पुस्तकालयभाग २३

२३ सावण शहिनशाही सम्मत ८ बम्बई शहर ख़ुशहाल सिँघ दे गृह

ख्वाजा कहे मेरी अगम्मी आस, तृष्ना जगत ना कोए रखाईआ। इन्द्रा तूं वी आ जा पास, पिछला पन्ध मुकाईआ। खेल तक्कीए पुरख अबिनाश, पारब्रह्म की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं सारे गाउंदे स्वास स्वास, साह साह नाम ध्याईआ। ओह निरगुण नूर जोत प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। उस दे सेवक सेवादार ख़ास, ख़ालक ख़लक लए अंगड़ाईआ। जिस नूं झुकदे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सीस निवाईआ। जिस दा राह तक्कदे रहे जुग चौकड़ी बरस मास, दिवस रैण घड़ी पल राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। ख्वाजा कहे मेरी अगम्मी ख़ाहिश, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी करदे रहे तलाश, जीव जंत भज्जण वाहो दाहीआ। उस साहिब कहीए शाबाश, जो शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जो गुर अवतार पैग़म्बरां पूरी करे

आस, निराशा नज़र कोए ना आईआ। ओह तन वजूद महबूब आपणे सुहाए लिबास, ख्वाजा कहे जिस उत्ते निउँ निउँ लागां पाईंआ। जो गोबिन्द माछूवाड़े गया आख, आख़र उस दा लेखा लेखे विच लगाईआ। चरण धूढ़ी लावां राख, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। संदेशा देवां पैग़म्बरो शरअ विच रहे ना कोए गुस्ताख़, हउँमे गढ़्ह ना कोए बणाईआ। सारे इक महबूब दे होणे मुशताक, जो मुश्किल हल्ल कराईआ। शरअ शरीअत शरेई बणे ना कोए अय्याश, वासना मन ना कोए हल्काईआ। इक्को जल्वा जल्वा नूर तक्को प्रकाश, जो प्रकाश्त ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने सब दा लेखा लहिणा देणा पूरा करना पंज तत लाश, हड्ड मास नाड़ी दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ख्वाजा कहे मेरी आदी इक्को सध्धर, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। मेहरवान महबूब मेहर करे नदर, जो नदरी नदर निहाल अख्वाईआ। जिस बताली लख जूनी पाउणी कदर, कुदरत दा मालक आपणा चरण छुहाईआ। नौ सौ चौरानवे जुग पिच्छों धर्म दी धार करे अदल, इन्साफ़ आपणा इक समझाईआ। उस दी किरपा नाल कलयुग कूड़ कुड़यारा जाणां बदल, बदला चुक्के थांउँ थाँईंआ। शरअ करे किसे ना कत्ल, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। तट किनारे मुक्दस करे बैतल, पाक पतित पुनीत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ख्वाजा कहे मैं महबूब अगम्मी झुकां, बिना कदमां सीस निवाईआ। जलधारा विच कदे ना रुकां, भज्जां वाहो दाहीआ। साहिब स्वामी आ के पुछां, दर बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरीआं किस बिध सुहावण रुतां, रुतड़ी जगत विच महकाईआ। भाग लग्गे काया बुतां, बुतखान्यां होए सफ़ाईआ। इक्को रंग दिसण छावां धुप्पां, शबे रोज़ वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ख्वाजा खिजर कहे मैं लग्गा नाल सीने, आपणी अग्न दयां बुझाईआ। फेर संदेशा देवां मक्के मदीने, काअब्यां करां शनवाईआ। पैग़म्बरो सब दे हक हकूक जाणे छीने, मालक रहिण कोए ना पाईआ। उम्मती रंग रहिणे नहीं भीने, कुसम्बड़ा रूप जाए बदलाईआ। खेल वेखणा लोक तीने, त्रैगुण आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। ख्वाजा कहे मैं वेखां समुंद सागर, सागरां ध्यान लगाईआ। किस दा कर्म होया उजागर, निरगुण रूप ल्या बदलाईआ। जिस दी आशा रखी गुरु गुरु तेग़ बहादर, तेग़ सीस नाल छुहाईआ। ओह खेल करे करता करीम कादर, कुदरत दा मालक नूर अलाहीआ। मैं उस दा दरवेश दर भिखारी आजिज़, अज़ीज़ हो के सीस निवाईआ। जिस सब दी मेटणी शरअ वाली साजश, शरीअत दा लेखा

