पुस्तकालयभाग २३

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ सवेरे बहिरीन बन्दरगाह ते खड़्हे जहाज विच विहार होया

नारद कहे पैग़म्बरो संवारो बुल्ह बुट, ज़बान वाला रस नाल मिलाईआ। तुहाडी जूह अन्दर भेंटा होए बिसकुट, पहली वार जिन्हां नूं भोग दिता लगाईआ। मुहम्मद कहे बाहमणा असीं खांदे रहे सत्तू ते जवां दा टुक, उन्हां नालों चंगे नज़री आईआ। सांढणीआं उत्ते मिलदा रिहा पाणी दा घुट्ट, हलक ख़ुशक दए गवाहीआ। हुण ते मुरीदां नूं मुफ्त दी मिली लुट्ट,

मुर्शद बणया धुरदरगाहीआ। शरअ दा झगड़ा गया छुट, तीर तलवार ना कोए उठाईआ। काया विच सिर्फ़ मन जाए रुठ, रुस्सयां फेर मनाईआ। मैनूं ख़ुशी मेरा महबूब रिहा तुठ, टुटयां तरुटयां आपणी गंढ पवाईआ। मैनूं याद आ गया मेरी मुहार तुट्टी सी उठ, नकेल नक्क विच्चों बाहर नज़री आईआ। मैं कुहान नूं फड़या घुट्ट, दोहां हथ्थां नाल दबाईआ। मुख तों हो के चुप्प, वास्ता अल्ला अग्गे पाईआ। मैनूं मिलदा रिहों छुप छुप, उहल्यां विच आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे ऊठ ने गर्दन दिती मोड़, सीस मेरे मस्तक नाल छुहाईआ। झट मैं टुट्टी मुहार दिती जोड़, नकेल नक्क विच पाईआ। सयदे विच किहा मैनूं तेरी सदा लोड़, मेहरवान सदा मिलणा चाँईं चाँईंआ। झट अन्दर कलमे ने पाया शोर, शोर दिता मचाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं होया अंधेरा घोर, तेरा चन्द चन्द नज़र ना आईआ। तेरी उम्मत दी तेरे हथ्थ रहिणी नहीं डोर, बेमुहारी भज्जे वाहो दाहीआ। उस वेले तेरे देश आवांगा तेरे कोल, बदेशां पन्ध मुकाईआ। झट समुंद ने अक्ख वेखी खोल्ह, नूर चमक नाल चमकाईआ। आपणी छाती दा बणा के ढोल, दुहथ्थड़ ज़ोर नाल लगाईआ। ख़ुशी विच किहा यामबीन बोल, मबीन तेरी सरनाईआ। उम्मत दा पूरा करना कौल, वायदा वाअदयां विच्चों वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे मैनूं वी दे दयो बिसकुट दा भोरा, भोरा भोरा खाण वाल्यो मेरी तृष्ना पूर कराईआ। वेख्यो कोई अणसुणत विच बणिओ ना बोला, सच दयां दृढ़ाईआ। जो तुहाडा साहिब उहो साहिब मोरा, मुहर इक्को नाम वाली लगाईआ। पर मैं फिरदा वांग चोरा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं चार जुग दा बांका छोहरा, बृद्ध बाल इक्को रंग वखाईआ। मैं वी समुंद सागरां विच आ गया खा के मोड़ा, मुड़ मुड़ एसे दा राह तकाईआ। याद रखयो भगत भगवान दा भगवान भगत दा बणाई रखे जोड़ा, जगत जोड़ीआं कम्म किसे ना आईआ। बिरहों विच मैथों वी झलया नहीं जांदा विछोड़ा, हुक्म विच आपणी सेव कमाईआ। सृष्टी हाहे दे उत्ते वेखदी होड़ा, भगतां दी दृष्टी सस्से ते होड़ा हाहे दी टिप्पी एका रूप समाईआ। मैनूं याद आ गया बाबूपुर दा बोहड़ा, जिस उत्ते टीं टीं कर के दिता सुणाईआ। रावी दा कन्ढ्ढा वेख्या थोड़्हा थोड़्हा, थोड़्हा लेखा मुहम्मद दा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे मैं वी खा पी के रज्जा, डिग्गा ढट्ठा भोरा खा के ख़ुशी बणाईआ। जिस कारन साहिब ने चरण रख्या सज्जा, समुंद सागर आप टिकाईआ। एह लेखा जिस वेले कृष्ण नूं बधक दा बाण वज्जा, खब्बा चरण विंन्ह के रंग रंगाईआ। नारद कहे मैनूं ओह चेते अजे जग्हा, जिथ्थे

