१५ सावण शहिनशाही सम्मत ८ पूने शहर भान सिँघ दे गृह
सदी चौधवीं कहे मैं खेल तक्कां बेनज़ीर, जग नेत्र लोचन नैण नज़र किसे ना आईआ। मैनूं अर्शां तों परे इशारा दए कबीर, मकबरयां तों बाहर रिहा समझाईआ। उठ वेख आपणी तकदीर, मुख नकाब लै उठाईआ। नाल रला वली गौंस फ़कीर, सूफ़ीआं दे हिलाईआ। की आसा रखी मुहम्मद आपणी विच तकबीर, तदबीर इक दृढ़ाईआ। की खेल करे शाह पातशाह शहिनशाह शाह हकीर, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दीन दुनी बदल देणी ज़मीर, अन्तर निरन्तर वेख वखाईआ। जिस दा नाम खण्डा कलमा अलाही शमशीर, शमा नूर डगमगाईआ। सो दीन दुनी वेखणहारा दिलगीर, नव सत्त पर्दा आप उठाईआ। जिस शरअ विच्चों शरअ करनी ताअमीर, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं राह तक्कां विछोड़े विच हिजर, हिजरत कीती मुहम्मद दए सालाहीआ। मैं संदेशा देवां पीर ख्वाजा खिजर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। ज़रा निगाह मारो नेत्र नैण निजर, जगत लोचण कम्म किसे ना आईआ। जिस पैग़म्बरां दे मकबरयां विच वेखण आउणा पिंजर, माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। समुंद सागर राह तक्के देवता इन्द्र, इन्द्रासण आपणा आप तजाईआ। जो आदि जुगादी शाह सुल्ताना जिस दी लख चुरासी बिन्दण, आत्म परमात्म वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। ख्वाजा खिजर कहे मैं आब आबे हयात दा पीरा, पैग़म्बरां खेल खिलाईआ। मेरा महबूब गुणी गहीरा, गुणवन्त इक अख्वाईआ। जिस दी नज़र ना आए तस्वीरा, लाशरीक नूर अलाहीआ। उहदा कलमा कायनात अगम्मी हीरा, कीमत सके ना कोए चुकाईआ।
ओह घती आए वहीरा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे सीस सुहञ्जणा नीला होवे चीरा, चिरी विछुन्ने वेख वखाईआ। मेरी अर्ज़ अर्ज़ांई नाल आशा रखां कबीरा, सहिज नाल सुणाईआ। मेरे साहिब सुल्ताना मेहरवाना श्री भगवाना तेरे हथ्थ मेरी तकदीरा, तकब्बर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। ख्वाजा कहे मेरा मेहरवान मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ।, मैं मंगणा अगम्मी दाना, दर ठांडे सीस झुकाईआ। किरपा कर शाह सुल्ताना, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तूं वाली दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड सारे सीस निवाईआ। मैं मूर्ख मुग्ध अंजाणा, बलहीण नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी कान्हा, लख चुरासी मालक धुरदरगाहीआ। तेरा कलमा नाम तराना, तुरीआ तों परे शनवाईआ। मेरी बेनन्ती जिस वेले समुंद सागर तूं आपणा चरण टिकाणा, सज्जा खब्बे नाल बदलाईआ। मैं हाज़र होवां करां चरण ध्याना, बिन सीस सीस निवाईआ। जिस वेले सागर विच समुंद समुंद विच सागर अन्तर अन्तर होण रवाना, रवानगी वेखणी चाँईं चाँईंआ। मेरी बख्शिश आपणी रहमत दात देवीं साढे तिन्न हथ्थ दा काना, कसीरा रविदास वाला नाल मिलाईआ। मैं संदेशा देवां बताली लख जूनी जल विच करे बिश्ररामा, जल जल धार वड्याईआ। तेरा संदेशा होवे धुर फ़रमाना, धुर दी कार आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तैनूं झुकदे आदि जुगादि ज़िमीं असमानां, चौदां तबक तेरी आस रखाईआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत ८ पूने शहर ज्ञान सिँघ दे गृह
