पुस्तकालयभाग २३

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ इराक दे बग़दाद शहर दे दजला दरया दे कन्ढ्ढे ते

दजला कहे मैं पाणी धार वैहंदा, वहिण धुर दा दयां जणाईआ। जिस वेले गुर नानक चड़्हदयों आया लैहंदा, कदम कदम नाल उठाईआ। नौ दिन मेरे कन्ढ्ढे मर्दाने नाल सी आ के बहिंदा, रबाब अहिबाब वाली वजाईआ। अन्तर अन्तर पुरख अकाल दी चरणी ढहिंदा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। कदे उठदा कदे लम्मा पैंदा, पैंद सरहाणा वंड ना कोए वंडाईआ। कदे खेल तक्के मेरी नै दा, जो भज्जे वाहो दाहीआ। कदे हँकार तक्के तुरकां वाली मैं दा, मनसा जगत वाली गंवाईआ। कदे असमानां दे उत्ते तक्के की खेल होणा खै दा, ख़ैरख़ाह नज़र कोए ना आईआ। फेर चारों कुण्ट नज़ारा तक्के हर शै दा, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। फेर मेरा राह तक्के गैह दा, जो रस्ता लए बदलाईआ। फेर हक तक्के इस धरती उत्ते किस बैअ दा, मालक कवण अख्वाईआ। जां पर्दा चुक्या नज़ारा तक्कया इक निर्भय दा, जो निर्भय आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लेखा पूरा करना मेरे चरण कँवल गृह दा, गृह आवे चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मिटाउणा द्वैत दवे दा, दुतीआ भाओ मुकाईआ। दजला कहे नानक किहा निशान रहे ना किसे हिन्दू मुस्लिम मज़्हब दी जै दा, जै जै इक्को पुरख अकाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दजला कहे मैं ख़ुशीआं दे विच घुंमदा, घुंमणघेरीआं नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। मैं निरगुण सरगुण नानक दे चरण चुम्मदा, चरणोदक आपणे विच टिकाईआ। झट उस मैनूं इशारा कीता मालक कुंन दा, जो कुनबे अवतार पैग़म्बर गुरुआं वेख वखाईआ। उस दा खेल होणा सुल्हकुल दा, द्वैत विच दवैश ना कोए प्रगटाईआ। उहदा रूप होणा अनमुल दा, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। सदी चौधवीं अन्त उस दा दवारा होणा खुल्हदा, ख़ालक ख़लक आपणा पर्दा लाहीआ। उस वेले दीन मज़्हब

होवे रुलदा, शरअ सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। दजला कहे नानक मेरे वल्ल प्यार नाल तक्कया, मेरा तकवा दिता बन्हाईआ। फेर इशारा कीता मदीना मक्कया, काअब्यां रंग रंगाईआ। जिस वेले मेरा महबूब आवे हकया, हकीकत दा मालक धुरदरगाहीआ। नौ सौ नड़्हिनवें फ़कीरां दे अन्दर होवे (वसया), नव नव नव दा पन्ध मुकाईआ। उस वेले मर्दाना भुक्ख नाल सी थक्कया, थकावट अन्तड़ीआं विच आईआ। ओह बोलया छेती झटया, सहिज दिता सुणाईआ। हथ्थ मार के उत्ते पट्टया, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। नानक मेरा ख़ाली वेख मटया, अन्दर वस्त नज़र कोए ना आईआ। बौहड़ी तेरे नाल मैं एह की खट्टया, भुक्खा रह के झट लँघाईआ। झट गुरु नानक ने आपणा चरण उहदे वल सटया, अंगूठा अग्गे दिता कराईआ। मर्दाने प्रेम नाल चट्टया, चेटक तृष्ना रही ना राईआ। फेर ख़ुशीआं दे विच टप्पया, दजला कहे पाणी मेरे विच्चों पी के हथ्थ छाती उत्ते रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। दजला कहे मेरे उत्ते नानक ढाई घंटे लई लाई समाधी, समां समें नाल बन्नाईआ। उस वेले उस दा रूप लबास सी बग़दादी, बग़ली गल विच लटकाईआ। नाल मर्दाना सी रबाबी, जो तन्द सितार हिलाईआ। जेहड़ा भुक्ख दा बड़ा आदी, घड़ी घड़ी पल पल खाण नूं दिल ललचाईआ। उस नूं रुसण दी बड़ी सी वादी, वाहिदे झट पिछले जाए भुलाईआ। दजला कहे मर्दाने किहा ओह बाबा नानका तेरे नालों तां चंगी सी मेरी बुढ्ढी दादी, जेहड़ी टुक दहीं नाल खवाईआ। सदा घर चढ़ी रहिंदी सी हाण्डी, जिस वेले चाहवां लवां खाईआ। हुण मैं तेरी बांदी, की तेरी बन्दना नाल आपणा आप लवां प्रचाईआ। झट चढ़दयों आ गई आंधी, हवा ज़ोर ज़ोर चलाईआ। मर्दाना कहे मैनूं याद आउंदी माँ दी, जेहड़ी गोदीआं विच लाड लडाईआ। मैनूं कसम सूर गाँ दी, जीअ करदा नानका तेरे नालों पल्ला जावां छुडाईआ। मैनूं इक ख़ाहिश हां ते नांह दी, जे समाधी नहीं खोल्हणी सिर दे हिलाईआ। एथे भुक्ख प्यास नालों बहुती लोड़ छाँ दी, अग्नी अग्ग रही जलाईआ। फेर झट अन्दरों आवाज़ निकली धाह दी, हौक्यां विच जणाईआ। झट सतिगुर नानक इशारा दिता मरदान्यां ओह खेल वेख उस बेपरवाह दी, जो बेपरवाही विच समाईआ। मैनूं ख़ाहिश उसे दे नाँ दी, जो नर निरँकारा नूर अलाहीआ। जिस दी सिफ्त चार जुग होई वाहवा दी, वाहवा कहि के सारे गए सुणाईआ। मुहम्मद उस दी ख़बर उडाई अफ़वाह दी कलमे विच जणाईआ। एथे आमद होणी आलीज़ाह दी, अलिल सुबह आपणा खेल खिलाईआ। एह शहादत भुगताउणी दजले गवाह दी, दूजा मानस एस वेले दा रहिण कोए ना पाईआ। उस दी खेल वरतणी आपणी कला दी, कलधारी आपणी कल वखाईआ। लेखे लाउणी

