पुस्तकालयभाग २३

२ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल श्री गुरु सिँघ सभा गुरदवारा

सतिगुर किरपा साची मूर्त, रूप रंग रेख बाहर नज़र किसे ना आईआ। गुर का नाद अगम्मी तूरत, तुरीआ तों बाहर समझाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता जिस नूं बख्शे आपणा नूरत, नूर नुराना नज़री आईआ। झगड़ा मेटे मूर्ख मूढ़्हत, हउँमे हंगता दए गंवाईआ। सतिगुर नूं सदा गुरसिक्खां दी ज़रूरत, भगवान भगत लए प्रगटाईआ। जिन्हां दे काया मन्दिर आपणे प्रेम दी करे महूरत, मुरदयां आपणा रंग रंगाईआ। पन्ध मुका के नेड़े दूरत, घर स्वामी मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर मूर्त अनुभव दृष्टी विच समझाईआ। सतिगुर मूर्त

अगम्म अथाह, कथनी कथ सके ना राईआ। जो मालक ख़ालक दाता बेपरवाह, बेऐब परवरदिग़ार इक अख्वाईआ। जिस दी सिफ्तां वाली सारे करन सलाह, महिमा विच वड्याईआ। रागां नादां विच रहे गा, धुनां विच शब्द शनवाईआ। ओह आत्म दा मलाह, बेपरवाह वड ख़ुदाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा अलाह, आलमीन इक अख्वाईआ। सो ब्रह्म विद्या ब्रह्म वेता ब्रह्म ज्ञान बिना अक्खरां तों दए समझा, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। घर दीआ बाती कमलापाती कर रुशना, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। बुद्धी तों परे पर्दा दए चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक दया कमाईआ। सतिगुर मूर्त अगम्मी धार, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जिस जन उपर किरपा करे आप निरँकार, निराकार आपणा भेव खुल्हाईआ। अन्तर आत्म परमात्म हो के करे प्यार, प्रेमी प्रीतम आपणी वंड वंडाईआ। बिना बुद्धी तों सुरत विच सुरती दा दए ज्ञान, अनदृष्ट हो के आपणा पर्दा लाहीआ। संदेसा सुणावे बिना कान, सरोतिआं दी लोड़ रहे ना राईआ। काया काअबा धुर दा मन्दिर कर परवान, परम पुरख आपणा पर्दा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निज घर वासी कराए हक पहचान, बेपहचान पर्दा दए चुकाईआ। इहो सतिगुर शब्द शब्द सतिगुरु दा ज्ञान, जिस ज्ञान नूं सारे शास्त्र ग्रन्थ रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर मूर्त जो ध्यान धरे अन्दर धरना, धरनी धरत धवल धौल मिले वड्याईआ। पुरख अकाल दी मिले सरना, सरनगति अवर ना कोए जणाईआ। मंज़ल हक हकीकी चढ़ना, जिथ्थे मिले महबूब धुर दा माहीआ। ना उथे जम्मणा ना उथे मरना, मर जीवत खेल ना कोए खिलाईआ। ना कोई भन्न्हणा ना कोई घड़ना, घड़न भन्न्हणहार देवे माण वड्याईआ। जिस ने सतिगुर शब्द दा बिना अक्खरां तों अक्खर पढ़ना, जगत विद्या दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर मूर्त जगत नहीं धारा, वेख वेख ना कोए समझाईआ। जिस दा खेल अगम्म अगोचर अपारा, पारब्रह्म आपणा भेव चुकाईआ। जिस नूं नानक निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण गाया तूं ही मेरा साहिब दातारा, जिस दी दातार सितार जगत विच हिलाईआ। ओह भेव अभेदा खोल्हे खोल्हणहारा, अनुभव दृष्टी तों बाहर दए समझाईआ। सतिगुर सूरत सतिगुर दी धार सतिगुर दा प्यार सतिगुर सति होए उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जगत विद्या जगत वासना जगत व्याख्या पढ़ पढ़ थक्का संसारा, संसार नूं संसारी भण्डारी सिँघारी तिन्ने रहे चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ सतिगुर मूर्त जो जन अन्तर धरदा, मन तों परे ध्यान लगाईआ। ओह शब्द सतिगुर सतिगुर शब्द आपणे आप नूं वरदा,

मालक इक्को नज़री आईआ। दीन दुनी विच ना डरदा, भय भाउ दा लेखा जाए मुकाईआ। सचखण्ड दवारे घर साचे सच सच हो वड़दा, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ। उथे ना कोई शास्त्र ना कोई विद्या ना कोई ज्ञान ना कोई ध्यान ना कोई अक्खर ना कोई रसना ना कोई जिह्वा ना कोई बत्ती दन्द सलाह सिफ्त करदा, लिखण पढ़न दा खहिड़ा जाए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर मूर्त धरया ध्यान इक, जिस एकँकार दिती वड्याईआ। ओह बिना सुरती बिना शब्द दी धार धार विच गया टिक, मन मनसा ना कोए हल्काईआ। ओह उस दा बणया प्यारा ते उस दा बणया सिख, जिस नूं गोबिन्द कहे मेरा धुर दा माहीआ। ओहदा इक्को परमात्म ते इक्को पित, पतिपरमेश्वर विच समाईआ। वासना विषयां वाली लए जित्त, हार दा लेखा रहे ना राईआ। जिस सतिगुर दे ध्यान नूं लाउंदे गए कित, कोटन कोटि अक्खीं मीट मूधे हो के वेख वखाईआ। उस प्रभू दा उस साहिब दा परवरदिग़ार सांझे यार बेऐब नूर अलाह बेपरवाह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दा रूप जगत अनडिट्ठ, जग नेत्र लोचन नैण अक्खीआं दो वाले वेखण कदे ना पाईआ। जिन्हां नूं किरपा करे मेरा दीन दयाला पुरख अकाला अन्तर आत्म सच पीती विच बख्श के हित, हितकारी हो के आपणा रंग रंगाईआ। ओह सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी काया मन्दिर अन्दर वसे हो अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दए कराईआ। सतिगुर मूर्त सदा सुहञ्जणी करे रुत, जिस रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। बिना प्रभू दी किरपा तों ध्यान धरया ना जाए विच काया बुत, काअबे सारे रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक पुरख अकाला दीन दयाला दयानिध ठाकर इक्को इक अख्वाईआ। सतिगुर मूर्त सतिगुर सूरत बड़ी मुश्किल लभ्भदी, लभ्भ लभ्भ थक्की जगत लोकाईआ। ओह खेल अगम्मे रब्ब दी, जो नूर नुराना धुरदरगाहीआ। ओहदी कोई काया नहीं वड्डे छोटे कद्द दी, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। ओह वढ्ढयां टुक्कयां नहीं बध्धदी, कत्लगाह विच कत्ल ना कोए कराईआ। ओह बुद्धी नहीं किसे शर्म हया लज दी, लज्या विच कदे ना आईआ। ओह जुग चौकड़ी लख चुरासी अन्दर फबदी, घर घर अन्दर डेरा लाईआ। ओह भरी नाम ख़ुमारी मध दी, मधुर धुन दए सुणाईआ। ओह सूरत बिन उस दी किरपा तों किसे दे अन्दर जोत हो ना जगदी, जागरत जोत ना कोए दरसाईआ। एह सृष्टी दृष्टी कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं सारे वेखो साडी अन्दरों भरी अग्ग दी, तृष्ना अग्न ना कोए बुझाईआ। मन कल्पणा जगत तृष्ना नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप भज्जदी, भजन बन्दगी विच मन ना कोए टिकाईआ। किसे नूं मंज़ल मिली नहीं उपर शाह रग दी, नौ दवारयां थल्ले साध सन्त रोवन मारन धाहीआ। एह खेल सूरे सरबग दी, जो शहिनशाह इक अख्वाईआ।

ओह सूरत ओसे रब्ब दी, जिस दे नाल गुरमुखां दी आत्म प्यार विच फब्बदी, प्रेम विच बहि के इके घर विच सोभा पाईआ। ओह तूरत सुणे उस दे शब्द अनादी नद दी, जो अनहद नाद सुणाईआ। जेहड़ी दो जहानां दी मंज़ल छडे हद्द दी, हदूद तों बाहर डेरा लाईआ। उथे पवण जगत सुगंधी नहीं कोई वगदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर मूर्त सब तों चंगी, चंगी जगत सिफ्तां विच गाईआ। किसे ने बाहर वखाई नहीं कर के नंगी, बिना सतिगुरु तों सतिगुर दा भेव कोए ना पाईआ। एह लेखा एह दात बिना भगती तों बिना सतिगुर तों किसे दवारयों मिलदी कदे नहीं मंगी, देण वाला नज़र कोए ना आईआ। सारे तक्को काया मन्दिर अन्दर तुहाडे पिच्छे बहादर जंगी, जो दिवस रैण करन लड़ाईआ। तुहानूं जगत कामना जगत वासना सब नूं दिती तंगी, तंगदस्त होए लोकाईआ। जिन्हां दी तन वजूद माटी ख़ाक मेरे सतिगुर नानक गुर गोबिन्द आपणे प्रेम प्यार नाल रंगी, रंगत धुर दी दिती चढ़ाईआ। ओथे करेगा की फ़रंगी, गुरमुख बैठे डेरा लाईआ। जिन्हां दा तेज़ वधणा विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड वेखण ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण गुरु गोबिन्द दी संधी, जो माछूवाड़े पुरख अकाल नाल कराईआ। बेशक सारी सृष्टी दी आत्मा हो जाए रंडी, मेरा सिख सुहागी प्रभू तेरा इक्को कन्त दा कन्त सब नूं नज़री आईआ। करद जिंना चिर गोबिन्द दे शब्द दी शरीर अन्दर खड़ग कटार फिरे ना चण्डी, चण्डालां अन्दरों ना बाहर कढ्ढाईआ। ओनां चिर सतिगुर मूर्त ध्यान विच कदे ना आवे बहुरंगी, सो बहु बिध आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर मूर्त अगम्म अगम्मढ़ी, अगम्म भेव खुल्हाईआ। जिस दी हड्ड मास नाड़ी ना कोए चमढ़ी, चम्म दृष्टी विच ना कदे समाईआ। ना कोई माता पिता अम्मी अंमढ़ी, जगत नाता ना कोए रखाईआ। ना कोई कीमत रखाए पैसा धेला दंमढ़ी, टकयां विच ना हट्ट विकाईआ। ओह आदि पुरख दी धार कदे ना जन्म दी, जन्म जन्म सब दे सुफल कराईआ। जिन्हां उत्ते किरपा कीती सतिगुर भेव खुल्हाए ब्रह्म दी, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। उन्हां वासना रहे ना मन दी, मनुआ उठ ना दहि दिश धाहीआ। उन्हां दे अन्दर सूरत आवे मेरे उस साहिब सतिगुर गोबिन्द सूरे चन्न दी, जिस चन्द सितार दा निशान सदी चौंधवीं अन्त देणा मिटाईआ। ओहदी सूरत होणी अन्तिम श्री भगवान दी, जो सम्बल बहि के आपणा खेल खिलाईआ। उस दी वड्याई जन भगतो गुरमुखो होणी धन्न धन्न दी, धन्न धन्न धन्न करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा मालक ख़लक दा ख़ालक आदि पुरख अपरम्पर स्वामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एकँकार इक

इकल्ला वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, दरगाह साची मुकामे हक जो वेखणहारा लोक परलोक दीन दुनी हरिजन हरिभगत गुरसिख आप आप आप आपणी दया कमाईआ।

२ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल ५१ मैनसफ़ीलड रोड जुगिन्दर सिँघ दे गृह

दो अस्सू कहे हाज़र होया कबीर, कबरां तों बाहर आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दा तन वजूद दिसे ना कोए शरीर, वजूद नज़र कोए ना आईआ। मैं शरअ दी बज्झा नहीं विच ज़ंज़ीर, बन्धन बंध ना कोए वखाईआ। मेरा नाता नहीं ग़रीब अमीर, अमरापद विच रह के ख़ुशी मनाईआ। मेरी जगत वाली नहीं तकदीर, तदबीर दीन दुनी ना कोए रखाईआ। मेरा मालक इक्को पीरन पीर, जिस नूं पैग़म्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। जो पिछली करनी ते मारे लकीर, लाईन ऐन दए वखाईआ। नाता तोड़ के शाह हकीर, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। आपणी किरपा नाल अन्दरों बदल देवे ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर करे रुशनाईआ। भाग लगाए काया माटी वस्त्र चीर, चीथड़ फोले थांउँ थाँईंआ। कदी होण ना देवे दिलगीर, ग़मी ग़मख़ार दए मिटाईआ। मैं तक्कया मालक ख़ालक बेनज़ीर, जग नेत्र तों बाहर अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर धाम होए सहाईआ। कबीर कहे मैं आया विच्चों धुर दरगाह, जगत जहान नज़र किसे ना आईआ। मैं हुक्म संदेशा देवां बेपरवाह, जो बेऐब नूर अलाहीआ। जिस नूं वाहिदत विच वाहिद किहा ख़ुदा, आलमीन मन्न के सारे सीस निवाईआ। उस दा आदि अन्त जुगा जुगन्त इक्को मुद्दा, मुद्दतां दा मालक बेपरवाहीआ। जो नित नवित निरगुण सरगुण खेल करे उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां साचे सन्तां आपणा भेव खुल्हाए गुझा, अनभव दृष्टी विच सृष्टी तों बाहर पर्दा दए चुकाईआ। सच प्रकाश करे उदा, अंध अंधेर दए मिटाईआ। जिस दी याद विच संदेशा दे के गया बुद्धा, बुद्धी तों परे रिहा सुणाईआ। उस महबूब दा महल्ल अटल उच्चा, सचखण्ड दवारा नज़री आईआ। जिथ्थे अवतार पैग़म्बर गुरु सब झुका, बिना सीस धड़ तों बैठे सीस निवाईआ। ओह मेहरवान निगाहबान हरिजन अन्दर घट घट निवासी लुका, गृह मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। जिस नूं आपणी धर्म धार दी दस्से तुका, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। उस दा निशाना कदे ना उका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। कबीर कहे मैं वेखण आया कलयुग अन्तिम तेरी भगती, जन भगतां दयां समझाईआ। वेखो किसे दा दिसे कोए ना दर्दी, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। दुहाई तक्को