मैं वी पुज्जया चाँईं चाँईंआ। मैं हस्स के किहा काहन जी पिच्छे गऊआं चारीआं की अग्गे चारोगे मज्झां, मज्झीआं दा छेड़ू बण के ख़ुशी मनाईआ। नारद के झट कृष्ण उठाया पंजा, पंजे उँगलीआं दितीआं वखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल खिलाउणा पुरख अकाल बाहर धार बवन्जा, बावन अक्खरी समझ कोए ना आईआ। फेर खेल करे अचंभा, अचरज आपणी कल वरताईआ। जगत जहान विच शस्त्र लड़े कोए ना जंगा, जहालत वेखे थांउँ थाँईंआ। आपणा छड के बिस्तर मंजा, सिंघासण सुख आसण नाल तजाईआ। समुंद सागरां करे ठण्डा, अग्नी तत बुझाईआ। कृष्ण किहा ऐ नारद खब्बे विच वज्जा तीर, भगतां दा सीर एसे दा रस कलयुग दा पैंडा लम्बा, बिना रसनां तों रस चखाईआ। सज्जा चरण समुंद सागर पार जाए लँघा, एह उहदी बेपरवाहीआ। मेरीआं ततां वालीआं टंगां, पंजां ततां सोभा पाईआ। ओह काहन फिरे विच ब्रह्मण्डां, जेरज अंडां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैं मख़ौल विच किहा कृष्णा कान्हा, गोपीआं वाल्या गोप रूप वटाईआ। जिस बधक ने मारया तीर निशाना, उस नूं जहनम दे विच दे पहुंचाईआ। एह तेरा शतरू महाना, दुशमण इक अख्वाईआ। नाले नारद ने मुख विच्चों गाया गाणा, राधा रुकमणी वाल्या कुछ मैनूं दे सुणाईआ। फेर मैं सितार दा सुणया तराना, तूं ही तूं ही दिती खड़काईआ। वाह मेरया भगवाना, की तेरी बेपरवाहीआ। तूं सुत्ता विच बीआबाना, बाण निराला चरणां विच नज़री आईआ। मैनूं ऐं जापदा तेरा ख़राब हो गया ख़ाना, तेरा पदम अदम दा रूप जणाईआ। कृष्ण किहा नारद मैं वड्डा निगाहबाना, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैनूं कलयुग दिसे विच जहानां, आपणी कल वरताईआ। उस वेले निरगुण धार आवे मर्द मर्दाना, जोती जाता धुरदरगाहीआ। मेरा ख़ून दे ख़ून नाल भगतां रंग रंगाणा, बिना भगतीउँ पार लँघाईआ। बधक दा आपणे नाल सुहाए ज़माना, ज़िमीं ज़मा वेख वखाईआ। आपणी मेहर दा कर के शम्याना, आस गुरमुखां दए सुहाईआ। जिस दे कोल होणा नहीं कोई बेगाना, मेरे ख़ून शब्द मज़मून बण के शाही दी बेपरवाही दए चलाईआ। उस दा खेल होवे मर्द मर्दाना, मद्दद अवर ना मंग मंगाईआ। शस्त्र फड़े ना चिल्हा तीर कमाना, तलवार धार ना कोए रखाईआ। ओह जाणे शरअ दे विच मैदानां, पैग़म्बरां आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद किहा कृष्ण जी की तुहानूं हुन्दी दर्द, मैनूं दयो सुणाईआ। कृष्ण ने किहा ओह वेख कलयुग दी फरद, की फ़ैसला रही सुणाईआ। जिस दी शरअ छुरी बणनी करद, मुहम्मद धार बन्हाईआ। मौली तन्द उस दा पूरा करना फ़र्ज़, फ़ज़ल रहमत नाल रखाईआ। झट नारद ने फेर कीती अर्ज़, अर्ज़ गुज़ार के दिता जणाईआ। नाले बोल के किहा गरज, कूक कूक सुणाईआ। काहन

जी की तुहानूं फेर हुन्दी दर्द, दोहरी वार पुछ पुछाईआ। काहन ने किहा शरीर नूं शरीर नाल दे ज़रब, अंकड़े वेख जगत लोकाईआ। चुरासी संख्या अरब ख़रब, नीलम पदम संख गणित गिणाईआ। धन दौलत वेख दरब, जगत खज़ाना चार कुण्ट हल्काईआ। पर याद रखीं मेरा काहन मशरक तों जाए विच ग़रब, गालबन आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। नारद कहे काहन जी तुहाडे नाल होई बुरी, तुहानूं फांदकी तीर दिता लगाईआ। आह वेखो मेरे कोल छुरी, जे आखो ते इस नूं चीर के दयां वखाईआ। एह बड़ी तिक्खी किसे पासिउँ नहीं मुड़ी, धार सोहणी नज़री आईआ। कृष्ण ने किहा नारद ओह वेख बधक दी भय नाल मेरे अन्दर सुरती जुड़ी, ध्यान इक्को विच समाईआ। कहे मेरी बेड़ी जांदी रुड़्ही, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे काहन मेरी छुरी बड़ी तिक्खी, झट तैनूं चीर के दयां वखाईआ। कृष्ण किहा नारदा मेरे कोल तकदीर उहदी लिखी, बधक दा अगला लेख बणाईआ। जिस वेले हाहे दे उत्ते लगणी टिप्पी, टीका टिप्पणी करे लोकाईआ। झगड़ा पैणा पत्थर इट्टी, पाहन देण दुहाईआ। साबत रहे कोए ना सिक्खी, सिख मुरीद सारे भज्जण वाहो दाहीआ। ओह वेख सम्मत शहिनशाही अट्ठ दी मिती, मित्रा तैनूं दयां जणाईआ। एसे करद नाल मुहम्मद दी बणे लिप्पी, गंढ अक्खरां नाल पवाईआ। सतिजुग दी धार जो सतिगुर विच टिकी, बाहर नज़र किते ना आईआ। आह मेरे ख़ून दे नाल लिखी वेख चिट्ठी, जो खब्बे चरण नाल लिखाईआ। जिस वेले अरब देश दी उस दे कदमां छुहणी मिट्टी, मेट देवे कूड़ लोकाईआ। झट नारद दी बोदी पिट्टी, कूक कूक सुणाईआ। वे कान्हा एह दो अक्खरां दी धार किते ना सिट्टीं, मेरे हथ्थ दे फड़ाईआ। कृष्ण ने किहा ना काली ना एह चिट्टी, रंग रूप ना कोए समझाईआ। नारद दी बोदी लम्मी हो के लिटी, आपणा माण गंवाईआ। काहन तेरी रसना बड़ी मिट्ठी, गोपीआं वांग मैनूं ल्या भरमाईआ। मेरी हथ्थ रख पिठी, पुश्त पनाह टिकाईआ। मेरी सुरत रहे टिक्की, कलयुग अन्त भुल्ल कदे ना जाईआ। पर मेरी करद एह वी धार मुनी ·षी, दर्द भगतां लए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे कान्हा तेरे काहन दा वड्डा कानून, कायदा समझ किसे ना आईआ। की उस दा आदि जुगादि मज़मून अक्खर लिख लिख अन्त ना कोए कराईआ। कृष्ण ने हस्स के किहा ओह करदे बेदरदे तेरे नाल उस प्रभू दे भगत कढ्ढणगे ख़ून, साहिब दी भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। करद कहे मैनूं ना बणा ख़ून खार, ज़ालम

