पुस्तकालयभाग २३

४ सावण शहिनशाही सम्मत ८ इटारसी शहर सुरिन्दर सिँघ दे गृह

कलयुग कहे प्रभ मेरा वेख लै ज़ोर, जोरू ज़र दिती वड्याईआ। हर घट अन्दर मैं होर दा होर, होर दा होर रूप बदलाईआ। वड्डा डाकू बण के चोर, डाका मारां थांउँ थाँईंआ। तेरी किरपा नाल तेरे हुन्दयां रखां अंधेरा घोर, तेरा चानण नज़र किसे ना आईआ। मेरा दिल चाहुंदा मैं सारे तेरे नालों दयां विछोड़, तूं इक इकल्ला भज्जे वाहो दाहीआ। नौ साल तक्क किसे दा होण ना देवां जोड़, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। मैं कल्पणा विच कलप के पावां शोर, शोर नाल सुणाईआ। मेहरवान इक वार सारयां दी आपणे नालों कट दे डोर, तेरा दरस करन वाला रहिण कोए ना पाईआ। झूठे भाण्डे माटी दे फोड़, तन वजूद कम्म किसे ना आईआ। मेरी बेनन्ती दोए हथ्थ जोड़, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी पुश्त दे थापी, थपक थपक वड्याईआ। मैं रहिण देवां ना कोए तेरा जापी, बल आपणा आप वखाईआ। ओह वेख धरनी रही कांपी, कम्ब कम्ब के रही सुणाईआ। मेरे उत्ते मानस ख़ाकी, पंजां ततां वाले भज्जण वाहो दाहीआ। बाहरों निर्मल अन्दरों काती, कुदरत दे मालक तेरी समझ कोए ना आईआ। तूं पारब्रह्म ब्रह्म तेरी समझे कोए ना ज़ाती, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मेरी मंज़ूर कर बेनन्ती जो कीती नौ वार रातीं, दर तेरे सीस निवाईआ। शरअ दा रहे कोए ना हाजी, हज़रतां दा मेल ना कोए मिलाईआ। बिन तेरे सुरती होवे किसे ना जागी, जागरत सारे देणे सवाईआ। मैं चाहुंदा दीन दुनी दी बुद्धी कर कागी, घर घर काग वांग कुरलाईआ। साचे नाम दा दिसे कोए ना रागी, धुर दा राग ना कोए अल्हाईआ। बेमुहारयां दा बणे कोए ना वागी, अवतार पैग़म्बर गुरु सिर हथ्थ ना किसे टिकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह स्वांगी, हरि करता नूर अलाहीआ। तूं आदि तों अन्त अन्त तों आदि जुग जुग इकल्ला पाँधी, इक इकल्ले जगत मुहल्ले वेख चाँईं चाँईंआ। चारों कुण्ट तेरे हुक्म दी चले आंधी, अंधेरा होए कूड़ लोकाईआ। ओह वेख सदी चौधवीं खुल्ही गुत्त हथ्थ फड़ी परांदी, भज्जे वाहो दाहीआ। कूकां मारे मुहम्मदा मेरे साहिब बिना पत जांदी, जांदी वारी भुल्ल लै बख्शाईआ। उन साडे गृह आउणा सुक्खी सांदी, कमलया आपणी लै अंगड़ाईआ। ज़रा निगाह मार लै किसे ने गाँ खाधी किसे ने खाधी ढांडी, बचया नज़र कोए ना आईआ। मैनूं ऐं जापदा उस ने वेखणे साडे मूसा वाले गवांढी, हमसाया खोज खुजाईआ। उस दा लेखा मैं की दस्सां उस दी बांदी, जिस दी बन्दना विच निव निव लागां पाईंआ। मैं सुगंद कसम उस ख़सम दी खांदी, जेहड़ी ख़समाना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे उठ मुहम्मद मेरया वीरा, वैरान वेख लोकाईआ। मेरा परवरदिग़ार घत्ती आए वहीरा, नज़र किसे ना आईआ। जिस दे भगतां कोल तरकश तीरा, राम रामा सेव कमाईआ। उस तोड़न आउणा शरअ दीआं ज़ंज़ीरां, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दे सीस उत्ते साडे गृह वड़दयां नीला होवे चीरा, नीली धार रंग रंगाईआ। मेरा मालक पीरन पीरा, बेपरवाह सोभा पाईआ। असीं बेनन्ती करनी साडी बदल जाईं तकदीरा, तकदीर जमीर विच ना किसे फसाईआ। जिस दे कोल नाम शब्द शमशीरा, खण्डा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे की सच आवे मेरा मालक, नुराना नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे ओह प्यार विच सब नूं देवे दावत, दाअवेदार इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे की बख्शिश करे सिख़ावत, रहमत की कमाईआ। सदी चौधवीं

