पुस्तकालयभाग २३

३२ सावण शहिनशाही सम्मत ८ शाम साढे सत्त वजे टका सुट्टण समें समुंद विच

समुंद कहे मैं तेरा रूप अथाह, अथाह देणी वड्याईआ। धुर दे मालक बेपरवाह, वड तेरी बेपरवाहीआ। जगत क्रिया दी पूजा जन भगतां मेरे विच दिती सुटा, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। ख्वाजा ख़िज़र कहे हाज़र होए आदम ते हवा,

हाज़र हो के वेख वखाईआ। तेई अवतार कर ना सकण नाह, पैग़म्बर बिना कल्मयों कलमा रहे जणाईआ। गुर दस कहिण तूं शहिनशाह, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। सति धर्म दा मार्ग सतिजुग देणा चला, सच सच वरताईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवारे माया ममता झगड़ा देणा मुका, कलमा विच ना कोए हल्काईआ। तूं बणना सब दा खैरखाह, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। सब दी कबूल करनी दुआ, दर तेरे आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी वड वड्याईआ। सत्त टके कहिण इक दिन रविदास ने कमाए टके सत्त, पाणा गंढ के ख़ुशी बणाईआ। उहदा ख़ुशी होया पंज तत, ततां वज्जी वधाईआ। उधरों पुरख अकाल आ गया झट, आपणा वेस वटाईआ। अनोखा हीरा वखाया कढ, अणमुल्ला लाल जणाईआ। रविदास ने उहनूं पिच्छे दिता छड, सत्त टके प्रभ दी भेंट चढ़ाईआ। नाले मथ्थे ते पा के वट, ग़ुस्सा प्रेम विच वखाईआ। गहर गम्भीर एह सांभ के आपणे कोल रख, तेरी दौलत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। अबिनाशी करता प्या हस्स, हस्स के दिता सुणाईआ। रविदास ओह वेख कलयुग दा अन्त किनारा तट्ट, कन्ढ्ढा घाट खोज खुजाईआ। तेरे प्रेम दे टके समुंद सागर विच देवां घत्त, ख़ज़ाना सतिजुग वाला भगतां हथ्थ रखाईआ। रविदास ख़ुशी विच प्या नच्च, टप्पया चाँईं चाँईंआ। मेरे साहिब की एह बचन होवे सच्च, सच देणा जणाईआ। मेरा भाण्डा रहिणा नहीं काया माटी कच्च, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करते किहा तेरा फेर बणावां रथ, ततां वाला लोकमात चलाईआ। आप बण के पुरख समरथ, आवां चाँईं चाँईंआ। तैनूं सच देवां दस्स, सति नाल मिलाईआ। पहलों जन भगतां दे हथ्थ उत्ते इक इक रुपईआ रख, पगड़ी सीस दस्तार बंधाईआ। फेर खेल करां अकथ, जिस नूं कथनी कथ ना सके राईआ। उथे जावां नस्स, जिथ्थे सतिगुर शब्द राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा तेरयां टकयां नाल पर्दा लए ढक्क, तेरा कसीरा कौडी समुंद सागरां विच नाल मिलाईआ।

पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ बहिरीन बन्दरगाह ते खड़े जहाज़ विच विहार होया

भाद्रों कहे मैं लोकमात चढ़या, चढ़दा लैहंदा वेख वखाईआ। मैं निरअक्खर धार गोबिन्द कन्ना पढ़या, जिस कन्ने दी समझ किसे ना आईआ। मुहम्मद दा निशाना चन्द सितारा वेख्या चढ़या, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। जगत जहान तक्कया हँकारी गड़या, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। त्रैगुण अग्नी दीन दुनी सड़या, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मैं निगाह