सदी चौधवीं कहे मैं तक्कां नूर अलाही चन्ना, जिस नूं सूर्या चन्न सीस निवाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा गोबिन्द वाला कन्ना, कायनात दा पर्दा दए उठाईआ। दीन मज़्हब शरअ दा तोड़े बन्ना, बन्दगी इक्को दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया हर घट अन्दर करे मनां, मन मनसा मेट मिटाईआ। भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ तनां, तत्व तत खोज खुजाईआ। हरिजन उपजाए चुरासी विच्चों जनां, बणे आप जणेंदी माईआ। जिस लेखे लाउणा चौदां सौ तीह अंक दा पन्ना, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा धुर फ़रमाना सदी चौधवीं अन्त होणा रवां, रवानगी कलयुग कूड़ी क्रिया दए कराईआ। सति धर्म दा सुहञ्जणा बख्शे समां, सति सतिवादी आपणा डंक वजाईआ। अग्गे वक्त रहे मूल ना लम्मा, लम्मह लम्मह आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता नूर जोत जगाए शम्हां, शमस तबरेज़ दी आशा वेख वखाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा साहिब मेहर करे मेहरवाना, महबूब ख़लक ख़ुदाईआ। जिस नूं पैग़म्बर करन सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। ओह जोती जाता अगम्म अमामा, पंज तत वंड ना कोए वंडाईआ। शब्दी धार शब्द दमामा, दो जहानां डंक वजाईआ। शरअ ज़ंज़ीर कटे रहिण देवे ना कोए ग़ुलामा, बन्धन बन्द ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बदल जाए निज़ामा, नव सत्त आपणा रंग रंगाईआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी होवे जाणी जाणा, जानणहार आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं कहे मेरा मालक अलवज़ी जलविज़हा नूरे नज़ा नूर अलाहीआ। तख्ते ज़मम अर्शे ज़गअल ज़ूदे मुफ़द अर्शे नवद ज़िमीं ज़मां ख़ालक अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं निव निव करां सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। जिस दा पैग़ंम्बर होया बरदा, दर ठांडे अलख जगाईआ। ओह खेल वेखे चौदां तबक आपणे घर दा, गृह गृह फोल फुलाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं सीस धड़ दा, माटी ख़ाक वंड वंडाईआ। इक्को दीपक जोती जोती नूर नुराना जगदा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओह खेल सूरे सरबग दा, परवरदिग़ार आपणी कार भुगताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा पुराणा लेखा अज्ज दा, जबराईल मेकाईल असराईल असराफील चारे देण गवाहीआ। मुहम्मद शरअ दी धार विच भज्जदा, शरीअत आपणी गंढ बंधाईआ। नव नव कूड़ कुड़यारा अंग्यार दगदा, चारों कुण्ट अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं की कहिणा, कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं मालक ख़ालक प्रितपालक तक्कां आपणे निज नेत्र नैणां, लोचन अगम्म खुल्हाईआ। जिथ्थे ना कोई साक सज्जण सैणा, मित्र प्यारा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस ने अन्त मेरा चुकाउणा लहिणा, भगवन्त आपणा हुक्म वरताईआ। दरोही अन्तिम शरअ दा बुरज ढहणा, ढाह ढाह ढेरी ख़ाक बणाईआ। नबी नूर दा वहिण वहिणा, ख्वाजा खिजर दए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं दिसे नूर अलाह, आलमीन इक्को नज़री आईआ। जिस नूं सीस देवां झुका, निव निव लागां पाईंआ। तूं मालक बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त सारे गाईआ। मेरे महबूब अपणा कलमा इक इक दृढ़ा, जो दृष्टी सृष्टी दए बदलाईआ। हर घट निरगुण नूर करे रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। धुन आत्मक राग दए सुणा, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। भेव अभेदा रहे ना राअ, रहमत आपणी सच बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। परवरदिग़ार कहे सुण सदी चौधवीं हदीस, हज़रतां तों बाहर सुणाईआ। मेरा मालक इक जगदीश, जगदीशवर बेपरवाहीआ। नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी मेरी करदे रहे उडीक, बिन नैणां नैण उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु करन तस्दीक, शहादत शब्द वाली भुगताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण ला के नीझ, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। जो गोबिन्द