१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल शादीआं दे समें ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल कहे सुण शब्द अनादी सुत, दूल्हे धुर दे दयां जणाईआ। निरगुण धार आपणी वेख अगम्मी रुत, निरवैर हो के अक्ख उठाईआ। हुक्म मन्नणा अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ रिहा दृढ़ाईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, भेव अभेव देणा खुल्हाईआ। भाग लगाउणा काया पंज तत बुत, बुतखान्यां वेख वखाईआ। मेरे नौजवान मर्द मर्दान अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं कोलों पुछ, संदेसा दे अगम्म अथाहीआ। क्यों जगत जहान ततां रिहा झुक, निरगुण सीस ना कोए निवाईआ। क्यों आत्म परमात्मा भुल्ली तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला कोए ना गाईआ। सति धर्म दा बूटा रिहा सुक्क, अमृत सिंच हरा ना कोए कराईआ। प्यार मुहब्बत दी धार विच्चों उठ, प्रगट आपणी लै अंगड़ाईआ। कलयुग अन्तिम आप तुठ, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया जड़ पुट्ट, माया ममता दे गंवाईआ। शरअ शरीअत दी रहे कोए ना लुट्ट, हउँमे हंगता गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रहिणा नहीं चुप्प, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण भज्जणा वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं सूर्या रिहा छुप, सति आफ्ताब नज़र कोए ना आईआ। क्यों कायनात होया अंधेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाले बाप, मात पित तेरी वड्याईआ। मैं निरगुण धार करां बात, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। धुर संदेशा देवां आख, बिना अक्खर अक्खर जणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव मारो झात, सचखण्ड दवारे दर दरवाज़ा अगम्म खुल्हाईआ। क्यों दीनां मज़्हबां जगत अंधेरा पाया रात, सति सच ना कोए रुशनाईआ। आपणा लेखा वेखो जो लिख्या कलम दवात, चारजुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। की भविक्ख्तां विच दृष्टां विच आए आख, ढोले दीन दुनी सुणाईआ। बिना पुरख अकाल तों किसे दी पुच्छे कोई ना वात, वातावरन बदले जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे तेई अवतार लाहो पर्दा, पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। जगत जहान वेखो सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। खेल वेखो हँकार गढ़्ह दा, सांतक सति ना कोए वरताईआ। प्रभ दा खेल तक्कणा लैहंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ सोभा पाईआ। जो रूप धरे नरायण नर दा, नर हरि आपणा खेल खिलाईआ। तुसां ब्यान दिता ओह मालक घर घर दा, तन वजूदा सोभा पाईआ। ना जन्मे ना मरदा, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जिस दा कलमा नाम तत वजूद पढ़दा, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। ओह लेखा लहिणा सब तों मंगदा, मंगणहार बेपरवाहीआ। जन भगतां काया चोली रंगदा, रंग इक चढ़ाईआ। नाता तोड़े भुक्ख नंग दा, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। भेव खुल्हाए हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। जो मालक ख़ालक पवण स्वासी दम दा, दामनगीर इक हो जाईआ। ओह जगत नाता जोड़े माटी चम्म दा, तत्व ततां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पैग़म्बरो मुख तों लाहो नकाब, नुक्ता रहिण कोए ना पाईआ। जिस महबूब नूं कीता अदाब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। उस दा हुजरा तक्को महिराब, महिवख़ाना खोज खुजाईआ। जिथ्थे ना कोई सवाल ना कोई जवाब, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। ना कोए हिस्सा ना कोई बाब, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई ढोला गीत राग, कलमा कलाम ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। पैग़म्बरो वेखो जगत जहान दी शरअ, शरीअत खोज खुजाईआ। पूरब लेखा तक्को आपणे गृह दरा, घर पर्दा आप चुकाईआ। जिस दी आदि अन्त धार विच ना कोए जीवत ना कोए मरा, एका जोत नूर रुशनाईआ। जिस दा हुक्म धुर फ़रमाना बड़ा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस ने तुहाडा मानव ज़ाती नाल बणाया धड़ा, मानस मानुख खोज खुजाईआ। ओह सति दवारे दरगाह साची खड़्हा, खण्डा खड़ग ना कोए उठाईआ। जिस दा नाम कलमा सब ने पढ़ा, अक्खर अक्खर मेल मिलाईआ। ओह निगाह मारे आपणी जगह, जगह जगह वेख वखाईआ। जिस खेल खिलाया तरह तरह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरु गुरदेवा, देव आत्मा वेख वखाईआ। निगाह मारो धाम निहचल निहकेवा, बिन नैणां नैण उठाईआ। की खेल करे अलख अभेवा, अगोचर बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त चारे बाणी करे नाल जिह्वा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले रही गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो हुक्म अथाह, बोध अगाध दृढ़ाईआ। प्रभ
मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रिहा उठा, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। सवाधान हो के सच दवारे जाणां आ, भज्जणा वाहो दाहीआ। संदेशा सुणना थांउँ थाँ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। रुत्त सुहञ्जणी सुहावणी करे मेहरवां, मेहर नज़र इक उठाईआ। आपणी करनी दा लेखा आपणे कोल लैणा उठा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी पिछला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर वेखे खेल अपारा, अपरम्पर आप दृढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां तक्को निरगुण नैण अक्ख उग्घाड़ा, जगत लोचण दी लोड़ रहे ना राईआ। शरअ शरीअत वेखो अखाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी खोज खुजाईआ। मिती याद रखणी वीह सौ अट्ठ सम्मत शहिनशाही अठ, इक्कीआं दा लेखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैग़ब्बर कहिण साडा सचखण्ड दवारा सोभावन्त, सोभनीक अख्वाईआ। जिथ्थे इक्को सब दा कन्त, दूजा संग ना कोए वखाईआ। इक्को नाम अगम्मा मंत, इक्को दाता सिफ्त सालाहीआ। इक्को आदि इक्को अन्त, इक्को मद्ध खेल खिलाईआ। इक्को बणाए साची बणत, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। इक्को अगम्मी होवे पंडत, जिस दी सिख्या अक्खरां विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म अगम्मा इक, एकँकार रिहा दृढ़ाईआ। सब दा लेखा सब दे विच, परदयां परदयां विच छुपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर घर लैणा चित, कलयुग आपणे नाल मिलाईआ। क्यों जगत सुरत ना जाए टिक, अन्तष्करन होए ना कोए सफ़ाईआ। दीन मज़्हब दा लेखा ना सके नजिट्ठ, धर्म दी धार रोवे मारे धाहीआ। ओह तक्को धरनी धरत धवल रही पिट, बिन नैणां नीर वहाईआ। क्यों सब ने दीन दुनी दिती पिठ, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मंज़ल पौड़ी राह मुक्के ना सवा गिठ, दो जहानां पन्ध ना कोए चुकाईआ। क्यों आत्मा परमात्मा भुल्लया हित्त, पारब्रह्म मिल के वज्जे ना किसे वधाईआ। क्यों ठगौरी आई चित, मन भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण दईए इक सलाह, मशवरा सतिगुर शब्द नाल पकाईआ। साडे चार जुग दे वक्खरे वक्खरे राह, रहिबर बण के आए दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण साडे गवाह, अञ्जील कुरान लेखा रहे सुणाईआ। खाणी बाणी भेव ना राअ, पर्दा ओहला कोए ना पाईआ। बेशक असां सब नूं दस्सया इक्को पिता ते इक्को माँ, परवरदिग़ार इक अख्वाईआ। प्रभू तेरे हुक्म नाल वक्खरे वक्खरे दस्स के नाँ, कलमा कायनात सुणाईआ। झगड़ा पाया थांउँ थाँ, धरनी धरत धवल धौल रही सुणाईआ। अन्तिम सब दी पकड़े