रूप बणाईआ। मैं तेरयां भगतां करना चाहुंदी प्यार, मुहब्बत विच वेख वखाईआ। फेर कृष्ण ने चरण दब्बया विच्चों निकली ख़ून दी धार, वगी वाहो दाहीआ। नाले हस्स के किहा एह बधक दा प्यार, तीर निशाना सगला संग बणाईआ। जिस ते किरपा होणी फेर अपर अपार, अपरम्पर दए वड्याईआ। पुरख अकाल सदी चौधवीं करे शृंगार, भेखाधारी आपणा भेख बदलाईआ। कलयुग बधक दी कन्या होई मुटयार, गोली मुहम्मद निशाना नाल रलाईआ। गुरमुखां ख़ून कढ्ढणा नाल प्यार, अमरजीत सिँघ सज्जे अंगूठे विच्चों कढ्ढाईआ। तृप्त कौर दूजी उँगली करे तैयार, कपूर सिँघ तीजी रंग रंगाईआ। नाज़र सिँघ चौथी दा करे विहार, दर्शन सिँघ पंजवीं वंड वंडाईआ। दविन्दर कौर खब्बे हथ्थ दी छोटी उँगल लए उठाल, सज्जे हथ्थ नाल दबाईआ। जुगिन्दर कौर थल्ले रख के ढाल, दूजी उँगल करद दए छुहाईआ। ख़ून निकले कतरा लाल, लाल लाल लाल मस्तक रंग रंगाईआ। उस वेले ज़रूर भूरे रंग दी साहिब दे हेठ विछे दुशाल, आशा मुहम्मद दी नाल रलाईआ। सारयां दा मुख होवे वल्ल शमाल, सिमत कृष्ण वाली सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी सुरत लए संभाल, संभाल के गुरमुख आपणी गोद रखाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ सवेरे कवैत बन्दरगाह ते समुन्दर विच जहाज़ खड़े विच किरपा कीती

धरनी कहे मैं जुग चौकड़ी घुंमा, जुग चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं कहे मैं परवरदिग़ार दे चरण चुम्मा, निव निव लागा पाईंआ। हज़रत मुहम्मद कहे शुकराने वाला मेरा जुमा, जुमला अक्खर देण गवाहीआ। जगत जहान दिसदा सुन्ना, सुंझ मसाण दिसे लोकाईआ। खेल करे मालक कुन्ना, कुल मालक अगम्म अथाहीआ। जो लेखा जाणे बताली जूना, लख नाल वड्याईआ। उस दा चार जुग दे शास्त्र दे ना सकण नमूना, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ओह लेखे लाए जन भगत भगती विहूणा, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दा प्रकाश ना कोए समझे चौणा कि दूणा, बेअन्त आपणी कार भुगताईआ। ओह धरनी नूं देवण आया हलूणा, हुलारा आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा खेल नामालूमा, अक्ल बुद्धी समझण कोए ना आईआ। ओह आशा पूरी करे अवतार पैग़म्बर गुरु मासूमां, नंन्हिआं वेख वखाईआ। शरअ मज़्हब वेखे हजूमा, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे धरनी नी तैनूं सारे कहिंदे माता, धवल दे समझाईआ। जगत शास्त्र गाउंदे गाथा, अक्खर अक्खर जोड़

