२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल रामगढ़ीआ गुरदवारे विच
सतिगुर · मान सच बुढ्ढा, अवस्था जगत ना कोए जणाईआ। जिस नूं माण मिल्या उत्ते वसुधा, धरनी धरत
धवल धौल चरण चुम्म के जिस दी ख़ुशी बणाईआ। ओह नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना जिस ने माता सीर
चुंघिआ कदे नहीं दुद्धा, जगत रस ना मुख लगाईआ। उहदा शब्द सरूप एथे ओथे दो जहानां उग्घा, ऊगण आथण उसे
दा ढोला गाईआ। जिस दा भेव अभेद अक्ल बुद्धी विच किसे ना बुझा, शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। बुढ्ढा शब्द नहीं कोई जगत दी
धार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे सीस निवाईआ। जिस दा लेखा शब्द धार विच कलमे निराकार विच लिख गए गुरु अवतार
पैग़म्बर भेव अभेदा ओह लेखा जाणे ब्रह्म पछाणे आत्म अन्तर जिस दा नूर जोत उज्यार, उजाला एथे ओथे दो जहान कराईआ।
जिस दा कातब बणया ना कोए लिखार, कलम शाही शाही काग़ज़ दए ना कोए गवाहीआ। ओह बुढ्ढा सतिगुर नानक दा
सति सरूप पंजां ततां विच खेल करे अपार, अपरम्पर स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी जिस दे विच आपणी कल टिकाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। बुढ्ढा शब्द जगत नहीं
अक्खर, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। ओह नहीं कोई बुतख़ाने वाला पाहन पत्थर, सिल नज़र कोए ना आईआ।
ओह रोवे नहीं नेत्र वहावे अथ्थर, जगत ग़मी ख़ुशी जगत बणाईआ। ओह पुरख अकाल दी धार चोटी चढ़े उस सिख़र,
जिथ्थे साख्यात नज़री आवे धुरदरगाहीआ। उथे तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म इक्को होवे बचन, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ।
नाता नहीं कोई काया गढ़्ह कंचन, ततां नाल रंग ना कोए रंगाईआ। सच दा बुढ्ढा बैठा सच दवार सचखण्ड सच दे पत्तन,
जिथ्थे सतिगुर नानक आपणा आसण लाईआ। ओह नौजवान हीरा अमोलक रत्न, जिस दी कीमत सके ना कोए चुकाईआ।
ओह फड़या किसे ना हथ्थन, खोज खोज थक्के जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। जो सतिगुर दे चरण बैठा मल्ल, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। आत्म
परमात्म विच गया रल, आप आपा दिता मिटाईआ। ओह पार हो गया जल थल बैठ अगम्म अटल, अटल पदवी वेखे
शहिनशाहीआ। उथे दूई द्वैत नहीं सल, सलल इक्को नज़री आईआ। जिस दा विछोड़ा होए घड़ी ना पल, पलकां दे पिच्छे तक्के आपणा माहीआ। एह इशारा बावन नूं मिल्या सी दवारे बलि, बुढ्ढा कहि के सारे उस नूं गाईआ। उन ढाई कदमां विच नौ खण्ड पृथ्मी कीती हल्ल, सत्तां दीपां डेरा दिता ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक सुणाईआ। सब ने बुढ्ढा किहा बाल्मीक, लम्बी अवस्था जगत जणाईआ। उस नूं धुरदरगाहों मिली भीख, राम दे राम दिती वरताईआ। ओह हो के त्रैगुण अतीत, त्रैभवन विच समाईआ। उहदे अन्दर लम्बी नीझ, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। उहनूं आई सच तमीज, तमा कूड़ दिती मुकाईआ। उन लिखी तवारीख, राम रामा इक गुसाँईंआ। जो सब नूं लए जीत, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाईआ। उस दी इक इक नाल प्रीत, प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस दी सतिगुर शब्द करे तस्दीक, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। उस दा पन्ध सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे कुण्ट नज़दीक, वड्डी वड्डी ना कोए वड्याईआ। उहदे विच हक तौफ़ीक, ओह मालक धुरदरगाहीआ। जिसदे चार जुग दे शास्त्र अक्खरां वाली रसीद, रसम रिवाज दीन दुनी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक शनवाईआ। सब ने किहा बुढ्ढा वेद व्यास, बिना पब्बां तों आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा ना कोए पवण ना कोए स्वास, साह साह प्रभ दे विच समाईआ। जिस नूं तक्के शंकर उपर कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म विच ध्यान लगाईआ। विष्नूं वेखे उस दा खेल तमाश, भज्जे वाहो दाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पूरी करे आस, तृष्ना जगत गंवाईआ। जिस ने पुराण अठारां लेखा लिख्या आप, चार लख सतारां हज़ार सलोक बणाईआ। भविक्ख्त विच सहिज नाल सुणाया खेल करे अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस दी अन्तिम सदी चौधवीं वेखणी रास, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। जिस ने आपणे चरण कँवल तेई अवतार सद्दणे पास, पासा ज़िमीं असमान उलटाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद लेखा जाणे ख़ास, ख़सूसीअत चौदां तबकां दए समझाईआ। नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक इक्को जोत करे प्रकाश, प्रकाश्त होवे थांउँ थाँईंआ। जिस बुढ्ढे नूं बुढ्ढा कहि के दीन दुनिया वाले कहिण गुरुआं दा दास, मस्तक तिलक तिलक लगाईआ। उहदा रूप सति सति दा सति सतिवाद, सति सति विच समाईआ। उहदा नूर नूर जोत प्रकाश, प्रकाश दिता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। बुढ्ढे दा कदे ना होवे बुढापा, बुढापे विच कदे ना आईआ। जिस दा सतिगुर नानक माई बापा, पिता पुरख अकाल दिती सरनाईआ। जिस दा सतिनाम दा जापा, अन्तर वजदी रहे वधाईआ। त्रैगुण लथ्था तापा, रजो तमो सतो ना कोए सताईआ। पंजां
ततां वेखे खेल तमाशा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। उस दी जुग चौकड़ी मुकदी जाए वाटा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। ओह स्वामी अन्तरजामी आपणयां प्यारयां दा पूरा करे घाटा, घट निवासी आपणी दया कमाईआ। जिस गोबिन्द ने अमृत प्याया अमृत रस अगम्मे बाटा, चरणोदक धुर दा इक लिआईआ। उस दा साथ देण वाला ना बुढ्ढा ना जवान ना जगत तों टुट्टे नाता, नातवां नज़र कोए ना आईआ। जिस दा सृष्टी दी दृष्टी तों परे खाता, दरगाह साची सचखण्ड धुरदरगाहीआ। मुकामे हक धुर दा लेख बणाईआ। उस दा भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर सदा जीवन विच जुगती विच भगती विच मुक्ती तों बाहर निक्का जेहा काका, जिस नूं आत्म कहि के सारे गाईआ। बाकी जगत जहान दीआं कथनी वालीआं बातां, बातन पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मेला लए मिलाईआ। बुढ्ढा जगत बैखरी बाणी, तन वजूद नूं रही सुणाईआ। जो आत्म जीव पुराणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर वेख वखाईआ। जेहड़ा आत्म नूर जोत नुरानी, नरू नुराना डगमगाईआ। जिस लख चुरासी खेल खेलना महानी, भज्जे नट्ठे वाहो दाहीआ। उहदा वजूद सबूत विच ना मर्द ना जनानी, रूप अनूप इक दरसाईआ। ओह बुढ्ढा नहीं डुड्डा नहीं जिस दा मालक सतिगुर नानक नानक गोबिन्द शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक्को रंग रंगाईआ। जिस दे अन्तर निरन्तर बूँद स्वांती निजर झिरने कँवल नाभी विच्चों बख्श्या अमृत धुर दा पाणी, रस अनरस दिता बणाईआ। ओह झगड़ा छुडा जाए विच्चों चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज विच कदे ना आईआ। ओह बुढ्ढा नहीं ओह पुराणा नहीं ओह अंझाणा नहीं ओह इक जोत ते जोत दी इक निशानी, जिस निशाने नूं चार जुग दे शास्त्र रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। शरीर कहे मैनूं बुढ्ढा किसे ना कहिणा, कहि के दे जणाईआ। जिस ने सतिगुर नानक बुढ्ढे लहिणे तों अंगद नूं पहना के गहिणा, नाम दी रंगत दिती चढ़ाईआ। सतिगुर अमरदास दा अमरू तों खोल्ह के अगम्मा नैणा, निज नेत्र दो जहान कीती रुशनाईआ। सतिगुर रामदास नूं दस्सया बहिणा, घर मन्दिर वज्जी वधाईआ। पंचम पातशाह गुर अर्जन देव जिस गुरु ग्रन्थ गुरदेव दा लेखा लिखाया इके धाम दस्सया सन्तां भगतां सूफ़ीआं फ़कीरां रहिणा, गृह मन्दिर घर दवार सोभावन्त महल्ल अटल इक्को नज़री आईआ। जिस ने हरिगोबिन्द खण्डा खड़ग धार मीरी पीरी कीता देणा, ओह सतिधार रूप अनूप बदलाईआ। जिस हरिराए आपणा खेल खिलाया भेव दस्सया जगत वहिणा, दीन दुनी पर्दा आप उठाईआ। हरिकृष्ण बाल अवस्था ज्ञान दिता बृद्ध ब्राहमना समझाइणा, बुद्धी तों परे परे दृढ़ाईआ। गुर तेग़ बहादर धर्म दी चादर नौ दवारयां तों बाहर नौ खण्ड पृथ्मी दा वास जिस दे चरणां उत्ते
ढहणा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक ख़ाक रमाईआ। गोबिन्द सूरबीर बहादर नौजवान मर्द मर्दान जिस नूं श्री भगवान आपणा सुत दुलारा बणा के किहा मैं तेरा दुष्ट दमन देणा, पिछला लेखा तेरी झोली पाईआ। उस हस्स के किहा मैं पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझे यार तेरा भाणा सहणा, सहि के दयां वखाईआ। नाले ताली मारी हथ्थ उठाया, समरथ अग्गे डाहया, मेरे प्रभू प्रीतम मेरा सिख भगत नानक दी धार विच शब्द दे प्यार विच तेरे चरण दे सतिकार विच दो जहान सदा रहिणा, जन्म मरन विच चुरासी कर्म विच बाल बुढेपे विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा आपणा हुक्म लिखाईआ। सतिगुर नानक मन्त्र सतिनाम दृढ़ाया, सति सति ब्रह्म दिता समझाईआ। नाले गुरमुखां नूं मार्ग इक दरसाया, मंज़ल चौथी बाहर कढ्ढाईआ। ओह गुरमुखो गुरसिखो प्रभ दा प्यारा ना कदी मरे ना कदे जाया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। पोह सके ना त्रैगुण माया, पंज तत खहिड़ा जाण छुडाईआ। जिन्हां सतिगुर नानक दे चरणां सीस निवाया, ना ओह बुढ्ढा ना ओह बृद्ध ओह सदा दा धर्म धार दा जवान इक्को रूप इक्को घर विच बैठा डेरा लाईआ। जगत रसना अक्ल बुद्धी विच सारे कहिण बाबा बुढ्ढा जिस ने तिलक मस्तक विच लगाया, मस्तक धार दिती बदलाईआ। गुर पदवी दा पद दृढ़ाया, परम पुरख मिली सरनाईआ। साचा मार्ग इक चलाया, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। बाबा बुढ्ढा सदा हस्सदा, हस्स हस्स रहे सुणाईआ। नाले प्रेम प्यार दे बचन रहे दस्सदा, दहि दिशा तों बाहर पढ़ाईआ। प्रेम अणयाला तीर रहे कसदा, ख़ुशीआं वाले लगाईआ। उहदे अन्दर भण्डारा भरया सी सतिगुर जस दा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। ओह नज़ारा लैंदा सी निज नेत्र अक्ख दा, जगत लोचन कम्म किसे ना आईआ। ओह हुक्म मन्नदा सी सच दा, सच सच विच समाईआ। उस ने कदी प्यार नहीं सी कीता काया माटी कच्च दा, कंचन गढ़्ह तों परे उस दा खेल वेखे चाँईं चाँईंआ। ओह प्रफुलत होया सी प्रेम धार रत दा, रत्न अमोलक रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धार सच दा प्यार सच सच विच समाईआ। बुढ्ढा कहिंदे किस, किस्मत जगत दए गवाहीआ। जो बाहरों शरीर आवे दिस, बलहीण होई दिसे लोकाईआ। कुबी हो जाए पिठ, चल सके ना चाँईं चाँईंआ। नेत्र होण अनडिठ, नैण हीन अख्वाईआ। धरती उत्ते मूँह दे भार जाए लिट, फेर सके ना कोए उठाईआ। आपणा आप ना सके जित्त, हिरदे हरि ना कदे वसाईआ। उहदा बुढापा सदा नित, जन्म तों लै के मरन तक्क ओह सतिगुरु तों विछड़या ते बुढ्ढा नज़री आईआ। जिस दा मालक परमेश्वर पति इक, एकँकार इक दया कमाईआ। उस दा जन्म कर्म धर्म आपणे
