पुस्तकालयभाग २३

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल हरबंस सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुर मारो इक ध्यान, बिन नैणां नैण दो जहान उठाईआ। चार जुग दे अक्खरां वाला वेखो शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान फोल फुलाईआ। हुक्म संदेशा तक्को धुर फ़रमान, जो नाम कलमा रसना जिह्वा बत्ती दन्द आए दृढ़ाईआ। धर्म नव खण्ड वेखो आपणा निशान, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण पर्दा रहे ना राईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश क्यों होए परेशान, दीन मज़्हब आत्म शांत सति सति ना कोए कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खेल तक्को ज़िमीं असमान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड भेव रहे ना राईआ। खेल तक्को जो भविक्ख्त दिता दीन दुनी दान, संदेसा धुरदरगाही इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार तेई लाहो आपणा पर्दा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। नज़ारा तक्को चोटी जड़ दा, चेतन वेखणा चाँईं चाँईंआ। क्यों दीन दुनी धार विच मानस मानुख सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। क्यों तन वजूद माटी ख़ाक हँकार बणया गढ़्ह दा, हउँमे हंगता बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। नाम कलमा जगत धार विच लड़दा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। हुक्म संदेसा धुर फ़रमान सुणो अगम्मे घर दा, पुरख अबिनाशी घट निवासी परवरदिग़ार सांझा यार की सुणाईआ। जिस दे भय विच विष्न ब्रह्मा शिव डरदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निव निव लागे पाईंआ। ओह करनी दा करता पुरख अकाला दीन दयाला आपणा खेल करदा, कुदरत दा कादर आपणी कार कमाईआ। जिस लहिणा देणा लेखा मुकाउणा सीस धड़ दा, तन वजूद भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे पैग़म्बरो पर्दा चुको आपणी महिराब, महबूब इक्को नज़री आईआ। निशाना दिसे ना किसे नकाब, नकाब पोशी संग ना कोए बणाईआ। सजदे विच करो अदाब, अदब नाल सिर सर झुकाईआ। आपणा लेखा तक्को काग़ज़ात, अलिफ़ ये फोल फुलाईआ। झगड़ा तक्को दीन मज़्हब ज़ात, क्यों शरअ शरअ नाल टकराईआ। सदी बीसवीं वेखो अंधेरी रात, चौधवीं नेत्र नैणां नीर वहाईआ।

साचा देवे कोए ना साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। जो पेशीनगोईआं विच आए आख, आख़र आवे बेपरवाहीआ। जो साहिब सर्ब कला समराथ, दो जहानां मालक इक अख्वाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लहिणा देणा सब दा पूरा करे हथ्थो हाथ, पिछला वणज रहे ना राईआ। सतिजुग सति धर्म सति सतिवादी खोल्हे हट्ट, हट्ट हटवाणा नौजवाना मर्द मर्दाना इक्को नज़री आईआ। जिस दे आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण धार दोवें वस, लख चुरासी वास्ता आपणे नाल कराईआ। सो साहिब स्वामी अन्तजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी वेखो आपणी उस अगम्मी अक्ख, जिस अक्ख नेत्र नूं जगत वेखण कोए ना पाईआ। जो अमाम अमामा नूर अलाही आवे वत, वतन दा मालक बेवतनां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा मालक नूर अलाहीआ। सतिगुर शब्द कहे गुरु गुरदेव तक्को खेल अगम्मा, अगम्म अगम्मड़ा ध्यान लगाईआ। की हुक्म संदेसा देवे श्री भगवाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर संदेसा इक सुणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी सब दी दए बदलाईआ। भाग लगाए दया कमाए पंज तत तना, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस दी धार सृष्ट दृष्ट इष्ट संसार लेखा जाणे भगत जनां, सूफ़ी सन्तां आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक होए सहाईआ। तेई अवतार कहिण शब्द गुर की दस्सीए हाल पुराणा, पुराण अठारां समझ कोए ना पाईआ। की दस्सीए नाम संदेसा धुर दा गाणा, जो कोटन कोटि आपणे नाम लए बदलाईआ। की खेल दस्सीए शाह सुल्ताना, जो शहिनशाह हुक्मरान इक अख्वाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी झुके ज़िमीं असमाना, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सारे सीस निवाईआ। ओह देवणहारा सब नूं ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। जिस दा कलयुग अन्त वेद व्यास तक्कया निशाना, निशाना बाण अणयाला इक चलाईआ। ओह कलि कल्की पहन के आवे बाणा, जोती जाता पुरख बिधाता जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ब्रह्मण गौड़ सारा कहे जगत जहाना, भविक्ख्त पुराण नौ सौ सलोक दए गवाहीआ। उस दा तुरीआ तों परे होवे तराना, सुपन सखोपत जागरत समझ किसे ना आईआ। योद्धा सूरबीर प्रगट होवे मर्द मर्दाना, मद्दद अवर ना कोए तकाईआ। उस कलयुग कूड़ी क्रिया अन्तिम लेख चुकाना, चार जुग दा लहिणा झोली पाईआ। जिस लेखा पूरा करना सीता रामा, राधे कृष्णा आपणे विच समाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस आपणे दर बहाना, ओम ओंकार आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा भेद आप खुल्हाईआ। पैग़म्बर कहिण धुर कलमे महबूब अगम्मी अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस नूं कदम बोसी विच करीए सलाम, इस्म आज़म इक