कहे उस इक्को कलमा कहिणा, सारे छड दयो बग़ावत, बग़लगीर हो के इक्को रंग वखाईआ। आदि दा आदि अन्त दा अन्त इक्को नाम कलमा मेरा न्यामत, वस्त अमोलक इक वरताईआ। हज़रतो वेखो मैं सदा सही सलामत, साहिब सुल्ताना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट कलयुग कहे सदी चौधवीं ना कर ऐडा चाअ, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। ओह मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं तेरे मुहम्मद ने किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। ऐवें उस तों हो ना फ़िदा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। ओह जिस नूं चाहे आपणे नालों करे जुदा, ते जिस नूं चाहे आपणे नाल मिलाईआ। उस दे कोल अनन्त कला दी विधा, जिस दी विधी जगत शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं मैं ही एथे आवांगा। कूड़ दा डंका इक वजावांगा। भरम भुलेखे सर्ब भुलावांगा। एह मौला नहीं ते मौला कलयुग कहे मैं अख्वावांगा। आपणा डौला फेर फरकावांगा। ढोल मृदंगा इक वजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक वखावांगा। सदी चौधवीं कहे कलयुग तूं बड़ा सोहणा, जगत जहान नज़री आईआ। तूं बड़ा प्रेमी प्यार विच सब नूं मोहणा, मुहब्बत वाला इक अख्वाईआ। पर मैनूं ऐं दिसदा तूं जिस घर विच वड़ जावें उस घर विच पै जांदा रोणा, रो रो के सारे मारन धाहींआ। तेरा खेल बड़ा अनहोणा, होणी ने बच्चे नीहां हेठ दित्ते दबाईआ। मैं बेनन्ती करदी तूं किसे पिच्छे पिच्छे सौणा, अग्गे अग्गे कदम ना कोए टिकाईआ। सानूं ख़ुशीआं साडे माही महबूब ने आउणा, जिस दी याद विच चौदां सौ साल राह तकाईआ। असीं आपणा आप उस दे चरणां हेठ विछाउणा, कदम बोसी कर के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह मेरा महबूब नहीं ओह जगत दा नहीं प्राहुणा, ओह कुल मालक नज़री आईआ। जिस ने कलयुग नूं ढाउणा ते सतिजुग नूं वसाउणा, एह उहदी बेपरवाहीआ। धरती उत्ते आपणा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक आपणी कार भुगताईआ। कलयुग उहदयां प्रेमीआं नूं सूफ़ीआं नूं तूं आपणे जाल विच ना फसाउणा, जगत जंजाला नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं तूं किड्डी सोहणी सुनक्खी, बिन्दी सोभा पाईआ। नीं मैं तेरा रूप तक्क के अक्खीं, मेरा दिल करदा अल्फ़ ये दे अक्खर दयां मिटाईआ। मैनूं ते नारद नूं भुल्ल गई कृष्ण वाली सख़ी, जिस सख़ी ने इशारा कलयुग दिता कराईआ। इक वार तूं खिड़ खिड़ा के हस्सी, हस्स के देणा जणाईआ। मेरा दिल करदा तेरी गुत्त नूं पा के रस्सी, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। नाले होका देवां एह वेखो सदी चौधवीं जिस

दे विच सब ने खाधी मच्छी ते डड्डी, पशू पंछीआं खल्ल लुहाईआ। फेर तूं आपणी कथा कहाणी उस प्रभू नूं दस्सीं, जो आदि अन्त दा मालक इक अख्वाईआ। आह वेख मैं वी उसे दी पढ़ी पट्टी, पटने वाला नाल मिलाईआ। मैनूं उन्हां इशारा दिता कलयुग साडे नाल समुंद सागरां टप्पीं, भारत विच नाल चलीं चाँईं चाँईंआ। जेहड़ी मेरयां भगतां कूड़ कुड़यार दी खट्टी होवे खट्टी, उस दी गंढ आपणे सिर लैणी टिकाईआ। जिस दी याद विच नानक ने लेख लिख्या जुग छत्ती, छत्ती रागां तों बाहर दृढ़ाईआ। ओह मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं आह मुहम्मद नूं वखा आपणी तख्ती, तख्त निवासी रिहा जणाईआ। जिस दे हुक्म विच होवे सख्ती, सख्त आपणा हुक्म वरताईआ। मैनूं ऐं दिसदा पीरां पैग़म्बरां दी आउणी कमबखती, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरे महबूब दी सब तों वक्खरी हस्ती, हस्त कीटां लेखा दए चुकाईआ। जगत ख़ुमारी लाहे मस्ती, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। पर एह खेल उन तैनूं देणा दस्ती, तूं मदीने मक्के देणा पुजाईआ। नाले मुहम्मद नूं कहिणा वेख साडी हालत होई खसती, ख़सम नूं खाणा किधरों आया बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे कलयुग एह गल्ल नहीं फबदी, मैं निउँ के सीस निवाईआ। मैं चाहुंदी उहदे चरण होवां झसदी, बिन हथ्थां तों हथ्थ छुहाईआ। मैनूं कसम उसे मबीन ते उसे रब्ब दी, जिस नूं रबीउल रहमान कहे लोकाईआ। कलयुग हस्स प्या आंहदा कमलीए तूं वी की जाणें उहदी सूरत किसे जट्ट दी, वलीआ छलीआं आपणा रूप बदलाईआ। झट मुहम्मद बोल प्या उहदा नूर नुराना जोत होवे लट लट दी, दो जहानां डगमगाईआ। ओह खेल वेखे मेरे चौदां तबकां हट्ट दी, हटवाणा बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे कलयुग मैं ख़ुशीआं नाल होवां टप्पदी, टापूआं तों परे भज्जां वाहो दाहीआ। खेल तक्कां उस अलख दी, जो अलख अगोचर इक अख्वाईआ। उस दी धार होणी सच दी, सच सच नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे नीं सदी चौधवीं तेरा आ गया बुढापा, होश हवास कायम लै कराईआ। ओह वेख चार यारी चढ़या तापा, मुहम्मद नैण रिहा शरमाईआ। उम्मत दा चीथड़ वेख पाटा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। कल्मयां वाल्यां नूं आया घाटा, रोज़ा नमाज़ पार ना कोए लँघाईआ। जिस ने आपणी मनसा पूरी करनी ते पूरी करनी तेरी वाटा, वटणा तेरे देश आ के लावे चाँईं चाँईंआ। तेरी इक्को वस्त टुट्टी होणी पुराणी खाटा, खटीआ जगत वाली नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं मैं दस्सां नाल ईमान, अमान नाल जणाईआ। कद तक्क

