पुस्तकालयभाग २३

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ फ़रांस तों फैरी विच कैले तों डोवर जांदयां होइआं

जोत निराकार पूरन। शब्द शब्द दी धार पूरन। विष्न ब्रह्मा शिव साकार पूरन। त्रैगुण माया तत विचार पूरन। तत पंज तत ते आर तैयार पूरन। लख चुरासी खेल करतार पूरन। आत्म परमात्म अधार पूरन। पारब्रह्म ब्रह्म शृंगार पूरन।

ईश जीव जीव ईश खेल मेहरवान पूरन। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार पूरन। आदि शक्ति शक्त दी धार सवै शक्ती सर्ब सुधार पूरन। अनक कोट अनन्त कल नाम निधान नौजवान पूरन। पातशाह शाह शहिनशाह दो जहान पूरन। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड ज़िमीं असमान सूर्या चन्द पूरन। गगन गगनंतर निधान मन्त्र खेल निरन्तर अन्तर विचार पूरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी सच सच धार पूरन। सचखण्ड दा सच सरूप सच्चा, पूरन पूरन प्रभ समाया आप पूरन। थिर घर दा थिर दरबार सच्चा, जोत निरँकार बणाया आप पूरन। मुकामे हक दा हक दर दरगाह साचा, घाड़त घड़ी घड़त घड़ाया पूरन। शब्द शहिनशाह बेमुकाम लापता, पतिपरमेश्वर नूर सुबान पूरन। आदि मध अन्त सुमीप रत्ता, साकारा सविन सितार पूरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मन्त्र सुणनहार सच्चा साकार पूरन। पवण पौण पाणी, जल धार पूरन। नाम शब्द बाणी, कलमा कायनात पूरन। लेखा वेद शास्त्र अक्खर पुराणी, परम पुरख दा नूर चमत्कार पूरन। निरगुण सरगुण धार रसना कथा कहाणी, कथ कथी दा खेल महान पूरन। राउ रंक राज राजान राणी, शाह कंगाल अमीर हकीर फ़कीर पूरन। जुग चौकड़ी चार दी चार खाणी, खाणी ख़ाहिश विचार दी धार पूरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच सच हुक्मरान पूरन। सच हुक्म हुक्म तामील करदा, ताबयादारी दा ताबयादार पूरन। शब्द धार अगम्म हुक्म हरि दा, आदि अन्त जुगा जुगन्त समझणहार इक साकार पूरन। निर्भय भाउ विच जिस सब डरदा, सो साहिब सुल्ताना सुल्तान पूरन। आदि जुगादि जो घाड़न घड़दा, घड़न भन्न्हणहार परम पुरख दी धार पूरन। जगत जहान दोहरी मंज़ल जो निरवैर हो के फड़दा, चार कुण्ट दा चराग़ाहां दा धर्म दा धर्म पूरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जोत दी धार जोत दा रूप इक्को, इक्को जोत ते इक अकाल पूरन। शब्द दा खेल ते शब्द विचार ते शब्द दा सार पूरन। करनी करता कुदरत करतार इक्को, करनहार वेखे विगसे सृष्ट दृष्ट दी सार पूरन। आदि अन्त जुगा जुगन्त दा प्यार इक्को, प्रीतम प्रीआ प्यार मुहब्बत दी धार पूरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। शब्द धार पूरन। शब्द सार पूरन शब्द करतार पूरन। शब्द अधार पूरन। शब्द शृंगार पूरन। शब्द शब्द ख्याल इका, निरगुण धार निराकार साकार विचार पूरन। जिस दी सिक दी सिक हुक्म सरकार सिका, सिक सिक दी सिक विच सदा शुमार पूरन। जिस दा नूर ज़हूर बेनज़ीर अबिनाशी अचुता, चेतन जड़ तों सदा निराहार पूरन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल साचा हरि, सच दा सच इक अख्वाईआ। जोत कहे मैं आदि आदि दी अनादी ब्रह्मादी, मेरी समझ कदे ना आईआ। मेरा हुक्म शब्द लोकमात दा बोध अगाधी, मेरा भेव कहिण ना पाईआ। जिस दी धार सदा सादी, सिद्ध मेरा नाम कराईआ। जिस दी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर लख चुरासी अबादी, आबादकार इक्को मेरा नूर नज़री आईआ। जो संदेसे हुक्म फ़रमान देवे जुग जुगादी, जागरत जगत जुगत नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। जोत कहे मेरा पूरन इष्टा, इष्ट देव अख्वाईआ। मेरा मार्ग सदा वशिष्टा, विशेष आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मेरी अन्त दी इक्को दृष्टा, दृष्टीकोन सके ना कोए समझाईआ। मेरी हरफ़ हरूफ़ लिख़ता, जिस दा लेख समझ किसे ना आईआ। मेरा नूर ज़हूर जग नेत्र ना दिसदा, वेखण विच सके ना कोए समझाईआ। मेरा आदि दा आदि अन्त दा अन्त लेखा इक दा, एकँकार हो के आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी आशा मेरा रूप कदे ना जित्त दा, जित्त हार वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा प्रकाश नहीं कोई तन रित्त दा, नूर नुराना नज़री आईआ। मेरा लेख मेरी किरपा बिना नहीं कोई लिखदा, कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुर गए सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जोत कहे उठ वेख मेरे बालू, बाल्या दयां जणाईआ। ओह लेखा याद कर लै जेहड़ा नानक नाल कालू, कल्मयां तों बाहर पढ़ाईआ। ओह वेला वेख लै जिस वेले गोबिन्द किहा मेरा साहिब सर्ब संभालू, सम्बल विच आ के डेरा लाईआ। ओह लेखा पढ़ लै जिस वेले नानक इशारा कीता लालू, लालन आपणे रंग रंगाईआ। ओह वक्त विचार लै जिस वेले हरिगोबिन्द मारया बालू, भालू खण्डे नाल घाउ कराईआ। ओह वक्त तक्क लै जिस वेले अशट भुजा ते दिता सालू, लाल रंग रंगाईआ। ओह राह जाण लै जिस वेले सीता राम घालदे सी घालू, बणां भज्जण वाहो दाहीआ। ओह वरका पलट लै जिस वेले कृष्ण अर्जन दा बणया श्रद्धालू, श्रद्धा अर्जन दी आपणे विच रखाईआ। ओह अक्खर वेख लै जिस वेले मूसा मूँह विच फड़ के आलू, बिन दन्दां दिता दबाईआ। ओह निगाह मार लै जिस वेले हज़रत ईसा होण लग्गा चालू, नाता जगत वाला तुड़ाईआ। ओह समां तक्क लै जिस वेले मुहम्मद किहा मेरा अलाह होए दयालू, दीन दयाल दया कमाईआ। उठ शब्द ओह दूलया ओह तक्क जिस वेले ब्रह्मा होया सवालू, चारे मुख इक्को नाम ध्याईआ। विष्नूं किहा तेरी किरपा नाल करां सर्ब प्रितपालू, वस्त अमोलक दे वरताईआ। होर तक्क शंकर चरण धूढ़ ला के किहा मैं फल रहिण ना देवां किसे डालू, बिन तेरी किरपा मेरी आस पूर ना कोए कराईआ। सतिगुर शब्द किहा वाह मेरे जोती जाते, वाह मेरे पुरख विधाते, वाह मेरे पित माते, वाह मेरे अगम्मी

नाते, वाह मेरे दो जहानी साके, वाह मेरे लख चुरासी बुत बणाउण वाले ख़ाके, वाह तेरे अगम्मी खेल तमाशे, वाहवा तूंही हर घट अन्दर राचे, वाहवा बेपरवाह हो के नाचे, वाहवा तेरे हुक्म संदेशे साचे, वाहवा इक दास सतिगुर शब्द कहे इक बेनन्ती आखे, बिना अक्खरां तों दयां सुणाईआ। ओह मेरया मेरया शहिनशाह तेरे बिना पत कोई ना राखे, चारे जुग तेरा राह तकाईआ। ओह तक्क गोबिन्द आपणे काके, जिस नूं आपणी गोद टिकाईआ। जिस दे बदले मारनी वाटे, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस दे अमृत पाया बाटे, चरण छोह लगाईआ। ओह अन्तिम तक्के तेरी वाटे, बिन नैणां नैण उठाईआ। की होवे खेल तमाशे, मैनूं दे समझाईआ। सतिगुर शब्द किहा तेरे अग्गे करां अरदासे, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। जोत कहे मैं जाता सब दा, सब कुछ दयां सुणाईआ। मैं लाल लालां मैं लभ्भदा, लालन बेपरवाहीआ। मेरा नूर अगम्मी होवे रब्ब दा, जग वेखण कोए ना पाईआ। मैं लेखा जाणां दो जहानां जग दा, जागरत जोत विच डगमगाईआ। मैं रूप धारां अग्नी अग्ग दा, भस्म करां लोकाईआ। मेरा खेल सूरे सरबग दा, समझ किसे ना आईआ। मैं लम्भया किसे नहीं लभ्भदा, कोटन कोटि अवतार पैग़म्बर गुरु मैनूं लभ्भण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे तूं वड्डा चंगा, चंगी तेरी वड्याईआ। मैं ना जाणां तेरा पैंडा लम्बा, दूर दुराडे मेरे माहीआ। मैं हुक्म विच थर थर कम्बा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। तूं ही मेरी मईआ तूं ही मेरी अंमा, अंमढ़ी कहि के तेरा रस आपणे मुख विच पाईआ। ना मैं माटी ना मैं चम्मा, चम्म दृष्टी ना कोए वखाईआ। ना कोई मेरा हद्द ना कोए मेरा बन्ना, हदूद नज़र कोए ना आईआ। मैं इक्को नूर ते इक्को तेरा चन्ना, मैं लाडला सुत तेरा अख्वाईआ। मैनूं सच दस्स दे मैं तेरे अग्गे वास्ता पावां क्यों गोबिन्द ने लाया कन्ना, जिस नूं कन्नां वाला सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। जोत धार किहा सुण वे लाडले सुत्ता, बिना सुत्तयां दयां जगाईआ। मैनूं ना कोई पर्दा ना कोई ओहला ना कोई लुका, आपणा लेखा दयां वखाईआ। मेरा आदि अन्त जुगां जुगन्त पन्ध कदे ना मुका, मुक्कण विच कदे ना आईआ। तूं सदा मेरे प्यार दीआं गाउंदे रहिणा तुकां, नाम कलमे ढोले गीत संगीत जगत वाले सुणाईआ। सब ने तैथों मेरीआं करदे रहिणा पुछां, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। पर याद कर लै जिस वेले नूर ज़हूर प्रगट होया विच कुशा, कच्छ मच्छ सब दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तेरा लाडला