देणा चुकाईआ। मैं इक बेनन्ती करनी करनी गुज़ारश, गुज़शता हाल देणा सुणाईआ। मेहरवान आपणे हुक्म विच सुणी ना किसे दी सिफ़ारिश, सिफ़ारिशी नज़र कोए ना आईआ। जगत विद्या रिहा कोए ना आरफ़, उल्मा चले ना कोए चतुराईआ। तेरा शब्द गुरदेव तेरे कलमे दा करे तुआरफ़, दुतीआ नज़र कोए ना आईआ। तेरा चरण सज्जा उठया विच भारत, सज्जण सारे वेखण चाँईं चाँईंआ। तेरी कोई दीन दुनी वाली नहीं तजारत, हटवाणा हट्ट ना कोए वखाईआ। नाम कलमे दी नहीं आड़त, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा इक्को हुक्म इक्को संदेशा इक्को मार्ग इक्को मारफत, महबूब इक्को नज़री आईआ। मैं तेरे नूर दरस दी दीद विच करां ज़िआरत, ईद दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग देणा रंगाईआ। ख्वाजा कहे मेरी इक इक अर्ज़ांई, बिना अर्ज़ तों अर्ज़ जणाईआ। पैग़म्बरां पीरां दी दरोही, दस्तगीर तेरी सरनाईआ। तेरा भेव जाणे ना कोई, पर्दानशीं पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तुध बिन चौदां तबक मिले ना ढोई, चौदस चन्द रोवे मारे धाहीआ। सब दी सुरती जगत विच सोई, सुत्तयां सके ना कोए उठाईआ। आबे हयात बूँद किसे ना चोई, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परवरदिग़ार सांझे यार तेरे बिना पत खोई, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए टिकाईआ।

२४ सावण शहिनशाही सम्मत ८ बम्बई श्री गुरु सिँघ सभा गुरदवारा दादर विच सर अज़ीज़ फ़कीर
दे पातशाह जी नाल बचन होण ते विहार होया

आदि निरँजण आदि पुरख अपरम्पर धार, निरगुण नूर नूर जोत रुशनाईआ। शब्द शब्द शब्द अगम्मी जिस दी कार, करनी करता आपणा खेल खिलाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा दरगाह साची हो उज्यार, मुकामे हक डगमगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयार, त्रैगुण माया पंज तत आपणा हुक्म वरताईआ। परमात्म आत्म हो उज्यार, वस्त अमोलक अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिग़ार आपणी आप वरताईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर तैयार, चार अस्सी सोभा पाईआ। मानस मानुख मानव तन वजूद काया माटी कर शृंगार, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण नूर जोत कर आकार, जोती जाता आपणा खेल खिलाईआ। धुर दा हुक्म संदेशा शब्द धुन नाद कलमा पैग़ाम संदेशा देवे एकँकार, इक इकल्ला आपणी कार भुगताईआ। जो प्रगट होवे सरगुण सति सरूप विच संसार, अवतार पैग़म्बर गुरु सतिगुरु नाम शनवाईआ। बिना रसना