कोए ना बांह, लहिणा सके ना कोए चुकाईआ। असीं भविक्ख्तां विच लिख्तां विच दृष्टां विच इष्टां विच आए जणा, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम जाए आ, सदी बीसवीं आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं सिर तों पल्लू लवे लाह, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। सति धर्म दी देवे कोए ना छाँ, कलयुग अग्नी अग्ग तपाईआ। उस वेले किरपा करे मेहरवां, महबूब नूर अलाहीआ। जो हर घट करे रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। ओह सब दा साढे तिन्न हथ्थ वेखे ग्रां, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। जन भगतां मिलण दा रखे चाअ, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। जिस नूं गोबिन्द ने किहा वाहो वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द प्यारे सूत, सति सच सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरे दूत, दो जहानां खेल खिलाईआ। मैं मालक अगम्म ऊच, ऊच अथाह इक अख्वाईआ। मैथों अगला हाल पुछ, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। पिछला पैंडा जाए मुक, जगत जिज्ञासुआं देणा सुणाईआ। जिस तरह अवतार पैग़म्बर गुरु मेरी इक्को गाउंदे तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। एसे तरह दीन दुनी दा बदलणा रुख़, रुख़सत मज़्हबां विच्चों जणाईआ। सब ने इक्को नूं जाणां झुक, वाहिद इक्को नूर अलाहीआ। सति सुहञ्जणी करनी रुत, मौला हो के वेख वखाईआ। ओह वेला गया ढुक, अवतार पैग़म्बर गुरु देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। अवतार कहिण प्रभ शब्दी धार साडी मंग, शब्द शब्द शनवाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सानूं चाढ़्ह दे साचा रंग, सत्त रंग तेरा नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना चण्ड प्रचण्ड, तीर तरकश दा डेरा ढाहीआ। तेरा खेल तक्कीए विच ब्रह्मण्ड, पुरी लोअ वज्जे वधाईआ। ख़ुशीआं विच फिरन सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप भज्जण वाहो दाहीआ। असीं होका देणा साडा मुक्कया पन्ध, अग्गे वाट रही ना राईआ। कलयुग देणा नहीं कोई संग, सगला संग ना कोए बणाईआ। सति धर्म दा कूड़ी क्रिया नाल होणा जंग, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। माया ममता करनी खण्ड खण्ड, खण्डा धुर दा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पैग़म्बर कहिण परवरदिग़ार साडा सजदा, बेनज़ीर सीस निवाईआ। एह खेल तेरे अगम्मे घर दा, जिस गृह नूं वेखण कोए ना पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर तेरा नरायण नर दा, जोती जोत डगमगाईआ। जो हुक्म संदेशा घलदा, शब्दी शब्द शब्द पढ़ाईआ। कलमा कायनात तेरा दर मलदा, दरवेश हो के सेव कमाईआ। असीं जाणया तेरा खेल अछल अछल दा, वल छल तेरी बेपरवाहीआ। हुण साडा वेला जांदा ढलदा, ईसा मूसा मुहम्मद सीस
निवाईआ। किसे नूं पता नहीं घड़ी पल दा, की पारब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी खल दा, ख़ालक ख़लक दया कमाईआ। तेरा हुक्म इक्को अटल दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पर्दा देणा चुकाईआ। गुर सति सतिगुर कहिण साहिब अबिनाशा, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरा खेल तमाशा, एकँकार तेरी वड वड्याईआ। आदि निरँजण तेरा नूर प्रकाशा, जोती जोत डगमगाईआ। श्री भगवान पावे रासा, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। अबिनाशी करता बण के जाता, जोती जाता इक अख्वाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दा बण के पिता माता, निरगुण नूर नूर इक प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल तमाशा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। रूप धरे