उह, उहो नज़री आईआ। जो सब दे नालों निरमोह, मुहब्बत तेरे विच टिकाईआ। तुध बिन अवर ना दीसा कोअ, कूक कूक सुणाईआ। मेरे अन्दर तेरी किरपा दी लो, लोयण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं जद सुणां ते नाम संदेशा सो, सो पुरख निरँजण तेरी बेपरवाहीआ। तूं आपे हँ ब्रह्म हो, लख चुरासी विच समाईआ। तूं जद चाहवें मेरी झोली ढोआ देवें मैं दीन दुनी देणा ढो, लोकमात माती विच वरताईआ। जिस नूं कोई ना सके खोह, लुटेरा नज़र कोए ना आईआ। पर याद कर लै आह लेखा तेरा नवां नमाना जो रूप धर ल्या छब्बी पोह, प्रगणा किसे नूं समझ विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे मेरे शब्द कुनिन्दा गुणी गहिन्दा वड मरगिंदा शेर धार अबिनाशी। राज योग धर्म धार दी सार निरँकार जगत खेल बहुभांती। आवत जावत खेल खिलावत निरगुण सरगुण खेल अनूप महाबली बल कमलापाती। देश प्रदेश जहान बेपहचान फिरा नौजवान मर्द मर्दान कोई मेरा लेखा जाणे दिवस ना राती। लोक परलोक हट्ट ब्रह्मण्ड खण्ड सब नूं देवां दाती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक एका इक इक अबिनाशी। सतिगुर शब्द कहे तूं सूरा सरबग तेरा खेल बहु बिध रंगा, तेरा प्रेम रस अनन्दा, तेरा लेखा ज़िमीं असमानां तारा चन्दा, तूं लेखा जाणे लख चुरासी बन्दा, तूं वसे जेरज अंडा, तेरा नाम निधाना बली बलवाना इक्को डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। इक वस्त अमोलक सच दवार एकँकार हरि निरँकार तेरे दर ते मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरा संदेश नर नरेश बिना लेख मैं नव सत वंडां, भज्जां वाहो दाहीआ। पर मैनूं लेखा याद आ गया गोबिन्द वाला तूं पहुंचया उस घाट ते उस कन्ढ्ढा, जिथ्थे समुंद सागर तेरा राह तकाईआ। जिस नूं सन्त मनी सिँघ नौ दिन रातीं रो रो रो के हथ्थ मथ्थे ते रख के कहिंदा रिहा एह तेरीआं डाहढीआं वंडां, वंडण वाले तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पुरख अकाल कहे शब्दी आह मेरे मलाह जगत गवाह जुग आंदा सच सदा हक ख़ुदा तेरा नग़मा नाम संदेशा पैग़ाम हुक्मे बेनाम इस्मे इस्लाम रूहे अज़ाम बुते ख़ाकान अबिनाशी अचुते रहमान सुते नादान लूए लोअ लुकसे मज़ा गाॅड ए गाइड नीज़ो अवस कलमा महू बेइसते तमा हमज़ी नहक गोबिन्दे तफ़क पूरने प्री पज़िज़ते अवी नादे शदाद शब्दे अदा ज़हूरे जवा नूरे चसा कोशे तरसकी पशतहा आर हाखफल महा दस्ता बग़लगीर किंगे किंगज़ शाहे नहन बासन जूआ बेकस सरफ हू चाते ज़गा अकाले अकाल अकाल इक अख्वाईआ। शब्द कहे मेरे मालका मैं की मंगा, मांगत दी आशा की वड्याईआ। मैं किस बिध तेरा दर लँघां, अग्गे हो के सीस निवाईआ। मैं चाहुंदा तेरा नूर नूर दा होवे चन्दा,

चन्द चांदना डगमगाईआ। मैं ज़िमीं असमान तेरा की नूर तक्कां बन्दा, कि बन्दगी विच तेरी वड वड्याईआ। मैं निगाह मारदा मैनूं ना कोई तीर दिसे ना कमान दिसे ना खड़ग ना दिसे खण्डा, शस्त्र हस्त ना कोए उठाईआ। मैनूं इक नज़रे नज़ू आउंदा तेरा नूर जिस विच खेल दिसे अचंभा, अचरज तेरी बेपरवाहीआ। पर इक गल्ल याद जिस वेले चौदां रत्न कढ्ढे जो संदेशा दिता सी परी अरम्बा, गज हुक्म नाल सुणाईआ। ऐराप्त हाथी हलूण के कंधा, हुलारा दिता लगाईआ। ओह धरनी दा आर ते पार तक्क कन्ढ्ढा, जिथ्थे हस्स के किहा फिर के आवे माही जिस नूं फैरी कहे लोकाईआ। ओह पिछला वक्त मेहरवाना तेरी मेहर नाल लँघा, कुछ अगला हुक्म दे समझाईआ। मैं रोज़ तक्कदा साढे तिन्न इंच कन्ना कराया लम्बा, जिस दी पौणा इंच चौड़ाईआ। की इस दे नाल दीन दुनी विच करे जंगा, कि जंगजू बहादर किस नूं दए बणाईआ। पुरख अकाल किहा शब्द दुलारे शांती विच हो ठण्डा, निम्रता विच बेनन्ती दे जणाईआ। आह वेख ओह तक्क एह टुटयां दीआं पावण वाला गंढां, गंढ धुर दा नाम रखाईआ। पिछला समां तक्क जो बीत्या नहीं लम्बा, दमदमा साहिब अक्ख खुल्हाईआ। झट शब्द किहा मैं वेख्या धर्म दी धार इक्को पंजा, पंचम पंचम पंचम सोभा पाईआ। जिस दा लेखा समझ सके नहीं धार कवी बवन्जा, बावन अक्खरी ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे एह कन्ने दा की करना, ओह करनी दे करत्यां दे समझाईआ। इक कन्ने पिच्छे जे सारे जगत नूं प्या मरना, ते कन्ने दी की वड्याईआ। तेरा किहो जेहा घाड़न ते किहो जेहा घड़ना, किहो जेही बणत बणाईआ। दस्स केहड़ी कूट ते केहड़ी मंज़ल चढ़ना, पर्दा दे चुकाईआ। मैं सीस निवावां तेरे चरणां, चरणां विच सीस झुकाईआ। तूं सचखण्ड बैठा रहीं ना मार के धरना, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोत निरँकार किहा शब्दा ओह कर लै चेता, चितमनी रहे ना राईआ। जिस वेले गोबिन्द ने लेख लिख्या बैठा सी विच खेता, महल्ल नज़र कोए ना आईआ। कोल बहाया नहीं कोई बेटी बेटा, लिखारी लेख ना कोए बणाईआ। सारयां गुरसिक्खां नूं किहा मेरे वल्ल सके कोए ना वेखा, वेखण वेखण कोए ना पाईआ। मैं बदलणी दीन दुनी दी रेखा, जिस नूं ·षी मुनी समझे कोए ना राईआ। झगड़ा मेटणा मुलां शेख़ा, काज़ीआं कज़ा दे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जदों मुक्ते तों बाद लाया कन्ना, कन्ने ताड़ी दिती वजाईआ। शुकर किहा किहा धन्न धन्ना, धन्न तेरी वड्याईआ। मैं बचन तेरा मन्ना, मन्न के सीस निवाईआ। तूं प्रीतम मेरे तना,

