२ सावण शहिनशाही सम्मत ८ इटारसी शहर जोगिन्दर सिँघ दे गृह
सदी चौधवीं कहे मैं सुणया हक होका, हुक्म दिता धुरदरगाहीआ। तेरे अन्त अख़ीर अगम्मी मौका, वेला गया हथ्थ
ना आईआ। मुहम्मद दी धार तक्क लै चौदां तबक चौदां लोका, लोक परलोक नैण उठाईआ। दीन दुनी जगत धार वेख लै धोखा, सति सच ना कोए वड्याईआ। तेरा वक्त बीत गया चोखा, अगला पन्ध लैणा मुकाईआ। दरगाह साची बिना अक्खां तों वेख लै पोथा, जिस विच अलिफ़ ये ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया अगम्म तराना, तुरीआ तों बाहर जणाईआ। की हुक्म देवे श्री भगवाना, भगवन आपणी कार भुगताईआ। नव सत्त मारे ध्याना, नव नौ चार खोज खुजाईआ। जगत तत वेखे निशाना, बेनिशां पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया फ़रमान एक, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। जिस ते सब ने रखणी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो आदि जुगादि वेस करे अनेक, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। ओह जोती जाता बदल के भेख, शब्दी शब्द रूप वटाईआ। जिस ने लहिणा देणा पूरा करना मुल्ला शेख़, मुसायकां पैग़म्बर चार यारी नाल मिलाईआ। बेपरवाह हो के खोल्हणा आपणा भेत, भेव दए समझाईआ। जिस कारन सतिगुर अर्जन सीस पवाई रेत, रावी कन्ढ्ढा लेखा लेखे लाईआ। गोबिन्द गोबिन्द नाल करे हेत, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। सो मालक वसणहारा सचखण्ड देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। दो जहानां बण नरेश, नर नरायण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे अग्गे किसे दी चले कोए ना पेश, पेशतर पेशीनगोईआं सारे गए सुणाईआ। सो साहिब स्वामी रहिण वाला हमेश, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम दीन दुनी दी बदल देवे रेख, रिषी मुनी सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक वड वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर सुणी घनघोर, घोरी हो के दिती जणाईआ। मेरा खेल अवर का और, भेव समझे कोए ना राईआ। लख चुरासी आपणे हथ्थ विच फड़नी डोर, डोरी शब्द नाम बंधाईआ। जिस दी सब ने रखी लोड़, लुड़ींदा सज्जण हो के लए अंगड़ाईआ अन्तिम धरनी धरत धवल उत्ते जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी मेरी दुहाईआ। जिस दा शाह शहाना अस्व रिहा दौड़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस नबी रसूलां मारना पहला पौड़, पौड़ी डण्डे वेखे थांउँ थाँईंआ। कलयुग जीव वेखे मिट्ठे कौड़, अन्तर निरन्तर भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सुणया हुक्म अलाह, आलमीन दयां जणाईआ। मैं मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाह, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर मेरा तक्कदे राह, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं धुर दा राम नूर अलाही इक ख़ुदा, काहन कान्हा नज़री आईआ। जेहड़ी
दीन दुनी इक दूजे नालों कीती जुदा, जुज़ मज़्हबां वाले वंड वंडाईआ। सब दा लेखा मंगां आ, दो जहानां फोल फुलाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त नैण रहे शरमा, सिर सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साहिब सच वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सीस गया झुक, बिन सीस सीस निवाईआ। फेर सुणी अगम्मी तुक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। पिछला पैंडा जाणां मुक, अग्गे पन्ध ना कोए भवाईआ। आपणा लहिणा देणा आपे चुक्क, भार आपणे कंध उठाईआ। जिस दीआं सुक्खणां रहे सुख, ख़ुशीआं पन्ध मुकाईआ। उस दा वेला गया पुज्ज, वक्त सुहञ्जणा नाल मिलाईआ। आपणा भेव खुल्हाए गुझ, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। तेरी सार लए छेती सुध, वधी सुधी वंड ना कोए वंडाईआ। जगत समझे कोए ना अक्ल बुद्ध, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। जिस ने लेखा मुकाउणा कलयुग, जुग चौकड़ी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सच संदेश सुणावांगी। जो आदि जुगादि रहे हमेश, तिस पर्दा अन्त उठावांगी। ओह मालक ख़ालक इक नरेश, नर नरायण समझावांगी। जिस दा लहिणा नाल गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा डंक वजावांगी। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेश, शेष सहँसर मुख अलावांगी। ओह वसया सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ दृढ़ावांगी। जिस दा खेल होणा परदेस, मुहम्मद उम्मत नाल रलावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगावांगी। सदी चौधवीं कहे मैं मंग अगम्मी मंगांगी। साहिब स्वामी अन्तरजामी कोलों मूल ना संगांगी। लाल गुलाला रूप अगम्म अगम्मड़े रंगांगी। मेरा साहिब शाहो भूप, सच दवार उस दा लँघांगी। जिस दा ना कोई रंग रेख रूप, घर सुहञ्जणे उस दे वंञांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार आपणी आसा इक्को टंगांगी। सदी चौधवीं कहे उफ आह आ गया जबराईल, की जाबर हुक्म सुणाईआ। मैं धुर कलमा नबी रसूलां कोलों करावां ताअमील, बचया नज़र कोए ना आईआ। रसूलां दस्सां खेल वेखो अज़ीम, की आज़म रिहा कराईआ। जिस तुहाडी कीती तक्सीम, वंडन वंड वखाईआ। ओह मालक ख़ालक कदीम, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। जिस दी दीन दुनी उसे दी तालीम, तुलबे पैग़म्बर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। जबराईल कहे हुक्म अलाह वलज़ली ज़ू नज़ ज़बते जविस कुनिनज़ा अलहवद आज़िम आज़ूने ज़मतमूह ज़ूज़े ज़वा नूरे ख़ुदा अल्हा अलाह बेपरवाह इक अख्वाईआ। मुहम्मदे नकुस कलमा ज़ीगे लज़हू वज़ही ज़कविलवा ज़ीना ज़कू नूरे तलूअ शमा नूर
नूर रुशनाईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुरु, गुरदेव इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म बिना हाकमां होणा शुरू, बिना शरअ तों शरअ पढ़ाईआ। उस दा लहिणा देणा लेखा जगत जहान कोलों कदे ना मुड़ू, देवणहार ना कोए अख्वाईआ। सदी चौधवीं अन्त कूड़ कुड़यारयां बेड़ा शौह दरया रुड़¼, नबी नूह दूर बैठा सीस निवाईआ। सचखण्ड सच दवारे बिना भगतां तों परम पुरख दी लभ्भणी नहीं किसे नूं जूह, बेवतनां वतन ना कोए दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जिस दा कलमा सतिगुर शब्द शब्द धार फुरू, मन मनसा फ़ुरना नज़र कोए ना आईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत ८ इटारसी शहर चमन लाल दे गृह
धुर कलमा कहे ऐ मालक कुल्ल, कलि कल्की तेरी बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म नाम अनमुल्ल, करते कीमत कोए ना पाईआ। तूं आदि जुगादी सुल्हकुल, निरवैर इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी कदे ना जाए भुल्ल, अभुल्ल तेरी बेपरवाहीआ। तेरे तोल सके कोए ना तुल, अतुल तेरी वड वड्याईआ। जगत जहान बिन तेरे रिहा रुल, चार कुण्ट धूढ़ी ख़ाक उडाईआ। अमृत रस सब दा गया डुल्ल्ह, रसना रस ना कोए वड्याईआ। जगत विकार अंधेर रिहा झुल, झकोला पवण पाणी देवे थांउँ थाँईंआ। सति दा बूटा गया हुल, धुर दा फुल्ल ना कोए लगाईआ। तेरी प्रीती विच जाए कोए ना घुल्ल, घोली घोल ना कोए घुमाईआ। चारों कुण्ट सब दा दीवा होण वाला गुल्ल, गुलशन महक ना कोए महकाईआ। बिन तेरी किरपा सच दवारा सके कोई ना खुल्ल्ह, ख़ालक ख़लक भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर द वर, दर तेरे आस रखाईआ। धुर कलमा कहे मेरे साहिब साहिब सुल्ताना, सतिगुर गुर गुर तैनूं सीस निवाईआ। आदि जुगादि निगाहबाना, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। अन्तिम वेख मार ध्याना, निगाह निगाह विच्चों उठाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैताना, शरीअत घर घर करे लड़ाईआ। आपणा वेख ज़िमीं असमाना, तबक तबकां फोल फुलाईआ। तेरा तेरे नालों होया बेगाना, साचा संग ना कोए निभाईआ। बिन तेरे शब्दी धार तों सच रिहा ना कोए तराना, तुरीआ तों पार समझ किसे ना आईआ। वेख खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी लए अंगड़ाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां दे हुन्दयां बदल गया ज़माना, ज़ाहर ज़हूर तेरा दरस कोए ना पाईआ। नेत्र रोवे तेरा आसमानी शाम्याना, जिस विच शम्हां नूर ना कोए रुशनाईआ। तेरी याद विच आपणी फ़रयाद विच गुर अवतार पैग़म्बरां तेरे हुक्म दा दिता ब्याना, अन्त