जिह्वा बत्ती दन्द काया मन्दिर धुर दे काअबे देवे आपणा हुक्म करतार, करनी दा करता आपणी कार भुगताईआ। जिस दा संदेशा परा पसन्ती मद्धम बैखरी जगत जहान दए विचार, शब्दी शब्द शब्द मात प्रगटाईआ। तिस दा लेखा वेद पुराण शास्त्र गीता ज्ञान, अञ्जील कुरान बाईबल तुरैत गुरु ग्रन्थ साहिब गुरुदेव गुर गुर हुक्म सुणाईआ। जिस हुक्म विच दीन मज़्हब नाम कलमा वंड दिती जगत अधार, फ़रमाना संदेसा धुरदरगाहीआ। उसे दे प्यार विच सारे करके गए गुफ़तार, गुफ़त शनीद धुर दा खेल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। आदि पुरख अपरम्पर एक, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण बख्शणहारा साची टेक एक, एकँकारा आपणी कार भुगताईआ। आदि निरँजण वसणहारा अगम्मे देस, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता शाह पातशाह शहिनशाह नरेश, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। श्री भगवान सदा रहे हमेश, आदि अन्त कहि ना कोए समझाईआ। पारब्रह्म आपे जाणे आपणा वेस, वेस अनेका आपणा रूप वटाईआ। शब्दी धार शब्द देवे संदेश, शब्द नाम शब्द कलमा शब्द शब्द शनवाईआ। शब्दी धार विच लख चुरासी लेखा जाणे एक, इक इकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार तेई जिस दी रख के गए टेक, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद जिस नूं सजदयां विच सीस निवाईआ। नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक जोत दस दशमेश, पुरख अकाल मिल के वज्जे वधाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परवरदिग़ार सांझा यार वाहिद सदा रहे हमेश, अजूनी रहित आपणा हुक्म वरताईआ। तन वजूद काया माटी अन्दर शब्द धुन नाद आवाज़ अज़ां बांग हुक्म देणा उस दा खेल हमेश, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। सन्तां भगतां सूफ़ीआं दरवेशां निज नेत्र ज्ञान नेत्र दिव्य नेत्र आपणी अक्ख नाल लए वेख, जगत वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दे दवारे उत्ते सदी चौधवीं हुण सारे होए पेश, पेशतर पेशीनगोईआं विच जो आपणा भेव गया खुल्हाईआ। सारे बैठे दरगाह साची मुकामे हक हक साचे देस, जिस दी दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब ज़ात पात नाम कलमा ततां वाला दिसे ना कोए शेख़, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ। पैग़म्बर गुरु अवतार इक्को जोत धार सब दा इक्को शब्द संदेश, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। सो मालक बेपरवाह नित नवित जुग चौकड़ी निरगुण तों सरगुण कर के आउंदा भेस, भेखाधारी आपणा भेख बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। पुरख अकाल खेल अपारा, परवरदिग़ार आप कराईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे इक्ट्ठे कीते पैग़म्बर गुर अवतारा, जोत जोत विच्चों प्रगटाईआ। शब्द संदेशा देवे एकँकारा, इक इकल्ला वाहिद आपणा हुक्म वरताईआ।

सारे बोलो प्रभू तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा अल्ला हू अन्ना हू सब दा इक जैकारा, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। नाले निगाह मारो शब्दी धार जोत सरूप बिना ततां तों वेखो जगत संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। बाबा आदम माई हव्वा नूं करो ख़बरदारा, संदेशा देणां चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या चौदस चन्द चौधवीं सदी क्यों होया धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब ऊँच नीच ज़ात पात राउ रंक मन ममता क्यों लग्गा अखाड़ा, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा सब दे पिच्छे लग्गी पंचम धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार त्रैगुण माया अग्नी तत तपाईआ। सच प्रकाश किसे दिसे ना बहत्तर नाड़ा, तिन्न सौ सट्ठ हाडी ना कोए रुशनाईआ। लोकमात मारो झात नाल इत्फिाक वेखो भविक्ख्त वाक् दीन दुनी सच धर्म सच कलमा सच इस्म रूप बण गया जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, ख़िज़ां रुत चारों कुण्ट नज़री आईआ। तुहाडे सब दे हुन्दयां क्यों कलयुग सब दे अन्दर मारी जांदा कूड़ क्रिया दा धाड़ा, डाकू हो के भज्जे वाहो दाहीआ। ज़रा अग्गे तक्को शाह सुल्तानां राज राजानां दीनां मज़्हबां लग्गण वाला अखाड़ा, शरअ शरअ नाल टकराईआ। झट ख़ुदा मुहम्मद नूं दए इशारा, बिन सैनत सैनत लगाईआ। आह तक्क ओह तक्क आपणी सदी चौधवीं दा अन्त किनारा, किनारे बैठी उम्मत तेरा राह तकाईआ। ज़रा लेखा वेख संग मुहम्मद चार यारा, अबू बकर उमर उशमान अली की दृढ़ाईआ। होर तक्क गोबिन्द वाला नज़ारा, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। पुरख अकाल कहे तेई अवतार हो जाओ ख़बरदारा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जेहड़ा सर्ब स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सब दे अन्दर गुप्त ते सब दे अन्दर होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। उस दा नाद उस दा धुन धुन आत्म राग राग रागणीआं तों बाहरा, जिस नूं ब्रह्मा नारद सरस्वती मस्ती विच सीस झुकाईआ। ओह खेल करे करनी दा करता कुदरत दा मालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच सच्चा सचखण्ड दवारा, दरगाह साची आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आपणा आप चुकाईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैग़म्बर गुरु लोकमात मारो झाकी, नव सत्त ध्यान लगाईआ। तन वजूद वेखो बन्दे ख़ाकी, ख़ाक विच मिली ख़लक ख़ुदाईआ। किसे दे अन्दरों काया मन्दिरों बजर कपाटी खुल्ही ना ताकी, साध सन्त रोवण बैठे मारन धाहीआ। जिधर तक्को उधर अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा वेखो दीन मज़्हब ज़ात पाती, ऊँच नीच करे लड़ाईआ। लेखा वेखो ओह गोबिन्द दा धर्म धार दी बैसाखी, जिस ने वसाह के चार वरन अठारां बरन प्रभ दे नाल दित्ते मिलाईआ। झट गोबिन्द कहे मेरे परम पुरख मेरे कोल बिना अक्खरां तों ओह पाती, जिस विच लेखा मुहम्मद नूं दिता सुणाईआ। मुहम्मद हमद विच