तन मालक इक अख्वाईआ। तूं मेरा रूप जना, सुनहरी रंग रंगाईआ। मैं वारी तैथों खंन खंना, घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। कन्ने किहा गोबिन्द जिस वेले मेरा लेख लिखणा, मेरा रूप बणाईआ। मैं चाहुंदा उस वेले तेरे कोल प्रेमी होवे कोए ना सिक्खणा, सिख तेरे प्रेम विच ना कोए समाईआ। तूं इक इकल्ले मैनूं रखणा आपणे चितना, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। मैं टकयां विच नहीं विकणा, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां साची बात, कहाणी बेपरवाहीआ। जिस वेले गोबिन्द ने कन्ना लिख्या ते लाई इक कनात, चारों तरफ़ गडाईआ। ना कोई सिख होवे मेरे साथ, संगी संग ना कोए निभाईआ। ना कोई होवे कलम दवात, धुर दे हुक्म नाल लेखा दयां बणाईआ। ना कोई सके इहनूं वाच, वाचक हो के करे ना कोए पढ़ाईआ। उस वेले ना कोई दिवस सी ना रात, सुबह शाम संग ना कोए निभाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाश, नूर नुराना नज़री आईआ। सच संदेशा दिता आख, सहिज नाल सुणाईआ। एहदा लेखा पूरा करना जो मछ गया आख, कछप आपणा ध्यान लगाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी इस दे विच भरी सौगात, सुगंधी धुर दी नाम भराईआ। तेरा खेल होणा फेर विच मात, मातृ भूमी तेरा राह तकाईआ। तूं वसणा वरन गोत बाहर ज़ात, अज़ाती तेरा नूर रुशनाईआ। पूरन जोत तेरा प्रकाश, पूरन पूरन विच समाईआ। तेरा मण्डल तेरी होवे रास, तेरा खेल अगम्म अथाहीआ। तूं फेर फिर के आउणा ओस कन्ढ्ढे घाट, जिस दी घाट सारे गए रखाईआ। पन्ध मेटणा वाट, हथ्थीं मैहंदी लाल रंग रंगाईआ। तैनूं तक्कण पृथ्मी आकाश, दो जहान सीस निवाईआ। पर वक्त याद कर लैणा लेखा लिखणा नहीं किसे उत्ते काग़ज़ात, कानी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे कन्ना बड़ा वड्डा, वड्डयां दी वड वड्याईआ। एह निरगुण धार निशाना गड्डा, सरगुण सके ना कोए उखड़ाईआ। इस ने लहिणा देणा बाकी किसे ना छड्डा, छड दिती कूड़ लोकाईआ। एह लेखा जाणे लख चुरासी हड्डा, तन माटी फोल फुलाईआ। जिस दी समझ सके कोई ना वज्हा, वज़ूहात ना कोए जणाईआ। बौहड़ी दुहाई दरोही सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। बिना प्रभ दी किरपा तों कोई चले ना विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम सारे गावण चाँईं चाँईंआ। निहचल धाम सुहल्ला आवे इकल्ला सच महल्ला सुहञ्जणी होवे जग्हा, थलां तों जलां विच आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं सारयां कहिणा नूरी अल्ला, अल्ला आलमीन बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,

सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कन्ना कहे गोबिन्द ने मैनूं तिन्न वार हथ्थां दे नाल रगड़या, उए मस के दिता वखाईआ। फेर दोहां हथ्थां विच पकड़या, पकड़ के दिता टिकाईआ। फेर पुरख अकाल नाल झगड़या, शब्द शब्द नाल लड़ाईआ। तेरा जहान तेरे नालों विगड़या, की तेरी बेपरवाहीआ। तूं सूरबीर दो जहानां क्यों निगरया, बलहीण आपणा आप कराईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा वेख चढ़या सिख़रया, चोटी अग्नी सब नूं रिहा लाईआ। सुण मेरे यार प्यारे मित्रया, मित्रा दयां सुणाईआ। तेरा मानव दीनां मज़्हबां विच खिलरया, ख़लक दे ख़ालक तेरी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। चन्ना कन्ना कहे मैं बण गया लम्बा चौड़ा, मेरी गोबिन्द वंड वंडाईआ। मेरा लेखा नाल ब्रह्मण गौड़ा, गौड़ी राग दए गवाहीआ। मैं गोबिन्द दे नाल गोबिन्द दे घर प्रगट्या बण के जोड़ा, दोहरा संग बणाईआ। मैनूं अन्त उस दी लोड़ा, जो लोड़ींदा सज्जण इक अख्वाईआ। जिस ने फल वेखणा दीन दुनी दा मिट्ठा कौड़ा, कुड़तण तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। उहदा सस्से वाला होड़ा, हाहे दी टिप्पी दए गवाहीआ। साहिब अग्गे चले किसे ना ज़ोरा, जोरू ज़र रोवन मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। कन्ना कहे मैं गोबिन्द कीती डण्डावत, नमस्ते सीस झुकाईआ। तूं मेरी बणाई बणावट, मेरा रूप प्रगटाईआ। मैनूं रखणा सही सलामत, सद आपणे रंग रंगाईआ। तेरे प्रेम दी मिले न्यामत, अंमिओं रस चुआईआ। गोबिन्द हस्स के किहा मैं तेरी प्रेम दयां ज़मानत, पुरख अकाल तेरा धुर दा माहीआ। तूं सोहणया अजे अणजाणत, भेव समझ सके ना राईआ। ओह माण निमाणयां देवे मानत, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। कन्ना कहे मेरा रूप बणाया सुनहरी, मैनूं सोहणे दिती वड्याईआ। मैनूं तार के चलया विच बेड़े बहिरी, समुंद सागरां पन्ध मुकाईआ। मैनूं तक्कया किसे ना शहरी, शहिनशाह आपणे विच टिकाईआ। पार कन्ढ्ढे मैनूं कढ्ढ के सत्तां गुरमुखां फड़ के प्रभ दे चरणां करना ढेरी, ज़िमीं उत्ते ना कोए छुहाईआ। फेर नौ वेरां निमस्कार करनी इक्को वेरी, वेरवा विच ना कोए रखाईआ। अन्दर आपणे रखणी दलेरी, मनुआ करे ना कोए लड़ाईआ। इहो ख़ाहिश रखी सी हज़रत मुहम्मद दी वछेरी, जो दर्शन पा के सीस निवाईआ। मुहम्मद किहा जिस वेले मेरा अमाम आवे सदी चौधवीं झुली होवे अंधेरी, झक्खड़ जगत वाला नज़री आईआ। ओस तों बिना चौदां तबकां चलाए कोए ना बेड़ी, बेड़े बहि के आपणी कार भुगताईआ। कलयुग जड़ जाए उखेड़ी, उखेड़ा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मैं

लिख्या कन्ना कलम शाही तों बिन, प्रभ दी दया टिकाईआ। उहदा रूप हू बहू इंन, जो सुनहरी तृप्त ल्याई बणाईआ। जिस दा लेखा अगम्मी चिन्न, चन्द सितारे सीस झुकाईआ। ओस दे अंकड़े सके कोई ना गिण, गिणती विच ना कोए समझाईआ। मेरा फासला सके कोई ना मिण, मिणती जगत विच ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं होया अनूप, इक्को विच समाईआ। इक्को शाह ते इक्को भूप, इक्को एकँकार नज़री आईआ। इक्को पिता इक्को पूत, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। इक्को ताणा ते इक्को सूत, इक्को पेटा ते इक्को पावण वाला माहीआ। ओस वेले ना कोई तत वजूद पंज तत भूत, काया कपड़ ना रंग रंगाईआ। ना कोई दिशा ना कोई कूट, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। ना कोई सच ते ना कोई झूठ, कूड़ कुड़यार ना कोए समझाईआ। ओस दा सतिगुर शब्द ते शब्द सतिगुर दा सतिगुर सबूत, बिना सबूत सतिगुर तों पूरन ब्रह्म ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दी ना कोई पूजा ना कोई पूज, पूजण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले मैं कन्ना लाया, ला के दिता जणाईआ। त्रैगुण तों परे धक्कया दूर कराई माया, ममता मोह मिटाईआ। इक्को साहिब स्वामी पुरख अकाला दीन दयाला माही नज़री आया, नज़राना उस दी भेंट कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा बहि के ढोला गाया, गा के दिता सुणाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह तेरा अन्त किसे ना पाया, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। कन्ना कहे जिस वेले मेरी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार दिती वड्याईआ। गोबिन्द दे कोल नहीं कोई साध ते नहीं सी सन्त, गुरमुख संग ना कोए रखाईआ। ना किसे कोल हउँमे ना कोई हंगत, हउँमे गढ़्ह ना कोए जणाईआ। ना कोई ज्ञानी ना कोई पंडत, विद्वान लिखारी भिखारी संग ना कोए बणाईआ। ना दोज़क ना बहिशत ना जन्नत, इक्को सचखण्ड साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कन्ना कहे मैं सुणया कन्नीं, बिन कन्नां कन्न सुणाईआ। मेरा साहिब प्रभू सब दा तनी, तन मालक इक अख्वाईआ। जिस दी धार दीन दुनी बणी, लख चुरासी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओस वेले गोबिन्द शब्द एह उच्चारा, ख़ुशी नाल सुणाईआ। तूं निरँकार निरँकार निरँकारा, निरँकारा निरँकारा निरँकार नज़री आईआ। तूं दूल्हा पित मैं तेरा दुलारा दुलारा दुलारा, दुलारा दुलारा पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। तूं कलि कल्की अवतारा अवतारा अवतारा,