जुड़ाईआ। तैनूं सारे टेकण माथा, मिट्टी ख़ाक रमाईआ। धरनी कहे सदी चौधवी एह खेल पुरख अबिनाशा, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। मैं वेखदी रही जगत तमाशा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी अक्ख उठाईआ। तेरे अन्तिम मैनूं आउंदा हासा, हस्स के दयां वखाईआ। जिस दीन दुनी बदल देणा पासा, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ। तूं उस दा मन्नणा आखा, निव निव सीस झुकाईआ। जो दो जहान राखा, चौदां तबक होए सहाईआ। जिस दा इक्को नूर जोती धार सब दी जगे ललाटा, हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे सदी चौधवीं मेरे अन्दर बड़ी रीझ, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मेरा मालक गया पतीज, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दे पैग़म्बर बणे अज़ीज़, ईसा मूसा मुहम्मद सीस निवाईआ। ओह तेरे गृह आउणा उहदा कदम धरनी कहे मेरी होणा दहिलीज़, सोहणा चरण टिकाईआ। जिस ने कपूर सिँघ नूं पवाई लाल कमीज़, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। ज़रा तक्क लै ला के नीझ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जो शरअ शरीअत उम्मत बीज्या बीज, ओह वेखे चाँईं चाँईंआ। भेव खोल्हे भरम वाली हदीस, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दे छत्र झुलणा सीस, दो जहान वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सदी चौधवीं कहे सुण वे लाल रंगा, जगत कप्पड़या दयां सुणाईआ। हज़रत मुहम्मद दीआं मंगां, चार यारी संग ध्यान रखाईआ। जिस वेले मेरा अन्तिम वेला लँघा, चढ़दा लैहंदा वेख वखाईआ। किसे दा सीना रहे ना ठंडा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मैं इक्को मंग उस प्रभू तो मंगां, परवरदिग़ार मेरी झोली देणा पाईआ। मेरा सफ़र रिहा ना लम्बा, अन्तिम लेखा रिहा मुकाईआ। मैं जदों सुणदी तूं मेरा मैं तेरा छन्दा, मुछन्दगी दा लेखा दयां चुकाईआ। मैनूं याद आ गया जो संदेसा दिता गोबिन्द पुरी अनन्दा, अनन्दपुर छडण लग्गयां दिता सुणाईआ। जिस दा भेव पाए कोए ना पंडा, गृह नक्षत्र समझ किसे ना आईआ। मेरा पुरख अकाल साहिब गुणी गहिन्दा, गहर गवर गवर अख्वाईआ। जिस लेखे लाउणा निशान तारा चन्दा, आसा मुहम्मद पूर कराईआ। उस दे गृह वड़दयां सत्तां गुरमुखां आपणे गाने दीआं खोल्हणीआं गंढां, लाल रंग धरती उत्ते देणा सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान जुग चौकड़ी मेटणहारा पन्धा, पाँधी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ।

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह सवेरे किरपा कीती

सदी चौधवीं कहे मैं मिली इक अलाह, जिस नूं वली अल्ला सारे सीस निवाईआ। चौदां तबक तों बाहर फिरे इकल्ला, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जो वसे तन वजूद माटी खल्ला, ख़ालक ख़लक वड वड्याईआ। मेरा विछोड़े दा मेटण आया सल्ला, सुल्हकुल आपणा रंग रंगाईआ। लेखा जाणे मारू थला, तिनका तिनका दए गवाहीआ। जिस दा संग भगती धार भगत दला, सत्त ज़िमीं सत्त असमान वेखण चाँईं चाँईंआ। जिस लहिणा पूरा करना गोबिन्द धार डल्ला, इशारा अरब गोबिन्द अक्ख उठाईआ। जिस लेखा वेखणा गुरदास कलम अछला, वल छलधारी आपणी खेल खिलाईआ। जिस धर्म दी धार गोली दा तिन्न दिन इक मोढे ते रखणा पल्ला, त्रैगुण माया पन्ध मुकाईआ। मैनूं ख़ुशी दिसे मछ कछ धार विच जला, सारे रहे सुणाईआ। तेरे आया अगम्म महल्ला, ख्यालां दे महल्ल वालीए आपणा महल्ल लैणा सुहाईआ। पर इक गल्ल उहदे कोल होणा तेल दा पला, पलक पलक आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वेख के चन्द नूरा, नूर विच समाईआ। जिस वायदा कीता पूरा, पुरीआं लोआं तों बाहर नज़री आईआ। तक्कया हाज़र हज़ूरा, कवैत तट सोभा पाईआ। मैं मुहम्मद नूं किहा हो जा मशकूरा, शुक्रिया कहि के सीस निवाईआ। मुहम्मद किहा मैनूं चढ़ गया रंग गूढ़्हा, बिना तन वजूद रंगत नज़री आईआ। मैनूं नज़र आ गया नानक दा ओंकार वाला ऊड़ा, जिस अलिफ़ नाल हलफ ल्या उठाईआ। झट मेरी नज़र पई कोहतूरा, मूसा नूर चमकाईआ। ईसे दी सुणी तूरा, जो तुरत रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्क के नूर अल्लाह, अल्ला अल्ला कहि के सीस निवाईआ। नाले किहा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जिस मेरी गोली आपणी गोलक विच्चों कढ्ढ के साडे देश दिती पहुंचा, पिछला पन्ध मुकाईआ। जे महबूब एहदा मकबरा करबले दए बणा, पैग़म्बरां दी आशा रहे ना राईआ। मेरे हक ख़ुदा, तेरे अग्गे अर्ज़ांईआ। झट नारद पहुँचया आ, आपणे कन्न रिहा खिचाईआ। विंगा मूँह कर के रिहा मुसकरा, हस्स हस्स रिहा सुणाईआ। वाह नी सवाणीए की मुक्खों बोलया नाँ, चाअ ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। नी एहदा मालक बेपरवाह, बेअन्त इक अख्वाईआ। तैनूं पता नहीं तेरयां पैग़म्बरां एहदे चरणां करनी दुआ, कदमां आस रखाईआ। एहदा मकबरा बणेगा नहीं सारयां मकबरयां दा अन्त जाए करा, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ। तूं हुण आपणी गल्ल सुणा, पिछली रैण की खेल खिलाईआ। झट सदी चौधवीं नैण ल्या बदला, बिन अक्खीआं अक्ख भवाईआ। मैं की