माछूवाड़े कर के गया तस्दीक, संदेसा पुरख अकाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। सदी चौदवीं कहे मेरा नूर अगम्म अथाह, जग नेत्र नज़र ना आईआ। लेखा लिख सके ना कोए राअ, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। मैं आदि अन्त दा इक मलाह, खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। जिस कोटन कोटि जुग दित्ते बदला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सेवा गए कमा, नाम कलमा सिफ्त सालाहीआ। सो सारे मंगण इक दुआ, दर ठांडे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी पारब्रह्म परवरदिग़ार कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सति धर्म दा साचा जुग दे चला, चारों कुण्ट तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक इक ख़ुदा, ख़ुदी दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म इक समझावांगा। जोती नूर नूर रुशनावांगा। शब्दी शब्द शब्द डंक वजावांगा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त इक अख्वावांगा। हरिजन गुरमुख वेख सन्त, सूफ़ी फ़कीरां जोड़ जुड़ावांगा। कलयुग माया तक्क अनन्त, अनन्त कल आपणी आप प्रगटावांगा। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझावांगा। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे भेव खुल्हावांगा। मानव ज़ाती बणा के इक्को संगत, इक्को रंगत नाम रंगावांगा। दूजे दवारे होए कोई ना मंगत, इष्ट पुरख अकाल इक प्रगटावांगा। नाता तोड़ के भुक्ख नन्गत, तृष्ना कूड़ी कूड़ चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बणावणहारा बणत, घड़न भन्न्हणहार समरथ समरथ कल इक अख्वावांगा।
१६ सावण शहिनशाही सम्मत ८ पूना शहर अजाइब सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे प्रभू तूं आदि जुगादी, बेअन्त बेपरवाह वड वड्याईआ। तेरा खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड वजदी रहे वधाईआ। तेरा रूप अनूप विस्मादी, बिस्मिल समझ किसे ना आईआ। तूं बोध अगाधा रागी, अनरागी धुन करे शनवाईआ।
तूं विष्न ब्रह्मा शिव साजणा साजी, निरवैर आपणी कल प्रगटाईआ। तूं मेहरवान महबूब मोहण माधव माधी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तूं दीन दयाला, दयानिध इक अख्वाईआ। सचखण्ड दवार तेरी सच्ची धर्मसाला, दरगाह सच मुकामे हक सोभा पाईआ। तेरा दीपक नूर होए उजाला, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा खेल निरगुण निरवैर निराकार निरँकार निराला, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धर्म दी धार बदलदा आयों चाला, चाल निराली आपणी इक रखाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाला, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। दर तेरे सारे करदे रहिण सवाला, भिक्खक भिखारी विष्न ब्रह्मा शिव झोलीआं डाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरी घालणा रहे घाला, नित नवित तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह साची तेरी ओट रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे मालक हक महबूब, परवरदिग़ार तेरी शरनाईआ। तेरा आलीशान अरूज, ऐलीजाह तेरी वड वड्याईआ। तेरी समझ सके ना कोए हदूद, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तूं हर घट अन्दर दो जहानां मौजूद, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं नज़री आईआ। तेरी मंज़ल हक मकसूद, दरगाह साची वजदी रहे वधाईआ। तेरा नाम कलमा हज़रतां तों बाहर हज़ारा दरूद, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। मेहरवान जन भगतां सूफ़ीआं सदा रखे महिफूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाले दीन दयाले तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तूं