तेरे हथ्थ रखाईआ। उठ वेख मेरे साहिब सुल्ताना, शहिनशाह पर्दा आप चुकाईआ। तूं मर्द मर्द मर्दाना, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरी किरपा नाल मैं होवां लोकमात प्रधाना, प्रधानगी तेरी दयां समझाईआ। नव खण्डां दस्सां कलि कल्की पहरया जामा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा डंका नाम दमामा, दमां वाल्यां दयां सुणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा तमामा, तम्हां मज़्हब ना कोए रखाईआ। शरअ ज़ंजीर दा रहे ना कोए ग़ुलामा, बन्धन दीन दुनी तुड़ाईआ। मेरा महबूब मालक ख़ालक तेरे कदमां विच मेरी सलामा, सजदयां विच बरदा हो के सीस निवाईआ। लेखा पूरा करीं ज़रूर विच कुरासाना, खुरासाना आपणा रंग रंगाईआ। एह लेखा बिना लिख्त तों पुराणा, पुराण भविक्ख्त दए गवाहीआ। मेरी इक्को आशा इक्को चाहना, चाउ आपणा दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल ज़िमीं असमानां, दो जहानां तेरा हुक्म वरते थांउँ थाँईंआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत ८ इटारसी शहर कौड़ा मल ते सदण मल दे गृह
कलमा कहे प्रभू तूं आदि अन्त एका, एकँकार इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा पूरा करा दे ठेका, ठेकेदारी दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। आत्म धार तेरी होवे टेका, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मैं इकलौता तेरा होवां बेटा, जिस बेटे नूं शब्द गोबिन्द कहे लोकाईआ। तेरी आदी सेजा उत्ते होवां लेटा, जुगादी तेरी ख़ुशी बणाईआ। तूं मालक लोकमात मैनूं मुनतखिब कर लै आपणा नेता, नर नरायण आपणी दया कमाईआ। मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सब नूं पिछला करावां चेता, पूरब दा पर्दा आप उठाईआ। उठो वेखो चारों कुण्ट बालू उडदी रेता, अग्नी तत्ती तत तपाईआ। आत्म परमात्म करे कोए ना हेता, हितकारी रूप ना कोए वटाईआ। तूं आदि अन्त जगत किरसाना खेता, बाडी तेरी बेपरवाहीआ। दीन दुनी दी दाअवे नाल बदल दे रेखा, रेखा आपणी इक समझाईआ। तेरा मंज़ूर होवे महबूब शब्दी धार भेखा, भेख कूड़ा देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धुर कलमा कहे मेरे मालक मेरी मन्न, मनसा दयां जणाईआ। तेरा इक्को चमके नूरी चन्न, जिस नूं सूर्या चन्द सीस निवाईआ। जगत विकारा कूड़ा रेठा देणा भन्न, घड़न भन्न्हणहार तेरी शरनाईआ। भाग लगाउणा भगतां तन, तत्व तत देणी वड्याईआ। प्यार मुहब्बत विच बणाउणे जन, बणना आप जणेंदी माईआ। वसेरा वेखणा छप्परी छन्न, छत्रधारी खोज खुजाईआ। घर
भण्डारा देणा जल अन्न, अतोट अतुट वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा पूरा करना निरगुण धार आपणे ब्रह्म, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत ८ इटारसी शहर जसवन्त सिँघ दे गृह