मुहम्मद दा लेखा चुक्कणा विच्चों कुरान, कायनात होवे सफ़ाईआ। जो अमामां दा अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। शरअ वाल्यां उस नूं कहिणा शैतान, समझ वाला समझ ना कोए रखाईआ। उस दा वसेरा बीआबान, जंगलां जूहां रंग चढ़ाईआ। तूं किस बिध करे पहचान, मैनूं दे समझाईआ। झट मुहम्मद किहा ओह नूर अलाही अमाम, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। उस दी अगम्म तों अगम्मी कलाम, कायनात तों बाहर सुणाईआ। जिस ने पिछला बदल देणा सर्ब इंतज़ाम, अगला बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह सूरबीर बलवान, बलधारी वड वड्याईआ। उहनूं समझे ना कोए इन्सान, इन्सान बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। सदी चौधवीं कहे मैं उस दा जदों सुणांगी कलाम, सुण के उसे नूं सीस निवाईआ। कलयुग कहिंदा ओह वक्त वेख लै सुबह होवे कि शाम, सरघी सँध्या खोज खुजाईआ। मुहम्मद किहा ओह सदा मेहरवान, मेहर नज़र इक टिकाईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं लुक जावीं मुहम्मदा छुप जावीं उन सब नूं करन आउणा ग़ुलाम, बरदे धुर दे लए बणाईआ। हुण मालक तुसीं उम्मत तमाम, एसे तम्हा विच दीन दुनी दिती लड़ाईआ। आह वेखो इक हुक्म उस दा गुमनाम, जिस नूं अक्खरां विच सके ना कोए समझाईआ। नाले तुहानूं कलमे दित्ते नाले अन्त शरअ नूं कीता बदनाम, सच रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वस्त आप वरताईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं मेरा वी उसे नाल ठेका, मैं जगत दा ठेकेदार अख्वाईआ। मैं वी किसे दा रहिण नहीं देणा एका, इक दूजे नाल सारे देणे लड़ाईआ। प्रभू ते रखे कोए ना टेका, टिक्के मस्तक सारे रहे छुहाईआ। मैं सब नूं भुला देणा सौहरा ते पेका, सौहरे पेईए कम्म किसे ना आईआ। चार यारी मुकाउणा लेखा, लिख्त पिछली दए गवाहीआ। लहिणा देणा पूरा करना मुल्ला शेख़ा, मुसायकां डेरा ढाहीआ। आपणा बदल के भेखा, भेखी दीन दुनी दयां जणाईआ। नाले होका दयां परवरदिग़ार किसे ना वेखा, बिन वेक्खयां मन्नण कोए ना पाईआ। पता नहीं कौण फिरे देस परदेसा, आपणा खेल खिलाईआ। जो मालक रहे हमेशा, सो साहिब वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे सम्मत शहिनशाही अट्ठ विच मेरी वड्डी कार, सेवा प्रभू दिती लगाईआ। मैं वेखणे कुण्ट चार, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। वेखणे वेद चार, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। वेखणे वरन चार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बचया रहिण कोए ना पाईआ। वेखणे संग मुहम्मद यार चार, चौदस चन्द नाल मिलाईआ। फेर सारयां नूं पुछणा दस्सो ऐस वेले प्रभू उत्ते किस नूं एतबार, कि बेएतबारी विच लोकाईआ। कलयुग कहे मैं बड़ा हुशियार, हुशियारी नाल सब नूं देणा सुणाईआ। दुनियादारो तुहाडा किस दे नाल प्यार, लिख के दयो वखाईआ। जगत जिज्ञासूओ