दस्सां आ, की की हाल सुणाईआ। मैं मक्के गई बैतुल विच मारी हाह, मुक्दस दिता सुणाईआ। तैनूं वी इट्टां पत्थरां दा दिता बणा, ख़ुदा नूर नज़र कोए ना आईआ। काअब्यां वंड वंडा, किबल दा रूप ना कोए दरसाईआ। ज़न ही वज़ हू तोज़ी महिबा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं गई मदीने शरीफ़, शुरफ़ा मुहम्मद दिता जणाईआ। हज़रत की उस दी तारीफ़, जो हज़ूर इक अख्वाईआ। ओह जवा कि ज़ईफ़, भेव देणा खुल्हाईआ। उहदी सिफ्त की तसनीफ़, तहरीर की जणाईआ। ओह हकीर कि हरीफ़, हुक्म की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे मेरा मकबरा खा गया तन वजूद, मुकाह नज़र कोए ना आईआ। ओह मेरा महबूब, जो ओम दोम सोम विच कदे ना आईआ। की तेरा करावण आया कूच, कूचा गली वेख वखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं इहो रिहा सूझ, समझ तों परे दृढ़ाईआ। ओह कल्मयां दीनां इस्लामां मज़्हबां तों बाहर मौजूद, दो जहानां इक्को नूर अलाहीआ। जिस तक्कणी कलमे वाली हदूद, हदां विच बेहद्द आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग सच रखाईआ। मुहम्मद कहे मेरी ख़ाहिश पुराणी तमन्ना, तामन तृष्ना ना कोए रखाईआ। जिस ने मेरा अन्त करना अमना, आमद विच आवे बेपरवाहीआ। मेरी उम्मत ना वेखे चमना, गुलशन थलां विच महकाईआ। उस लेखा ज़रूर पूरा करना जो कृष्ण किहा किनारे यमुना, द्वापर आपणा रंग रंगाईआ। मेरा वजूद उस दी खेल वेख के कम्बणा, हलूणा समझ किसे ना आईआ। जिस लेखे लाउणा आहला अदना, अदल अदालत इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मैं इक गल्ल दस्सां ख़ास, ख़सूसीअत नाल जणाईआ। मैं बड़ी सां उदास, उदासी विच उसे दा राह तकाईआ। मेरे अन्दर थलां वाली सी प्यास, सके ना कोए बुझाईआ। जिस वेले मेरे महबूब ने मेरा तन छुहाया लबास, उस वेले प्यास दी आग आपणे विच रखाईआ। मैं फिरी विच आकाश, भज्जी वाहो दहीआ। शंकर नूं किहा छड दे कैलाश, कलधारी दर्शन पाईआ। ब्रह्मे नूं किहा आ जा पास, ब्रह्म देश तजाईआ। विष्नूं नूं किहा तूं उसे दा साथ, सगला संग रखाईआ। अवतारां नूं किहा तुहानूं एसे ने दिती दात, देवणहारा बेपरवाहीआ। पैग़म्बरां नूं किहा तुसीं एसे दी ज़ात, एसे दा नूर चमकाईआ। गुरुआं नूं किहा तक्को सतिगुर साख्यात, सच स्वामी नज़री आईआ। जिस नूं कलयुग अन्त सब ने रखी ख़ाहिश, साडा मालक आवे चाँईं चाँईंआ। उस आउणा अरब दे घाट करो तलाश, जो उरफ़ आपणा नाम बदलाईआ। नूर तक्को ज़हूर तक्को

लाट, तन वजूद अन्दर आपणा रूप वखाईआ। जिस साडा लेखा पूरा करना अज्ज दी रात, नौ बारां तिन्न तिन्ने वक्त सुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सारी खोल्ह के दस्सांगी बात, बातन पर्दा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे जिस ने आपणे अन्दर साडी सारी रखी तपस, हवस सारी नाल रखाईआ। उस नूं वेखण ·षी सप्त, उँगलां मूँह विच पाईआ। जिस आपणा सुहञ्जणा कीता वक्त, बेवक्तां दा वक्त वेख वखाईआ। नाल ल्या के जन्म जन्म दे भगत, भगती विच आपणा खेल खिलाईआ। जिस धार बदलणी जगत, जुगती शब्दी वंड वंडाईआ। मैं उस दे अग्गे करां अर्ज़, निमाणी हो के सीस झुकाईआ। मेरा लेखा आपणे दर करीं दरज, दरजा चरणां दा देणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर आपणी इक वखाईआ।