अवतर तेरा नूर अलाहीआ। तूं सम्बल आवें दोबारा दोबारा दोबारा, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। जेहड़ा लेख लिख्या नहीं मेरे बविंजा कवीआं बण लिखारा, ओह तेरे पंज लिखारी पूरा देण कराईआ। ओह मेरा लहिणा रह गया विच सरसा धारा, सरसे दे मालक सब कुछ तेरी भेंट कराईआ। जिस वेले तूं जाएं समुंद सागरां पार करें उतारा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण सारे वेख वखाईआ। वेखीं मेरी आशा विच आशां भरया रह ना जाए लारा, लारे देण वाल्या वायदा पूरा देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। कन्ना कहे मैं कोमल बड़ा मलूक, मैनूं समझ ना सक्या कोए राईआ। मेरी चौदां तबकां तों परे गई कूक, चौधवीं सदी सुणे चाँईं चाँईंआ। मुहम्मद दा मकबरे विच तक्के कलबूत, नूर विच वेख वखाईआ। मूसा कहे ओह मेरा माही मौजूद, चौबीसा आपणे अंग लगाईआ। उस दा सतिगुर शब्द ते शब्द अगम्मा दूत, दो जहानां हुक्म वरताईआ। उस वेले गोबिन्द ने किहा जिस वेले आर तों पार किनारा उतरना मेरे गुरमुखां विच होवेगा सखा सलूक, अग्गे विछोड़ा रहे ना राईआ। पिच्छे कन्ने दा लेखा ते कन्ने वाली दूज, पैरिस दा पार उतारा आपणा रंग रंगाईआ। इंगलैंड विच, धर्म दी लैंड विच, गुरमुखां दे हैंड विच, सच सटैंड करना महफ्ूज़, मुफ्त आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर खेल लैणा वखाईआ। कन्ना कहे औह वेखो नारद आउंदा मारदा थापी, पट रिहा खड़काईआ। मैनूं कहिंदा ओह गोबिन्द दिआ प्रेमीआ तक्क लै गुरबाणी दे हुन्दयां किन्ने वद्ध गए पापी, पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। दुनिया वाले तक्क लै पाठी, पूजा वाली वेख जगत लोकाईआ। जल धारा ठरदे वेख लै राती, वहिणां विच आपणा आप वहाईआ। दीन मज़्हब तक्क लै ज़ाती, झगड़ा थांउँ थाँईंआ। सति दा सच मिले कोए ना साथी, सगला संग ना कोए बणाईआ। ओह वेख खेल पुरख अबिनाशी, की करता कार कमाईआ। जेहड़ी आशा गोबिन्द ने बिना गुरु बणन तों आखी, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। अज्ज तों लेख लिखणा पूरन नूं गुरु कोए ना कहेगा कोई गुरसिख नाल आपणी ज़बान ते कलम दी कलम शाही दवाती, निराकार दा रूप निरँकार पूरन नज़री आईआ। गुरु एस दी राह तक्कण ते बणदे रहे दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। जेहड़ी कथा कहाणी गोली जुगिन्दर ने मूँहों आखी, ओह वक्त नाल शहादत दए भुगताईआ। पूरन परमेश्वर पूरन सति सतिगुरु, पूरन गुरु नहीं जो जगत वाली बणाए साखी, पूजा पाठ कर के माला मणके फेर के आपणा साहिब मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कन्ना कहे मैं गोबिन्द अग्गे रखया आपणा फ़ुरना, फ़ुरन्यां तों बाहर सुणाईआ। दस्स केहड़े मार्ग तुरना, की तुरीआ तों परे चढ़ाईआ। केहड़ी दिशा

मुड़ना, मोड़ के दे वखाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा सोहणया तूं इक इक नाल जुड़ना, जोड़ी जगत देणी तजाईआ। जिस वेले जगत जहान दा बेड़ा रुड़्हना, बेड़े उत्ते बहि के बेड़े दा मालक तेरा बेड़ा बन्ने दए लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ इंगलैंड डोबर तों निकल के सत्त कु मील ते
लंडन जांदयां रस्ते विच

कन्ना कहे वेख विष्न ब्रह्मा, शिव ध्यान लगाईआ। धरनी दा उतम होया कर्मा, श्रेष्ट मिली वड्याईआ। जिथ्थे सत्तां गुरमुखां भगतां छुहाया चरणां, चरणोदक चुआया चाँईं चाँईंआ। झगड़ा मिटया वरनां बरनां, यसूह ख़ुशी विच नच्चे टप्पे उठाए बाहींआ। सब दी सांझी होणी सरना, मूसा मूँह दे भार ध्यान लगाईआ। मुहम्मद कहे हक इक्को कलमा पढ़ना, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। नानक कहे नाम सति सति सब दु:ख हरना, हरनाक्ष लेखा प्रहलाद रिहा समझाईआ। गोबिन्द कहे मेरा मालक करनी करना, करता पुरख इक अख्वाईआ। जिस तोड़ना हँकारी गढ़्हना, हउँमे हंगता दए मिटाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं इक्को खेल करना, करनी दा करता रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे मैं घुंमदी। भगतां दे चरण चुम्मदी। मेरी ख़ुशी रोम रोम दी, पूजा मुकी दोइम सोइम दी। मेरी लैंड सुहाई होम दी। कला रहिणी नहीं किसे कौम दी। शरअ दिसे ना किसे मोम दी। लबास वड्याई नहीं किसे गौन दी। हुण मेरा वक्त मैं कूकां खेल करां शोर मचाउण दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक संग निभाउण दी। धरनी कहे मेरे सीने लग्गे गुरमुखां दे पैर, सवा पहर दा कहर दए समझाईआ। जो संदेशा दिता मुहम्मद ने खा के ज़हिर, ज़ाहर ज़हूर दिता दृढ़ाईआ। जो मूसा किहा सब दा मालक इक नाइर, नूर ज़हूर चमकाईआ। ईसा कहे ओह वेखे सारे कायनात दे कायर, कायम मुकाम आपणा हुक्म वरताईआ। मुहम्मद किहा ओह पार किनारा करे रूम बैहर, बाहरा रूम सीस निवाईआ। नानक किहा शब्द दी तरनी जाए तैर, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता मन्दिर मसीतां बाहर खेल खिलाईआ। गोबिन्द किहा उस दी जगत कहाणी होवे सैर, सैरगाह ख़लक ख़ुदाईआ। ओह लेखा मेरा पूरा करे ना लाए देर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कन्ना कहे गुरमुखो गुरसिख दी धार बणना कन्ना, कन्या

अष्टभुज दए गवाहीआ। जगत जहान तोड़ना बन्ना, बन्दगी आपणी बल प्रगटाईआ। जिस पाहन पत्थर नूं याद कीता धन्ना, सो धनाढ हो के तुहाडा खेल खिलाईआ। तुसीं सुणना सब ने नाल कन्नां, कन्ना कहे कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जगत झगड़ा झूठा माटी चम्मा, इहो संदेसा पहलों सुणया विष्न ब्रह्मा शिव दिता दृढ़ाईआ। ना कोई हरख सोग ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले मैं कन्ने दा कीता इशारा, ईश्वर मेरे सन्मुख सोभा पाईआ। मैं नौ वार कीती निमस्कारा, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। नाले किहा मेरे शहिनशाह शाह सिक्दारा, तेरी शहिनशाहीआ। जे मैं आउणा फेर दुबारा, ततां रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा खण्डा शब्द होवे मेरी दो धारा, धरनी धरत धवल आकाशां वेख वखाईआ। मेरे बुत्त दे थाँ तेरे सुत गुरमुखां दा होवे मुनारा, जिस नूं ·षी मुनी सीस निवाईआ। तूं पहुंचणा ओथे जिथ्थे तेग़ बहादर ने दस्सया तेरा होवे दीदारा, इहो मैं दादू आया समझाईआ। बुधू शाह नूं दस्सया सी मेरा पीर गुणी गहीर बेनज़ीर बदले तकदीर सर्ब संसारा, संसा जगत ना कोए रखाईआ। तूं मेरा महबूब मैं तेरा दुलारा, दूल्हे गुरमुख लैणे उपजाईआ। जिन्हां छड्डया होवे घर बाहरा, परदेसां विच परदेसी तेरा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी रंगत रंग रंगाईआ। कन्ना कहे धरनीए गुरमुखां दे डिग्ग पओ चरणां उत्ते, आपणे प्रभ नूं लै मनाईआ। नी तेरे कमलीए भाग जाग पैण सुत्ते, नी सुतीए लै अंगड़ाईआ। जेहड़े तेरी खातर जगत दी धार विच रहे गुस्से, गुस्सा गोबिन्द दी झोली पाईआ। नी ओह कौल इकरार वायदे तेरे पिछले सारे पुज्जे, पूजण वालीए पूजा कर लै बेपरवाहीआ। जेहड़े मसीह ने भेव रखे सी गुज्झे, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द इशारा गया सुणाईआ। ओह नी खेल करन आया उग्घे, जिस नूं उगण आथण तांईं मनी सिँघ गया सीस निवाईआ। ना ओह बुत ना ओह दिसे ख़ान्यां विच बुते, बुत्तीआं करन वाला धुर दा माहीआ। जो सन्त सुहेले भगतां आपणी उस अगम्मी गोदी चुक्के, जिथ्थों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। हुण आ गया रंग रंगा गया भगत बहा गया नी तेरे सीने उत्ते सींन दे तिन्ने मुख शहादत रहे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कन्ना कहे नानक आया हथ्थ विच फड़ के खूंडी मोढे खेसी, ख़ालस सब नूं रिहा जणाईआ। इक शहिनशाह इक नरेशी, नरायण इक अख्वाईआ। मैं बग़दाद लिख्या दिती सिख्या धरनी नूं पाई भिख्या नी तेरे उत्ते मेरा महबूब आवे ते नाल गुरमुख होण प्रदेशी, प्रदेशां विच आपणा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां दी गोबिन्द धार सिख़ी, निभे नाल केसी, केसगढ़्ह दा लेखा पूर कराईआ। जोत दी धार शब्द सति सति सरूप अनूप सरूप आत्मा

