११ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ दिल्ली हरभजन सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे मैं जगत विचोला, आदि अन्त जुग जुग सेव कमाईआ। निरगुण धार सरगुण सुणावां ढोला, आत्म परमात्म पर्दा आप चुकाईआ। सच स्वामी मालक दस्सां मौला, ख़ालक प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। अमृत रस निजर देवां बूँद स्वांती कँवला, मेहरवान मेहर मेहर नज़र उठाईआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ बदल देवां चोला, चोली धुर दे रंग रंगाईआ। मनुआ मनसा बणा के गोला, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। बजर कपाटी पर्दा खोल्हा, त्रैगुण लेखा दयां मुकाईआ। तृष्ना जगत पाए ना रौला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सति सच दा जाप, रसना जिह्वा कहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे परम पुरख प्रभ आप, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया अंध अंधेरा मेटे रात, बिन सूर्या चन्द करे रुशनाईआ। आत्म पर्दा खोल्हे ताक, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण हो के सरगुण पुच्छे वात, वाक्फकार इक अख्वाईआ। रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सच मंज़ल चढ़ाए घाट, अगला पन्ध दए मुकाईआ। सच प्रीती बख्शे खाट, सिंघासण आसण इक वड्याईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी दुरमति मैल देवे काट, कटाक्ष आपणा नाम रखाईआ। सच दवार वखाए हाट, वस्त अमोलक अगम्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दाता गुणी गहीर, गहर गवर इक अख्वाईआ। मेरी नज़र ना आए किसे तस्वीर, तसव्वर मुसव्वर ना कोए जणाईआ। मेरी आदि अन्त जुग जुग जगत विच तदबीर, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ।
जिस दा होका दिता कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। ओह मालक बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस दी मंज़ल हक अख़ीर, ख़ालक ख़लक नूर अलाहीआ। सो काया चोली बदले चीर, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। जन्म कर्म दी मेटे तकदीर, तक्कबर मन रहे ना राईआ। नाम खण्डा फड़ शमशीर, शरअ दा डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो जन भगतां देवे जोत प्रकाश, काया मण्डल मण्डप करे रुशनाईआ। अज्ञान अंधेरा होए विनास, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्से जाप, जग जीवण दाता आपणे रंग रंगाईआ। त्रैगुण मेट के कूड़े ताप, अमृत मेघ इक बरसाईआ। दर्शन देवे साख्यात, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर गुर गुर सतिगुर खोल्हे अन्तर दृष्ट, दुतीआ भाउ रहे ना राईआ। जोती जाता बण के इष्ट, इष्ट देव इक अख्वाईआ। जिस दा संदेशा दिता राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर समझाईआ। उस दा लेखा कोई ना जाणां विच लिख्त, अक्खरां अंक ना कोए बणाईआ। बाल्मीक दिता भविक्ख्त, भविश इक दृढ़ाईआ। जिस दा लहिणा ना टांक ना जिसत, एका दूआ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म प्रभ भेव अभेद खुल्हाईआ। शब्द सुणाए बिना कान, धुन अनादी अनहद्द आप वजाईआ। निजर रस देवे पीण खाण, अमृत झिरना आप झिराईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन ढोले प्रभ दे गाण, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। जोती जाता पुरख बिधाता खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। जन भगतां साचे सन्तां देवे दान, दाता दानी ख़ाली झोली आप भराईआ। सोई सुरत कराए सवाधान, सुरती सुरत सुरत उठाईआ। उठ वेख मार ध्यान, काया मन्दिर नैण उठाईआ। गृह वेख शाह सुल्तान, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस नूं जुग चौकड़ी शास्त्र गाण, रागां नादां विच शनवाईआ। सो भगतां मिले आप आण, दूसर संग ना कोए रखाईआ। काया मन्दिर दीप जोत जगाए महान, बिन तेल बाती अट्ठे पहर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ आदि अन्त दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जन भगतां जोत जगाए बिन तेल बाती, नूरो नूर डगमगाईआ। सोवत जागत दरस देवे बहुभाती, अनक कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। दो जहानां पुच्छे वाती, एथे ओथे होए सहाईआ। निरगुण सरगुण बण के साथी, सगला
