पुस्तकालयभाग २३

६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे दीन दुनी दा होछा होया कर्म, कुकर्म करे लोकाईआ। जगत वासना होया भरम, भाडा भरम ना कोए भनाईआ। प्यार वध्या काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी नाल मिलाईआ। पुरख अकाल पूजे कोए ना चरण, चरणोदक मुख ना कोए चुआईआ। सच साहिब दी मिले किसे ना सरन, सरनगति ना कोए अख्वाईआ। अक्खरां वाली विद्या पढ़न, निरअक्खर पर्दा ना कोए चुकाईआ। हकीकी मंज़ल मूल ना चढ़न, नौ दवार भेव ना कोए चुकाईआ। दीन मज़्हब शरअ शरीअत विच लड़न, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। निर्भय कोलों मूल ना डरन, भउ अन्दर ना कोए टिकाईआ। मैं कलयुग अन्त साहिब नाल बचन आई करन, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच दवारा मेरे उत्ते दिसे ना कोए दरन, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार तक्कण थांउँ थाँईंआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले विरले तेरा भाणा जरन, भावी सब दे उत्ते नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। सन्त कुमार लेटया उत्ते मेरी छाती, बराह भज्जया वाहो दाहीआ। यग्गअ पुरुष जोड़या नाती, हावगरीब आपणा खेल खिलाईआ। नर नरायण मैं तेरा वेख्या खेल तमाशी, कपल मुन आपणी ख़ुशी बणाईआ। दत्ता त्रै प्रगट कर के तेरी ज़ाती, हुक्म धुर दा गया सुणाईआ। रिखप देव अठवें अवतार इक ख़बर अगम्मी

आखी, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। पृथू मेरे विच्चों मथन के कढ्ढया अन्न दाती, भण्डारा जगत वरताईआ। मत्तस बण के समुंद सागर खेल खेली जल जीवां बणया साथी, सगला संग बणाईआ। कछप हो के मिन्दिरा चुक्या आप लेटया हेठ सफ़ाती, सफ़ा जगत वाली हिलाईआ। धनंतर तेरा खेल तक्क अबिनाशी, औशध जगत रंग रंगाईआ। मोहणी धार तेरी बहुभांती, बावन आपणा पन्ध मुकाईआ। हरी हरि आपणी करनी कीती मेरे नाल जोड़या नाती, नर सिँघ आपणी वंड वंडाईआ। नर नरायण तेरी जोत मेरे उत्ते प्रकाशी, प्रकाश्त होया चाँईं चाँईंआ। इक लेखा उहदा भेव फेर दस्सणा जो सतिजुग दा साथी, सगला संग रखाईआ। त्रेते परस राम चढ़या मेरी घाटी, राम रामा रंग रंगाईआ। वेद व्यास लेखा लिख्या चार लख सतारां हज़ार सलोक पुराण अठारां बहुभांती, भविक्ख्त पुराण नौ हज़ार सलोक तेरी दए गवाहीआ। घनईया कृष्ण खेल खेलया मण्डल गोपी पाई रासी, तट किनारा यमुना वाला सुहाईआ। बुद्ध मेरे उत्ते आसण ला के तेरी मारी झाकी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तेरा खेल मैं जुग चौकड़ी तक्कया सफ़ाती, अबिनाशी तेरी बेपरवाहीआ। तूं पैग़म्बरां दिता इख़लाकी, इख़लाक आपणे नाल बणाईआ। मूसे दिती हयाती, जीवण ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। मसीह संदेसा दिता पाती, कलमा धुर दा इक दृढ़ाईआ। मुहम्मद पर्दा लाह चौदां तबक हाटी, हमद आपणी इक सुणाईआ। नानक निरगुण सरगुण सतिनाम दी दे के दाती, मेरे उत्ते भेज्या चाँईं चाँईंआ। नानक खेल कीता बहुभांती, ख़िमां ग़रीबी संग रखाईआ। गोबिन्द हथ्थ फड़ा के बाटी, अमृत भण्डारा दिता वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरे उत्ते बदलदे रहे आपणी वाटी, जगत पैंडा पन्ध मुकाईआ। मैं सुणदी रही मेरे साहिब सब ने रखी इहो आसी, आशा आपणी आशा विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आवे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं सीस निवाए शंकर कैलाशी, ब्रह्मा भज्जे वाहो दाहीआ। विष्नूं कहे मैं हो के दासन दासी, साची सेव कमाईआ। अठारां भगत सौदा लैण अगम्मी हाटी, वस्त इक्को इक वरताईआ। सूफ़ीआं कलाम देवे साची, धुर दा कलमा इक सुणाईआ। धरनी कहे मेरे महबूब मेरे उत्ते सब ने एह धार ख़ुशीआं नाल आखी, आख के गए सुणाईआ। बेशक तूं सचखण्ड दरगाह सच दा निवासी, हरिजन तेरे थिर घर डेरा लाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरी हुक्म वाली पाती, पत्रका तेरी दए गवाहीआ। मेहरवान एस वेले आपणी दुनी वेख काया माटी, वजूद साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। दुरमति मैल किसे ना जाए काटी, विभचार भरी लोकाईआ। तेरा नाम कलमा पढ़न वाले ठग्गी चोरी करन बदमाशी, धर्म दवारा धर्म ना कोए कमाईआ। मन कल्पणा वधी अयाशी, सुरत निरत तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल दर तेरे आस