आदि जुगादी देवी देवा, देव आत्मा तेरी सरनाईआ। तेरे नाम पदार्थ अगम्मी मेवा, चार जुग दे शास्त्र गा गा ख़ुशी बणाईआ। तेरा नाम कौस्तक मणीआ थेवा, जोत ललाट करे रुशनाईआ। तेरी सिफ्त करे की जिह्वा, रसना रस ना कोए वड्याईआ। तूं वसणहारा निहचल धाम निहकेवा, अटल महल्ल तेरा नूर करे रुशनाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलख अभेवा, अगोचर तेरी सिफ्त कहिण विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब सच सुल्तान, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम वेख कूड़ निशान, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। आत्म रिहा ना किसे ज्ञान, ब्रह्म विद्या ना किसे समझाईआ। शरअ छुरी होई शैतान, कत्लगाह बणी लोकाईआ। दीन मज़्हब होए वैरान, वैरी काम क्रोध लोभ मोह हँकार सोभा पाईआ। किरपा कर मर्द मर्दान नौजवान, सूरबीर आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी तेरा अन्तर निरन्तर वेख मार ध्यान, मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। जन भगतां उत्ते हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। नाम भण्डारा अतुट दे दान, निखुट कदे ना जाईआ। दिवस
रैण अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर तेरा नाम गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए सुणाईआ। शब्द अनादी धन आत्मक सुणा सच्ची धुन्कान, अनहद्द नादी नाद करे शनवाईआ। दीपक जोती जोत जगा महान, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। सच सिंघासण पुरख अबिनाशण गृह मन्दिर बिराजण, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाला अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे परम पुरख परमात्म, सच स्वामी तेरी ओट तकाईआ। हरिजन वेख आपणा आत्म, अन्तर दृष्टी पर्दा लाहीआ। कलयुग मेट अंधेरी रातन, अंध अंधेरा दे गंवाईआ। सब नूं आपणे नाम दा दस्स महातम, महाबली तेरी बेपरवाहीआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी पुरातन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरा ढोला गाईआ। तूं दीनां बंधू नाथ अनाथण, दयानिध इक अख्वाईआ। कलयुग जन भगतां दे साथण, सगला संग बणाईआ। पूने वाले हरि भगत सारे मिल के आखण, दिने जागदयां रातीं सुत्तयां दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। किरपा करे पुरख समराथण, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा पूरा करे गुप्त ज़ाहर बातन, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
२१ सावण शहिनशाही सम्मत ८ अजीत सिँघ दे गृह बम्बई शहर विच विहार होया
सतिगुर किरपा मन जाए टिक, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। इष्ट स्वामी बणे इक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो वसे शरीर सदा नित, नवित आपणी कार कमाईआ। जगत नेत्र ना पए दिस, निज लोचन नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया लाहे विस, अमृत रस बूँद स्वांती आप चुआईआ। जन्म विच्चों जन्म दा लेखा लए लिख, कर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। बजर कपाटी पाड़ के इट्ट, पाहन पाथर दूर कराईआ। दरस दिखाए घर आत्म निज, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। शब्द शब्द सतिगुर सतिगुर शब्द मन बन्न्हण दी साची बिध, अवतार पैग़म्बर गुर सारे गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद आपणा मेल मिलाईआ। मनुआ मन ना जाए नट्ठ, सतिगुर डोरी शब्द बन्नाईआ। वेख वखाणे तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खोज खुजाईआ। सुरती सुरत देवे हठ, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख मिले बेपरवाहीआ। आत्मा रहिण ना देवे वक्ख, परमात्म आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ। हकीकत दा भेव खुल्हाए हक, होका हक हक सुणाईआ। जैकारा लाए नाद शब्द धुन अलख,