धार जला दी, जल थल दोवें वेख वखाईआ। जिस दी खेल घड़ी पला दी, पलकां दे पिच्छे धुरदरगाहीआ। मर्दाने किहा नानक सतिगुर तूं सौह खा अलाह दी, की अल्ला इहो खेल वरताईआ। झट सतिगुर नानक किहा उहदी करनी नाल भगतां वाले दलां दी, सत्त सत्त ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल खिलाईआ। दजला कहे मैं सुणया अगम्म भविख, सतिगुर नानक दिता सुणाईआ। मैं आपणी तहि विच ल्या लिख, जिस दा हरफ़ ना कोए मिटाईआ। धन्नभाग मैं वी तक्कांगा उस साहिब दे सिख, जो सिख्या विच समाईआ। ओह महबूब वेखणा इक, जिस नूं वाहिद एकँकार कर के सारे गाईआ। मेरी सुरती जाणी टिक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं जन भगतां नूं बिठावांगा आपणी हिक्क, हिकमत आपणी आप बणाईआ। उडीक करांगा नित, जो नवित आवे मेरा माहीआ। मैं तक्कां परमेश्वर पित, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। जो मेरा याद रखे हित, शहादत नानक नानक नानक नाल भुगताईआ। निशाना होवे ना कोई पत्थर इट्ट, कन्ढ्ढा घाट ना कोए रखाईआ। मेरे अन्तर उसे दे नाम दी चिट, जो चिट्टे उत्ते काला देवे पाईआ। मैं सुणां बचन अनमोले मिट्ठ, मिट्ठड़ा रस चखाईआ। जिस पहलों लेखे ला के आउणा थाँ सवा गिट्ठ, गिट्ठ मारू डण्ड दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। दजला कहे झट मर्दाने नूं आई उबासी, मुख खोल्ह के हथ्थ मुख उत्ते टिकाईआ। नाले रोवे नाले करे हासी, नाले भुक्ख वल्ल तकाईआ। फेर ग़ुस्से विच किहा, ओह नानका, बौहड़ी तेरी कदों ख़त्म होवेगी उदासी, घरदयां नालों विछोड़ा थलां विच पवाईआ। मैनूं याद आउंदी मेरी मासी, जेहड़ी चुलीआं दुद्ध पिलाईआ। मैनूं मुआफ़ करीं मेरी गुस्ताख़ी, मैं पल्लू जावां छुडाईआ। आह लै रबाब मैं नहीं तेरा साथी, इक इकल्ला फिरना वाहो दाहीआ। झट सतिगुर नानक मारी झाकी, मेहर नज़र टिकाईआ। मर्दाने मेरी मन्न लै आखी, सहिज नाल सुणाईआ। सुण भविक्ख्त वाकी, पर्दा कन्नां उतों चुकाईआ। ओह नज़ारा तक्क जिथ्थे खेल करना पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणी कार भुगताईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाशी, दो जहानां चन्द चमकाईआ। उहदे नाल वी तेरे वरगे गुरमुख होणे बहुभाती, जन भगत रूप बदलाईआ। कोई दिने रुस्से ते कोई रुस्से राती, रुतड़ी एसे तरह महकाईआ। पर याद रखीं जिस वेले मेरे पुज्जण उत्ते घाटी, कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। दजले दे नाल उन्हां दी बदल जावे हयाती, फ़रात नाल गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल सदा आदि जुगादी, कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा हुक्म वरताईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ इराक दे बग़दाद शहर विच जिथ्थे श्री गुरु नानक देव जी ने बहिलोल
नाल बैठ के बचन कीते सन उस दे मकबरे ते जा के महाराज जी ने किरपा कीती

निरगुण सरगुण सतिगुर नानक धार, धरनी धरत धवल धौल चरण टिकाईआ। शब्द उदासी फिरया विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। जिस दा खेल तक्कण तेई अवतार, जोत जोत विच्चों ध्यान लगाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद करे विचार, की कल्मयां तों बाहर कायनात आपणा रंग रंगाईआ। जो फिरे बिना शरअ दी चार दीवार, हदूद वंड ना कोए वंडाईआ। हिन्दू मुस्लिम दोहां तों वसया बाहर, नूर नुराना नूर अलाहीआ। ग़रीब निमाणयां बण के ख़िदमतगार, ख़ादम हो के वेख वखाईआ। जेहड़ी जगत मंज़ल दुष्वार, दुश्मण दूई नज़र कोए ना आईआ। सो मक्के काअबे कर के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बरां सुणाईआ। नाल मर्दाने दी सितार, तूं ही तूं ही राग अलाईआ। जिथ्थे सतिगुर नानक सच्चे पातशाह पारब्रह्म पुरख अकाल दा तक्कया दरबार, दरगाह साची खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मेला लए मिलाईआ। नानक निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दा इमदादी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। पुरख अकाल दा सुण शब्द नाद अनादी, धुन आत्मक वजदी रहे वधाईआ। निरवैर नाल होया अहिलादी, जिस दा ऐनलहक सारे ढोले गाईआ। उहदा खेल सदा इत्फिाकी, इत्फिाकीआ आपणा रंग रंगाईआ। दरवेश हो के नरेश हो के पहुँचया विच बग़दादी, बग़लगीर सारे लए बणाईआ। उस वेले महीना सी अलजमादी, जुमा निउँ निउँ लागे पाईंआ। निगाह मारी दजला फ़राती, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मुहम्मद दा लेखा तक्कया शरअ काग़ज़ाती, की कलमा दए गवाहीआ। की हुक्म संदेशा पैग़ाम धुर सफाती, हदीसां तों बाहर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर नानक सुणया शब्द अगम्मी ढोल, ढोला बेपरवाहीआ। जिस दा अक्खरां वाला नहीं बोल, जगत वाली ना कोए पढ़ाईआ। ओह धुर दा हुक्म निरोल, जो सतिनाम विच समाईआ। झट सच दा सच दवारा खोल्ह, ख़ालक ख़लक दिता समझाईआ। ज़रा वेखीं पुज्या कोल बहिलोल, जिस नूं बाईबल विच ईसा गया दृढ़ाईआ। जगत धारी किसे हासी कीती किसे मख़ौल, कोई मसख़री रिहा उडाईआ। मर्दाना गया डोल, हौली जेही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर नानक किहा मर्दाने ऐंवें ना डर, डरपोक रूप वटाईआ। आह वेख ओह वेख मेरे नाल मेरा हरि, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। मैं आया उस उम्मत दे घर, जिस दी रसूल शहादत देण गवाहीआ। जिस दा लेखा सदी चौधवीं अन्तिम

मुक्कणा धरनी नहीं रहिणी जड़, जड़ चेतन दोवें खोज खुजाईआ। तूं ढाई कदम खजूर उत्ते चढ़, राजे बलि दा लेखा बावन वाला पूर वखाईआ। जिथ्थे माटी ख़ाक विच दफन होए सीस धड़, कफ़नां वाले सारे रहे कुरलाईआ। सतिगुर नानक महबूब प्यारे मुहब्बत विच किरपा कर, किरपा निधान तेरे हथ्थ वड्याईआ। सानूं लारा दिता सहारा दिता अन्त बहिश्ती जाणां वड़, हूरां संग बणाईआ। असीं मकबरयां विच रहे सड़, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब धुरदरगाहीआ। नानक सतिगुर धरया हथ्थ उत्ते छाती, शहिनशाह वल्ल ध्यान लगाईआ। तूं पारस कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सब नूं जीवण साची ज़िंदगी दे हयाती, जीवण आपणे नाल मिलाईआ। शरअ दी मेट सर्ब गुस्ताख़ी, तूं बख्शणहार इक अख्वाईआ। मुरीद मुर्शद सारे मंगण मुआफ़ी, बहिलोल दा मकबरा आपणी ख़ाहिश सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा धरनी अन्दर कर तलाशी, सत्त ज़िमीं असमान चौदां तबकां फोल फुलाईआ। तेरा खेल अल्ला मुआशी, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ। मैं तेरा सेवक चेरी दासी, नानक सरगुण निरगुण आया चाँईं चाँईंआ। मेरा लेखा तेरे कोल भविक्ख्त वाकी, शब्द संदेशे विच दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा पूरा करना बाकी, बकायदा आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा सतिगुर नानक तेरा शब्द सतिगुरु योद्धा मर्दाना मर्द, मद्दद दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी बेनन्ती मंज़ूर दरगाह साची अर्ज़, आरज़ू तेरे नाल रखाईआ। सदी चौधवीं हज़रत मुहम्मद दी पूरी होवे ग़रज़, ग़रज़ सब दी वेख वखाईआ। बेऐब बेपरवाह आपणा खेल करे असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। झट मर्दाने नूं उठी दर्द, दुखी हो के हाल सुणाईआ। इक मुरीद ने नानक तपे दे अग्गे रखी करद, ख़ुशीआं नाल हथ्थ फड़ाईआ। नानक हस्स के किहा एह करद नहीं हरि गोबिन्द दी बणेगी खड़ग, खण्डा गोबिन्द सिँघ रूप वटाईआ। जो लेखा लिख्या विच पुराण गरड़, तिस दा लहिणा पूर कराईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना लेखा जाणे गोर मरड़, मकबरयां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा खेल वखाईआ। छुरी किहा सतिगुर नानक मैं तेरे आ गई विच पंजे, पंजां तों खहिड़ा देणा छुडाईआ। ना हरख रहे ना सोग रहे ना रंजे, रंजश पिछली दे गंवाईआ। मेरा संग रहे नाल किसे ना गंजे, साबत सूरत मेरा मेला देणा मिलाईआ। एह दुनियादार अक्ल बुद्धी दे अंधे, तेरी सार कोए ना पाईआ। बाहरों दिसण पंजां ततां कलबूती बन्दे, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। तूं आयों दजला दे कन्ढ्ढे, दजला दा जल तेरा चरण छोह के आपणी ख़ुशी बणाईआ। पर इक