रखाईआ। धरनी कहे वेख साहिब आपणा जग, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। दहि दिशा काम क्रोध दी अग्ग, लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। गुरमति सारे गए तज, मुरीद मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। मेरे उत्ते कबूल होए किसे ना हज्ज़, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। सदी चौधवीं मेरे मालक मेरी रखणी लज, ख़लक दे ख़ालक मेरा लेखा देणा चुकाईआ। मेरे उत्ते चरण टिकाउणा भज्ज भज्ज, भजन बन्दगी वाले वेखणे चाँईं चाँईंआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर धर्म निशाना देणा गड्ड, वाहिद गाॅड इक्को नज़री आईआ। मकबरे रोवण पुकारन मास नाड़ी हड्ड, कूक कूक जणाईआ। केते मेरे उत्ते गए लद, गुरु अवतार पैग़म्बर फेरीआं पाईआ। दीन मज़्हब बणा के हद्द, कलमे नाम जगत सुणाईआ। अन्त मैं निमाणी तेरे चरण रही ढट्ठ, बलहीण सुणाईआ। कलयुग लेखा मुका ते तत अठ, अट्ठ साल सदी चौधवीं तेरी सेव कमाईआ। कूड़ कुड़यारा खेड़ा करदे भट्ठ, भठियाला कलयुग अग्नी डाहीआ। इक्को प्रकाश होवे तेरा नूरी जोत लट लट, लाटां वालीए तैनूं सीस निवाईआ। इक्को कलमा मानव ज़ाती लए रट्ट, इक्को इष्ट देणा बणाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। मैं बिन हथ्थां तों जोड़ां हथ्थ, धरनी कहे निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा पूरा दे दे हक, हकीकत दे मालक आपणी दया कमाईआ।

८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह

भाद्रों कहे मेरे प्रविष्टे सत्त दी वंड, सत्त ज़िमीं असमान देण गवाहीआ। चौदां तबक कन्नी दी खुल्ही वेखण गंढ, तृप्त आपणी सेव कमाईआ। एह इशारा कीता सी नानक जिस वेले सुत्ता साया हेठ जंड, सप्प मुख उत्ते सोभा पाईआ। इशारा कर के तारा चन्द, दिवस रैण इक्को हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं तक्क के पन्ध, पाँधी आपणा खेल खिलाईआ। फेर ख़ुशी होया बन्द बन्द, बिना बन्दगी वज्जी वधाईआ। भरमां रही मूल ना कंध, कन्ढ्ढी बैठा सोभा पाईआ। मेरा साहिब सूरा सरबंग, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह लेखा मुकावे ज़ेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहीआ। पूरन जोत पूरन होवे अनन्द, अनन्द अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सत्त भाद्रों कहे हुक्म दी धार गंढ गई खुल्ह, बन्धन रिहा ना राईआ। हज़रतां दे हिलणों हटे बुल्ल्ह, बुल्ले शाह नीर वहाईआ। मालक तक्कण सुल्हकुल, कुल मालक नूर अलाहीआ। जो सब दी कीमत पाए मुल्ल, अनमुल्ल अमुल्ल आपणी वस्त वरताईआ। उस दी प्रीती जाणां घुल, आपणा आप घोल घुमाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर

जगत अंधेरा जाणां झुल्ल, झलक आपणी इक वखाईआ। हँकार विकार जाणां फुल, फड़ बाहों ना कोए उठाईआ। जगत बूटा जाणां हुल, हुलीआ दीन दुनी बदलाईआ। मेरा साहिब सदा अभुल्ल, भाद्रों कहे मैं निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादि अगम्मी धूल, धवल तों परे आपणा रंग रंगाईआ।

९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह रखड़ी वाले दिन

सदी चौधवीं कहे मैं फिरी विच कवैत, काअबे घर घर वेख वखाईआ। शरअ दी शरअ अन्दर द्वैत, तन वजूद पाक नज़र कोए ना आईआ। मेरे महबूब तेरी भुल्ले सर्ब हदाइत, मन्नणे विच मन ना कोए टिकाईआ। मैं तेरे अग्गे आपणी इक रखणी शरायत, दर ठांडे सीस निवाईआ। मैं चौदां सौ साल तों सेवा करदी बण लायक, नलायक तक्कां ख़लक ख़ुदाईआ। ज़रा आपणी वेख मुहम्मद इशारे वाली आयत, अतिआदिक ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा मेरे नाल महिज़, मेहरवान पर्दा देणा चुकाईआ। मेरी मंग होवेगी जाइज़, बसरे जा के देणी सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे ग़रीब निवाज़ा, परवरदिग़ार तेरी सरनाईआ। जिस वेले इराक दे अन्दर वड़या दरवाज़ा, दर मेरा सोभा पाईआ। ओथे हाज़र होवेगा खिजर ख्वाजा, लोटा जल हथ्थ उठाईआ। मैं याद करावांगी जो हुक्म संदेशा शुरू विच दिता देस माझा, आवण लग्गयां आप लिखाईआ। उस दा सब नूं देणा पएगा जवाबा, जवाब तल्बी तेरे हथ्थ रखाईआ। किते मुहम्मद दे देश दा ऐवें सुफना ना रह जाए खुआबा, खाहमखाह आपणा वक्त सुहाईआ। फेर तैनूं इकल्ले नूं जाणां पएगा कूफ़ा ते विच बग़दादा, आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं नूर नुराना मेहरवाना मेरा आदि दा अन्त अब्बा दादा, अम्मी जान तूं ही नज़री आईआ। मैं दूसरा वेखणा नहीं चाहुंदी स्वांगा, सच नाल सच दा खेल खिलाईआ। मैं बिना मम्बरां तों देवांगी बांगा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हज़रत मुहम्मद नूं कहांगी आपणीआं पूरीआं कर तांघां, ख़ाहिश तमन्ना पिछली नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं कहे साडे गृह आवे ओह, जिस दी आमद विच सीस झुकाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण होवे मोह, मुहब्बत आत्म परमात्म बंधाईआ। मैनूं कोई बहुता नहीं चाहीदा गरोह, जो हुक्म विच हुक्म ना कोए रखाईआ। तेरे नूर दी साची होवे लोअ, जिस लोइन मेरा दिता खुल्हाईआ। मैं सुण के दरगाह साची दी सोअ,

सो स्वामी दर तेरे सीस निवाईआ। मेरे लई ढोआ जो लै के ढो, प्यार मुहब्बत दा नाता मेरी झोली देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे तूं शहिनशाह परवरदिग़ार, आलमीन तेरी वड्याईआ। पैग़म्बर तेरे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तूं सब दा सांझा यार, वाहिद इक नूर अलाहीआ। तूं उस करबले आउणा जिथ्थे मुहम्मद दा लेखे लग्गे दोहत वाला परिवार, हज़रत अली गंढ वखाईआ। एह मंज़ल घाटी सब तों दुष्वार, जिथ्थे मुर्शद पिच्छे मुरीद आपणा आप तन शहीद गए कराईआ। ना कोए क्रोध ना हँकार, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। थल मारू पाणी अग्नी रोवे ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। मैं ज़रूर अर्ज़ देवां गुज़ार, गुज़ारिश विच सीस झुकाईआ। बसरे विच नानक दा उधार, ओह निरअक्खर अक्खर देणे प्रगटाईआ। मेरे मेहरवान मेरी नमो नमो डण्डावत बन्दना सजदे विच निमस्कार, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे अन्तर इक उम्मीद, तमन्ना आपणी दयां जणाईआ। तेरा दरस करां गुफ़त शनीद, तक्कां नूर नुराना नूर अलाहीआ। पहले सुणी हरफ़ां वाली तमहीद, अक्खरां वाली वंड वंडिआईआ। नाल तेरा होवे मुहम्मद अज़ीज़, रसूल रसूललिल्हा सीस निवाईआ। जिस वेले मेरे गृह आयों पहला कदम रख्या दहिलीज़, दहि दिशा होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते पुरख बिधाते परवरदिग़ार सांझे यार नूर अलाही अल्ला तेरी उडीक, आलम दे मालक आलमीन तेरा ध्यान लगाईआ।

