पुस्तकालयभाग २३

१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ फ़रांस दी राजधानी पैरिस तों बाहर दरया दे कन्ढ्ढे ते

सतारां भाद्रों कहे मैं पढ़ीआं अगम्मी अख़बारां, परचे नारद रिहा वखाईआ। ख्वाजे खिजर किहा सलाम दुआ चार यारां, मुहम्मद सदी चौधवीं संग सीस निवाईआ। नूर नुराना तक्कया ज़हूर ज़हूरी ज़ाहरा, ज़ाहिद मुजाहिद बेपरवाहीआ। जिस दा आदि अन्त ना कोए किनारा, किशती नईया नौका दो जहान रिहा चलाईआ। हज़रत दाऊद दा इशारा, जीभ दन्दां

हेठ दबाईआ। मेरा मबी अल्ला हक प्यारा, परवरदिग़ार अगम्म अथाहीआ। सदी चौधवीं बीसवीं नाल दए उधारा, मसीह नैण मूंध रिहा सुणाईआ। मूसे मुशकणीआं विच किहा आए दुबारा, दुहरी आपणी कल वरताईआ। बलि इशारा दिता बावन नर निरँकारा, नरायण धुरदरगाहीआ। शुकर प्रहोत वखाया अखाड़ा, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। ओह तक्क बलगारीआ बग़लगीर होवे यारा, सनफ़ी सोभा पाईआ। जिस नूं अन्त सूफ़ीआं किहा आवे विच संसारा, जगत रसना नाल सलाहीआ। झट नारद खल्हो के मारे ललकारा, कूक कूक सुणाईआ। की बावन तूं आवें आपणी धारा, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। बावन धरती उत्ते लेख लिख्या मैं मेरा नूर आवे चव्हीआं अवतारा, चार बीसा चौबीसा आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे मैं वेखे मुहम्मद यार चार संग, हद्द हदूद फोल फुलाईआ। ईसा मंगां रिहा मंग, इंसतमबोल दए गवाहीआ। इक सौ इक मील चढ़या रंग, तारा चन्द निशान सुहाईआ। जिस वेले हद्द बलगारीआ आया लँघ, लहिणा पिछला रिहा चुकाईआ। एथों दा दीवान हुन्दा सी तुलीआ चन्द, बलि दवारे सोभा पाईआ। जिस दा लेखा विच पुराण सुकंद, ईकासी हज़ार सलोक देण गवाहीआ। नारद कहे मैं हैरान हो गया हैरानी विच होया दंग, परेशानी विच बोदी रिहा हिलाईआ। की खेल सूरा सरबंग, हरि करता रिहा वखाईआ। जुग जुग दी पिछली वंड, पूरब आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बलगारीआ कहे मैं दस्सां आपणी कहाणी, कहावत विच सुणाईआ। मेरी धार ज़िमीं मेरा नूर असमानी, मिल के वज्जे वधाईआ। मेरा तत नहीं जिस्मानी, ज़मीर जगत ना कोए रखाईआ। जिस वेले बलि दवार अश्वमेध यग्ग पक्का पकवानी, पक्का कच्चा सोभा पाईआ। मेरी धरती विच्चों गया सी फल नाँ निधानी, जिस दा खट्टा मिट्ठा रस वखाईआ। उस फल विच्चों बावन दी भेंटा कीता बलि किहा खाह मेरी महिमानी, आपणे मुख लगाईआ। बावन किहा मैं नहीं खाणा अन्न पीणा नहीं पाणी, रसना रस ना कोए बणाईआ। उठ वेख तैनूं सुणावां भविक्ख्त बाणी, बाण अणयाला इक चलाईआ। जिस वेले शहिनशाह शाह आवे सुल्तानी, पातशाह बेपरवाहीआ। उस वेले एह जूह होणी बेगानी, फल भेंट ना कोए कराईआ। उस वक्त ओह खेल करे महानी, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। झट बावन दो जहानां ल्या तक्क, सभा बलि वाली वेख वखाईआ। फेर तक्कया किस दा हक, हकीकत खोज खुजाईआ। उधरों दासी आई नट्ठ, गोली भज्जी चाँईं चाँईंआ। छोटे बच्चे कीता हठ, रस मैनूं दे खवाईआ। उधरों आ गया योद्धा नायू इक समरठ,