अगोचर आपणा हुक्म वरताईआ। उस वेले मन मनसा मनुआ जाए ढट्ठ, बलहीन निव निव लागे पाईंआ। फेर प्रकाश होवे जोती लट लट, गृह मन्दिर डगमगाईआ। मेल मिलाए पुरख समरथ, समरथ स्वामी आपणा गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा मन मनसा मन ही विच समाईआ। मनुआ चार कुण्ट ना सके दौड़, दिवस रैण भज्जे ना वाहो दाहीआ। सतिगुर किरपा रस रहे कोए ना कौड़, अमृत रस दए भराईआ। सच दवारे ला के धर्म धार दा पौड़, पौड़ी डण्डा इक्को दए वखाईआ। जिथ्थे निर्मल धार ब्राह्मण गौड़, गौड़ी राग जिस नूं सीस निवाईआ। मनसा मन ना होवे चोर, ठग्गी चोरी ना कोए कमाईआ। अन्दरों मिटे अंधेरा घोर, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर बन्न्हे आपणी नाम दी डोर, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। तिन्हां गुरमुखां भगतां सन्तां भाग होण मथोर, मिथ्या दिसे लोकाईआ। मन पा ना सके शोर, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। झगड़ा ना रहे ज़र जोरू ज़ोर, ज़र्रा ज़र्रा इक्को नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा घर, गृह मन्दिर वज्जदी रहे वधाईआ। मनुआ मन बड़ा चलाक, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। किसे दा अन्दरों खुल्हण ना देवे ताक, बजर कपाट पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। चार कुण्ट धूढ़ उडावे ख़ाक, ख़ाकी बन्दे मानस वेख वखाईआ। कल्पणा दी चढ़या रहे राक, मनसा जगत जहान भवाईआ। कूड़ कुड़यार दी अंधेरी रखे रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सति सच दी मिले किसे ना दात, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। जिन्हां उत्ते सतिगुर किरपा करे आप, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म देवे जाप, साचा ढोला अगम्म अथाहीआ। त्रैगुण माया मेट के ताप, त्रैभवन धनी आपणा रंग रंगाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक कर के पाक, पतित पुनीत साचा रंग रंगाईआ। निरगुण धार सरगुण हो के पुच्छे वात, पर्दा ओहला आप उठाईआ। मनुआ मन मन तों मिले नजात, मनसा मन ना कोए भवाईआ। सो हरिजन गुरमुख पारजात, पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। जिन्हां दा लेखा नाल कमलापात, पतिपरमेश्वर आपणा भेव दए खुल्हाईआ। मन कहे मैं उन्हां गुरमुखां दे चरणी जाणां लाग, जिन्हां दा मालक इक्को इक अगम्म अथाहीआ। जिस गृह दीपक जोत जगे चराग़, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। मन कहे मैनूं गाउंदे चार जुग दे मुनी ·षी, सूफ़ी सन्त फ़कीर देण गवाहीआ। ग्रन्थ शास्त्र वेद पुराण अञ्जील कुरान मेरी धार लिखी, कलम शाही नाल वड्याईआ। मेरी खेल आदि दी आदि जुग दी जुग सदा सदा निक्की, निक्कयां वड्डयां दयां सुणाईआ। मेरी समझ सके कोए ना मिती, दिवस रैण प्रविष्टा सके ना कोए समझाईआ। मैं घर अन्दर काया मन्दिर शरीर
विच संदेशा देवां बिना लिखी होई चिट्ठी, पत्रका मनसा वाली समझाईआ। जिज्ञासूओ संसारीओ जगत विभचार पंच विकार वाली प्रभ तों मिट्ठी, सच दा रस हथ्थ किसे ना आईआ। मेरी खेल सदा अनडिट्ठी, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी मेरा मालक बेपरवाहीआ। मन कहे जद डिग्गा मैं ते डिग्गा हरि के दवार, गुरु गुरदेव सीस निवाईआ। जो सदा सदा सद बख्शणहार, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जिस दी धार विच तेई अवतार, रामा कृष्णा रंग रंगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खेल कीता अपार, अपरम्पर आपणी कल वरताईआ। नानक गोबिन्द खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। मन कहे मैं बड़ा