मारी चोटी जड़या, चेतन वेख्या चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे भाद्रों तेरा दिवस चंगा, चंगी तरह जणाईआ। मेरा खेल वेख जो खिलाए सूरा सरबंगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं लेखा पूरा करना जो संदेशा दिता गोबिन्द पुरी अनन्दा, अनन्द चन्द गया समझाईआ। जिस दा शब्दी धार अगम्मी खण्डा, जगत खड़गां डेरा ढाहीआ। फिरे विच ब्रह्मण्डां, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। मेरीआं उस दे हथ्थ वंडां, जो वंडणहारा अगम्म अथाहीआ। मैं दरोही फेरनी विच वरभण्डां, नव सत्त भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे कोल पहली सावण दीआं कूड़ कुड़यार दीआं चुक्कीआं पंडां, गठड़ी प्रभ दिती बंधाईआ। मैं उस नूं सुट्टणा समुंद सागरां कन्ढ्ढा, जिथ्थे मुहम्मद आशा रही कुरलाईआ। मेरा सफ़र रिहा ना लम्बा, सदी चौधवीं संदेसा देवां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। भाद्रों कहे मेरा जगत दिवस दिहाढ़ा, जुग चौकड़ी साल बसाला वज्जदी रहे वधाईआ। मैं तक्कणा इक्को अगम्मा लाड़ा, निरगुण निरवैर निरँकार निराकार बेपरवाहीआ। जो लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्वत समुंद सागरां फोल फुलाईआ। जिस दे अग्गे तेई अवतारां कढ्ढया हाढ़ा, निव निव लागे पाईंआ। पैग़म्बरां किहा ओह अमाम नूर न्यारा, अलाह अलाही रूप समाईआ। गुरुआं किहा जोत निरँकारा, जोता जाता डगमगाईआ। आदि जुगादी खेले खेल विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी समझ किसे ना आईआ। सो लेखा जाणे दीन दुनी जीव जंत धुर दा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। भाद्रों कहे ओह नारद आया नट्ठा, बोदी आपणी रिहा हिलाईआ। नाले हस्से मख़ौल करे ठट्ठा, मथ्थे तिऊड़ी रिहा पाईआ। नाले कहे वाह मेरे परमेश्वर पिता, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। तेरा नाम निधान जगत जहान रिहा ना रता, रती रत रही कुरलाईआ। आपणी आत्म धार वेख सता, सति सतिवादी काया मन्दिर फोल फुलाईआ। दीन मज़्हब इक दूजे दी करदे हत्ता, हत्यारी होई ख़लक ख़ुदाईआ। शरअ विच दिसे ना कोए सच्चा, शरीअत रोवे मारे धाहीआ। आपणा लेखा पूरा करना मुहम्मद वाला मदीना मक्का, काअब्यां भुल्ल रहे ना राईआ। गोबिन्द दा फ़तिह वेखणा डंका, डोरू आपणा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं शब्दी धार तेरा सुत, अपराधी नज़र कोए ना आईआ। तूं मालक अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। परवरदिग़ार सांझे यार तेरी सुहञ्जणी वेखां रुत, रुतड़ी आपणे नाल लैणी महकाईआ। पर मैनूं तेरी दीन दुनी वेख के दु:ख, दुखीआ हो के दयां सुणाईआ। भगत जन्मे कोए ना कुक्ख, जणेंदी बणे कोए ना माईआ। सारे लटकदे उलटे रुख, दस दस मास अग्न तपाईआ। मेहरवान