बलख नगरी सोभा पाईआ। इक रिषी आ गया प्रेम दी लाउंदा रट, रसना ढोला गाईआ। अमरजीत सिँघ उसे रिषी दा रूप सच, सच सच रंग रंगाईआ। समरठ कपूर सिँघ जन्म आया पलट, पलटा चौथे जुग खाईआ। दासी तृप्त होई वस, नन्न्हा बच्चा जुगिन्दर वज्जी वधाईआ। दर्शन सिँघ राजे बलि दा सी समस, समस्या सारी हल्ल कराईआ। नाज़र सिँघ इस जन्म दा लहिणा गुरदयाल सिँघ दे मिल्या विच्चों हट्ट, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। दविन्दर बृद्ध अवस्था बावन दरस पाया सी हस्स, दूर दुराडी सीस निवाईआ। उस इशारा कीता अक्ख, अक्खीआं तों परे बेपरवाहीआ। तेरा मेला कलयुग नाल पुरख समरथ, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। नारद कहे मैं पहलों ना मन्नया सच, सच दयां सुणाईआ। मैं चार जुग भज्जा नट्ठा बच बच, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। सदी चौधवीं हुण ख़ुशीआं विच रिहा हस्स, हस्स के दयां सुणाईआ। जिस कलयुग मेटणा अंधेरा मस, निरगुण नूर चन्द करे रुशनाईआ। सतारां भाद्रों आपणा आप रत, रंगण रंगत वाली चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा मेल लए मिलाईआ।

अठारां भाद्रों कहे मेरी अक्ख खुल्ही, ख़ालक ख़लक दिती वड्याईआ। मैं जस गा ना सक्या बुल्ल्हीं, सिफ्तां सिफ्त ना कोए वड्याईआ। मैनूं याद आया बलगारीआ छड्डया युगोसलावीआ वेख्या जिथ्थे शा ज़ीन त्रसिंदी रिषी दी सी कुल्ली, बुलगरेड जगत वज्जे वधाईआ। उस दी याद अगम्मी सदा सुल्हकुली, कुल मालक वेख वखाईआ। बलि दवारे एथों लै के गया सी नौ दाणे जगत मक्की भुन्नी, चक्की संग ना कोए रखाईआ। प्रभ नूं याद करदा सी वार रोज़ उन्नी, इक नौ संग रखाईआ। तेरा शब्द धार सदा धुनी, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा साचा वर, सच रिहा समझाईआ। रिषी गया बलि दवार, भुन्नया अनाज भेंट चढ़ाईआ। हस्स के किहा आह लओ मेरी सरकार, सच भण्डारे विच टिकाईआ। उधरों नारद आ गया दन्दीआं रिहा वखाल, हस्स के रिहा जणाईआ। मूर्खा जे एडी दूरों घाली घाल, की अश्वमेध यग्ग विच रिहा पाईआ। रिषी किहा सुण मेरा हाल, हालत सारी दयां दृढ़ाईआ। ओह वेख कलयुग अन्त सब दे सिर ते कूकदा काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। जगत सहारा अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं ने तक्कणा ढाल, खण्डा खड़ग तीर कमाना संग रखाईआ। मैं उस वक्त दी कर रिहा संभाल, जिस वेले सम्बल आवे मेरा माहीआ। बेशक मैं नौ दाणे ल्आया बण कंगाल, दूरों पन्ध मुकाईआ। मेरी बेनन्ती इक्को इक

