पुस्तकालयभाग २३

१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल रात दे समें ज़िला अमृतसर

भगती कहे वे शब्दी नारदू, नारदा भेव दे खुल्हाईआ। मेरी तेरे अग्गे आरजू, अर्ज़ विच सीस निवाईआ। नारद कहे नी ओह बेपरवाह जिस वेले चाहे तारदू, तारनहार इक अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विच्चों मारदू, मर्द मर्दाना हुक्म वरताईआ। जिमी असमानां दो जहानां पाड़दू, टुकड़े टुकड़े कर वखाईआ। ओह मालक हिरदक हारदू, हिरदयां फोल फुलाईआ। जन भगतां पैज संवार दू, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। भगती कहे वे नारद शब्द पखण्डी, सच दे समझाईआ। केहड़ा मार्ग केहड़ी डण्डी, रस्ता कवण सोभा पाईआ। नारद कहे कमलीए तूं ओस प्रभू तों बिना रंडी, जगत मिली ना कोए वड्याईआ। सच लभ्भे ना कोए अनन्दी, अनन्द विच ना कोए रखाईआ। इक ख़बर सुणावां चंगी, चंगी तरह दृढ़ाईआ। नी ओह बाबल बड़ा ढंगी, जिहनूं कहिंदे बेपरवाहीआ।

उस जुग जुग धार वंडी, हिस्से लोकमात बणाईआ। आपणे हुक्म दी ला पाबन्दी, बन्धना विच सर्ब बंधाईआ। जगत तृष्ना कर के नंगी, जगत जहान दिती वखाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी लँघी, भज्जी वाहो दाहीआ। उस दी बिना अक्खरां तों शब्द धार दी संधी, जिस दा लेखा ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच खेल आप खिलाईआ। भगती कहे वे नारदा मैं बड़ी जोबनवन्ती, सोहणयां दयां सुणाईआ। मेरा जोबन इक बसन्ती, नव रंग इक नज़री आईआ। मैं कदे किसे दी ना मन्नदी, मनसा जगत ना कोए वखाईआ। मैं वणजारन नहीं तन दी, ततां संग ना कोए बणाईआ। मैं सरोती नहीं कन्न दी, सरवणां ना कोए चतुराईआ। मैं वणजारन उसे अगम्मे चन्न दी, जिस नूं चन्द सितारे सीस झुकाईआ। मैं प्यासी सच ब्रह्म दी, पारब्रह्म वेख वखाईआ। मैं सच दवारयों जम्मदी, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। मैं सब दे बेड़े बन्न्हदी, जगत सागरां पार कराईआ। मेरी वड्याई धन्न धन्न दी, धन्न कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक दया कमाईआ। भगती कहे वे नारद तेरी किधरे फिरदी बोदी, बुद्धी तों परे दे जणाईआ। तूं जगत साधू कि जोगी, कि जुगीशर नाउँ प्रगटाईआ। किस बिध धार आपणी सोधी, सुध सच दे समझाईआ। तूं किस वक्त दा लोभी, लालच विच ललचाईआ। जे मैं हथ्थ लावां तेरे गोडीं, सहिज नाल दबाईआ। फेर उँगल रख के उत्ते ठोडी, सोचां थांउँ थाँईंआ। तेरी टिंड रोडी भोडी, साफ़ सुथरी सोभा पाईआ। तेरी ठोडी दिसे खोदी, मुच्छ दाढ़ी ना कोए वधाईआ। तेरी काया दिसे कोझी, ततां रंग ना कोए रंगाईआ। तैनूं किथों तांईं सोझी, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। तेरी कितनी लम्बी औधी, आयू गणित गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे सुण भगती जगत वणजारी, वणजां वालीए दयां जणाईआ। तैनूं ख़रीदण वाला दिसे ना कोए वपारी, कीमत मात ना कोए रखाईआ। तेरा रूप जाणे ना कोए गंवारी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तूं चारों कुण्ट जावें वारो वारी, भज्जें वाहो दाहीआ। कमलीए तेरे नाल लावे कोई ना यारी, याराना सच ना कोए रखाईआ। भावें मेरी मुच्छ नहीं कोई दाढ़ी, सीस सोहणा साफ़ सुथरा नज़री आईआ। मैं कदी किसे दी मंगण गया नहीं वाड़ी, ख़ाली झोली ना अग्गे डाहीआ। मैं किसे दी कीती नहीं कदी दिहाढ़ी, निव निव सीस ना कोए झुकाईआ। मैं कदी फिरया नहीं जंगल जूह पहाड़ी, टिल्ले पर्वतां डेरा लाईआ। तूं क्यों फिरें चार कुण्ट नी कर कर हार शृंगारी, आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगती कहे वे नारदा पंडू, पंडता दे समझाईआ। की खेल वेख्या जेरज अंडू,

उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। की प्रकाश तक्कया तारा चन्दू, सूर्या रंग रंगाईआ। की खेल करे दीना बंधू, दीन दयाल बेपरवाहीआ। वे किहो जेहा अगला समां लँघू, जगत विच आपणा पन्ध मुकाईआ। नारद किहा कमलीए मैं कोई ब्रह्मण नहीं गंगू, जगत माया विच ललचाईआ। मैं कोई चन्द्रा नहीं चन्दू, चन्द सितार देण गवाहीआ। मैं इक्को गल्ल दस्सां, नी वैरागणे मेरा साहिब इक्को वस्त वंडू, देवणहार आपणी दया कमाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म गंढू, गंढ आपणे नाल रखाईआ। सब दा सीना करे ठण्डू, ठण्डक आप वरताईआ। भावें मैनूं लुच्चा कहो भावें कहो लंडू, मैं सच सच देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा दाता इक अख्वाईआ। भगती कहे ब्रह्मणा अग्गे कर लै ग़ौर, निगह निगह विच्चों उठाईआ। किस बिध जन भगतां कारज जाए सौर, बिना मेरे तों मिले ना किसे वड्याईआ। मैं प्रेम दी प्रीतम नाल बन्न्हां डोर, प्रेमीआं प्रेम नाल बन्हाईआ। मैं अन्दरों कढ्ढां पंज चोर, शरअ शैतान बाहर कढ्ढाईआ। मैं वसां अंधेरे घोर, काया मन्दिर डेरा लाईआ। मेरे विच बड़ा ज़ोर, जोरू ज़र दयां तजाईआ। रूप बणा के होर दा होर, अवरा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। नारद कहे नी भगतीए दस्स तेरी की ताकत, बल की रखाईआ। तूं किस दी करें शनाख़त, फड़ बाहों लएं जगाईआ। की तेरी होवे ल्याकत, अक्ल की वड्याईआ। की तेरे कोल विरासत, मैनूं दे समझाईआ। कलयुग जीव कोई ना आवे तेरी विच हिरासत, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। तेरी सारे करन ख़िलाफ़त, सगला संग ना कोए बणाईआ। तेरे विच की करनी महानत, भेव देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। भगती कहे नारदा ना कर बोल कौड़ा, कुड़त्तण विच सुणाईआ। तूं की जाणे मेरा मंज़ल पौड़ा, डण्डा डण्डावत वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरा मार्ग बड़ा सौड़ा, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। झट नारद बोलया मेरा हुक्म सुण लै थोड़्हा, थोड़्हीए निक्कीए छोटीए तैनूं दयां जणाईआ। ओह वेख भगती वाल्यां भगवान नूं किहा ओह आवे बण के ब्राह्मण गौड़ा, मैं उसे ब्रह्म दा ब्राह्मण रूप नज़रीं आईआ। जिस दा इक्को खेल होणा भगत भगवान दा जोड़ा, मेला धुर दा लैणा मिलाईआ। सस्से उत्ते ला के होड़ा, हाहे टिप्पी रंग रंगाईआ। नी जगत दीए वणजारने तैनूं जवाब देणा कोरा, इक्को वार सुणाईआ। मेरा शब्द दुलारा बांका छोहरा, जोबनवन्ता नज़री आईआ। जिस दे अग्गे चले कोए ना जोरा, चार जुग दे शास्त्र गुर अवतार पैग़म्बर जन भगत बैठे सीस निवाईआ। उस दी उसे नूं पई लोड़ा, लुड़ींदा सज्जण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगती कहे जा

वे नारद पलाली, क्यों पल पल आपणा आप रिहा बदलाईआ। वे तूं औत्रा निखता मैं तैनूं कढ्ढां गाली, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। तेरी शकल ना गोरी ना काली, रूप रंग ना कोए बणाईआ। तूं सच दस्स किस गगन मण्डल वसे कि आकाश पाताली, की धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। नारद हस्स के किहा, ताली मार के किहा, नी सतिगुर शब्द दा मैं दलाली, दलाल हो के रिहा जणाईआ। जिस ने सब दी सुरत संभाली, ओह साहिब बेपरवाहीआ। नी भगतीए तेरी किस ने घाल घाली, तूं घायल कीती लोकाईआ। दस्स तेरा केहड़ा वारस ते केहड़ा वाली, कवण मालक नज़री आईआ। मैनूं इयों दिसदा तेरे बिना सारी दुनिया ख़ाली, जग विच नज़र कोए ना आईआ। मैं सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर जिस दी तूं सदा बणी रहें सवाली, दर ठांडे सीस निवाईआ। हुण खेल करां निराली, निरगुण आपणी कार भुगताईआ। उठ वेख नेत्र हाली, बिन नैणां अक्ख उठाईआ। की खेल करे शहिनशाह वाली दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। ओह दाता बण के दानी, दयावान दया कमाईआ। लेखे लाए जीव प्राणी, पुनह पुनह वेख वखाईआ। मंज़ल दस्से इक असानी, ज़िमीं असमानां पार जणाईआ। आपणी मंज़ल आप बणा रुहानी। रूह बुत्त खेल खिलाईआ। जन भगतां तेरी कटण ना देवे ग़ुलामी, ग़ुलाम बणाउण वालीए तेरा लेखा देणा मुकाईआ। धुर संदेसा दे पैग़ामी, पैग़म्बरां तों परे आपणा रंग चढ़ाईआ। जेहड़ा जगत जहान दिसे फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वेस आप वटाईआ। भगती कहे मैं बड़ी गम्भीर, नारद दयां जणाईआ। मेरी सिफ्त कीती कबीर, कूक कूक सुणाईआ। रविदास चमारे बदली तकदीर, तदबीर इक दृढ़ाईआ। मैनूं मन्नदे पैग़म्बर पीर, सूफ़ी सन्त ध्यान रखाईआ। मैं सब दी बदलां ज़मीर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। मेल मिलावां नाल बेनज़ीर, नज़रीआ दयां बदलाईआ। सुध करां पंज तत शरीर, दुरमति मैल धुआईआ। मेरी मंज़ल इक अख़ीर, मेल मिलावा धुर दे माहीआ। जिथ्थे झगड़ा रहे ना कोए तकदीर, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। इक आत्मा इक परमात्मा मेल मिलावा होए मैनूं मिले वाद अशीर, ख़ुशीआं विच आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे भगतीए नी तेरा सफ़र बड़ा लम्मा, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। जगत जहान तैनूं वेख के कम्बा, थर थराहट विच दुहाईआ। किड्डा मुश्किल चढ़ना डण्डा, पौड़ी पौड़ी वेख वखाईआ। दिवस रैण गाउंदा रहां छन्दा, अट्ठे पहर ध्यान रखाईआ। बन्दगी विच फस जाए बन्दा, बन्धन तेरे नाल पाईआ। दुनिया विच हाल होवे मंदा, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। मन मिले ना सुख अनन्दा, तृष्ना कूड़ जगत हल्काईआ। तक्क खेल सूरा सरबंगा, हरि करता आप अख्वाईआ। नेत्र हीण कर के अन्धा,