गल दस्स जिस शरअ दी वंडण वंडे, हिस्से मज़्हबां वाले पाईआ। उस दा समां केहड़ी धार लँघे, मैनूं दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर नानक किहा ओह मेरा साहिब श्री भगवाना, परवरदिग़ार बेपरवाहीआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी बदल दए ज़माना, ज़िमीं ज़मा वेख वखाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश असमाना, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। ओह कदे ना होए बेगाना, सांझा पीर गुणी गहीर इक्को नज़री आईआ। सति सच सति धर्म उस दा निशाना, मेरा सतिनाम सति दी दए गवाहीआ। झट सतिगुर नानक करद उत्ते आपणे हथ्थ नाल सत्त रंग दा बध्धा गाना, मौला मौली गंढ पवाईआ। ओह वेखे खेल विच जहाना, नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक चौदां तबक ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान निरगुण निरवैर निरँकार वेख वखाईआ। जिस दे चरण झुकदे सीता रामा, कोटन कृष्ण कान्हा, संग पैग़म्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। ओह मेरा ज़रूर सुणे पैग़ामा, पैग़म्बरां दा पैग़म्बर अमाम इक्को नूर अलाहीआ। जिस दा शब्द कलमा वज्जे इक दमामा, दो जहानां करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर नानक किहा परवरदिग़ार करे मेहरवानी, मकबरयां वाल्यो दयां जणाईआ। ओह जल्वागर नुरानी, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दा तत वजूद नहीं जिस्मानी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड ना कोए वंडाईआ। उहदा खेल बाहर ज़िमीं असमानी, अन्त कहिण कोए ना आईआ। जिस वेले कूड़ कुड़यार अन्त चढ़ी तुग्यानी, सदी चौधवीं वहिण वहाईआ। ओह वेखणहारा पैग़म्बरां दी कुरबानी, रसूलां हक कलमा करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गाना कहे मैनूं कहिंदे कच्चा तन्द, करद नाल बंधाईआ। मेरा साहिब सदा बख्शंद, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जिस निशान बणाया तारा चन्द, चन्द सितार तिस नूं सीस निवाईआ। उहदा अन्त खेल होणा पुरी अनन्द, अनन्द आपणा इक प्रगटाईआ। जगत जहान दी मंज़ल लँघ, पुरख अकाल दा हुक्म सुणाईआ। शरअ दी रहे कोए ना वंड, इक्को रूप ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा खेल होणा विच ब्रह्मण्ड, ज़िमीं असमानां कार भुगताईआ। जिस नूं झुकणे करीर जंड, बनास्पती सीस निवाईआ। ओह नौ खण्ड पृथ्मी मारे पन्ध, सतिगुर शब्द रूप बदलाईआ। जिस ने हुक्मी हुक्म कराउणा जंग, जंगल जूहां रोवण मारन धाहींआ। नौवां देशां पहलों लेखा करे अरंभ, शरअ शुरू वाली वखाईआ। साडी सत्तां दी इक्ट्ठी कर के गंढ, नानक ने इक्को तन्द बंधाईआ। अन्त पावे ज़रूर ठण्ड, सांतक सति सति वरताईआ। जगत मेटे अंधेर पाखण्ड, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर नानक लिख्या भविक्ख्त लेख, ज़िमीं असमानां विच लिखाईआ। जिस नूं लभ्भे ना कोए कतेब, कुतबख़ाना ना कोए वड्याईआ। जिस विच दीन दुनी दा फरेब, चारे फरिश्ते जबराईल मेकाईल अजराईल असराफ़ील सारे बन्द कराईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे अरब दे देश, अरब खरबां तों बाहर आपणी कार भुगताईआ। कलयुग चार कुण्ट दा तक्के कलेश, कैलाश उत्ते शंकर वेख वखाईआ। उहदा दो जहानां इक प्रदेश, प्रदेशी बणे धुरदरगाहीआ। उहदा संग दस दशमेश, जो जन्म मरन विच कदे ना आईआ। रंग कहिण नाल करद असीं नानक तपे दी दरगाह विच होईए पेश, पेशीनगोई पिछली नाल मिलाईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल दा हुक्म रहिणा हमेश, हम साजण इक्को नज़री आईआ। उस दे चरण कँवल विषयां तों बाहर विशेष, उतम श्रेष्ट इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक चढ़ाईआ। बहिलोल दी कहे कबर, काअब्यां रही सुणाईआ। थोड़्हा सारे करो सबर, बेसबरी विच ना रोवो मारो धाहींआ। वेखो खेल धुर अमाम करे ज़बर, ज़ाबर इक अख्वाईआ। जिस ने सारी मानव ज़ाती मनुक्खता दा इक बनाउणा टब्बर, इन्सान इन्सानां विच मिलाईआ। उस दी एह पहली ख़बर, बेख़बरां देणा सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे वसे उपर अम्बर, धरनी धरत उहो भज्जे वाहो दाहीआ। ओह गम्भीर गहर गवर, बेनज़ीर इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं सब दी पूरी करे सधर, सदमे वाला रहिण कोए ना पाईआ। ओह इनकलाबी बेमुहताज़ी सच्चा करे अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। शरअ नाल शरीअत शरीअत नाल शरअ देवे बदल, शहिनशाह शाह पातशाह पुरख अकाल परवरदिग़ार सांझा यार आपणा हुक्म वरताईआ। छुरी कहे छुरी शरअ वाली जगत जहान होणे कत्ल, कातिल मक्तूल समझ कोए ना पाईआ। नानक दा घर मुक्दस बैतल, जिथ्थे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी दा वेखे पतण, पाटल गोबिन्द सतिगुर शब्द वड वड्याईआ।

फुल्ल कहिण असीं आए उस विच कब्रिस्तान, जिथ्थे मुरदे मुरीद दोवें राह तकाईआ। मुर्शद मुरशद देवे दान, मुशर्दां आपणा रंग रंगाईआ। नानक गृह पुरख अकाल दर होवे परवान, परम पुरख आपणी गंढ पवाईआ। धरनी उत्ते धरती उत्ते धवल उत्ते सदा कायम रहे निशान, ज़िमीं असमान दोवें वेख वखाईआ। सच दी शरअ ते सच दा ईमान, सच दा धर्म