तेरे कलमे दा बणया नमाज़ी, सजदयां विच सीस झुकाईआ। दीन मज़्हब किसे दी बणी नहीं मलकीअत ते आराज़ी, जुग चौकड़ी पटेदार आपणा लेखा सारे पूर कराईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल ने आदि अन्त तों सृष्टी साजी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग (खेल खिलाईआ।) दीन दुनी उलटाउंदा आया बाज़ी, बाजां वाला गोबिन्द उस दी दए गवाहीआ। जिस दे इशारे विच अवतार पैग़म्बर गुरु सचखण्ड दवारे दरगाह साची बैठे इक घर दे हाजी, हुजरा हक इक्को नज़री आईआ। उन्हां दी जोत धार जोत विच प्रकाशी, तन वजूद रूप ना कोए दरसाईआ। ओह खेल करे कलयुग अन्त लोकमाती, दीन दुनी वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दा शब्द कलमा पैग़ाम अनसुणत सुणन तों बिना सदा नादी, नाद काल तों चलया आईआ। जुग बदलणा जिस नूं सदा सदा दी वादी, वायदे गुर अवतार पैग़म्बरां पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक इकल्ला नूर अलाहीआ। परवरदिग़ार कहे वलइल ज़हा नूरे नवज़ अज़ी वज़िश ज़ूके मलाह मीनो ज़वीह तख्ते ज़वीह अर्शे नवीं जीमो ख़ुदा उस ख़ुदा बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जेहड़ा आत्मा नालों परमात्म हो के कदे ना होवे जुदा, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। उस दी इक्को आवाज़ ते इक्को सदा, इक्को तराना गीत संगीत बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द बिना सतारां तों काया मन्दिर अन्दर रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक ख़लक दा ख़ालक मख़लूक वेखणहारा चाँईं चाँईंआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत ८ बम्बई श्री गुरु सिँघ सभा गुरदवारा विच
गुरदवारा प्रबंधकां दे बचन पुछण ते

सच्चे पातशाह दीन दयाल, आदि पुरख अगम्म अथाहीआ। वस्त अमोलक देवे लाल, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। दीपक जोती जोत बाल, आत्म आपणा रंग रंगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर रखे संभाल, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगम्म अपार हरि गोपाल दाता बेपरवाहीआ। साची देण देवे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। आत्म परमात्म कर उज्यार, बिन तेल बाती दीआ डगमगाईआ। त्रैगुण माया खेल संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सेव कमाईआ। पंज तत कर आकार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सगला संग बणाईआ। रक्त बूँद दे अपार, उदर आपणा रंग रंगाईआ। नव दवार खोल्ह किवाड़, विश्व वासना