जगत लोचण खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। भगती कहे नारदा मेरे बिना कोई नहीं तरया, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। मैनूं सब ने आदि जुगादि वरया, जुग जुग मेला मेलया सहिज सुभाईआ। बिना मेरे तों जगत जहान मरया, तन वजूद माटी ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। मैं सच संदेशा देवां अड़या, अड़िक्के नाल जणाईआ। बिना भगती तों प्रभ दी मंज़ल कोए ना चढ़या, दरगाह साची पुज्जण कोए ना पाईआ। सच दवार कोई ना खड़्हया, सन्मुख हो ना दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे नी भगती तेरा मार्ग बड़ा सख्त, सख्ती नाल जणाईआ। मैनूं याद आउंदा वेला वक्त, जिस वेले भगतां मिली सज़ाईआ। तेरी तक्क के असूलां वाली शर्त, शरअ रही शरमाईआ। तूं जुग जुग खेल कीता उत्ते धरत, धवली भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे भगती मैं ओह नारद मुनी, जिस नूं मुनी मुनीसर सीस निवाईआ। मैं ओह दाता वड गुण गुणी, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। जो सब दी पुकार रिहा सुणी, लख चुरासी वेख वखाईआ। शब्द अनादी नाद सुणी, अनहद्द नाद करे शनवाईआ। जिस दी चोटी कदे ना जाए मुन्नी, मेरी बोदी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैं सतिगुर शब्द सुहञ्जणा, सोभावन्त सोभनीक। मेरा मालक आदि निरँजणा, जिस दे विच हक तौफ़ीक। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, जो आदि जुगादि बदले रीत। चरण धूढ़ देवे मजना, अमृत सच करे बख्शीश। निज नेत्र पावे अंजणा, त्रैगुण दाता इक अतीत। सच प्रेम दी चाढ़्हे रंगणा, हरि मालक अगम्म अनडीठ। जिस दे हुक्म अन्दर सब ने वंञणा, जगत दा जगत रहे कोए ना मीत। उसे दी डण्डावत उसे दी बन्दना, उसे नूं रख्या चीत। जो निरगुण दाता सज्जणा, जिस साहिब उत्ते उम्मीद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक जिस दी करन तारीफ़। भगती कहे जे तूं नारद शब्द गुरदेवा, सतिगुर तेरी वड्याईआ। मैं तेरे हुक्म विच जुग जुग करनी सेवा, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं मालक ख़ालक वसें निहचल धाम निहकेवा, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। तूं बेपरवाह अलख अभेवा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं नारद ओह नरायण, जिस नूं सारे सीस निवाईआ। मेरे ढोले सारे कहिण, सिफ्तां विच सुणाईआ। मैं कलयुग अन्तिम लेखा आया देण, लहिणा झोली पाईआ। जन भगतां बण के सज्जण सैण, साक इक