सति पुरख दा इक्को नज़री आईआ। जिस दा नाम जिस दा कलमा जिस दा सिफ्तां वाली कलाम, कायनात जिस दे ढोले गाईआ। उसे दे मज़्हब ते उसे दा इस्लाम, उसे दी रईयत उसे दे करन ध्यान, इक बिन दूजा वाहिद अवर ना कोए अख्वाईआ। ओह ज़रूर कलयुग मेटे अंधेरी शाम, शमां नूर जोत करे रुशनाईआ। जिथ्थे नानक बहिलोल कोल कीता बिश्रराम, बिस्तरा माटी ख़ाक उत्ते विछाईआ। ओह हरफ़ हरूफ़ ओह जिस दा अजे तक्क मिल्या नहीं कोई तरजमान, तरजमा कर ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नानक (फ़रमान) मुतलाए वलज़विल कलमा ज़ू जूए वज़ाह तामोज़ू अज़ू नूरे नवा गमलसे चश्मेननो तलिवाज़वी जोज़मे नानके तवल रबाबे मृदंग शबू जआशते नफ़ी ज़वाह।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ ईराक दे बग़दाद शहर तों बाहर
पिण्ड मुसाहिब फ़रात दे कन्ढ्ढे ख़ून कढ्ढण समें

फ़रात कहे मेरी लग्गी रही सुरती, बिना सोच तों सोच विच समाईआ। जिस वेले मैं आवाज़ सुणी शब्द धार गोबिन्द गुर दी, मेरे अन्दर आई चाँईं चाँईंआ। ओह खेल छडण वाली अनन्द पुर दी, पुरी अनन्द दए गवाहीआ। जिस इशारा कीता नाल फ़ुरती, फ़ुरन्यां तों बाहर सुणाईआ। मेरा मालक लेखा जाणे अरबी इराना तुरकी, दो जहानां आपणा खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं जिस वेले होण लग्गी मुरदी, मुरीद मुर्शद सारे राह तकाईआ। जेहड़ी गुरमुख धार मेरी सरसे विच रुड़्हदी, एह चार यारी दा लेखा दए चुकाईआ। मेरे महबूब शरअ मुकाउणी शरीणी शकर गुड़ दी, चावल चा नाल वरताईआ। मैनूं भरोसा गल्ल अजे नहीं भुलदी, फ़रात कहे मैं सच दयां सुणाईआ। हुण खेल वेखणी मालक कुल दी, जिस नूं सजदे पैग़म्बर करन थांउँ थाँईंआ। जिस आसा पूरी करनी ऐली वाले दुलदुल दी, ढाल आपणा रंग रंगाईआ। एथे वड्याई नहीं किसे सिफ्त बुल्ल्ह दी, बुल्ल्ही चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फ़रात कहे मैं वेख्या ओह अगम्मी दरसा, जिस दी दीद नूर अलाहीआ। मेरे वल गोबिन्द इशारा कीता सी उत्ते सरसा, वैहंदे वहिण वेख वखाईआ। हुक्म दिता जिस वेले सदी चौधवीं तेरा इक तिन्न नौ दा आवे बरसा, बरसी परवरदिग़ार आप मनाईआ। ओह धरनी उत्ते आवे उतों अर्शा, फ़र्श ख़ाकी सोभा पाईआ। जिस वेले दीन मज़्हब होया सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जगत जिज्ञासू होए मरदा, पार किनार ना कोए लँघाईआ। ओह लेखा जाणे हज़रत

मुहम्मद वाले घर दा, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। जो मैनूं इशारे नाल सद्ददा, संदेशा रिहा सुणाईआ। अन्त तेरे विच फ़राता ख़ून वेखणा वगदा, वैहंदे वहिण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। फ़रात कहे मैनूं नापया बिना फ़ीता, पैमाइश सबद वाली कराईआ। गोबिन्द आपणी छाती उत्ते मारीआं तिन्न लीकां, तिन्नां लोकां दा लेख चुकाईआ। हस्स के किहा तेरे विच साहिब हक तौफ़ीका, तेरी बेपरवाहीआ। हुण सरसे दा वहिण फेर फ़रात कहे मेरीआं तेरीआं उडीकां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। झट चौदां तबकां निकलीआं चीकां, कूक कूक सुणाईआ। हाए ओह किते करन ना आए पूरीआं मुहम्मद वालीआं वसीहतां, वसीह हो के आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा लेखा बाहर मन्दिर मसीतां, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। फ़रात कहे जिस वेले मेरी निगाह सरसे उत्ते जांदी, मैं रो रो दयां दुहाईआ। पोह महीना ठक्का वगे आंधी, जल धार रही ठराईआ। जिस दे कन्ढ्ढे माता गुजरी शब्द इहो गांदी, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। नाले विच सुट्टी इक परांदी, सहिज नाल लमकाईआ। कसम खाधी इक्को तेरे नाँ दी, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। गोबिन्द मेरी मुहब्बत छुटी माँ दी, ममता रही ना राईआ। गोबिन्द हस्स के किहा कलयुग अन्तिम बुद्धी होणी काँ दी, काग वांग कुरलाईआ। निगाह मार उम्मत वाली थाँ दी, फ़रात कन्ढ्ढे अक्ख उठाईआ। जिथ्थे सहायता करनी नहीं किसे बांह दी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। उथे वड्याई होणी पुरख अकाल फेर वाहवा दी, इक कलमा अलाह सारे गाईआ। रुत सुहञ्जणी होणी बेपरवाह दी, मेरे गुरमुखां नाल मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फ़रात कहे उस दिन मेरे विच आया तुफ़ान, उपर आपणा रंग रंगाईआ। मेरे अन्दर आया ज्ञान, समझ दिती बदलाईआ। शब्द सुणया फ़रमान, कलमा अगम्म अथाहीआ। कमलया तेरे दवारे सब दा महबूब आउणा बण महिमान, सदी चौधवीं अन्त वजे वधाईआ। तेरे कन्ढ्ढे तेरे देश दा होवे पीण खाण, जगत रस ना कोए बणाईआ। फेर लहिणा देणा पैणा जेहड़ा सरसे युद्ध होया घमसाण, घुंमण घेरी रही सुणाईआ। तेरे कन्ढ्ढे साबत रहिणा नहीं किसे ईमान, अमन विच नज़र कोए ना आईआ। सारे होवण परेशान, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। फ़रात कहे मैं सुणया बिना कान, संदेशा इक अलाहीआ। मैं वेखदा रिहा कदों आवे मेरा सुल्तान, मैनूं सुत्तयां लए जगाईआ। मैं बाल बाला नादान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं सेवक बणां ग़ुलाम, जन भगतां सीस निवाईआ। जिन्हां आपणे ख़ून दा मेरे उत्ते दिता दान, दानशमंदी नाल आपणा आप ल्या बचाईआ। मेरी सिफ्त करन वाली नहीं ज़बान, बेज़बान हो के दयां

सुणाईआ। मुरशदो मुरीदो मुरीदो मुरशदो इक इक दा करो ध्यान, इक इक विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर लेखा आप बणाईआ। ढाल कहे मैं जगत ख़ून दी भुक्खी, भुक्खी ना कोए रजाईआ। मैं फिरां विच अरब दे दुखी, ऐली दए गवाहीआ। मैं खा के रोटी रुक्खी, आपणा झट लँघाईआ। जगत जहान रही लुकी, आपणा सीस ना बाहर कढ्ढाईआ। जिस वेले शरअ सुणी दो तुकी, मेरे अन्तर लई अंगड़ाईआ। हुण दीनां मज़्हबां दी औध रही मुकी, आयू उमर ना कोए वधाईआ। दुनिया कायनात सृष्ट सबाई सुत्ती, सुत्तयां ना कोए उठाईआ। अणगिणतां विच्चों हरिजन भगत इक मुट्ठी, जो मुट्ठी ख़ाक फ़रात दी झोली पाईआ। जिन्हां दे ख़ून दी धार जल धार नालों उच्ची, उच्च अगम्म नाल मिल के वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। फ़रात कहे मेरा चरण कँवल कदमां विच सजदा, सिर इक निवाईआ। मैं शुक्रिए वाला दिहाढ़ा समझां अज्ज दा, जिस आजिज़ नूं दर्शन मिल्या चाँईं चाँईंआ। मैं अग्गे पिच्छे भज्जदा, भज्जा वाहो दाहीआ। मैं ख़ादम उसे रब्ब दा, जो रब्बे रहीम नूर अलाहीआ। उस दे चरणां विच फब्बदा, सोहणा रंग बणाईआ। जो मालक होणा जग दा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल मेरा नाता बज्झदा, जोड़ लैणा जुड़ाईआ। जगत जहान वेख्यो तपया अग्ग दा, मेरा पाणी वहिण शांत ना कोए कराईआ। मैं हुक्म मन्नां उस सूरे सरबग दा, जो शहिनशाह शाह पातशाहीआ। मेरा लेखा पूरा होया जुग चौकड़ी हज्ज दा, हज़रत हज़ूर मिल्या अमाम नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए आपणे सबब्ब दा, सबब्बी मेरे उत्ते तरस कमाईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ हज़रत अबास दी मुक्दस जग्हा ते
करबले इराक दे बग़दाद शहर तों बाद