कल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। नाम कलमे दा खोल्ह के हाटा, हट्टी शरअ वाली समझाईआ। अन्तिम सब दी मेटे वाटा, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। तेरे नाल इक्को अगम्मी नाता, जिस नूं सके ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म धुर दी गाथा, जिस दी बदली नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरे दूले लाल, लालन हो के दयां जणाईआ। पूरब दा पिच्छे बीत्या काल, जुग चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड वेखो खेल हक हलाल, दूजी नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी तक्को चाल, की रीती दए गवाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होई बेहाल, बिहबल हो के मारे धाहीआ। किसे दा हल्ल ना होए सवाल, अंकड़े कम्म किसे ना आईआ। फल लग्गे ना काया डाल, सिंमल रुक्ख रहे लहराईआ। चारे कुण्टां करे भाल, भज्जे वाहो दाहीआ। कवण आत्म मिली परमात्म नाल, मिल के वज्जे वधाईआ। क्यों तुहाडे हुन्दयां त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए जगाईआ। क्यों नहीं सुरत सब दी सके संभाल, घर घर अन्दर वेख वखाईआ। क्यों नाम खज़ाना लुटया धन माल, माया ममता होई हल्काईआ। प्रेम नाल पुच्छे दीन दयाल, दरगाह साची आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभ तेरी मेहरवानी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। साडी नाम कलमे दी निशानी, दीन दुनी दे ग्रन्थ देण गवाहीआ। शहादत देवे अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। की लहिणा देणा जीव प्राणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। पर सच दस्सीए साडा झगड़ा जगत दीवानी, पूरब दा चलया आईआ। असां वंड वंडाई जिस्म जिस्मानी, शरअ ज़ंज़ीर नाल बंधाईआ। तेरे कलमे दी तेरे नाम दी जगत जिज्ञासुआं कोलों लई कुरबानी, धड़ सीस वक्ख कराईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म सच शब्द शब्द सच आदि अन्त दा ज्ञानी, जिस दा ज्ञान जगत ध्यान विच
कदे ना आईआ। तेरी महिमा दी सिफ्त सलाह दी वड्याई दी निरअक्खर धार विच्चों अक्खरां नाल लिखाई बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। अन्त अख़ीर सदी चौधवीं भुल्ल गए कलयुग जीव नादानी, निगह निगह ना कोए उठाईआ। शरअ छुरी होई दीन मज़्हब वाली शैतानी, तेरा रंग रंग ना कोए रंगाईआ। साडी इक्को मंग किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। तूं हर घट अन्दर जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ दी मेट तुज्ञानी, शौह दरया रुड़्हाईआ। माया ममता मनसा मन ना रहे अभिमानी, हउँमे रोग देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गृह देणा वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडे शहिनशाह नवाब, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। असीं मंग मंगीए आज, हाढ़ अठारां नाल मिलाईआ। तेरे सीस सोहणा सुहञ्जणा सोहवे ताज, तख्त निवासी नज़री आईआ। दीन दुनी दा धुर दे हुक्म नाल बदल समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। चार वरन अठारां बरन सोई सुरती जाए जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नाद, अनहद्द नादी धुन शनवाईआ। हँस बणावे फड़ के काग, कागों हँस उडाईआ। गृह दीपक जोत जगे चराग़, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पापां कर सफ़ाईआ। सारी सृष्टी दी दृष्टी दी आपणे हथ्थ फड़ वाग, डोरी आपणे नाम बंधाईआ। साडा तेरे विच तेरा रूप तेरा नाम कलमा तेरी नमाज़, नमो नमो कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म देणा वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण साडी डण्डावत बन्दना सजदा सलाम, साहिब स्वामी सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी नौजवान, मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। तेरा रूप रंग रेख सके ना कोई पहचान, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। तूं सब नूं जुग जुग देंदा आया दान, गुर अवतार पैग़म्बरां झोली नाम भराईआ। पर साडी इक बेनन्ती मान, निम्रता विच सीस निवाईआ। तैनूं पैग़म्बरां किहा अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। कलि कल्की तेरा निशान, निशाने दो जहान खोज खुजाईआ। साडा पिछला लेखा ना पहचान, बेपहचान बेपरवाहीआ। साडा प्यार मुहब्बत कर परवान, परम पुरख तेरी वड्याईआ। असीं बोलीए बिना ज़ुबान, शब्दी शब्द शनवाईआ। तूं ख़ालक ख़लक ज़िमीं असमान, दो जहानां सोभा पाईआ। सारी दुनिया दा इक धर्म ते इक कर दे ईमान, इष्ट इक्को इक समझाईआ। इक्को रसम होवे जहान, कसम खा के रहे सुणाईआ। सति समाज सति दा दे दे दान, सति सतिवादी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सतिगुर शब्द साडी दे शहादत, मुसनिफ़ इक्को नज़री आईआ। सानूं कबूल इक्को अबादत, इक्को कलमा नाम ध्याईआ। किसे दी रही ना कोए ल्याकत, आपणी चले ना कोए चतुराईआ। असीं
पिच्छे देंदे रहे ज़मानत, शरअ शरअ नाल जुड़ाईआ। तूं मालक सही सलामत, नूर नुराना नज़री आईआ। सानूं इयों दिसदा सब दे उत्ते आउणी क्यामत, कायम मुकाम बिन तेरे नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढ जहालत, विकार हँकार दे गंवाईआ। तेरा सचखण्ड दवारा ते तेरी हकीकी अदालत, हक दे मालक दे वड्याईआ। जिथ्थे चले ना कोए वकालत, वुकला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग देणा लाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभू साडी इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। पिछला लेखा तेरे पास, अग्गे वंड रही ना राईआ। विष्नूं निउँ निउँ रिहा आख, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। ब्रह्मा बोले साच, सच तेरी सरनाईआ। शंकर भज्जा आवे उतों कैलाश, कलाधार तेरी वड्याईआ। सब दे प्यार विच परम पुरख कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे नास, नास्तिक नज़र कोए ना आईआ। इक्को तेरे नाम दा विशा ते इक्को होवे विश्वास, जगत विषयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। तूं परमात्म दीन दुनी तेरा आत्म तेरा नूर जोत प्रकाश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा इक्को नाम इक्को कलमा इक्को शब्द इक्को धुन नाद, अनहद्द नादी नाद जणाईआ। इक्को संदेशा देवां विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड आप समझाईआ। सदी चौधवीं तेरी सति दी होवे आवाज़, सच सच जणाईआ। साडा लेखे लाउणा पूरब पिछला समाज, समाज वाले तेरी झोली पाईआ। अग्गे तेरा इक्को हुक्म होवे राइज, संदेसा इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे मैं धुर दा हुक्म सुणावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढावांगा। तेई अवतारां लेखा वेख वखावांगा। पैग़म्बरां दा पर्दा परदयां विच्चों उठावांगा। गुरु गुरदेव नानक गोबिन्द संग मिलावांगा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान खोज खुजावांगा। लेखा जाण के सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप समझावांगा। प्रगट हो सूरा सरबंग, शब्द अगम्मी डंक वजावांगा। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द पुरी अनन्द, अनन्द सब दा फोल फुलावांगा। तुहाडा चार जुग दा जगत समाज सच दवारे देवां टंग, गृह आपणा आप रखावांगा। इक्को नाम निधाना श्री भगवाना हो के देवां वंड, हिस्सा ज़ुज़ ना कोए रखावांगा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सब ने गाउणा छन्द, सोहँ धार इक प्रगटावांगा। भाग लगा के तत पंज, पंचम नाद धुन शनवावांगा। पंच विकारा मेट के जंग, झगड़ा कूड़ मेट मिटावांगा। सति सच दी पा के ठण्ड, अमृत मेघ इक बरसावांगा। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां ऊचां नीचां पा के इक्को गंढ, राउ रंकां इक्को घर वसावांगा। ओह वेखो सदी चौधवीं रही लँघ, पैंडे सब दे अन्त मुकावांगा। सच सिंघासण पुरख अबिनाशण सुहाए इक पलँघ, जिस दा बाडी आप इक अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकावांगा। अवतार