नारद कहे प्रभू मैनूं मार धफ्फा, ज़ोर नाल लगाईआ। जिस नाल मैनूं नज़र आए तेरा रूप पप्पा, पूरन परमेश्वर बेपरवाहीआ। पर याद कर मैं तैनूं सप्तस ·षीआं दी इक सुणाउण लग्गा गप्पा, जिस नूं शास्त्र कहि सकण ना राईआ। जिस दा इक्को मूल ते इक्को टप्पा, अन्त इक्को वेख वखाईआ। उन्हां ख़ुशीआं विच बचन कीता सच्चा, माछूवाड़े डेरा लाईआ। नाले खिच्चीआं आपणीआं लिटां, सिरों नंगे हो के दिती दुहाईआ। मैं उस वेले निक्कीआं वड्डीआं लै के इट्टां, पाथर पाहन कोल टिकाईआ। जिस उत्ते उन्हां तेरे धर्म दीआं लिखीआं चिटां, ओह चटानां देण गवाहीआ। जिस दा समझया किसे ना सिट्टा, सिटेबाज़ी विच लोकाईआ। पहले उत्ते लिख्या शेर सिँघ दा निशान होवे उत्ते खब्बा गिट्टा, अन्त ओसे विच समाईआ। फेर सब ने इक्ट्ठा बणाया इक चिट्ठा, जिस नूं चिट्ठी रसैण फड़न वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं तकदा रिहा बिट बिटा, निगाह ज़िमीं असमान उठाईआ। फेर धरती उत्ते लिटा, लम्मा पै के वेख वखाईआ। मैनूं नज़र आया दो जहान दा कित्ता, जिथ्थे केते अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। फेर हुक्म सुणया अगम्मी जो सुणाया मेरे पिता, पतिपरमेश्वर दिता दृढ़ाईआ। बिना मेरी किरपा जुग चौकड़ी किसे दी पूरी होवे ना इछा, इच्छया विच सारे जुग जुग सीस निवाईआ। मैनूं उस वेले आ गई निच्छा, छीं छीं कर के दिता सुणाईआ। झट अत्री पै गया छिथ्था, निगाह मेरे वल्ल उठाईआ। मैं उसे वेले दोहथ्थड़ मार के पिट्टा, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। रिषी जी तुसां अजे मन नहीं आपणा जित्ता, क्यों भज्जो वाहो दाहीआ। मैं प्रभू दा भगत कदे ना होवां दो चित्ता, जगत रीती ना कदे अपणाईआ। जे कोई मैनूं कहे एह किसे गुरु दा सिखा, मैं सिर फेर के ना दयां कराईआ। आह तक्को की लेख मेरी उत्ते हिक्का, हिकमत नाल दित्ते लिखाईआ। याद रखिओ कलयुग अन्त इक्को मेरे साहिब दा चलेगा सिक्का, दूजा नज़र कोए ना आईआ। झट सप्तस ·षीआं फड़ के उहनूं खिच्चा, घसीटण वाहो दाहीआ। जाह साडा छड जा पिछा, ब्राह्मणा तेरी लोड़ ना कोए रखाईआ। नारद कहे
मैं उसे वेले इक हुक्म अगम्मी लिखा, जिस नूं लिखण वाली जाणे मूल ना स्याहीआ। उस वेले मेरे साहिब मेरी झोली पाई भिक्खा, भिखारी इक्को मैं ही नज़री आईआ। जां तक्कया उस विच कलयुग जीवां दी भरी विखा, जिस विख नूं बिन सतिगुर शब्द सके ना कोए मिटाईआ। मेरे अन्तर तीर अणयाला वज्जा तिक्खा, मैं रो के दिता सुणाईआ। ऐ मेरे अबिनाशी अचुता, की तेरी बेपरवाहीआ। क्यों कलयुग कूड़ी होवे रुता, सच रुत्त ना कोए महकाईआ। पुरख अकाल किहा ऐ नारद उस वेले मेरी रहे कोए ना पुछा, प्रेमी नज़र कोए ना आईआ। मेरे नालों जगत नाता होवे सुच्चा, जगत सन्बंधी मिल के ख़ुशी बणाईआ। मेरा अन्तर प्यार सब नालों होवे टुटा, बिन मेरी किरपा गंढ ना कोए पवाईआ। मैनूं ज़रूर गाउणगे बुल्ल्हां बुटा, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। नारद कहे मैं उस वेले प्रभू नाल रुस्सा, रुस के आपणी बोदी दिती हिलाईआ। करवट विच बदलया जुस्सा, पासा परत लई अंगड़ाईआ। मैं बिना मुच्छां तों ताअ दिता मुच्छां, आपणा बल प्रगटाईआ। मेरे साहिब मेरे मालक धुर दे पिता क्यों बचन करे रुक्खा, तेरे कदमां सीस निवाईआ। तूं आदि दी जनणी जन भगत आत्म धार प्रगटे तेरी कुक्खा, दूजी जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। बिन तेरी किरपा जगत जहान जावे लुट्टा, लुटेरा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे जुगढ़ा नज़री आईआ। नारद कहे फेर प्रभू ने मेरी धौण विच मारया मुक्का, मूँह दे भार सुटाईआ। हुक्म दिता ओह वेख कलयुग अन्तिम वेला ढुका, सप्तस ·षीआं नाल मिलाईआ। मेरे नाम दे थाँ मुख विच होणा नड़ी ते हुक्का, हुक्म भुल्लणा बेपरवाहीआ। तूं उस वेले रहीं ना सुत्ता, लैणी शब्द धार अंगड़ाईआ। मेरा भाणा कदे ना रुका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नारद कहे नाले प्रभू ने हलूणयां फड़ के गुट्टा, घुटणयां भार सुटाईआ। फेर दे के अगम्मी झूटा, झूला दो जहान झुलाईआ। फेर वखाया कलयुग अन्तिम जगत जहान झूठा, सच विच सच ना कोए समाईआ। सब दा ख़ाली दिसे काया ठूठा, अमृत नाम रस नज़र कोए ना आईआ। बिन प्रभू दी किरपा जगत ख़ाली दिसे बूटा, फल फुल्ल नज़र कोए ना आईआ। नारद कहे मैं झट दोवें मीट लईआं मुट्ठां, फेर मस्तक उत्ते टिकाईआ। कन्न पकड़ के तक्कीआं चारे गुट्ठां, उँगली ठोडी उत्ते रखाईआ। जां नैण उठाया कलयुग पाईआं लुट्टां, लुटेरा कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। जां अन्दर वड़ के वेख्या कूड़ कुकर्म सच प्यार नाल जुट्टा, जो बल आपणा आप वखाईआ। जां फेर निगाह मारी मैनूं जगत प्यार दा आया हूटा, मुहब्बत दुनी वाली नज़री आईआ। दुनिया वाले प्रभू तैनूं कहिण एह साहिब शैतान दा टूटा, ते शब्द नूं शैतान टूटी कहि के सारे गाईआ। मैं हैरान हो गया परेशानी विच झुका, झुक के सीस ना कोए निवाईआ। जां तक्कया घर घर इहो दुखा, दुक्खां भरी लोकाईआ। फेर तेरे वल्ल असमानां तों परे चुक्या मुखा, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। मेरे मालक
साहिब तेरे बिना तेरयां भगतां नूं कहे कोए ना पुत्ता, पिता पूत ना कोए गोद उठाईआ। कृपानिध गहर गुण सागर सच स्वामी कर हित्ता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। नारद कहे फेर मैनूं संदेसा दिता इक निक्का, सहिज सहिज सहिज नाल सुणाईआ। नारद कहे मैं भगत दवारे भगतां गृह होवां विका, मेरी कीमत ना कोए चुकाईआ। नारद कहे मैं सिर कदमां ते सिटां, निव निव सीस निवाईआ। प्रभू ने इशारा कीता ओह वेख आपणीआं चिटां, जो शहादत देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं सतिगुर शब्द शब्दी धार अगम्म, अगोचर नज़र किसे ना आईआ। मेरा कथा कहाणी वाला चम्म, जगत जवानी जगत नाल हंढाईआ। मेरा उणंजा पवण स्वामी तों बाहर दम, बिना दमां तों स्वास चलाईआ। जुग जुग जगत विच फिरना मेरा कम्म, कमीना बण के भज्जां वाहो दाहीआ। ना कोई ख़ुशी ते ना कोई ग़म, हरख़ सोग वंड ना कोए वंडाईआ। पर जुग जुग मैं इक पल्ले बद्धी गल्ल, जिस गल्ल विच भेत प्रभ ने दिता छुपाईआ। उहनूं समझण दा चार जुग दे शास्त्र समझा सके ना वल्ल, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। सिर्फ़ थोड़्हा जेहा इशारा कीता सी बावन ने राजे बलि, छलीआ हो के आप जणाईआ। आह तक्क ओह तक्क ते वेख कलयुग कल, कलकाती राजे दिसण कसाईआ। कूड़ कुड़यारा घर घर डेरा बहे मल्ल, आसण काया मन्दिर अन्दर लाईआ। सृष्टी भुल्ल जाणां जेहड़ा वसे जल थल, महीअल रिहा समाईआ। उस आउणा लोकमात चल, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। उस वेले झट सीस निवाया बलि, बलि बलि आपणा आप कराईआ। वक्त ना घड़ी लग्गी ना पल, पलकां दे पिच्छे खेल दिता वखाईआ। नारद कहे उस वेले मेरे अन्दर वज्जा सल्ल्ह, घाउ डूँग्घा नज़री आईआ। मेरी हिलण लग्गी खल्ल, हौक्यां हौक्यां नाल कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मैं वेखां ओह चिट्ठीआं, जिस दा अक्खर ना कोए समझाईआ। जिस विच अगम्मी लिख्तां लिखीआं, जगत कातबां समझ कोए ना आईआ। उस विच इक साहिब दी शरअ ते इक साहिब दीआं मितीआं, जिस नूं मित्र प्यारा गोबिन्द किहा माहीआ। ओह किसे दवारे ना विकीआं, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। ओह ना वड्डीआं ना निक्कीआं, सभे इके रंग समाईआ। ओह कलयुग नूं वेख मैनूं मारन खिच्चीआं, हलूणे दे के रहीआं जगाईआ। वे नारदा क्यों नहीं साडीआं गल्लां दस्सदा विचीआं, विचला भेव खुल्हाईआ। असीं ना ऊँच ना नीचीआं, वड्डी छोटी बणत ना कोए बणाईआ। सानूं एसे कारन चढ़दीआं कचीचीआं, वड्डे छोटे लड़ लड़ मरन ते नाता रखण भैण भाईआ। प्रभू दे प्यार दीआं फुलवाड़ीआं ते बग़ीचीआं, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगत नज़री आईआ। इहो इशारा देवे मुहम्मद विच हदीसीआं,