अख्वाईआ। दर्शन देवां नैण, नैण मुंदारी वजे वधाईआ। झगड़ा मेटां तरफैण, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। नज़री आवां ऐन दा ऐन, नूर नुराना सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मेला आप मिलाईआ। नारद कहे नी भगती भगत भगवान इक मिक, रूप इक्को नज़री आईआ। जन भगतां अन्दर गया टिक, आसण सिंघासण आप सुहाईआ। सच मुहब्बत विच गया विक, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। नी तूं हथ्थ मार आपणी छाती उत्ते हिक्क, दोहथ्थड़ दे लगाईआ। वे प्रभू क्यों मेरे नालों प्रीती लई खिच्च, की प्रीतम तेरी बेपरवाहीआ। झट नारद नूं आ गई निच्छ, छिक्क मार के रिहा सुणाईआ। नी सोंहणीए कमलीए ओह भगतां दे वड़ गया विच, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। तैनूं ग़ुस्से विच चढ़े ना चिप, चुप्प चुपाती चरणी सीस निवाईआ। भगती कहे मैं वी कलयुग दी सवाणी बुल्हां नूं लावांगी सटिक, लिप सोहणा रंग रंगाईआ। मैं पर्दा चुक्क के वेखांगी विच्चों माया वाली चिट, हौली हौली अक्ख उठाईआ। नाले दस्सांगी मेरे कोल पुराणयां भगतां दी चिट, जो चिट्टे दा लेखा चिट्टा दए जणाईआ। कलयुग मेरा लहिणा लओ नजिठ, सच सच दयां दृढ़ाईआ। नारद कहे जगत दी भगती तैनूं भगतां करना ठिट्ठ, मैं सच दयां सुणाईआ। ओह इक्को वार आ गए प्रभू दे चरणां हेठ, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। कमलीए तूं वी भगतां दे नाल एथे लेट, आपणा पन्ध मुकाईआ। आपणी कीती करनी कर दे भेंट, इक्को वार सीस निवाईआ। अग्गे भगत भगवान दी चलणी खेड, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। भगती कहे जे प्रभ दा सुहञ्जणा दर, सति दे सुणाईआ। जिन्हां नूं इक्को वार मिल गया वर, वर पाया बेपरवाहीआ। साची मंज़ल गए चढ़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सच दवारे गए वड़, अग्गे जिथ्थे बैठा बेपरवाहीआ। मैं सच सरनाई जावां पढ़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सब दा सांझा हो जाए इक्को गढ़्ह, जिथ्थे भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। ना कोई भय रहे ना डर, चिन्ता सोग ना कोए वखाईआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु तूं ही तूं ही रहे कर, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। सो लेखा पूरा करे अठारां हाढ़, हाढ़ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पन्ध मुकाईआ। भगती कहे जगत समझदा नारद कोई शैतान, जुग जुग खेल खिलाईआ। नारद कहे मैं बड़ा बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। मैं ब्राह्मण सर्ब बणाया जजमान, मंगां थांउँ थाँईंआ। सख़ीआँ नूं उठाया काहन, सीता नूं राम जणाईआ। आप फिर के विच बीआबान, जंगल जूह सुहाईआ। फेर बण के नौजवान, जोबनवन्ता भज्जा वाहो दाहीआ। मेरी शकल सके ना कोए पहचान, अक्ल आकलां विच ना कोए दृढ़ाईआ। मेरा खेल बड़ा कुन हैरान, हैरानी विच सर्ब रखाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर नारद कहे मैं बण जावां वणजारा, आपणा रूप बदलाईआ। समुंद सागरां करना पार किनारा, भज्जणा वाहो दाहीआ। मुहम्मद नूं हलूणा देणा नाल चार यारा, याराना सब दा वेख वखाईआ। मूसा देणा इशारा, इशारयां नाल उठाईआ। ईसा दा लेखा वेखणा दिन दिहाढ़ा, दिवस आपणे रंग रंगाईआ। नाले दरवेश बणना फ़कीर बणना बेनज़ीर बणना नाले बणना धुर दा लाड़ा, जोबन आपणा इक वखाईआ। किते धार धर्म किते परेशानी दा लाउणा अखाड़ा, दोवें रंग रंगाईआ। खेल करना जंगलां विच उजाड़ां, पहाड़ां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार चव्हीआं अवतारां, जन भगतां दर्शन देंदा रहे काया दर दवारा, सच स्वामी हो के दया कमाईआ।

२२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
विदेशी टूर ते जाण समें सवेरे

सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर चढ़ गई लाली, लाल गुलाला मिल्या धुर दा माहीआ। मैं पूरब दी पत्रका आप संभाली, सम्बल वेखां धुर दा माहीआ। जिस दा नूर जोत अकाली, अकल कलधारी वड वड्याईआ। जिस दी सेवा सम्मत सम्मती घाली, घायल हो के भज्जी वाहो दाहीआ। ओह मालक तक्कया जो अर्श फ़र्श दा वाली, वाली दो जहान अख्वाईआ। मेरे अन्तर ख़ुशी बाहली, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं दर ते होई सवाली, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तूं दीन मज़्हब दा माली, अवतार पैग़म्बर गुर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी निमस्कार, दर ठांडे सीस निवाईआ। मैं नाल ल्याई मुहम्मद यार, चार यारी संग रखाईआ। मेरा लेखा वेख चौदां तबक दी धार, चौदस चन्द दए गवाहीआ। तेरे बरदे तेरे बरख़रदार, तेरी सेव कमाईआ। करदी रही इंतज़ार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कद्द आवे सांझा यार, याराना तोड़ निभाईआ। दिवस रैण मेरी मुके ना कदे गुफ़तार, गुफ़त शनीद ख़ुशी बणाईआ। तूं मालक सब दा किरदार, कादर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं हार शृंगार कीता, सोहणा रूप बणाईआ। दर्शन कर साहिब अनडीठा, अनडिट्ठड़ी धार वेख वखाईआ। मैनूं रस मिल्या मीठा, कूड़ी क्रिया बाहर सुटाईआ। विकार रिहा ना कौड़ा रीठा, हँकार दिता गंवाईआ। जिस दा जगत जहान तपण वाला अंगीठा, अग्नी त्रैगुण तत वखाईआ।