जगत सन्बंधी जगत विच दिन दो ते चार, अन्त कम्म कोए ना आईआ। मर मर जम्मे जम्मे मरे वारो वार, लख चुरासी विच भवाईआ। कोटां विच्चों शायद कलयुग कहे कोई भगत कहे बांह उठाल, ओह मेरा मालक धुरदरगाहीआ। जिस दे पिच्छे मैं पातशाह हो के होवां कंगाल, कंगला हो के आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग कहे मेरे हुन्दयां कोई सुरत ना सके संभाल, सम्बल बैठा माही नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं नीं तूं वी कोई लभ्भ लै दलाल, जो विचोला हो के तैनूं लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वी उसे पिच्छे घालणां रही घाल, मेरी कोई महीन्यां दिनां बरसां दी सेवा नहीं मैं चौदां सौ साल उसे दा राह तकाईआ। ओह आपे मेरी सुरत लऊ संभाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। कलयुग कहे बीबीए राणीए तूं नहीं जाणदी उहदी चाल, ओह वल छलधारी आपणे जाल विच सब नूं लए फसाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं उसे दी याद विच हो गई निढाल, आपणा बल ना कोए रखाईआ। मेरा पुकारे रोम रोम वाल वाल, वाली वारस आवे मेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं ज़रा मेरे वल्ल वेख, मथ्थे तिउड़ी ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं नैण चुक्या कलयुग ने किहा आह वेख दस दशमेश, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। जिस दे साहमणे सारे होणे पेश, पेशतर दयां दृढ़ाईआ। जिस दा सम्बल विच वेस, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। उस दा अगम्म तों अगम्मड़ा लेख, लिख्त लिख्त ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं तेरा मेरा चंगा राज, चल सब नूं दईए सुणाईआ। प्रभू दे भगतां नूं वी कहीए तुहाडा प्रभू बड़ा धोखेबाज़, धोखे विच कोए ना आईआ। एहदे नालों तुहाडे चंगे आपणे काज, काजां विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। एस तों बिना तुसीं इक दूजे नूं कहो तुसीं मेरे गुरु महाराज, पति पत्नी इक दूजे नूं सीस निवाईआ। भैण भ्रा तुहाडे एस नालों चंगा साक, एस नूं छडो परवार नूं मिलो चाँईं चाँईंआ। जिस ने अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं तों दीन मज़्हबां दा पवाया नफ़ाक, कलमे कलमे नाल टकराईआ। एस तों सारे पाउ नजात, पल्ला लओ छुडाईआ। एस दी आदत जुग जुग काले करने काग़ज़ात, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। संसार दा सुख मन दा प्यार वेखो लोकमात, नौ दवारे दा रस चक्खो चाँईं चाँईंआ। मात पिता नूं मिलयां आवे शांत, प्रभू नूं मिल के भजन बन्दगी विच आपणा आप फसाईआ। तुहाडा मनुशा जन्म कलयुग जीवो कल रहे पारज़ात, तुहाडे वरगा नज़र कोए ना आईआ। सारे आपणे अन्दर वेखो मार झात, पर्दा पर्दे विच्चों चुकाईआ। झट सदी चौधवीं बोली कलयुग कुफ़र वाले ना कर वाक, कलमा कुफर ना कोए सुणाईआ। प्रभू दे भगत अजे वी लोकमात पाक, जिन्हां दे उत्ते आपणा हथ्थ

टिकाईआ। कलयुग ने झट कढ्ढ ल्या गोबिन्द वाला काट, जो माछूवाड़े लिखाईआ। नाले सदी चौधवीं नूं मारी डाट, भय विच रिहा डराईआ। हुण वेख लै तेरी छेती मुकावे वाट, वटणा मलण वालीए तेरे ते बुढापा गया आईआ। तेरा खुल्हा होवे झाट, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। तेरा लेखा मुकणा चौदां हाट, चौदां तबक रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मेरे साहिब सतिगुरु, सति सति दया कमाईआ। तेरा हुक्म मैनूं मिल्या शुरू, शुरू तों मैं आपणी झोली पाईआ। भावें मैनूं सारे करदे दुरू दुरू, भैड़ा कहि के मैनूं रहे सुणाईआ। पर मैं वी सब नूं किहा जिज्ञासूओ तुहाडी सुरती कदे ना जुड़ू, शब्द दा नाता ना कोए मिलाईआ। जिस वेले मेरे साहिब दा मुहाणा मुड़ू, बिन वञ्झां तों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे जन भगतो इट्ट चंगी कि पत्थर, पत्थर मन वाल्यो दयो सुणाईआ। यारड़ा चंगा के सथ्थर, कि सेज जगत वड्याईआ। प्रभू प्यार चंगा कि जगत वाले अथ्थर, आसूआं रंग रंगाईआ। संसारी गल्लां चंगीआं कि धुर दे लेख दा अक्खर, जिस अक्खर नाल गुर अवतार पैग़म्बरां बणत बणाईआ। मिट्टी विच मिलणा चंगा कि चढ़ना सिख़र, सति दयो दृढ़ाईआ। सतिगुर विच समाउणा चंगा कि कूड़ कुड़यारा फ़िकर, फ़िकरा बेसमझी वाला गाईआ। मेरी इक्को आशा कलयुग कहे जन भगतो जे आपणे अन्दर आपणे साहिब दा वेखो चित्तर, बाहर चित्र दी लोड़ रहे ना राईआ। जो आत्मा दा मित्र, परमात्मा रूप अलाहीआ। एह काया माटी जगत विकारी चिक्कड़, पवित्र साफ़ ना कोए कराईआ। जन्म जन्म दी रही विछड़, विछड़यां मेल ना कोए कराईआ। जिस दा ग्रन्थां शस्त्रां अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीता ज़िकर, ज़िकरीए चीर पवा के दिती दुहाईआ। ऐनुलहक हक किहा ओह हकीकत दा मालक आपणी धारों आवे निकल, नूर नराना नूर अलाहीआ। ना ओह सोना ना ओह चांदी ना ओह पितल, जगत धात कीमत कोए ना पाईआ। बाहरों वेखो पंज तत कुम्भ ते जिहनूं कहिंदे बिठल, अन्दर बीठलो बेपरवाहीआ। जन भगतो जिस शरीर नूं सारे घर दे अन्त पिटण, ओह शरीर कम्म किसे ना आईआ। भगत भगवान आत्मा परमात्मा सचखण्ड दवारे दोवें टिकण, दरगाह साची सोभा पाईआ। प्रभू दा हुक्म हुण बणदा लेख लिखण, फेर हुक्म देणा वरताईआ। कलयुग कहे मेरी दुहाई मैनूं वी मिलदा नहीं किते टिकण, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। जिधर तक्कां कूड़ी क्रिया सारे विकण, कीमत टकयां वाली पवाईआ। मेरी दरोही मेरी दुहाई एह सृष्ट सबाई मिथण, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुख विरले भगत सुहेले सतिगुर शब्द दी सिख्या सिक्खण, सिख्या विच सिख सतिगुर विच समाईआ। हरिसंगत तुहाडा इक्को माई बाप ते इक्को पितण, पिता पुरख