महबूब लोकमात मार झात आप पुछ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सारयां कर सन्मुख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराईआ। नारद कहे प्रभू तेरा कलयुग बड़ा चलाक, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दीन दुनी दी उडाई ख़ाक, ख़ाकछार कीती लोकाईआ। वजूद रिहा किसे ना पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। साचे मण्डल पैण देवे ना रास, गोपी काहन देण दुहाईआ। बिना कल्मयां तों ख़ाली दिसे उम्मत वाली लाश, नाअरा हक ना कोए सुणाईआ। नाम सति सति नाम दा दिसे ना कोए प्रकाश, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। उठ वेख चारों कुण्ट अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जो पेशीनगोईआं विच लेखा लिख्या उत्ते काग़ज़ात, कलम शाही रंग रंगाईआ। भविक्ख्तां आपणयां नूं वाच, वाचक हो के पर्दा लाहीआ। फिरी दरोही लोकमात, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। सति धर्म दी करे कोए ना बात, बातन पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आत्म दा कमलापात, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। मैं तेरे दर दा सेवक दरवेश दास, भिखारी मंगता नज़री आईआ। तेरा समुंद सागरां दे विच मिलण दा होया इत्फिाक, इत्फिाकीआ आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। भाद्रों कहे नारद ओह तक्क मेरा स्वामी, सो पुरख निरँजण नज़री आईआ। जो आदि जुगादि अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा शब्द नाद बोध अगाधी बाणी, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिस नूं गाउंदी चारे खाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले रही सुणाईआ। ओह निरगुण नूर नूर जोत नुरानी, दरगाह साची सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महानी, महाबली आपणा वेस वटाईआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र देण निशानी, निशाना नाम कलमे वाला लगाईआ। ओह हुक्म संदेशा देवे धुर फ़रमानी, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे भाद्रों ओह तक्क दीन दुनी दी हालत, नव खण्ड सत्त दीप ध्यान लगाईआ। मन मनसा होई जहालत, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म हक दी करे ना कोए अबादत, अल्ला हू अन्ना हू नाअरा कोए ना लाईआ। सति धर्म दी रही ना कोए सदाकत, सच दा रंग ना कोए चढ़ाईआ। परवरदिग़ार नूं कहो अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं सब नूं लोकमात कर मुख़ातब, आपणी दीन दुनी वेखण थांउँ थाँईंआ। जिन्हां वास्ते नाम कलमे लिखाए बण के कातब, निरअक्खर अक्खरां विच बदलाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर सब दी देवे शहादत, चार जुग दी गवाही इक्को वार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक धुर दा हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सचखण्ड दवारे जांदा हां। दरगाह साची सच धाम सुहाउंदा हां। तेई अवतार पकड़ उठाउंदा हां। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद जगाउंदा हां। नानक निरगुण धार नाल मिलाउंदा हां। सच संदेशा नर नरेशा तेरा इक अलाउंदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाउंदा हां। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां सच दवार, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। उठो चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे साहिब दे बरख़ुरदार बाल बाले लओ अंगड़ाईआ। जोती विच्चों जोत होवे उज्यार, तन वजूद ना कोए रखाईआ। दीनां मज़्हबां तों होणा बाहर, वंड ना कोए वंडाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आकाशां पातालां गगन गगनंतरां जिमीं असमानां आउणा पार, पार किनारा वेख वखाईआ। जिस धरनी धरत धवल धौल उत्ते आपणा नाम कलमा अक्खरां विच आए उच्चार, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। मानस मानव मानुख हिस्से कीते अपर अपार, दीन मज़्हब रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम पावे सार, महासार्थी रिहा सुणाईआ। सच मुहब्बत रिहा ना कोए प्यार, मेहरवान मिलण कोए ना आईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आपणा आपणा लेखा लओ विचार, पूरब बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। तेई अवतार कहिण की तक्कीए उत्ते धरत, धवल ध्यान लगाईआ। साडे विच्चों फेर आया कोए ना परत, दीन दुनी ना वेखण पाईआ। साडी पुरख अकाल नाल इक्को शर्त, शरअ तों बाहर लेखा दिता लिखाईआ। तूं मालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद देवें थांउँ थाँईंआ। कलयुग अन्त सब दी सांझी वंडी दर्द, दीन दुनी वेख वखाईआ। साडी मंज़ूर करी अर्ज़, कलि कल्की आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला लैणा मिलाईआ। पैग़म्बर कहिण वाहिद मालक मेहरवान, मेहरवान तेरी सरनाईआ। हज़रत ईसा निगाह मारी ज़िमीं असमान, ज़िमीं ज़मां वेख वखाईआ। मूसा कोहतूर धरे ध्यान, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। मुहम्मद मक्के दिता ब्यान, सदी चौधवीं संग रलाईआ। अन्त खेल होणा महान, ख़ालक ख़लक आप खिलाईआ। साबत रहिणा नहीं किसे ईमान, कामल मुर्शद वेखे बेपरवाहीआ। जिस ने हलूणा देणा चौदां तबक सत्त ज़िमीं सत्त असमान, चौदां लोकां पर्दा लाहीआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना आवे इक अमाम, अलाही आपणा फेरा पाईआ। जिस दा इक्को कलमा होवे कलाम, कायनात दए समझाईआ। इक्को सजदा होवे सलाम, सलामालैकम इक समझाईआ। इक्को हक होवे मुकाम, दरगाह साची नज़री आईआ। एह हकीकत दा पैग़ाम, रसूल मकूल गया दृढ़ाईआ। जिस ने बदल