प्रभू दी बेटी, बेटा आत्म इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे विच समाईआ। कन्ना कहे मैनूं हथ्थ लग्गे सत्त, सति मिली वड्याईआ। मेरी मातलोक रह गई पत, पतिपरमेश्वर होया सहाईआ। मैं सतिगुर शब्द नूं देवां दस्स, दस्स दस्स के ख़ुशी बणाईआ। मेरा मालक मेरा देवण आ गया हक, हकीकत आपणी विच्चों प्रगटाईआ। मैं उस नूं कुछ नहीं किहा गुड लक, शुकराने विच शुकर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप कराईआ। कन्ना कहे ओए कन्या, की करन दिता बणाईआ। तूं फिरे जगत जहान केहड़े बन्नया, भज्जें वाहो दाहीआ। कवण विटो, वारी होए चहुं खन्नया, चौगिर्दे वेख वखाईआ। तूं क्यों चौड़ा तूं क्यों लम्मया, लम्मा पै के दे समझाईआ। झट कन्ना रो प्या छम्म छम्मया, बिन नैणां नीर दिता वरसाईआ। मैं जगत जहान वेख के कंबिआ, थरथराहट विच दुहाईआ। सारे प्रभू नूं गाउंदे नाल दम्मया, दामनगीर दामन गंढ ना कोए रखाईआ। मैं वेख्या चौदां सौ तीह अंक दा पन्नया, पर्दा पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। कन्ना कहे गोबिन्द मरगिंद बख्शिंद, बख्शणहार इक समझाईआ। जीउ पिण्ड वेख ब्रह्मण्ड लेखा इंड, इन्द्रासण सिंघसण सारे खोज खुजाईआ। सागर सिन्ध मेटे चिन्द, हरिजन बणाए धुर दी बिन्द, बिन्दरबन वासी जिस दा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। कन्ना कहे कौल मेरा मेरा इकरार तेरा तेरा इकरार पक्का, पक्की पक्कयां नाल पकाई होई आ। तूं महबूब मेरा अरूज मेरा आलीज़ाह आलमा दा यार सका, ते सज्जण सच दा सच अख्वाईआ। मैं किस नूं केहड़ी धार विच तक्कां, बिन तुध तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा मुकाम मेरे मेहरवान सदा ला पता, निशान्यां तों बाहर निशाना सारे गए जणाईआ। आपणा भेव दस्सीं मेहरवान रता, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मैनूं इयों दिसया गोबिन्द तेरे सथ्थर लथ्था, ते सथ्थर यारड़े वाला हंढाईआ। उसे दी धार विच उसे दे प्यार विच जन भगतां दी एस धरनी उत्ते नवीं बणा के कथा, जिस नूं कथनी कथ ना सके राईआ। एथे सवा पहर बलि दा खलोता सी रथा, पवण पाणी सारे देण गवाहीआ। बावन दा पवण इशारा पै बहारा इथे इशारा दे गया कलयुग आए पुरख समरथा, समरथ आपणी दया कमाईआ। जिस ने दीन दुनी ते दुनियादार दी धार तों बाहर संसार विच मारना शब्द अगम्मी छप्पा, छुपया नज़र किसे ना आईआ। नाले ज़बान नाल अक्खर लिख्या पप्पा, माटी रस नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। कन्ना कहे गुरमुखो मैं दस्सां पिछली बाती,

बातन भेव खुल्हाईआ। मैनूं गोबिन्द लिख्या ना सुभा ना राती, वक्त जग्हा ना कोए रखाईआ। उस वेले महबूब आया मेरा साहिब कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। पहलों गोबिन्द दे अन्दर मारी झाती, फेर नूर नुराना अक्खां अग्गे नूर चमकाईआ। फेर हस्स के किहा उठ वेख अग्गे वल्ल झाकी, अग्गा दयां वखाईआ। झगड़ा मेटणा जिस वेले ज़ाती पाती, तेरा लहिणा नाल मिलाईआ। गोबिन्द किहा मेरे पुरख अकाला दीन दयाला मेरे मेरे नाल जेहड़े होणगे साथी, गुरमुख सोभा पाईआ। फेर नौ खण्ड पृथ्मी तेरे हुक्म विच पन्ध मुका के कटांगा वाटी, नेड़ा दूर ना कोए रखाईआ। सारीआं मंज़लां चढ़ांगा गुरमुख खड़ांगा उस दी घाटी, जिथ्थे तेग़ बहादर उँगली गया उठाईआ। मेरी नौ साल दी आयू मैं हथ्थ मारया सी उत्ते छाती, छत्रधारीआं करां सफ़ाईआ। उस दा लहिणा ज़रूर तैथों पूर करावांगा बाकी, लेखा तेरा तेरे कोलों चुकाईआ। बेशक बच्चे भुल्ल के कोटन वार करन गुस्ताख़ी, सतिगुर दीन दयाल बख्शणहार पुरख अकाल तूं आदि अन्त इक अख्वाईआ। इंगलैंड विच वड़दयां पिछली सारी बदल जाणी साखी, अगला लेखा नवें तों नवां देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे गुरमुखो मैनूं दबाओ नाल अड्डी, थोड़्ही थोड़्ही थोड़्ही तिन्न वार लगाईआ। मैं वी उडीकदी उनीसवीं बीसवीं सदी, सदी चौधवीं दूरों वेखे राह तकाईआ। सारे आपणी आपणी वार आपणा भार गए लद्दी, जगत जहान नज़र कोए ना आईआ। दीनां मज़्हबां दी चलाउंदे गए गद्दी, हिस्सयां वाली वंड वंडाईआ। मैं दोवें हथ्थ समरथ अग्गे खलोता अड्डी, अड्डी चोटी तक ध्यान लगाईआ। मेरे मालक ख़लक दे ख़ालक मैं बहुती नहीं हुन्दी लबी, लब्हां तों मुसकरा के दयां सुणाईआ। तूं शहिनशाह नूर अलाही रब्बी, रब्बे आलमीन तेरी वड्याईआ। तेरी जोत बिना शरअ तों जगी, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। मैं ख़ुशीआं विच फिरां भज्जी, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग देणा रंगाईआ। कन्ना कहे धरनीए नी तूं धरनी बणना के धर्म, सच दे सुणाईआ। धरनी किहा ना मैं आपणा करां कोई कर्म, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। मैं चाहुंदी सदा (गाउंदी) ध्याउंदी इक्को मिले सरन, सरनगति इक्को इक अख्वाईआ। जिस दी मंज़ल अवतार पैग़म्बर गुरु सारे सिलसलेवार चढ़न, जुग जुग पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं उस दा पल्लू फड़ां लड़न, जिस दा लड़ ना कोए छुडाईआ। जो नवीं साजना आपणी घाड़त आया घड़न, घड़े घुम्मयार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। कन्ना कहे मैं दस्सां खेल अपारा, सति सति सत्त वार सुणाईआ। जिस दिन गोबिन्द ने मैनूं कीता तैयारा, मेरा नूर प्रगटाईआ। उस वेले ज़रूर गुरसिक्खां नूं इक्की घंटे मुख छुहाउण दिता नहीं सी कोई जगत वाला अहारा, अन्न