करबला कहे वाहिदे ख़ुदा, रबे आलमीन नूर अलाहीआ। जिस तों सारे होए फ़िदा, उस दी याद विच आपणा रंग रंगाईआ। ओह महबूब दिल रुबा, मुहब्बत दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दे अग्गे सारे करदे दुआ, सजदे विच सीस झुकाईआ। ओह मकबरयां वेखे थांउँ थाँ, जग्हा बजग्हा खोज खुजाईआ। अलहिमज़ जकवज़ही जूने मज़हू लाविजक महबूबे ख़ुदा परवरदिग़ारे नूर अलाहीआ। चश्मे दनिश वहीज़ा बहिशत असलामे इस्म मज़ही मखलूक ख़ालक ख़लक इक अख्वाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कलमा हक ईमान, कायनात सच सुणाईआ। सब दा वाहिद इक अमाम, अलाह अलाह बेपरवाहीआ। जिस दे पैग़म्बर रसूल बणे बनाम, संदेसा दरगाह साची मुकामे हक हक हक सुणाईआ। ओह नूरे बेनज़ीर वाहिद इक यक, यके बाद दीगरे रसूलाइलाहा मुहम्मद दए वड्याईआ। शाहे शवश फ़र्शे अर्श चौदां तबक तबीब बेनज़ीर नूरे नूर ज़हूरे अलाह आलमीन इक अख्वाईआ। तलवलज़ही ज़ाकू ज़मही सजदा कदमेबोशी चश्मे नूर शाहे शहिनशाह सुल्ताने पिसर मदर बेऐब परवरदिग़ार सांझा यार एका एक इकल्ला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हक दा मालक ख़लक दा ख़ालक ख़ादम अज़ीज़ वेखणहारा चार कुण्ट आपणी मेहरे नज़र नज़र इक उठाईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ इराक दे बग़दाद शहर तों बाहर
करबले दरवाज़ाए किबला अमाम हुसैन अली दी दरगाह ते

वाहिद अलाह यक अबादत यामबीन याआमीन नूर नूर अलाहीआ। ख़ुदाए महिस हुसैन कबूल होई शहादत, शरअ शरीअत रंग रंगाईआ। जिस दी दीन इस्लाम करे ज़िआरत, ज़िआरतगाह ख़लक ख़ुदाईआ। उस दी ख़ाहिश तमन्ना इक न्यामत, अन्त आशा गया रखाईआ। मेरा महबूब मुहब्बत वाला सही सलामत, फ़रमाबरदार हो के जिस दी सेव कमाईआ। ओह अमामा अमाम लेखा जाणे अन्त क्यामत, सदी चौधवीं आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा रहीम रहमान इक अख्वाईआ। हुसैन वज़ीउल मज़स नूरे चश्मे चश मख़लूके ख़लक वाहिदे अज़क अल्ला अलाह मुहम्मदे रसूल इलल्लाह पैगामे वही जबराईल फुनफ सही शहादत हुसैन अबादत ऐन जिस दी दरगाह मुकामे हक हकीकत विच कायम क्यामगाह बेपरवाह नूर अलाह वाहिदे ख़ुदा कदीमें कुदरत कादरे रहीम रहमत विच वेख वखाईआ। हुसैने ख़ून शरअ दा मज़मून उम्मती कानूंन कायदा बाकायदा बिस्मिल बिस्मिला अलाह कहि के कदम बोसी आपणा सिर सर सयदे विच झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुरशदे मुरीद दरसे दीद हज़रत मुहम्मदे तबलीक इस्मे आज़म हज़ारा ए दरूद हज़ूर इक अलाह अलाहीआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ इराक दे बग़दाद शहर तों बाहर नज़फ दरबार ऐली दे मकबरे ते

मुकदसे ख़ाक ज़मीने नज़र नूर ज़हूर ज़ैबो अज़ा, मेहरवाने रहिनुमा हकीकते हक ज़दहिजा वलज़ी शबाबे अबाब वहनीई दस्ते दना नूरे वज़ हाज़र हज़ूर इक्को नूर नूरी अलाह मुहम्मदे रसूल रसूललिला अलाह इक्को नज़री आईआ। रसूले मुहम्मदे रफ़ीक हज़रत अली अलाह महबूब विच समाईआ। जिस दी याद याददाशत विच अजीब हज़रत नूर आदम साचा संग रखाईआ। जिस दा नूरे ज़हूर हूबहू मंज़ल मकसूद, मुकामे हक हकीकत बेपरवाहीआ। शहादत दिती कूफा विच वजूद, मकबरा ज़िमीं असमान दोवे रंग रंगाईआ। हज़रते अली अवी उला नूरे चश्म चज़ी बेनज़ीर लिवहज़ा वाहिदे ख़ुदा दस्ते दुआ कदम बोसी सजदा ए रहिनुमा मख़लूके ख़ालक वाहिदे परवरदिग़ार ज़मलहू तानीजा जगत सितार सत्हा निशान नज़री आईआ। मकबरा ऐली अल्ला शहादत अबादत क्यादत सदाकत अजीबो अजब मुकदसे ख़ाक ज़मीने नज़ब नूर ज़हूर ज़ेबो अज़ां मेहरवाने रहिनुमा हकीकते हक जद हिज़ां वनज़ी शबाबे अबाब वतने ही दस्ते दुआ नूरे नवज़ हाज़र हज़ूर इक्को नूर नूरी अलाह मुहम्मदे रसूल रूसल इलल्लाह इक्को नज़री आईआ।

१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ सीरीआ देस तेलकोटचक तों कमिशली दे रस्ते विच खेतां विच
अबदुल करीम दे खरबूजे भेंटा करन ते

धुर दा हुक्म हुक्म इक रहीम, रहमत सच कमाईआ। जिस दा खेल आलीशान अज़ीम, ऐली शहादत दए गवाहीआ। जिस दी याद पुराणी कदीम, कुदरत दा मालक वेख वखाईआ। जिस खण्डा खड़ग तलवार चलाई ओह अबदुल करीम, कर्म कांड तों लेखा ल्या कढ्ढाईआ। सजदयां विच झुकया ऐली कर रिहा सी तनज़ीम, तालीम मुहम्मद वाली अपणाईआ। पलक विच अन्तर होया गमगीन, ग़मी विच भुल्लया नूर अलाहीआ। उसे वेले वार होया डिग्गा उत्ते ज़मीन, ज़ामन नज़र कोए ना आईआ। मुक्खों किहा यामबीन, अल्ला तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ऐली माटी ख़ाक कीता क्याम, वस्त्र सेज सुहाईआ। वक्त ना सुबह ना शाम, शमस आपणा नूर चमकाईआ। हुक्म संदेसा सुणया पैग़ाम, पैग़म्बरां दे पैग़म्बर दिता दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं आवे वाली दो जहान, अमाम अमामां फेरा पाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा चुकाए आण, पूरब पूरा दए कराईआ। जो दरगाह होए परवान, परवाने आपणे नाल रखाईआ। अन्तर तेरे निगाहबान, बिन निगाह तों वेख वखाईआ। फेर याद आई मुज़ीद