घर घर दी, काया मन्दिर सांतक सति ना कोए वरताईआ। खेल तक्कणी चोटी जड़ दी, चेतन वेखणा थांउँ थाँईंआ। जेहड़ी सृष्टी अक्खरां वाले अक्खर पढ़दी, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। ओह खेल तक्कण तन वजूद धड़ दी, मन वासना काया माटी भज्जण वाहो दाहीआ। बिना मेहरवान महबूब सुरत शब्द मंज़ल कोई ना चढ़दी, चढ़दा लैहंदा सारे सीस निवाईआ। मेरा मालक ख़ालक खेल वखाए आपणे गढ़्ह दी, जिथ्थे छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। जोत अगम्मी निराकार इक्को जगदी, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। ओथे आशा नहीं किसे हज्ज़ दी, हुजरयां विच सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। भगती कहे जन भगतो मैं भगतां जुग जुग दासी, दासी दास हो के सेव कमाईआ। मैनूं हुक्म देवे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी मण्डल मण्डप दो जहानां रासी, पुरीआं लोआं आकाशां पातालां गगन गगनंतरां आपणा खेल खिलाईआ। ओह लेखा जाणे दिवस राती, घड़ी पल खोज खुजाईआ। बिना उस दी किरपा तों मैं दे सकां ना किसे दाती, दाता दानी इक्को नज़री आईआ। जिस दा ना कोए मज़्हब ते ना कोए ज़ाती, शरअ दीन ना कोए रखाईआ। ओह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस दी लिखण तों बाहर सौग़ाती, वस्त अमोलक आप वरताईआ। उस दी ना सुबह शाम ना कोए प्रभाती, सँध्या वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई कथा कहाणी गाथी, कूक कूक ना कोए सुणाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समराथी, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। जो जुग जुग नित नवित पन्ध मार के आवे वाटी, पिछला पैंडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। भगती कहे कबीर वेख दीन दुनी करदी भजन, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले गाईआ। अन्तर आत्म मिले किसे ना सज्जण, स्वामी अन्तरजामी दर्शन कोए ना पाईआ। जगत नेत्रां वेख पाउंदे कज्जल, निज लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत प्यार वासना विच इक दूजे तों अग्गे वद्धण, मंज़ल पौड़ी हक ना कोए चढ़ाईआ। मन कल्पणा अन्दरों मूल ना कढ्ढण, जगत शास्त्र रहे गाईआ। आत्मा परमात्मा नूं लग्गे किसे ना लग्न, लग मात्र दा डेरा कोए ना ढाहीआ। बिना प्रभू दी किरपा दीपक मूल ना जगण, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। नादी धुन सुणे कोए ना नदन, मधुर धुन ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट तक्क सब दे लग्गी अग्न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सृष्टी चारों कुण्ट होई नग्न, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। सतिगुर धूढ़ी मिले ना मजन, अट्ठ सट्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती भज्जण वाहो दाहीआ। सब दा हाल दिसे मंदन, मंदभाग होई लोकाईआ। पंडत पांधे मस्तक तिलक लगाउणे चन्दन, प्रभ दे चरण धूढ़ ख़ाक ना कोए रमाईआ। भगती कहे बिना

प्रभू किरपा उस दे आए कोए ना अंगण, गृह मन्दिर ना कोए सुहाईआ। मैं फिरां दरोही विच ब्रह्मण्डण, वरभण्ड दयां सुणाईआ। इक्को मालक महबूब सूरा सूरबीर सरबंगण, जिस दी सेवा विच जुग चौकड़ी झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। कबीर कहे भगती नी आह तक्क कलयुग अंधेरी रैण, भिन्नड़ी नज़र कोए ना आईआ। साचा दिसे ना कोए सज्जण सैण, साक सच ना कोए बणाईआ। नाता टुटया भाई भैण, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी क्रिया वैहंदा वहिण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जगत वासना आत्मा परमात्मा कीता त्रफैण, तुरीआ तों परे भेव ना कोए चुकाईआ। नुक्ता समझे ना उत्ते कोए गैन, मुहम्मद रोवे मारे धाहीआ। मैं सच संदेशा जगत जहानां दीन दुनी नूं आया कहिण, कहि के दयां दृढ़ाईआ। बिना प्रभू किरपा तों मेला मिले ना उस नरायण, जिस नूं नर नरायण कहि के सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। झट नारद आया दो अस्सू कहे ओह आपणा वखाए निशान, निशाना जगत वल्ल हिलाईआ। भगतीए तूं चंगी कि कबीरा दस्स चंगा भगवान, सोभावन्त कवण अख्वाईआ। कबीर कहे मेरा महबूब मेहरवान, सच मुहब्बत विच समाईआ। भगती कहे बिन मेरे किसे नूं देंदा नहीं दान, वस्त अगम्म ना कदे वरताईआ। नारद कहे सच दस्सो उस दी किस बिध होए पहचान, बेपहचान नज़र किसे ना आईआ। ओह सूरबीर मर्द मर्दान, योद्धा बली इक अख्वाईआ। जिस दा अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं गाया गाण, भविक्ख्तां विच लिख्ता विच इष्टां विच दृष्टां विच गए जणाईआ। उस दा मेला मिलणा मुश्किल कि आसान, भेव अभेदा देणा दृढ़ाईआ। भगती कहे ओह काया वसे मन्दिर मकान, मैं उसे दा राह तकाईआ। कबीर कहे ओह वाली दो जहान, सचखण्ड निवासी सचखण्ड सोभा पाईआ। नारद कहे मैं हो गया हैरान, की दोवें रहे सुणाईआ। हुण दोवें तक्को ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। फेर तक्क के दयो ब्यान, बिन हरफ़ हरूफ़ समझाईआ। कबीर कहे जे मैं निगाह मारां विच इस्लाम, मुहम्मद सदी चौधवीं राह तकाईआ। लेखा लिख के विच मजीद कुरान, कूक कूक सुणाईआ। ईसा कहे मेरा असल निगाहबान, जो वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। नानक निरगुण उसे नूं कीता परवान, जो परम पुरख बेपरवाहीआ। गोबिन्द ने उसे दा खण्डा खड़काया आण, चारों कुण्ट वज्जी वधाईआ। जिस दा सब तों श्रेष्ट उतम सतिगुर शब्द शब्द मेहरवान, मेहरवान आप अख्वाईआ। जिस दे कोलों झोली अड्ड के भगती मंगे प्रेम दा दान, खुल्ही मेंढी सीस लटकाईआ। कबीर कहे मैं उसे दी आह विच आपणा जगत प्यार कीता वैरान, मुहब्बत मुहब्बत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा आपणे हथ्थ

रखाईआ। नारद कहे तुसीं दोवें वड्डे बली, बलधारी नज़री आईआ। जे तूं भगतीए हो जाएं इकल्ली, प्रभू संग ना कोए रखाईआ। फेर दस्स भगत केहड़ी जाए गली, कवण पन्ध मुकाईआ। भगती ने आपणी बिना हथ्थां तों हथ्थां दी मली तली, हाए उफ़ कर सुणाईआ। नारदा ओह मेरा मालक बड़ा वली छली, वलीआ छलीआ इक अख्वाईआ। जो वसदा जली थली, महीअल डेरा लाईआ। मैं उसे दी सेवादार उस ने घल्ली, घायल घालां थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे कबीरा आपणे प्रभू दा दस्सदे हाल, सज्जणा दे समझाईआ। कबीर कहे ओह बड़ा दीन दयाल, दयानिध इक अख्वाईआ। जिस दा सचखण्ड दवार सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दे हुक्म विच भज्जे फिरन काल महाकाल, विष्न ब्रह्मा शिव निव निव लागण पाईंआ। चित्रगुप्त करे ना कोए सवाल, राय धर्म ना नैण उठाईआ। ओह भगतां उत्ते जिस वेले होवे आप मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द अणयाला तीर मारे बिना जगत वाली कमान, निराला आपणा आप चलाईआ। मंज़ल हक दा हकीकी दए मकान, बेमुकामा आपणे घर पहुंचाईआ। जिथ्थे ततां वाला नहीं कोई इन्सान, बुद्धी मति ना कोए चतुराईआ। अक्खरां वाला नहीं ज्ञान, सिफ्त वाली ना कोए पढ़ाईआ। उथे भगती कदे ना पुज्जे आण, भगती निमाणी लोकमात बैठी आसण लाईआ। आत्म शक्ती नौजवान, शहिनशाह आपणे नाल प्रनाईआ। जिस नूं झुकदे सीता राम, कृष्ण काहन सीस निवाईआ। जिस पैग़म्बरां दिता कलाम, कायनात समझाईआ। मन्त्र दे सति दा नाम, सति सतिवाद अख्वाईआ। ओह पुरख अकाल जिस उत्ते किरपा करे आण, आनन फ़ानन आपणा भेव चुकाईआ। भगती निमाणी जगत सवाणी सुघड़ स्याणी दूर दुराडी ओह भगतां नूं सजदयां विच करे सलाम, सूफ़ीआं सीस निवाईआ। जिन्हां दा हक हकीकत लाशरीकत वाला मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक दया कमाईआ। भगती कहे नारदा सुण वे ब्रह्मणा, पंडता चार जुग दिआ दयां जणाईआ। बिना मेरे तों किसे मिटी नहीं तृष्ना तामना, वासना जगत ना कोए चुकाईआ। कूड़ क्रिया नाल मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कीता साहमणा, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। मैं कूड़ी क्रिया सृष्टी विच्चों वासना कढ्ढां कामना, क्रोध लोभ मोह हँकार मिटाईआ। सतिगुर शब्द दा फड़ावां दामना, जो दामनगीर इक अख्वाईआ। भेव खुल्हावां नगर ग्रामना, चम्म दृष्टी दयां मिटाईआ। वजूद कर के पतित पावना, पुनीत कर के दयां वखाईआ। मेट अंधेरी शामना, सति सच करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त मेरे विच टिकाईआ। नारद कहे भगतीए तेरे नालों वडी प्रभू दी किरपा, कृपानिधान मैनूं रिहा जणाईआ। उस दे अग्गे अटके कोए ना बिपता,

विपरीत नूं प्रीत विच बदलाईआ। ओह जदों चाहे जन्म कर्म दा लेखा लिखदा, पूरब लेखा दए मिटाईआ। ओह खेल करे अगम्मे पित दा, पतिपरमेश्वर भगत सुहेले आपणी गोद टिकाईआ। ओह झगड़ा मेटे आवण जावण नित दा, निज घर आपणे लए वसाईआ। हरि का भगत जगत विच कदे ना विकदा, मज़्हबां हट्ट ना कोए तुलाईआ। ओह प्रेमी प्यारा होवे अबिनाशी अचुत दा, चेतन चेतन नाल रलाईआ। ओहदा नाता उस अगम्मी जोत दा, जिस जोत विच लख चुरासी रही समाईआ। ओह वासी होए अगम्मी कोट दा, जिस कोटगढ़्ह विच चढ़ के कबीर दिती दुहाईआ। ओहदा लहिणा देणा मुक जाए लोक परलोक दा, जो सलोक आत्म परमात्म सुणे चाँईं चाँईंआ। लेखा रहे ना मलकुल मौत दा, गेड़यां विच ना कोए रखाईआ। बिना पुरख अकाल दी किरपा सचखण्ड दवारे जुग चौकड़ी कदे कोए ना पहुंचदा, अद्धविचकार कोटन कोटि बैठे आसण लाईआ। एह कोई मज़बून नहीं अक्ल बुद्धी सोच दा, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। एह खेल उस अगम्मी मौज दा, जिस मौज विच प्रभ बेपरवाह समाईआ। एह गृह खेल नहीं जगत वाली खोज दा, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। एह लेखा जगत तक्को ते जगत वाले विजोग दा, बिना हरि किरपा धुर संजोगी मेल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तन वजूद माटी ख़ाक पंज तत आत्म परमात्म विछोड़ा रोग दा, अनडिठ आपणा हुक्म वरताईआ।

२ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल १५६ बीकनस फीलड रोड़ गुरदीप सिँघ दे गृह

भगती कहे मैं दस्सां सच सलाह, जन भगतो इक जणाईआ। मैं चार जुग दा पिछला तक्कया राह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग राह तकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे तक्के नाँ, जो रागां नादां विच गाईआ। मैं फिरी थांउँ थाँ, थान थनंतर भज्जी वाहो दाहीआ। बिना प्रभू किरपा तों किसे दी पकड़े कोए ना बांह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे सब दी बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगती कहे जन भगतो कलयुग अन्तिम जागो, आलस निंद्रा दयो गंवाईआ। पुरख अकाल दी सरनी लागो, जो सब दा पिता माईआ। दुरमति मैल धोवो दाग़ो, पतित पुनीत आपणा आप लैणा कराईआ। गृह मन्दिर जगाओ चराग़ो, अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। झगड़ा मेटो झगड़े वाले समाजो, समग्री आपणी लैणी बदलाईआ।