सो मैनूं चाढ़्हे रंग मजीठा, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा साहिब मिल्या मीत, मित्र इक अख्वाईआ। मैं छड के हुजरे मसीत, काअब्यां आई तजाईआ। नेत्र पेख त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी सीस निवाईआ। मेरे सदा वसया चीत, ठगौरी रहे ना राईआ। मेरा झुकदा रहे सीस, सिर सर दोवें भेंट कराईआ। मेरा कल्गीधर जगदीश, जगदीश्र नूर अलाहीआ। जिस दी आयत हदीस, हज़रतां कीती पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सुहञ्जणा लिबास, मस्तक नूर नूर रुशनाईआ। मैं आ गई उस साहिब दे पास, जिस तों पासा सके ना कोए बदलाईआ। इक संदेशा देवां ख़ास, सहिज नाल सुणाईआ। जन भगतो पूरा रखणा विश्वास, विशा जगत ना कोए भुलाईआ। जिस दे दर्शन नूं भज्जा फिरे शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा वाहो दाहीआ। विष्नूं तक मण्डल दी रास, निव निव लागे पाईंआ। गोबिन्द दी पूरी करे अरदास, अरदासा आपणे विच रखाईआ। मैं सब नूं देण आई शाबाश, निव निव सीस निवाईआ। तुहाडे अन्दर उस प्रभू दा वास, जो आत्म परमात्म नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद आ तक्कीए सब दा जुस्सा, जिस्म जमीर खोज खुजाईआ। गठड़ी बन्न्हीए कूड़ कुड़यार दा गुस्सा, गंढ आपणे नाल रखाईआ। प्रभू दा भगत रहे कोए ना रुस्सा, रुस्सयां लए मनाईआ। तूं कौल कीता सी जिस वेले लव कटाई मुच्छा, मुश्किल वेले होणा आप सहाईआ। ओह वेख खेल हुन्दा दीप कुशा, कुछ कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं उस साहिब तों पुछां, जो पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो ख़ुशीआं नाल वसो, गीत ख़ुशीआं वाले गाईआ। अन्दर प्रभू नूं याद करो बुल्ल्हां नाल हस्सो, मस्तक तेवड़ी ना कोए रखाईआ। अमृत धार पीओ रसो, बिना रसना रस चखाईआ। दर्शन पाओ निज नेत्र नैण अक्खो, लोचन अन्तर निरन्तर इक खुल्हाईआ। ओट इक प्रभू दी रखो, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। भाग लगाओ काया मट्टो, मटकी फोड़न वाला कृष्ण दए गवाहीआ। जोत वेखो लट लटो, नूर नुरानां नज़री आईआ। धर्म दी धार सूरबीर जट्टो, जटा जूट दा डेरा देणा ढाहीआ। साचा लाहा एको खटो, खटका जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद वेख भगत दवार, चहुं यारां संग ध्यान लगाईआ। जिथ्थे नूर अलाही परवरदिग़ार, मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। पातशाहां दा पातशाह ग़रीबां दा ग़रीब आप निरँकार, निरगुण सरगुण आपणी

कार कमाईआ। साडे नाल करन चलया प्यार, उम्मत उम्मती वेख वखाईआ। जिस दा सिफ्तां वाला इज़हार, महिमा विच वड्याईआ। ओह हुक्म संदेशा देवे इक्को वार, इक इकल्ला अगम्म अथाहीआ। जन भगतो रहिणा हुशियार, जगत दलिद्दर देणा मिटाईआ। तुहाडी कूड़ी क्रिया लै जाए बाहर, हुक्म आपणा इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं आया चमत्कार, नूर नूर नूर नूर रुशनाईआ। फेर वेख्या नाल प्यार, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं झट अर्ज़ दिती गुज़ार, बेनन्ती इक सुणाईआ। सुण साहिब मेरी सरकार, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। किस बिध लहिणा देणा पूरा करे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी लेखा रहे ना राईआ। आदम हवा कर रहे विचार, बिन समझ तों समझ बदलाईआ। किस वेले होवे दीदार, दीद ईद करे नूर रुशनाईआ। उधरों मुहम्मद रूप धरे साकार, निराकार भेव चुकाईआ। जिस दी आदि जुगादि आपणी रफ़तार, रफ़ता रफ़ता आपणा खेल खिलाईआ। ओह मालक ख़ुद मुखत्यार, मुखत्यारनामे सब दे वेख वखाईआ। जिस नूं सब ने किहा अमाम अमामा कलि कल्की निहकलंक निरँकार, निरवैर इक अख्वाईआ। ओह जन भगतां नाल जाण वाल्यां नूं आपणे दोवें हथ्थ जोड़ के करे निमस्कार, वड्डयां छोटयां सीस निवाईआ। वेख्यो बणिओ ना कोए ग़द्दार, ग़द्दारी कम्म किसे ना आईआ। गुरसिख गुरसिख नाल करना प्यार, गुरमुख गुरमुख विच समाईआ। ईसा कहे मैं वेखणा ज़रूर निगह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। मूसा कहे मैं हाज़र होवां सच सच्चे दरबार, दर ठांडे सीस निवाईआ। जन भगतो तुसीं वड्डे तुहाडा साहिब तुहाडे चरणां दी शार, धूढ़ी तुहाडे टिक्के ख़ाक रमाईआ। पूरब दा लहिणा जुगां दा कर्ज़ा जन्मां दा उधार, कर्मां दा लेखा पूर कराईआ। अज्ज तों पूरन नहीं पूरन समझणा चव्हीआं अवतार, चौबीसा जगदीशा आपणा खेल खिलाईआ। सारे ख़ुशी विच हस्स के दयो वखाल, हँस मुख मुख हँस गुरमुख नज़री आईआ। गुरमुखो तुसी पातशाह तुहाडा सतिगुर सदा कंगाल, जुग जुग प्रेम प्रीती मंगे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभू सानूं बख्श दे आपणी धूढ़, चरणोदक नाम निधान वरताईआ। अन्तर रहे ना किसे दा मूर्ख मूढ़्ह, बुध बिबेक देणी कराईआ। साडे अन्दरों कढ्ढणा ग़ुस्सा ग़रूर, हउँमे गढ़्ह तुड़ाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श सरूर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साडी बेनन्ती करीं मंज़ूर, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं मालक हाज़र हज़ूर, हरि करता इक अख्वाईआ। सानूं दरस देंदा रहीं ज़रूर, हाज़र हज़ूर ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। पिछले बख्श दे सर्ब कसूर, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ। ओह मूसा इंतज़ार करदा उत्ते कोहतूर, ईसा भज्जे वाहो दाहीआ। मुहम्मद तेरा नाम कर के गया मशहूर, कल्मयां विच सालाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मालक हाज़र हज़ूर, कदम बोसी विच आपणा सीस झुकाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। मुहम्मद कहे मेरे तबकां संभाली सुरती, सति सति लैण अंगड़ाईआ। एह खेल अगम्मी धुर की, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आशा रखी सी उस अलाही नूर की, जो नूर नुराना नज़री आईआ। मैं धार बणाई सी आपणी मज़दूर की, मज़दूरी कर के झट लँघाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तेरे नालों करां फुरती, फुरतीली हो के दयां वखाईआ। इक गल्ल गुरमुख जाण वाले मेरे मालक नूं देण इक इक बुरकी, बुरका शेर वाला उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं इक्को दस्सां दस्स, जिस दी दस्स सारे आए पाईआ। जो हर घट रिहा वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। निरगुण धार हो के दो जहानां रिहा नस्स, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस पिछला लेखा करना बस, अगला मार्ग दए लगाईआ। तीर अणयाला मारे कस, कसम खा के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पुरख अकाल कहे हरिजन मेरे सुत दुलार, बच्चे धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां नाल कौल इकरार, पूरब दा पूरब चलया आईआ। सो लहिणा देणा पूरा कर उधार, लेखा सब दा झोली पाईआ। हरिसंगत जाण वाल्यां नूं गल विच पाए दो दो हार, हार बारां बारां मास दा पन्ध मुकाईआ। फेर हथ्थ मिलाउणा भगत भगत दी धार, नाता धर्म वाला जुड़ाईआ। तुसां जाणां समुन्दरां तों पार, धरनी धरत धवल पन्ध मुकाईआ। पातशाहां दे नाल तुहाडा वी होया करे दीदार, सोहणा धुर दा संग बणाईआ। तुहाडी सारे करदे रहीए इंतज़ार, राह तक्कीए चाँईं चाँईंआ। जिस वेले कन्ढ्ढे उतरना उरार, आर पार दा पन्ध मुकाईआ। तुहाडा सोहणा होवे शृंगार, सुनैहरी बिन्दीआं मस्तक विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत नूं देवे ओह प्यार, जिस प्यार दी खोज विच अवतार पैग़म्बर गुर गए सेव कमाईआ।