अकाल इक अख्वाईआ। जो जन्म जन्म दे लेखे आए लजिट्ठण, कर्म कर्म दे रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साहिब वड वड्याईआ। कलयुग कहे जन भगतो मैनूं दयो मुआफ़ी, इटारसी वाल्यो मैं तुहानूं सीस निवाईआ। मेरी बख्श दयो गुस्ताख़ी, मैं रो रो मारां धाहींआ। मेरी हर थाँ बेइन्साफ़ी, इन्साफ़ सतिगुर हथ्थ फड़ाईआ। मैं हुण जाणां उत्ते कोह काफ़ी, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे जन भगतो मैनूं थोड़्हा मार दयो धक्का, धकेल के दयो वखाईआ। मैं इकरार करां पक्का, वायदा इक समझाईआ। सब दा मालक इक यका, वाहिद नूर अलाहीआ। मैं पहलों जा के मुहम्मद नूं मिलां विच मक्का, मदीने मकबरां वेख वखाईआ। पर याद रखयो सत्तां गुरमुखां दे कोल इक इक होवे टका, नाल जाण वाल्यो भुल्ल ना जाणां राईआ। जिस टक्के पिच्छे मैं सारी दुनिया विच पाउणा रट्टा, ते शाह सुल्तानां देणा लड़ाईआ। सिफ़र नूं ज़ीरो ज़ीरो नूं सिफ़र नाल करना बटा, अगला पिछला अंक समझ किसे ना आईआ। कलयुग कहे गुरमुखो मैनूं आपणे विकार हँकार दी बन्न्ह दयो गट्ठा, मैं सिर ते लवां टिकाईआ। सिर पैर दोवां नाल जावां नट्ठा, भज्जां वाहो दाहीआ। अग्गे जा के सदी चौधवीं नूं करां ठट्ठा, मख़ौल दयां उडाईआ। की कहां कमलीए नाले पुरख अकाल आउंदा ते नाल आउंदा शब्द पट्ठा, नौजवाना सोभा पाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश लट लटा, दो जहानां डगमगाईआ। जिस ने बदल देणा सिल्ह दे नाल पत्थर पत्थर नाल वट्टा, जगत तराजूआं पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे जन भगतो अज्ज मैनूं दे दयो आपणे ग़ुस्से वाली पूंजी, पूंजीदारो मेरा भार दयो बणाईआ। मैं चाहुंदा सतिगुर दा दरस करो तुहाडे अन्दरों दुरमति मैल जाए पूंजी, विकार रहिण कोए ना पाईआ। ना कोई महिसूल मंगां ते ना कोई मंगां चुंगी, बिना चुंगीख़ान्यां तों तुहाडा भार दयां लँघाईआ। वेख्यो परेशानी विच कोई ना पायो ऊंधी, नैण मूंद वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। इशारयां ते हथ्थां नाल किसे नूं ना वढ्ढयो चूंडी, एह गल्ल मन्नण दी लोड़ ना कोए रखाईआ। कलयुग कहे गुरमुखो एह बन्दा नहीं एह अन्धा नहीं एह ना समझयो कि लकड़ी दी फड़ी फिरदा खूंडी, खुड्डां दो जहान वेख वखाईआ। एहदी सूरत नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग कदी नहीं लभ्भदी ढूंडी, ढूंड ढूंड के अवतार पैग़म्बर गुर गए सेव कमाईआ। कलयुग कहे तुसां बड़ीआं ख़ुशीआं नाल किसे मठिआई खाधी ते किसे खाधी बूँदी, ते मैं भुक्खा रह के आपणा झट लँघाईआ। पर मेरी अन्तर प्रभू दी याद विच इक्को वार हूंगी, हाए हाए कर सुणाईआ। झट मैनूं मिली अमृत स्वांत बूँदी, रस दिता चखाईआ। मेरी ज़बान हो गई गूंगी, मुख कहि ना किछ सुणाईआ।

फेर वेख्या ओह प्रभू तेरी किड्डी वडी लख चुरासी जूनी, जूनीआं विच भवाउण वाल्या की तेरी बेपरवाहीआ। नाले मैं किहा मैं तेरा दुलारा ते नाले गुर अवतार पैग़म्बरां दा ख़ूनी, जिस ने दीन मज़्हब सारे दित्ते लड़ाईआ। नाले निउँ के किहा प्रभू तूं बड़ा कानूनी, कानून दे कवाइद कायदे समझ कोए ना पाईआ। कलयुग कहे फेर मैं अक्ख मली नीर वगया मैं हस्सया ओह मालका दुनिया तेरा खेल वेखे बैरूनी, बाहर ध्यान लगाईआ। जां तूं मेरे आह मारया ते मैनूं नूर नज़र आया अंदरूनी, मेरा पर्दा दिता उठाईआ। फेर मेरी धार हलूणी, हलूण के दिता जगाईआ। प्यार दिता कलयुग जाह कूड़ कुड़यार दा झूटा झूली, झूल्यां विच लोकाईआ। ओह वेख हज़रत दी उम्मत फली फूली, चौदां तबकां अक्ख उठाईआ। नाले चपेड़ मारी हौली जेही कूली, कुल मालक दिता दृढ़ाईआ। मैं सृष्टी नूं ऐं पुट्टणा जिस तरह जट्ट आपणे खेत विच्चों पुट्टे मूली, एसे तरह जट्ट दा रूप ल्या बदलाईआ। ओह वेख ब्रह्मा दा सिंघासण हिल्ले चारे चूली, पावा चूल रहे कुरलाईआ। शंकर दी मस्तक तों डिगदी जाए धूली, त्रिशूल निउँ निउँ लागे पाईआ। विष्नूं लभ्भदा फिरे कन्त कन्तूली, भज्जे वाहो दाहीआ। औह वेख पुकारदा ईसा कहे जिस मैनूं चाढ़्हया सूली, गल फाँसी दिती लटकाईआ। मुहम्मद कहे मैनूं उहदी कलाम अजे नहीं भूली, जो भुल्लयां मार्ग लाईआ। नानक कहे मेरा कन्त कन्तूहली, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। गोबिन्द कहे ओह मेरा पिता बड़ा असूली, असूल विच आपणा असल लए प्रगटाईआ। जिस ने सब दे कोलों पिछली करनी वसूली, लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं कहे हाए मेरे विच उम्मत सारी भूली, रोज़ा नमाज़ बांग कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान जुग बदलणा खेल सदा मामूली, वड्डे दी वडी वड वड्याईआ।