अन्त सहाई होए ना कोई पुरख अकाल बाझों, बाजां वाला गोबिन्द दे के गया गवाहीआ। इक्को साहिब स्वामी अराधो, जो हर घट वसया सोभा पाईआ। आपणा आप सतिगुर किरपा साधो, साधना सच लैणी अपणाईआ। धुर दा मालक अगम्मा माधो, माधव इक अख्वाईआ। जिस दा प्यार सच वैरागो, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। ममता मोह विकार त्यागो, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा रंग इक रंगाईआ। भगती कहे जन भगतो खोल्हो अक्ख, निज नैण नैण रुशनाईआ। हरि रूप अनूप तक्को प्रतख, जो पारब्रह्म इक अख्वाईआ। लहिणा देणा जुग चौकड़ी जिस दे हथ्थ, धुर दा करता वड वड्याईआ। सर्ब कला समरथ, देवणहार नूर अलाहीआ। जिस दा चार जुग दे शास्त्र गाउंदे जस, नाम कलमे सिफ्त सलाहीआ। ओह अमृत आत्म देवणहारा रस, रस्ता आपणा दए वखाईआ। आत्म परमात्म रहिण ना देवे वक्ख, विछोड़ा जगत वाला कटाईआ। मानस जन्म खेड़ा होए ना भट्ठ, अग्गनी अग्ग ना कोए तपाईआ। मेहरवान हो के लेखा मुकाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, अमृत सरोवर आप नुहाईआ। पले बन्न्हे इक्को नाम गट्ठ, जिस नूं दो जहान ना कोए खुल्हाईआ। जो दो जहान चलावणहारा रथ, रथ रथवाही इक अख्वाईआ। ओह देवणहार अगम्मी वथ, नाम अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। तिस साहिब दी सरन सरनाई जाणां ढट्ठ, जेहड़ा ढट्ठयां लए उठाईआ। जन्म कर्म दा लेखा देवे कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि खेल खिलाए सच, सच दा मालक आपणी दया कमाईआ।

२ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ ७ बरेबोरन गरोब पैकम प्यारे लाल दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं की दस्सां, मेहरवान वेख वखाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, हस्ती दे मालक तेरी खेल बेपरवाहीआ। मेरीआं तक्कण वालीआं नहीं जगत दीआं अक्खां, अक्खरां वाली करां ना कोए पढ़ाईआ। मैं इक्को ओट तेरे ते रखां, जुग चौकड़ी तेरा राह तकाईआ। तूं स्वामी मेरा सखा, सगला संग निभाईआ। आपणी निगाह मार लै रता, रैण दिवस ध्यान लगाईआ। जगत वासना वेख मता, मति बुद्धी की आपणा खेल खिलाईआ। दीन मज़्हब वेख लै तत्ता, अग्नी तत ना कोए गंवाईआ। चारों कुण्ट जीवां जंतां हुन्दी हत्ता, हत्यारी होई लोकाईआ। डंका गोबिन्द सुण लै फ़तिह, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सति धर्म दी मेरे उत्ते रही कोई ना सत्हा, सति सतिवाद ना कोए जणाईआ। कूड़ी क्रिया उडदा घट्टा, मुख

सब दे लग्गी छाहीआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा पूरा होया पट्टा, मालक नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दी जगत जहान विच कीमत पै गई टका, टकयां हट्ट विकाईआ। अन्तिम सब दा लेखा कर दे बटा, ज़ीरो अंक दे समझाईआ। तेरे प्यार दा जगत संसार दा मन्दिर मेरे उत्ते ढट्ठा, काअबा हक नज़र कोए ना आईआ। मैं चाहुंदी दीन मज़्हब दीआं मेट के हदां, वट्टां इक्को रंग दे रंगाईआ। अन्त अख़ीर तेरे कोलों लाहा खट्टां, खटका मेरा देणा चुकाईआ। मैं तेरा राह तक्कां, तकदीर दे मालक आपणी दया देणी कमाईआ। तूं हकीकत वाला हका, हकूमत तेरी बेऐब ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं रोंदी कुरलांदी, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैं नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी थक्की मांदी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जी वाहो दाहीआ। निरगुण धार तेरा राह रही तकांदी, जो अवतार पैग़म्बर गुर संदेसे गए सुणाईआ। ना कुछ पींदी ना कुछ खांदी, दिवस रैण चलां चाँईं चाँईंआ। इक्को ढोला गीत गोबिन्द गांदी, गा गा शुकर मनाईआ। बौहड़ी मेरे उत्ते झगड़ा पै गया स्वर्ण चांदी, चन्द सितारा रोवे मारे धाहीआ। कूड़ विकार दी आ गई आंधी, धर्म दी जड़ रही उखड़ाईआ। तेरे प्यार विच हरिजन दासी दिसे कोए ना बांदी, बन्दना विच सीस ना कोए झुकाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी ढांडी, बचया नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी दे मानव सारे मैनूं कहिंदे माँ जी, माता कहि के ढोले जगत गाईआ। झट मैं तक्कदी सब दी बुद्धी होई काँ दी, काग वांग कुरलाईआ। किसे मुहब्बत रही ना तेरे नाँ दी, नाउँ निरँकार तेरा ना कोए ध्याईआ। वड्याई रही ना किसे थाँ दी, कलयुग कूड़ा डंक दिता वजाईआ। मैं वेख हैरान होई खेल तेरी बेपरवाह दी, जो बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं की दस्सां आपणा अन्तर ख्याल, कहिण दी शक्ती रही ना राईआ। मेरे उत्ते अणगिणत बणे दलाल, विचोले जगत वाले अख्वाईआ। सच वस्त सक्या ना कोए संभाल, सम्बल दे मालक तेरा दरस कोए ना पाईआ। मैं जुग चौकड़ी घालदी रही घाल, घायल हो के आपणी सेव कमाईआ। अन्त वेख मुरीदां हाल, मेरे मुर्शद बेपरवाहीआ। मेरा हल्ल कर सवाल, जवाब इक्को दे जणाईआ। क्यों फल रिहा नहीं किसे डाल, मानव सिंमल वांग लहराईआ। भय रिहा ना खड़ग ढाल, तीर कमान अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। दीन मज़्हब अवतार पैग़म्बर गुरु ना सके संभाल, मेरे उत्ते कूड़ कुकर्म वध्या थांउँ थाँईंआ। मैं दुक्खां दी झल्ल नहीं सकदी झाल, आपणी झलक दी दे रुशनाईआ। त्रैगुण माया मेरे उत्ते पाया जंजाल, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। फिरी दरोही पंज तत माटी खाल, ख़लक दे ख़ालक वेख वखाईआ। मैं हैरान हो गई किसे झटका

खाधा किसे ने खाधा हलाल, हलाली विच तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे नेत्र वहाउंदे नीर, बिन अक्खां वहिण वहाईआ। मेरे पुराणे होए चीथड़ चीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मैनूं कहि के गया कबीर, कबरां तों बाहर हुक्म सुणाईआ। धरनीए तेरी बदले मेरा महबूब आप तकदीर, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। जिस दे कोल आदि जुगादि दी तदबीर, तरीका कहिण कोए ना पाईआ। जिस लेखे लाउणे जगत शरीर, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब दे अन्दरों कढ्ढे पीड़, हउँमे रोग दए गंवाईआ। सति सच दी बन्न्ह के बीड़, बीड़ा आपणे कंध उठाईआ। पिछली कीती ते मार लकीर, अगला हुक्म दए दरसाईआ। तैनूं होण ना देवे दिलगीर, चिन्ता ग़मी तों बाहर लेखा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे मैं अन्तिम होई निढाल, बलहीण दयां दुहाईआ। मेरे साहिब आपणी सृष्टी आप संभाल, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मैथों घाली ना जाए घाल, घायल हो के रोवां मारां धाहीआ। तेरा साथी दिसे कोई ना तेरे नाल, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तेरी खेल तक्की कमाल, बेपरवाह की आपणी कार भुगताईआ। मेरे उत्ते आपणा जल्वा दे नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। तेरा लेखा तक्कां विशाल, विषयां तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे उत्ते झगड़ा पैणा विच शमाल, शम्हां नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे मैं उठ के वेखां नैण, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बर गुर सारे कहिण, सचखण्ड दवारयों सारे रहे जणाईआ। नी तूं दुक्खां भरी दर ठांडे रो पा के वैण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। इशारा दे के बाल्मीक वाली रमायण, कृष्ण दा लहिणा दे दृढ़ाईआ। जिस ने शरअ शरअ नाल कीती त्रफैण, पैग़म्बरां पर्दा दे उठाईआ। चार कुण्ट नुक्ता नज़र ना आए ऐन ग़ैन, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं तेरा राह उडीकां, बेअन्त बेपरवाह ध्यान लगाईआ। विछोड़े विच मेरीआं निकलदीआं चीकां, चीक चिहाढ़ा दिता सुणाईआ। तूं मालक नीकण नीका, वड वड्डा इक अख्वाईआ। मैं तेरे दर ते मंगां भीखा, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। आपणा लेख तक्क लै तक्क लै अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दीआं वसीयतां, जो हुक्म विच सुणाईआ। कलयुग अन्तिम सब दीआं बदल गईआं नीतां, नीतीवान रहिण कोए ना पाईआ। फिर गई दरोही विच मन्दिर मसीतां, गुरदवारे रहे कुरलाईआ। धाहां मारे अठारां ध्याए गीता, उच्ची कूक कूक जणाईआ। सब नूं भुल्लीआं

नानक वालीआं नसीहतां, गोबिन्द रंग ना कोए रंगाईआ। भेव पाए ना कोए जीव जीअ का, जीवण समझ कोए ना आईआ। प्रभू तेरा आत्म दिसे कोई ना मीता, परमात्म संग ना कोए बणाईआ। मैं चाहुंदी धरनी कहे मेरे उत्ते बदल दे तारीख़ां, तवारीख़ आपणी इक प्रगटाईआ। मैनूं चाढ़्ह दे रंग मजीठा, मेरे मेहरवान उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाल सब दीआं लगीआं होण प्रीतां, प्रीतम सब दा सब नूं इक्को नज़री आईआ।

३ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड साऊथ लंडन ७ बरेबोरन गरोब पैकम मनजीत कौर दे गृह

नारद कहे प्रभू तैनूं भगवान कहां कि जजमान, ज़िमीं असमान दे मालक दे समझाईआ। तैनूं गोपी कहां कि काहन, काहनां दे काहन पर्दा दे उठाईआ। तैनूं सीता कहां कि राम, राम दे राम भेव देणा खुल्हाईआ। तैनूं पैग़म्बर कहां कि अमाम, अल्ला हू कहां कि अल्ला राणी कहि के ख़ुशी बणाईआ। तैनूं सतिनाम कहां कि वाहिगुरु नौजवान, ज़वां मर्द देणा दृढ़ाईआ। जिधर तक्कां उधर तेरा निशान, बिना निशाने नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक्कां तक्कां असमान, मण्डल मण्डपां खोज खुजाईआ। लख चुरासी तक्कां कि तक्कां चुरासी विच्चों इन्सान, पंज तत दे मालक भेत देणा खुल्हाईआ। कलमा तक्कां कि तक्कां तेरा नाम निधान, नाम दे मालक धुर दा पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। नारद कहे प्रभू तैनूं दाता कहां कि दानी, कि दयावान अख्वाईआ। तैनूं जोत कहां कि नूर नुरानी, ज़हूर दे मालक देणा समझाईआ। तैनूं शब्द कहां कि नाद धुन बाणी, कि बाण अणयाला तीर चलाईआ। तैनूं विष्न ब्रह्मा शिव कहां कि त्रैगुण माया पंज तत तेरा रूप लासानी, सहिज नाल देणा समझाईआ। तैनूं लख चुरासी कहां कि अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खाणी, खाणीआं दे मालक खैरखाह हो के देणा जणाईआ। तैनूं मंज़ल हक कहां कि रुहानी, रहमत रहीम देणी कमाईआ। तैनूं जगत कहां कि कहां जगत दी जवानी, जोबनवन्ते आपणा रंग देणा रंगाईआ। मैं दर ठांडे इक्को ओट रखां तेरी कानी, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। नारद कहे प्रभू तैनूं शाह कहां कि कंगाल, शहिनशाह की तेरी बेपरवाहीआ। तैनूं नूर कहां कि जमाल, कि जोबनवन्ता सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द कहां कि कहां भगतां दा दलाल, विचोला हो के विचला भेव देणा खुल्हाईआ। तैनूं मुर्शद कहां कि मुरीद कहां कि कहां सुणन वाला मुरीदां

हाल, मालक ख़ालक नूर अलाहीआ। सच दस्स तैनूं जवाब कहां कि कहां भगतां दा सवाल, जवाब सवाल दे मालक मेरा संसा देणा मिटाईआ। तैनूं काल कहां कि कहां महाकाल, की महासार्थी तेरी बेपरवाहीआ। सच दस्स मेरे साहिब जन भगतां उत्ते कदों होएं दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। प्यार मुहब्बत विच प्यारयां नूं देवें प्यार वाला लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। लेखे लावें गुरमुखां दी घाल, घालण आपणे चरण टिकाईआ। फल लगाउणा काया डाल, फल फुलवाड़ी देणी महकाईआ। तेरा लेखा लहिणा देणा बेमिसाल, मिसल सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराईआ। नारद कहे प्रभू तूं ठाकर कि स्वामी, समें दे मालक दे जणाईआ। तूं मालक कि अन्तरजामी, अन्तष्करन दा पर्दा दे चुकाईआ। तूं हकीकत हक कि हक मुकामी, मुकम्मल आपणा लेखा दे समझाईआ। तूं शरअ शरीअत कि शरअ दा ग़ुलामी, की ज़िमीं असमानी खेल खिलाईआ। मेहरवान जन भगतां तक्क नगर ग्रामी, काया खेड़ा फोल फुलाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक उत्ते कर मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच वस्त दा बण के दानी, दीन दयाल देणी वरताईआ। भगत दी धार भगत बख्शणा निशानी, निशाना जगत विच वड्याईआ। तेरी मेहर महबूब बख्शिश सदा आसानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे प्रभू जन भगतां ऊणी पिछली रहे ना खामी, ख़ालक आपणा रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जन हरि तेरे दर दवार दा राह तक्कण ज़िमीं असमानी, जिमी असमाना परे गृह मन्दिर घर देणी वड्याईआ।

४ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल
३१ टिऊडर रोड़ हरचरण सिँघ बराड़ दे गृह

कलयुग कहे मेरे सतिगुर शब्द शब्द गुरदेवा, निरगुण धार तेरी सरनाईआ। मेरी सृष्टी दृष्ट दे अन्तर निरन्तर वेख सेवा, जो दिवस रैण रिहा कमाईआ। मैं अमृत नाम रस किसे खाण ना देवां मेवा, तृष्ना जगत ना कोए मिटाईआ। कोटन कोटि जीव तैनूं जपदे रसना जिह्वा, हिरदे सके ना कइ वसाईआ। बेशक प्रभू तूं अलख अभेवा, अगोचर नूर अलाहीआ। वसें दरगाह साची धाम निहकेवा, निहचल आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द पुरख अकाल नूर मेरी सिफ्त दे दस्स, दस्सणहार

तेरी वड्याईआ। मैं जगत विकार दा तीर मारया कस, जीवां जंतां साधां सन्तां अन्दर लगाईआ। अन्तर आत्म मिले ना किसे रस, रस्ता आत्म परमात्म ना कोए खुल्हाईआ। निज नेत्र खुल्हण ना देवां अक्ख, लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाल दा कोई दरस कर सके ना प्रतख, एह मेरी बेपरवाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म कीता वक्ख वक्ख, ईश जीव जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। किसे दी पत सके कोए ना रख, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जगत खेड़ा हुन्दा वेख भट्ठ, कलयुग कहे मैं भठियाला हो के घर घर अग्नी डाहीआ। मनुआ सब दी उलटी गेड़े लट्ठ, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मिटे ना तत अठ, नौ दवार वासना सर्ब हल्काईआ। काया माटी तन वजूद उबले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द मेरी वेख कुरबानी, सेवा सति सच कमाईआ। तेई अवतारां जो दस्सी सच निशानी, निशानी सब नूं दयां वखाईआ। माण रहे ना किसे विद्वानी, विद्या विदत्त चले ना कोए चतुराईआ। चार कुण्ट कराई बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। झगड़ा प्या जेरज खाणी, चारे खाणी रोवे मारे धाहीआ। अमृत रस मिले किसे ना पाणी, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। आत्म परमात्म मेल मिले ना हाणी, सच घर वज्जे ना कोए वधाईआ। कलयुग कहे मैं बणया सब दा जाण जाणी, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग कहे सतिगुर शब्द मैं आया दिशा लैहंदी, लहिणा ईसा वेख वखाईआ। मूसा धार जिस नाल बहिंदी, मुहम्मद आशा रिहा तकाईआ। सब दी कला होणी ढहिंदी, ढईआ गोबिन्द दा दए गवाहीआ। खेल करे धुर अमाम मैहंदी, जो मैहंदी आपणे रंग रंगाईआ। जिस दी धार होवे अगम्मी नैं दी, वहिण वहिणां विच्चों वहाईआ। जिन्ह हंगता कढ्ढणी ममता मैं दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक अगम्म अथाहीआ। कलयुग कहे मैं आया समुंद सागरां पार, परम पुरख तेरा ध्यान लगाईआ। मेरा खेल वेख सच्ची सरकार, सरकारे आहला दयां जणाईआ। जो भविक्ख्त कहि के गए पैग़म्बर गुर अवतार, भविक्ख्तां खोज खुजाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलकार, तेरा हुक्म मन्नां चाँईं चाँईंआ। कुशा लखण करां ख़बरदार, करौच दीप डंका दयां वजाईआ। ब्रह्मे नूं कहां उठ वेख आपणा संसार, संसारी पर्दा लै चुकाईआ। शंकर नूं कहां शंकर हो तैयार, मैं शरअ शरअ नाल टकराईआ। अन्त सब दी करनी संभाल, सम्बल बहि के वेखे धुर दा माहीआ। विष्नूं नूं कहां निगाह मार जिन्हां दी करें प्रितपाल, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। सति धर्म रहिण दिता नहीं किसे मानव डाल, फल फुल्ल धुर दा नाम नज़र कोए ना आईआ। नाम विहूणी सृष्टी कीती कंगाल,

जगत धन दौलत चले ना कोए चतुराईआ। मेरा खेल खेल कमाल, पुरख अकाल तेरी ओट इक तकाईआ। मैं अग्गे चलणी अनोखी चाल, चार जुग दे शास्त्र जिस नूं समझ सकण ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरी तक्क लै आपणे हुक्म वाली रीती, रीतीवान तेरी वड्याईआ। मैं तेरे नाल किसे दी रहिण नहीं दिती प्रीती, प्रीतम तेरा संग ना कोए बणाईआ। कोटां विच्चों नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरे भगतां दी छोटी जेही बग़ीची, फल तेरे प्रेम वाला नज़री आईआ। मैं माण रहिण नहीं दिता मन्दिर मसीती, जगत काअबे रहे कुरलाईआ। अन्त सदी चौधवीं रही बीती, पिछला आपणा पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद दी चार यारी रही चीकी, उम्मत रोवे मारे धाहीआ। तेरा कलमा हक इक हदीसी, हज़रतां तों बाहर तेरी पढ़ाईआ। कलयुग कहे मैं सब नूं वखाउणी निगाह नीची, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो मैथों होई मैं दुनिया नाल कीती, करनी दे करते तेरी ओट तकाईआ। जो जगत जिज्ञासू नेत्र अक्ख रहे मीटी, अन्तर अक्ख दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तक्कां तेरा दीन मज़्हब दा दवारा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। अन्तर नूर रहिण दिता नहीं किसे उज्यारा, अंध अंध्यारा गया छाईआ। तेरे नाम ग्रन्थ टकयां उत्ते विकदे विच बज़ारा, कलयुग कहे तेरी कीमत मैं मातलोक दिती पाईआ। उठ चारों कुण्ट तक्क लै धूंआँधारा, सूर्या चन्द करे ना कोए रुशनाईआ। मैं माण रहिण नहीं दिता तेई अवतारा, अवतर तेरा भेव कोए ना पाईआ। ओह तक्क लै ईसा मूसा मुहम्मद होणा पार किनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। जगत वासना खेल बणया गुरदवारा, सतिगुर साचे तेरा रूप ना कोए दरसाईआ। कलयुग कहे मैं चारों कुण्ट दिवस रैण भज्जां वारो वारा, घड़ी पल आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म देणा वरताईआ। झट नारद आया हस्स के कहे कलयुग ना मार ऐडीआं गप्पां, झूठया झूठ मिलाईआ। ओह तक्को जो संदेसा दे के गया नानक तपा, तपीश्रां तों बाहर समझाईआ। पतिपरमेश्वर खेल करे जिस दी धार अगम्मी पप्पा, पूरन पर्दा आप चुकाईआ। जिस दी आदि जुगादी इक्को सत्हा, सति सतिवादी नूर अलाहीआ। ओह हुक्मी हुक्म आपणे नाल पकाए मता, मशवरा अवर ना कोए रखाईआ। जिस प्रभू दा गोबिन्द डंक वजाया फ़त्हा, ओह फ़ातिहा पढ़े कूड़ लोकाईआ। उठ निगाह मार लै रता, राती सुत्तयां लै अंगड़ाईआ। खेल करे पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो जन भगतां देवे तेरे विच अगम्मी वथा, वस्त अमोलक आप वरताईआ उस नाम दी करनी पए ना कथा, वारता विच ना कोए दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नाता पक्का, गंढ इक्को इक पवाईआ। तिन्हां

भाग लगाए काया माटी भाण्डा कच्चा, तन वजूद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी महिमा सदा अकथा, कथनी कथ ना सके राईआ।

५ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल
१५९ बीकनसफीलड रोड़ प्रीतम सिँघ दे गृह

कलयुग कहे प्रभू मेरा तेरे अग्गे सजदा, परवरदिग़ार बेपरवाह सीस निवाईआ। तेरा नूर नुराना दो जहानां दीपक वेखां जगदा, जागरत जोत बिन वरन गोत सोभा पाईआ। तेरा ज़हूर अलाही अगम्मे रब्ब दा, जिस नूं आलमीन कहे ख़लक ख़ुदाईआ। आह वेख मेरे कोल तेरा पटा सदी चौधवीं हक दा, हकीकत दे मालक दयां सुणाईआ। मुहम्मद चार यारी नाल तक्कदा, शरीअत तों बाहर अक्ख उठाईआ। मैं वी ख़ुशीआं दे विच नच्चदा, टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। क्यों खेल तक्कणा काया माटी कच्च दा, तन वजूद भाण्डे फोल फुलाईआ। बिन तेरी किरपा दिसे कोई ना बचदा, बचपन समझ कोए ना आईआ। तेरा हुक्म वरतणा अलख दा, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। मेरा भण्डारा भरया वेख कूड़ हट्ट दा, चार कुण्ट दिता वरताईआ। नगारा सुणे ना कोई शब्द अनहद्द दा, नादी नाद ना कोए जणाईआ। आत्म दीप किसे ना जगदा, जीव जंत साध सन्त रोवण मारन धाहीआ। रस रहिण दिता नहीं किसे मंत दा, मंतव हल्ल ना कोए कराईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं विछोड़ा कीता तेरे सुहागी कन्त दा, नार दुहागण दिसे लोकाईआ। माण रिहा ना किसे पंडत दा, बुद्धी तों परे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे उत्ते हो मेहरवान, मेहरवान दया कमाईआ। मेरा चार कुण्ट झुल्ले निशान, निशाना जगत रहिण कोए ना पाईआ। मैं टिल्ले पर्वत जंगल जूह बीआ बान, समुंद सागरां खोज खुजाईआ। चार जुग दे शास्त्रां तक्कां ज्ञान, विदित हो के विद्या वेखां थांउँ थाँईंआ। तेरी किरपा नाल मैं धरनी उत्ते होया हुक्मरान, हुक्म विच हुक्मी सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक मेरा भगवान, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी धुर दी दात दे दान, दयावान देणी वरताईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे जो सीता नूं कहि के गया राम, बनवासी हुक्म सुणाईआ। जो अर्जन संदेशा दिता काहन, घनईया हो के नईया कलयुग वेखी चाँईं चाँईंआ। जो पैग़म्बरां दिता ब्यान, बिन रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। कलयुग कहे मेरे परमेश्वर मैं तेरा धुरदरगाही पुत्र, मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं निरगुण धारों आया उतर, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण मेरी वज्जे वधाईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे रुतड़, रुतड़ी कूड़ कुड़यार नाल महकाईआ। मैं चाहुंदा दीन दुनी सारी करां छुट्टड़, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। मात गर्भ दा लेखा तेरे नालों सारे जाण मुक्कर, छुटी लिव ना कोए लगाईआ। किसे नूं चुक्के कोए ना कुच्छड़, सचखण्ड दवारे सोभा कोए ना पाईआ। दीन दुनी करां भुक्खड़, भुक्ख्यां तृष्न ना कोए मिटाईआ। मैं जगत जहान वेखां उलटा रुक्खड़, दस दस मास अग्न विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे प्रभू तूं दाता गहर गम्भीर, गुणवन्त इक अख्वाईआ। तेरी किरपा नाल मैं दीन दुनी दी बदल दिती तकदीर, तदबीर समझ कोए ना आईआ। तेरी नज़र ना आए किसे तस्वीर, लातस्वीर तेरा नूर ज़हूर तक्के कोए ना चाँईं चाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे हुन्दयां मैं सब दे अन्दरों बदल दिती ज़मीर, ज़िमीं ज़मां दोवें वेखण रोवण मारन धाहीआ। मेरे कूड़ कुड़यार दा खण्डा शमशीर, शरअ विच चलावां चाँईं चाँईंआ। मेरा लेखा तक्क लै जो गोबिन्द ने खण्डे नाल मारी लकीर, लाईन ऐन दिती वखाईआ। जो सचखण्ड दवारे कूक के किहा कबीर, दरोही तेरा खेल बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बिन तेरी किरपा साचा रहे किसे ना चीर, चिरी विछुन्ने मेल ना कोए मिलाईआ। झगड़ा मेटे ना कोए हकीर, फ़कीर फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक दया कमाईआ। झट नारद आ के कहे कलयुगा ना कर ऐडा रौला, कूक कूक सुणाईआ। कमलया औह तक्क अगम्मा मौला, जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुर सीस निवाईआ। ओह सब दा पूरा करे इकरार कौला, कँवल नैण धुरदरगाहीआ। जो देस देसन्तर लेखा पूरा करे धरनी धौला, धवल धर्म दी धार लहिणा रिहा चुकाईआ। जिस खेल खिलाया काहन साँवल सँवला, सो स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं किहा नूर अलाही अवल्ला, अवल्ल अल्ला इक अख्वाईआ। जो हर घट अन्दर मवला, लख चुरासी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे कलयुग तक्क ओह गोबिन्द वाली पाती, बिना अक्खरां खोज खुजाईआ। जिस विच ना ज़िंदगी ना हयाती, जीवण मरन ना कोए वड्याईआ। ना कोई अक्खर दिसे काग़ज़ाती, कलम चले ना कोए चतुराईआ। जगत जहान दिसे ना कोए आबादी, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा तेरा कलयुग अंधेरी राती, रुतड़ी आपणी इक महकाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक्को

इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे उठ जा नारद ब्रह्मणा, ओह वेख ब्रह्मा ध्यान लगाईआ। मेरा किसे नहीं करना साहमणा, विष्नूं वेखे चाँईं चाँईंआ। मैं शंकर फड़ाउणा सब दा दामना, जिस नूं सँघारी कहे लोकाईआ। श्री भगवान बणाउणा ज़ामना, मेरा अन्तष्करन दए गवाहीआ। मैं कलयुग जीवां पवित्र रहिण नहीं देणी भावना, भावी सब दे सिर दे उत्ते देणी वखाईआ। मेरा खेल बेपरवाह जो लेखा राम रावणा, राम रामा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे कलयुग आह वेख लेख अपारा, अपरम्पर रिहा जणाईआ। जिस विच तेरा अन्त किनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। लहिणा पूरा होवे तेई अवतारा, अवतर आपणा हुक्म वरताईआ। पैग़म्बरां देवे इशारा, सैनत अगम्म अगम्म लगाईआ। गुरुआं दस्से नज़ारा, बेनज़ीर भेव खुल्हाईआ। चारों कुण्ट हाहाकारा, हौक्यां भरी लोकाईआ। नेत्र रोवे ज़िमीं असमान चन्द सितारा, सूर्या कूक कूक सुणाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा पूरा करे कलि कल्की चव्हीआं अवतारा, चौबीसा जगदीशा आपणा हुक्म वरताईआ। अमाम अमामा होए उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा लेखा संग मुहम्मद चार यारां, सदी चौधवीं लहिणा झोली पाईआ। ओह जोत सरूपी जोत उज्यारा, शब्दी शब्द शब्द दी धारा, लोकमात जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओहदी सिफ्त वड्याई कागत कलम शाही की लिखे विच संसारा, जो निरअक्खर धार निरवैर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे नारद बेशक मेरा मालक बेऐब, नूर नुराना इक अख्वाईआ। मैं उसे दे मताहित, सिर सर दोवें रिहा झुकाईआ। मैनूं उसे ने कीती हदाइत, हज़रतां तों बाहर करी पढ़ाईआ। इक्को कूड़ क्रिया दी बख्शिश कीती अनाइत, अगम्म अथाह मेरी झोली दिती भराईआ। माया ममता नाल मेरी कीती हमाइत, मोह विकार साजण दित्ते नाल रलाईआ। मैं सति धर्म विच किसे नूं रहिण नहीं दिता लायक, अक्ल बुद्धी दा लेखा दिता मुकाईआ। मन मनूआं कर नायक, काया मन्दिर अन्दर दिता नचाईआ। मैं खेल कीता ज़ाइज़, नाज़ाइज़ सेव ना कोए कमाईआ। मेरा साहिब मेरा मंज़ूर करे फ़राइज़, मैं फ़रमारबरदार हो के सीस निवाईआ। मैनूं सब कुछ दिसदा जिस बिध पूरा होणा आहिद, आहिदनामा धुर दा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वडा वड वड्याईआ। नारद कहे कलयुग ज़रा वेख लै आपणी शरअ, शरीअत नाल मिलाईआ। निगाह मार लै ज़रा, ज़र्रं ज़र्रं विच वसे बेपरवाहीआ। जिस दा हुक्म संदेसा खरा, खरे खोटे परखे जगत लोकाईआ। जो निर्भय भय विच कदे ना डरा, भाउ विच सब नूं रिहा रखाईआ। उस दा

दीनां मज़्हबां वाला नहीं कोई धड़ा, दो जहानां इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड निवासी जोती जाता पुरख बिधाता वेख खड़्हा, सन्मुख सोभावन्त नज़री आईआ। जो लेखा जाणे चोटी जड़ा, चेतन भेव रहे ना राईआ। ना ओह जीवत ना ओह मरा, मरन जम्मण खेल ना कोए खिलाईआ। ओह नर निरँकार निरवैर परवरदिग़ार हरा, जो हर घट रिहा समाईआ। उस दा इक्को हुक्म फ़रमान दो जहान बड़ा, धरनी धरत धवल धौल दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुगा मैं ओह निरअक्खर गोबिन्द दी किरपा नाल पढ़ा, जो खण्डे दी नोक नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे कलयुग गोबिन्द खण्डे दी हिलाई नोक, बणत अगम्म दिती बणाईआ। जिस विच उलीके चौदां लोक, चौदां तबक उसे विच समाईआ। फेर सुणया नाम सलोक, ढोला बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दा हुक्म सके कोई ना रोक, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया कूड़ भठियाले देणी झोक, जगत विकार देणा मिटाईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा निरअक्खर धार दस्सणी गोत, गौतम बुद्ध दी मनसा पूर कराईआ। जिस साहिब दा भेव पा सके ना कोटी कोट, कोटन कोटि गए ध्यान लगाईआ। उस दा प्रकाश अन्तिम इक्को निर्मल जोत, जोती जाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे नारद मैनूं उसे दी कसम, सुगंद खा के दयां जणाईआ। ओह मालक दीन दुनी दा ख़सम, ख़समाना इक अख्वाईआ। मैं उस दा नूर तक्कां चश्म, चश्मे दीद ख़ुशी मनाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल रसम, रिवाज दीन दुनी समझाईआ। जिस दा वजूद तन नहीं कोई जिस्म, ज़मीर नज़र कोए ना आईआ। ओह इक्को आदि जुगादि इक्को इष्ट ते इक्को इस्म, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। उस दा धर्म दी धार विच संसार आत्म परमात्म सति सच दा मिशन, दूसर राह ना कोए वखाईआ। जिस दी शहादत देवे राम कृष्ण, त्रैलोकी नाथ नाथ अख्वाईआ। जिस दा संदेशा दिता ब्रह्मा शिव विष्न, विश्व दी धार दृढ़ाईआ। ओह लेखा अन्तिम आवे जगत नजिट्ठण, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जिस दे प्यार नाम नाल मनूए सारे टिकण, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। ओह कूड़ी क्रिया जगत कल्पणा आवे जित्तण, मनसा मनसा विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल दया निध ठाकर स्वामी सब दा इक्को दिसे पितण, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड होनज़लोह मिडैकस ७० वेअ अवनीउ कैरन फ़ोरड
चन्नण सिँघ दे गृह मकान दी नींह रखण समें

धरनी कहे अज्ज दिवस दिहाढ़ा चंगा, प्रभ चंगी दए वड्याईआ। हरिसंगत प्यार धर्म दी धार गंगा, नीर अमृत रस वहाईआ। जिस दा लेखा भगतां संदा, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। सच दवारा सुहञ्जणा होवे जिथ्थे गुरमुखां आया अनन्दा, अनन्दपुर वाला गोबिन्द मिले मालक धुर दा माहीआ। चंणन सिँघ दा प्रकाश ज्यों नूरी चन्द दा चन्दा, चन्द चांदनी वेख ख़ुशी बणाईआ। बख्शणहार दीन दयाल पुरख अकाल सर्ब बख्शंदा, देवणहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते लग्गा प्रेम दा टप्प, टापूआं तों बाहर मिली वड्याईआ। मेरे अन्दर उपज्या सति, सति दी वज्जी वधाईआ। मेरी ख़ुशी विच उबली रत्त, रत्न अमोलक गुरमुख वेखे चाँईं चाँईंआ। सारयां दे अन्दर प्यार प्रेम दी ब्रह्म मति, आत्म परमात्म विच समाईआ। मैं पुरख अकाल अग्गे जोड़ां हथ्थ, हथेली बिना हथ्थ उठाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी सर्ब कला समरथ, तेरी वड वड्याईआ। जो दवारा प्रगट होवे ओह तेरे गुरमुखां दा कदे ना जावे ढट्ठ, लंडन विच वजदी रहे वधाईआ। जिस कारन हरिजन हरि प्यारयां दा होया इक्ट्ठ, इकत्तरता विच लेखा दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे चन्नण सिँघ प्रेम प्यार दा मीता, मित्र मित्रां नाल मेल मिलाईआ। जिस दा अन्तर अन्तष्करन ठांडा सीता, अग्नी तत ना लागे राईआ। मानस जन्म जाए जग जीता, चुरासी वंड रहे ना राईआ। सब तों उतम श्रेष्ट धरनी कहे मैनूं अमृत रस मिले ओह मीठा, जो अंमिओं रस जगत जहान तों बाहर नज़री आईआ। मेरा खेल होवे अनडीठा, अनडिट्ठड़ी कार परम पुरख दए भुगताईआ। जिस धरनी उत्ते गोबिन्द दा तपया अंगीठा, ओह धरनी गुरमुखां दा गृह बणा के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जो हर घट हर गृह हर तन वजूद वसे चीता, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। धरनी कहे मेरी मिट्टी ख़ाक, ख़ाक ख़ाक नज़री आईआ। मैं गुरमुख दा खोल्हण लग्गी ताक, जिस दा मालक इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा सज्जणा मित्रां गुरसिक्खां नाल साक, नाता धुर दा आत्म परमात्म बंधाईआ। मेरी दोवें जोड़ के पुरख अकाल अग्गे बेनन्ती हाथ, बिना हथेली रही वखाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक दीन दयाल तूं सदा सदा सदा देणा साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरी आसा

पूरी होवे मनसा, ख़ाहिश सच सच दयां जणाईआ। जो गुरमुख रूप हँसा, हँस गुरमुख नज़री आईआ। जिस दा परिवार सदा ख़ुशीआं विच वसे एथे बंसा, बंसाँवली अग्गे चले चाँईं चाँईंआ। मिले परम पुरख परमात्म सच दा मालक आत्मा दी धार विच कन्ता, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। एह फुलवाड़ी एह रुत महकी रहे सदा बसन्ता, बसन्त रुत आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक ख़लक दा ख़ालक मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल गुरमुख दवारा जगत दए बणाईआ।

७ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड बिरमिंगम मूसली २३ ए बेली वाक माई ईश्र कौर दे गृह

सतिगुर शब्द जाणे हर घट अन्दर, अन्तष्करन वेखे चाँईं चाँईंआ। कर किरपा भाग लगाए काया मन्दिर, जन भगतां दए मात वड्याईआ। कर प्रकाश अंधेरे डूँग्घी कन्दर, अंध अंधेरा दए चुकाईआ। बजर कपाटी तोड़ के जन्दर, नौ दवारे लेखा दए मुकाईआ। मनुआ दहि दिशा उठ ना धाए बन्दर, डोरी नाम नाल बंधाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंधन, पर्दा अन्दरों दए चुकाईआ। शब्द अनादी धुन देवे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। दीपक जोत प्रकाश करे साहिब श्री भगवान बख्शंदन, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ। आवण जावण लख चुरासी तोड़ के बन्धन, बन्दा बन्दगी विच आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा मुकाए पूरी लोअ आकाश पाताल ब्रह्मण्ड खण्डण, ब्रह्मांड दा लेखा दए चुकाईआ। नाता रहे ना उत्भुज सेत्ज जेरज अंडन, आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका नूर करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्दन, संसा कूड़ दए चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पाए आपणी गंढण, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी वस्त अगम्मी आए वंडण, देवणहार आपणी दया कमाईआ। जिन्हां गुरमुखां धूढ़ी मस्तक लगाए धुर दा चन्दन, दुरमति मैल दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सच मेला करे श्री भगवन्त भगवन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां अन्तर निरन्तर दे के नाम मंत, मंतव आपणा दए समझाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। बुद्धी तों परे अनुभव दृष्टी दा बण के पंडत, निरअक्खर दए जणाईआ। मेल मिलावा करके धुर दे कन्त, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। गुरमुखां सदा सुहञ्जणी रुत करे बसन्त, पत्त टहिणी फुल्ल काया तत आप महकाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हउँमे रोग रहे ना चिन्त, चिखा कूड़ दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,

सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द सदा दयाला, दीन दयाल इक अख्वाईआ। जुग जुग जन भगतां होए रखवाला, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। हरिजन वेखे धर्म धार दे लाला, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप चुकाईआ। मन्दिर सुहाए काया अन्दर सच्ची धर्मसाला, सच दवारा इक वखाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काला, महाकाल वेखे चाँईं चाँईंआ। चित्रगुप्त अन्त ना कढ्ढे दवाला, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। जिधर तक्कण हरिजन अन्तर निरन्तर नज़री आए पुरख अकाला, अकल कलधारी आपणा रूप दरसाईआ। मन का मणका फिरे अगम्मी माला, जगत तसबी लोड़ रहे ना राईआ। तोड़नहारा जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। फल लगाए काया डाला, साढे तिन्न हथ्थ बूटा धर्म इक लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। रंग कहे मैं जन भगतां चढ़दा, जुग जुग पुरख अकाल दए वड्याईआ। मैं निरगुण धार हो के अन्दर वड़दा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। सच स्वामी दा इक्को ढोला पढ़दा, अन्तरजामी वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं खेल तक्कणा नरायण नर दा, जो दो जहानां नूर अलाहीआ। जो मालक लख चुरासी घर दा, घर घर बैठा डेरा लाईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, आदि जुगादी इक अख्वाईआ। जिस दे भय विच दो जहान डरदा, अवतार पैग़म्बर गुर बैठण सीस निवाईआ। सो कलयुग अन्तिम खेल वेखे कल काती कल दा, कायनात दा पर्दा दए उठाईआ। जिस दा इक्को दीपक दो जहान चराग़ बलदा, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। जो मालक ख़ालक महीअल जल थल दा, अस्गाहां वेखे चाँईं चाँईंआ। जो वासी निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड दवारे एकँकार बैठा सोभा पाईआ। सो सज्जण सुहेला ठांडा सीता धुर दा मीता सच दवारा इक्को मल्लदा, हरिजन अन्तर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। दया करे मेरा साहिब दयावान, दयानिध अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर लागण पाईंआ। ओह लहिणा देणा जाणे कुल जहान, कुल मालक इक अख्वाईआ। जो आत्म परमात्म दा सच्चा काहन, पुरख अकाला इक्को नूर अलाहीआ। चुरासी विच्चों हरिजन भगत सुहेले लए पहचान, बेपहचान आपणा मेल मिलाईआ। नाम भगती आत्म शक्ती देवे दान, शरअ शरीअत विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सच कहे मेरा मालक स्वामी, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेखे बेपरवाहीआ। चार जुग दे शास्त्र जिस दी अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। ओह वसे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभावन्त आप सुहाईआ। जिस दा अमृत रस निजर झिरने