२३ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ गुड़गाउं शहर सेवा सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं कहे मैं सदके, हउँ वारी घोल घुमाईआ। जिस दी याद करदे सां कद दे, मुद्दतां दे निगाह नैण उठाईआ। धुर कलमे विच आयों सदके, संदेसा कायनात दृढ़ाईआ। चौदां तबकां आयों लभ्भ के, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। वेख खेल उस अलाही रब्ब दे, जो नूर नुराना बेपरवाहीआ। जिस दे लहिणे देणे जगत सबब्ब दे, जुग जुग आपणा खेल वरताईआ।

जिस दे दवारे उत्ते बहि के सारे सजदे, सज्जण मीत इक्को रंग वखाईआ। ओह लेखे पूरे करे अन्तिम आपणे हज्ज दे, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। जिस दे नाद तूर वज्जदे, तुरीआ तों परे करे शनवाईआ। उस लेखे वेखणे जग दे, जागरत जोत करे रुशनाईआ। माण रखणे भगतां वाली पग्ग दे, जो सीस जगदीश सुहाईआ। सानूं विछोड़े होणे अन्त अलग दे, अग्गे मेल ना कोए मिलाईआ। झगड़े रहिणे नहीं दीन मज़्हब दी हद्द दे, हदूद वंड ना कोए वंडाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु नाते वेखणे छडदे, सगला संग ना कोए बणाईआ। खेल तक्कणे काया माटी हड्ड दे, चम्म दृष्टी फोल फुलाईआ। हुण शरअ दा ज़ंज़ीर कट दे, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। सब ने वणजारे बणना इक्को हट्ट दे, अवतार पैग़म्बर गुर झोलीआं डाहीआ। वस पैणा सतिगुर शब्द धार जट्ट दे, जो जटा जूटां लेखा दए मुकाईआ। जिस रहिबर दा राह रहे तकदे, नज़र बेनज़ीर वल्ल टिकाईआ। ओह अन्तिम फ़ैसले करे हक दे, हकीकत वेखे थांउँ थाँईंआ। उस वायदे पूरे करने यक दे, जो यक्के बाद दीगरे सब नूं दित्ते सुणाईआ। जगत जीव जहान वेख नस्सदे, भज्जण वाहो दाहीआ। नाते रहे ना अमृत रस दे, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। हुण वणजारे रहिणा नहीं सिफ्तां वाले जस दे, सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। खेल तक्कीए अलखणा अलख दे, जो अलख अगोचर आप कराईआ। दर्शन पाईए ओस प्रतख दे, जो परम पुरख बेपरवाहीआ। जो मेहरवान मेहरवान मेहरवान दर्शन देवे झब दे, झलक आपणी इक दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस नूं जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुर गए लभ्भदे, बिन नैणां नैण उठाईआ।

२४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ हरि भगत दवार धीरपुर दिल्ली महिंगा सिँघ दे नवित