पैग़म्बर गुरु ख़ुशीआं विच मारनी ताली, सच दवारे वज्जे वधाईआ। खेल वेखणा समां हाली, सन्मुख हो के अक्ख खुल्हाईआ। जन भगतां दी सतिगुर शब्द करे दलाली, विचोला अवर ना कोए रखाईआ। जिस दी आत्मा उसे ने सुरत संभाली, सम्बल बैठा धुर दा माहीआ। जिस दे कोल ना शहिनशाही ना कंगाली, इक्को रंग रंगाईआ। सति नाम सच दी वस्त देवे बाहली, अतोट अतुट आप वरताईआ। जेहड़ी जगत हथ्थ ना आवे भाली, राज राजान रोवण मारन धाहीआ। जिस ने कलयुग रैण मेटणी काली, कला आपणी इक वरताईआ। उस दे दर ते सारे सवाली, मांगत हो के झोली डाहीआ। ओह आदि अन्त दा नूर जोत अकाली, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कीती सब दी चाली, कलयुग अन्तिम दए मिटाईआ। बेशक उस दी आयू चार लख बत्ती हज़ार ग्रन्थां विच बाहली, बहुती जगत ना कोए हंढाईआ। सदी चौधवीं अन्त सब दे हथ्थ हो जाणे ख़ाली, धनाढ नज़र कोए ना आईआ। फल रहिणा नहीं किसे डाली, फूल सके ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे ओह वेखो भज्जा आ गया हाढ़ महीना, प्रविष्टा अठारां नाल लिआईआ। प्रभू झगड़ा मिटा दे मज़्हबां दीनां, दीन दुनी दे बदलाईआ। तेरे गृह होवे मरना जीणा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। मैं नाल लै के आया त्रैगुण माया तीना, रजो तमो सतो नाल मिलाईआ। मैं बेनन्ती करदा साचे भगतां ते रंग चाढ़्ह दे भीना, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। तेरे प्रेम दी मिसाल नहीं कोई जल मीना, जगत वाली वड्याईआ। तूं आत्मा दा मालक ना नर ना मदीना, स्त्री पुरख वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा ठांडा करदे सीना, अग्नी तत गंवाईआ। तूं नर ना मदीना, परम पुरख तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस्स के रिहा सुणाईआ। किहा अठारां हाढ़ आयों नस्सया, भज्जया वाहो दाहीआ। औह वेख कलयुग रैण अंधेरी मस्सया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ममता माया तीर निराला कस्या, जिज्ञासुआं घायल रही कराईआ। डसणी हो के सब नूं डस्सया, विख मन विच भराईआ। साचा साहिब किसे ना तक्कया, भुल्लया बेपरवाहीआ। जो संदेसा दिता मुहम्मद मदीना मक्कया, काअब्यां परे सुणाईआ। मेरा महबूब नूर अलाही अल्ला इक्को सच्चया, परवरदिग़ार सहिज सुखदाईआ। जिस काया भाण्डा वेखणा कच्चया, गढ़्ह हउँमे खोज खुजाईआ। ओह आपणी धार विच होणा मत्तया, जोती जाता डगमगाईआ। गोबिन्द ने जैकारा लाया फ़तया, फ़तिह इक्को इक बुलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दी करनी हत्या, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। सतिजुग दा साचा देणा पतया, पतिपरमेश्वर हो के आप जणाईआ। जिस दा लेख ना जावे लख्या, अलख
अगोचर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा घर सुहाईआ। हाढ़ कहे प्रभू आत्म परमात्म तेरा रिश्ता, साक सज्जण इक अख्वाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोए फ़रिश्ता, जबराईल मेकाईल इज़राईल इसराफ़ील सीस झुकाईआ। तेरा आदि अन्त दा इष्टा, अवतार पैग़म्बर गुरु तैनूं सीस निवाईआ। तूं सब दी बदलणहारा दृष्टा, इष्ट देव तेरी शरनाईआ। सारी दुनिया रूप बणा लै आपणे सिख दा, सिख्या सति सति समझाईआ। दुहाई दरोही तेरे उत्ते मन किसे ना टिकदा, सुरत विच सुरत ना कोए समाईआ। मैं तेरे दवारे दोहथ्थड़ मार के पिट्टदा, हाए हाए कर सुणाईआ। समां वेख लै हार जित्त