कल्मयां विच गाईआ। फेर साडा लेख वेख जगत जहान दीआं चक्कीआं जाणीआं पीसीआं, चकनाचूर होवे लोकाईआ। फेर प्यो पुत्तरां मावां धीआं नारां मरदां इक दूजे नूं वटणीआं कसीसीआं, किस्मत दे मारयो क्यों भुल्लया बेपरवाहीआ। जिस साहिब दे कोल जगत दीआं जगदीशीआं, जगदीश्र इक अख्वाईआ। उस दीआं क्या रीसीआं, जो रस्ते जांदयां नूं दए भुलाईआ। जे ओह रहमत करे ते रहमत दीआं बख्शीशीआं, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। नारदा वेख साडा लेख उत्ते गीटीआं, सप्तस ·षीआं नूं हलूणा दे लगाईआ। सारयां दे कोलों लेखे मुक जाणे गुर अवतार पैग़म्बरां लोकमात सचखण्ड दीआं टिकटां वेखणीआं नहीं जगत दीआं टीटीआं, सारे लेखा प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। पिछल्यां जुगां दीआं कहाणीआं पिच्छे बीतीआं, पिछला लेखा रहे ना राईआ। अग्गे इक्को इक दीआं चलणीआं रीतीआं, रीतीवान बेपरवाहीआ। माण मिलणा हस्त कीटां चिउटीआं, गजां माण तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चिटां कहिण नारद सोहणयां बोदी खुरक, उँगलां जगत वालीआं हिलाईआ। ओह वेख साडे विच लेखा लिख्या कलयुग अन्त परम पुरख आउणा तुरत, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। उस ने सब दी वेखणी निरत ते सुरत, सुरती तों परे आपणा शब्द रखाईआ। फेर उन्ह खेल खेलणा विच तुरक, तुरकी विच तूर नाद शनवाईआ। एह लहिणा सब दा पूरब, पिछला खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चिटां कहिण नारदा सानूं दूजे पासिउँ पलट, बिना वरके तों वरका उलटाईआ। नारद बिना हथ्थां तों हथ्थ लाया झट, झटका दिता लगाईआ। जां तक्कयां इक्को नज़र आया जो वसे घट घट, घट घट दा मालक बेपरवाहीआ। जो सारयां ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा टप्प, टापूआं तों परे आपणा हुक्म वरताईआ। नारद किहा वाह मेरे साहिब समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। तेरी महिमा अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। मैं तेरा जुग चौकड़ी चलदा वेखां रथ, रथवाही सारे तेरी सेव कमाईआ। पर मैनूं इक गल्ल दस्स, बिना कन्नां तों देणा सुणाईआ। तूं क्यों भगवान हो के भगतां दे पएं वस, एह तेरी की वड्याईआ। जोती धार प्या हस्स, बिन मुख तों हस्स के दिता वखाईआ। नारद ओह मेरा मैं उन्हां दा माणां रस, रस्ता आत्म परमात्म जणाईआ। नारद सिर फेरया झट, उँगली दिती हिलाईआ। प्रभू तूं मैनूं कलयुग वखाया ते मैं उस दी पल्ले बन्न्ह लई गट्ठ, फेर बोदी विच टिकाईआ। ओह वेख लै तेरे भगत तेरे प्यार नूं रहे छड, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। उन्हां दा नाता संसार मास नाड़ी ते हड्ड, जेहड़ा मिट्टी ख़ाक अग्न विच जलाईआ। नाले नारद ने घूरी लई वट, तिउड़ी पा के निगाह पुरख अकाल वल्ल उठाईआ। नाले हस्स के किहा प्रभू भावें मेरा सीस कट, धड़ आपणे कदम टिकाईआ। पर इक मैनूं
आपणे हुक्म दा दे दे ख़त, ख़ुशख़ती तेरा प्रेम नज़री आईआ। जिस वेले चार जुग दे शास्त्र संसार नूं दे ना सके मति, तेरे सिफ्तां वाले कलमे कम्म किसे ना आईआ। एह लेखा मैं तैनूं फेर विखावांगा वत्त, जिस वेले बेवतन होई लोकाईआ। तैनूं कोई नहीं मन्नेगा परमेश्वर पति, जगत पतीआं दे पिच्छे भज्जण वाहो दाहीआ। उस वेले मैं लंगड़ा लूल्हा होणा ते मेरी टुट्ट जाणी लत्त, बलहीण अख्वाईआ। झट श्री भगवान ने घसुन्न मारया कस, ज़ोर नाल दबाईआ। नारद कीता अश अश, तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरा शब्द सरूप दो जहानां लवां कच्छ, कच्छ मच्छ चरणां हेठ दबाईआ। पर इक मेरी बेनन्ती तेरा दर्शन होए सरूप स्वच्छ, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। परम पुरख किहा मेरी इक्को धार ते इक्को मति, इक्को हुक्म मन्नणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे फेर चिट्ठी खोल्ही मैं, उसे नूं ल्या उलटाईआ। मैं लेखा पढ़या मेरे अन्दरों निकली हैं, हैरान हो के वेख वखाईआ। जां तक्कया पढ़या समझ आई एथे हो के पैग़म्बर गुरु अवतार गए कै, कायम मुकाम नज़र कोए ना आईआ। सदा जुग चौकड़ी बिना प्रभू तों भण्डारा कोई ना दए, राजे बलि नूं बावन इहो आया समझाईआ। प्रभू दी किरपा बिना कदे उपजे कोए ना शै, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। नारद कहे एसे कर के उस चिट्ठीआं दे अधार उत्ते हरिसंगत नूं हुक्म दिता लंगर वरताउण तों पहलां ते लंगर वरताउण तों बाद सदा बोलणी सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै, जै जै जैकार सुणाईआ। एह