सवाल, सवाली हो के दयां सुणाईआ। मैं बणन आया दलाल, दलाली प्रेम वाली वखाईआ। जिस वेले दीन दुनी विच हक ना रिहा हलाल, हरामखोर होए लोकाईआ। अवतारां रहे ना कोए जलाल, पैग़म्बरां नूर ना कोए रुशनाईआ। गुरुआं वज्जे कोए ना ताल, शब्द करे ना कोए शनवाईआ। उस वेले आवे मेरा महबूब मेहरवान, भेखाधारी आपणा भेस वटाईआ। जिस दा ना कोए गृह मन्दिर मकान, सच घर वसे चाँईं चाँईंआ। मेरी भूमिका वेखे अस्थान, निगाह निगाह विच्चों टिकाईआ। मेरा लहिणा करे परवान, परवाना आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। योगोसलावीआ कहे मेरा पहला नाम सी योग, रिषी रखेश मिली वड्याईआ। सलावीआ सर्ब व्यापी नाल होया मेल संजोग, इक उस ने आपणा अंक दिता बणाईआ। जेहड़ा याद करदा सी रोज़, इक नौ वंड वंडाईआ। धरती उत्ते करदा सी चोज, मेरे अन्तर फिरे चाँईं चाँईंआ। इक दिन बैठा विच विजोग, मुस्कराहट ना कोए सुहाईआ। मैं निउँ के किहा की तक्कें मातलोक, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। रिषी दस्सया इक सलोक, सहिज नाल सुणाईआ। मैं तक्कां उस मालक दी मौज, जो मौजूद हर घट थाँईंआ। जिस दा भाणा सके कोई ना रोक, दो जहानां सीस निवाईआ। उहदा वेस अनेका कोटी कोट, कोटन कोटां रहिण कोए ना पाईआ। ओह कलयुग अन्त तेरा वेखे हरख सोग, चिन्ता चिखा ग़म मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मैनूं दसदे रहे योगी रिषी, रिश्ता प्रभ दे नाल रखाईआ। सच प्यार दे विच विकी, कीमत आपणी ना कोए रखाईआ। आपणी आशा रखी निक्की, वड्डी वड ना कोए वड्याईआ। धुर दा साहिब जिस दी धार सदा तिक्खी, दो जहानां खोज खुजाईआ। ओह ज़रूर तेरे पूरबले जन्म कर्म दी वेखे चिट्ठी, वरका वरक्यां विच्चों उठाईआ। धरनी कहे मैं चरणां उत्ते जावां लिटी, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ।

वीह भाद्रों कहे नारद लेख वेख जिस जिस, सज्जणा कुछ मैनूं दे समझाईआ। नारद कहे मैनूं आह रिहा दिस, दिशा आपणी ध्यान लगाईआ। जिस वेले मसीह जन्मयां मरीआ नूं आई निच्छ, छिक्क मार के नक्क ल्या चढ़ाईआ। फिर हथ्थ पाया पत्थर रोड़े इट्ट, पाहन नाल छुहाईआ। फिर बाल तक्कया बिट बिट, निगाह निगाह नाल रलाईआ। झट अन्दर वज्जी सिक, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। तेरे पुत्त दा जेहड़ा पित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। लेखा लहिणा देवे दुनिया