९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ बसरा हद्द तों अद्ध मील उत्ते दोपहरे इराक वड़दयां

मुहम्मद कहे मेरे अन्दरों निकली आह, आह दिता सुणाईआ। वाह मेरे ख़ुदा, तेरी बेपरवाहीआ। तेरे हथ्थ ना आया किसे मुद्दा, मुद्दतां दे बैठे ध्यान लगाईआ। एस थाँ बैठा सी इक बुढ्ढा, जिस बग़दाद बूटा ज़हिर दिता उगाईआ। उहनूं जगत समां बीत्या जुगा, वक्त रिहा कुरलाईआ। उस दी आशा मैं अन्त रखी उपर लबा, ज़हिर बीजण वाल्या तेरा ख़ुदा होए सहाईआ। नाले ख़ुदा नूं किहा वाह मेरया अब्बा, बाबा तेरे हथ्थ वड्याईआ। उस दी लेखे लाउणी ओह जग्हा, जिस जग्हा बहि के तेरी याद आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। मुहम्मद कहे वाह मेरे बख्शंद, बख्शणहार तेरी सरनाईआ। ओह वेख मेरी वंड, जिस नूं समझे

कोए ना राईआ। जिस कारन चौदां दिवस तृप्त बंधाई गंढ, भगतां दा कूड़ कुड़यारा हउँमे हंगता गढ़्ह विच बंधाईआ। जिस दा लेखा धर्म राए ना दए दंड, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। ओह सारे कुकर्म अगलवांढी एथे आए लँघ, मेरी आशा नाल मिलाईआ। उन्हां ज़ोर नाल किहा असीं तेरे नाल करांगे जंग, भगतां संग आपणा बल वखाईआ। हज़रत कहे मेरी आशा मेरे अगम्मी चन्द, चन्द सितार तेरा राह तकाईआ। तेरा देस तेरा भेस तेरा वेस ख़लक पखण्ड, पखण्डी तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गंढ कहे जिस वेले मैनूं हौली जेही खोल्हया, मैं अन्तर अन्तर दिती दुहाईआ। मैं मुहम्मद नूं संदेसे विच जा के बोलया, सहिज नाल सुणाईआ। उठ उस दे विचोलया, जिस तेरे अन्त दा बीअ दिता बिजाईआ। ओह धाम वेखणा तट मौलया, अनमोला आए चाँईं चाँईंआ। मुहम्मद कहे मैं वी तक्कया आपणा इकरार कौलया, कलमे तों परे वेख वखाईआ। मेरा अन्तर होया अडोलया, सिदक विच ख़ुशी मनाईआ। इक प्रेम दिता झकोलया, साज दिता हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गंढ कहे मैं गंढ जगत नहीं सी बन्न्ही, बन्धन कूड़ ना कोए रखाईआ। मैनूं मुहम्मद दी गल्ल सुणनी पई कन्नीं, अणसुणत दिता समझाईआ। जिस दा वसेरा नहीं छप्पर छन्नी, ओह आवे धुर दा माहीआ। उस दी रसम कसम नाल नवीं, नवीं दयां समझाईआ। एथे हाज़र होवे अर्जन बैठा तत्ती तवी, आपणा पन्ध मुकाईआ। नेत्र रोवे भावी भवी, रो रो मारे धाहींआ। जेहड़ी आशा प्रहलाद ने गवी, गा के दिती सुणाईआ। उस नूं ज़रूर पूरा करे आपणी बिध नाल अवतार चव्ही, चौबीसा हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। गंढ कहे तृप्त मुख कर लै दिशा लैहंदी, लैहंदे वल्ल ध्यान लगाईआ। ख़ुशी विच अज्ज उस अमाम नूं लाउणी मैहंदी, जिस दी रंगण चढ़े थांउँ थाँईंआ। जगत वासना कदे बणदी कदे ढहिंदी, एह प्रभ दी बेपरवाहीआ। भगत आत्मा सदा भाणा सैहंदी, जुग जुग सिर आपणा भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गंढ कहे मैं चौदां दिन रही घुट्टी, मैनूं सक्या ना कोए छुडाईआ। मैं गई लुट्टी, रो के दयां दुहाईआ। मैं पुकारया उच्ची उच्ची, कूक कूक सुणाईआ। एह तेरी धार सुच्ची, तूं दाता बेपरवाहीआ। इक वेरां सन्त मनी सिँघ दे प्यार अनुसार आपणयां प्यारयां नालों तुटी, जिथ्थे टुटयां नूं वेखण वाला नज़र कोए ना आईआ। फेर सच प्यार विच जुटी, जोड़े धुर दे लैणे बणाईआ। जिस वेले बसरा विच नानक ने आपणी छाती विच मारी सी मुक्की, मुकम्मल दिता जणाईआ। भगतां दे मस्तक ते धार होवे दो