कुरान, कुरान कुराह वेख वखाईआ। हज़रत ऐली अल्ला नूं दिता ब्यान, आह आपणी दिती सुणाईआ। मेरी मुहब्बत दा मुहब्बत विच देणा दान, दानशमंदी तेरे अग्गे रखाईआ। एह कूफे लै के आया सी ख़रबूज्जयां भार महान, आपणा वेस वटाईआ। नव जोबन भेव पा रकान, कसम कुरान वाली खाईआ। धुर हुक्म होया कायनात दीन दुनी शैतान, शबो रोज़ शांत ना कोए कराईआ। मैं तेरे ईमान दा कायम रखा ईमान, अमल आपणे विच रखाईआ। तेरी आशा तेरी ख़ाहिशा इस दे ख़रबूजे तरबूज जरूर करां परवान, आपणा रस चखाईआ। शाम विच्चों बनाम फेर फड़ां आण, निशकाम आपणा खेल खिलाईआ। उथे तलवार दा ला निशान, लिख के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निशाना आवां बणाईआ। फेर सतिजुग होवे प्रधान, जिस वेले सब ने मन्नणी इक्को आण, मक्का मदीना सारे सीस झुकाण, कूफा नज़फ करे ध्यान, करबला इक्को सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा पूरा करे पूरब लेख महान, जगत लिख्त संग ना कोए रखाईआ।

१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ तुरकी इंसतमबोल शहर रात नूं
आटोमुबाइल दफ़तर दे अग्गे ताज पहन के

सोलह भाद्रों कहे धुर दा शब्द अगम्मा ढोल, हरि कलमा एका एक दिता वजाईआ। सच दवार दा पर्दा खोल्ह, अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता वखाईआ। उठो वेखो नैण तक्को वस्त रही किसे ना कोल, सति सच बैठा मुख छुपाईआ। झट हज़रत मूसा बिन रसना प्या बोल, अनबोलत आवाज़ सुणाईआ। तूं मालक मेरा मेरे विच रिहा मौल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपणे जलवे वाला तक्क अगम्मा कौल, इकरार इक्को नज़री आईआ। ईसा कहे निगाह मार लै उपर धौल, ईमान सच ना कोए कमाईआ। मैं बैठा तक्कदा रिहा अडोल, तेरे नूर विच समाईआ। तेरी ख़लकत होई अनभोल, अभुल्ल आपणा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साडा लहिणा देणा पूरा कर इंसतमबोल, पूरब लेखा रहे ना राईआ। सोलह भाद्रों कहे सदी चौधवीं आई मारदी हाकां, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। वेखो खेल उस ख़ुदा का, जो ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जिस दा हज़रत मुहम्मद निक्का जेहा काका, मुहम्मद रसूल नाम वड्याईआ। ओह चल्ल आया इत्फिाका, इत्फिाकीआ आपणा हुक्म वरताईआ। जिस मेरा शरअ नाल जोड़या नाता, तअल्लुक दिता बणाईआ। जिस नूं हिन्दू कहिंदे पुरख बिधाता, मुस्लिम अल्ला कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं साहिब दा हुक्म मन्ना, मनसा मन ना कोए रखाईआ। मेरा निशान तारा चन्ना, तुरकीआ दए गवाहीआ। इंसतमबोल हद्द बन्नां, मुहम्मद अक्ख गया उठाईआ। एह खेल श्री भगवंना, करता करे नूर अलाहीआ। जिस लेखे लाउणा गोबिन्द वाला कन्ना, सुनहरी आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मेला लए मिलाईआ। पैग़म्बर कहिण साडा इस्म इस्लाम, आज़म सीस निवाईआ। सुणया अगम्मा कलाम, कलमा धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं अन्त विगड़या इंतज़ाम, बन्दोबस्त ना कोए रखाईआ। शरअ शरअ होई ग़ुलाम, शरीअत भेव ना कोए उठाईआ। साचा कलमा ना सके कोई पहचान, बेपहचान होई लोकाईआ। लेखा पूरा करे नौजवान, मर्द मर्दाना अगम्म अथाहीआ। जिस गोबिन्द कराया इक ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिथ्थे ईसा मूसा मुहम्मद तिन्ने मिल जाण, उहला पर्दा दयां चुकाईआ। सदी चौधवीं होवे खेल महान, महिमा कोई कथ ना सके राईआ। पैग़म्बर सारे सुणन कलाम, कल्मयां बाहर जणाईआ। उथे लेखे लग्गण तारा चन्द निशान, निशान गोली वाला रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे तक्क ज़िमीं असमान, इस्म धुर दा वेख वखाईआ। मुहम्मद झट बोलया बिना ज़बान, कलमा इक दृढ़ाईआ। की ओह नूर अलाही इक अमाम, अमलां तों रहित बेपरवाहीआ। जिस गोबिन्द दा कन्ना लेखे लाया आण, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। उस नूं झुकदे सूर्या भान, निव निव सीस निवाईआ। उहदा लहिणा देणा कुछ लेखा नाल चीन जापान, पूरब पर्दा लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। मुहम्मद कहे याकूविस्ता अलबहू मज़नू लमहा याउसते वलहू तामीने ज़वीह अज़ीमे यसूह तकशा मसीह मूज़े मुसाह मुहम्मदे दवा दलवीज़े उज़जूउ मोज़ीना वज़े इसतमबोल कुजै नुज़े नुखद बिखतो ज़वद चीने ज़लू जलविज़ हा मौज़ूनो वज़िस खूना विज़ा याविल वलज़ज़ली तानूज़ा ममम मादिल वाहुल कोमज़े यसवशी पल अफज़ा हम ज़ालूल ज़ज़म चो वलल अज़हम इवज़ी मूसा मुलाहल ईस ज़हुला मुहम्मद रूसलइलल्लाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। गोबिन्द कन्ना कहे मैं आया गोबिन्द धार, चौदां सौ तीह दए गवाहीआ। मैं कलयुग अन्त सब दी वेखणी बहार, फुल फुलवाड़ी दीन मज़्हब कायनात महकाईआ। लेखा तक्कणा हज़रत ईसा मूसा रसूल मुहम्मद यार, यराना यार वाला खोज ख़ुजाईआ। मैं करदा रिहा जिस दी इंतज़ार, आप आपणी अक्ख उठाईआ। कवण वेला सांझा आवे परवरदिग़ार, जल्वागर नूर अलाहीआ। जो लेखा लहिणा सब दा पूरा करे उधार, अग्गे

आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। कन्ना कहे मैं कन्ना कायनात, गोबिन्द धार मिली वड्याईआ। मैनूं लिख्या नहीं कायनात कानी किसे काग़ज़ात, बण गए समझ कोए ना पाईआ। गोबिन्द दी उँगल सच दी धार बण दवात, प्रेम रस नाल लिखाईआ। नाले सुण अगम्मी आवाज़, ख़ुशी लई बणाईआ। पुरख अकाल खोल्हया राज़, राज़क रिज़क रहीम आप दृढ़ाईआ। ओह वेख पैग़म्बरां दा आगाज़, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। जिस वेले माण रिहा ना रोज़ा नमाज़, सजदा हक ना कोए कराईआ। धर्म रिहा ना किसे समाज, सिँघ सिख नज़र कोए ना आईआ। मन कल्पणा होवे राज, रईयत भज्जे वाहो दाहीआ। उस वेले अवतार पैग़म्बर गुरुआं तों मंगांगा जवाब, जवाब तल्बी करां थांउँ थाँईंआ। निरगुण धार आपणी साजणा साज, साजण हो के वेख वखाईआ। जिथ्थे हज़रत मुहम्मद ईसा मूसा दी आशा वाली आवाज़, ख़ाहिश तिन्नां मेल मिलाईआ। तेरा उथे हद्द बन्ना बणावां आप, कन्ना कर्म कांड तों बाहर लगाईआ। जिस नूं सारयां मन्नणा बाप, पिता पुरख अकाल कहि के सीस निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरा जपणा जाप, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल मेरी इक्को आसा, आशा दयां जणाईआ। मैं लेखे लाई गुर तेग़ बहादर वाली लाशा, सीस धड़ तेरे भेंट कराईआ। उस ने अन्तिम इक्को रखी ख़ाहिशा, उँगली समुन्दरां पार उठाईआ। औरंगे, टोपी वाले आउंदे जो मेरा देण साथा, सगला संग बणाईआ। ख़ुशी विच नाले तेरी गाई गाथा, तुध बिन अन्त होए ना कोए सहाईआ। मेरे मेहरवान मैं तेरा सुत गुरु तेग़ बहादर दा काका, जगत जन्म देण वाली गुज़री माईआ। पर मैनूं तेरा अगला दिसदा ख़ाका, सोहणा नकशा सोभा पाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं होए अंधेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं सब दीआं लेखे लावण आएं पेशीनगोईआं वालीआं गाथा, अवतार पैग़म्बर गुरुआं लहिणा दएं चुकाईआ। मेरा तेरे नाल होवे साथा, जोत शब्द धार मिल के वज्जे वधाईआ। सम्बल होवे वासा, सच स्वामी तेरा रंग रंगाईआ। मैं तेरे चरण कँवल करां अरदासा, बेनन्ती इक्को वार सुणाईआ। मैनूं तेरे उत्ते भरवासा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरे साहिब पुरख अकाल दीन दयाल मैं सदा तेरा मन्ना आखा, तूं मेरा इक्को अक्खर आपणी भेंटा लैणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तूं दस्स आपणी सलाह, मशवरे नाल जणाईआ। गोबिन्द किहा पहलों मेरा आप बण गवाह, शहादत इक भुगताईआ। पुरख अकाल शब्दी शब्द कीती हां, हां हां विच मिलाईआ। गोबिन्द हस्स के ताली दिती ला, दो हथ्थां ताल बणाईआ। मेरे पुरख अकाल

जिस वेले कलयुग अन्तिम जावे आ, आप आपणा फेरा पाईआ। गोबिन्द शब्द बणाउणा मलाह, बेड़ा साचा कंध टिकाईआ। ख्वाजा जिस नूं सीस दए झुका, इन्द्र निउँ निउँ लागे पाईंआ। सदी चौधवीं जिस दा तक्के राह, मुहम्मद आशा जोड़ जुड़ाईआ। ईसा जिस दा ल्या साह, साह साह विच समाईआ। हज़रत मूसा जिस नूं किहा ख़ुदा, ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। तूं सब दा स्वामी बेपरवाह, प्रभू तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्को बचन मैं दयां सुणा, निव निव सीस झुकाईआ। मेरा कन्ना गोबिन्द कहे तेग़ बहादर आशा लंडन विच देणा पहुंचा, इंगलिशतान पूरब लहिणा झोली पाईआ। फेर सारयां पैग़म्बरां दी पूरी करीं दुआ, मंज़ूरी आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। कन्ना कहे मैं सुणया गोबिन्द शब्द अपार, जो अपरम्पर दिता दृढ़ाईआ। मैं हो के बहि गया तैयार, त्रैगुण तों बाहर डेरा लाईआ। करदा रिहा इंतज़ार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पुछदा रिहा वारो वार, हज़रत मुहम्मद मूसा ईसा मुहम्मद रसूल आवाज़ सुणाईआ। मैनूं करनी विच करदे रिहो ख़बरदार, बेख़बरी विच रहिण कोए ना पाईआ। जिस वेले कलि कल्की लए अवतार, निहकलंका वेस वटाईआ। अमाम अमामा आवे सच्ची सरकार, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे उधार, कर्ज़ा मकरूज़ रहिण कोए ना पाईआ। मेरी उस दे चरण कँवल निमस्कार, मैं निव निव लागां पाईंआ। इंसतमबोल तों जिस वेले होणा बाहर, चलणा चाँईं चाँईंआ। इक सौ इक मील तारा चन्द झुलाउणा निशान, निशाना सब दा वेख वखाईआ। कन्ना कहे मैं वी वेखां उस समें दा हाल, हालत मेरी मेरा साहिब लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सारा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। इंसतमबोल कहे मेरी बोली अर्ज़ जुरद जिव नी याकूअस सुच्ची, सच दयां जणाईआ। मैनूं हज़रत मूसा कोहतूर उतों वेख्या गर्दन कर के उच्ची, आपणी अक्ख उठाईआ। हज़रत ईसा हथ्थ लाया मुच्छी, मुच्छां नाल छुहाईआ। जिस वेले गल फाँसी रस्सी टुट्टी, टुट्टी वेख वखाईआ। मुहम्मद पुकार के बाहर किहा वजूद बुती, बुतखान्यां बाहर सुणाईआ। सदी चौधवीं दरोही उम्मत जाणी लुट्टी, लुटेरा बणे बेपरवाहीआ। धुर फ़रमान होया चौदां तबक रहे ना लुकी, पर्दा ओहला दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। इंसतमबोल कहे मेरा मालक मलविज़ हाह ज़लबू अलवा यकबी नलज़ू ज़ीना असत कूज़े मशिल चश्मी नावू तमबेज़ी ताखतुमा सखमे वहा वनाह ज़ूए वज़ी जाए ज़ऊ यसूह वलज़ मुमबा दड़मफले ज़ावहुला मुसतबी महल्ल महुमबा ज़ाहमलीया कौज़िववहौला लाविल ज़विल ज़ावौदा तूला अलहमबा काज़िल महौ ज़ाविल अलगला लगौ गोबिन्दे तकज़वला नूरे वसहा मारवला जां वलवा ज़ा वलवा नूरे अलाह वी रा।

१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ तुरकी दे इंसतमबोल शहर तों
इक सौ इक मील बाहर चिकलुक पिण्ड तों बाहर