देणा इंतज़ाम, इंतकाम आपणे हथ्थ रखाईआ। इक लख चौव्ही हज़ार पैग़म्बर देण ब्यान, मकबरयां विच सारे करन सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा नूर करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द कहे दस गुरु गुरु संदेसा, शब्द शब्द धार जणाईआ। प्रगट होवे नर नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। सो आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन विच ना आईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, सूफ़ी सन्तां लए मिलाईआ। जिस दे कोलों दीनां मज़्हबां नूं अंदेशा, चार कुण्ट वेख वखाईआ। उहनूं झुकदे सुरप्त इन्द विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओह फिरे देस परदेसा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वाहो दाहीआ। उस दा रूप अनूप ना मुच्छ ना दाढ़ी केसा, जोती जाता डगमगाईआ। लेखा जाणे पंडत पांधे मुल्ला शेख़ा, मुसायकां पर्दा दए उठाईआ। ग़रीब निमाणयां करे हेता, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। गोबिन्द ढईए दा कदे ना भुल्ले चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। माछूवाड़े दा याद रखे लेखा, जगत लेखणी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। दस गुरु गुरदेव दिता ब्यान, शब्द शब्द धार जणाईआ। नानक निरगुण सरगुण किहा बली बलवान, निहकलंक आवे चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द किहा डंका वजाए जगत जहान, कलि कल्की आपणी कल प्रगटाईआ। जिस नूं समझे ना कोए बुद्धी विच इन्सान, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। चार जुग दे शास्त्र उसे दे ढोले गाण, सिफ्त सिफ्त नाल मिलाईआ। समुंद सागर कहिण बताली लख उसे दा दान, जो गहर गम्भीर साडे विच टिकाईआ। जिस दा लेखा मछ कछ कीता परवान, बावन संदेशा गया सुणाईआ। हज़रत मुहम्मद इशारा कीता विच बांग अज़ान, आहला अदना इक सुणाईआ। मालक ख़ालक उतों जाओ कुरबान, जो करबले दा लेखा वेख वखाईआ। चार यारी करे परवान, हज़रत ऐली दए गवाहीआ। हसन हुसैन दा इक निशान, निशाना जगत विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक ख़ालक परवरदिग़ार, सांझा यार नूर अलाहीआ। सांझा यार नूर अल्हा, आलमीन इक अख्वाईआ। महिबान बीदो बीखैरीया मुबीन करे ख़ुदा, अलहज़ी वलज़वी ज़हूर करे रुशनाईआ। जो सूफ़ीआं फकीरां नालों कदे ना होए ज़ुदा, ज़ुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। सारे उसे तों होए फिदा, हज़रत इबराहीम दए गवाहीआ। जिस अन्तिम सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब नूं कहिणा अलविदा, थपकी पुश्त पनाह टिकाईआ। इक्को सजदे विच इक महबूब अग्गे सारे करो दुआ, दुआबा काअबा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दिवस रैण उडीकां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैं साल बसाला बदलदीआं

वेखीआं तवारीखां, तारीखां ध्यान लगाईआ। मेरे कोल गूंजदीआं हज़रत मुहम्मद दीआं तबलीकां, जो वाहिद दा वायदा गया समझाईआ। जिस ने चौदां तबकां मारीआं लीकां, लाईन ऐन इक बणाईआ। उम्मत नूं हक दीआं कीतीआं वसीअतां, वसल यार वाला समझाईआ। कलमे दीआं दे नसीहतां, नसर नाल दिता दृढ़ाईआ। अन्तिम लेखा मुकणा जगत शरअ दीआं अक्लीअतां, कुल मालक इक्को नज़री आईआ। जिस ने बदल देणीआं अन्दरों दीन दुनी तबीअतां, तबीब इक्को बेपरवाहीआ। जिस लेखे लाउणीआं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मसीतां, जगत मसला इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखां नैण चुक्क, मुख नकाब ना कोए रखाईआ। मेरा पैंडा किस वेले जाए मुक, मुकम्मल मिले नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म कदे ना जावे रुक, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। जिस नूं ज़िमीं असमान रहे झुक, चौदां तबकां सजदा सीस झुकाईआ। ओह आपणी धारों आपे उठ, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे मालक किबले अज़, वाहिद ला इलाह सीस निवाईआ। तूं राज़क रहीम रज़, तेरी रहमत बेपरवाहीआ। मैं दर दरवेश तेरी आजिज़, सति सच सेव कमाईआ। मेरे अन्त वेख दीन दुनी आतश, चारों कुण्ट नज़री आईआ। शरअ शरअ नाल करे साज़श, कलमा कलमे नाल ठुकराईआ। तूं सब दा मालक लेखा जाण बातन, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मेरी इक्को ख़ाहिश इक्को मनसा इक्को आसन, आशावंद तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तूं सही सलामत साहिब बख्शंद सब दे साथन, सगला संग निभाईआ। तूं दीन दुनी दा मालक पुरातन, कदीम दा इक्को नज़री आईआ। तेरी वंड ना कोई ज़ात ना कोए पातन, इक्को नूर इक ज़हूर इक्को ज़ाहर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सच दवारा सचखण्ड दरगाह साची मुकामे हक हक हकीकत वाले सारे आखण, आख़र अख़ीर बेनज़ीर आपणा रंग आपणी मेहर नज़र नाल देणा जणाईआ।

पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ साढे अट्ठ वज्जे शाम बहिरीन बन्दरगाह ते खड़्हे जहाज़ विच

सदी चौधवीं कहे मेरा पूरा होया अहिद, अहिदनामा मुहम्मद वाला दए गवाहीआ। मेरी आसा मनसा पूरी होवे उम्मीद, तृष्ना तृखा दए गवाहीआ। जिस ने शब्दी धार मैनूं कीता कैद, बन्धन आपणा दिता पाईआ। जिस कारन आया महिज,

महिव आपणा हुक्म वरताईआ। पूरा करे फराइज़, फर्ज़ी खेल ना कोए वखाईआ। मेरी दुहाई कोई ना समझयो हुक्म नजाइज़, जाइज़ा लए थांउँ थाँईंआ। जिस दा हुक्म होणा अराइज़, आरज़ू मेरी लेखे पाईआ। अन्त कढ्ढ के जाए नताइज, नतीजा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं ल्या बन्न्ह, बन्दन दिता पाईआ। मेरा संदेशा सुणे कोए ना कन्न, उम्मत उम्मती समझ किसे ना पाईआ। मैं इशारा देवां तारा चन्द, चन्द सितार रही दृढ़ाईआ। मैं हुण ख़ुशी करां कि ग़म, केहड़ा रंग बदलाईआ। क्यों मेरी ना माटी ना चम्म, तन वजूद ना कोए रखाईआ। मैं हस्सां कि रोवां छम्मां छम्म, शमां नूर तक्कां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे हथ्थां बध्धा तन्द, बिन तन्दी डोरी पाईआ। मेरा मालक वड बख्शंद, रहमान इक अख्वाईआ। मार के मेरे पिच्छे आया पन्ध, पाँधी हो के भज्जया वाहो दाहीआ। ना कोई झगड़ा ना कोई जंग, शरअ शरीअत ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे अंधेरा अंध, अंध अंध्यारा फोल फुलाईआ। जिस ने सुंञी कीती जगत सेजा पलँघ, धरनी धरत धवल आसण लाईआ। मेरे सीने पावे ठण्ड, पिछली अग्ग बुझाईआ। अगली दात देवे वंड, वंडणहारा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गई भगत दवारे, भगतां वेख के ख़ुशी मनाईआ। जेहड़े प्रेम विच लावण जैकारे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। दर्शन दे प्रीतम प्यारे, नैण मीट वेखण चाँईं चाँईंआ। कदे जोत दे तक्कण चमत्कारे, कदे शब्द धुन शनवाईआ। कदे रोवण ज़ारो ज़ारे, तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। आ मिल महबूब प्यारे, मुहब्बत साडी लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख्या अजब तमाशा, प्रभू अजीब दिता वखाईआ। नाले ख़ुशी नाले हासा, नाल वैरागी वैराग रूप बदलाईआ। अन्दरे अन्दर आपणा आप देण दिलासा, ख़ुशीआं रंग जणाईआ। जे सतिगुर होया दरस दऊ साख्याता, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। समुंद नालों साडा प्यार मारदा ठाठा, सागरां नालों वद्ध उछाल रखाईआ। सानूं कदे पैण नहीं देंदा घाटा, लेखा लेखे नाल बणाईआ। कईआं गुरसिक्खां प्रेम विच खोल्ह लैणा झाटा, नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। साहिब तेरीआं दूर नहीं कोई वाटा, वट्टणा मलण वाल्या होणा आप सहाईआ। बहिरीन दा लेखा लिख्या यसूह ने आपणी विच कलमे वाली किताबा, मुहम्मद काअबे बाहर गया सुणाईआ। जिस वेले धुर दा कलमा बण के आया शहिज़ादा, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। उस वेले दीन दुनी दा झगड़ा होए फ़सादा, नव गंढ ना कोए तुड़ाईआ।