५ सावण शहिनशाही सम्मत ८ उजैन शहर सन्ता सिँघ दे गृह

पंज सावण कहे मेरा प्रविष्टा सच, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं विच रिहा नच्च, निरगुण धार भज्जा वाहो दाहीआ। भाग लगावां भगतां काया साची कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। लूं लूं अन्दर जावां रच, रचना प्रभ दी दयां वखाईआ। मेल मिलावां परमेश्वर पति, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। चरण प्रीती जोड़ां नत, प्रीतम दरसावां अगम्म अथाहीआ। शब्द अनादी दस्सां सति, सति सतिवादी आप दृढ़ाईआ। इक समझा के सतिगुर मति, मनमति दा डेरा ढाहीआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अग्नी तत बुझाईआ। किरपा करे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां लहिणा देणा

देवे हथ्थो हथ्थ, जुग जुग दा लेखा झोली पाईआ। आपणी महिमा दस्से अकथ, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे मथ, नाम खण्डा इक खड़काईआ। लेखा पूरा करे तन शरीर तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। पंज सावण कहे मेरी रुत्त बसन्त, प्रभ दिती माण वड्याईआ। जिस दी महिमा सदा बेअन्त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण कोए ना पाईआ। ओह लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त पर्दा आप उठाईआ। हउँमे गढ़्ह तोड़े हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। हरिजन बणाए साची संगत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सावण पंज कहे मेरी रुतड़ी सोभावन्त, मेरा साहिब दए वड्याईआ। मेल मिलावा भगत भगवन्त, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी महिमा सदा बेअन्त, बेऐब नूर अलाहीआ। जो तोड़नहारा गढ़्ह हउँमे हंगत, बूँद स्वांती अगम्म चुआईआ। भेव खुल्हाए बहिशत जन्नत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जो मालक ख़ालक प्रितपालक आदि अन्त, अन्तष्करन वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। सो कलयुग अन्दर सतिजुग बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। धुर दा नाम दे के मणीआं मंत, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। जन्म कर्म दी मेटे चिन्त, रोग सोग सगला दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पंचम सावण कहे मेरा साहिब बड़ा मेहरवान, महबूब बेपरवाहीआ। जन भगतां देवे जीआ दान, आत्म परमात्म पर्दा आप चुकाईआ। साची सुरती मेले काहन, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। भगत सुहेले लए पहचान, जुग चौकड़ी भुल्ल रहे ना राईआ। अन्तर निरन्तर दस्से गान, बिन रसना जिह्वा आप सुणाईआ। किरपा कर नौजवान, मर्द मर्दाना वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम वेले मार ध्यान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर समझाईआ। जिस दा लेखा समझ सके ना कोए इन्सान, पंज तत ना कोए वड्याईआ। ओह खेले खेल वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं झुकदे शाह पातशाह राज राजान, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सीस निवाईआ। गुर, अवतार पैग़म्बर उसे दे ढोले गाण, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। सो सतिगुर साचा सच स्वामी हरिजन साचे मेले आण, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता श्री भगवान, भगवन आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा इक अख्वाईआ। पंज सावण कहे प्रभ आदि जुगादी धुर दा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस

दी सब तों वक्खरी रीता, जुग चौकड़ी समझ कोए ना आईआ। त्रैगुण माया हो अतीता, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म वरताईआ। लख चुरासी परखे नीता, भगत सुहेले लए जगाईआ। अमृत आत्म रस देवे ठांडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। सच प्रीती बख्शे चरण प्रीता, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से सुहागी गीता, आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। झगड़ा मेटे ऊचां नीचां, ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। सावण किहा मैं हो गया हैरान, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। किस बिध किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जाता बण के नौजवान, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। जन भगतां साचे सन्तां अन्तर आत्म परमात्म करे परवान, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। वेखे विगसे हरि वड्डा मेहरवान, महबूब नूर अलाहीआ। जो निरगुण नूर जोत महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। पंचम सावण कहे सो सतिगुर शब्द उजैन पहुँचया आण, चौथे जुग दा पन्ध मुकाईआ। सन्त सिँघ नूं कर परवान, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। जन्म मरन दा लेखा चुक्के विच जहान, लख चुरासी जम की फाँसी रहे ना राईआ। सचखण्ड दवारे करे परवान, दरगाह साची जोती जोत रखाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी सेवा करे परवान, परम पुरख परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। गृह मन्दिर घर सुहाया थान, थनंतर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा जाणे दो जहान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आकाश पाताल गगन गगनंतर सूर्या भान ज़िमीं असमान मण्डल मण्डप निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खोज खुजाईआ।