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ समां नौ वजे कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं कहे मैनूं इशारा करे तारा चन्द, बिन सैनत सैनत लगाईआ। साडा ख़ुशी होया बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। जेहड़ा महबूब पार किनारा आया लँघ, आपणा रंग रंगाईआ। सब दा शरअ दा तोड़े बन्द, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट वेखे अंधेरा अंध, ख़ालक ख़लक फोल फुलाईआ। साडे गृह सानूं दए अनन्द, अनन्द आपणा इक दरसाईआ। जिस दा लेखा बिना मुहाणयां वञ्झ, चले बेपरवाहीआ। ना ख़ुशी ना रंज, ग़मी ग़मखार ना कोए रखाईआ। साडी ख़ुशी विच वहि गई हंझ, हन्झूआं हार बणाईआ। जिस मज़्हबां दी ढाउणी कंध, दुतीआ भाउ दए चुकाईआ। कूड़ी वासना करनी खण्ड, ब्रह्मण्ड आप समझाईआ। फेरे दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। लेखा चुकाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पर्दा रहे ना राईआ। उस दे कोलों इक वस्त लईए मंग, मांगत हो के झोली लईए डाहीआ। उहदा सुहञ्जणा समां ते आपणा खेल करे आरम्भ, शुरू दी शरअ इक जणाईआ। गवाही देवे मुहम्मद दा मौली वाला तन्द, कच्चा तन्द रिहा जणाईआ। जिस दा कलमा गाया सिफ्तां वाले दन्द, ज़बा ज़ेर ज़बर बणाईआ। सो ढोला दस्से छन्द, कलमा कायनात समझाईआ। असीं वेख के होए दंग, हैरानी साडे अन्दर आईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे सीने पई ठण्ड, अग्नी तत बुझाईआ। शुकर है उस ने आपणी खोल्ही गंढ, पल्लू ल्या वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे सुण वे तारा चन्दा, चन्द्री वेखे लोकाईआ।

दीन मज़्हब जगत जहान होया गंदा, कूड़ कल्पना मन मनसा हल्काईआ। नेत्र हीण होया अन्धा, निज लोचण ना कोए खुल्हाईआ। ख़ुदा दे नाम दा सारे लैंदे चन्दा, हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई बचया नज़र कोए ना आईआ। सच मुहब्बत विच मेरा महबूब होया रंडा, जगत दासी सेव ना कोए कमाईआ। जिस ने सूफ़ीआं भगतां दे प्यार विच रसना भोग लगाया गंढा, ओह गंढ साडे नाल पाईआ। पहलों उम्मत दीआं वंडा के वंडां, कलमां शरअ वाला सुणाईआ। लड़ा के विच जंगा, शहादतां शरअ दीआं भुगताईआ। उस नूं फेर वी सारे कहिंदे चंगा, उस दी चंगी बेपरवाहीआ। पर मेरा हलूण के कंधा, आलस निंद्रा विच्चों उठाईआ। नाल इशारा दिता नूर तक्क ज़हूर तक्क तक्क ख़ाकी बन्दा, ख़ालक मालक दिता सुणाईआ। मैं फिरी समुंद सागर कंडा, अरब खरब दा मालक राह तकाईआ। मैनूं दूरों इशारा दिसया ओह हिलाए सत्त रंग दा डण्डा, सत्त जिमी असमानां सीस निवाईआ। मैं कदम बोसी विच आपणा आप पाया लम्बा, ख़ाक मस्तक नाल छुहाईआ। तेरा शुरू दा खेल होणा आरम्भा, रंभा दए गवाहीआ। फेर मेरा आपणा आप कम्बा, हलूणा वज्जया धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तारा चन्द कहे सदी चौधवीं मार ध्यान, आपणा नैण उठाईआ। तेरा वक्त पहुँचया आण, आनन फ़ानन ख़ालक आपणा खेल खिलाईआ। मुहम्मद दा कलमा दए ब्यान, शहादत हदीसां वाली पाईआ। साडा मिटण वाला निशान, निशाना नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम टुट्टणा सब दा माण, मानस सारे रोवण मारन धाहींआ। असीं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तक्कया जगत जहान, मण्डल रासी आपणा आसण लाईआ। मेरे महबूब तों बिना धरनी उत्ते रही नहीं किसे दी शान, शहिनशाह रहिण कोए ना पाईआ। जो आया सो लै के आया नाम कलमे दा दान, दाता दानी आप वरताईआ। असीं हो रहे हैरान, हैरानी साडे अन्दर छाईआ। असीं चौदां सद दे तेरे नाल होए परवान, परवानगी धुर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तारा चन्द कहे साडा वेख प्रकाश लिशक, जिस नूं लशकर सारे सीस निवाईआ। मुहम्मद हज़रत दा जिस नाल इश्क, आशक माशूक दोवें खेल खिलाईआ। वेखीं अन्त सदी चौधवीं ना जावीं ख़िसक, आपणा पल्लू ना कोए छुडाईआ। प्रभू दा खेल ना टांक ना जिसत, जुस्सतजू सब दी फोल फुलाईआ। हज़रत दा इशारा क्यामत विच सब नूं मिले बहिशत, सही सलामत ख़ुद मालक लए उठाईआ। उस नूं तक्को सारे आपणी आपणी दृष्ट, अन्तर दृष्टी ध्यान लगाईआ। जिस लेखा पूरा करना राम वशिष्ट, मुनी गुरदेव गया दृढ़ाईआ। जिस दी आशा रखी यसूह करिशट, कृष्ण दा लेखा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं विकी इक दे हाट, कीमत अवर कोए ना पाईआ। मेरी मंज़ल मुकणी वाट, पन्ध दीन दुनी चुकाईआ। सौणा मिले ना किसे खाट, खटीआ रोवे मारे धाहीआ। मेरे महबूब दा लेखा कुछ समुंद वाले घाट, घाटा मेरा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाश अगम्मे डगमगाईआ।