अमिउँ रस पाणी, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जिस दा नाद धुन अनाद अनाहद्द खेल महानी, महिमा कथ सके कोए ना राईआ। जिस दी जोत जोत नुरानी, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। भगतां उत्ते करे मेहरवानी, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा नर नरेशा निरगुण सरगुण इक अख्वाईआ। जन भगत कहे मेरा परम पुरख बिधाता, वेद पुराणां बाहर डेरा लाईआ। जो निरगुण निरगुण आदि जुगादी पिता माता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर गाउंदे आए गाथा, कलयुग कथा कहाणी रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा खेल हुक्म दो जहान सदा समराथा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओह लेखा जाणे दीन दुनी जिस आत्म ब्रह्म पछाता, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। लहिणा तक्के कलयुग रैण अंधेरी राता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो भगवन इक अगम्म, अगम्मढ़ी खेल खिलाईआ। जिस ने लख चुरासी निरगुण धारों दिती जम्म, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा रहे लगाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, तामस विच कदे ना आईआ। जो आपे घड़े आपे लए भन्न, भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जिस कलयुग अन्तिम लहिणा देणा लेखा पूरा करना सूर्या चन्न, चन्न सितार दोवें बैठे नैण उठाईआ। जिस दा हुक्म सदी चौधवीं मुहम्मद लैणा मन्न, मनसा अवर ना कोए वधाईआ। ईसा मूसा कहिणा धन्न धन्न, धन्न तेरी सरनाईआ। शब्द संदेसा सुणना बिना कन्न, सरोती हो के आपणा बल वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे भगतो वेखो खेल साहिब सुल्ताना, सोई सुरती मात उठाईआ। जो शाह पातशाह शहिनशाह सुल्ताना, दो जहानां इक अख्वाईआ। जिस दा जल्वा नूर नुराना, जोती जाता डगमगाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां कीतीआं सलामां, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सुणया धुर पैग़ामा, अल्फ़ ये तों बाहर पढ़ाईआ। अन्तिम आउणा इक्को मर्द मर्दाना, सूरबीर नूर अलाहीआ। जिस दा रूप इक्को होवे इक अमामा, अमलां तों रहित नूर ख़ुदाईआ। उस दा तीस बतीस हदीस तों बाहर होणा कलमा कलामा, कायनात तों बाहर हदाइत इक सुणाईआ। जिस ने शरअ मेटणी अंधेरी शामा, शम्हां जोत नूर इक्को नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां अन्तर वेखे मार ध्याना, काया माटी जगत हाटी फोल फुलाईआ।। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो भगती भाव अपार, अपरम्पर आप दृढ़ाईआ। जिन्हां दे अन्दर वसे करतार, कुदरत कादर वड वड्याईआ। दूई द्वैती पर्दा दए उठाल, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। मार्ग दस्स इक सुखाल, सुखमन

टेडी बंक पार कराईआ। अमृत सरोवर दे उछाल, दुरमति मैल धुआईआ। दीपक जोती देवे बाल, अंध अज्ञान देवे मिटाईआ। सुणा के शब्द सच्ची धुन्कान, धुन आत्मक राग दए दृढ़ाईआ। लख चुरासी आवण जावण चुकाए कान, कर्म कांड दा लेखा रहे ना राईआ। हरिजन वेखणहारा बृद्ध बाल जवान, जगत अवस्था वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। सच वस्त दए गुर सतिगुर, सतिगुर शब्द दया कमाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा करे धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जो संदेशा दे के गया गोबिन्द अनन्दपुर, पुरीआं लोआं तों बाहर जणाईआ। जिस वेले कलयुग होया अंधेरा घोर, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। वड्याई मिलणी ठग्ग चोर, साध सन्त रोवण मारन धाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी होणी अवर दी और, होड़ा सस्से वाला दए गवाहीआ। आत्म परमात्म टुट्टणी डोर, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। मनुआ दहि दिशा उठ उठ जाए दौड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। उसे लेखे नूं वेद व्यासे किहा आवे ब्रह्मण गौड़, पारब्रह्म आपणी कल धराईआ। अवतारां किहा अवतर हो के जाए बौहड़, जिस वेले बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। पैग़म्बरां किहा सानूं संदेसा देवे असीं सुणया नाल ग़ौर, गोरां विच पए साडे मकबरे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो इहो मेरी सलाह, मशवरा धुर जणाईआ। तेई अवतार पैग़म्बर बणन गवाह, शहादत दस गुरु देण भुगताईआ। सब दा इक्को पिता ते इक्को माँ, दूसर अवर ना कोए जणेंदी माईआ। इक्को कलमा इक्को नाँ, निरँकारा इक अख्वाईआ। जिस दा संदेशा सब ने दिता थांउँ थाँ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा जणाईआ। अन्तिम लहिणा देणा लेखा सब तों मंगे आ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जां तक्के हकीकत हके कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ, काग वांग कुरलाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं सच संदेशा देणा सुणा, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाह, परम पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडी दरोही दुहाई सदी चौधवीं कलयुग जीवां भुल्ले तेरा राह, रहिबर सारे रहे सुणाईआ। तूं नूर अलाही आदि जुगादी इक ख़ुदा, वाहिद तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडे नाम कलमे सारे गए भुला, अभुल्ल तेरा भेव कोए ना पाईआ। आह तक्क किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गां, मानस हो के पशूआं खल्ल्ह लुहाईआ। जिस कारन गोबिन्द खण्डा गया खड़का, खड़ग आपणे दस्त उठाईआ। ओहदा लहिणा देणा लेखा हथ्थो हथ्थ देणा चुका, चारों कुण्ट लेखा रहे ना राईआ। जन भगत सुहेले गुरु गुर चेले लैणे जगा, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म मेले लैणे मिला, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। कोझे कमले ग़रीब निमाणे गले लैणे लगा, ऊँच नीच दा

डेरा देणा ढाहीआ। जन भगत सुहेले साचे मीत दरगाह साची सचखण्ड दवारे देणे बहा, राह विच सके ना कोए अटकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिन्हां नूं तक्कण नाल चाअ, अवतार पैग़म्बर गुरु वेख के ख़ुशी बणाईआ। विच जोती जोत लैणे मिला, जोती जाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे सन्त तेरे रूप विच अनन्त जाणां समा, कलयुग कूड़ी क्रिया समाप्त होवे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं रहीम रहमाना तेरे अग्गे इक दुआ, दोए जोड़ के वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत तेरा उज्जल मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सुफल होवे जनणी कुक्ख, धन्न जणेंदी माईआ। नाता तुट्टे उलटे गर्भ रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। आत्म परमात्म देवे सुख, सुख सागर विच समाईआ। झगड़ा मेटे काया पंज भुत, पंचम पंच करे शनवाईआ। सच सुहञ्जणी होवे रुत, रुतड़ी प्रभ नाल महकाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन पर्दा दए उठाईआ। आवण जावण मेटे दु:ख, दु:ख अवर ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उज्जल करे दो जहानां मुख, जो मुखड़ा हरि हरि नाम ध्याईआ।

८ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड विलनहाल सटैफरड शाइर १३५ जिपसी लेन महिन्दर कौर दे गृह

सप्तस रिख कहिण साडी एथे आसा पुज्जी, पूजस जग्हा कोई ना दए गवाहीआ। असां रमज़ मारी धरनी उत्ते गुज्झी, इशारा इशारे विच्चों जणाईआ। कमलीए तेरा खेल हुन्दा जुग जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जें वाहो दाहीआ। तेरी किस्म किसे ना कीती उग्घी, दो जहान मिले ना कोए वड्याईआ। झट धरनी रो पई भुब्बी, बिन नैणां नीर वहाईआ। मेरी वसुधा दी रही कोए ना सुधी, वदी सुदी समझ किसे ना आईआ। मैं वेखां नैण उठा के उच्ची, उच्च अगम्म अथाह की तेरी बेपरवाहीआ। तेरे चरण कँवलां मेरी लग्गी रहे रुची, इष्ट देव इक मनाईआ। सप्तस रिख कहिण चार कुण्ट तक्क के किहा कलयुग तेरी कुक्ख रहिणी नहीं सुच्ची, संजम सच ना कोए कमाईआ। जीव जंत होणे दुखी, दुखियां दर्द ना कोए मिटाईआ। जनणी भाग लग्गे किसे ना कुक्खी, भगत जन्मे कोए ना माईआ। जगत वासना माया ममता दीन दुनी जाणी लुट्टी, लुटेरा कलयुग बणे भज्जे वाहो दाहीआ। सब दी जीवण चोग जाणी निखुट्टी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। आत्म परमात्म धार जाणी टुट्टी, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। दीनां मज़्हबां परम पुरख दा नाम गाउणा बुल्ल्हीं बुट्टीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ।

सप्तस रिख कहिण असीं निगाह मारी तक्कया नूर अलाह, आदि पुरख बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि दो जहानां मलाह, बेड़ा इक्को इक रखाईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु मलाह, शहादत शब्द वाली भुगताईआ। ओह मेहरवान महबूब बेपरवाह, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस नूं राम कृष्ण काहन कहि के जाण गा, राम रामा धुर दा माहीआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद उसे अग्गे करन दुआ, ख़ाली हथ्थ हथ्थ उठाईआ। तूं वाहिद मालक इक ख़ुदा, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। गुर दस कहिण तेरी चलीए विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी वड्याईआ। सप्तस रिख कहिण असां धुर संदेसा अवर दिता सुणा, सहिज नाल जणाईआ। कलयुग अन्तिम जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण रूप जावे आ, नूर नुराना डगमगाईआ। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे नाल चाअ, कुशा दीप आपणा चरण छुहाईआ। जिस विच इंगलैंड इंगलिस्तान जावे आ, लंडन लैंड मारक आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सप्तस रिख कहिण असीं वेख्या सत्तां झुक, सीस सीस विच्चों निवाईआ। उस वेले साडे मुक्खों निकली अगम्मी तुक, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला दिता गाईआ। पुरख अकाल किहा ओह कलयुग तक्को मानस मानुख, मानव खोज खुजाईआ। साची मौले किसे ना रुत, रुतड़ी नाम ना कोए महकाईआ। बिन हरिनामे ख़ाली दिसण बुत, बुतख़ाने रोवण मारन धाहीआ। धर्म दी धार दिसे कोई ना सुत, अपराधी होए कूड़ कुड़यार मचाए लुट्ट, काया मन्दिर अन्दर भज्जे वाहो दाहीआ। उस वेले साहिब स्वामी अन्तरयामी पुरख अकाला दीन दयाला पए उठ, जोती जाता लए अंगड़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान चार कुण्टां वेखे गुठ, कूचा गली रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सप्तस रिख कहिण साडी अन्तर लग्गी सुरती, असुते प्रभू दिती वड्याईआ। असां खेल तक्की अगम्मी धुर दी, जिस दा भेव चार वेद कहिण कोए ना पाईआ। जोत धार तक्की अकाल मूर्ती, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। फेर आवाज़ सुणी अगम्मी तूरती, तुरीआ तों बाहर दृढ़ाईआ। ओह खेल तक्को कलयुग कूड़ दी, डंका कूड़ रिहा वजाईआ। जीवां जंतां बुद्धी होई मूढ़्ह दी, मूर्ख दिसे लोकाईआ। उस वेले मूसा दी आवाज़ सुणनी कोहतूर दी, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। ईसा दी घड़ी खेल रहे ना दूर दी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद आशा ख़ाहिश मनसा होए मंज़ूर दी, हकीकत हक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सप्तस रिख कहिण सानूं इशारा दिता असीं शब्दी धार उठे, आत्म अन्तर लई अंगड़ाईआ। हुक्मे अन्दर हो गए पुट्ठे, करवट आपणी लई बदलाईआ।