१४ सावण शहिनशाही संमत ८ पूने शहर प्रीतम सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं सुण संदेशा जाबर जबर, जबराईल रिहा दृढ़ाईआ। वेख नूर नुराना शहिनशाहे शाह बब्बर, परवरदिग़ार सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस ने पैग़म्बरां पूरी करनी मनसा आसा सधर, सद सद आपणा हुक्म वरताईआ। धूढ़ी ख़ाक कदमबोसी विच करीए उस दी कदर, सजदयां विच सीस निवाईआ। जो नूर नुराना नूर अलाही आपणा वेस आए बदल, महिबान बीदो बीखैर या अलाह इक अख्वाईआ। चौदां तबक जिस दे उडीकदे अदल, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस शरअ नाल शरअ करनी कत्ल, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। ओह वेखणहारा धाम मुकदस बैतल, बेप्रवाह वड वड्याईआ। जिस नूं मुहम्मद चार यारी संग रिहा हैंकल, कलमा अलिफ़ ये समझाईआ। ओह तक्कणहारा बुद्धी सब दी

चैंचल, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जबराईल कहे सुण सदी चौधवीं धुर संदेशा, दो जहानां दयां जणाईआ। तूं आपणा बदल वेसा, अल्फ़ी अल्फ़ वाली बदलाईआ। धुरदरगाही तक्क नरेशा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो सदा रहे हमेशा, मर जीवत रूप ना कोए वटाईआ। ओह मंगण आए लेखा, लेखा लिख्त नाल मिलाईआ। की उस दी करीए भेंटा, जगत न्याज़ां की वड्याईआ। उह मालक धुर दा खेवट खेटा, समुंद सागरां डेरा ढाहीआ। जिस दा मसीह बणया बेटा, बाप कहि के प्रताप इक वधाईआ। मुहम्मद उसे दा कराया चेता, चेतन सब नूं गया कराईआ। ओह महज़ महबूब इक्को होवे नेता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। जबराईल कहे सुण बिन हरफ़ हरूफ़ दी धार, यक वाहिद की दृढ़ाईआ। जिस दी बिना ज़बां तों गुफ़तार, गुफ़त शनीद रिहा सुणाईआ। ओह हकीकत दा मालक दो जहानां परवरदिग़ार, शाह शहाना नज़री आईआ। जिस नूं सजदा करां बार बार, बन्दना विच सीस निवाईआ। ओह खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जिस दा राह तक्कदे चार यार, संग मुहम्मद अक्ख उठाईआ। ओह संदेसा देवे कल्मयां बाहर, कुल मालक दया कमाईआ। तूं शरअ दा छड तकरार, शरीअत रंग ना कोए रंगाईआ। नबी रसूलां दस्स पुकार, पैग़म्बरां दे जणाईआ। तुसीं सुत्ते मकबरयां वाले विच मिज़ार, कबरां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे सुण जबराईल फ़रिश्ता, फ़ैसला हक जणाईआ। की लेखा मुहम्मद गुज़शता, बहिरेहाल दे समझाईआ। की इस्म आज़म दा निस्चा, निहचल धाम वज्जे की वधाईआ। उफ मेरा पन्ध मुक्क गया आहिस्ता आहिस्ता, सफ़र अवर रिहा ना राईआ। ओह तक्क जबराईल सब दा लेखा रिहा लिखदा, असराफ़ील नाल मिलाईआ। मेकाईल सब नूं रिहा जित्तदा, चौदां सदीआं भज्जा वाहो दाहीआ। अन्त लहिणा देणा होणा एका इक दा, वाहिद आपणी कार भुगताईआ। ओह निशान वेख शरअ वाली चिट दा, जो मुहम्मद हथ्थ फड़ाईआ। नज़ारा तक्क मक्के काअबे वाले पत्थर इट्ट दा, जिस दी वंड हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे जबराईल मैं की तक्कां, ताकत रही ना राईआ। उस दा खेल हकीकत हका, हक दा मालक बेपरवाहीआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रता, रती रत्त रही कुरलाईआ। मैनूं इयों दिसदा उहदयां भगतां सागरों पार ल्याउणा इक इक टका, टिकटिकी नाल वेख वखाईआ। फेर चारों कुण्ट उडणा घट्टा, मिट्टी ख़ाक दए दुहाईआ। जिस दीन नाल दीन दा करना वटा, दुनी