प्यार विच देवे लिख, बिधना दा लेखा दए चुकाईआ। जेहड़ा सतिगुर नानक गोबिन्द दी धार बण गया सिख, ओह बुढ्ढा बृद्ध जवान इक्को रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। बुढ्ढे नूं कहिंदे बाबा बुढ्ढा बड़ी उमर जिस दी लम्बी, सिफ्तां विच सलाहीआ। उस दा किसे तक्कया नहीं अन्दर तनी, घर बैठा बेपरवाहीआ। जेहड़ा शब्द सुणना नहीं कन्नी, धुन आत्मक शब्द नाल वज्जदी रहे वधाईआ। जिस ने इके दी रज़ा मन्नी, मनसा उसे विच रखाईआ। ओह सब दा बेड़ा रिहा बन्न्ही, बन्न्हणहारा जिस दी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक्क रंगाईआ। बुढ्ढा कहे मैं तिलक लाउंदा मस्तक माथे, धुर दा हुक्म सीस उत्ते टिकाईआ। मेरा साहिब पुरख समराथे, जो देवणहार वड्याईआ। मैं उस नूं तक्कां पृथ्मी आकाशे, गगन गगनंतर मण्डल मण्डप दो जहानां सोभा पाईआ। उस दे शब्द संदेशे साचे, जो नानक धार सतिगुर सारे रहे गाईआ। ओह लख चुरासी अन्दर राचे, मानव ज़ाती साढे तिन्न करोड़ रोम गुरमुखां देण गवाहीआ। जो अगले पिछले दो जहानां वेद पुराणां शास्त्रां गीता ज्ञानां अञ्जील कुरानां बाईबलां अक्खर निरअक्खर धार विच वाचे, वाचनहार बेपरवाहीआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु दासन दासे, दासी दास हो के सेव कमाईआ। ओह जुग जुग खेल करे प्रभ आपे, आप आपणी कल प्रगटाईआ। जिस दा सतिगुर शब्द बण गया माई बापे, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। उस दा बुढापा दीन दुनिया विच जगत नेत्र बेशक दुनिया नूं जापे, अन्तर निरन्तर आत्मा बुढापे विच कदे ना आईआ। ओह रूह बुत दोवें होण पाके, जिस नूं पतित पुनीत मिले ख़लक ख़ुदाईआ। उन्हां दी सृष्टी दृष्टी विच गाउंदी गाथे, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। ओह लेखा जाणे इक पुरख अबिनाशे, अबिनाशी करते विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। बुढ्ढा कहिणा कहाणी जग, रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। ओह बाबा बुढ्ढा चढ़या उपर शाह रग, नौ दवारे दा डेरा ढाहीआ। अग्गे मिल्या सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा दीपक जोत रिहा जग, नूर नुराना नज़री आईआ। ना कोई बन्ना ना कोई हद्द, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। सच दवारे एकँकार बैठा सज, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दी कीती कोई ना सके रद्द, हुक्म हुक्म विच्चों मनाईआ। जिस उस नूं प्रेमी प्रीतम प्यारे नूं ल्या लभ्भ, लबां तों पिच्छे आपणा ध्यान लगाईआ। सच प्रेम दी पी के मध, नाम रस ख़ुमारी लई चढ़ाईआ। ओह खेल करे ओह मेहर करे दीन दुनी विच्चों आयू उमर तों वद्ध, मास बरस दिवस वंड ना कोए वंडाईआ। बाबा बुढ्ढा कहे मेरा इक्को मीत प्यारा इक्को हरि दवारा जिथ्थे नूर जोत उज्यारा शब्द अनादी वज्जे अनहद्द, दूजी
धुन सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाह, ख़लक दा ख़ालक आपणा भेव दए खुल्हाईआ। बुढ्ढे दी जगत जहान छड दयो रीती, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ। एह जगत जहान प्रभ दी बग़ीची, आवण जावण खेल खिलाईआ। उस दी मंज़ल तक्को हकीकी, हक हक दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर चरण प्यार विच रखो आपणी नीती, मन दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। इक्को नूर तक्को हस्त कीटी, कीट कीटां विच समाईआ। तुहाडी जगत वासना जाए जीती, ममता अवर रहे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तुहाडी धर्म धार करे अतीती, त्रैभवण धनी आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। बुढ्ढा बचन बचन जग मीता, हरि करता आप बणाईआ। हरिजन कर के ठांडा सीता, सति सच विच समाईआ। नाम निधान श्री भगवान पा के भीखा, भिखक झोली दए भराईआ। सति सच दी दे हदीसा, कलमा धुर दा इक दृढ़ाईआ। जिस नूं बुढ्ढा बाप किहा सी हज़रत ईसा, जिस वेले सलीव गल लटकाईआ। ओह आवे अन्तिम मेरी सदी बीसवीं बीसा, सरगुण निरगुण आपणा रूप बदलाईआ। जिस दी भगत धार हरिसंगत होवे खेल इकीसा, दो इक आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सूफ़ी परखणहारा नीता, घट घट वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक धुर दा हुक्म धुर दी धार विच्चों संसार सागर विच समाईआ।
फिर संगत ने बेनन्ती कीती श्री गुरु ग्रन्थ साहिब गुरु है
शहिनशाह जी ने रहमत कीती
पुरख अकाल खेल निरगुण निरवैर निराकार, धरत धवल धौल उत्ते आईआ। सनक सनंदन सनातन बण के सन्त कुमार, ब्राह आपणा वेस वटाईआ। यग्गह पुरुष हो तैयार, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। हावगरीव खेल अपार, नर नरायण सर्ब समझाईआ। कपल मुन हो उज्यार, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। किथ्थे इक दा दस्सणा लेखा नहीं उस दी आउणी फेर वार, वारता अगली आप जणाईआ। रिखव हो के ख़बरदार, पृथू आपणी गंढ पवाईआ। मत्तस हो के ज़ाहर, कछप वड्डी वड्याईआ। धनंतर खोल्ह किवाड़, बावन वेस वटाईआ। हरनाक्ष दिता सँघार, आपणी कल समझाईआ। ध्रू लगाया पार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। हँस चोग दिती खवाल, माणक मोती सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण आया राम परस, राम दशरथ बेटा खेल खिलाईआ। वेद व्यासे कर के तरस, लोकमात तन दिती वड्याईआ। कृष्ण खेल कीता असचरज, नूर नुराना डगमगाईआ। योद्धा बण के सूरबीर मर्दाना मर्द, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक शनवाईआ। निरगुण सरगुण धार शब्द, तन वजूद दए वड्याईआ। जिस ने बणाए दीन मज़्हब, शरअ शरअ दिती तजाईआ। मूसा ते होया गज़ब, नूर नुराना कोहतूर दए गवाहीआ। ईसा दे अन्दर रख्या कदम, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण किरपाहार दयाला, दीन दर्द दु:ख भंजन अख्वाईआ। जिस मुहम्मद कीता अलहामा, वही नाज़ल दिता कराईआ। जबराईल दए पैग़ामा, संदेशा धुरदरगाहीआ। सजदा करना कबूल सलामा, कदमबोसी विच सीस झुकाईआ। उस दा खेल बड़ा महाना, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जिस सतिगुर नानक भेज्या दे के सतिनामा, बिना देह तों सतिनाम टिकण किते ना पाईआ। उस सतिनाम ने अंगद कीआ परवाना, अमरदास वज्जी वधाईआ। रामदास होया प्रधाना, गुरु अर्जन गुरु गुरदेव अख्वाईआ। हरिगोबिन्द पहर के बाणा, दीन दुनी रीती दिती बदलाईआ। हरिराए प्यार कीता महाना, हरिकृष्ण वज्जी वधाईआ। गुर तेग़ बहादर धर्म दा बण निशाना, निशाना जगत जहान गया झुलाईआ। गोबिन्द खण्डा खड़ग खिच्च कृपाना, दुष्टां दिता घाईआ। उसे गोबिन्द दी धार शब्द शब्द गुरु ग्रन्थ जिस नूं सीस झुकाउण ज़िमीं असमानां, विष्न ब्रह्मा शिव सारे झोलीआं डाहीआ। बिना देह तों परमात्मा दा निरगुण सरूप लोकमात कदे नहीं होया प्रधाना, प्रधानगी विच कदे ना आईआ। ओह निरगुण दी महिमा एह सिफ्तां दा ख़ज़ाना, नाम दा भण्डारा बोध अगाध काग़ज़ां उत्ते कादर करते करीमां नूं रिहा मिलाईआ। एह कोई अक्खरां वाला पत्थरां वाला सिफ्तां वाला सलाहवां वाला अक्ल बुद्धी दा नहीं अफ़साना, एह धुर संदेशा धुर पैग़ाम धुर दा हुक्म हुक्म इक्को नज़री आईआ। एह तत देह नहीं एहदा स्वास नहीं पवन नहीं नौ दवार नहीं एह सतिगुर दा निराकार दा आकार गुरु ग्रन्थ साहिब महाना, जिस दे उत्ते सिफ्त सिफ्त सलाह, इक्को इक आकार दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं सारे कहिंदे जगत मलाह, जिस दे विच्चों मिले हकीकत वाला हक ख़ुदा, जिस दे अग्गे अवतार पैग़म्बर सारे करन दुआ, वास्ता बग़लगीर हो के पाईआ। उस दा सतिगुर नानक बणया रहिनुमा, गुरु अर्जन मोहर दिती लगा, शहादत शब्द गुरु भुगता, सन्त सुहेले भगत सारे नाल लए रला, वड्डा छोटा ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मेल आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरु ग्रन्थ शब्द बोध गुरबाणी, अक्खर अक्खर नाल
जुड़ाईआ। जिस दी महिमा अकथ कहाणी, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। एह सतिगुर अर्जन सब नूं अमृत जाम प्याया पाणी, कोझयां कमल्यां ग़रीबां निमाणयां अन्तर आत्म धुर दा रस चुआईआ। एह झगड़ा मुकावे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लेखा रहे ना राईआ। इहो मंज़ल चार जुग दे अवतारां ने पैग़म्बरां ने दस्सी रुहानी, रूह बुत विच मिले मेल धुर दे माहीआ। जिस दी सदा तरल जवानी, बुड़ापे विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द शब्द गुरबाणी, बाण शब्द शब्द गुर इक्को नज़री आईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुरु ग्रन्थ, गुरदेवा नज़री आईआ। जिस दा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब ना कोई अक्खरी अंस, मानव ज़ाती एका गंढ पवाईआ। जो ठग्गां चोरां यारां बदमाशां बणावे गुरमुख हँस, बुद्धी बिबेक दए बणाईआ। जो हँकार निवारे कंस, निम्रता निरमाणता इक समझाईआ। जो हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाईआं दा इक्ट्ठा बणावे बंस, प्रीवार इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी बणत, घड़न भन्न्हणहार जिस दा मार्ग इक अख्वाईआ। एसे दी महिमा करदे सन्त, सिफ्तां विच सलाहीआ। एहदा लेखा आदि अन्त, जुग जुग रीती चली आईआ। एहदा मेला नाल भगवन्त, भगवन मेला सहिज सुभाईआ। एह कदे ना होए भस्मंत, भस्मड़ रूप ना कोए दरसाईआ। इस दे विच्चों मिले बहिशत जन्नत, जन्नत स्वर्ग इस दे चरण चुम्मे चाँईं चाँईंआ। गढ़्ह पुट्टे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। बोध अगाध मिले पंडत, घर बैठयां सब नूं करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रहिबर इक अख्वाईआ। गुरु ग्रन्थ शब्द गुरदेवा, देव आत्म मेल मिलाईआ। जिस दा भेव अलख अभेवा, अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। जिस नूं पढ़ना नाल रसना जिह्वा, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। जिस दे नाल मिले धाम सचखण्ड दवार निहचल नेहकवा, दरगाह साची सोभा पाईआ। एह अमृत रस मानव ज़ाती दा अन्तर आत्म दा मेवा, रसना दे नौ रस कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा इक अख्वाईआ। वड्डा सतिगुर आप, आपणी दया कमाईआ। जिस दा चार जुग दा धुर दा जाप, जगजीवण दाता आपणा नाम दृढ़ाईआ। जिस दी रचना रची निरगुण सरगुण नानक हो के आप, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। एह त्रैगुण दी धार त्रैगुण दा मेटे पाप, त्रैभवन दा मेला मेले सहिज सुभाईआ। एहदे विच ना कोई दिवस ना कोई रात, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई दस्सया अंधेरा डूँग्घा खात, गढ़्ह शरअ ना कोए बणाईआ। ना कोई झगड़ा रखया ज़ात पात, दीन दुनी ना कोए लड़ाईआ। इक्को साहिब दस्सया अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। सो पुरख निरँजण जिस दा कीता प्रकाश, हरि पुरख निरँजण दया कमाईआ। एकँकार खेल खिलाया