फेर साहिब सुल्ताना श्री भगवाना साडे उपर तुठे, मेहर नज़र उठाईआ। ओह तक्को सतिजुग त्रेता द्वापर अन्तिम मात मुके, कलयुग अन्तिम बैठा राह तकाईआ। कलयुग जीव फिरन राह घुस्से, मंज़ल हक नज़र किसे ना आईआ। जगत जहान सड़े विच ग़ुस्से, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। प्रभ विछड़यां नूं मूल कोई ना पुच्छे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। झगड़ा दिसे सोना रुपे, काम कामनी नाल हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सप्तस रिख कहिण नारद आ गया चुपके, सहिज नाल सुणाईआ। क्यों रिषीओ पुठे लटके, लटकण वाल्यो दयां जणाईआ। क्यों कामना विच भटके, भाण्डा भरम दयो भनाईआ। तुसीं प्यारे उस दे जो वसया घट घट के, घट घट रिहा समाईआ। वणजारे उस हट्ट दे, जिथ्थों अवतार पैग़म्बर गुरु नाम कलमे झोलीआं विच भराईआ। की तुहानूं भय डर खटके, मैनूं दयो सुणाईआ। झट सप्तस ·षी बोले झक्क के, हौली हौली दृढ़ाईआ। नारदा असीं कलयुग अन्त नज़ारे तक्कदे, जो पुरख अकाला रिहा वखाईआ। माण रहे ना किसे हक दे, हकीकत समझ कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब प्यासे होणे रत्त दे, शरअ शरअ नाल करे लड़ाईआ। सब ने संदेशे भुल्लणे परमेश्वर पति दे, पतित होए लोकाईआ। धीरज रहिणे नहीं किसे यति दे, सन्तोख विच ना कोए समाईआ। वणज होणे बुद्धी मति दे, अनुभव पर्दा ना कोए उठाईआ। फेर खेल तक्कणे स्वामी प्रगट दे, जो प्रगट होवे बेपरवाहीआ। ओह तक्क सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जांदे टप्पदे, कलयुग अन्तिम राह तकाईआ। उस वेले कलयुग जीवां रूप धरने सप्प दे, इक दूजे नूं डस्सण चाँईं चाँईंआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले प्रभ नूं होणे लभ्भदे, जिन्हां दा मेला आपणे आप नाल कराईआ। उन्हां दे जन्म लेखे लाउणे बगढ़े बप दे, हँस गुरमुख आप बणाईआ। लेखे पूरे कर के त्रैगुण तत दे, त्रैगुण अतीता दए वड्याईआ। सप्तस रिख कहिण नारद हरिजन सोहँ जाप वेखे जपदे, कलयुग अन्तिम अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सप्तस रिख कहिण असां हुक्मे अन्दर तक्कया, तक्कया खेल बेपरवाह। सानूं भेव जणाया मदीना मक्कया, काअब्यां पर्दा दिता उठा। राह दस्सया हकीकत हक्या हकीकत दा मालक इक ख़ुदा। जो सूफ़ी भगतां दे प्रेम विच रत्तया, मुहब्बत विच ना होए जुदा। जिस इशारा कीता गोबिन्द दा डंक वज्जे फ़त्हिआ, अन्तिम फ़ातिहा सब दा दए पढ़ा। ओह पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समरथया, देवणहारा नूर अलाह। उस दा सति सतिवादी होवे हट्टया, वस्त अमोलक अगम्म दए वरता, जोत नूर जगे लट लटया, जगत जहान करे रुशना। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धरनी धरत धवल धौल आवे नट्ठया, बिन कदमा पन्ध मुका। गुर अवतार पैग़म्बरां लेखा लिख्या वेखे पटया, संधी

दा भेव रहे ना राअ। सप्तस रिख कहिण नारद ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस्स के रिहा सुणा। रिषीओ उस वेले कलयुग रैण अंधेरी होणी मस्सया, साचा नूर चन्द करे ना कोए रुशना। मज़्हब दीन दीन मज़्हब दी करे हत्या, सिर धड़ दोवें रोवण मारन धाह। चार कुण्ट कूड़ी धूढ़ी उडे घट्टया, साची ख़ाक ख़ाकी बन्दा सके ना कोए रमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन भगतां अन्तर आत्म देवे रस्या, रस्ता परम पुरख परमात्म दए समझा।

९ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड वालसआल लीमोर २३ कारल सटरीट तीर्थ सिँघ दे गृह

नारद कहे अबलीस सुण हदीसा, हज़रतां तों बाहर समझाईआ। खेल तक्क अगम्मी जगदीशा, की जगदीश्र हुक्म वरताईआ। अबलीस कहे नारदा मेरा ख़ाली होया ख़ीसा, ईमान नज़र कोए ना आईआ। सज्जण रिहा कोए ना मीता, उम्मत संग ना कोए निभाईआ। शरअ शरीअत बदली रीता, हक हक ना कोए दृढ़ाईआ। फिरी दरोही विच मसीता, काअबे रहे कुरलाईआ। बौहड़ी मेरीआं निकलदीआं चीकां, चीक चिहाढ़ा देवां पाईआ। धुर अमाम दीआं आ गईआं तरीखां, जो तवारीखां दए बदलाईआ। जिस दा किसे दे नाल नहीं शरीका, शरक्तां दीन दुनी दए मिटाईआ। उस महबूब दे विच तौफ़ीका, जो नूर नुराना धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। अबलीस कहे नारद आपणी सांभ के वेख धोती, हथ्थ बोदी उत्ते लगाईआ। ब्राह्मणा सृष्टी वेख रोती, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। माया ममता विच सोती, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। प्रभू छड्डया कारन रोटी, बोटी जगत मुख हल्काईआ। कलयुग अन्तिम वेख शूद्र ब्राह्मण वैश सब दी मुन्नी चोटी, चोटी चढ़ के ध्यान लगाईआ। भगत सुहेला विरला दिसे विच कोटी, कोटन कोटि लेखा धर्म राए नाल बणाईआ। सच दवारे जगदी दिसे कोई ना जोती, हवन दीपक घृत जगत ना कोए वड्याईआ। माण रिहा ना चौदां लोकी, चौदां तबक देण दुहाईआ। कुछ लहिणा तक्क लै रवीदास चमारे मोची, कबीर जुलाहा की सुणाईआ। बिना आत्मा तों परमात्मा दा बणे कोए ना गोती, गौतम कहि के गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। जिस नूं झुकदे सीता रामा, राधे कृष्ण निव निव लागण पाईंआ। सो परम पुरख सुल्ताना, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। लख चुरासी जाणी जाणा, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव आप चुकाईआ। अबलीस कहे नारद तेरी

बोदी वेखां हिलदी, सीस उत्ते सुहाईआ। निगाह मार लै आत्म परमात्म किसे ना मिलदी, ब्रह्म पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। निशानी नज़र ना आवे किसे तिल दी, तिलक ललाटी नूर ना कोए रुशनाईआ। दीन दुनी दी बेड़ी तक्क लै शौह दरयाए ठिल्हदी, हज़रत नूह बेड़ा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे अबलीस केहड़ा हज़रत नूह, जगत सागर ना कोए वड्याईआ। मैनूं याद आया जेहड़ा संदेशा दे के गया ध्रू, बाल अवस्था इक सुणाईआ। जो आशा रखी वशिष्ट गुरु, राम रामा वड वड्याईआ। काहन ने किहा मेहरवान दा खेल होणा शुरू, झगड़ा वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे अबलीस इक दिन कृष्ण ने हुक्म दिता सी गोपी, राधा राधके दिता जणाईआ। नी ओह तक्क कलयुग अबलीस दे सिर ते काली टोपी, काला वेस जगत लोकाईआ। जिस ने माण रहिण नहीं देणा किसे शास्त्र पोथी, गीता ज्ञान ना कोए चतुराईआ। मंज़ल चढ़न नहीं देणी किसे चौथी, चारों कुण्ट होवे हल्काईआ। बुद्धी सब दी होणी थोथी, निर्मल रूप ना कोए दरसाईआ। काया मन्दिर दिसे ना जगदी जोती, जागरत जोत नज़र ना आईआ। सब दी वासना अन्दरों होणी खोटी, खोटे खरे ना कोए बणाईआ। दीन दुनी शरअ विच होणी रोती, बिन नैणां नीर वहाईआ। नारद कहे अबलीसा सब दी मति हो जाणी होछी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पंडतां माण नहीं रहिणा कोशी, कोश कोक कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। अबलीस कहे नारदा मैं सुणावां तैनूं इक गान, शरअ शरअ विच्चों जणाईआ। मैं की लेखा जाणां मुहम्मद वाली इस्लाम, इस्म इक्को इक वेख वखाईआ। मैं नज़ारा तक्कया जिस वेले सनान सूर्या लग्गा चुराण, मैं अन्दर वड़ के दिता हिलाईआ। उहनूं बणा के काम वासना ग़ुलाम, ग़ुरबत अन्दर इक भराईआ। फेर मैं ताड़ी मारी ओह हो गया हैरान, हैरानी विच दए दुहाईआ। मुक्खों बोल ना सके ज़बान, ज़िबह आशा दिती कराईआ। मैं इशारा कीता उठ मेहरवान महिबान, महिबान बीदो नूर अलाहीआ। जिस दी सिफ्त करे मजीद कुरान, अल्ला अलाह इक्को नूर अलाहीआ। जो सदी चौधवीं आपणा खेल करे महान, अमाम अमामा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। नारद कहे अबलीस मेरे कोल इक्को पिछला रुक्का, जो रुकमणी नूं चुक्कण लग्गयां कृष्ण दिता लिखाईआ। नारदा ओह कलयुग आउंदा भुक्खा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा निशाना कदे ना उका, तीर अणयाला इक चलाईआ। उस दा ना जिस्म ना ज़मीर ना जुस्सा, ज़ुशतजू विच आपणा भेव ना कोए खुल्हाईआ। ओह तक्क

मुहम्मदी धार जिस दे हथ्थ विच दिसदा हुक्का, हुक्म धुर दा देवे बेपरवाहीआ। जिस दी गूढ़्ही नींद जगत जहान होवे सुत्ता, आलस निंद्रा ना कोए हटाईआ। सति धर्म दा दिसे कोए ना पुता, पिता पूत करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अबलीस कहे नारद आ करीए हक सलाह, मशवरा इक्को इक रखाईआ। पहलों दोवें बख्शा लईए गुनाह, आज़ज़ हो के सीस निवाईआ। पुरख अकाल परवरदिग़ार सारे होण वाले फ़नाह, फ़नाह फिला दिसे लोकाईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक मलाह, बेपरवाही विच समाईआ। साडी तेरे अग्गे दुआ, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। कलयुग अन्तिम बेड़ा आपणे कंध उठा, लेखा अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं पूर दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी मंग इक मंगाईआ। नारद कहे अबलीस मैथों हुन्दा नहीं बरदाशत, बदी करे कूड़ लोकाईआ। अबलीस कहे कूड़ कुड़यारा इहनां दे अन्दर कीता काश्त, कलयुग आपणे नाल मिलाईआ। सच मुहम्मद दा नाता रहे ना किसे वास्तक, वसलयार ना कोए हंढाईआ। प्रेम धार दा रहे ना कोए उपाशक, उपनिशदां दा लेखा देणा मुकाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी धर्म दी रहिण नहीं देणी विरासत, विरसे दा मालक नज़र कोए ना आईआ। इक्को जल्वागर नूर दा ज़हूर होणा प्रकाश्त, पुरख अकाला इक्को नज़री आईआ। जिस ने सृष्टी दी दृष्टी वेखणी नास्तिक, चारों कुण्ट तन वजूद फोल फुलाईआ। हरिजन हरि भगत सूफ़ी फ़कीर वेखणे अस्तिक, काया मन्दिर अन्दर पर्दा आप चुकाईआ। चुरासी तक्कणी जिस नूं मनुआ कर के बैठा हिरासत, आपणा बल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी आपणी खेल खिलाईआ। अबलीस कहे नारद ओह वेख की मुहम्मद दा कहे मकबरा, गोर कहि के की सुणाईआ। वाहिद दा वाहिद उत्ते की तबसरा, की तबलीक रही जणाईआ। की उम्मत नूं इशारा दिता अन्त अप्सरा, हुक्म सादर सदर बण सुणाईआ। निगाह मार लै चौदां तबकां दा लेखा उडण लग्गा नाल कसरा, कसर इशारीआ लेखा सब दा दए उडाईआ। की उम्मत दा होणा हशरा, हस्त कीट रोवण मारन धाहीआ। जो इशारा दे के आया नानक विच बसरा, बसरी इस्म तों बाहर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच खेल खिलाईआ। अबलीश कहे नारद की कहे तारा कुतब, ध्रू की शनवाईआ। वलीआ अली वलमुज़ा ज़ुबत, जीअश चश्मे नूर रुशनाईआ। दूज़ाने वहिज़ मुशताने रचिशप अल अहू जां वलअहम मनू आह वज़ीअले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे अबलीस सुण हुक्म यथार्थ यदप यदी दयां जणाईआ। जिस

विच किसे अवतार पैग़म्बर गुर दा नहीं स्वार्थ, स्वार्थ दीन दुनी ना कोए वड्याईआ। मनसा मन ख़ाहिश नहीं कोई पदारथ, पदवी पद ना कोए चतुराईआ। मैं चार जुग दा वेख्या परमारथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग प्रभ ने दिता वखाईआ। सब दे संदेशे सुणे पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार अन्तिम कलयुग प्रगट होवे विच भारत, सम्बल दा वासी सम्बल आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सब दा बणे वारस, लोक परलोकां आपणा हुक्म वरताईआ। उस दा इक्को सतिगुर शब्द होवे सालस, दीनां मज़्हबां सालसी हक हक कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन दीनां मज़्हबां तों बाहर आत्मा परमात्मा दी धार ख़ालसा बणाए ख़ालस, जिस दी रूप रंग रेख सके ना कोए बदलाईआ। ओह धर्म दी धार पुरख अकाल दा होवे बालक, बाली बुद्ध आप जणाईआ। जिस दा साहिब स्वामी होवे अगम्मा पालक, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नारद कहे अबलीस एह लहिणा देणा दीन दुनी दा पूरा करे जो वेखे विगसे मनुक्ख मानव मानस, सब दी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार अदालत, अदल इन्साफ़ इक्को इक कमाईआ।

१० अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड वूलवर हेमपटन सटाफ़ ७५ डनसट आल रोड प्रकाश सिँघ दे गृह

पुरख अकाल कहे वेख मेरे जोत सरूप, जोती जाते ध्यान लगाईआ। दो जहान मेरी दिशा कूट, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सिम्मतां विच समाईआ। मेरा नज़र ना आवे किसे रंग रेख रूप, चक्र चिन्न्ह कहिण कोए ना पाईआ। मेरे आदि अन्त दा दे ना सके कोए सबूत, साबत सूरत ना कोए समझाईआ। मैं शाह शहाना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना निरगुण धार महबूब, मेहरवान मेहरवान मेहरवान अख्वाईआ। मेरा सचखण्ड दवार दरगाह साची मुकामे हक हक अर्श अरूज, आलीशान दा आलीज़ाह इक्को नज़री आईआ। मेरी निरगुण धार इक मंज़ल जिस दी समझे ना कोए हदूद, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। चारों कुण्ट सदा मौजूद, ज़िमीं असमानां आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। शब्द कहे सुण मेरी अगम्म दी धुनी, अनादी हो के दयां जणाईआ। मेरा खेल बहु बहु गुणी, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। मेरा मालक ख़ालक इक कुनी, कुल मालक बेपरवाहीआ। जिस दी समाधी नहीं विच कदे सुन्नी, सुन्न समाध तों बाहर मेरा खेल नज़री आईआ। मेरा