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ रात बारां वजे कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं कहे मेरे अलाह मवज़ जे अज़ी किवज़सतो हमज़िलहा वलीउल ज़किन यावसे मख़लूके नूरे चश्मे ज़ाइलव ज़ही नौज़ुमहा तौहफीके ख़ुदा रफ़ीके नहा कूने कज़ाक शाहे अहिबाब वनज़इत इज़वहिक ज़ाज़ीनसो असहूबे ख़ुदा मुहम्मदे रज़ा राज़क रिज़क रहीम बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म आप वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सजदा नाल अदब, अदाब नाल सीस झुकाईआ। जिस विच सारे होणे जज़ब, शरअ शरीअत नज़र कोए ना आईआ। जिस लेखा पूरा करना दीन मज़्हब, अवतार पैग़म्बर गुरुआं पेशीनगोईआं आपणे रंग रंगाईआ। कायनात हैरान होणी तअज्जब, परेशानी विच सारे देण दुहाईआ। ओह परवरदिग़ार सांझा यार महबूब मुहब्बत वाला आपणा अगम्मी चुक्के कदम, जो कदम कदीम तों नज़र किसे ना आईआ। जिस दी मस्ती विच सन्तां फ़कीरां आया वजद, मस्ती विच उसे दे ढोले गाईआ। ओह कलयुग अन्त नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेटण आए हसद, दूई द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। ओह बेमुकाम लाहक लाशरीक मुकामे हक दा नूर नुराना मुरशद, जिस दे मुरीद अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणी कर के आप फ़ुरसत, पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल खिलाईआ। जिस संसारी भण्डारी सँघारी सरगुण धार सब नूं देणी फ़ुरसत, शब्दी शब्द शब्द हुक्म सुणाईआ। उस मेहरवान महबूब दी की हरफ़ां हरूफां अलिफ़ ये विच करां उलफत, जिस दी सिफ्त सलाह वड्याई अक्खर कहिण कोए ना पाईआ। ओह दीन दुनी लेखा वेखे ग़रीब निमाणे मुफ़लिस, अपाहाज़ां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कहे सुण संदेशा चन्द सितार, सत्हा बुलंदी दयां जणाईआ। जिस दी मुरीद मुर्शद मजलस विच करन इंतज़ार, अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। ओह नूर नुराना हो उज्यार, आपणा ज़हूर करे रुशनाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद करन आया ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। दरगाह साची मुकामे

हक उठो मेरे बरख़ुरदार, अज़ीज़ो आपणी लओ अंगड़ाईआ। आपणी उम्मत दीन कलमा तक्को विच संसार, मुल्ला शेख़ मुसायक पर्दा अन्दर उठाईआ। जिस नूं वाहिद मिल्या हकीकत विच यार, जो धुर दा मालक इक अख्वाईआ। जिस ने अमाम अमामा वेस धरना अपर अपार, अगम्म अगम्मड़ा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। चन्द सितार कहे सुण चौधवीं सदी साडी धर्म धार दी भैण, कलमा मुहम्मद दए गवाहीआ। चारों कुण्ट आपणी वेख अंधेरी रैण, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द नाम कलमा सारे कहिण, हिरदे अन्दर काया मन्दिर धुर दे काअबे विच परवरदिग़ार ना कोए वसाईआ। मन कामना जगत वासना माया होई डैण, दीनां मज़्हबां रही खाईआ। ज़रा निगाह मार लै जिस कारन नुक्ता लाया ऐन उत्ते ग़ैन, कुआफ़ दा कुतर समझ कोए ना पाईआ। मालक सच नालों सारे होए तरफ़ैण, तरफ़ उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण चारे कुण्ट ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हउँमे हंगता कूड़ कुड़यारा दा वैहंदा वहिण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मन मनसा मिले किसे ना चैन, सांतक सति ना कोए वरताईआ। कुछ लेखा याद कर करबले वाला हसन हुसैन, शाह अली दी आशा नाल मिलाईआ। अब्बू बकर दा देणा की देण, उमर आह भर के की सुणाईआ। चौथे यार दा किस कारन होया बहिण, जगत संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। तारा चन्द कहे सदी चौधवीं सुण शब्द अगम्मा नानक, की निरगुण सरगुण गया सुणाईआ। जिस वेले तेरा वक्त होया भय भयानक, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी धर्म रहे ना कोए अमानत, अमल सच ना कोए कमाईआ। शरअ दी शरअ रहे ना कोए ज़मानत, नाता धर्म जाण तुड़ाईआ। मन कल्पणा जगत वासना करे बगावत, बग़लगीर हो के बग़दाद नानक गया समझाईआ। प्रभू दा खेल होणा तेरे अन्त अचानक, अमाम अमामा आपणा नूर करे रुशनाईआ। जिस दी समझे ना कोए ज़िआरत, ज़र्रा ज़र्रा आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा इक्को हुक्म इक्को इबारत, लेखा इक्को इक सुणाईआ। तेरा अन्त मुरीदां दी मुर्शद करे ना कोए सिफ़ारिश, सजदयां विच सारे सीस निवाईआ। उस महबूब दी मेहरवान नूर अलाह दी उस्तत कर सके ना कोए तुआरफ़, तारीफ़ कहि सके ना राईआ। भेव पावे कोए ना आरफ़, उल्मा अक्ल विच ना कोए जणाईआ। उहदा लेखा पूरा होणा भारत, भारत दा वारस अरब अरबानीआं खोज खुजाईआ। जिस दे कोल हुक्म धार दे नौ कार्ड, नौवां खण्डां हुक्म दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं सदके वारी उस तों घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। जिस