तमाश, आदि निरँजण डगमगाईआ। श्री भगवान दिती दात, अबिनाशी करते दिती वरताईआ। पारब्रह्म खोल्ह के हाट, ब्रह्म वस्त अमोलक झोली दिती पाईआ। एह नानक दी धुर दी ल्यांदी सौग़ात, सतिगुर नानक सतिगुरु पुरख अकाल दी सिफ्त सिफ्त सिफ्त विच वड्याईआ।जिस दा गोबिन्द बणया दास, पुरख अकाल कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सांझा यार नूर अलाह अलाह आलमीन इक्को इक अख्वाईआ। गुरु ग्रन्थ जगत सुहेला, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी आपणे अंग लगाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म कराए मेला, पर्दा दूई द्वैत उठाईआ। इके घर वखाए गुरु गुर चेला, काया मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। घर स्वामी सज्जण मिले ओह अगम्मी सुहेला, जिस दा विछोड़ा एथे ओथे होण कदे ना पाईआ। जिस दी धार सतिगुर शब्द शब्द गुर सतिगुर अचरज खेला, ख़ालक ख़लक ख़लक ख़ालक विच गया वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। गुरु ग्रन्थ सतिगुरु सतिगुरु सतिगुरु दा पद, पदवी धुरदरगाहीआ। जिथ्थे दीन मज़्हब ज़ात पात अवतार पैग़म्बर गुरु दी नहीं कोई हद्द, तन वजूद माटी ख़ाक पुतला नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे इक्को जोत दीपक रिहा जग, नूर नुराना डगमगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उथे कोई ना सके लभ्भ, दूर दुराडे थल्ले बैठे नैण उठाईआ। सतिगुर नानक ओथे चढ़या भज्ज, निरगुण धार वेख्या परम पुरख दा नूर चाँईं चाँईंआ। ओथों वस्त ल्यांदी दुरलभ्भ, आपणी सति वाली झोली पाईआ। फेर आया लोकमात वस्त लै के हक, हमसाजण आपणा नाल रखाईआ। ओस नूं उस दे प्यार विच, ओस दी धार विच, संसार विच, गाया नाल रसना जिह्वा लब, धुर दा राग धुन आत्मक विच्चों ख़ुशीआं नाल बाहर कढ्ढाईआ। जिस दा रूप सूरा सरबग, पुरख अकाला इक्को नज़री आईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा यामबीन अलाही रब्ब, नूरी रब्ब नूर अलाहीआ। ओसे दा नाम, ओसे दा कलमा, ओसे दा शब्द, ओसे दा नाद, ओसे दी धुन, ओसे दी सद, ओसे दा ढोला गाईआ। जो ऐस वेले सारी सृष्टी दे साहमणे प्रगट ते उहदा मालक प्रगट अज्ज, जिस नूं आज़ज़ हो के सारे सीस निवाईआ। एस दा पर्दा परदयां विच सके कोई ना कज्ज, उहल्यां विच ना कोए छुपाईआ। जिस दे पिच्छे गोबिन्द ने वाहिगुरु जी दा ख़ालसा ते वाहिगुरु जी दी फ़तिह दा जैकारा लाया गज्ज, जिस गज़ दे तन्द दित्ते तुड़ाईआ। ओह सारी सृष्टी दा दृष्टी दा आत्मा दा ब्रह्म दा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के कबूल करन वाला हज्ज़, हाजत अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। गुरु ग्रन्थ साहिब गुरबाणी आदि पुरख अपरम्पर, पारब्रह्म
वड्याईआ। जिस दा जुग चौकड़ी हुन्दा रिहा सुअम्बर, निरगुण सरगुण ततां वाले तत लए प्रनाईआ। जिस ने आपणी नाम बाणी दा अवतार पैग़म्बर गुरु दी धार विच्चों कीता अडम्बर, लेखा लिख्त लिख्त नाल बणाईआ। ओह सर्ब कला भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब थाँईंआ। उस दा काया रूपी सच सच दा मन्दिर, जिस मन्दिर अन्दर वसे धुर दा माहीआ। भाग लगाए डूँग्घी कन्दर, अंध अंधेर दए गंवाईआ। गढ़्ह तोड़ हँकारी जन्दर, पर्दा दूई वाला चुकाईआ। प्रकाश कर के बिना सूर्या चन्द्र, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच शब्द शब्द गुर दात, सतिगुर नानक निरगुण धार सरगुण ल्यांदी लोकमात, धरनी धरत धवल धौल उत्ते मानुस मानस मानव सब दी झोली दिती भराईआ। एसे दा रूप परमेश्वर कमलापात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म हुक्म फ़रमान आदि जुगादी देवे जगत जहान, ब्रह्म वेता आत्म नेता नर निरँकार निराकार आपणी दया कमाईआ।
२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन एअर पोरट ते
रजिन्दर दे कनेडा लई विदा होण समें
सतिगुर प्यार सदा संग, सगला संग निभाईआ। अन्तर आत्म चाढ़्हे रंग, निरन्तर आपणी दया कमाईआ। आसा मनसा पूरी होवे मंग, तृष्ना जगत पूर कराईआ। घर स्वामी देवे अनन्द, सुख सागर विच रखाईआ। गुरसिख चमके साचा नूरी चन्द, चन्द चांदना होवे रुशनाईआ। (ख़ुशी) होवे बन्द बन्द, बन्दगी पूरब लेखे पाईआ। मनसा मन मंज़ल जाए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दयाला, दीनां अनाथां वेख वखाईआ। एथे ओथे होए रखवाला, सगला संग बणाईआ। गुरसिख नाम देवे सची मन तों परे माला, मन का मणका आप भवाईआ। जगत विचोला बणे दलाला, लेखा अगला वेख वखाईआ। फल लगाए जीवण ज़िंदगी वाले डाला, मेहर नज़र इक टिकाईआ। रजिन्दर सिँघ राज जोग विच रहे सुखाला, सुख दा मालक देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद सद करे प्रितपाला, प्रितपालक हो के आपणा रंग रंगाईआ।
२७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड वरमिंगम वालसाल
६५ कैरनज़ सटरीट डबलीउ ऐस २, सुखदेव कौर दे गृह
भाद्रों कहे मेरा प्रविष्टा आया सताई, सरगुण धार दूआ सत्त नाल मिल के वज्जे वधाईआ। सतिगुर शब्द खेल खिलाई, करता पुरख बेपरवाह आपणे नाल मिलाईआ। जन भगतां मेला मिल्या चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक दरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण थांउँ थाँईं, थान थनंतर सोभा पाईआ। तेई अवतार ख़ुशी रहे मनाई, मनसा मनसा विच्चों प्रगटाईआ। पैग़म्बर ढोले सद रहे गाई, तूं ही तूं ही राग दृढ़ाईआ। गुर दस कहिण तेरी बेपरवाही, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर तेरी सरनाई, सूर्या चन्द सीस निवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वाहो दाही, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाही, शहादत धुर दी धार भुगताईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एकँकारा इक गुसाँईं, परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाहीआ। मेहरवान मिहबान बीदो तेरे अग्गे इक दरोही नाल दुहाई, तोबा तोबा कहि के सीस निवाईआ। ओह तक्क जो गोबिन्द बूटा पुटया काही, कलयुग जड़ गया उखड़ाईआ। नेत्र रोवे सरसे वाली खाई, ख़ालस आपणा हाल सुणाईआ। धरनी दोवें चुक्क के बाहीं, दर तेरा राह तकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाही, सचखण्ड निवासी तेरी वड वड्याईआ। तेरा इशारा कर गए चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुर राही, रहिबर हो के गए दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक आवे परवरदिग़ार धुर दा माही, मेहरवान मिहबान आपणा रूप बदलाईआ। गोबिन्द ने लेखा लिख्या जिस वेले मेरा बीत्या ढईआ ढाई, मेरा ढौंका लए अंगड़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब दा लेखा वेखे थांउँ थाँईं, संग मुहम्मद सदी चौधवीं नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। सताई भाद्रों कहे मेरी बन्दन, बिन हथ्थां सीस निवाईआ। मेरा साहिब सदा बख्शंदन, बख्शणहार नूर अलाहीआ। जिस निशाना मेटणा तारा चन्दन, ज़िमीं असमान दोवें वेखण चाँईं चाँईंआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। मैं हैरान हो के तक्कया ओह जोती जाता पुरख बिधाता नूर नुराना शाह सुल्ताना जोत शब्द दी धार फिरे जगत दे लंडन, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जन भगतां धुर दी दात वड करामात नाम निधाना आया वंडन, वस्त अवर ना कोए जणाईआ। काया माटी पंज तत वजूद ख़ाक आया रंगण, रंगत अगम्म रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भाद्रों कहे मेरा सताई दिवस दिहाढ़ा, दिउहड़ी
सीस निवाईआ। मेरा लेख लिख्या वेद व्यास बहि के विच उजाड़ा, भविक्ख्त पुराण दए गवाहीआ। बाल्मीक ने तक्कया नूरी लाड़ा, जोती जाता नूर अलाहीआ। राम हनूवन्त कीता इशारा, कलयुग अन्तिम अक्ख उठाईआ। कृष्ण ने अर्जन किहा दुबारा, दुहरी धार समझाईआ। बुद्ध ने बुद्धी तों परे कीती निमस्कारा, निव निव लागा पाईंआ। मूसा कूक के मारया नाअरा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। ईसा कहे मेरा पिता बाप होया ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। मुहम्मद ख़ुशीआं नाल किहा चार यारां, अमाम अमामा मेरा धुरदरगाहीआ। नानक निरगुण धार किहा उतरे माहबली अवतारा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाला दीन दयाला कलि कल्की कल वेखे विगसे पावे सारा, महासार्थी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस लहिणा देणा चुकाउणा ज़िमीं असमाना सूर्या चन्द सितारा, सदी चौधवीं आपणा हुक्म वरताईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी खेल खेले विच संसारा, संसा जगत ना कोए रखाईआ। कुदरत दा कादर करनी दा करता बेऐब परवरदिग़ारा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस अन्त अख़ीर बेनज़ीर एका गोबिन्द कन्ने देणा उधारा, कायनात दा भेव चुकाईआ। जिस सब नूं करना दस्त बरदारा, बेदस्त होए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पर्दा कहे मेरा साहिब मेरे मुख तों लाहे नकाब, नुक्ता रहिण कोए ना पाईआ। समुंद सागरां तक्के आब, आबेहयात धुरदरगाह दा वेख वखाईआ। जो पैग़म्बरां दिता खिताब, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम कलमा दिती दात, पैग़ाम धुर दा इक सुणाईआ। अन्त सब तों मंगे जवाब, जवाब तल्बी विच रखाईआ। भविक्ख्तां वाले वेखे ख्वाब, पेशीनगोईआं खोज खुजाईआ। सजदयां तक्के अदाब, कदमबोसीआं भुल्ल रहे ना राईआ। निरगुण धार प्रगट हो के आप, आप आपणी कल वरताईआ। चार जुग दा कलमा तक्के जाप, नाम निधाना वेख वखाईआ। रूह बुत तक्के पाकी पाक, तन वजूद फोल फुलाईआ। लहिणा वेखे कलयुग अंधेरी रात, साचा चन्द कवण चमकाईआ। भगत सुहेले तक्के मात, धरनी धवल खोज खुजाईआ। जो गोबिन्द दा लहिणा देणा पूरा करे विच पंज आब, पंचम पंचम पंचम दा रंग रंगाईआ। शब्द धार दा तक्के नात, नाता सतिगुर शब्द वेख वखाईआ। जो लेखा मनी सिँघ लिख्या नाल कलम दवात, तिस दी आसा पूर कराईआ। जगत वलैत दिसे साख्यात, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जो ईसा इशारा दिता बिना काग़ज़ात, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे नूर दा ज़हूर होवे प्रकाश, जिस नूं बाप कहि के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सताई भाद्रों कहे आह नारद आया निवावे आपणा सीसा, झुक झुक रिहा जणाईआ। नाले इशारा करे ओह वेख लै ईसा,
ईसुलसलाम आपणी अक्ख उठाईआ। मित्रा तक्क लै आपणा इशारा बीसा, उनीसवीं वंड वंडाईआ। सब दा ख़ाली होया खीसा, पाकट मनी दोवें रहे कुरलाईआ। ओह तक्क सोहणयां बदलण वाली रीता, रीतीवान दए बदलाईआ। नारद कहे मुहम्मद तूं वी आ जा नज़दीका, दरगाह सच मुकामे हक विच्चों लै अंगड़ाईआ। आपणी अन्त अख़ीर वेख तारीखा, तवारीख तेरी दए गवाहीआ। सब दा वेला अन्तिम बीता, सदी चौधवीं रोवे मारे धाहींआ। नारद कहे दीन दुनी नूं वेख के सजणो मेरीआं निकलदीआं चीकां, बौहड़ी बौहड़ी कर के दयां सुणाईआ। जिस दीआं चार जुग करदे रहे उडीकां, ओह तक्को धुर दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा दीन मज़्हब दा नहीं कोई शरीका, शिरक्त विच कदे ना आईआ। शरअ दीआं मेटण आया लीकां, लाईन धुर दी दए समझाईआ। जिस दीआं कल्मयां विच करदे गए तबलीकां, इस्म आज़म इक दरसाईआ। जिस दे पिच्छे वड्याईआं देंदे रहे शहीदां, शहादत जगत वाली भुगताईआ। ओह वेखण आया हाल मुरीदां, मुर्शद बेपरवाहीआ। नाले आपणे सपारे तक्को ते तक्को कुरान मजीदा, की मज़मूहा अक्खरां अल्फ़ ये दा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं पुराणा प्रभू दा दो धार दा भगत, मेरी भगती समझ किसे ना आईआ। मेरा खेल जाणे ना कोई जगत, जीवण जुगत ना किसे दृढ़ाईआ। मैं बणया नहीं किसे नाल बूँद रक्त, जन्म देण वाली कोए ना माईआ। मैं नूर नुराना शाह सुल्ताना प्रभू दी जोत धार दी शक्त, शख्सीअत अवर ना कोए रखाईआ। मैं संदेशा देवण आया पैग़म्बरो तुहाडा अन्त अख़ीरी वक्त, कलाक ईसा आपणा वेख वखाईआ। नाले शरअ दी तक्को शरीअत वाली शर्त, शायद भुलेखा रहे ना राईआ। निगाह मारो बिन नैणां उत्ते फ़र्श अर्श, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। किते उहो ना आया होवे परत, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहे लोकाईआ। बिना जगत नैणां तों करो दरस, दीद आपणी वेख वखाईआ। तुहाडी तृष्ना मेटे हरस, हवस दए गवाहीआ। तुहाडा पूरा होवे पिछला लहिणा कर्ज़, मकरूज़ दए चुकाईआ। लेखे लावे सदी चौधवीं संग मुहम्मद अर्ज़, ईसा मूसा भरम रहे ना राईआ। खेल करे योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, ओट अवर ना कोए तकाईआ। जन भगतां वंडण आया दर्द, दीन दुनी दा मालक आपणी दया कमाईआ। जिस कलयुग मेटणा अंधेरा गर्द, ख़ुशी ग़मी वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार जोत शब्द धार रूप असचरज, जग नेत्र लोचन नैण वेखण कोए ना पाईआ।