विच, विचला भेव खुल्हाईआ। पर याद कर ओह ज़रूर चरण छुहाए विच सविस, जिस नूं सविटज़रलैंड कहि के सारे गाईआ। तैनूं किसे मिसिज़ कहिणा किसे मिस, मुसलसल भेव ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे मैं इशारा तक्कया मरीअम, मरीअम समझ कोए ना आईआ। ना ख़ुशी ना कोई ग़म, ग़मी ख़ुशी ना कोए वंड वंडाईआ। फेर मैं शब्द धार हो के इशारा दिता जिस दा अन्त इक्को होणा धर्म, मसीह आपणे रंग रंगाईआ। ओह मेहरवान आपणा करे कर्म, कर्म कांड तों लेखा दए चुकाईआ। ज़रूर आपणा छुहाए चरण, कँवल कँवल दए वड्याईआ। नारद कहे मैं वी उसे दी लग्गा शरन, शरन इक्को इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। वीह भाद्रों कहे मैं आया फ़रसिस, फ़रांस मेरी दए गवाहीआ। बलि दा राजदूत एथे हुन्दा सी जिस दा नाम दित, मीना जिस दी जन्म वाली माईआ। क्यांतू हुन्दा सी पित बुखारे तो नौ मील चढ़दी दिश, जिस दी नगरी वज्जे वधाईआ। ओह सदा प्रभ नूं रखदा सी चित, अट्ठे पहर इक्को रंग रंगाईआ। आत्म धार बणया हित, हितकारी हो के सीस झुकाईआ। मन वासना रखी जित्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। इक दिन नूर दरसाया अबिनाशी अचुत, अचुत आपणी दया कमाईआ। हस्स के किहा मेरे नाम दा पी रस, जिस धाम नूं कलयुग अन्तिम पैरस कहे लोकाईआ। उस वक्त कुलीआं विच रिहा सी वस, बुल्ल्हीआं विच प्रभ दा ढोला गाईआ। ख़ुशीआं नाल आशा रखी नौवां दवारयां तों बाहर जावां नट्ठ, अट्ठां ततां देणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल किहा कलयुग अन्त हो प्रगट, प्रगणा तेरा वेख वखाईआ। मेरी धार आत्म परमात्म फेर रूप होणगे अठ, दस्स मिल के वज्जे वधाईआ। शब्दी धार करे इकथ्थ, महिमा कथ ना सके ना कथी जाईआ। जिस ने जगत वाला छत्र धारी बण चलाउणा नहीं रथ, हुक्म हुक्म विच मनाईआ। खण्डा शस्त्र तीर कमान नहीं फड़ना हथ्थ, ख़ाली हथ्थीं पूरब लहिणे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दा लेखा जाणे अलख, लखण विच लिखण विच सिक्खण विच समझ किसे ना आईआ।

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ फ़रांस दी राजधानी पैरस विच नोटी डैम चर्च वेख के दरया दे कन्ढ्ढे ते

डैनको डैनम मिल्या हथ्थ, हथेली हथेली नाल छुहाईआ। अन्तर निकाब जाए लथ, पर्दा रहे ना राईआ। मसीह

दा मालक नज़र आए आए समरथ, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दा यसूह गाया जस, जस सिफ्तां विच वड्याईआ। उस दी महिमा शब्द अकथ, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। अन्तिम पूरी करे अस, वींहवी सदी दए गवाहीआ। दरगाह साची आया नस्स, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। पैरस खेल करे अकथ, चराग़ाहां चर्च रूप बदलाईआ। दीन दुनी मेटे वट्ट, हद्द बन्न्हा रहे ना राईआ। इक्को नाम संदेसा सब दे अन्दर देवे घत्त, मानव आपणा भेव चुकाईआ। जो निरगुण धार आया वत, वतन वेखे बेपरवाहीआ। जिस दे लेखे लग्गी करिसतीअन रत, रती रत रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। चर्च कहे साडे अन्दर आई ख़ुशहाली, बहु ख़ुशी रंग रंगाईआ। उस नूर दी चढ़ी लाली, जिस नूर पैग़म्बरां दिती रुशनाईआ। जिस दे पिच्छे मसीह ने घालण घाली, फाँसी गल विच लटकाईआ। होया अन्त अन्त सवाली, ख़ाली हथ्थ हथ्थ वखाईआ। सदी वीहवीं होवे रैण अंधेरी काली, कला आपणी लैणी वरताईआ। जगत जहान वेखणा जगत दे माली, मालक आपणा फेरा पाईआ। धर्म रहिणा नहीं किसे डाली, दीन मज़्हब रोवण मारन धाहींआ। अवतार पैग़म्बर गुर सके ना कोए संभाली, सम्बल आउणा चाँईं चाँईंआ। जलधारा तेरा चरण चुम्मे हाली, हालत सब दी दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। भाद्रों कहे मैं उन्नी उनीसा, उनीसवीं सदी ध्यान लगाईआ। मेरा कौल इकरार बीसा, बीसवीं वज्जे वधाईआ। हज़रत मसीह यसूह जिस दीआं कीतीआं उडीकां, दोवें हथ्थ ख़ाली आप वखाईआ। ओह आवे शहिनशाह रफीका, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उस दा साथी गनसनी जिस दा किसे नाल नहीं शरीका, नौ साल मसीह संग निभाईआ। इक दिन हस्स के किहा सच दस्स सची केहड़ी प्रीता, की चरण तेरी शरनाईआ। मसीह किहा मेरा वसीह मालक अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले अन्तिम कल तपया अंगीठा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। ओह सब दीआं मनसां पूरीआं करे उम्मीदां, तृष्ना जगत खोज खुजाईआ। तेरीआं पुरीआं करे रीझां, दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। हुण तेरीआं लम्मीआं गिटयां तांईं कमीज़ां, फेर जन्म दए बदलाईआ। पैरिस विच करे तस्दीकां, शहादत शब्द वाली भुगताईआ। सीन जिस दा पहला नाँ हम हमीदा, हम साजण खोज खुजाईआ। जिस दा अगला हुक्म पशीदा, उत्तर पश्चिम दक्खण पहाड़ आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पैरिस कहे एथे रिषीआं पीता रस, सतिजुग दए गवाहीआ। जिन्हां मन कल्पणा कीती वस, वास्ता प्रभ दे नाल रखाईआ। इशारा दे के गए दस्स, बलि दवारे हथ्थ उठाईआ। कलयुग अन्त ज़रूर आवे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ।