दी कल्मयां कलामां तों बाहर बोली, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। जिस दी तन वजूद काया नहीं विचोली, विचला भेव सतिगुर शब्द हो के आप जणाईआ। ओह मेरे कवाड़ चौदां तबकां संग रिहा खोल्ही, मुहम्मद ढोली डग्गा कलमे वाला लाईआ। जिस दा हुक्म मेरे विच वरतणा हौली हौली, हुक्म आपणा इक वरताईआ। नौ देां जगत धार विच पावे रौली, रौणक आपणी इक बणाईआ। उस दा खेल होणा देस परदेस उपर धौली, धरनी धरत धवल बैठी बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा सगन कच्चा तन्द मौली, मौला हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी धार आपणे नाम कलमे दी आपे गाउणी, गावत गावत गावत आपणा रंग रंगाईआ।

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ रात तिन्न वजे कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मैनूं नज़र आया नानक दा निरअक्खर, जो अक्खरां रूप बणाईआ। जिस ने तारे पाहन पत्थर, लोकमात दिती वड्याईआ। उस दी याद विच मारूथल वहाउंदे अथ्थर, बिन नैणां नीर वहाईआ। जिस दी प्यार शरीणी शकर, रस अनरस अनडिठड़ा दिता चखाईआ। उस दी याद विच सैंकड़े साल कीते बसर, सो बिसरत मेल मिलाईआ। सो शरअ दा वेखे हसर, हज़रतां दा पर्दा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। निरअक्खर कहे मेरी अक्खरां वाली वंड, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। मेरी नाम कलमे दी गंढ, शब्दी धार सोभा पाईआ। जो मानस मानव पावे ठण्ड, मनुष आपणे रंग रंगाईआ। नानक इशारा कीता अन्त लेखा मुकणा तारा चन्द, मुहम्मद निशान निशान दए बदलाईआ। खेल करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा चार जुग तों वक्खरा होणा पन्ध, पाँधी बण के भज्जे वाहो दाहीआ। उस लेखे लाउणी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे नानक लैहंदे चढ़दे मारी लीक, लकीर फ़कीर दिती बणाईआ। फेर सतिनाम नाल कीता तस्दीक, शहादत धुर दी इक रखाईआ। नाल मुहम्मद दी तक्की तबलीक, जिस नूं तबक वेख वखाईआ। फेर नेत्र लए मीट, मेल मिल्या शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। शब्द संदेशा दिता ठीक, धुर फ़रमाना इक अल्हाईआ। महाबली उतरे आपणी तरीक, तवारीख समझ कोए ना पाईआ। जिस दा मार्ग होणा बारीक, गोबिन्द खण्डा धार वंड वंडाईआ। उस नूं कहिणा जगत जगत जगदीश,

जगदीश्र बेपरवाहीआ। जिस सदी चौधवीं अन्त सब नूं जाणां पीस, पीसण पीसे ख़लक ख़ुदाईआ। चार कुण्ट भज्जे अबलीस, दिवस रैण खेल खिलाईआ। लहिणा पूरा करना मुहम्मद वाली हदीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। निरअक्खर कहे मैनूं लिख्या ख़ुशख़त, बिना कलम शाही दिती वड्याईआ। जिस नूं समझे कोए ना बन्दा पंज तत, तत्व तत नज़र किसे ना आईआ। उस विच लिखी ओह ब्रह्म मति, जिस नूं ब्रह्मा शिव विष्न सारे रहे सालाहीआ। जिस अन्त लेखे लाउणी दीन मज़्हब दी रत, रती रत लेखे लाहीआ। ओह साहिब स्वामी पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाया रथ, रथवाही हो के वेख वखाईआ। सो साहिब सच दी सच देवे वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। मारूथलां आवे नट्ठ, कदम कदमां नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा सरूप आदि जुगादि सदा स्वच्छ, सति सरूपी आपणा खेल वखाईआ।