२८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड वरमिगंम वालस आल
६५ कैरिनज़ सटरीट महिन्दर सिँघ ते सोहण सिँघ दे गृह
धरनी कहे सुण वे असमाना, इस्म आज़म दा भेव जणाईआ। तेरे वेंहदयां जुग चौकड़ी लँघया ज़माना, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेल तक्क महाना, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। बिना निगाह तों निगाह मार कर ध्याना, बिन लोचन नैण खुल्हाईआ। खेल वेख्या सीता रामा, कृष्णा कान्हा भेव रिहा ना राईआ। पैग़म्बरां दा सुणया कलामा, जो कायनात गए सुणाईआ। मन्त्र धुर दा जाणया सतिनामा, सति सति वज्जी वधाईआ। उठ निगाह मार चारों कुण्ट शरअ दिसे शैताना, शरीअत आपणी लए अंगड़ाईआ। हिरदे वसे ना किसे श्री भगवाना, अन्तष्करन करे ना कोए सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत होया पीणा खाणा, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप दिसे बीआबाना, पत्त टहिणी फुल्ल ना कोए महकाईआ। दीन मज़्हब होया बेगाना, सगला संग ना कोए रखाईआ। उठ तक्क चार यारी संग मुहम्मद बन्न्हे गाना, मैहंदी लाल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा बेपरवाहीआ। धरनी कहे निगाह मार आसमां, मण्डल मण्डप सारे वेख वखाईआ। हँस बुद्धी होई कलयुग जीवां काँ, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। धरनी कहे नाले मैनूं कहिंदे धरनी माँ, माता कहि के मेरे उत्ते कुकर्म कमाईआ। निथाव्याँ मिले कोए ना थाँ, निमाणयां होए ना कोए सहाईआ। मेरी दुहाई दरोही किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गां, आत्म ब्रह्म समझ कोए ना आईआ। बौहड़ी सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर अवतार पैग़म्बर गुरु सब दी छड गए बांह, बाहों फड़ गलवकड़ी कोए ना पाईआ। चौदां लोक चौदां तबक चारों कुण्ट रोवण मारन धाह, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे सुण असमान नीले, बसन बनवारी दयां जणाईआ। धर्म दी धार रहे ना कोए वसीले, वसल यार हथ्थ किसे ना आईआ। दीन मज़्हब दीन दुनी बणी कबीले, कामल मुर्शद मिलण कोए ना पाईआ। जो संदेशा दिता गोबिन्द नौजवान छैल छबीले, सूरबीर सुल्तान गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर लेखा आप दृढ़ाईआ। असमान कहे सुण प्रेम प्यार दी धरती, धरनीए दयां जणाईआ। तेरे कोल प्रेम वाली अर्ज़ी, जिस दी समझ किसे ना आईआ। उस किहा पुरख अकाला दीन दयाला सदी चौधवीं अन्तिम करे आपणी मर्ज़ी, मेहरवान महबूब आपणा हुक्म वरताईआ। ओह सार पावे नव सत्त घर घर दी, लख चुरासी तन वजूद माटी ख़ाक फोल फुलाईआ। उस वेले दीन दुनी दुनियादारी विच होवे
लड़दी, पिता पूत रूप बणे कसाईआ। काया माटी भरी होवे हउँमे हँकार गढ़्ह दी, निम्रता विच नज़र कोए ना आईआ। उस वेले खेल वरतणी चोटी जड़ दी, चेतन आपणा हुक्म वरताईआ। मानव ज़ाती काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच होवे सड़दी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मैं भय भाउ विच रहां डरदी, पुरख अकाल अग्गे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सति सच तेरी सरनाईआ। असमान कहे धरनीए कुछ दस्स अगम्मी ख़बर, बेख़बरां दे जणाईआ। की पुकारे मुहम्मद दी अन्दरों कबर, मकबरे की रहे दृढ़ाईआ। धरनी कहे ओह सारे अन्दरों होए बेसबर, बेसबरी विच जणाईआ। परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाह अलाही आए ज़बर, जो जबराईल नूं संदेशे दे के मुहम्मद गया समझाईआ। उहदा खेल उत्ते असमानां अम्बर, चौदां तबक निव निव लागण पाईंआ उहदे कलमे दी धार नाम संदेसा धुन मधुर, सुंन समाधी तों बाहर दए दृढ़ाईआ। जिस दा चार कुण्ट दहि दिशा नव दवारे पैणा गदर, मन मति बुद्ध चले ना कोए चतुराईआ। दीन मज़्हब खेल करन मक्तूल कातिल दीन दुनी होवे कत्ल, कत्लगाह दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। यथार्थ चलणा नहीं किसे दा यतन, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। मानव ज़ाती पुज्जी अन्त किनारे आपणे पत्तन, जिस पत्तन दा लेखा गोबिन्द बिन पत्रका गया समझाईआ। सब नूं छडणा पैणा आपणा वतन, बेवतन दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख हीरे लाल अमोलक रत्न, हरिजन साचे नज़री आईआ। जो सच दवारे साचे नाम दा लाहा खट्टण, खटका अवर रहे ना राईआ। उन्हां नूं गोबिन्द माही वासी पटन, पाटल आपणा पर्दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी आपणा भेव दए खुल्हाईआ। असमां कहे धरनी तैनूं कहि के गए वसुधा, जन भगत दिती वड्याईआ। दस्स की आसा रखी बुद्धा, पर्दा ओहला देणा उठाईआ। की अन्तिम लेखा होणा कलयुगा, चौथे जुग दे समझाईआ। धरनी कहे असमां मेरा मेहरवान इक्को होवे उग्घा, उगण आथण जिस दा नूर रुशनाईआ। ओस ने सतिजुग लाउणा धर्म दा धर्म चलाउणा इक्को मुदा, मुद्दत दे विछड़े गुरमुख लए मिलाईआ। जिस दा भेव अक्ल बुद्धी तों गुज्झा, मन कल्पणा समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब दया कमाएगा। दीन दयाला वेस वटाएगा। नूर नुराना नूर रुशनाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। शब्द अनादी धुन प्रगटाएगा। ब्रह्म ब्रह्मादी खेल खिलाएगा। आदि जुगादी हुक्म वरताएगा। जुग बदलणा जिस दी वादी, ओह वाइदे पिछले वेख वखाएगा। जो संदेशा दे के गई ज़ोरावर सिँघ फ़तिह सिँघ नूं गुजरी दादी, दाअवेदार इक अख्वाएगा। कलयुग अन्तिम अन्तिम वेखे बाज़ी, बाजां वाला अपणा रूप
प्रगटाएगा। जो शरअ शरीअत दे वेखे हाज़ी, मकबरे पैग़म्बरां फोल फुलाएगा। जो लहिणा देणा नानक वेखे बग़दादी, बग़लगीर सर्ब अख्वाएगा। जेहड़ा लेखा चुकावे इश्क हकीकी ते मजाज़ी, दोहां तो परे आपणा नूर रुशनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक आपणा रंग रंगाएगा। धरनी कहे असमां मेरा साहिब सुल्ताना आएगा। मेहरवान इक अख्वाएगा। नौजवाना रूप वटाएगा। तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक सुणाएगा। जगत विचोला शब्दी धार रंग रंगाएगा। पर्दा ओहला सर्ब उठाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी पावे रौला, मौला आपणा वेस वटाएगा। प्रगट हो के उत्ते धौला, धरनी कहे मेरा हौला भार कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणावेगा। सच दा हुक्म इक सुणाएगा। सचखण्ड निवासी दया कमाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठाएगा। तेई अवतार आप हिलाएगा। पैग़म्बरां आलस निंद्रा आप खुल्हाएगा। गुरुआं बोध अगाध दृढ़ाएगा। चौदां लोक आप समझाएगा। चौदां तबक सबक पढ़ाएगा। बंक दवारा इक सुहाएगा। डंक नगारा इक वजाएगा। कलयुग कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहेगा। सतिजुग सति सति करे उज्यारा, नूरी चन्द चन्द चमकाएगा। लेखा पूरा करे गुर अवतारा, पैग़म्बरां लेखा वेख वखाएगा। शाहो भूप बण सिक्दारा, सिर सिर आपणा हुक्म मनाएगा। जो आसा रखी भगत रवीदास चम्यारा, कसीरा कौडी गंगा दी धार उस दा लेखा पाएगा। जोती जाता पुरख बिधाता हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर नूर रुशनाएगा। जिस ने खेल खेलणा विच काहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा वड्डा इक अख्वाएगा। असमान कहे धरनी सुण हुक्म अगम्मी तुक दे, जो तुरीआ तों परे जणाईआ। जिस नूं सारे असीं झुकदे, सजदयां विच सीस निवाईआ। खेल वेख उस दे अगम्मी पुत्त दे, जो सतिगुर शब्द बेपरवाहीआ। जिस दे भाणे कदे ना रुकदे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उस दे वेले अन्तिम ढुक्कदे, अवतार पैग़म्बर गुरु देण गवाहीआ। खेल होण अबिनाशी अचुत दे, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जगत जिज्ञासू दीन दुनी मज़्हब भरे दु:ख दे, सांतक सति ना कोए वरताईआ। उज्जल भाग ना दिसण किसे मनुक्ख दे, बिन सतिगुर किरपा चुरासी पार ना कोए कराईआ। पैंडे मुकदे नहीं उलटे रुक्ख दे, नौ अठारां पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिधर तक्कां नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धूंएं धुक्ख दे, धरनी धरत धवल धौल लए अंगड़ाईआ। कलयुग खेल तक्कणे अन्तिम लुट्ट दे, लुटेरा अन्तिम भज्जे वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं सब दे भाग जांदे निखुटदे, संग मुहम्मद चार यार चारों कुण्ट उठ उठ वेखण तक्कण थांउँ थाँईंआ। की हुक्म वरतणे अन्तिम गोबिन्द सूरे पुरख अकाल दे सुत दे, जो सुत्तयां सब नूं लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धुर
मालक दया कमाउंदा ए। हरिजन साचे वेख विखाउंदा ए। भगत सुहेले मेल मिलाउंदा ए। गुर चेले रंग चढ़ाउंदा ए। आत्म सेजा सच पलँघ सुहाउंदा ए। नाम शब्द मृदंग अगम्म वजाउंदा ए। गुरमुखां सीने ठण्ड अमृतधार आप बरसाउंदा ए। नाम शब्द मृदंग अगम्म वजाउंदा ए। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ, गंढणहार गोपाल आप अख्वाउंदा ए। गुरसिक्खां आत्म कदे ना होवे रंड, कन्त सुहागी जोड़ जुड़ाउंदा ए। जो समुंद सागरां धरनी कहे पार आवे लँघ, मंज़ल सब दी पन्ध मुकाउंदा ए। बेड़ा चलाए बिना मुहाणे वञ्झ, खेवट खेटा इक अख्वाउंदा ए। गुरसिक्खां मेट के चिन्ता ग़म, ग़मी ग़मखार बाहर कढाउंदा ए। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म देवे अनन्द, सोहँ शब्द इक समझाउंदा ए। अन्दरों भरमा ढाहवे कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाउँदा ए। हरिजन नेत्र रहिण ना देवे अंध, निज नेत्र नूर चमकाउंदा ए। पारब्रह्म बख्श के संग, ईश जीव वेख वखाउंदा ए। दीन दयाल हो बख्शंद, बख्शिश रहमत झोली पाउंदा ए। जन भगतो तुहाडा जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा आत्म परमात्म धार सच्चा सन्बंध, रिश्ता ब्रह्म पारब्रह्म अख्वाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच अनन्द, अनन्द अनन्द अनन्द आप आपणा आपणे विच्चों प्रगटाउंदा ऐ।
३० भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड नारथ लंडन १० मसवलहिल ३२ करैन बौरन रोड
मलकीअत सिँघ नत दे गृह