मुख ना कोए छुहाईआ। मैं रो के किहा पुकारा, कूक कूक दृढ़ाईआ। ऐ सतिगुर एह की वरतिआ कहरा, क्यों भुक्खे दित्ते रखाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा कन्या वड धन्नया, तूं मेरा कहिणा मन्नया, मैं आपणी धारों तैनूं जम्मया, जन्म देण वाली कोई ना माईआ। जिस वेले दीन दुनी दा तोड़ां बन्नया, पुरख अकाल आवे भन्नया, नज़र दिसे ना कलयुग जीवां अंन्हिआं, तेरा लहिणा देणा उसे दे हथ्थ उसे दा कहिणा मैं मन्नया, मनसा धुर दी दयां जणाईआ। एह मेरी होवे निशानी, खेल श्री भगवानी, तूं समझ जा जगत जहानी, सूरबीर बण मर्दानी, उस दिन फेर ना किसे पीणा पाणी, खाणा हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप कराईआ। गोबिन्द किहा कन्या जिस वेले तूं गिओं जगत दवार, भगत मिले वड्याईआ। तेरे नाल दीन दुनी दा बदल जाणां विवहार, विवहारी आपणी खेल खिलाईआ। गुरमुखां दी महकणी टहिकणी गुलज़ार, फुलवाड़ी सच रंग रंगाईआ। कन्ने किहा मैं ज़रूर करां इंतज़ार, ख़ुशीआं विच ध्यान रखाईआ। जिस वेले मेरा साहिब आवे तेरा हुक्म बणे सची सरकार, सच दे मालक वेखां चाँईं चाँईंआ। नाले निउँ के करां निमस्कार, बिना धरती तों सीस निवाईआ। गोबिन्द ख़ुशी विच ताली दिती मार, हथ्थ दोवें लए उठाईआ। एस वक्त नूं लैणा संभाल, सम्बल विच लेखा पूर कराईआ। तेरी पूरी करनी घाल, घाल सब दी लेखे पाईआ। पहलों तेरा हल्ल करां सवाल, मुश्किल पिछली रहे ना राईआ। फेर गुरमुखां भगतां सच भण्डारा देवां खवाल, कन्या तैनूं भण्डारे नाल छुहाईआ। कन्ना कहे मेरे सतिगुरु तूं मुरदे देवें ज्वाल, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। मेरा लेखा अग्गे लिखणा होवेगा बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए रखाईआ। हरिजन गुरमुख तेरे अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे रहिणगे नाल, चल्लण चाँईं चाँईंआ। गुट्ट ते बध्धा होवेगा चिट्टा रुमाल, रोमन कैथलक दोवें वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। कन्ना कहे गुरमुखो शाबाश, शाबा शाबा तीन लोक कराईआ। शंकर झुकदा उतों कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्मलोक वेख वखाईआ। विष्नूं फिरे आस पास, चारों कुण्ट आपणा रंग रंगाईआ। तुसीं उस धरनी दी धरती दी जग्हा नूं कीता तलाश, जिस उत्ते इशारा इशारे वाले गए कराईआ। तुहाडी सब दी कल सुभा नूं चिट्टी होवे पोशाक, चिट्टे वस्त्रां नाल सीस लैणा झुकाईआ। इक्को सब ने मन्नणा माई बाप, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। पहलों अन्दरे अन्दर चुप चुपीत्यां ठांडे सीत्यां पंज वार करना सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा जाप, जप जप के अन्दरे अन्दर टिकाईआ। ना जन्म रहे ना कर्म रहे पिछला पिच्छे धोता जाए पाप, पतित पुनीत सारे लए बणाईआ। तुहाडे कोलों शब्द लिखाउणा पंजाब पहुंचाउणा संदेशा देणा पन्थ ख़ालसे ख़ास,

ख़ास आपणा रंग रंगाईआ। तुसीं ओह दुलारे गोबिन्द प्यारे जिन्हां दी पूरी होई अरदास, फेर अरदासे दी लोड़ रही ना राईआ। तुहाडा लेखे लग्गा स्वास स्वास, साह साह तुहाडा मालक स्वामी तुहाडे विच समाईआ। कन्ना कहे मैं इक्को गल्ल इक्को बचन इक्को शब्द इक्को नाम इक्को कलमा इक्को प्यार मुहब्बत विच चलया आख, आख़र आख़र इक सुणाईआ। मैनूं फेर हथ्थ लाओ सत्ते कहो साडा इक्को पित मात, भैण भ्रा सज्जण मीत सच्चा संगी बहु रंगी अनक कल धारी जोत निरँकारी पुरख बिधाता सहायक नायक ख़सम ख़समाना श्री भगवाना मेहरवाना महबूब गोबिन्द धार धार गोबिन्द गोबिन्द गुरसिख गुरसिख गोबिन्द सिख गोबिन्द गोबिन्द मरगिंद मेटे चिन्द चिखा चिन्त जगत जहान तों बाहर कढ्ढाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ८ इंगलैंड लंडन साऊथहाल ७६ बरैसफ़ोरड रोड मुकन्द सिँघ दे गृह

गोबिन्दा कन्ना कहे मैं चार जुग दे शास्त्रां वेखे अक्खर, निरअक्खर धार विच प्रभू दयां जणाईआ। काया माटी जगत जहान तक्के बुत पत्थर, पाहन पाहनां खोज खुजाईआ। खेल वेख्या निरगुण सरगुण सूरा लथ्था यार दे सथ्थर, सेज अगम्मी इक हंढाईआ। नेत्र नैण लोचण विरोलया कोए ना अथ्थर, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जां निगाह मारी जो धार चढ़या चोटी सिख़र, जिस दी मंज़ल महबूब विच नज़री आईआ। नाम संदेशा शब्दी धार लेख लिख्या अनोखा पत्र, जिस दी कागद कलम शाही सार कोए ना पाईआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना दीपक लग्गा जगण, जागरत जोत बिन वरन गोत अगम्म अगम्मड़ा नज़री आईआ। तत वजूदा हक महबूबा सति सति सति विच होया मग्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कन्ना कहे जिस वेले गोबिन्द बणया मेरा लिखारी, लेखक कातब दो जहान सीस निवाईआ। जोत धार हाज़र होए तेई अवतारी, अवतर आपणा पन्ध मुकाईआ। मूसा ईसा हज़रत मुहम्मद वेखण नैण उग्घाड़ी, बिन लोचन अक्ख खुल्हाईआ। नानक निरगुण सरगुण जोत नूर उज्यारी, जोती जाता डगमगाईआ। गोबिन्द इशारा कीता एह खेल अगम्म अपारी, अलख अगोचर आपणी कार भुगताईआ। मैं सुत दुलारा विच संसारा सेवक सेवादारी, याचक हो के धुर दी सेव कमाईआ। एह हुक्म संदेसा नर नरेशा देवणहार एका एक एकँकारी, अकल कलधारी आपणा हुक्म सुणाईआ। जो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ारी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची मुकामे हक आपणा नूर नूर करे रुशनाईआ। एह धुर दा कन्ना, जिस ने मेटणा हद्द बन्न्हा, सति प्रकाश कराए

चन्ना, सदी चौधवीं चौदां तबकां मुहम्मद वाले राह तकाईआ। जिस दी शहादत अबादत सदाकत विच भेव खुल्हाए चौदां सौ तीह अंक दा पन्ना, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस विच ना कोई हरख सोग ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जणाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोए तम्हा, तामस अग्न ना कोए लगाईआ। जिस दी सार पा सके ना ब्रह्मा, चार वेद कहिण किछ ना पाईआ। शंकर जाणे मूल ना धर्मा, सिँघारी बैठा सीस निवाईआ। विष्नूं विश्व तोड़ ना सके भरमा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। सो पुरख निरँजण हरि करता करनी करना, हरि पुरख निरँजण अगम्म अथाहीआ। जिस दा लेख बिन गोबिन्द किसे ना पढ़ना, जगत विद्या चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप चुकाईआ। कन्ना कहे जिस वेले गोबिन्द मेरा बणाया रूप, रेखा जगत ना कोए जणाईआ। मैनूं नज़री आया सति सरूप, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दा खेल अगम्मा चारे कूट, चारे खाणी चारे बाणी चारे जुग खेल खिलाईआ। जिस संदेसा दिता सदी चौधवीं अन्तिम सब दा होणा कूच, शरअ दा कूचा गली रहिण कोए ना पाईआ। बिन नैणां रोवण ख़ाने बुत, तत्व तत धीर ना कोए धराईआ। हुक्म वरतणा अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दए कराईआ। जिस दी सुहञ्जणी इक्को होणी रुत्त, रुतड़ी धुर दी नाल आपणा आप महकाईआ। जिस दी आशा तेग़ बहादर रखी आपणे अन्दर मुख, रसना जिह्वा बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी रंगत इक रंगाईआ। कन्ना कहे गोबिन्द मेरी धार बणाई अवल्ली, अवल्ल अल्ला आलमीन जणाईआ। मेरी सूरत मूर्त तूरत जगत जहान नालों इकल्ली, अकल कलधारी दिती वड्याईआ। जिस दा लहिणा देणा पूरा कर ना सक्या हज़रत अली, खण्डा खड़ग दए गवाहीआ। मुहम्मद दी धार रह गई तेल दी पली, पलकां दे पिच्छे नूर अलाही नज़र किसे ना आईआ। जो हज़रत मूसा खेल खिलाया बण के वली छली, नैण मूंध मूँह दे भार सुटाईआ। जिस हज़रत मसीह ईसा अन्तिम कीमत पाई इक कली, फूल फूलन वंड वंडाईआ। गोबिन्द गुरमुखां सीस धराया प्यार विच तली, मुहब्बत नाम रंग रंगाईआ। उस दा लहिणा देणा अन्तिम होणा जली थली, जल थल महीअल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कन्ना कहे गोबिन्द जिस वेले गोबिन्द मेरी धार कीती शुरू, शरअ जगत दा डेरा ढाहीआ। बिना शब्द तों रहे ना कोए सतिगुरु, सतिगुर शब्द इक शरनाईआ। जिस दा मन्त्र नाम निधाना इक्को फ़ुरना फुरू, जगत फ़ुरन्यां तों बाहर शनवाईआ। उस दा मार्ग जगत जहान एकँकार दी धार एको तुरू, तुरीआ तों परे आपणा पर्दा लाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त परम पुरख परमात्म परवरदिग़ार

