेले प्रभ ने रवीदास दा लेखे लाउणा कसीरा, लाल रंग रंगां विच्चों आपणा आप जणाईआ। नाले इशारा देणा मेरे साहिब दे हथ्थ सब दीआं तकदीरां, बचया नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले धर्म दा धर्म दे नाल होवे वतीरा, धर्म धर्म नाल बंधाईआ। जिस वेले शरअ दीआं शरअ नाल बणीआं ज़ंज़ीरां, हिस्से जगत वंड वंडाईआ। फेर तेरा खेल बेनज़ीरा, नज़र तों ओहले दयां वखाईआ। सिर लथणे साधां सन्तां जगत फ़कीरां, धरनी लाल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे लाल रंग ओह तक्क लै अगम्मी धार, धरनी दयां वखाईआ। लेखा मुकणा तेई अवतार, मूसा आवे वाहो

दाहीआ। ईसा खेल करे अपार, हज़रत हज़रतां पर्दा लाहीआ। उस वेले तेरा लाल रंग वेखे जगत संसार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। ईसा करे विचार, विचरके दए सुणाईआ। सुणो मुरीदो हाल, मुर्शद हो के भेव खुल्हाईआ। मेरी वेखणा मिट्टी खाल, तन वजूद नज़री आईआ। जिस वेले मैनूं छुरीआं नाल करन हलाल, लाल रंग मेरे सीने विच्चों कढ्ढाईआ। फेर अन्तिम वीहवीं सदी सब ने होणा बेहाल, बिहबल हो के रोवे लोकाईआ। मेरा बाप होवे कृपाल, कृपानिध इक अख्वाईआ। असमानां तों उतरे मार के छाल, जम्मण वाली दिसे कोई ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। पुरख अकाल कहे लाल रंग आह वेख आपणा अहिद, अहिदनामा दयां वखाईआ। जिस वेले मुहम्मद ने रूप धरया मुजाहिद, ख़ुद ख़ुदा दिती वड्याईआ। उस वेले मिट्ठा रस खाधा शहिद, शायद प्रभ ने इहो वस्त झोली पाईआ। नाले जन्म दा दस्सया साहित, साहित सति वाली बणाईआ। इक मुट्ठी भर के रेत, बालू आपणे उतों सुटाईआ। फेर नूरी अल्ला खोल्हया भेत, पर्दा दिता चुकाईआ। मक्कयों मदीने वल्ल वेख, हिज़र करना चाँईं चाँईंआ। तेरी बदल जाणी रेख, तकदीर तदबीर नाल तकबीर आपणी दए पढ़ाईआ। तेरे नाल सदी चौधवीं दा हेत, चौदां सद दयां वड्याईआ। पैग़म्बर रण भूमी सौणे खेत, तन नज़र कोए ना आईआ। तूं वेख लै नेतन नेत, निरगुण धार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद सति कीता सजदा, साहिब सीस निवाईआ। मैं तेरा ग़ुलाम बरदा, ख़ाकी ख़ाक नज़री आईआ। जरा भेव खोल्ह आपणे घर दा, गृह पर्दा दे चुकाईआ। परवरदिग़ार किहा चौदां तबकां अन्दर तेरा नूर वड़दा, ज़हूर दयां चमकाईआ। ओह वेख लेखा सीस धड़ दा, लेखा तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। दीन दीन नाल लड़दा, दुनी दुनी नाल टकराईआ। सदी चौधवीं वेख धरनी नूं लाल रंग चढ़दा, चढ़दयों लैहंदे आपणा रूप प्रगटाईआ। मुहम्मद झट दोवें कन्न फड़दा, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। मुहम्मद कहे मेरे मालक मेरी चौदां सदीआं हद्द, हदूद दिती वंडाईआ। की ढोला गावां सद, की कलमा नाम सिफ्त सालाहीआ। की लेखा जाणां जग, कायनात दृढ़ाईआ। देवे हुक्म सूरा सरबग, हरि सहिज नाल समझाईआ। सदी चौधवीं जाणी लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरी उम्मत कच्ची भज्ज जाणी वंग, काची माटी रहिण ना पाईआ। शरअ दा शरअ नाल होणा जंग, शरीअत सके ना कोए बचाईआ। चारों कुण्ट तक्कणा लाल रंग, बिन नैणां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं झट शब्दी धार बोली, आलमीन दे मालक दयां जणाईआ।