तुकी, दोहरा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा छाती रहे ना लुकी, लोक परलोक वेख वखाईआ। जिस ने अन्त सब दी खेल उलटाउणी हुक्की, हुक्म आपणा इक वरताईआ। उस दी सुहञ्जणी होवे रुती, बसरा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गंढ कहे ओह सदी चौधवीं वेखो आउणी दौड़ी, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं ना कोई डण्डा लाया पौड़ी, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। धरती वेखी लम्बी चौड़ी, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त मैनूं इक गल्ल औड़ी, जिस दा निशान मुहम्मद गया लगाईआ। मैं राह विच आउंदी हो गई बाउरी, बवरी हो दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे जन भगतो आपणी हथ्थीं करो तस्दीक, शहादत धुर दा नाम पाईआ। जिस दी तुहाडे नाल प्रीत, ओह मालक सब दा नज़री आईआ। अज्ज रैण सबाई मैं खेल तक्कांगी ठीक, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। मैनूं बड़े चिरां दी उडीक, आया धुरदरगाहीआ। तुसीं सारे ख़ुशी विच कहो नी ओह साडा सतिगुरु दाता मीत, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। भेख वटाउणा लेख लिखाउणा उस दी पुराणी रीत, अछल छल आपणा हुक्म वरताईआ। असीं सारे मिल के उस दी सुहञ्जणी करनी तारीख, तवारीख पिछली वेख वखाईआ। मुहम्मद दी महिज़ तकणी तबलीक, की हुक्म गया जणाईआ। ओह मालक लाशरीक, वाहिद इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद दा रात नूं वछाउणा हेठां धुसा, गोली सोहणी सेव कमाईआ। फेर लेखा दस्सणा क्यों सब दे अन्दर ग़ुस्सा, गिला की लिख्त बणाईआ। प्यार भरना अगम्मा जुस्सा, जिस्म जमीर देणा रंगाईआ। एह लेखा देस कुछा, कछप मनसा पूर कराईआ। एस कारन मेरा परवरदिग़ार तुहानूं झुका, सदी चौधवीं कहे चौदां तबक तुहाडी सरनी दित्ते लगाईआ। ओह तुहाडा दरजा पैग़म्बरां तों उच्चा, पीरां दा पीर रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी मनसा सब दे अग्गे, सच दयां सुणाईआ। तेरा खेल सूरा सरबगे, सूरतां मुहम्मद दीआं देण गवाहीआ। मैहंदी विच हथ्थां ते पंज रखणे डब्बे, निशान छोटे छोटे वखाईआ। जेहड़े दाग़ कृष्ण नूं सी लग्गे, उन्हां लहिणा पूरा देणा कराईआ। फेर जन भगतां दे सारी दुनिया विच सदा सदा रहिणगे मज़े, मज़ा आत्म रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे कबूल करने हज्जे, अवतार पैग़म्बर गुर तेरे चरण काअबे आउण चाँईं चाँईंआ।