अख्वाईआ। हज़ारा दरूद जिस दा दए पैग़ाम, जबराईल संदेसा जिस दा रिहा सुणाईआ। उस सब दा बदल देणा इंतज़ाम, सदी चौधवीं बैठी राह तकाईआ। शरअ दा रहिण देणा नहीं कोई ग़ुलाम, शरीअत लेखा दए चुकाईआ। मानव ज़ाती लेखे लाउणी प्यार बख्शणा इक इन्सान, इन्सानीअत सच दए दृढ़ाईआ। जिस नूं चौदां तबक सिर झुकाण, मुहम्मद निव निव लागे पाईंआ। उस दी शहादत देवे मजीद कुरान, तीस बतीसा जिस दा ढोला गाईआ। ओह मेहरवान बीदो मिहबान, बीखैरीया अलाह जिस नूं कहे लोकाईआ। ओह दीन दुनी वेखे गिरेबान, काया माटी तन वजूद माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। असीं सारे होए हैरान, साडा कलमा बैठा सिर झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर दस कहिण सुण शब्द दातार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। प्रभ दा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर की आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेअन्त इक अख्वाईआ। असीं संदेशा दिता सतिनाम विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तिन्ने देण गवाहीआ। वाहिगुरु फ़तिह बोल जैकार, जै जै पुरख अकाल इक्को दृढ़ाईआ। धुर संदेसा दिता मन मति बुद्धी तों बाहर, अनभव दृष्टी विच समाईआ। जिस दी जुग चार सारे करदे रहे इंतज़ार राह तक्कण थांउँ थाँईंआ। ओह कलि कल्की लए अवतार, कल कलेश मेटे जगत लोकाईआ। नाम खण्डा फड़ दो धार, दो जहानां होए सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे ख्वार, कर्म कांड दा खेल रहे ना राईआ। नाम संदेशा देवे एका एका धार, सो पुरख निरँजण आपणा हुक्म सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण पावे साची सार, एकँकारा आपणी कल प्रगटाईआ। आदि निरँजण जोती जाता हो उज्यार, अबिनाशी करता खेल वेखे थांउँ थाँईंआ। श्री भगवान होए ज़ाहर, ज़हूर आपणा नूर करे रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खेल करे आपणी धार, धरत धवल धौल धुर दा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर एका हुक्म वरते दूसर सुणे ना कोए पुकार, जगत चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक होए सहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण शब्द सतिगुरु गुरुदेवा, देव आत्मा तेरा ध्यान लगाईआ। सिफ्ती नाम गावे रसना जिह्वा, बत्ती दन्दां नाल वड्याईआ। सब दा साहिब पुरख अकाल अलख अभेवा, अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग असीं सब ने कीती सेवा, लोकमात प्रभ नाम जपाईआ। नाम रस अमृत जीव जंत चखाया मेवा, कूड़ कुड़यार अन्तर बाहर कढ्ढाईआ। सो स्वामी सचखण्ड निवासी वसणहारा धाम निहचल निहकेवा, निहकर्मी आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण शब्द गुरु गुरदेव

स्वामी, साहिब सुल्ताने नौजवाने तेरी वड वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार सब दा अन्तरजामी, अन्तर आत्म लख चुरासी वेख वखाईआ। जिस दा नाम कलमा शब्दी धार दस्सया बाणी, ग्रन्थ शास्त्र काग़ज़ कलम शाही नाल लिखाईआ। सो निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी करे मेहरवानी, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। जिस कलयुग अन्त खेल करना महानी, महाबली आपणा हुक्म वरताईआ। समुंद सागर विरोले पाणी, नाम मधाणा इक रखाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भेव रहे ना राईआ। जिस दी आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत तों बाहर बेऐब नूर अलाही इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर आपणी तक्को पेशीनगोई, भविक्ख्तां वल अक्ख उठाईआ। पैग़म्बरां जिस दे नाम दी पाई दरोही, तोबा तोबा कर के सीस निवाईआ। अवतारां किहा ओह आत्म धार उठाए सोई, सोई सुरती शब्द हलूणा दए लगाईआ। गुरुआं किहा उस बिन कलयुग अन्तिम मिले किसे ना ढोई, ढोआ दो जहानां सच नाम ना कोए वरताईआ। दीन दुनी सब दी पत जांदी खोही, ख़ालक ख़लक मख़लूक लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा भविक्ख्त निरअक्खर, अक्खर जगत वाले शहादत पाईआ। साडा सब दा लहिणा गोबिन्द नाल जो लथ्था यार सथ्थर, सथ्थर यार इक हंढाईआ। जगत प्यार विच ना वहाया अथ्थर, नेत्र नैण ना कोए टपकाईआ। उस ने खण्डे दी धार नाल लिखी ओह अगम्मी सतर, जिस नूं सत्तर बहत्तर जन भगत आपणे रंग रंगाईआ। उस दा बिना अक्खरां वाला पत्र, पाती संदेशा देवे धुर दे माहीआ। मेरा पुरख अकाला निरगुण धारों आवे उतर, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। हथ्थ फड़ाए कोए ना शस्त्र, खण्डा खड़ग तीर कमान ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट वेखे चोटी चढ़ी सिख़र, अन्त अन्तष्करन खोज खुजाईआ। धुर फ़रमाना नौजवाना कलमा धार आवे लिखण, शब्द शब्दी हुक्म सुणाईआ। जगत जहान सृष्टी दस्से मिथण, मिथ्या जगत लोकाईआ। जिस दा लेखा राईट होवे रिटण, अग्गे सके ना कोए मिटाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दा लहिणा आए नजिठण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जगत जहान शरअ शरीअत आवे जित्तण, दीन मज़्हब झगड़ा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म सब दा बणे पितण, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार दिसे मितण, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। चारों कुण्ट एका रूप आए दिसण, नूर नुराना इक्को चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर

सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तर निरन्तर धुर दा नाम अमृत आए सिंचण, रस अगम्मा काया माटी चम्मा अन्तर आप चुआईआ।