संग बणाईआ। जन्म जन्म दी मेटे वाटी, कर्म कर्म दा लेखा रहे ना राईआ। मनुआ मनसा खेल मुकाए बाज़ीगर नाटी, नटुआ स्वांग ना कोए जणाईआ। निरगुण जोत जगाए ललाटी, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच गृह इक वखाईआ। सच गृह दीपक जोती जाए जग, काया मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। किरपा करे सूरा सरबग, पुरख अकाला दीन दयाला आपणी दया कमाईआ। हँस बुद्धी रहे ना कग, सति सच विच मिलाईआ। दर्शन देवे उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा पर्दा लाहीआ। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। नौ दवारे पैंडा मुके हद्द, अनहद्द नादी नाद करे शनवाईआ। आत्म परमात्म पए लभ्भ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। गृह प्रकाश होवे दीपक जोती करे डगमग, ललाट ललाटी सोभा पाईआ। अंधेरा रहे ना डूँग्घी खड्ड, काया खण्डर होए रुशनाईआ। आत्म परमात्म होए कदे ना अड्ड, विछोड़ा जगत रहे ना राईआ। सुरत शब्द ना जाए छड, सवाणी आपणे रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा होवे छन्द, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। ख़ुशी रहे बन्द बन्द, बन्दना इक्को इक समझाईआ। आवण जावण लख चुरासी मुक्के पन्ध, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जगत जहान कूड़ सागर मंज़ल जाए लँघ, ममता वहिण ना कोए वहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आत्म सेजा सोहे आप पलँघ, बिन पावे चूल आप टिकाईआ। घर नूर नुराना चढ़े चन्द, बिन चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जोती जाता, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ां नाता, जीव ईश गंढ वखाईआ। सुरत शब्द बख्शां अगम्मी दाता, वस्त अमोलक इक वरताईआ। मस्तक रेख बदल देवां माथा, बिधना निउँ निउँ सीस निवाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त परम पुरख जोती जाता, जागरत जोत बिन वरन गोत इक अख्वाईआ। निरगुण निराकार जन भगतां दर्शन देवे साख्याता, घट निवासी पुरख अबिनाशी नूर नुराना मर्द मर्दाना नज़री आईआ। जिस दा खेल वेखे विष्न विश्व धार प्रकाशा, ब्रह्मा ब्रह्म खोज खुजाईआ। शंकर राह तक्के उत्ते आकाशा, अकल कलधारी की आपणी खेल वखाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाल पुरख अकाल परवरदिग़ार सांझा यार आत्म नूर नूर जोत प्रकाशा, जिस दा प्रकाश जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेखे आपणा खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक मख़लूक आपणा खेल वखाईआ।
१५ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल सुरजीत कौर नाथेवाल नवित
हाढ़ कहे मेरे अन्तर होई हैरानी, हर हिरदा वेख वखाईआ। क्यों कलयुग कूड़ चढ़ी तुज्ञानी, चारों कुण्ट लहर उठाईआ। झगड़ा प्या चारे खाणी, चार कुण्ट रोवे मारे धाहींआ। धुर दी समझे कोए ना बाणी, बाण अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। मनुआ मन होया अभिमानी, निवण सु अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। शरअ छुरी बणी शैतानी, शरीअत पन्ध ना कोए मुकाईआ। आत्म ब्रह्म जाणे ना कोए निशानी, मंज़ल हक ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। हाढ़ कहे मेरा अन्तर करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। की खेल सिरजणहार, की करता रिहा कराईआ। मैं तक्कया सर्ब संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दयां दृढ़ाईआ। मित्रो मित्रां दा रिहा कोई ना यार, यराना हक ना कोए निभाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पावे कोए ना सार, महासार्थी मिलण कोए ना पाईआ। दरोही सब दी मंज़ल होई दुष्वार, दुश्मण खै ना कोए कराईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेरे मालक मैं तेरा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तेरी किरपा धुर दे परवरदिग़ार, यामबीन तेरी वड्याईआ। मैं तक्कां झुकदे चार यार, चारों कुण्ट सीस निवाईआ। सजदे करदे अहिलकार, नव सत्त देण गवाहीआ। की हुक्म सच्ची सरकार, की करता कार भुगताईआ। जिस नूं ईसा किहा पुकार, मेरा बाप अगम्म अथाहीआ। मुहम्मद सजदे विच कर के निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। मेरा अमाम अमामा शाह सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस लहिणा देणा सब दा कर्ज़ा देणा उतार, मकरूज़ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पन्द्रां हाढ़ कहे मैनूं निरगुण धार लग्गा धक्का, हलूणा इक जणाईआ। जिस लेख मुकाउणा मदीना मक्का, काअब्यां खोज खुजाईआ। जोती धार फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। सब दा लेखा पूरा करे इक्ट्ठा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। कलयुग उलटी गेड़े लट्ठा, गेड़ा गेड़े विच्चों भवाईआ। त्रैगुण माया तपाए भट्ठा, बिन अग्नी अग्ग जलाईआ। मैं उस दे अग्गे वास्ता घत्तां, निउँ निउँ लागां पाईंआ। प्रभू आपणा भेव खोल्ह दे रता, रत्न अमोलक गुरमुख गोद टिकाईआ। पर्दा रहे ना चेतन सता, सति सतिवादी रंग देणा रंगाईआ। मैं बिना सीस तों टेकां मथ्था, चरण कँवल सीस निवाईआ। मेरा सगल वसूरा जाए लथ्था, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। हाढ़ कहे प्रभू मेरी इक अर्ज़ांई, बेनन्ती विच जणाईआ। जिस नूं समझे मूल ना कोई, अक्खर अक्खरां नाल सालाहीआ। मेरी तोबा मेरी दरोही, दो जहानां सीस निवाईआ। तुध
बिन मिले किते ना ढोई, जन भगतां होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी वड्याईआ। हाढ़ कहे प्रभ भगतां बणना मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सतिजुग सच चलाउणी रीता, रीतीवान नूर अलाहीआ। सब दी झोली पाउणा कीता, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां सीना करना ठांडा सीता, अग्नी तन ना कोए रखाईआ। झट हिरदे वसणा चीता, जगत ठगौरी डेरा ढाहीआ। तूं मालक त्रैगुण अतीता, त्रैभवण तेरी सरनाईआ। हरिजन तेरी फुलवाड़ी तेरा बग़ीचा, तूं मालक इक अख्वाईआ। सति सच दी बख्श हदीसा, हज़रतां तों बाहर करनी पढ़ाईआ। जन भगतां पूरीआं करनीआं आसां उम्मीदा, रसीदा आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां पर्दा रहे ना कोए पोशीदा, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ देणा टिकाईआ।
१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल शाम दे समें ज़िला अमृतसर
सतारां हाढ़ दा दिवस महान, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। किरपा करे श्री भगवान, पतिपरमेश्वर बेपरवाह अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादी देवणहारा दान, आत्म परमात्म दए वड्याईआ। पंज तत करे कल्याण, काया काअबे कर रुशनाईआ। उस दे चरण कँवलां विच सर्ब ध्यान, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। हरिसंगत मिल के करीए परवान, परम पुरख अग्गे सीस निवाईआ। असीं कलयुग दी शरअ छडी शैतान, फंदन जगत समाज कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हरिसंगत साचा करना कौल, इकरार इक अख्वाईआ। संदेसा देणा उपर धरनी धौल, धरत रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म मिल के जाणां मौल, मौला वेखणा थांउँ थाँईंआ। सति धर्म दे तुलणा पूरे तोल, तक्कड़ जगत ना कोए रखाईआ। वेख्यो किते वायदे तों ना जायो डोल, अनडोलत परम पुरख अग्गे सीस निवाईआ। जगत भरांत पर्दा लैणा खोल्ह, अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। सच समाज दा धर्म दी धार दा जन भगतो वजाउणा ढोल, ढोला तूं मेरा मैं तेरा गाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दे वसे कोल, निज घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो झूठी छडणी जगत दात, माया दुनी कम्म किसे ना आईआ। अन्तर आपणे मार के वेखो झात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। सच प्रीती सुरती शब्दी जोड़ो नात, आत्म परमात्म मेला मेलो चाँईं चाँईंआ। याद रखणी सतारां हाढ़ दी
रात, रुतड़ी भेव विच महकाईआ। वायदा करो झगड़ा मिट गया ज़ात पात, दीन मज़्हब वरन बरन शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। धन दौलत दा कलयुग दी झोली पाया कूड़ा खात, सच धर्म वास्ते लोड़ रही ना राईआ। तुसीं आत्म धार सच बण जाओ पारजात, जगत माया मलम्मा देणा तजाईआ। सारे इक प्रभू ते करो विश्वास, जगत विषयां दा डेरा ढाहीआ। तुहाडे उत्ते धर्म दी धर्म नाल आस, प्यार मुहब्बत नाता लैणा जुड़ाईआ। खेले खेल परम पुरख पारब्रह्म प्रभ आप, आप आपणा रंग रंगाईआ। सब ने नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा पिछला करना पूरा भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं धर्म दी धार लेखे लाईआ। किसे ने किसे दा होणा नहीं मुहताज, लोड़वंद जगत नज़र कोए ना आईआ। आपणी हिम्मत विच आपणा करना कम्म काज, सेवक हो के आपणी सेव कमाईआ। कन्या वाले पुत्तरां वाल्यां नाल नाता जोड़ना सद्द के नाल, जगत माया आस ना कोए रखाईआ। अन्त सब ने छड के पा जाणी वफ़ात, अन्त नज़र कोए ना आईआ। तुसीं सच आत्मा परमात्मा नाल तुहाडा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। सारे ख़ुशी विच तूं मेरा मैं तेरा दयो आवाज़, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। आत्मा परमात्मा दा खुल्ह गया राज़, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा दिता उठाईआ। असीं उस प्रभू दी जात, जिस प्रभू नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दी सिफ्त करदे चार जुग दे ग्रन्थां वाले काग़ज़ात, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। अज्ज उस दी दरगाह विच्चों सचखण्ड विच्चों मुकामे हक विच्चों लैणी सच प्रेम दी दात, मुहब्बत दीआं झोलीआं लैणीआं भराईआ। साडा इकट्ठयां दा इक्को दिन हो गया इत्फिाक, दीन मज़्हब दा झगड़ा दिता मुकाईआ। तुसां नूं कोई बुरी निगाह नाल सके ना झाक, निगह निगह विच्चों बदलाईआ। साडा इक्को रूप तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकास, मन मति बुध रंग रंगाईआ। साडे अन्दर प्रेम दी वज्जे ठाठ, लहर लहर नाल टकराईआ। असीं सच धर्म दी अन्दर दे के जाणी गाठ, जिस नूं मन कल्पणा ना सके खुल्हाईआ। साडा विहार पूजा इहो पाठ, इहो सिमरन लैणा बणाईआ। साडी अग्गे नेड़े ते पिच्छे दूर रह गई वाट, आत्मा घर विच बहि के आपणे प्रभ दा दर्शन लैणा पाईआ। अज्ज तों पिछले समाज दी शरअ नूं दिता काट, कटाक्ष नाम वाला लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा खेल वखाईआ। जन भगतो अज्ज दा दिवस वेखो चंगा, सोहणी मिले वड्याईआ। तुहाडा अन्दर आत्मा तीर्थ अगम्मी गंगा, सच सरोवर नज़री आईआ। शब्दी धार वज्जे मृदंगा, अनहद्द नादी धुन शनवाईआ। ओह जोती नूर कर जाणां चन्दा, बिन सूर्या चन्द करे रुशनाईआ। तुहाडा मालक सूरा सरबंगा, जो देवणहार नूर अलाहीआ। ओह तुसीं पंज तत ख़ाकी बन्दा, बन्दना विच सारे सीस निवाईआ। जगत समाज जगत दुनिया दा धन्दा, बन्धन सृष्टी वाला नज़री आईआ। अज्ज तों सतिगुर