विच समाईआ। नाद धुन शब्द जैकार, अनादी ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी वस्त आप वरताईआ। सच वस्त देवे निरँकार, निरवैर वड वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म अपार, अपरम्पर स्वामी वस्त अमोलक आप वरताईआ। नाम भण्डारा देवे देवणहार, तन ख़ज़ीने आप भराईआ। शब्दी शब्द शब्द धुन्कार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। मन मति बुद्ध करे ख़बरदार, पर्दा ओहला दए उठाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी पावे सार, माहसार्थी आपणी कल वरताईआ। रसना जिह्वा जिह्वा रसना कर शृंगार, साचा रंग दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त काया गोलक अमोलक आप टिकाईआ। देवणहार पुरख अगम्म, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पवण स्वासी देवे दम, पवण उनन्जा भेव चुकाईआ। भाग लगा के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी इष्ट विच समाईआ। लेखा जाणे पूरब कर्म, कर्म कांड दा पर्दा आप उठाईआ। आत्म सति सरूप परमात्म सति ब्रह्म, सति पारब्रह्म सति सति आपणा दस्से धर्म, जिस धर्म दी वंड ना कोए वंडाईआ। चुरासी विच्चों उतम श्रेष्ट मानस जरम, जन्म आपणे लेखे लाईआ। सति सच धुर दा नाम दे के कढ्ढे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा मेट के वरन बरन, एका निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। निज नेत्र खोल्ह के हरन फरन, लोचण इक्को डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी दात दाता हो के देवणहार दया कमाईआ। सतिगुर दात सदा अलख, लख सके कोए ना राईआ। हर घट अन्दर निरगुण नूर कर प्रतख, पारखू वेखे चाँईं चाँईंआ। काया माटी वस्त अमोलक दे के सच, सच नाम इक दृढ़ाईआ। साढे तिन्न करोड़ लूं लूं अन्दर रच, रचना आपणी दए समझाईआ। भेव खुल्हा के बुध मति, मन मनसा तों परे आपणा पर्दा लाहीआ। जगत विकारा करे भट्ठ, खेड़ा धर्म धार वसाईआ। सच मुहब्बत विच जोती जाता दए रत्त, रत्न अमोलक आपणे दए बणाईआ। बीज बीजे आपणी रुत्त साचे वत, जिस दी थित वार वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक अख्वाईआ। देवे दात देवण योग, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जगत क्रिया जगत रोग, जगत वासना विच हल्काईआ। सति वस्त सच दात देवे अतोट, नाम भण्डारा अगम्म अथाहीआ। परम पुरख परमात्म सति सच दी साची देवे चोग, अणमुल्ली अणतुली आपणी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। देवणहार साहिब स्वामी, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट निवासी वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। सच जणाए दरगाह साची सचखण्ड धामी, महल्ल अटल वज्जे वधाईआ। जिस गृह वसे निरगुण निहकामी, निरवैर सोभा पाईआ।

मेहरवान हो के लोकमात मानस मनुष शब्द धार शब्द गुरदेव शब्द सतिगुर बख्शिश करे अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। वस्त वंडे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी दया कमाईआ। जन भगतां गुरमुखां गुरसिक्खां साचे सन्तां देवे पद इक निरबाणी, निरबाण आपणा पर्दा दए उठाईआ। अमृत रस बूँद स्वांती देवे धुर दा पाणी, जिस नूं अट्ठ सट्ठ सारे सीस निवाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलावे धुर संजोगी हाणी, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। देवणहारा दाता पुरख अकाला दीन दयाला जुग चौकड़ी सदा सदा दा दानी, दाता इक्को इक अख्वाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव निशानी, निशाना लोकमात नाम नाम दृढ़ाईआ। जो सदा सदा करनहारा मेहरवानी, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणा रंग रंगाईआ। माता पिता दी बख्शी दात तन वजूद बूँद रक्त दा हो जाए फ़ानी, लोकमात रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दी आत्म साची दात सदा सदा सति रहे नव जवानी, बृद्ध बाल रूप ना कोए वटाईआ। देवणहारा दयानिध ठाकर मीता, जिस उतों विटहु जाण सर्ब कुरबानी, निव निव सीस निवाईआ। उहदा लेखा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानी, दोए धार निरगुण सरगुद सरगुण निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त बिना जगत दस्त सति पुरख सति सतिवाद सदा सदा आप वरताईआ। पुरख अकाल देवणहार समरथ, समरथ समरथ समरथ इक अख्वाईआ। जो जुग चौकड़ी चलाए रथ, रथवाही हो के खेल खेले चाँईं चाँईंआ। तन वजूद माटी ख़ाक अंग शरीर तन लगाए हथ्थ, जो सेवा सतिगुर सच कमाईआ। जगत निशाना बख्श अक्ख, नेत्र लोचन दोऐ वंड वंडाईआ। मेहरवान हो के अन्तर हो प्रतख, निज लोचन करे रुशनाईआ। भेव खुल्हाए हकीकत हक, हक दा मालक आप हो जाईआ। जो देवणहार सदा सदा अणथक्क, देंदयां तोट रहे ना राईआ। सो पुरख अकाला निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जिस दा चार जुग दे शास्त्र गाउंदे जस, सिफ्त सालाही वड वड्याईआ। उस दी देण उस दी दात उस दी बख्शिश उस दी रहमत कदे हो ना सके बस, अनगिणत प्रेमीआं प्यारयां गुरमुखां दी झोली पाईआ। जिस ने हरबंस सिँघ होरां दी पिठ ते रखया हथ्थ, साधू सिँघ आपणे प्यार मुहब्बत दी उँगली नाल चलाईआ। हैड ग्रन्थी साहिब होरां शब्द धार विच मन कर के वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सतिगुर शब्द ते शब्द गुरु ग्रन्थ, साहिब गोबिन्द गया समझाईआ। सतिगुरु दवारा नानक दा हट्ट, जिथ्थे तोला बैठा तेरां तेरां दा आपणा वाक् सुणाईआ। जिस दी जोत ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान आकाश पाताल चारे खाणी विच जगे लट लट, चारे बाणी दा मालक नानक दी धार निरगुण सरगुण दोवें खेल खिलाईआ। उसे दी दात अनमुल्ली जगत तराज़ू