लेखा हरि भगत दवार ते भगतां दे गृह गृह, बचया रहिण कोए ना पाईआ। नारद कहे मेरा साहिब स्वामी जिस अस्थान बहे, सो थान थनंतर वज्जे वधाईआ। जो सदा सद सृष्टी नूं करदा लय, उत्पत आपणे हुक्म विच कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। नारद कहे लेखा लिख्या भविक्ख्त वाक, भाख्या समझ किसे ना आईआ। प्रभ किरपा कीती मैं खोल्ह के वेख्या ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। कलयुग अन्त जिस वेले सृष्टी दा गया इख़लाक, नफ़ाक विच कुरलाईआ। उस वेले मेहर करे मेहरवान आप, आपणी दया कमाईआ। कोट जन्म दे जन भगतां मेटे पाप, पतित पुनीत बणाईआ। आत्म परमात्म बणाके साक, सज्जण इक अख्वाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के जाच, याचक आपणे रंग रंगाईआ। तन माटी भाण्डा वेखे काच, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। त्रैगुण अग्नी तक्के आंच, रजो तमो सतो फोल फुलाईआ। जन भगतां नूं वड्याई दे के विच मात, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतां दी धूढ़ी आपणे मस्तक लावे ख़ाक, माण निमाणा आप अख्वाईआ। जिस दा आदि अन्त प्रताप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं उसे दा पुत्तर उसे दे चलित्र नूं रिहा वाच, वाचक शब्द गुरु अख्वाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को शब्द हुक्म दी बात, दूसर गल्ल कहिण कोए ना पाईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत ८ इटारसी शहर पारू मल दे गृह
नारद कहे चारों तरफ पत्रका खोल्ही, ब्रह्मा चारे मुख उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावे बोली, बिन रसना जिह्वा शब्द शनवाईआ। फेर लख चुरासी तक्की चोली, काया तत नज़री आईआ। फेर अन्तिम जांदी वेखी डोली, थिर रहिण कोए ना पाईआ। फेर तक्कया कुदरत रचना रचना कुदरत प्रभ दी गोली, सेवक हो के सेव कमाईआ। जिस दे विच दीन दुनी दी होली, होला वेखे बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि सब दी भरदा झोली, झूला नाम झुलाईआ। ओह भगतां दिसे हमजोली, हम साजण नज़री आईआ। फेर वेख्या जिस आत्म शब्दी धार परमात्म छोह ली, शोअला अग्न जोत रुशनाईआ। उस माण मिल्या उपर धौली, धरनी धरत धवल वज्जी वधाईआ। जो सब दे वायदे पूरे करे इकरार कौली, कँवल नैण इक अख्वाईआ। ओह पन्ध मुकावे हौली हौली, आहिस्ता आहिस्ता आपणा कदम उठाईआ। नारद कहे मेरी आसा पई तौली, काहली हो के भज्जी वाहो दाहीआ। ऐ प्रभू मैं तेरी रुत्त वेखणी मौली, जो रुतड़ी भगतां नाल महकाईआ। उधरों कलयुग दिसया पावे रौली, उच्ची कूक कूक जणाईआ। मैं सब दी सच्ची आशा मनशा ढाउणी, कूड़ी क्रिया रंग बणाईआ। काया गढ़्ह हँकार बणाउणी, माया ममता नाल सुहाईआ। सच ख़ुशी किसे दे घर ना रहे प्राहुणी, छिन्न आवे ते उठ जाईआ। जगत कामना होणी काँ काउणी, जोड़ा जगत जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मन मनसा पूर कराउणी, हँसा गुरमुख रूप दरसाईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत ८ इटारसी शहर हरदित सिँघ दे गृह
नारद कहे मैं वेखां कलयुग, जगत जुगत ध्यान लगाईआ। जां मैं पैर धरया मैनूं धरनी मारी हुज्झ, हलूणा दिता लगाईआ। उठ वेख परम पुरख दा वेला गया पुज्ज, पूजा तक्क जगत लोकाईआ। सब दा भाउ होया दुतीआ दुज, एका रंग ना कोए रंगाईआ। सति धर्म दीन दुनी विच्चों गया उड, चार कुण्ट रहिण कोए ना पाईआ। उज्जल दिसे कोए ना