हो के मुड़ू, मोड़ा जगत जहान वाला रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। कन्ना कहे जिस वेले गोबिन्द मेरा मिल्या धुर परवाना, परम पुरख दिती वड्याईआ। उस नौ वार तक्कया ज़िमीं ज़िमीं असमानां, असमानां तों परे ध्यान लगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आया नौजवान अगम्मा कान्हा, जिस नूं कोटन कोटि काहन बैठे सीस निवाईआ। जिस दे चरण कँवल केते राम करन बिश्ररामा, विष्न ब्रह्मा शिव दूर दुराडे सीस निवाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद निरगुण धार करन सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। कदम बोसी विच करन प्रणामा, परवरदिग़ार तेरी वड्याईआ। जिस दा निरगुण सरगुण नानक मन्त्र गाया सतिनामा, सति सति तेरी सरनाईआ। सो गोबिन्द धार योद्धा सूरबीर बली बलकार करे खेल जगत जहाना, जागरत आपणा रूप दरसाईआ। कन्ना कहे मेरा लेखा बणाया जिस दा भेव समझे कोए ना राईआ। अक्खरां विच दीन दुनी गाए गाणा, पर्दा सके ना कोए उठांइ्हटां। मैं सच दस्सां सतिगुर शब्द गोबिन्द गोबिन्द सतिगुर सिँघ गोबिन्द दिता इक ब्याना, बिना कलम शाही काग़ज़ तों धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्दे फ़रमान असत तलवीज़ा हमजूल चोईज़े नज़सत कोमल हमअम दीने ज़लम चोसे अज़म कोने ज़दा ज़दा सहंमदे ख़ुदा निज़ाले अलाह ज़ूकोह ज़वा रहिनमाए बेपरवाह पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जो पैग़म्बरां वेखे दुआ, दावतनामे सब दे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। कन्ना कहे गोबिन्द मेरा अक्खर बणाया आप, आपणी दया कमाईआ। फेर पुच्छया कोलों आपणे बाप, जो पिता पुरख अकाल धुरदरगाहीआ।, मेरा निशाना जगत जहाना तेरा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। सच संदेशा देवां ज्यों भावे त्यों लैणा राख, रक्षक हो के आपणी दया कमाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे ढईए तों बाद दीन मज़्हब रहिणा नहीं कोई पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं देणा नहीं किसे दा साथ, सगला संग ना कोए रखाईआ। फिरनी दरोही पंज तत माटी ख़ाक, ख़ालस रंग ना कोए चढ़ाईआ। तूं निगाह मार लै तेरयां दीनां मज़्हबां मानस ज़ाती विच रहिण नहीं दिता इत्फिाक, तेरे नाम कलमे दीन दुनी रहे लड़ाईआ। मैं मंग मंगां सचखण्ड दवारे उठा के दोवें हाथ, बिन हथेली हाथ वखाईआ। तूं साहिब पुरख समराथ, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जो तेरी धार नौ दवारे बाहर गुर तेग़ बहादर गया आख, दिल्ली धार दलील बणाईआ। हज़रत ईसा सदी बीसवीं अक्खीं ताक, उसे दा इशारा दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग होई अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मुहब्बत रहे ना पिता मात,

पूत सपूत ना कोए अख्वाईआ। झगड़ा होवे ज़ात पात, दीन दुनी करे लड़ाईआ। सच दे उतरे कोई ना घाट, नईया नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम मुहम्मद दी मिटणी वाट, बीस बीसा ईसा राह तकाईआ। उस वेले खेल करना पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार भुगताईआ। मेरी पूरी करे आस, आशा पूरन दए दृढ़ाईआ। सच मण्डल दी साची वेखे रास, रहिबर हो के नूर ख़ुदाईआ। गोबिन्द कहे मेरा कन्ना उसे हुक्म दी शाख़, जिस दी शनाख़त तेग़ बहादर गया समझाईआ। धर्म संदेशा शब्द सुनेहड़ा नाम निधाना सुनाउणा आप, आपणी दया कमाईआ। जिन्हां दी मुहब्बत प्यार विच टोपी वाले कहि के रखी आस, जड़ कूड़ कुड़यार उखड़ाईआ। एह गोबिन्द कन्ना जाणां उहनां दे घाट, जिस दा घाटा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कन्नां कहे मैनूं गोबिन्द बणा के दिती सलाह, मशवरा बिन मशवरे दिता जणाईआ। तेरा मालक इक्को मलाह, जो नईया नौका बेड़े दो जहान चलाईआ। जिस नूं ओम गाॅड हरी ओम कहिंदे ख़ुदा, वाहवा वाहिगुरु कहि के सीस निवाईआ। तूं उस दा मार्ग देणा बदला, बदली करा थांउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेटणा अंधेरा छाँ, साचा नूर कर रुशनाईआ। इशारा दिता तूं पुजणा उस किनारे थाँ, जो थान थनंतर बलि गया समझाईआ। जिस दा मार्ग अपनाया बावन हो के बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। सलीव लैंदयां ईसा ने कीती सी इक दुआ, दोवें हथ्थ हथ्थ उठाईआ। मेरी सदी बीसवीं मेरे लहिणे देणे सारे दईं चुका, चुकन्ना हो के दयां सुणाईआ। मेरे बाप वाहिद मालक तूं ज़रूर जाणां आ, निरगुण निराकार आपणा खेल खिलाईआ। मैनूं इयों दिसदा तेरा गोबिन्द सूरा शब्द सुत जिस ने सब दी पकड़नी बांह, बाज़ू वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म समझाउणा नाँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सो दीनां मज़्हबां कल्मयां विच रसूलां तैनूं ल्या गा, ढोले सिफ्तां वाले सुणाईआ। तूं अन्तिम सब दा फ़ैसला देणा करा, अदल इन्साफ़ तेरे हथ्थ नज़री आईआ। मेरी पेशीनगोई गोबिन्द दा कन्ना मैनूं दिसदा साख्यात मैं ख़ुशी विच कहां वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। उस कन्ने दा अन्त कायनात दा अन्त दए करा, मख़लूक दे मालक ख़लके ख़ुदा तेरी वड वड्याईआ। पर मैं चाहुंदा जिथ्थे मैं नहीं पुज्जा उथे उस नूं देणा पुजा, हद्द जगत ना कोए रखाईआ। नित नवित खेल करना तेरी अदा, अदब विच सीस दयां निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। कन्ना कहे मेरे अन्दर आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरा साहिब दीन दुनी जगत बाग़ दा माली, मालक नूर अलाहीआ। जिस ते अग्गे तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद दस गुरु विष्न ब्रह्मा देवत सुर खड़े्ह सवाली, ख़ाली झोलीआं रहे डाहीआ।

तेरा नाम कलमा शब्द धार शब्द संदेशा शब्द धुन जगत धुन नादा दी ताली, छत्ती राग भेव कोए ना पाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सारे दिसण ख़ाली, वस्त अमोलक आपणी गोलक विच ना कोए टिकाईआ। कोटन कोटन तेरे नाम जगत दी करदे गए दलाली, विचोले सोहले ढोले तेरे गाईआ। तूं मेहरवान महबूबा वसें अर्श उच्च अरूजा अन्तिम समां वेखणा हाली, हालत ख़लक ख़ुदाईआ। जेहड़ी गोबिन्द तेरे प्यार विच घालण घाली, आप आपा घोल घुमाईआ। फल लाउणा अन्त उस दी डाली, पत टहिणी देणी महकाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना इक्को जोत जोत दी होवे लाली, लाल गुलाले नूर नूराने नूरी चन्द देणा चमकाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा दरगाह साची मुकामे हक तेरी धर्म दी होवे सच्ची धर्मसाली, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। तूं सम्बल बहिके सब दी करें संभाली, गोबिन्द संभल के तेरा लेखा गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं कन्ने नाल लाई आपणी शर्त, शरअ शरअ दिती बदलाईआ। फेर हथ्थ मारया उत्ते फ़र्श, धरनी धरत धवल धौल दिती हिलाईआ। फेर तक्कया उपर अर्श, लख आकाशां आकाश बैठे सीस निवाईआ। फेर पुरख अकाल अग्गे कीती अर्ज़, बेनन्ती अगम्मी दिती सुणाईआ। उठ खेल तक्क आपणा असचरज, अचरज लीला वेख वखाईआ। कलयुग अन्त अवतार पैग़म्बर गुरुआं सब ने तेरी रखी ग़रज़, गरज़े कि पेशीनगोईआं विच तेरा राह गए समझाईआ। तूं निरगुण निरवैर निराकार निरँकार पुरख अकाले आउणा परत, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। शरअ छुरी कटाक्ष करे कोए ना करद, दीन मज़्हब कातिल मक्तूल दा लेखा देणा मुकाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां गुरमुखां गुरसिक्खां भगतां सन्त फ़कीरां सूफ़ीआं वंडणा दर्द, दर्दी हो के दर्द सब दा देणा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर नुराना आदि जुगादी योद्धा सूरबीर मर्द, मद्दद अवर ना कोए रखाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल
४२ रेनीलेघ रोड जोगिन्दर लाल दे गृह रात नूं

सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब साहिब मेहरवाना, मेहरवान इक अख्वाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त देवे दाना, दाता दानी दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेखो खेल महाना, महाबली की आपणी कार भुगताईआ। जिस दा भविक्ख्तां