मुहम्मद वेख खेल धुर अमाम, सदी चौधवीं रही जणाईआ। हज़रत बिन अक्खरां तों सुण कलाम, कायनात दे इलम तों बाहर पढ़ाईआ। की संदेशा देवे शाह सुल्तान, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। जिस दा बणया तारा चन्द निशान, उम्मत उम्मती रंग रंगाईआ। ओह मालक ख़ालक वाली दो जहान, चौदां तबकां वेख वखाईआ। जिस दा इस्म आज़म इस्लाम, असलामुलैकम कहि के सीस निवाईआ। उस दा हुक्म सुण अगम्मा फ़रमान, फ़ुरन्यां तों बाहर सुणाईआ। जिस लेखा चुकाउणा अवाम, दीन दुनी फोल फुलाईआ। ओह झगड़ा मेटण आया तमाम, तमअ शरअ ना कोए रखाईआ। हकीकत हक दा दए जाम, ख़ुमारी इक्को इक रखाईआ। महबूब होवे मेहरवान, महिबान बीदो आपणा खेल वखाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं

असमान, ज़नो मर्द निव निव लागण पाईंआ। ओह कुदरत दा कादर नौजवान, जोवनवन्ता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद तक्क ओह महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। जिस दी मज़्हबां वाली नहीं हदूद, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। जिधर तक्कीए उधर मौजूद, हाज़र हज़ूर नज़री आईआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, दरगाह साची नूर रुशनाईआ। ओह लेखा मुकाए एका दूज, द्वैत दुतीआ भाओ मिटाईआ। उस दी समझ ना आवे सूझ, बेसमझ होई लोकाईआ। सो लेखा जाणे काया पंज भूत, माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। पर्दा रहिण ना देवे तन वजूद, नूरे चश्म करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया करे नेस्तोनाबूद, जड़ ममता दए उखड़ाईआ। जिस दा गुर अवतार पैग़म्बर देण सबूत, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। ओह वेखणहारा चारे कूट, कुण्ट दिशा फोल फुलाईआ। शरअ दी मेटण वाला हदूद, हद्द आपणी इक दरसाईआ। जो वसे आलीशान उच्च अरूज, आलीजाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान रखणहार महिफूज़, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

२५ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ मेरठ छाउणी सुरमैल सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं कहे मैं कहां धन्न धन्न, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। परवरदिग़ार सांझे यार मेरे कीते भाग मथ्थन, भागहीण मिली वड्याईआ। नूर अलाही निराकार तक्कया चन्न, जिस नूं चन्द सितार सीस झुकाईआ। मेरी आसा मनसा गई मन्न, ख़ाहिश अवर ना कोए रखाईआ। मैं फ़रमाना सुणया बिना कन्न, बिना सरवणा दिता दृढ़ाईआ। जिस मालक ने कलयुग कूड़ी क्रिया करनी खंन खंन, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। जगत विकारे देणा डंन, डौरु डंका इक्को नाम करे शनवाईआ। भेव खुल्हाउणा आत्म ब्रह्म, अल्ला हू अन्ना हू पर्दा दए उठाईआ। सूफ़ी फ़कीर भगत बणा के जन, जन जणेंदी बणे धुर दी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं नूर नुराना तक्कया बिना झलक, जोती जाता नज़री आईआ। मेरी बदल ना सकी पलक, पलक विच ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। नज़री आया नूर अलाही ख़ालक ख़लक, ख़ालस इक्को इक वेख वखाईआ। जिस दा जल्वा उत्ते फ़लक, धरनी धवल करे रुशनाईआ। उस दी झल्ली ना जाए डल्हक, जिस डावांडोल

करनी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कया शाह शहाना, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस नूं पैग़म्बर करन सलामा, सजदयां विच सीस निवाईआ। सुणन अगम्म कलामा, अल्फ़ ये तों बाहर पढ़ाईआ। शब्दी वज्जे दमामा, धुन अनादी इक सुणाईआ। जिस अन्त पहरया बाणा, बानी दो जहान अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे सीता रामा, राधा कृष्ण कृष्ण राधा रूप वखाईआ। सो लेखा जाणे ज़िमीं असमानां, ब्रह्मण्डां खण्डां पर्दा आप उठाईआ। जो हर घट जाणी जाणा, लख चुरासी वेख वखाईआ। सो स्वामी अन्तरयामी होए प्रधाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा इक्को होवे नाम निधाना, कलमा कायनात सुणाईआ। नव सत्त झुलाए निशाना, निशाना धर्म धार प्रगटाईआ। महबूब होवे मेहरवाना, महिबान बीदो आपणा खेल खिलाईआ। जिस ने दीन दुनी बदल देणा ज़माना, ज़िमीं असमानां वेखे चाँईं चाँईंआ। सो शाहो भूप बण सुल्तानां, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया धुर फ़रमान, बिना अक्खरां दिता दृढ़ाईआ। ना बोलया किसे ज़बान, जिह्वा चली ना कोए चतुराईआ। मेरा अन्तर होया हैरान, हैरानी विच कुरलाईआ। की खेल करे नौजवान, मर्द मर्दाना आपणा हुक्म वरताईआ। झट संदेसा सुणया इक इक दा इक ज्ञान, दुतीआ भाउ ना कोए वखाईआ। शाह पातशाह वाली दो जहान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं वेखे आण, आनन फ़ानन सब दा पर्दा दए उठाईआ। जो सूरबीर बण बलवान, बलधारी आपणी कार कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर लेखा सब दा लए जाण, जानणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशान, नव सत्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या धुर दी धार नूर अलाह, बेपरवाह वड वड्याईआ। जो सब दा बणे मलाह, बेड़ा लख चुरासी आपणे कंध उठाईआ। धुर संदेशा दए सुणा, अणसुणत आपणा हुक्म दए वरताईआ। कलयुग रैण अंधेरा मेटे शाह, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर बणाए गवाह, शहादत शब्द धार भुगताईआ। लहिणा देणा ख़ालक ख़लक सब दा दए चुका, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे अग्गे सारे करदे आए दुआ, तोबा तोबा कर के सीस निवाईआ। ओह वाहिद इक ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जिस ने दीन मज़्हब जुज़ दित्ते वंडा, हद्द हदूद कल्मयां वाली रखाईआ। अन्तिम सब दा लेखा करे सफ़ा, सफ़ मलेछां दए उठाईआ। कूड़ी क्रिया करे रफ़ा, रहमत सच सच कमाईआ। सति धर्म चलाए रथा, रथवाही इक्को इक नज़री आईआ। तूं मेरा मैं