राज राजान होए मुहताजा, शाह सुल्तान फिरन वाहो दाहीआ। जिस लेखा पूरा करना नानक विच बग़दादा, बग़लगीरां खोज खुजाईआ। जिस सुक्का मिस्सा आपणी ख़ुशी नाल खाणा प्रशादा, जगत रस ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेखे जगत मुसाफ़र, मुसाफ़रख़ाने दीन मज़्हब ध्यान लगाईआ। मोमन तक्के काफ़र, कलमा कुफ़र वाला जणाईआ। आलम वेखे आरफ़, उल्मा खोज खुजाईआ। मेरे महबूब दा कराए ना कोए तुआरफ़, तारीफ़ सारे रहे गाईआ। मेरा सजदा नाल मुशारफ़, मुसतफा हो के सीस निवाईआ। जिस दी हकीकत तों परे ज़िआरत, ज्यारतगाहां तक्कण बिन नैणां नैण उठाईआ। उस दी समझे ना कोए इबारत, अलिफ़ ये भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं खेल दस्सां यक्क तरफ़ी, तरफ़दारी ना कोए रखाईआ। जिस दा हुक्म वरतणा दो हरफ़ी, दो जहानां आप वरताईआ। जो फिरे शरकन गरबी, शमालन नैण उठाईआ। उस संदेशा देणा विच अरबी, अरब अरबानीआं दए सुणाईआ। जिस दा लेखा अन्त जाणे कोए ना दे के ज़रबी, हासल सके ना कोए समझाईआ। उस दे कोल सदी चौधवीं कहे मैं किनारे उत्तरदयां देवांगी इक अर्ज़ी, आरज़ू पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। कवैत दा कन्ढ्ढा मेरे मालक दी मेरी होवेगी वरदी, गोली तारे चन्द नाल खुल्ही गुत्त रखाईआ। अन्दर तूं मेरा मैं तेरा होवे पढ़दी, चौदां वार ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे जिस वेले साढे दस होणगे रात, इक बेनन्ती दयां सुणाईआ। सूरज दिसे ना कोए आफ्ताब, आपणा नूर ना कोए चमकाईआ। लेखा दस्सणा जिस नूं लिखे आप जनाब, हरफ़ दो ढाई पाईआ। फेर मैं जावां मक्के दी विच महिराब, काअबे सीस निवाईआ। नाल लै के आवां पैग़म्बरां दे प्यार दा एज़ाज़, रसूल जो रसम नाल गया समझाईआ। पहलों सयदे विच धुर दे वुज़ू नाल पढ़ां नमाज़, निवाज़श विच सीस झुकाईआ। तां कि मेरा ख़ुदा ख़ुद मालक मैनूं कहे शाबाश, मेरी पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। मेरा ख़ुशी होए मिजाज, तबीअत दए बदलाईआ। फेर मैं किहा तेरे सारे मुहताज, तेरी आस तकाईआ। कल्मयां विच करन याद, याददाशत रहे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे हथ्थ पैर दी बेड़ी, बेड़ा जगत जहान बंधाईआ। समुंद सागर विच्चों छेड़ छेड़ी, तरकीब आपणी इक वखाईआ। सब दी जड़ देणी उखेड़ी, उगण आथण होए सफ़ाईआ। मेरा साहिब ना लाए देरी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ओह मालक ख़ालक मैं उस दी चेरी, चिरी विछुन्नयां ल्या मिलाईआ।

जन भगतो तुहाडी प्यार धार मेरे महबूब कोल बथेरी, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आपणे विच्चों प्रगटाईआ। गलती पिच्छे कीती जेहड़ी, ओह अज्ज दिती बख्शाईआ। अग्गे खेल वेखणी बथेरी, बहुरंगा की आपणी कार कमाईआ। इक लेखे लाउणी जो घोड़ी दी वछेरी जिस मुहम्मद दर्शन पा के आपणी ख़ुशी बणाईआ। उहदा लेख लिखणा विच हनेरी, बालू थल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरते अकल कला वधेरी, अन्त कन्त भगवन्त कहिण कोए ना पाईआ।

पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ साढे दस वज्जे रात बहिरीन बन्दरगाह ते खड़्हे जहाज़ विच समुन्दर विच