विच दिता ब्याना, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। सो शाहो भूप बण सुल्ताना, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस दा अन्तर निरन्तर बिना नाद धुन तों शब्द अगम्मी गाणा, आवाज़ समझ कोए ना पाईआ। ओह नूर ज़हूर करे श्री भगवाना, परवरदिग़ार सांझा यार अगम्म अथाहीआ। झट मुहम्मद निव के करे सलामां, सजदे विच सीस झुकाईआ। तेरा हक हकीकत वाला पैग़ामा, पैग़म्बर सारे राह तकाईआ। तेरा इस्मे आज़म इक इस्लामा, वाहिद तेरा नूर नज़री आईआ। सदी चौधवीं बेनज़ीर मेरा वेख इंतज़ामा, अंजाम आपणे हथ्थ रखाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक होया बेगाना, हक विच हकीकत ना कोए रखाईआ। तूं नूर अलाह बेपरवाह मर्द मर्दाना, बेऐब तेरी सरनाईआ। मैं दरवेश दर तेरा ग़ुलामा, ग़ुरबत अन्दर ना कोए टिकाईआ। चौदां तबक वेखां तेरा निशाना, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। फिरे दरोही धरनी उत्ते असमानां, ज़िमीं ज़मां रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर आपणा हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद ओह तक्क हक अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दी कदम बोसी विच कीता सलाम, इस्लाम जगत वंड वंडाईआ। की खेल करे मेहरवान, महबूब आपणी कल प्रगटाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे तमाम, तमन्ना जगत वासना उम्मत वाली तेरी झोली पाईआ। अन्त अख़ीर बणया ना रहीं नादान, चौदां तबक लै अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरा इस्म अज़हलू ज़ावीअस ज़महा ज़ूए नज़ी कासे मकू कुलमाएआल आलमाए दो जहां नूरी अलाह मुहम्मदे रसूल धार बिस्मिल यूअज़ नाअज़हू बेवस बेअवस नूरे चश्म जहाने अज़ी नूरे ज़मी पर्दा नशीं पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद तक्क इशारा अजब, खेल अज़ूबा वेख वखाईआ। मैं हैरान होई तअज्जुब, परेशानी विच कुरलाईआ। जिस दा करदा आयों अदब, अदाब विच सीस निवाईआ। ओह झगड़ा मेटण वाला दीन मज़्हब, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जिस विच चार जुग दे शास्त्र सारे होणे जज़ब, अक्खर निरअक्खर धार आपणा रूप जाण बदलाईआ। तेरी धरनी तेरे गृह उस दा मुबारक टिक्या कदम, कदीम दा मालक आपणा खेल खिलाईआ। तेरा रिहा ना तन वजूद बदन, ख़ाकी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं मकबरे विच तैनूं गई लभ्भण, काअबे हथ्थ किछ ना आईआ। जिधर तक्कां माटी दे दीवे जगण, जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। शरअ शरीअत उम्मत लग्गी अग्न, आबे हयात ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा लेख लिखाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं ना पा रौला, दो जहान सुणाईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक

इक्को मौला, जो मेहरवान महबूब नूर अलाहीआ। अन्त इकरार तेरा पूरा करे कौला, धरनी धरत धवल धौल फोल फुलाईआ। जिस ने जगत जहान अन्तर दृष्टी कीता कमला, कामल मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। मानव ज़ाती ख़ाली दिसे रुख सिंमला, कायनात फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। अन्त तेरा गुलशन रहिणा नहीं चमना, उम्मती महक ना कोए महकाईआ। ओह वेख लेखा पूरा करन वाला दुष्ट दमना, गोबिन्द गोबिन्द धुर दा महीआ। जिस ने संदेशा दिता काहन कृष्ण उत्ते यमुना, गंगा गोदावरी सरस्वती आया समझाईआ। ओह रूप धार गौड़ ब्रह्मणा, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। जिस नूं सीता राम रामे सति कर के मन्नणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। पैग़म्बरां उसे दा तक्कणा नूर अलाही चन्दना, चन्द सितार मुहम्मद कहे मेरा निशान दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मैं मदीने तेरे मकबरे कोल पुज्जी, भज्ज भज्ज के पन्ध मुकाईआ। मैं कूक सुणाया उच्ची, हाए उफ़ तेरा नाम दुहाईआ। वेख मेरी औध गई मुकी, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। तेरी पेशीनगोई नेड़े ढुकी, पिछा पिच्छे आई तजाईआ। तेरी उम्मत होई रुक्खी, कलमा हक ना कोए सुणाईआ। मैं मक्के होई दुखी, काअबे रही कुरलाईआ। मेरी जड़ जाणी पुट्टी, पटने वाला दए हिलाईआ। मेरी पुकार रह गई बुल्ल्हीं बुटीं, मुक्खों बाहर ना कोए सुणाईआ। तेरी मुहब्बत जांदी टुट्टी, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। तेरी शरअ जाणी लुट्टी, लुटेरा बणना धुरदरगाहीआ। तेरी ख़ाक दी ख़ाक नहीं रहिणी मुट्ठी, हड्ड मास नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। उस दा खेल तक्क की खेल करदा रुख़ी रुख़ी, रुखसत सब नूं रिहा दवाईआ। जिस दी शब्द धार दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला शब्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। मुहम्मद किहा सदी चौधवीं मेरे अन्दर उह इशारा, जो जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मेरा साहिब परवरदिग़ारा, बेऐब नूर अलाहीआ। जिस ने चौदां तबक सबक मैनूं दिता ज़ाहरा, कलमा कायनात पढ़ाईआ। मैं उस दा ज़हूर तक्कां नूर तक्कां निरगुण धार करां दीदारा, जो अल्ला हू अन्ना हू आपणा हुक्म मनाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा मकबरे वाला मुनारा, इट्ट पत्थर पाहन सारे रोवन मारन धाहीआ। मैं वी उसे दे हुक्म अन्दर आपणा कीता गुज़ारा, गुज़ारिश विच उसे नूं सीस निवाईआ। जो नूरी नूर जल्वागर आए दुबारा, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त नानक गुरु शब्दी धार गया समझाईआ। सो कलि कल्की लए अवतारा, अमाम अमामा हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद मेरी

वेख पहले दिन दी वाट, मक्का मुशरफ़ ध्यान लगाईआ। ओह तक्क अगम्मी रात, जिस शब विच नूर नुराना नज़री आईआ। भेव खोल्ह आपणे बातन बात, बेवतन आपणा भेव चुकाईआ। की हुक्म संदेसा मिल्या साख्यात, परवरदिग़ार कलमा की दृढ़ाईआ। जबराईल की गया आख, अलिफ़ ये तों बाहर वंड वंडाईआ। मुहम्मद झट खोल्ह के आंख, नेत्र नैण नैण बदलाईआ। मेरा परवरदिग़ार सांझा यार नूर अगम्मी अलाही आप, अमाम अमामा धुरदरगाहीआ। जिस ने जिस्म ज़मीर तन माटी ख़ाक वजूद करने पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। ओह सदी चौधवीं तेरे अन्त प्रगट होवे ख़ास, ख़ाहिश सब दी वेख वखाईआ। तैनूं करनी ना पए तलाश, लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। ओह हर घट थाँ सब दा देवे साथ, सगला संग निभाईआ। मेरा सजदा उसे नूं जोड़ के हाथ, कदमां विच सिर सर झुकाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा करे लेखा रहे ना बाक, बाकायदा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद की आवे महबूबा, मेहरवान बेपरवाहीआ। जिस दी समझे कोए ना हद्द हदूदा, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट होए मौजूदा, दहि दिशा आपणा नूर ज़हूर दए चमकाईआ। सच दस्स की लिख्या बिना शरअ तों हज़ारा दरूदा, बसरी इस्म की दृढ़ाईआ। ओह किस बिध तेरी उम्मत नूं रखे महफ्ूज़ा, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। किस बिध लेखे लावे सब दा नमाज़ रोज़ा, रोज़मरा जो ख़िदमत विच ख़ादम सेव कमाईआ। मुहम्मद किहा सदी चौधवीं उहदा भेव अगम्मा गूझा, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। उहदा हुक्म अगाध बोधा, बुद्धी विच किसे ना आईआ। उहदा रूप अनूप ना पहने तन कोई चोगा, वजूद तत ना कोए हंढाईआ। सो मालक मेरा जिस नूं ना कोई हरख ना कोई सोगा, चिन्ता चिखा ना कोए रखाईआ। तेरे अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक आपे भार लाह देवे बोझा, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद ओह वेख नारद आउंदा पैर दब्बी, बिन कदमां कदम टिकाईआ। नारद कहे मेरी शब्द धार बग्गी, रूप रंग रेख सके ना कोए समझाईआ। ओह कमलीए वेख इक्को जोत नुरानी जगी, जागरत जोत होए रुशनाईआ। मुहम्मदा तक्क लै आपणी अख़ीरी सदी, सदमा अन्त रहे ना राईआ। शरअ दी रहिणी मूल नहीं गद्दी, गदागर होए लोकाईआ। अवतार लेखा जांदे छडी, सचखण्ड बैठे आसण लाईआ। गुरु गुरदेव कहिण दोवें हथ्थ बद्धी, पुरख अकाल अग्गे वास्ता पाईआ। तेरी नौबत इक्को दो जहान होवे वज्जी, नाम डंका देणा लगाईआ। सारी सृष्टी दृष्टी दृष्ट अनदृष्ट विच निरन्तर अन्तर तेरे नाल होवे बज्झी, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तूं नूर अलाही आलमीन रब्बी, यामबीन तेरी सरनाईआ। तेरा खेल हुन्दा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी

बाद कदी, कदीम दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा लहिणा देणा दो जहान दोहरी धार हरि निरँकार सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण तेरे हुक्म विच बद्धी, बन्दना बन्दगी बन्दे निवाज़ बन्धन सारे देणे तुड़ाईआ।