शब्द दा हथ्थ विच फड़ लओ खण्डा, कूड़ी क्रिया करनी सफ़ाईआ। तुहाडा अन्दर खण्ड ब्रह्मण्डा, जीउ पिण्ड तुहाडा नज़री आईआ। तुसीं प्रभू नाल प्यार करो तुहाडा आत्म कदे ना होए रंडा, जगत रंडेपा देणा कटाईआ। तुसीं तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दा, जो नानक निरगुण निरगुण धार सुणाईआ। ज़रा मेरा वेखो पिछला मुक्कदा जांदा पन्धा, पाँधी बैठे पन्ध मुकाईआ। कूड़ी दुनिया कूड़ी सृष्टी कूड़ा कायनात दा धन्दा, कूड़ी वासना कम्म किसे ना आईआ। ओह तुहाडे अन्दर उस प्रभू दा दुरंगा, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। ओह आपणे अन्दर धन दौलत वेखो नाम भण्डार अचंभा, अतोट अतुट वरताईआ। सारे ख़ुशी विच कहो जगत जहान दे सिर विच मारांगे डण्डा, देवण वाल्यां नालों नाता देवांगे तुड़ाईआ। नाल सरकार नूं कहांगे आओ चार कुण्ट वजाओ एसे दा मृदंगा, समाज राज सति मिल के वज्जे वधाईआ। ख़ुशी विच सारे जी आयां आयां नूं मिले आत्म रस दा अनन्दा, जो अनन्दपुर वाला अनन्द अनन्द विच्चों गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। जन भगतो कूड़ी रीती दा लक्क देणा तोड़, आत्मा परमात्मा टुट्टी लैणी मिलाईआ। सुरत शब्द दा नाता लैणा जोड़, जोड़ी भगत भगवान वखाईआ। आत्मा मन दी कल्पणा नूं लैणा मोड़, शब्द होड़ा अग्गे रखाईआ। ओ जगत माया रस मिट्ठा कदी ना समझो कौड़, कूड़ी क्रिया ना कोए वड्याईआ। कल्पणा पिच्छे कदे ना जाणां दौड़, अमीरां घर ख़ुशी ना कदे बणाईआ। तुहाडी सारयां दी इक्को मंज़ल ते इक्को सतिगुरु दा पौड़, ते नाम दा डण्डा इक्को चढ़ के ख़ुशी लैणी बणाईआ। इक्को गृह विच इक्को घर विच तुहाडा होवे कारज अनन्दा, अनन्द अनन्द नाल लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो तुहाडी सच्ची इक तालीम, तुलबा धर्म धार बणाईआ। तुहाडा असूल इक अज़ीम, आलीशान दिता समझाईआ। तुसीं आदि तों परमात्मा दी आत्मा कदीम, अन्त परमात्मा दा रूप नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार जुग जगत समाज दी हुन्दी रही तरमीम, जुग जुग धारा रिहा बदलाईआ। हुण अगला मार्ग वेखो महीन, जगत निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी एहो गोई पेशीन, पेशतर गए सुणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम अंधेरा होया धर्म रिहा ना असमान ज़मीन, ज़िमीं ज़मा रोवे मारे धाहीआ। झगड़ा वेखणा जगत जहान रूसा चीन, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। सतारां हाढ़ कहे मैं जावां वारी सदके, बलि बलि सीस निवाईआ। जिस नूं चार जुग दे शास्त्र लभ्भदे, जुग चौकड़ी संदेसे नाम वाले दृढ़ाईआ। उस दे नाम नगारे दो जहानां वज्जदे, अनहद्द नादी ताल शनवाईआ। उस दे हुक्म
नाल जगत समाज जाण भज्जदे, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। इक्को खेल होणे उस प्रभू समरथ दे, जो मालक अगम्म अथाहीआ। तुसां कौल याद रखणे अज्ज जो खड़्हे कीते हथ्थ दे, हथ्थ पुरख अकाल अग्गे डाहीआ। मेहरवान महबूब साडे अन्दर हिम्मत दे ते नाल सच्चे प्यार दी वथ दे, वसल यार आपणा देणा कराईआ। कूड़ी क्रिया नूं भगतां दे चरणां हेठां मथ दे, मथन कर कूड़ जगत लोकाईआ। सब नूं साची इक्को सिख्या सिख दे, सिख्या सब ने लैणी अपणाईआ। तुसीं दुलारे बच्चे दूल्हे परमात्मा इक दे, उहो तुहाडा पिता उहो तुहाडी माईआ। उस तों बिना सारे जगत जहान गए पिटदे, रो रो आपणा आप जगाईआ। जन भगतो तुसीं प्रभू दे सच सिंघासण लिटदे, जिथ्थे सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। तुहाडे झगड़े मिट गए पत्थर इट्ट दे, आत्मा परमात्मा मिल के वज्जे वधाईआ। तुहाडे हथ्थ उत्ते अज्ज निशाने आ जाणे उस पूरन सतिगुर वाली चिट दे, जिस नूं चिट्टे बाजां वाला कहि के सारे गाईआ। तुहाडे मन जे प्रभू दे प्यार विच होण