बुद्ध, मन कल्पणा सृष्ट हल्काईआ। किसे दी लए कोए ना सुध, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नेत्र रोवे धरनी बसुध, वसुधा दए दुहाईआ। दरोही मेरे उत्ते होण वाला युद्ध, युधिष्टर दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं खेल तक्कया बेनज़ीर, जग नेत्र ना कोए वड्याईआ। जिस दा लेखा अन्त अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं झुकदे अवतार पैग़म्बर पीर, गुर गुर लागण पाईंआ। ओह खेल करे लेखा जाणे शाह हकीर, शाह सुल्ताना नूर अलाहीआ। जिस दी दो जहान जगीर, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मैं तक्कां नूर अलाह, आलमीन बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिंदे वाहिद ख़ुदा, ख़ुद मालक शहिनशाहीआ। उस दे अग्गे हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद करे दुआ, कल्मयां विच सजदा सीस निवाईआ। मेरे रहिबर बेपरवाह, परवरदिग़ार तेरी शरनाईआ। क्यों साडा लेखा होण लग्गा जुदा, जुज़ जगत वंड वंडाईआ। क्यों उम्मत उम्मती मिलण वाली सज़ा, सज़ायाफ़ता दिसे लोकाईआ। तूं मालक ख़ालक नूर नुराना वाली दो जहां, चौदां तबक तेरा राह तकाईआ। तैनूं झुकदे ज़िमीं असमां, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे सुण नारद सच्चे मीत, मित्रा दयां दृढ़ाईआ। मेरे अन्दरों निकले चीक, बिन नैणां नीर दयां वहाईआ। मेरे मालक विच हक तौफ़ीक, ताकतवर नूर अलाहीआ। जिस मुहम्मद नूं दस्सी हदीस, रसूलां करी पढ़ाईआ। ओह निरगुण धार अवतार चौबीस, जगदीश अगम्म अथाहीआ। जिस नूं वेद व्यास किहा ब्राह्मण गौड़ा ठीक, ठाकर धुर दा नज़री आईआ। जिस दी नाम कलमे करन तस्दीक, शहादत अक्खरां वाली भुगताईआ। धरनी कहे मैनूं उस मालक दी उम्मीद, जिस दी आमद विच सारे बैठे सीस निवाईआ। मेरी सधरां भरी पूरी करे रीझ, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। दीन दुनी दे काया खेत अन्दर धर्म दा बीजे बीज, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। मेरी सेवा लेखे लाए मैं कमली कोझी नाचीज, जगत मिट्टी ख़ाक नज़री आईआ। उठ वेख सदी चौधवीं रही बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। झगड़ा तक्क मन्दिर मसीत, काअबे रोवण मारन धाहींआ। की खेल करे प्रभू त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी आपणा हुक्म वरताईआ। नारद किहा धरनीए ओह लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। सच प्रेम दी करे बख्शीश, रहमत आपणी हक कमाईआ। धुर दा कलमा दस्से बाहर हदीस, हज़रतां तों परे पढ़ाईआ। जिस दे छत्र झुलणा सीस, छत्रधारी नूर अलाहीआ। उस दा इक्को ढोला इक्को होवे गीत, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। इक्को इष्ट इक प्रीत, प्रीतम इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। नारद कहे सुण धरनी मैं दस्सां यथार्थ यथा, यदी आप दृढ़ाईआ। मेरा साहिब पुरख समरथा, समरथ पुरख वड वड्याईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गाई गाथा, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। ओह कलयुग लहिणा देणा सब दा चुकाए हथ्थो हथ्था, जगत उधार ना कोए जणाईआ। उठ वेख लै सब दा बुरज ढट्ठा, गढ़्ह कूड़ी क्रिया दए तुड़ाईआ। लेखा जाणे तत अठा, नव दवारे फोले थांउँ थाँईंआ। लहिणा देणा जाणे तीर्थ अट्ठ सट्ठा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती पर्दा आप चुकाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रता, रत्न अमोलक हीरे हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर जिन्हां आपणी आत्म सत्हा, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैं की सोचां, जगत बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। मैं इक्को दरस प्रभू दा लोचां, लोचन इक्को नैण खुल्हाईआ। जिस नाल तक्कां चौदां लोकां, चौदां तबक पर्दा रहे ना राईआ। फेर सुणां अगम्मा सलोका, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। फेर सुणावां जगत जिज्ञासुआं चुरासी विच्चों मानस जन्म मौका, मुकम्मल प्रभ नूं मिल के ख़ुशी लैणी बणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देवां होका, हुक्म सुणावां धुरदरगाहीआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को सतिगुर शब्द बहुता, बहुते गुर कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा खेल खेले नाल शौका, ग़मी चिन्ता जगत वाली गंवाईआ।