दुनी नाल बदलाईआ। जिस ऐली दे मज़ार ते आपणा वेस रखणा खट्टा, खण्डा खड़ग नाल चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच दयां जणाईआ। ओह मालक ख़ालक शहिनशाही सुल्तानी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दा वेस होणा ईरानी, दजला फ़रात दए गवाहीआ। कूफ़े दस्सणी आपणी अगली कहाणी, कोह काफां पर्दा लाहीआ। नौ सौ नड़्हिनवें फ़कीरां मंज़ल दस्स रुहानी, रूह बुत तों परे दए समझाईआ। अन्त झगड़ा मेटणा जिस्म जिस्मानी, ज़मीर दए बदलाईआ। उस दा इक्को हुक्म कलमा कायनात होवे ऐलानी, चारों कुण्ट दए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जबराईल कहे सुण सदी चौधवीं कदीम दे मालक जाईं झुक, कदमां सीस निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ीं तुक, ढोला धुरदरगाहीआ। वेखीं एस निशान्यो जाईं ना उक, उगण आथण सीस निवाईआ। मैं मुहम्मद कोलों आवां पुछ, पुश्त पनाह मेरे हथ्थ टिकाईआ। जिस कारन लब कटाई मुच्छ, मुश्किल पर्दा दे चुकाईआ। ओह मालक तक्क जिस दे कोल सब कुछ, मलकुलमौत निउँ निउँ लागे पाईंआ। दर आया निरमाणता विच लैणा पुछ, बन्दगी विच सीस निवाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक तेरा कलमा शब्द गुरु पैग़म्बर केहड़ा सुत, दुलारा दे जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी किस नूं गोदी रखें चुक्क, माटी ख़ाक ना कदे रुलाईआ। तृष्ना नेड़ ना आवे भुक्ख, कल्पणा कूड़ ना कदे वधाईआ। जिस दी सदा मौली रहे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। आब जल ना पीए घुट्ट, रसना रस ना कोए वखाईआ। सो दुलारा सति सच केहड़ा तेरा सुत, पतिपरमेश्वर दे समझाईआ। जिस दा पर्दा ओहला रहे ना कोए लुक, भेव अभेदा अछल अछेदा दे खुल्हाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र सुक्खणा रहे सुक्ख, अवतार पैग़म्बर गुर राह रहे तकाईआ। की ओह मानस होए मनुक्ख, कि मानव वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सदा सद अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा पर्दा देणा उठाईआ।

१५ सावण शहिनशाही सम्मत ८ पूने शहर हरबंस सिँघ दे गृह

जबराईल कहे सदी चौधवीं ज़ूले अलविज़ा नलज़ही बवज़िते चानिसती नूर अलाहीआ। दस्त बादस्त दुआ दोज़क बहिशत दोवें सीस निवाईआ। वाहिदे वाहिब नूरे ख़ुदा ना अजहिन हज़रतो नूर अलाहीआ। वजूदे ख़ाक ख़ाके पाक तन वज़िग अज़हिदे

हज़ूरे दुआ, दरगाह साची मुकामे हक बेपरवाहीआ। सजदा ए अदा मुहम्मदे रज़ा, चार यारी फ़िदा वेज़वलहक वस्ते महित दीनुल ज़वा ज़ाहर ज़हूर इक अख्वाईआ। बाज़ीदे वशिद परवरदिग़ारे नज़िद चश्मे चश्मा नूरे असमां ज़िमीं ज़मां बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा महबूब नुराना, मुहब्बत दा मालक इक अख्वाईआ। जिन्ह उम्मत उम्मती धुर दा कलमा दिता तराना, तुरीआ तों परे आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं सजदयां विच पैग़म्बर करन सलामा, कदम बोसी विच ख़ुशी बणाईआ। ओह शाहो भूप नौजावाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म चौदां तबक पैग़ामा, अल्फ़ ये तों बाहर पढ़ाईआ। सो ख़ालक ख़लक मेहरवाना, परवरदिग़ार अगम्म अथाहीआ। जिस लहिणा देणा चुकाउणा दो जहानां ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। सो हुक्म संदेशा देवे धुर फ़रमाना, जिस दा चार जुग दे शास्त्र भेव कहि सकण ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक ख़ालक पितपालक नूर अलाह, आलमीन वड वड्याईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सदा मलाह, खेवट खेटा बेपरवाहीआ। सो लहिणा देणा पूरब लेखा दए चुका, चुकन्नी हो के वेखां थांउँ थाँईंआ। जो जल थल महीअल वसया नूर ख़ुदा, ख़ुद मालक आपणा खेल खिलाईआ। उस दे कदमां होवां फ़िदा, जो फ़ितरत दा मालक बेपरवाहीआ। जुग बदलणा जिस दी अदा, सतिजुग त्रेता द्वापर अन्त कलयुग पार कराईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरु याद विच बैठे सीस निवा, बिन कदमा सीस झुकाईआ। सो मालक वेखे थान थनंतर जगत थाँ, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। मुहम्मद दा लहिणा देणा पूरे करे आ, सदी चौदवीं कहे मेरी आसा पूर कराईआ। पार किनारे चरण कँवल लए टिका, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मैं मक्के मदीने संदेसा दयां पुचा, मकबरयां विच सुत्ते पैग़म्बरां दयां उठाईआ। आपणा लेखा बिना कातब तों बिना कुतबख़ान्यां दयो वखा, अल्फ़ ये रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं गीत अगम्मा गाउणा, देश परदेशां दयां सुणाईआ। मेरा महबूब माही आउणा, मुहब्बत दा मालक वड वड्याईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया लेख मुकाउणा, माया ममता डेरा ढाहीआ। सच संदेशा आत्म परमात्म अल्ला हू अन्ना हू इक्को ढोला गाउणा, सोहँ शब्द थांउँ थाँईंआ। चार वरन अठारां बरन एका रंग रंगाउणा, दुतीआ भाउ ना कोए रखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ काया काअबे गुरदवार इक्को दीपक जोत जगाउणा, अनहद्द धुन करे शनवाईआ। अमृत रस बूँद स्वांती आबे हयात प्याउणा, हयाती ज़िंदगी दए बदलाईआ। मैं

उसे दी धार विच आपणा आप समाउणा, सम्बल दे मालक मिल के वजे वधाईआ। जिस अमाम अमामा काली नीली धार वेस वटाउणा, कलि कल्की आपणा खेल खिलाईआ। नानक दा लेखा पूर कराउणा, बग़दाद दए गवाहीआ। सदी चौधवीं कहे जबराईल मुहम्मद दा प्यार चार दिन दा प्राहुणा, चार यारी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी अन्तर आपणा खेल खलाउणा, बसन्तर जगत वाली बुझाईआ।