टिकदे, टिकटिकी इक्को नाल लगाईआ। फेर तुसीं जगत जंजालां नूं शौह दरया सारे सुट्टदे, जगत माया दा झगड़ा देणा चुकाईआ। अज्ज दे लेख ख़ुशीआं नाल लिखारी लिखदे, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। ओ अमीरो ग़रीबो शहिनशाहो कंगालो तुहाडे झगड़े मिट गए वड्डे छोटे ते विच दे, पंजाब सरकार दे मन्त्री नसीब सिँघ तुहाडे विच बहि के इक्को ख़ुशी आपणे गल विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण निरगुण खेल करे आपणे हित दे, हितकारी हो के निरँकारी हो के सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आपणा खेल दए खिलाईआ।
१७ हाढ़ नूं शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं ज़िला अमृतसर
सतारां हाढ़ कहे सुण मीत प्यारे पप्पया, परम पुरख दा भेव दे खुल्हाईआ। क्यों मेरे विच जगत जहान तप्पया, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। उठ वेख लै गोबिन्द वाला ढईआ टप्पया, टापू रोवण मारन धाहीआ। मुहम्मद दा बूटा पक्कया, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। मनुआ मनसा विच फिरे सब दा नट्ठया, भज्जे वाहो दाहीआ। जगत शरअ ना पाया रट्टया, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। क्यों ज़ीरो नाल ज़ीरो होया बटया, सिफ़र सिफ़र रूप दरसाईआ। आत्म परमात्म नाता गया तुट्टया, टुट्टी गंढ ना कोए रखाईआ। दुहाई फिर गई अट्ठ सट्ठया, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मारे धाहींआ। नेत्र रोवे मन्दिर मसीत गुरदवार मट्ठया, चर्च रहे कुरलाईआ। बौहड़ी जोत दिसे ना लट लटया, नूर नज़र कोए ना आईआ।
सृष्टी दी बुद्धी मिल गई विच घटया, धर्म दा रंग ना कोए रंगाईआ। जगत सृष्टी पूजे पत्थर इट्टया, पाहना सीस निवाईआ। मनुआ अन्तर किसे ना टिक्या, सांतक सति ना किसे वरताईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार ना किसे नजिट्ठया, सगला संग ना कोए बणाईआ। अन्त दीन दुनी दा की निकले सिट्टया, मैनूं दे समझाईआ। वेखीं ग़ुस्से विच ना होवीं छिथिआ, प्रेम प्रेम लैणा बंधाईआ। क्यों अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी भुल्ल गई सिख्या, सति धर्म ना कोए रखाईआ। तूं क्यों नहीं होका देंदा जगत जहान मिथ्या, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। हाढ़ कहे क्यों मेरे विच वा वगे तत्ती, सांतक सति ना कोए वरताईआ। क्यों आत्म परमात्म नाता तुट्टा नत्ती, निरगुण निरगुण मेल ना कोए मिलाईआ। क्यों विछोड़ा होया कमलापती, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। जगत जहान वेख अक्खीं, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। किसे दी पत रिहा कोए ना रखी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग खेल बाज़ीगर नटी, स्वांगी आपणा स्वांग रखाईआ। सति दी दिसे कोई ना हट्टी, हटवाणा नज़र कोए ना आईआ। सच दस्स क्यों सदी चौधवीं भरनी चट्टी, लेखा अवर रहे ना राईआ। ओह वेख मुहम्मद आशा फिरे नट्ठी, भज्जे वाहो दाहीआ। कलमे दी कायनात विच बण के पट्ठी, आप आपणा खेल खिलाईआ। शरअ दी तपाई जाए भट्ठी, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। क्यों सब दा जीवण प्या नट्टी, हार जित्त पर्दा ना कोए चुकाईआ। मदि प्याले पींदे गट गटी, जगत विकार विच हल्काईआ। मैनूं सच संदेशा दस्सीं थोड़्हा रत्ती, अनमुलड़ा हुक्म जणाईआ। की लेखा दस्सया नानक जुग धार छत्ती छत्ती, भगत दवार दए गवाहीआ। जिस छत्तीआं दी आसा गुर अवतार पैग़म्बरां रखी, बिन नैणां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। हाढ़ कहे मेरा धर्म धार दा प्रविष्टा, सतारां वज्जे वधाईआ। जन भगतो तुहाडा पक्का करना निस्चा, निहचल धाम देणी वड्याईआ। आत्म परमात्म लाउणा इश्का, हकीकी मजाजी दा लेखा देणा मुकाईआ। नूर नुराना सब नूं होवे दिसदा, जोती जाता