कदे ना तुली, जे किरपा करे रख देवे भगतां दी फुलवाड़ी फुल्ली, कबीर जुलाहा सचखण्ड चढ़ के कूक कूक के सब नूं गया सुणाईआ। उस दी देण उस दी दात प्रेमीआं दे अन्दरों बाहर कदे ना डुल्ही, जिस अन्दर वड़ गई ख़ुमारी चढ़ गई मस्ती विच मस्त मस्त महबूब नूं मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच वस्त देवणहारा सच सच दी दात, जो इक्को रंग रंगाए दिवस रात, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ।

पुरख अकाल दा मिशन मिशन नानक गोबिन्द, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। नानक दा मिशन नहीं कोई हिस्सा भारत हिन्द, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को डंक वजाईआ। जो ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक दी मेटे चिन्द, चिन्ता चिखा शरअ वाली दूर कराईआ। जिस दी बख्शिश परम पुरख करे बख्शिंद, हरि दाता अगम्म अथाहीआ। गोबिन्द तत नहीं वजूद नहीं शरीर नहीं ओह शब्द गोबिन्द, जिस नूं गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सारे रहे गाईआ। गोबिन्द दा डंका मृदंगा जगत हँकारीआं दी भन्ने किंग, किंगरे किंगरे पुरख अकाल दा नाम जपाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान संदेशा शब्दी धार सागर सिन्ध, गहर गम्भीर गवर धुर दा नाम इक दृढ़ाईआ। मानव ज़ाती भेव खुल्हाउणा जीउ पिण्ड, काया मन्दिर अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड समझाईआ। कोई पूजा रहिण नहीं देणी पत्थर पाहन ते लिंग, बिना काहन तों सीस ना किसे निवाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद बिन नैणां तों वहाउंदे हिंझ, हन्झूआं हार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक दया कमाईआ। नानक गोबिन्द दा मिशन एकँकार, ततां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को जोत सच्ची सरकार, जो जोती जाता लख चुरासी दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा इक शब्द इक नाम इक कलमा इक जैकार, इक्को ढोला इक्को सोहला जो दो जहानां करे शनवाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर हलूणा दे के करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। दुनियादारो जगत जिज्ञासूओ उठो होवो हुशियार, जगत माया दा पर्दा दयो उठाईआ। पूजण नूं इक्को इक सच्चा करतार, जो कुदरत दा मालक नज़री आईआ। जिस नूं हरी ओम हरी तत सति सीता राम राधे कृष्ण अल्ला सतिनाम वाहिगुरु कहि के ल्या उच्चार, उस गुरु नूं वाहवा सतिगुरु लईए मनाईआ। जिस विच दीन मज़्हब दी नहीं कोई खार, लाशरीक नूर अलाहीआ। जिस ने सब दा पिछला कर्ज़ देणा उतार, सदी चौधवीं लेखा मुहम्मद दा झोली पाईआ। जो नानक सतिगुर निरगुण धार विच बग़दाद, बग़लगीरां नूं आया आख, बिना अक्खरां तों अक्खर सुणाईआ। उन्हां अक्खरां नूं बिना पुरख अकाल ते बिना नानक तों सके कोए ना वाच, बिना सतिगुर गोबिन्द