जो दीन दुनी करे इक्ट्ठ, एका रंग रंगे ख़लक ख़ुदाईआ। योद्धा सूरबीर शब्द बणाए समरठ, हुक्म आपणा इक वरताईआ। जिहदी सिफ्त गाई अवतार पैग़म्बरां गुरुआं रसना रठ, नाम नामा जगत शनवाईआ। ओह सब दे लहिणे देणे पिछले वेखे कढ्ढ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सम्बल दा मालक संभल के आवे नट्ठ, सम्बल आपणा कदम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। हथ्थ कहे मैं जिस दे नाल लग्गा, लग मात्र दिती बदलाईआ। उहदा थोड़्हा जीवण अग्गा, बहुती वंड ना कोए वंडाईआ। मेल होवे उपर शाह रगा, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। एह सी गाॅड दी जग्हा, धाम धर्म धार वखाईआ। जिथ्थे इक सौ इक साल पिच्छों ज़रूर भगत भगवान दा बणेगा अड्डा, अड्डी चोटी तक्क सारे सीस निवाईआ। शब्द संदेशा हुक्म धार दा पट्टा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जगत दवार भगत भण्डार दा खुल्ल्हे हट्टा, भगतां दी भगती दए गवाहीआ। जिस लहिणे पिच्छे लहिणेदार आया नट्ठा, भज्जया वाहो दाहीआ। ओस दा इक्को नाम ते इक्को टप्पा, सोहँ ढोला सब दी करे अगंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। पैरिस कहे मेरे प्रेम दी वैहंदी धार, वहि वहि दरसाईआ। मैं वेख्या जीवण सर्ब संसार, मानव ज़ाती खोज खुजाईआ। प्रभ नाल रिहा ना किसे प्यार, प्रीती जगत वाली हंढाईआ। जिस दा हज़रत ईसा ख़िदमतगार, सलीव गल गया लटकाईआ। उनीसा बीसा कर के इंतज़ार, अन्तिम सब नूं गया समझाईआ। ओह आवे शाह सिक्दार, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस ने मेरे पूरे होण नहीं देणे सम्मत दो हज़ार, दूए दा सिफ़रा बैठा राह तकाईआ धुर दे शब्द दा होवे कलाकार, कल आपणी इक वरताईआ। चारों कुण्ट वेखे वेखणहार, पावे सार थांउँ थाँईंआ। जन भगत सुहेले दए उधार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पैरिस कहे मैं ओस परम पुरख दी प्रीती विच बलिहार, जो प्रीतम हो के मिले चाँईं चाँईंआ। वैहंदे वहिणां पावे सार, जल धारा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच नाल सच सति नाल सति देवण आया अधार, सति दा आपणा रंग रंगाईआ।