सदी चौधवीं कहे कलयुग तैनूं भाग लग्गा दुद्ध पुत्तर, धीआं दे प्यार विच सारे प्रभ नूं गए भुलाईआ। वेखीं आपणे कौल इकरार तों जाईं ना मुकर, वायदा आपणा वेख वखाईआ। कुछ लेखा याद कर की तैनूं वर दिता प्रोहत शुक्कर, बलि दवारे बचन दृढ़ाईआ। मैं चाहुंदी तूं मेरे मालक नालों पहलों जावीं उत्तर, भार आपणा भगतां वाली गंढ नाल रखाईआ। मैं मिस्सी तिस्सी खांदी रही टुकर, टुकड़े टुकड़े वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं याद आया लालो दा कुक्कड़, जो कूक कूक सुणाईआ। तूं साहिब दा लाडला पुत्तर, छोटा नन्हा सोभा पाईआ। तेरी सुहञ्जणी सोहणी होई रुतर, रुतड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरी आसा पूर कराईआ। कलयुग कहे नी सदी चौधवीं जगत दीए चन्नीए, चन्द सितार वेख ख़ुशी बणाईआ। ज़रा निगह मार नेत्र अन्न्हीए, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा कर्म आप कमाईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं मेरी गंढ वेख लै घुट्टी, घुट्ट के लए बंधाईआ। मैं वी अज्ज साहिब तों लैणी सी छुट्टी, निउँ के सीस निवाईआ। मैं खेल वखाया जन भगतो तुहाडी इक वेरां प्रभ नालों टुट्टी, टुट्टी फेर गंढ पवाईआ। पर याद कर लै तूं अन्तिम जाणां लुट्टी, लुटेरा बणया धुरदरगाहीआ। उस दे कदमां विच राम धार दी जुती, जोती जाता डगमगाईआ। उहदा शब्द संदेशा दूती, सुनेहड़ा इक समझाईआ। तूं वेखीं काया वजूद कलबूती, उम्मती फोल फुलाईआ। पर आपणा दिल रखीं मज़बूती, मैं सख्ती नाल सुणाईआ। इक वेरां उन साहिब दी बली लैणी नाल लैणी अहूती, कुरबानी वाल्यां कुरबान कर के दए वखाईआ। मैं सच दस्सां, तेरे कोल कोई लावण नहीं आया लूती, झूठी गल्ल सुणाईआ। इक वेर तेरे अन्त विच दीन दुनी जाणी फूकी, फुंकारा मैं वी देणा लगाईआ। दीन मज़्हबां दी खेल होणी कसूती, कसम खा के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा लेखा धुर आप वरताईआ। सदी चौधवीं कहे कलयुग तूं की आख्या, भराऊ दे जणाईआ। कलयुग कहे मैं दस्सी धुर दी भाख्या, भख अंग्यारा तपे लोकाईआ। खेल करे अलखणा अलाख्या, अलख अगोचर धुरदरगाहीआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरु जगत दी शाख्या, हिस्से ततां वाले वंडाईआ। ओह बेनज़ीर गहर गम्भीर प्रकाश्या, प्रकाश करे नूर अलाहीआ। सानूं सब नूं देवे शाबाश्या, करनी दा लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच सच प्रगटाईआ। कलयुग कहे सदी चौधवीं वेख लै मैं चुक्कया भार, भारत विच्चों गंढ लिआईआ। समुंद सागरां कर के पार, पार किनारा वेख वखाईआ। अज्ज उतर जावां कन्ढ्ढे उरार, बिन कदमां कदम टिकाईआ। सब नूं करां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। अमाम अमामा तक्को सिक्दार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। पर इक गल्ल याद रखीं मैं दस्सां वार वार, वारने जा के सीस निवाईआ। जिस ने अज्ज तैनूं कीता गिरफ्तार, पेशी तेरी कल नूं वेख वखाईआ। तूं आउणा चरण दवार, भज्जणा वाहो दाहीआ। शब्द संदेशा लै के जावां हलूणा देवां चार यार, संग मुहम्मद लए अंगड़ाईआ। मक्के काअबे दस्सणी गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल तकणा धुरदरगाहीआ। मेरा दस्त तेरे दस्त नाल मिले विच प्यार, मुहब्बत मुहब्बत नाल रखाईआ। इनशा अल्ला दोहां दा लेखा पूरा करे इकसार, यक सार आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। कलयुग कहे जन भगतो मैं तुहाडे पिण्डे ते जावां खुरक, हौली हौली हथ्थ छुहाईआ। मेरे साहिब ने वेखणे तुरक, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। जो इक दूजे नूं रहे घुरक, घूरीआं वट्टण थांउँ थाँईंआ। उस फ़ुरतीले ने आपणा हुक्म देणा फ़ुरत, फ़ुरन्यां तों बाहर सुणाईआ। मेरी ते सदी चौधवीं दी लग्गी बुरद, दोहां ने ज़ोर लैणा लगाईआ। साडा पता ते डाकख़ाना मुहम्मद दी धार ख़ुर्द, कलां दा लेखा प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वेला दए सुहाईआ। जन भगतो मैं चलया तुहानूं वढ्ढ के चूंढी, चुटकीआं रिहा वजाईआ। मेरी ज़बान हो गई गूंगी, कुछ कहि ना सकां राईआ। मैं आवाज़ सुणदा तुहाडे अन्दर तूं ही तूं दी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। मैनूं खेल दिसे हूबहू दी, आत्म परमात्म परमात्म आत्म वज्जे वधाईआ। गुरमुखो तुहाडी कोई धार नहीं जगत वाले बुत रूह दी, रूहां बुतां तों परे तुहाडा मेला नूर अलाहीआ। एह कोई खेल नहीं दीन मज़्हब शरअ वाले गुरु दी, जो हिस्सयां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग रंगाईआ। कलयुग कहे भगतो मेरे नाल अन्त कर लओ प्यार, फेर पता नहीं मिलणा