दे करे ना कोए पढ़ाईआ। एह हुक्म संदेशा माछूवाड़े परम पुरख नाल सेजा ते सुत्ते ने कीता सी वाक, वाक्या कलयुग दा दिता वखाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले ज़रा आपणी धरनी धरत धवल उत्ते झाक, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जिधर वेखें दिसे किसे ना साच, सच नज़र कोए ना आईआ। कलमे वाला रहे कोए ना पाक, पाकीज़ा दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। झट पुरख अकाल ने शब्द विच दिती आवाज़, धुर संदेशा दिता दृढ़ाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द हुण तेरा मैं खम्बां वाला उडाया बाज़, फेर बाज़ां वाल्या तेरा शब्द गुरु भज्जे वाहो दाहीआ। जिंना चिर तेरा इक नाल इक मिल के नौ सत्त पूरा ना होया राज, रईयत इक ना रंग रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों होएगी तेरी दास, दास दासी हो के सेव कमाईआ। नानक गोबिन्द दा मिशन आपणा नहीं ओह पुरख अकाल दा ख़ास, जिस ने ख़ालस ख़ालसा ख़सम दी धार विच्चों दिता प्रगटाईआ। उस नूर दा ज़हूर दा करन जाणां प्रकाश, हुक्म धुर दे नाल धुर दा हुक्म सुणाईआ। जिस नानक निज नेत्र वेखे लख आकाश दे आकाश, चौदां तबकां वाल्यो सारे ओसे नूं सीस लओ निवाईआ। पुरख अकाल जिस दे सदा वसे पास, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को इक एकँकार बेपरवाहीआ। नानक दा मिशन गोबिन्द धार धुर दा हुक्म ज़रूरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। इक आवाज़ मूसा दिती सी उत्ते कोहतूरी, मूँह दे भार पै के हाए उफ़ नाल सुणाईआ। ईसा कहे मेरा मालक इक नूरी, नूर नुराना इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म नाल मैं सलीब लई मज़बूरी, फाँसी गल विच लटकाईआ। मुहम्मद किहा ओह महबूब हाज़र हज़ूरी, हज़रतां दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर गोबिन्द किहा चार वरन अठारां बरन हिन्दू मुस्लम सारे लओ उस पुरख अकाल दे चरणां दी धूढ़ी, जेहड़ा आदि जुगादि जन्म मरन विच कदे ना आईआ। अवतारो पैग़म्बरो आपणा आप कदे ना करयो मशहूरी, मशवरे धुर दे नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि सच दा मिशन सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर दो जहानां जगत चलाईआ। गोबिन्द दा मिशन बड़ा सुखल्ला, सब नूं गया जणाईआ। जिज्ञासूओ इक्को मन्न लओ पुरख अकाल इकल्ला, दूजे सतिगुर दी लोड़ रहे ना राईआ। जो वसे जलां थलां, महीअल आपणा खेल खिलाईआ। जोती धार सब दे अन्दर रला, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द संदेशा धुरदरगाहों रिहा घल्ला, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जिस नूं मुहम्मद कहे अल्हा, आलमीन नूर अलाहीआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना आपणे प्रकाश विच आपे बला, आप आपा आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जिस ने सतिगुर नानक नूं किहा जाह सतिनाम नाल सब दा कर भला, खोटे खरे आपणे गले लगाईआ। गोबिन्द नूं किहा शब्द खण्डे दा कर दे हल्ला, हलत पलत

विच कूड़ी क्रिया कर सफ़ाईआ। मेरा प्यार वाला तेरे नाल बज्झा पल्ला, पल्लू गंढ ना कोए छुडाईआ। तूं फिरना जंगलां जूहां विच थला, अस्गाहां भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मिशन नानक दी धार गोबिन्द, गोबिन्द दी धार सतिगुर शब्द शब्द दी धार पुरख अकाल, जिस अकाल दा कलमा सारे गावण थांउँ थाँईंआ।