धरनी कहे मैनूं गोबिन्द दिता माण, माण निमाणी मिली वड्याईआ। इशारा दिता विच जगत जहान, लोकमात दया कमाईआ। मेरा साहिब बली बलवान, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जाता नूर नुरान, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। गुर तेग़ बहादर दा लहिणा देणा पूरा करे आण, आनन फ़ानन आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख बिधाता प्रगट हो श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। पूरब लहिणा तक्के कृष्णा काहन, पर्दा अर्जन नाल उठाईआ। जो संदेशा सीता नूं राम दिता विच कान, रसना सहिज सहिज सुणाईआ। सप्तम ·षीआं निगाह नाल वेख्या खेल महान, महिमा कथ कथ समझाईआ। बावन बलि दवारे कीता परवान, परम पुरख सीस निवाईआ। जिस कलयुग अन्तिम कूड़ क्रिया मेटणा निशान, निशाना तारा चन्द पूर कराईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सब दा होवे जाणी जाण, जानणहार बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकणे ज़िमीं असमान, पवण पाणी निव निव लागण पाईंआ। ओह वेखणहारा थनंतर थान, धरनी धरत धवल धौल दए वड्याईआ।
जो ब्रह्मण्डण खण्डण लेखा जाणे हो मेहरवान, महबूब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आसा वेख वखाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब सूरा सरबंगण, हरि करता धुरदरगाहीआ। चरण धूढ़ मैं मस्तक लावां चन्दन, तिलक ललाटी डगमगाईआ। बिना हथ्थां तों करां बन्दन, दर दरवेश हो के सीस झुकाईआ। मेरे साहिब स्वामी मैनूं लाईं आपणे अंगण, अंगीकार तेरी वड्याईआ। दर ठांडे आवां मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा लेखा पिछला देणा सच अनन्दन, जो अनन्दपुर वासी गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। जिस वेले धर्म दी धार शब्दी आपणा कन्ना आवें वंडण, वंड दो जहान मिटाईआ। मैं राह तक्कां तेरा विच लंडन, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं समुंद सागरां मेरे साहिब स्वामी आउणा लँघण, मछ कछ तेरा राह तकाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान निम्म वास महकाए चन्दन, कूड़ क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। कलयुग कुकर्म आउणा डंनण, खण्डा खड़ग इक्को धुर दा हथ्थ उठाईआ। झगड़ा मेटणा जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज रहे ना कोए लड़ाईआ। भाण्डा भरम भन्नाउणा कंधन, ज़ात पात लहिणा देणा चुकाईआ। तूं दीन दयाल स्वामी इक बख्शंदन, बख्शणहारे तेरी सरनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म रस देणा परमानंदन, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मैनूं चढ़ाउणी अनोखी रंगण, रंगत तेरी नज़री आईआ। मेरा इक वास्ता बौहड़ी मेरे ते होणा फ़साद दंगण, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण चारे कुण्ट लैण अंगड़ाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे कसणा तंगण, अस्व माया ममता नाल रलाईआ। मेरा गुलशन रहिणा नहीं चमन, चम्म दृष्टी सब दी वेख वखाईआ। तूं गगन रहाया बिन थम्म्हन, कोटन ब्रह्मण्ड खण्ड तैनूं सीस निवाईआ। बेशक मेरी कुक्खों सतिजुग लग्गा जम्मण, सति धर्म आपणे नाल लिआईआ। पर तूं लेखा जाणे शूद्र वैश क्षत्री ब्रह्मण, ब्रह्म वेता ब्रह्मा तैनूं सीस निवाईआ। उठ वेख शंकर लग्गा कम्बण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। विष्नूं कहे ना ख़ुशी ना ग़मण, ग़मखार दी इक्को बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं वेला लग्गा लँघण, मुहम्मद बिन नैणां नैण उठाईआ। ईसा आपणे बाप दा हुक्म लग्गा मन्नण, सिर सर ना कोए उठाईआ। मूसा कहे मेरा मालक सब नूं लग्गा डंनण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। नानक कहे मैं संदेशा देवां बिना कन्नण, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाला दीन दयाला पिछला घड़या आवे भन्न्हण, घाड़त आपणी लए बणाईआ। पूजा रहे ना किसे करीर जंडन, पाहन सीस ना कोए निवाईआ। झगड़ा मेटे जगत पखण्डण, पारब्रह्म प्रभ इष्ट दृष्ट सृष्ट इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्दन, सोहँ ढोला इक दरसाईआ। जिस दी करे ना कोए उलँघन, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर निरगुण सरगुण सारे गावण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर
मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे जागे भाग, भागवन्त भगवन्त दिती बणाईआ। मेरे गृह जगया अगम्मी दीपक चराग़, चराग़ाहां करे रुशनाईआ। जिस मेरे अन्दर प्रेम उपजाया वैराग, वैरी कूड़े बाहर कढ्ढाईआ। चरण छोह नाल मेरे दुरमति मैल धो के जाए दाग़, दग़ा फरेब तक्के जगत लोकाईआ। सच दा सच समझा के जाए समाज, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। जिस दे हुक्म दा नव सत होणा राज, नव नौ बैठण सीस निवाईआ। ओह सदी बीसवीं रच के आपणा काज, हज़रत ईसा इस्म जाए समझाईआ। ख़ालक मख़लूक दा जिस पूरा करना काज, मुहम्मद तृष्ना नाल मिलाईआ। ओह जुग चौकड़ी सब दी यादासत रखे याद, यदी आपणा पर्दा दए चुकाईआ। निरगुण रूप निराकार निरवैर हो के आप, आपणा खेल खिलाईआ। आत्म परमात्म दे के जाप, जगजीवण दाता मेला मेले सहिज सुभाईआ। रूह बुत्त कर के पाक, तन वजूदां करे सफ़ाईआ। धरनी कहे मेरी सुहञ्जणी होई अज्ज दी रात, रुतड़ी प्रभ आपणे नाल महकाईआ। जन भगतां बख्शिश करे मुहब्बत दात, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दर्शन देवे साख्यात, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जो जन्म कर्म दा पूरब लहिणा जाणे खात, अभुल भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साचा इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा भाग होया उदा, उदय असत मिले वड्याईआ। जो इशारा दे के मैनूं गया बुद्धा, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। कबीर हस्स के किहा सुण वसुधा, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मेरा मौला मालक कलयुग आवे अन्तिम जुगा, जो जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। उहदा खेल किसे ना बुझा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। ओह खेल करे अगम्मी गुझा, शब्दी शब्द हुक्म दृढ़ाईआ। उस दा आदि आदि दा अन्त अख़ीरी इक्को मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े जन भगत लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाउ चुकाए एका दूजा, दुतीआ लेखा रहिण कोए ना पाईआ।
३१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड नारथ लंडन १५,
८४ कारलिंग फ़ोरड रोड़ भाग सिँघ हरा दे गृह
धरनी कहे मेरे मेहरवान अब्बा, अम्मीजान तेरी वड्याईआ। मेरा तन जगत पापां भार दब्बा, हौला सके ना कोए कराईआ। मन कल्पणा कूड़ कुड़यार बणी सभा, मलेछ धार दिसे लोकाईआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुर तैनूं दे के गए सद्दा, संदेशा तेरा धुर फ़रमान दृढ़ाईआ। उफ़ हाए दरोही मेरे महबूब रब्बा, यामबीन तेरी सरनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत जहान
झगड़ा सच्चा लग्गा, दीन मज़्हब संग ना कोए बणाईआ। पवित्र रही कोए ना जग्हा, मन्दिर मसीत शिवदुआले मठ गुरदवार मेरे उत्ते कुरलाईआ। धुन आत्मक तेरा सुणे कोए ना नदा, अनहद्द नादी नाद ना कोए शनवाईआ। तेरा दरस होवे किसे ना उपर शाह रगा, नौ दवारे पन्ध ना कोए चुकाईआ। दीन दुनी तैनूं गाउंदी बुल्ल्हां नाल उत्ते लबां, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। बिन तेरे नाम ओढण सीस सब दा होया नंगा, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अमृत रस नीर धार रिहा ना गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। मेरे उत्ते सतिजुग त्रेता द्वापर पिच्छे लँघा, कलयुग अन्तिम आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दा लेखा बहु गिणती विच लम्बा, गोबिन्द धार गया मिटाईआ। जिस खेल खेलया पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द अनन्द तेरे विच्चों दरसाईआ। उस दा भेव अभेदा ब्रह्म हंगा, हँ ब्रह्म खोज खुजाईआ। सच प्यार विच मानव मानस दिसे मूल ना रंगा, रंगत रंग ना कोए चढ़ाईआ। दीन मज़्हब होए दंगा, शरअ शरीअत दिवस रैण करे लड़ाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना शब्दी अस्व कस तंगा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी तेरे नाम दा इक्को वज्जे मृदंगा, दूजी सितार दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मेरा सीना कर ठण्डा, कलयुग कूड़ी अग्नी अग्ग बुझाईआ। सच प्रेम दीआं पा गंढां, आत्म परमात्म संग रखाईआ। तेरा राह तक्के सदी चौधवीं रैण दा चन्दा, चन्द सितारा सीस निवाईआ। मुहम्मद दा अन्त अख़ीर बेनज़ीर दिसे कन्ढ्ढा, घाट पत्तन बैठे राह तकाईआ। तेरे सचखण्ड दवार धर्म दी धार केहड़ा अजंडा, की हुक्म तेरी सिफ्त सलाहीआ। सच दस्स कवण धार सब दा बणे संगा, सगला संग बणाईआ। धरनी कहे मेरा हाल वेख मंदा, भागहीण रही कुरलाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक कूड़ी क्रिया कीता गंदा, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। तूं दीन दयाल साहिब बख्शंदा, बख्शणहार तेरी वड्याईआ। तूं सतिगुर शब्द शब्द धार गोबिन्दा, गोबिन्द गोबिन्द इक अख्वाईआ। तेरा लहिणा देणा विच भारत हिन्दा, चार कुण्ट वज्जदी रहे वधाईआ। तूं कुशा दीप खोल्ह के जिंदा, दर दरवाज़ा देणा समझाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते आशा रखी सी सुरप्त इन्दा, करोड़ तेतीसा राह तकाईआ। तूं शहिनशाह शाह मरगिंदा, मृगशाला ते सप्तस ·षी वेख वखाईआ। मेरे साहिब तेरी चारों कुण्ट होवे निन्दा, निन्दक होई लोकाईआ। तूं आत्म दान श्री भगवान हो के सब नूं देंदा, तन वजूद विच टिकाईआ। मेरे महबूब मैं आपणे गृह निरमाणता विच तैनूं देंदी नेंदा, गृह आउणा चाँईं चाँईंआ। बेशक तूं ब्रह्मण्ड खण्ड वेंहदा, पुरी लोअ आपणी अक्ख उठाईआ। तेरा खेल अगम्मा निरगुण सरगुण जोत सरूपी देह दा, शब्दी धार वज्जे वधाईआ। तेरा नाम भण्डारा अमृत रस मेंह दा, मेघला धुर दा इक बरसाईआ। तेरा नाता भगत भगवान नेंह दा, सज्जण साथी इक अख्वाईआ। जगत जहान पुतला माटी खेह दा, अन्त खाक विच मिल