दा, चेतन चेतन खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हाढ़ कहे प्रभू आत्मा परमात्मा तेरा नूर नार कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी वड्याईआ। इहो आसा आदि अन्त, साध सन्त मंग मंगाईआ। कलयुग अन्त बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। लेखे ला लै जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। सतिगुर शब्द तों वड्डा नहीं कोई पंडत, बुद्धी तों परे ना कोए समझाईआ। चार वरनां अठारां बरनां तन वजूद तेरी इक्को होवे संगत, पंगत इक्को लैणी बणाईआ। मेरी तेरे दर दवारे मिन्नत, सीस जगदीश इक्को इक झुकाईआ। शरअ शरीअत करे कोए ना इल्लत, आलमां इलम देणा दृढ़ाईआ। तेरा रहे कोए ना निन्दक, दुतीआ भाउ देणा मिटाईआ। तूं फिरना चारे कूटां चारे सिम्मत, लैहंदा चढ़दा आपणी वंड वंडाईआ। मेरी तद मेटणी चिन्नत, चिन्ता चिखा कूड़ देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा सच देणा समझाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे हाढ़ अठारां, हुक्म इक सुणाईआ। सतिजुग सति सच सति दीआं धारां, तेरे नाल रखाईआ। इक्को प्रेम होवे पुरख नारा, स्त्री पुरख वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को गृह होण बहारां, रुतड़ी इक्को इक सुहाईआ। इक्को माण मिले चार यारां, पंच प्यारा इक्को रंग रंगाईआ। सब दा सांझा सच होवे दवारा, द्वारका वासी सच गया सुणाईआ। इक्को खेल करे सच्ची सरकारा, राम रमईआ वेख वखाईआ। नूर अलाही परवरदिग़ारा, सांझा यार वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द शब्द उज्यारा, दूसर रूप ना कोए धराईआ। सांझी वाल जगत जहान बणे संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। जगत नाता जोड़े अपर अपारा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। माण देवे क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाए गाड़्हा, अग्गे उतर कदे ना जाईआ। गुरमुख लाड़ी गुरमुख लाड़ा, गुरमुख गुरमुख नाल मिल के वज्जे वधाईआ। कलयुग मारे कोए ना धाड़ा, माया ममता वज्जे ना कोए वधाईआ। एस दिवस नूं सारे मनौणगे घर नाल प्यारा, प्रेम प्रीती विच रखाईआ। हाढ़ कहे मैं दोए जोड़ करां निमस्कारा, निउँ निउँ लागां पाईंआ। प्रभू तूं आदि
अन्त सब दा सांझा यारा, मीत मुरारा इक अख्वाईआ। भगत भगवान दी धार विच अनन्द कारज करेगा जगत जहान सारा, शरअ शरअ नालों बदलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा हक दा बोलण जैकारा, तूं ही दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। हाढ़ कहे जन भगतो मेरी नमो नमो निमस्कार, निम्रता विच जणाईआ। सब दा इक्को पुरख अकाल नाल होवे प्यार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, दर बैठे सीस निवाईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता सब दी पावे सार, महासार्थी इक अख्वाईआ। उसे दे हुक्म अन्दर पिछले बीते जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। रीती नीती बदल जावे संसार, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। ख़ुशीआं नाल अनन्द कारज दा होया विहार, नाता भगतां भगतां नाल जुड़ाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर दर आयां नूं प्यार दी दर्द नाल देवे प्यार, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। सिर तों उत्ते ते उत्ते दी मंज़ल जगत दुष्वार, बिना सतिगुर तों चढ़न कोए ना पाईआ। जन भगतो तुहानूं किरपा नाल परम पुरख दिता तार, तारनहार आपणे घर वसावे चाँईं चाँईंआ। तुसां ख़ुशीआं विच सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लाउंदे रहिणा जैकार, आत्म अन्तर मिल के वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करदा आया कार, करनी दा करता कुदरत दा कादर परवरदिग़ार बेऐब नूर अलाहीआ।