बलकार, बलधारी इक अख्वाईआ। मेरा नूर जोत आकार, निराकार नज़री आईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप समुंद सागरां धरनी धरत धवल धौल खेल खेलां अपर अपार, अपरम्पर हो के आपणी कार भुगताईआ। मन कहे बिना सतिगुर शब्द तों मैनूं देवे कोए ना हार, मेरा सीस झुकण कदे ना पाईआ। जिन्हां उत्ते किरपा करे आप निरँकार, निरवैर मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तिन्हां भगतां मन कहे मैं निउँ निउँ करां निमस्कार, डण्डावत विच धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ।
हार कहिण असीं बण गए हार, कली कली जोड़ जुड़ाईआ। पहलां करीए प्रभू चरण निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। फेर तक्कीए विष्न ब्रह्मा शिव धार, त्रैगुण तों परे पर्दा उठाईआ। साडा खेल रिहा नाल तेई अवतार, पैग़म्बरां गंढ पवाईआ। गुरु गुरदेव जांदे रहे बलिहार, बलिहारी आपणा सीस निवाईआ। जुग बदलया सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखी बहार, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। सच सुगंधी नाम धर्म दी रही ना विच संसार, कूड़ क्रिया गृह गृह भज्जे वाहो दाहीआ। जगत वासना जगत क्रिया जगत दा शृंगार, तन वजूद माटी ख़ाक सोभा पाईआ। जिधर तक्कीए उधर दिसे विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। असीं संदेशा देणा सारे होवो ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। दीन दुनी वरन बरन होया धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाल नूं कहिण धुर दे राम परवरदिग़ार, बेपरवाह की तेरी बेपरवाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्तर निरन्तर वेख निगाह मार, नर नरायण पर्दा आप चुकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म बणे ना कोए मुरार, ईश जीव जगदीश तेरा संग ना कोए निभाईआ। हार कहिण असीं रो रो दरगाह साची सचखण्ड दवार करनी पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। किरपा कर मनोहर लखमी नरायण धुर दे गोपाल, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। हार कहिण सानूं बध्धा नाल तन्द, कच्चा धागा डोरी दए गवाहीआ। साडा पुकारे बन्द बन्द, बन्दगी वाला बन्दा नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट अंधेरा अंध, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन दुनी परम पुरख तैनूं गाउण बत्ती दन्द, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। उठ वेख मेहरवान अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पैंडा रिहा लँघ, मंज़ल बमंज़ल बैठे पन्ध मुकाईआ। तेरा निजर धार आत्म रस लए ना कोए अनन्द, अनन्द विच्चों अनन्द ना कोए प्रगटाईआ। जगत वासना फिरे नौ खण्ड, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोए ना छन्द, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी दए गवाहीआ। निगाह मार महबूब आत्म सेजा वेख पलँघ, काया मन्दिर अन्दर पर्दा आप उठाईआ। तूं मालक ख़ालक साहिब सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक शरनाईआ। हार कहिण साडी आदि दी आदि अन्त दी अन्त दर दवार अग्गे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रभू आपणे प्यारयां दे दुलारयां दे तन माटी ख़ाक रंग, रंगत धुर दा नाम चढ़ाईआ। पंच विकार निरन्तर करे कोए ना जंग, मन मनसा देणी मिटाईआ। प्रेमीआं दे प्यार विच अन्तर पाउणी ठण्ड, अग्नी तत देणा बुझाईआ। सति धर्म दी सच नाम दी राम रामा पल्ले बन्न्हणी गंढ, काहन कान्हा होणा सहाईआ। चारे वेद धर्म धार दा देण संग, सगला साथी इक्को नज़री आईआ। हार कहिण साडी डण्डावत बन्दना निमस्कार सजदे विच सीस झुकाईए ते मंगीए परम पुरख तेरा ओह अनन्द, जिस अनन्द विच हरिजन हरि भगत मिल के ख़ुशी बणाईआ।