जाईआ। तेरा रूप अनूप सचखण्ड निवासी धुर दे पेअ दा, पिता पुरख अकाल तेरी बेपरवाहीआ। तेरा लेखा मेरे गृह दा, घर साचे वज्जे वधाईआ। तेरा अन्त जैकारा नौ खण्ड पृथ्मी होणा जै दा, रसना जिह्वा सारे ढोले गाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तेरा खेल तक्कणा खै दा, खैबर तों परे पए दुहाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना हुक्म होवे भय दा, भाउ विच सारे सीस निवाईआ। तेरा सति सच सतिजुग लेखा होवे वहिण वहि दा, गहिण जगत जहान इक बणाईआ। तूं झगड़ा मेटणा द्वैत दवै दा, दुतीआ भाउ ना कोए समझाईआ। माण गवाउणा ममता मैं दा, मानस आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दर तेरे दी मंगती, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा लेखा नहीं नाल किसे पंडती, जगत आशा ना कोए जणाईआ। मैं ख़ाहिश रखदी नहीं किसे मन (दी), मनसा मन ना कोए बणाईआ। मैं वणजारी नहीं तन दी, काया कपड़ गढ़्ह सुहाईआ। मैं भिखारन नहीं धन दी, माया ममता विच ललचाईआ। मैं पुजारन उस गोबिन्द सूरे चन्न दी, जिस चन्न शब्द नूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं भुक्खी नहीं जगत वासना अन्न दी, तृष्ना कूड़ ना कोए वधाईआ। मैं सरोती नहीं ततां वाले कन्न दी, चार खाणी तों बाहर तेरा राह तकाईआ। मैनूं आशा नहीं ख़ुशी ग़म दी, ग़मख़ार तेरी ओट तकाईआ। मैं बणी नहीं मिट्टी चम्म दी, हड्ड मास नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। मैं सवालण नहीं दम दी, दामनगीर तेरी ओट तकाईआ। मैं खेल तक्कां तेरी ब्रह्म दी, पारब्रह्म पर्दा देणा उठाईआ। मेरी दुहाई मेरे उत्ते धार रही नहीं किसे धर्म दी, कुकर्म करे लोकाईआ। निज कपूत जनणी मेरे उत्ते जम्मदी, जो प्रभ नूं गए भुलाईआ। मेरी अक्ख रोवे नेत्र छम्म छम्म दी, हन्झूआं हार बणाईआ। तेरी खेल तक्कां जेहड़ी दीन दुनी घड़दी भन्नदी, घड़न भन्न्हणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। हुण रुत्त सुहञ्जणी आउंदी दिसे कूड़ कुड़यारां दे डंन दी, चित्रगुप्त राय धर्म लेखा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू नाले रोवां नाले हस्सा, हस्ती तक्कां तेरी बेपरवाहीआ। नाले गुर अवतार पैग़म्बरां दस्सां, संदेसा देवां थांउँ थाँईंआ। ओह तक्को सब दीआं पूरीआं होण लग्गीआं आसा, आशावंद पर्दा लओ चुकाईआ। अन्त अख़ीर समां आया मसां, मस्या रैण अंधेरी तक्को जगत लोकाईआ। वेद व्यासा खोल्हे अक्खां, नैण नैण रिहा उठाईआ। मूसा वेखे आपणयां पक्खां, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। ईसा कहे मेरे मेहरवान तेरा खेल अच्छा, अच्छी तरह दृढ़ाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं मूल ना बचा, बचपन तेरी झोली पाईआ। नानक कहे तेरा हुक्म सच्चा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गोबिन्द कहे मेरे कारन तूं आपणा खेल रचा, रचनहार तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण निरगुण धार गुर अवतार पैग़म्बर नाता
सका, सरगुण हो के दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। पेशीनगोईआं विच तेरे नाल वायदा कीता पक्का, कच्ची गंढ ना कोए पवाईआ। तूं कलयुग अन्त आउणा पुरख समरथा, जोती धार करनी शनवाईआ। सब दा लहिणा देणा देणा हथ्थो हथ्था, लेखा उधार रहे ना राईआ। तेरा हुक्म वरतणा यथार्थ यथा, यदी आपणा खेल देणा समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे तूं नौजवाना हट्टा कट्टा, सूरबीर अक्ख उठाईआ। धरनी उत्ते दीन दुनी नाल दीन करदे बटा, ज़ीरो दा ज़ीरो अंक जणाईआ। लेखे ला आपणे चरण कँवल दा घट्टा, धूढ़ी ख़ाक दे वड्याईआ। जो समुंद सागरां विच रखाया टका, सति धर्म दी धार समझाईआ। आह वेख दीनां मज़्हबां दा अन्तिम लहिणा देण अन्तिम पूरा होया पटा, पटने वाला दए गवाहीआ। जगत जहान तेरा खेल होवे बाज़ीगर नटा, स्वांगी आपणा स्वांग देणा वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप इक विखा ब्रह्म दा हट्टा, पारब्रह्म आपणा नाम विकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ शब्द तेरा होवे टप्पा, टापूआं तों पार देणा जणाईआ। तेरा प्रकाश होवे लट लटा, नूर नुराना नज़री आईआ। धरनी कहे मेरे महबूब मैं इहो लाहा खट्टा, दरस कर के मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। जेहड़ा घर किसे हथ्थ ना आया छट्टा, सति सतिवादी सप्तम रंग ना कोए चढ़ाईआ। ओह लेखा लहिणा पूरा कर दे तत अठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध भरम रहे ना राईआ। धुर दे धाम दा धरनी कहे तेरी चरण छोह नाल मैनूं लग्गा पता, पतिपरमेश्वर तेरा नूर नज़री आईआ। तेरी आदि जुगादी इक्को धार सता, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरा नूर नज़री आईआ। अन्त कन्त भगवन्त धरनी कहे तेरी चरण कँवल मेरा झुके मस्तक मथ्था, बिन धूढ़ी धूढ़ी ख़ाक ख़लक दे ख़ालक इक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू अबिनाशी अचुत, चेतन तेरी वड वड्याईआ। मेरी सुहञ्जणी होई रुत्त, रुतड़ी दिती महकाईआ। मैं तक्के तेरे भगत सुहेले साचे सुत, जिन्हां कारन आया चाँईं चाँईंआ। मेरी मेंढी खुल्ही वेख गुत्त, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। मैनूं कलयुग अन्तिम जीवां वेख आवे दु:ख, दुक्खां विच दुहाईआ। बिन तेरी किरपा सुफल होए ना किसे जनणी कुक्ख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मेरे मेहरवान महबूबा हरिजन आपणी गोदी चुक्क, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते धरनी कहे पर्दा रहे ना ओहला लुक, जो तेरी सरन गया झुक, तिन्हां झुक्यां गुरमुखां घर बख्शिश दी दात सच्चा फल देणा लगाईआ।
३१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड नारथ लंडन ८ कुलोवैली रोड ७ हारन जी रणजीत सिँघ नत
धरनी कहे ओह नारद आया हिलाउंदा बोदी, बुद्धी तों परे आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे धरतीए तेरे उत्ते खेल कर गए वेदी सोढी, धुर दे हुक्म नाल वज्जदी रही वधाईआ। अणगिणत आसण ला गए धूंणीआँ विच जोगी, जुगीशर तपीश्र आपणा ध्यान रखाईआ। नी मेरा साहिब ठाकर मौजी, मज़लसां दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दी कदे ना मुके औधी, औध समझ किसे ना आईआ। जिस लेखे लाई रविदास चमार दी कौडी, कसीरा घाट दिती वड्याईआ। जिस चरण छोह लगाई अष्टभुज दी ठोडी, धुर दा तिलक नाम समझाईआ। ओह वेखणहारा दीन दुनी कलयुग अन्तिम रोगी, दुक्खां भरी लोकाईआ। साध सन्त कमलीए तेरे उत्ते जगत वासना भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए बणाईआ। जगत तृष्ना सब नूं कीता लोभी, लालच विच मन हल्काईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी दी किसे ना आवे सोझी, समझ विच ना कोए समझाईआ। झट नारद बहि गया भार गोडी, गुडमारनिन्ग कहि के ख़ुशी बणाईआ। आह वेख जगत जहान दी आशा होई रोडी, सीस ओढण ना कोए रखाईआ। बिरहों विछोड़े दा दिसे ना कोए वियोगी, प्रेम पीड़ ना कोए रखाईआ। बिना साहिब तों भगतां चुक्के कोए ना गोदी, जो गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द आया दृढ़ाईआ। आत्म धार जाए किसे ना सोधी, वधी सुधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे सुण धरनी मैं दस्सां खेल हकीकत हका, हुक्म धुर दा दयां जणाईआ। नी मैं चार जुग दा पाँधी थक्का, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जया वाहो दाहीआ। मैं फिर के आया मदीना मक्का, काअब्यां खोज खुजाईआ। हुण तक्कण लग्गा बूरा कक्का, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरे कोल ना कोई पैसा टका, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। मैं खेल तक्कणी इक पुरख समरथा, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दा लेखा अकथना कथा, कथ सके कोए ना राईआ। मैं निरगुण धार टेक के मथ्था, मस्तक चरण नाल छुहाईआ। उस भेव खुल्हाया यथार्थ यथा, यदी आप हुक्म सुणाईआ। नारदा ओह तक्क गोबिन्द वाला तीर कमान भथ्था, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। जो शब्दी धार फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। गुरमुख प्रेमी कर के इक्ट्ठा, गंढ इक्को इक पवाईआ। लेखा चुकाउणा तत अठा, नव दवार दए खुल्हाईआ। दसवें जोत जगाए लट लटा, नूर नुराना कर रुशनाईआ। जगत जहान चीथड़ वेखे फटा, तन वजूद ना कोए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे सुण धवल मेरी धर्म दी धार भैण, सति दी सच दयां जणाईआ। मैं तैनूं इक गल आया कहिण, कहि के दयां सुणाईआ। चारों कुण्ट कलयुग
वेख अंधेरी रैण, भिन्नड़ी रूप ना कोए वखाईआ। उठ उठ वेखे लाड़ी मौत डैण, राय धर्म इशारा गया कराईआ। चित्रगुप्त मूल लए ना चैन, लेखा सब दा रिहा वखाईआ। मुहम्मद राह तक्के लेखा वेखे ऐन ग़ैन, नुक्ता समझ कोए ना पाईआ। जो बाल्मीक इशारा दिता विच रमायण, राम रामा की आपणी कल वरताईआ। वेद व्यास लिख्या सम्बल प्रगट होवे मालक हिन्दवाइण, ब्रह्मण गौड़ रूप अथाहीआ। कृष्ण अर्जन वखाया ऐन, नूर नुराना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे धरनी मैं की दस्सां हालत, जगत जहान नेत्र बिन रोवे मारे धाहीआ। कूड़ कुड़यार वधी जहालत, सति सच विच ना कोए समाईआ। धर्म दी करे ना कोए अदालत, अदल इन्साफ़ हथ्थ किसे ना आईआ। पैग़म्बर करे ना कोए सख़ावत, सख़ी सुल्तान होए ना किसे सहाईआ। सतिगुर मेटे ना कोए अदावत, द्वैत दूर ना कोए कराईआ। इक्को नाम मिले ना किसे न्यामत, निरगुण नाल निरगुण मिल के वजे ना कोए वधाईआ। मैं राह विच सदी चौधवीं नूं पुच्छया कमलीए किस वेले आवे क्यामत, क्यामगाह केहड़ी मुहम्मद गया समझाईआ। केहड़ी मिले अगम्मी न्यामत, रस धुर दा इक चखाईआ। ओस हस्स के किहा मेरा बेपरवाह सही सलामत, साहिब धुरदरगाहीआ। मैं ओसे दी आसा ओसे दी अमानत, ओसे दी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे धरनी मैं आया संदेसा लै के, पैग़ाम दयां दृढ़ाईआ। जो गोबिन्द गया कहि के, बिन रसना ढोला गाईआ। हरि सरनाई ढैह के, बिन ख़ाक ख़ाक रमाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सम्बल आवे बहि के, आसण सिंघासण इक्को इक सजाईआ। जो लेखा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं जावे दे के, देवणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए मैनूं चौदां तबकां तों बाहर मिल गई चिट्ठी, ओह पत्रका धुरदरगाहीआ। जेहड़ी चार जुग किसे नहीं डिट्ठी, वाचक हो के सके ना कोए समझाईआ। किसे काग़ज़ उत्ते नहीं लिखी, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। उहदे उत्ते बिना अंकड़यां तों लिखी मिती, मित्र प्यारा आवे धुरदरगाहीआ। जिस दी लख चुरासी सिख़ी, सिख्या साख्यात समझाईआ। सरगुण धार निरगुण दूआ एका होवे इक्की, एकँकार मिल के वजे वधाईआ। ओस दी मंज़ल होवे चिट्टी, जगत रंग ना कोए वखाईआ। ओह सब दा खहिड़ा छुड़ावे पत्थर इट्टी, पाहन पूजन कोए ना जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के लिपी, अक्ल बुद्धी इक्को रंग रंगाईआ। जेहड़ी मंज़ल जगत जहान किसे नहीं दिसी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। ओस दी धार हरि निरँकार जाए नजिट्ठी, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस महबूब मेहरवान
सस्से उत्ते होड़ा हाहे उत्ते लाई टिप्पी, सोहँ आत्म परमात्म धार दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। धरनी कहे नारद तूं सब दा बड़ा अज़ीज़, आहला अदना मिलके वज्जे वधाईआ। तेरे अन्दर बड़ी तमीज, मुहब्बत वहिण दिता वहाईआ। सच दस्स मैनूं इक मालक नूं मिलण दी रीझ, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मैं भेंटा करां केहड़ी चीज़, चारे खाणी पर्दा दे खुल्हाईआ। मैं केहड़े नेत्र तक्कां ला के नीझ, लोचन नैण अक्ख बदलाईआ। नारद किहा धरनीए ओह वेख कलयुग अन्तिम गया बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे महबूब दी अवल्लड़ी रीत, रीतीवान नूर अलाहीआ। जिस ने झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, मुद्दा आत्म परमात्म दरसाईआ। जो सम्बल वसया बीच, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। त्रैगुण तों हो अतीत, त्रैभवन धनी हो के वेख वखाईआ। लख चुरासी परखे नीत, नीतीवान घट घट वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस ने सब दा सांझा करना गीत, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वज्जदी रहे वधाईआ। जो भगतां काया करे ठण्डी सीत, अग्नी अग्ग बुझाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। जगत जहान विच आपणी करवट बदल के पीठ, पुश्त पनाह सब दे होए सहाईआ। मैनूं इयों दिसदा जिस ने पिछले कलयुग दे लेखे ते मारनी लीक, सतिजुग दी लाईन ऐन दिती वखाईआ। उस दी अवतार पैग़म्बर गुरु शहादत विच इबादत विच करन तस्दीक, गवाही अवर ना कोए भुगताईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, आमद विच आया धुरदरगाहीआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा सुहाउणा दिसे करीब, करबले वाले सारे बैठे नैण उठाईआ। ओह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाला दीन दयाला, परवरदिग़ार सांझा यार सब नूं करे पाकीज़, पाकीज़ा आपणा रंग रंगाईआ। नी ओह समुंद सागरां तेरे दर वड़या दहिलीज़, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन नेत्र लोचन नैण दर्शन देवे आपणे दीद, दीदा दानिस्ता इक्को नूर नूर नुराना नज़री आईआ।
१ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड नारथ लंडन
४१ वुड लैड गारडन निर्भय सिँघ दे गृह
प्रभ सरन सरनाई ढैह के कहे अस्सू, आसावंद हो के सीस निवाईआ। मेरे साहिब सतिगुर केहड़ी धार वसू, मेहरवान देणा समझाईआ। पुरख अकाल ओह वेख की आसा रखी यैसहू, मसीह अन्तर निरन्तर ध्यान लगाईआ। मेरा पिता परवरदिग़ार
सब कुझ दस्सू, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। सदी बीसवीं कूड़ कुड़यारी क्रिया नस्सू, दीन मज़्हब बैठण सीस निवाईआ। बेऐब हरि तन वजूद रत्तू, रंग अगम्मा आप चढ़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नत्तू, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। हर घट अन्तर आपे वसू, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। तीर अणयाला एका कसू, दो जहानां पार लँघाईआ। भाग लगा के काया मट्टू, सम्बल नूर करे रुशनाईआ। जो ज़िमीं घुंमदी वांग लट्टू, घुंमण घेरी विच वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। नव सत अन्तष्करन धार फट्टू, घाउ इक्को इक रखाईआ। कूड़ कुड़यारा जड़ पट्टू, पाटल आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। अस्सू कहे मैं चढ़या लोकमात जग, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। मैं मानव वेखे उपर शाह रग, नव दवार पन्ध मुकाईआ। शरअ शरीअत तक्कणा हज्ज, काअब्यां परे फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखणी अग्ग, जो काया कपड़ रही जलाईआ। दीन मज़्हब खोजणी हद्द, जो वंडां रही पाईआ। खेल वेखणा सूरा सरबग, जो हरि करता पुरख आप कराईआ। दीन दुनी तक्कणी अल्पग, जो मार्ग भुल्ली बेपरवाहीआ। धुर दा शब्द अगम्मी सुणना नद, अनहद्द नादी नाद शनवाईआ। निरगुण नूर जोत तक्कणी लट लट, जो दो जहानां करे रुशनाईआ। इक नाम दा खुल्ल्हया वेखणा हट्ट, हटवाणा बणे धुरदरगाहीआ। मैं पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, सतिजुग त्रेता द्वापर भज्जया वाहो दाहीआ। मेरा सम्मत शहिनशाही चढ़ गया अठ, अट्ठां ततां भेव रहे ना राईआ। मेरे महबूब ने कलयुग अन्तिम खेड़ा करना भट्ठ, भठियाला इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे मेरा चढ़या दिवस सुभागा, प्रभ दए माण वड्याईआ। मैं लोकमात जागा, आलस निंद्रा रही ना राईआ। हरि सरनाई लागा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मैं सुणी अगम्मी आवाज़ा, प्रभ शब्द दिता दृढ़ाईआ। ओह लेखा तक्क लै जो दस्स के गया गोबिद वाला बाजा, की बाज़ीगर आपणा स्वांग वरताईआ। जो शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक नूर अलाहीआ। जिस ने लेखा मुकाउणा तख्त ताजा, तख्त निवासी रोवण मारन धाहीआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो के देस माझा, सम्बल आपणी रुत सुहाईआ। जिस दी आशा रखी कृष्ण राधा, सीता राम बैठे ध्यान लगाईआ। जिस ने चार जुग दे शास्त्रां तों बाहर करना वाधा, वेद पुराण बैठण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। अस्सू कहे नारद तूं किधरों आया, सज्जणा भेव देणा खुल्हाईआ। नारद कहे मैं तक्कां त्रैगुण माया, रजो तमो सतो फोल फुलाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण भज्जां वाहो दाहया, नौ खण्ड आपणा पन्ध मुकाईआ। मानव वेख्या हिरदे हरि ना किसे वसाया,
वसल यार ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं दरोही दरोही करे मरे ख़ुदाया, ख़ालक ख़लक की तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं तेई अवतारां हाल सुणाया, उच्ची कूक कूक जणाईआ। नानक गोबिन्द भेव खुल्हाया, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साजण मीत नज़र कोए ना आया, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। जिधर तक्कां अंधेरा छाया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं प्रभू दे अग्गे वास्ता पाया, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तेरा नाम कलमा किसे दा अन्दर करे ना कोए सफाया, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। तैनूं किहा दाई दाया, दयावान की तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग सब नूं रिहा भुलाया, मनुआ मन दिता बदलाईआ। साध सन्त जीव जंत तेरा दरस किसे ना पाया, सम दरसी तेरी समझ किसे ना आईआ। ओह लहिणा मुकाउणा सीस धड़या, पंज तत खोज खुजाईआ। तोड़ना हउँमे हँकारी गड़्हया, निम्रता आपणी इक समझाईआ। आह तक्क औह तक्क दीन मज़्हब जगत अग्नी सड़्हया, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पुरख अकाल दी सरन कोए ना परया, ग्रन्थ शास्त्रां सारे सीस निवाईआ। मानस जन्म कलयुग जीवां हरया, हरिजन मेला मिले ना धुर दे माहीआ। सच दवार मिले किसे ना घरया, गृह मन्दिर वजे नाँ कोए वधाईआ। आत्म धार परमात्म पल्लू कोए ना फड़या, मंज़ल हक ना कोए चढ़ाईआ। सच संदेशा देवां अड़या, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जिस विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न घड़या, सो लख चुरासी भन्न्हणहार अख्वाईआ। उस निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सरगुण धार धरनी धरत धवल धौल उत्ते आपणा अगम्मा चरण धरया, जिस दी सरन सारे रहे तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। नारद कहे अस्सू मेरी आशा वसीह, वसीयत पैग़म्बर अवतारां गुरुआं वेख वखाईआ। तेरे दर हाज़र होवे मसीह, मसला अगला दए समझाईआ। जिस विच प्रवदिग़ार दी होवे तरजीह, दूजा हुक्म ना कोए वरताईआ। ओह खेल करे मालक रब्बी, रबीउल सानी दए गवाहीआ। जो आशा रखी इक लख चव्ही हज़ार नबी, रसूल रसूल इलाह कहि के सीस निवाईआ। उस दी खेल होणी जद्दी, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दवारे बैठण हथ्थ बद्धी, बन्दना विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोत बिन वरन गोत सति सरूप अगम्मी जगी, जागरत आपणा खेल खिलाईआ।
१ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड साऊथ हाल ८२ रैनले रोड
जुगिन्दर सिँघ दे गृह सर्ब हरिसंगत नवित
अस्सू कहे मेरे मालक सही सलामत, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी सरनाईआ। मैं बन्दगी विच करां डण्डावत, बिन सीस धड़ लागां पाईंआ। मेरे मेहरवान महबूब आपणी दीन दुनी तक्क अन्दर बग़ावत, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं तेरा नाम कलमा रखी धुर दी नाम अमानत, सच स्वामी तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। अस्सू कहे मेरे प्रभू मैं देवां उच्ची होका, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। भेव रहे ना चौदां लोकां, चौदां तबक उठण थांउँ थाँईंआ। तेरा अगम्मा होवे अगम्म सलोका, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वज्जे इक वधाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक वेख धरनी उत्ते मौका, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वहिण विच वहे धर्म दी नौका, नईया पार ना कोए कराईआ। किसे भय रिहा ना तेरे भाउ का, दुतीआ भाउ ना कोए मिटाईआ। नगारा वज्जे ना वाहो वाहो का, वाहिगुरु तेरी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच तेरी सरनाईआ। अस्सू कहे मैं रखां इक उडीक, आस आसा विच जणाईआ। पेशीनगोईआं वेख तरीक, तवारीख चार जुग दी दए गवाहीआ। नाम कलमे तक्क हदीस, हज़रत हज़ूर वेख वखाईआ। दीनां मज़्हबां राह तक्क नीत, नीतीवान की तेरी बेपरवाहीआ। झगड़ा दिसे मन्दिर मसीत, काया काअबे हक ना कोए रुशनाईआ। पूरब लेखा तेरा कलमा करे तस्दीक, शहादत शहिनशाह भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। पुरख अकाल कहे सुण अस्सू मेरे नन्हे बच्चे, बचपन तेरा वेख वखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु धुर दे बच्चे, संगी साथी जुग चौकड़ी तेरे नाल रलाईआ। जो भाण्डे भन्न गए काया माटी कच्चे, तन वजूद रिहा ना राईआ। मेरी शब्द धार विच रत्ते, रत्न अमोलक आपणी कीमत जगत तों बाहर रखाईआ। जिन्हां संदेशे दित्ते मेरे पते, पतिपरमेश्वर कहि के सारे गए गाईआ। गोबिन्द अन्त डंक वजाया फतिह, फातिआ पढ़े कूड़ लोकाईआ। जो साहिब इक समरथे, समरथ पुरख नूर अलाहीआ। जिस दी चार जुग दे शास्त्र कथना कथनी कथ रहे कथे, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे प्रभू मैं जुग चौकड़ी पुराणा, पूरब लेखा तेरे अग्गे टिकाईआ। तूं वेखणहारा श्री भगवाना, नूर नुराना नूर अलाहीआ। तैनूं झुकदे ज़िमीं असमाना, लोक परलोक सीस निवाईआ।
तूं आदि जुगादी नौजवाना, मर्द मदाना इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पहर के बाणा, अवतार पैग़म्बर गुर गुरु नाउँ प्रगटाईआ। मैं सुणदा रिहा तेरा निरअक्खर धार गाणा, जो अक्खरां विच सिफ्त सालाहीआ। तेरा नूर ज़हूर शहिनशाह जग नेत्र ना किसे पहचाना, पहचान विच कदे ना आईआ। तूं मेहरवान मेहरवान मेहरवान, महबूब तेरे हथ्थ वड्याईआ। अन्त वेख लै आपणा दीन दुनी वाला ज़माना, ज़िमीं ज़मा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। अस्सू कहे तेरे कोल प्रभू मेरे ओह खत, जिस दा अक्खर नज़र किसे ना आईआ। उस दे विच इक्को ब्रह्म मति, जो ब्रह्मा विष्न शिव दिती समझाईआ। झगड़ा दिसे ना कोई तत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे ना कोए लड़ाईआ। शरअ विच उबले कोए ना रत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। मैं तेरे अग्गे करां आपणे ख़ाली हथ्थ, बिना हथेली झोली डाहीआ। परम पुरख परमात्म आत्म दे अगम्मी वथ, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। तूं जुग जुग मानस मानव मानुख चलाए रथ, रथ रथवाही इक अख्वाईआ। तेरे सरन सरनाई रिहा ढट्ठ, धूढ़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। झगड़ा मेट के तत अठ, नौ दर लेखा रहे ना राईआ। सति धर्म दी दे सुमत्त, सतिगुर दाता बण के बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम सब दी रखणी पत, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म जोड़ना नत्त, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे अस्सू पूरी आस करावांगा। निरगुण नूर जोत प्रकाश इक दृढ़ावांगा। शब्द अगम्मी नाद, धुन अनादी इक सुणावांगा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मार आवाज़, सोई सुरत आप हिलावांगा। जिस कारन गोबिन्द उडाया बाज, बाजां वाले दा भेव खुल्हावांगा। दीन मज़्हब दा बदल दे राज, रईयत मानव ज़ाती इक दरसावांगा। पारब्रह्म हो के पकड़ां वाग, वागां दो जहानां हथ्थ रखावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया बुद्धी बदल के काग, गुरमुख हँस आप प्रगटावांगा। निरन्तर दे के इक वैराग, बसन्तर कूड़ी मात बुझावांगा। गुरमुखां कर के वड वडभाग, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। दीपक जोत जगा चराग़, चराग़ाहां आप रुशनावांगा। इन्सान इन्सानीअत दा दे समाज, समग्री सच नाम वरतावांगा। जोती शब्द खेल कर के विच पंज आब, पंजा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आप उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। शब्दी सतिगुर इक उपजाएगा। बिन रूप रंग रेख खेल खिलाएगा। देस परदेस दो जहानां वेस वटाएगा। भेव अभेदा अछल अछेदा आप समझाएगा। अन्तिम लेखा पूरा कर के चार वेदा, पुराण अठारां