२६ सावण शहिनशाही सम्मत ८ बम्बई बन्दरगाह तों जहाज़ चल्लण समें काना सुट्टण ते
साढे तिन्न शाम नूं विहार होया

कसीरा कहे मेरी आसा पुन्नी चौधवीं सदी, चौदां तबक देण गवाहीआ। तृखा बुझणी नौ सौ नड़्हिनवें नदी, जल धारा राह तकाईआ। धुर दे हुक्म अन्दर लख बताली जूनी बद्धी, बन्दना विच सारे सीस निवाईआ। परवरदिग़ार सांझे यार तेरी प्रीत आत्म परमात्म लग्गी, अन्तर निरन्तर मिल के वज्जे वधाईआ। धन्न भाग तेरी जोत समुंद सागरां जगी, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। कसीरा कहे मेरा लेखा नाल रवीदास चमारा, चम्म दृष्टी दा डेरा ढाहीआ। मेरा साहिब गुणी गहीर ज़ाहरा, पीर पीरा बेपरवाहीआ। जिस दा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लाया नाअरा, हकीकत हक हक सुणाईआ। ओह चल के आया सचखण्ड निवासी विच जलधारा, जल थल महीअल वेख वखाईआ। सब नूं कीता अन्तर निरन्तर बेदारा, आलस निंद्रा दिती मिटाईआ। जिस दा लेखा लिखदे रहे शास्त्र जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ढोले गाईआ। ओह प्रीतम प्रेमी सच मुहब्बत विच करे प्यारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जिस ने लेखा पूरा कीता भारत खण्ड दा भारत किनारा, भरम रिहा ना राईआ। जिथ्थे द्वारका वासी कृष्ण कीता इशारा, बिन नैणां नैण उठाईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरगुण आपणी कार भुगताईआ। कलयुग अन्तिम चौबीसा लए अवतारा, हरि जगदीशा धुर दा कदम टिकाईआ। नव सत्त बिन वञ्झ मुहाणयां लावे पार किनारा, जीव जंत वेख वखाईआ। जिन्हां दी जूनी फेर ना होए दुबारा, दोहरा आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। समुंद कहे कसीरे मेरे अन्दर मारी आवाज़, हलूणा दिता लगाईआ। उठ वेख ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा राज, रईयत लख चुरासी वेखे थांउँ थाँईंआ। सब दा सांझा करे समाज, समग्री नाम वाली वरताईआ। जो आशा रखी नानक निरगुण

सरगुण बग़दाद, आपणा खेल वखाईआ। शब्द दा शब्द सुणा दे नाद, अनादी आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। समुंद कहे कसीरा वज्जा विच मेरी छाती, हलूणा दिता लगाईआ। कमलया उठ वेख कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी झाकी, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। जो आदि जुगादि दा नादी, सगला संग बणाईआ। उस ने लेखा दस्सणा सतिगुर नानक दा साढे दस अज्ज दी राती, रुतड़ी शब्द धार महकाईआ। फेर सब दी अन्दर अन्दर पुच्छे वाती, बचया रहिण कोए ना पाईआ। नवीं नवें जुग दी दस्से साखी, साका पिछला दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। काना कहे मैं जीवत जीअ मरया, मर जीवत रूप बदलाईआ। मैं जगत सागर तरया, समुंद सागर डेरा ढाहीआ। पुरख अकाला इक्को वरया, वर दाता बेपरवाहीआ। जिस ने भगतां कारज करया, करनी करता कार कमाईआ। मैं चार जुग दा शास्त्र जो मेरे नाल लिख्या ओह पढ़या, अक्खर अक्खर खोज खुजाईआ। निगाह मारी इक्को रूप नजर आया चोटी जड़या, जो चेतन आपणी वंड वंडाईआ। मैं उस दी सरनी जांदी वार परया, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नाले हस्स के किहा लेखा पूरा करीं ,अड़या, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। मेरा जगत दलिद्र झड़या, ख्वाजा खिजर दए गवाहीआ। इन्द्र आ के निमस्कार रिहा करया, नमो नमो तेरी बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण घरया, सूर्या चन्न अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि करनी दा करता लख बताली भय चुकावे डरया, भउ आपणा इक चुकाईआ।