केहड़ी थाँईंआ। दर्शन सिँघ तूं वी बड़ा यार, यराना पिछला रिहा जणाईआ। कपूर सिँघ तेरी मुहब्बत नाड़ नाड़, नाड़ी नाड़ी दए गवाहीआ। नाज़र सिँघ मैनूं वखा दे आपणा यार, यराना जिस दा इक्को नज़री आईआ। अमरजीत सिँघ मैनूं तेरे उत्ते एतबार, प्रभ तों भुल्ल देणी बख्शाईआ। तृप्त कौर तूं आपणा ग़ुस्सा मैनूं दे दे उधार, मैं उधारा लै के समुंद सागर विच सुटाईआ। जुगिन्दर कौर तेरा सदी चौधवीं नाल प्यार, तारे चन्द वालीए मैनूं थपकी दे लगाईआ। दविन्दर कौर तेरा पिता पुरख अकाल, अकल कलधारी नज़री आईआ। मेरा तुहाडे अग्गे सवाल, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। आपणे बन्धन विच्चों मैनूं दयो निकाल, मैं जावां चाँईं चाँईंआ। सच पुछो मैं हुणे मारां छाल, छलांग दयां लगाईआ। तुहाडी काया मन्दिर बण जाए धर्मसाल, धर्म दवारा सोभा पाईआ। तुहाडा जीवण होए ख़ुशहाल, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। पर मेरे साहिब दे हुक्म दी वड्डी झाल, जिस अवतार पैग़म्बर गुरु दीनां मज़्हबां विच झल्ले दिता बणाईआ। समुंद सागरां तों बाहर उस दा उछाल, जिस दा कन्ढ्ढा घाट नज़र कोए ना आईआ। तुसीं मेरी करनी दे दलाल, करता तुहानूं दए वड्याईआ। पर इक गल्ल याद रखयो, तुसां आपणे आप नूं रखणा संभाल, सम्बल बैठा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे मैं जांदा जांदा दस्सां अख़ीर, निव निव लागां पाईंआ। मेरा मालक दस्तगीर, परवरदिग़ार इक अख्वाईआ। जिस दा नूर बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। ओह बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। तुहानूं ख़ुशीआं नाल मिले कबीर, काअब्यां तों परे अक्ख मिलाईआ। पर सवेरे रोज़ कट्ठे हो के इक वार आपणे सतिगुरु दी ज़रूर तक्कया करो तस्वीर, जिस विच लातस्वीर बैठा सोभा पाईआ। तुहाडा पवित्र रहे शरीर, चिन्ता रोग दा डेरा ढाहीआ। मैं वी उसे दा आज़ीज़, बरख़ुरदार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति दी सति दए तमीज़, असति दा लेखा दए मुकाईआ।