लख चार हज़ार सतारां, सलोक आपणे विच छुपाएगा। निरगुण नूर हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आप रुशनाएगा। जिस झगड़ा पाउणा विच कहरा, मुहम्मद दा हमद दा लेखा वेख वखाएगा। नौवां देसां होए मुशाइरा, मुश्किल सब दी वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाएगा। अस्सू कहे प्रभू मेरे मालक वेख आपणा कौल इकरार, इकरारनामा दयां जणाईआ। जिथ्थे शरअ दा नहीं कोई तकरार, झगड़ा दिसे ना ख़लक ख़ुदाईआ। हुक्म तेरा सच्ची सरकार, आहला अदना सुणे चाँईं चाँईंआ। तूं शाह सुल्ताना नौजवाना परवरदिग़ार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तैनूं हज़रत किहा इसतगुफ़ार, गुफ़त शनीद तेरा कलमा सुणे चाँईं चाँईंआ। तेरा नूर अलाह रूप दिसे ना नर नार, पुरख पुरखोतम तेरी वड वड्याईआ। दीन दुनी लख चुरासी जीव जंत अन्तिम होए सारे गुनाहगार, पाक पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। नाता छडदे जांदे तेई अवतार, राम कृष्ण रहे सुणाईआ। मूसा कहे कूक ललकार, कोहतूर नाल दए गवाहीआ। ईसा कहे जिस सलीव मेरे गल विच दिती डार, ओह बाप धुरदरगाहीआ। हज़रत मुहम्मद किहा मैनूं उस उत्ते एतबार, जो नूर नुराना नज़री आईआ। सतिगुर नानक किहा जिस दा नाम सति करा प्रचार, प्राचीन दा लेखा वेख वखाईआ। गोबिन्द किहा जिस ने बख्श्या खड़ग खण्डा कटार, शस्त्र धुर दरगाहीआ। ओह कलयुग अन्तिम आवे कलि कल्की लए अवतार, अवतर आपणा फेरा पाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, जिस सम्बल दा लेखा वेद व्यास गया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरे कोल लेख लिख्त पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं ओह दस्सां लेखा जिस वेले बणया नहीं सी कोई वेद पुराणी, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। बाल्मीक दी नहीं सी कोई निशानी, सीता राम ना कोए जणाईआ। पैग़म्बरां नूर ना चमक्या जिस्म जिस्मानी, शरअ शरअ ना कोए वखाईआ। मन्त्र सुणया ना किसे सतिनामी, डंका फतिह ना कोए दृढ़ाईआ। तूं मेरे उत्ते आदि कीती मेहरवानी, जुग जुगादि मेरे विच टिकाईआ। इक संदेशा दिता मेरा खेल होवे महानी, महिमा कथ कथ समझाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों प्रगट होवां शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा लिख सके ना कोए कलम कानी, काग़ज़ात ना कोए चतुराईआ। ब्रह्मा भेव दस्स सक्या ना मूल ज़बानी, चारे मुख चार कुण्ट उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक भेव खुल्हाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरे कोल तेरा ओह इशारा, जिस नूं ऐशो इशर्त करन वाला समझ कोए ना पाईआ। जिस विच लेखा लिख्या सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग किस बिध होवे पार किनारा, नईया जगत जहान रहिण ना पाईआ। आसा रख
के जाण तेई अवतारा, पेशीनगोईआं विच आस रखाईआ। जिस दा पैग़म्बर करन मुज़ाहरा, ख़ुशी ख़ुशी नाल दृढ़ाईआ। ओह अमाम अमामा नूर नुराना होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दी तार सितार नानक निरगुण सरगुण वजाई विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सुणन थांउँ थाँईंआ। गोबिन्द जिस दा बोलया इक जैकारा, धुर दा हुक्म हुक्म सुणाईआ। ओह खेल करे निराकार निरँकार परवरदिग़ारा, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं सारयां कहिणा चव्हीआं अवतारा, अमाम अमामा आपणा रूप प्रगटाईआ। वेद व्यासे किहा ब्रह्मण गौड़ आवे विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। अस्सू कहे प्रभू इक होर मेरे कोल तेरा लेखा, जिस दी लिख्त ना कोए समझाईआ। तैनूं सब ने किहा वसे सचखण्ड साचे देसा, जिस देस विच परदेसी वड़न कोए ना पाईआ। तैनूं मालक मन्नया आदि अन्त हमेशा, हम साजण इक्को नज़री आईआ। पर सच दस्स मेरे साहिब कलयुग अन्त क्यों दीन दुनी प्या भुलेखा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। माण रिहा ना गोबिन्द वाले केसा, केसगढ़्ह दा लेखा पूर कवण कराईआ। ओह तक्क झगड़ा पैणा मुल्ला शेख़ा, मुसायक रोवण थांउँ थाँईंआ। दीन मज़्हब रहे किसे ना हेता, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। अस्सू कहे मैनूं बलि दवारे दा बावन दे हुक्म दा चेता, चेतन हो के सीस निवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार आवे संसार खेले अगम्मी खेडा, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। अस्सू कहे मैं वेखी आपणी जेब, चार जुग दा पहला लबास फोल फुलाईआ। उस दे विच्चों निकली ओह अगम्मी कितेब, जो कुतबख़ान्यां विच ना किसे छपवाईआ। ओहदा अक्खर इक कहे कलयुग अन्तिम दीन दुनी अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल करना फ़रेब, फ़रमाबरदार रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म दा जाणे कोए ना भेत, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए समाईआ। पुरख अकाल दा दरस कोई ना करे नेतन नेत, निज नैण ना कोए खुल्हाईआ। जगत तृष्ना भरे किसे ना पेट, पटने वाला संदेसा दे के गया गोबिन्द माहीआ। ईसा किहा मेरी वीहवीं सदी मेरे पिता दा करना सब ने वेट, इंतज़ार विच रहिणा ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। अस्सू कहे प्रभू आह वेख हज़रत मुहम्मद दा इक पत्र, अलिफ़ ये तों बिना नज़री आईआ। जिस दी इक नाल इक सतर, सत्हा बुलंदी ज़िमीं असमान दोवें वेख वखाईआ। ओह लेखा तक्क अवतारां वाला उत्ते पत्थर, पाहन देण गवाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर वेख गोबिन्द लथ्था यार तेरे सथ्थर, यारड़ा सेज हंढाईआ। नीर विरोलया कोए ना अथ्थर, इंञू हन्झू ना कोए वहाईआ। पुरख अकाल किहा अस्सू मैं वेखां कलयुग चढ़
गया चोटी सिख़र, सिख्या मेरी सब नूं दिती भुलाईआ। मेरा भेव अभेदा गोबिन्द सूरा लग्गा सी लिखण, लेखा अगम्म अथाहीआ। ओह वी मैं सरसे कराया भेंटण, जगत निशान वेखण कोए ना पाईआ। मैं अन्त खेल खिलाउणा झगड़ा मिटाउणा पत्थर इट्टण, एका इष्ट होवे ख़लक ख़ुदाईआ। मैं चार जुग दी कथा कहाणी वेखणी चिटण, जो चिट्ठी बिना चिट्ठी रसैण तों गुर अवतार पैग़म्बरां दिती पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। अस्सू कहे ओह नारद आ गया भज्जा, बिना भजन बन्दगी रौला रिहा पाईआ। नाले अंगूठा कढ्ढ के सज्जा, सज्जे हथ्थ दा रिहा वखाईआ। अस्सू आ मित्रा मैं चार कुण्ट दी चार जुग कर के आया गज़ा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फिरया थांउँ थाँईंआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं मैनूं पवित्र दिसी कोए ना जग्हा, धरनी धरत धवल धौल मारे धाहीआ। प्रभ दा दरस होवे ना किसे नूं उपर शाह रगा, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। साधां सन्तां जीआं जंतां जगत फ़कीरां अग्नी लग्गी अग्गा, तामस तृष्ना दूर ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म अमृत रस लए कोए ना मज़ा, बूँद स्वांती कँवल नाभी ना कोए टपकाईआ। मैं पैग़म्बरां पुच्छया दसो अन्त की दयोगे सज़ा, जो भुल्ली ख़लक नाम ख़ुदाईआ। हज़रत मुहम्मद किहा ओह तक्क लै ब्रह्मणा सदी चौधवीं सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, कज़ाक वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दे मालक आपणी दया कमाईआ। अस्सू कहे मेरा इक अवर निशाना, निशान देही दयां समझाईआ। जेहड़ा अन्तिम मसीह ने दिता ब्याना, बिना अक्खरां लेख बणाईआ। मस्ती विच इक हस्ती दा गाया तराना, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरे बाप तूं किरपा करनी आप मैं तेरा दस्सया जाप रिहा ना कोए बेगाना, बेपरवाह तेरी इक सरनाईआ। तूं खेल वेखणा ज़िमीं असमानां, प्रगट होणा विच जहानां, जिस नूं काहन ने मन्नया कान्हा, राम ने किहा रामा, रहीम रहमत देणी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ। अस्सू कहे मैनूं हकीकत विच दस्सया मूसा, मुसलसल इक्को हुक्म सुणाईआ। मेरा महबूब नूर नुराना वेस वटाए तन छुहाए काला सूसा, सूरबीर आपणी दया कमाईआ। अन्त झगड़ा वेखे चीना रूसा, रोसा सब दे अन्दर टिकाईआ। दीन दुनी होवे मायूसा, कलमा शरअ चले ना कोए चतुराईआ। जिस लेखा पूरा करना याहूदा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। ओह होवे आप मौजूदा, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। जिस दा मुहम्मद ने इशारा कीता विच हजारां दरूदा, इस्म आज़म इक जणाईआ। ओह कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे बेहूदा, बेवा तक्के जगत लोकाईआ। जिस दे पिच्छे नानक दे प्यार दी धार अर्जन झूजा, गुर तेग़ बहादर आपणा आप भेंट कराईआ।
जिस दे हुक्म विच गोबिन्द आपणा ख़ून धरनी विच कीता मूधा, शहादत बच्चयां वाली भुगताईआ। ओह आसा रख के बैठी धौल निमाणी वसुधा, बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वेला कल मिटे कूड़ी क्रिया कलयुगा, सतिजुग सति लए अंगड़ाईआ। दुतीआ भाउ रहे ना दूजा, दीन दुनी प्रभ इक्को इष्ट मनाईआ। जो हुक्म सुणदा रिहा तिलक लगाउण लग्गया बाबा बुढ्ढा, शाह पातशाह पातशाहीआं विच सुणाईआ। सब दा लेखा अन्तिम होणा उग्घा, उगण आथण सूर्या चन्द सीस निवाईआ। अस्सू कहे मैं पुरख अकाल दीन दयाल तेरे दर ते झुका, निव निव लागा पाईआ। तेरा निशान कदे ना उका, तीर अणयाला तेरा नाम नज़री आईआ। जन भगतां अन्तिम उज्जल करना मुक्खा, अन्तर निरन्तर दुरमति मैल धुआईआ। कूड़ी तृष्ना मेटणी भुक्खा, अमृत जाम मुख चुआईआ। सुफ़ल कराउणी मात कुक्खा, जो जन आयण सरनाईआ। लख चुरासी नाता जाए तुट्टा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। सचखण्ड वसाउणा आपणी गुट्ठा, कोने गोशे सारे देणे तजाईआ। तूं मेहरवान श्री भगवान इक्को तुठा, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। तैनूं सब ने किहा अबिनाशी अचुता, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्त सतिजुग सुहाउणी रुता, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। भाग लगाउणा काया माटी बुता, बुतखान्यां करीं सफ़ाईआ। तेरा लेखा देश कुशा, जिस कुशा देश विच इंगलैंड लंडन नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निराकार निरँकार तेरा भेव गुझा, भेव अभेदे अछल अछेदे तेरा अन्त श्री भगवन्त कहिण कोए ना पाईआ।