डगमगाईआ। खेल तक्कणा अबिनाशी अचुत दा, की अचुत आपणा हुक्म वरताईआ। इशारा जानणा साची थित दा, जिस दा बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। हाढ़ कहे मेरा लेखा इक हकीकी, हुक्मां तों बाहर जणाईआ। मेरा मालक लाशरीकी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे विच हक तौफीकी, ताकतवर बेपरवाहीआ। उस ने बदल दिती नीती, नीतीवान वेख वखाईआ। वेखो कलयुग धार रही चीकी, चीक चिहाढ़ा रही पाईआ। मेरी प्रेम धार होणी फीकी, रस अगम्म ना कोए चुआईआ। सृष्टी जाए मूल ना जीती, मैं रो रो के दयां
दुहाईआ। इक्को प्रभू दी सच प्रीती, जो प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जन भगतो पिछली याद ना करयो बीती, अग्गे अगला कदम उठाईआ। सब ने बदल लैणी नीती, नीतीवान वेख वखाईआ। तुहाडी प्रफूल्लत होवे निक्की, जेही बग़ीची, बाग़ धुर दा दए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतारां हाढ़ कहे जन भगतो मैं सब नूं देवां वधाई, वाधा प्रभ दे नाल वधाईआ। जिस ने दिती जगत वड्याई, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। काया रंग रिहा चढ़ाई, दूसर संग ना कोए बणाईआ। अन्तर पर्दा रिहा उठाई, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म ने बदल देणी शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। चारों कुण्ट तक्कणी दुहाई, दोहरी धर्म दी धार प्रगटाईआ। जिस तुहाडी कूड़ दी मेटणी शाही, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हाढ़ कहे मैं तुहानूं दस्सां तुहाडी बीती, बिन पर्दा पर्दा चुकाईआ। तुहाडे अन्दर आवे सति दी रीती, रीतीवान वेख वखाईआ। तुहाडी आत्मा रहे अतीती, त्रैगुण विच ना कोए बंधाईआ। पुरख अकाल करे बख्शीशी, रहमत नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। हाढ़ सतारां कहे तुसां धर्म दी धार खाधा प्रशादा, खाणा जगत वाला समझाईआ। एह वर दिता सी कृष्ण नूं राधा, कृष्ण हस्स के फिर राधा दी झोली पाईआ। कलयुग माण रहिणा नहीं सन्तन साधा, सच साधना विच नज़र कोए ना आईआ। उस वेले पूरा कौल करावांगा वाहिदा, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ। तेरा लेखा मुकावांगा बाकायदा, काइदगी धुर दी नाल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मन्दिर इक सुहाईआ। हाढ़ कहे जन भगतो मेरा तुहानूं सजदा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। कलयुग खेल वेखो कूड़ कुड़यारी अग्ग दा, तत्व तत रही जलाईआ। कपट विकार वेखो जग दा, दीन दुनी रोवे मारे धाहींआ। तुहानूं परम पुरख परमात्म आप सद्ददा, सद्दा नाम वाला जणाईआ। तुहाडा बंस हुण अग्गे जाणां वधदा, जगत जहान ना कोए अटकाईआ। तुहाडा प्यार तुहाडे विच सजदा, जो सज्जण नूर अलाहीआ। तुहाडा पन्ध मुकाया शाह रग दा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। तुसां शब्द राग सुनणा अनहद्द दा, अनरागी आप सुणाईआ। तुहानूं घर घर फिरे लभ्भदा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हाढ़ सतारां कहे जन भगतो तुसां सतिजुग दी धार खाधा लंगर, कलयुग रोवे मारे धाहीआ। जिस लेखा मुकाउणा ढोरां डंगर, पशूआं होए सहाईआ। ओह मालक तुहाडे वड़ना अन्दर, आपणा रंग रंगाईआ। बजर कपाटी तोड़े जन्दर, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। मनुआ
मन ना दौड़े बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। तुहानूं प्रकाश देवे बिना सूर्या चन्द्र, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। तुसां किसे दवारे नहीं जाणां मंगण, मांगत हो ना झोली डाहीआ। किरपा करे सूरा सरबंगण, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सब दी परवान करे बन्दन, हरिजन आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जन्म दे विछड़यां टुट्टी आया गंढण, गंढ आपणा नाम पवाईआ।