मेरी मुहम्मद हथ्थ फड़ाई डोली, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। मैं चलणा हौली हौली, साल बसाला पन्ध मुकाईआ। मेरा अन्त अन्त दा भेव खोल्ही, पर्दा रहे ना राईआ। मैं तेरे उतों घोल घोली, आप आपा भेंट कराईआ। तेरी खेल सदा अनमोली, अनमुल तेरी वड्याईआ। सच दस्स मेरे अन्त मुहम्मद दी रखें चोली, कि आपणा वेस वटाईआ। परवरदिग़ार किहा सदी चौधवीं ना पा रौली, रहमत नाल समझाईआ। मेरी धार अवल्ल दी औली, औलीआ समझे कोई ना राईआ। मेरा कलमा फ़रमान धुर दा ढोली, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। अमाम अमामा रूप धर के आवां उत्ते धौली, धरनी उत्ते वजे वधाईआ। जेहड़ा दुर्गा दी धार नन्न्हा रूप वखाया पुरख अकाल पहली आपणी कीती बौहणी, आत्म आत्म नाल वड्याईआ। उस वेले शब्द दी धार जोत उज्यार प्रसिद्ध करां धर्म धार दी गोली, चार जुग दी गोलक विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं झट वक्त ल्या ताड़, निगाह निगाह विच्चों उठाईआ। जां दिवस तक्कया ओह दिवस सी तिन्न हाढ़, हाढ़ा कढ्ढ के सीस निवाईआ। हुण मुहम्मद दा लेखा होणा विच उजाड़, भज्जणा वाहो दाहीआ। की तेरा खेल परवरदिग़ार, सांझे यार देणा समझाईआ। की वेस वटाए अन्तिम वार, मेरा लहिणा मेरी झोली पाईआ। झट कलमे दा होया इज़हार, बसरी इस्म तों बाहर समझाईआ। हो जा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। अमाम अमामा नूर नूराना होणा उज्यार, जोती जोत डगमगाईआ। मुहम्मद दा लहिणा देणा कर्ज़ा दयां उतार, सदी चौधवीं लेखा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रूप इक दरसाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी अन्त अख़ीरी इक अर्ज़ांई, अर्ज़ आरज़ू नाल मिलाईआ। किस दवारे मिले ढोई, मैं ढोआ लै के आवां चाँईं चाँईंआ। मैनूं तेरा नाम दरोही, दरोही दरोही कहि के सीस निवाईआ। परवरदिग़ार हस्स के किहा एस भेव नूं जाणे कोई, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं जिस वेले तेरी गोली ने किहा हुण मैं मोई, मर मर आपणा जीवण आपणे लेखे पाईआ। उस वेले कला वरतणी ओही, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। लाल रंग लालण नाल जाणां छोही, आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। तिन्न हाढ़ कहे मैं सुणया हुन्दा वेख्या खिताब, मुखातब हो के धुर दा हुक्म जणाईआ। अन्त खेल दस्सणा उत्ते किनारे फ़रात, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। लाल रंग ने वेखणा मार झात, गोली तन दे नाल छुहाईआ। लेखा लिखणा कलम दवात, जिस दा हरफ़ हरूफ़ समझ किसे ना आईआ। झट मुहम्मद ने ल्या ताक, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। मेरा वजूद मिलणा नाल माटी ख़ाक, उस वेले मेरा मकबरा दए गवाहीआ। मदीने विच्चों आए

आवाज़, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तूं मेरा हक जनाब, शहिनशाह आलीज़ाह अख्वाईआ। जिस वेले मेरे महबूब मालक ने छड दिता पंजाब, पंच विकार रोवण मारन धाहींआ। पंजां ततां लग्गणी आग, चारों कुण्ट ना कोए बुझाईआ। जोती नूर दा जगणा चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां नूं मिलणा अगम्मा दाज, दाता दानी आप वरताईआ। लाल रंग कहे गोली दी चोली ने सब नूं लाउणी आग, अग्ग भड़के थांउँ थाँईंआ। फेर लेखा दस्सणा विच बग़दाद, बग़लगीर बण के धुर दा माहीआ। शरअ दा झगड़ा मेटणा शताब, छुरी पकड़े ना कोए कसाईआ। इके मालक नूं अदब होणा अदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे अन्त दा आदि, आदि दा अन्त आपणे विच रखाईआ।