तेरा आत्म परमात्म जणाए कथा, कथनी दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग अन्दर सतिजुग खेल करे यथार्थ यथा, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। भेव खुल्हाए पुरख समरथा, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पर्दा आप उठाईआ। सब दा लहिणा देणा निरगुण सरगुण देवे हथ्थो हथ्था, पिछला लेखा रहिण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी कूड़ी क्रिया ज़ीरो ज़ीरो नाल करे बटा, सिफ़र सिफ़र नाल उडाईआ। सति धर्म दी साची देवे इक्को मता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। लहिणा देणा मुकाए पंज तत्ता, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश लेखा कूड़ दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेस वटाए नित नविता, निरगुण सरगुण जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कार भुगताईआ।

२६ हाढ़ शहिनशाही सम्मत ८ मेरठ छाउणी विश्वा मित्र दी शादी समें सवेरे

धरनी कहे मेरा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी डण्डावत विच प्रभ नूं सीस निवाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्द, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। सिफ्त सलाह करन बत्ती दन्द, जिह्वा गहर गम्भीर रही गुण गाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर आई ठण्ड, अग्नी तत रिहा ना राईआ। सति धर्म दी मेरे पले बन्न्ही गंढ, कूड़ी क्रिया दिती खुल्हाईआ। मैं निगाह मारी नज़र आया सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप सीस निवाईआ। ओह सच स्वामी अन्तरजामी जन भगतां पूरी करे मंग, आशा आशा नाल मिलाईआ। सच प्रीती चाढ़्ह के रंग, दुरमति मैल दए धुआईआ। आवण जावण मेटे पन्ध, चुरासी गेड़ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर चाउ घनेरा, गृह सच वज्जे वधाईआ। प्रभ पाया नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरा भरमा ढट्ठया डेरा, भरम रिहा ना राईआ। इक्को रंग तक्कया सञ्झ सवेरा, रुत रुतड़ी इक महकाईआ। इक्को रूप तक्कया गुरु गुर चेरा, चेला गुर मिल के वज्जे वधाईआ। सच स्वामी करे मेहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। भाग लगाए मेरे वेहड़ा, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जन भगत वसाए खेड़ा, काया खिड़की आप खुल्हाईआ। जगत विकार रहे ना झेड़ा, झगड़ा दुतीआ भाउ कढ्ढाईआ। मार्ग दस्स के नेरन नेड़ा, गृह मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। मेरे मस्तक चढ़ी लाली, नूर नुराना

नूर रुशनाईआ। फल लग्गा मेरी डाली, पत्त टहिणी दिती महकाईआ। मैं सच दवार ते बणी सवाली, बेनन्ती आपणी इक जणाईआ। किरपा कर जोत अकाली, अकल कल धार तेरी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी तेरी सेवा घाली, नित नवित भज्जी वाहो दाहीआ। कलयुग अन्तिम मेट रैण अंधेरी काली, कला आपणी इक प्रगटाईआ। तूं जगत जहान दा माली, मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। तेरे सच दवारे मेरे उत्ते होवे धर्म दी धर्मसाली, धुर दवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे बेपरवाह, बेअन्त तेरी शरनाईआ। तूं दाता दानी शहिनशाह, पातशाह इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु देण सलाह, मशवरा धर्म धार बणाईआ। चारों कुण्ट तक्कण थांउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। सति धर्म दा रिहा कोए ना नाँ, भरमे भुल्ली कूड़ लोकाईआ। झगड़ा प्या पिता पूत पुत्तर माँ, नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। हँस बुद्धी होई काँ, काग वांग सृष्ट कुरलाईआ। दीन मज़्हब रोवे मार धाह, बिन नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर परवरदिग़ार मेरे ख़ुदा, ख़ुद मालक हो सहाईआ। जो मानस मानस नालों होए जुदा, जुज़ वक्खरा वंड वंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब नूं इक्को दे राह, आत्म परमात्म पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम पकड़ बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। ग़रीब निमाणयां निथाव्याँ दे थाँ, गृह आपणा इक सुहाईआ। तेरे चरण कँवल बलि बलि जां, घोली आपणा आप घोल घुमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सारी सृष्टी दृष्टी कहे वाह वाह, वाहवा कहि के ख़ुशी मनाईआ। सिर स्वामी देणी ठण्डी छाँ, अग्नी तत ना लागे राईआ। आत्म परमात्म लैणी प्रना, परम पुरख आपणा मेल मिलाईआ। ततां नाल नाता तत देणा जुड़ा, जोड़ी जगत वड वड्याईआ। मानव ज़ाती साची धार दीन दुनी धर्म दा धर्म होवे ब्याह, रीती भगत भगवान देणी चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दरस दा धरनी धवल धौल धरत कहे मेरे अन्तर सदा रहे चाअ, चाओ घनेरा मेरी झोली देणा पाईआ।