सदी चौधवीं कहे सुण वे तारा चन्ना, चन्न चन्ना दयां जणाईआ। साडा आ गया नेड़े हद्द बन्नां, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। मैनूं नज़री आउंदा गोबिन्द वाला कन्ना, जो भज्जे वाहो दाहीआ। जिस जगत जहान तक्कणा अन्न्हा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। करे खेल श्री भगवाना, कुदरत कादर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। तारा चन्न कहिण असीं कर लईए सलाम, बिस्मिला कहि के सीस निवाईआ। ऐ मालक सानूं करीं ना किते नीलाम, बोली जगत वाली दवाईआ। असीं सुणी तेरी कलाम, कलमा तेरी सिफ्त सलाहीआ। तेरे हथ्थ सब दा अंजाम, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पैग़म्बर सजदे करन तमाम, तमा लालच मज़्हब वाली रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लहिणा लहिणे पाईआ। तारा चन्न कहे मैं सजदा कीता इक ज़ीरो इक, जगत फासला मीलां वंड वंडाईआ। मेरा सीना फटया हिक्क, नेत्र रहे कुरलाईआ। मेरे महबूब मेरा लेखा आपणे नाल लैणा लिख, दूसर संग ना कोए बणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जितने गृह तेरे सारे सिख, दिवस रात तेरी सेव कमाईआ। मुहम्मद दा पूरा करना भविख, पेशीनगोई धुर दी वेख वखाईआ। अग्गे आपणे नाम कलमे दी मारनी हिट्ट, हुक्म धुर दा इक दृढ़ाईआ। ईसा कढ्ढी खलोता चिट, चिट्टे उत्ते काला देणा पाईआ। तेरा हुक्म सदा अमिट, मेट सके कोए ना राईआ। तेरे दरे दरबार जावां टिक, तारा चन्न वास्ता पाईआ। सदी चौधवीं संग मुहम्मद फेर करे कोए ना रिट, रिटन लेखा सब दा देणा मुकाईआ। तेरी दीन दुनी तेरा इस्लाम पए कलमे वाले पिट, पटीशन अवर ना कोए जणाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर तेरी दरगाह होणा सिट, सटैंड ऐंड दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। तारा चन्न कहे साडी मारनिन्ग गुड, गौड सीस निवाईआ। असीं सड़ना नहीं किसे वुड, लकड़ी तन ना कोए रखाईआ। भुक्ख प्यास नहीं किसे फ़ूड, फ़ाइर अग्नी संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे सीस निवाईआ। तारा चन्न कहे सदी चौधवीं आह वेख लै आपणा किनारा, कीने अज़ी इज़हा ध्यान लगाईआ। जिथ्थे शरअ दा अख़ीरी इशारा, आशा मुहम्मद दए गवाहीआ। इस तों अग्गे मुसलसल ईसा दा नज़ारा, ईश्वर आपणा रंग रंगाईआ। जो सरगुण निरगुण धार आया दुबारा, कलि कल्की फेरा पाईआ। जिस दी शब्द शब्द अख़बारा, दो जहानां करे रुशनाईआ।

ओह सब दा मालक ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मैं धूढ़ी लावां ख़ाक, टिक्के ख़ुशी वाले रमाईआ। अन्त जोड़ के दोवें हाथ, सीस देवां झुकाईआ। तूं साहिब पुरख समराथ, दाता इक अख्वाईआ। जेहड़े हरि भगत तेरे साथ, अन्तष्करन सब दा वेख वखाईआ। तेरे प्यार दा पूरन करन वाक, वाकिफ़कार दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। मैं लहिणा देणा जाणां दिवस रात, खोजां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। तारा चन्न कहिण असीं झुले सच सची दरगाह, दरगाह सच मिली सरनाईआ। मुकामे हक हक गवाह, सुध इक्को नज़री आईआ। साडा सजदा सजदे विच दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मालक ख़ालक वाहिद इक ख़ुदा, ख़िदमतगार तेरा नज़री आईआ। तैनूं ख़ुशीआं विच करीए अलविदा, नेत्र मुहब्बत नीर वहाईआ। तेरे चरण कँवल मुहम्मद दी आशा दा मुद्दा, ख़ाहिश पिछली वेख वखाईआ। कबीर ने इशारा दिता उत्ते वसुधा, सचखण्ड विच्चों अक्ख उठाईआ। शमस तबरेज़ ने किहा मेरा पीर उच्चा, जो मालक नूर अलाहीआ। तेग़ बहादर इक्ट्ठा कर के प्यार ग़ुस्सा, दोवें धारा वेख वखाईआ। जिस वेले कलयुग पैंडा मुका, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। उस वेले हुक्म होणा दो तुका, तूं मेरा मैं तेरा नाम जणाईआ। सदी चौधवीं चन्द सितार सीस होणा झुका, गोबिन्द सतिगुर शब्द दए गवाहीआ। पूरन सतिगुर परम पुरख पूरन होणा पिता, पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब आया मेरे कन्ढ्ढे, तुरकी धार दए गवाहीआ। मेरा सीना करे ठण्डे, ठण्डक इक वरताईआ। धुर दा कलमा धुर हुक्म विच वंडे, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुखां दे घर घर दे खा के गंढे, गंढां सब दीआं रिहा खुल्हाईआ। मेरे देश दे तारा निशान दे वेखे झण्डे, तारा निशान धुर दा नाल झुलाईआ। एह खेल पुराणा नानक दस्सया जिस वेले सुत्ता हेठां जंडे, साया सर्प मुख उत्ते कराईआ। उस वेले अन्तर धार सफ़र चढ़या सी लम्बे, थान इहो नज़री आईआ। लखां जिमीं असमान कम्बे, थरथराहट विच कुरलाईआ। हरि बिन वक्त कोए ना संभे, सम्बल बैठा नूर अलाहीआ। फेर खेल तक्के अचंभे, जोती जाता डगमगाईआ। दीन दुनी दे भाग दिसण मंदे, कूड़ कुड़यारे कलयुग नाल वज्जी वधाईआ। झट शब्द सुणया सब दे लेखे मुकणे नाल सोहँ खण्डे, जगत खड़ग ना कोए चमकाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे पीरां दयां पीरा अमीरां दिआ अमीरा, लातस्वीरा

की तेरी सेव कमाईआ। तेरा नूर अनमुलड़ा हीरा, हीरे रत्न जवाहर माणक मोती की तेरे चरण टिकाईआ। मैनूं लेखा दिस प्या रवीदास वाले कसीरा, जो साडे देस आउण लग्गयां समुंद सागर विच रखाईआ। मैनूं नज़री आया तेरा नीला चीरा, चीरे वाल्या तेरी बेपरवाहीआ। मेरी बेनन्ती सब दी बदल जाईं तकदीरा, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जेहड़े आसा रख के बैठे तेरे फ़कीरा, फ़िकर विच उहनां मिलणा चाँईं चाँईंआ। तूं मालक गहर गम्भीरा, गवर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सच तेरी वड्याईआ। तारा चन्न कहे असीं झुल्ले तेरे हुक्म, हुक्मी हुक्म वरताईआ। दीन दुनी ताअसीर बदल दे तुख्म, तामस तृष्ना दे गंवाईआ। तूं नूर अलाही चश्मे चश्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। तेरी याद विच आपणी फ़रयाद विच मुहम्मद दी दाद विच शहादत दे गए हुसैन हसन, ऐली आलीज़ाह तेरे चरणां सीस निवाईआ। मैं ज़रूर चाहुंदी जन भगत तेरे नाल मूल ना रुस्सण, रुस्सयां लैणा मनाईआ। जिस नूं ज़िमीं असमान झुकण, लोक परलोक भज्जण वाहो दाहीआ। ओह मेरा साहिब रुकन, रुख़सत करां चाँईं चाँईंआ। तारा चन्न कहे सदी चौधवीं साडा निशाना लग्गा टुट्टण, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। सच प्रकाश लग्गा फुट्टण, पौह फुटी नूर अलाहीआ। आपणे हुक्म नाल सब दा सब कुछ आया लुट्टण, लुटेरा वेखण कोए ना पाईआ। तूं आपणा लहिंगा संभाल सलवार सुथ्थण, पल्लू गंढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं तारा चन्न तिन्ने मिल के रहे आख, आख़र सीस निवाईआ। परवरदिग़ार करना मुआफ़, बन्दे निवाज़ तेरी शरनाईआ। असीं सदा तेरे दास, गुस्ताख़ी साडे अन्दर रहे ना राईआ। ख़ुशीआं विच ख़ुशी देणी वसीहत तेरे पास, पासा बदल कदे ना जाईआ। मकबरे विच तक्के मुहम्मद दी लाश, लशकर रोवण मारन धाहींआ। तेरा नूर होवे प्रकाश, प्रकाश्त ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर अमाम साडा पूरा करना विश्वास, विशा इक्को नज़री आईआ।