रूप रंग जाणे ना कोए विच दुनी, दो जहान मेरी वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। विष्न कहे सुण मेरी लक्षमी, लच्छण मेरा समझ किसे ना आईआ। मेरा खेल आदि जुगादी रसमी, हुक्म वरते बेपरवाहीआ। मेरा मालक नूर नुराना बिना जिस्मी, बेपरवाह वड वड्याईआ। जिस दी सब तों निराली किस्मी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। ओह नज़री आए इक्को नेत्र चश्मी, सच चश्म करे रुशनाईआ। निरगुण धार धार दा मिशनी, मिशन आपणा आप प्रगटाईआ। जिस दी महिमा किसे ना लिखणी, लेखा अन्त ना कोए दृढ़ाईआ। कोए ना जाणे मेरी ओहदी आयू कितनी, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मार्ग इक उपजाईआ। ब्रह्मा कहे सुण मेरी सरस्वती, सर्ब ध्यान लगाईआ। धुन नाद दी लै मस्ती, नाम निधाना इक गुण गाईआ। जिस ने सानूं बख्शी हस्ती, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। उस दी महिमा कर जिस दी खेल अलख दी, लख सके कोए ना राईआ। झट सरस्वती ख़ुशी दे विच हस्सदी, हस्स के सीस निवाईआ। मैं वी धार ओसे दी प्रकाश दी, मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं उसे दा हुक्म वाचदी, वाचक हो के ध्यान लगाईआ। मैं वड्याई करां की ब्रह्मा आपणे बाप दी, पिता पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। मैं उस नूं वेख के थर थर कांपदी, बलहीण बल ना कोए धराईआ। उस ने मैनूं इक आवाज़ सुणाई आपणे जाप दी, पहली धुन राग नाद तों बाहर दृढ़ाईआ। सरस्वती तूं मैनूं रही अलापदी, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। मैं मस्तानी होई खेल वेख उस दे राज़ दी, जिस रहमत सच कमाईआ। धुन सुणी सोहँ साचे नाद दी, निरगुण निरगुण दिती दृढ़ाईआ। ब्रह्मा बाकी खेल होणी सब बाद दी, एस वेले दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरी आशा उसे दे विच जागदी, जो जागरत जोत करे रुशनाईआ। मेरी तमन्ना भरी प्रेम वैराग दी, ख़ुशीआं ढोले इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप वरताईआ। शंकर कहे सुण धुर दी धार पार्बती, पर्वत चोटीआं तों बाहर सुणाईआ। कुछ सिफ्त दस्स धुर दे कमलापती, पतिपरमेश्वर भेव खुल्हाईआ। आशा तृष्ना जिस दे नाल तेरी रत्ती, ममता अवर ना कोए जणाईआ। पार्बती झट उठ के नट्ठी, कदम कदम नाल बदलाईआ। फेर मूँह दे भार ढट्ठी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैं इक्को तक्कया मेरा शाह सुल्ताना मर्द मर्दाना पुरख अकाला जिस दी जोत अगम्मी बत्ती, नूर नुराना डगमगाईआ। उस दा संदेशा मेरे अन्तर आया रती, मेरी रत दी रत दिती बदलाईआ। उसे दी धार उसे दा प्यार उसे दा नूर उसे दी बच्ची, बचपन अवर ना कोए रखाईआ। मैनूं प्रेम विच शंकर पढ़ाए पट्टी, तूं मेरा मैं तेरा राग दृढ़ाईआ। जिस दे कोलों भोले नाथ तूं सोहँ दी खट्टी खटी, खटका अवर

रिहा ना राईआ। मैं वी उसे दा दर दवारा टप्पी, गृह तक्कया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। जोत कहे शब्द चलाईए अगम्मा राह, रहमत सच कमाईआ। विष्नूं लक्षमी देईए सलाह, पर्दा आप उठाईआ। ब्रह्मा सरस्वती देईए समझा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। शंकर पार्बती लईए नाल रला, विछोड़े विच विछड़ ना जाईआ। तिन्नां नूं दईए अगम्म सलाह, जिस दा मशवरा अवर ना कोए पकाईआ। इशारा देईए थांउँ थाँ, थनंतर इक्को इक वड्याईआ। आपणी बणत लईए बणा, दूसर संग ना कोए मिलाईआ। इंनां दे अन्दर फ़ुरने देईए फुरा, अनुभव आपणी खेल खिलाईआ। सेवादार लईए बणा, वफ़ादारी विच टिकाईआ। अन्तर आशा देईए भड़का, ख़ाहिश नाल मिलाईआ। फेर सानूं तिन्ने सीस देण झुका, तिन्नां दे तिन्न नाल मिलके वज्जे वधाईआ। मेहरवान हो के तिन्नां दी झोली त्रैगुण माया देईए पा, रजो तमो सतो आपणे रंग रंगाईआ। पंज तत नाल देईए मिला, बख्शिश होवे एका थाँईंआ। फेर संदेशा देईए दृढ़ा, धुर फ़रमाना वड वड्याईआ। सब दे नाउँ देईए धरा, संसारी भण्डारी सँघारी खेल खिलाईआ। ब्रह्मे सृष्टी दे उपा, विष्नूं रिज़क देणा सबाईआ। शंकर अन्तिम लेखा सब दा देणा मुका, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दवारे मता लईए पका, बदली करे ना कोए राईआ। नाले गीत गहर गम्भीर दा सुणीए नाल चाअ, चाउ घनेरा इक वखाईआ। शब्दी धार जोत निरँकार नूं किहा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। झट विष्नूं ल्या उठा, पार्बती शंकर नाल लए अंगड़ाईआ। सरस्वती लक्षमी पकड़े बांह, हलूणा ब्रह्मे तांईं लगाईआ। सुणो संदेसा अगम्म अथाह, जो बिन रसना जिह्वा गाईआ। सीस जगदीश लओ झुका, निव निव लागो पाईंआ। आदि दा ढोला लओ गा, जिस दा लेखा लिख्त ना कोए समझाईआ। सारे ख़ुशी लओ मना, मनसा अवर ना कोए बणाईआ। सचखण्ड दवारे इक्को जोत नूर रुशना, दूजा अवर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। विष्नूं लक्षमी गाया आदि गीत, हथ्थ पेशानी उत्ते टिकाईआ। तेरी आदि आदि दी प्रीत, अन्त अन्त तेरे विच समाईआ। तेरा हुक्म तेरी रीत, रीतीवान तेरी वड्याईआ। तूं साहिब सदा अतीत, त्रैभवन धनी इक अख्वाईआ। नाले विछोड़े बिरहों विच दोहां ने मारी चीक, कूक कूक सुणाईआ। मेरे मेहरवाना साडी आशा सद मनसा तेरी होवे उम्मीद, तृष्ना अवर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, विष्नूं लक्षमी सीस निवाईआ। ब्रह्मा कहे सरस्वती गा गोबिन्द, गहर गम्भीर वड्याईआ। सरस्वती कहे ओह मालक सद बख्शिंद, बख्शणहार अख्वाईआ। जिस दा सच दवार अगम्मा पिण्ड, जिउ वंड ना कोए वंडाईआ। जिथ्थे सितार वज्जे ना कोए किंग, तार सके ना कोए

हिलाईआ। ओह मालक इक मरगिंद, मेहरवान वड वड्याईआ। जो सब दी मेटे चिन्द, आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पार्बती कहे सुण शंकर गाईए इक्को ढोला, जिस दी आवाज़ समझ कोए ना पाईआ। जो बिना ज़बान तों जाए बोला, अनबोलत विच समाईआ। नाले वास्ता पाईए मेहरवान खेल करीं उपर धरनी धरत धवल धौला, पहलों धवल आपणी लै बणाईआ। साडे नाल कर इकरार कौला, कँवल विच्चों जिस ब्रह्म ल्या प्रगटाईआ। जे तूं पंज तत दित्ते पवण पाणी खेले विच पवणा, ख़ाकी ख़ाक रंग रंगाईआ। तेरी किरपा नाल लख चुरासी नूर जम्मणा, विष्न ब्रह्मा शिव चले ना कोए चतुराईआ। तूं मालक बणना घड़णहार भन्न्हणा, समरथ इक अख्वाईआ। असीं सब ने तेरा हुक्म मन्नणा, निव निव लगीए पाईंआ। आदि अन्त थर थर कम्बणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं सब दा बेड़ा बन्न्हणा, भार आपणे कंध टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ना कोई हरख सोग रहे चिन्ता ग़मणा, इक्को एक एक टेक तेरी नज़री आईआ।

१० अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड वालसआल लीमोर २३ कारल सटरीट केसर संघ दे गृह

त्रैगुण कहे पंज तत साडा रूप अपार, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए सेवादार, सेवा सच सच कमाईआ। लक्षमी सरस्वती पार्बती वेखे नैण उग्घाड़, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। की खेल निरगुण निरँकार, जोती जाता पुरख बिधाता की आपणी कार कमाईआ। जो अगम्म अथाह बेपरवाह बणया आप ठठिआर, दूसर संग ना कोए बणाईआ। ब्रह्म वेते फ़ुरना दिता अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दिता दृढ़ाईआ। विष्नूं ने किहा कर निमस्कार, बिन डण्डावत बन्दना सीस झुकाईआ। शंकर किहा होणा ख़बरदार, आलस निंद्रा विच ना राईआ। तिन्ने इष्ट मन्नो सच्ची सरकार, जिस दा रूप रंग बिन अनुभव दृष्टी नज़र किसे ना आईआ। जो जोती जाता तुहाडी जोत करे उज्यार, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। वस्त अमोलक देवे थार, अगम्म अथाह आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पुरख अकाल दिती अन्तर दृष्ट, वासना अवर ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म तों पार परे आपणा दस्सया गृहस्त, सेज सुहञ्जणी सचखण्ड निरगुण निरगुण निरगुण आप हंढाईआ। रूप अनूप धर वशिष्ट, विशेष आपणा आप समझाईआ। तिन्नां इक्को वार खोल्ह के दृष्ट, दृष्टी कोन दिता दृढ़ाईआ। मैं टांक मेरी

निरगुण धार होई जिसत, आत्म परमात्म वंड वंडाईआ। बिना कलम शाही तों निरअक्खर कीती लिख्त, कातब नज़र कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण नाल हिम्मत, हौसला आपणा इक बंधाईआ। ना कोई दिशा कूट दिसे सिम्मत, नूर नुराना इक्को डगमगाईआ। तिन्ने बिरहों विच करन लग्गे मिन्नत, बिन नैणां नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाले साडे अन्तर आवे कोए ना चिन्त, चिन्ता रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव प्रभ समां बख्श्या थोड़्हा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक सुणाया दोहरा, दोहरी आपणी कल वरताईआ। पहलों खेल खिलाया अंध घोरा, फेर निरगुण नूर चन्द करे रुशनाईआ। फेर हस्स के किहा रूप अनूप तक्को मोरा, जिस दा चक्र चिन्ह नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा भाग होवे मथोरा, मस्तक टिक्के धूढ़ रमाईआ। सब दे उत्ते हुक्म होवे ज़ाबर जोरा, आपणा बल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण प्रभ किरपा कीती आप, आपणी दया कमाईआ। साडा बण के माई बाप, पिता पुरख अकाल गोद उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सके जाप, सोहँ नाद दिता वजाईआ। शब्द शब्दी थापण थाप, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। आप आपणा बणा के साक, सज्जण इक अख्वाईआ। साडा खोल्ह के पर्दा ताक, नूर दिता चमकाईआ। सानूं पिछली अगम्मी याद रही कोई ना वाट, वक्त वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला दए मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण किरपा कीती अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार समझाईआ। साडे अन्तर मौली रुत, ख़ुशीआं वज्जी वधाईआ। साडी निगाह विच आया लख चुरासी बुत, बुतख़ाने दए समझाईआ। एह नूर नुराना मेरा लाडला सुत, जो आत्म सब दे विच टिकाईआ। विष्नूं फड़ हलूणयां गुट्ट, नेत्र नैण खुल्हाईआ। ब्रह्मे गया तुठ, ब्रह्म दिता समझाईआ। शंकर लगा के चोट, चोटी चढ़ के दिता दृढ़ाईआ। तुहाडी सब दी झोली पावां आपणी अगम्मी जोत, जोती जाता आप अख्वाईआ। त्रैगुण माया पंज तत तुहाडी धर्म दी गोत, गंढ निरगुण सरगुण आप पवाईआ। अगला लेखा वेखो कोटी कोट, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। कुछ विष्न ब्रह्मा शिव पई सोच, सोच सोच विच समझाईआ। पुरख अकाल अन्दरों खोल्हया लोच, नैण दिता खुल्हाईआ। मेरा खेल अगम्मा बहुत, अणगिणत मेरी बेपरवाहीआ। निर्मल नूर तक्को मेरी निरगुण जोत, जोती जाता डगमगाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव प्रकाश तक्कया होए बेहोश, आपणा आप रिहा ना राईआ। तिन्ने होए ख़ामोश, शब्दी धुन ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी वड

वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण साडे अन्दर वज्जी अगम्मी थपक, मारन वाला नज़र ना आईआ। असीं भय विच तिन्ने गए तभक, धीरज धीर ना कोए धराईआ। झट सतिगुर शब्द तूं मेरा मैं तेरा सुणाया सबक, सोहँ नाद दिता दृढ़ाईआ। असां निगाह बदली वेख्या परत, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। ना कोई ज़िमीं असमान ना कोई धरत, मण्डल मण्डप सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण असीं तक्कया नाल ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडी जग्हा बेमुकाम, बेमुकाम दिता टिकाईआ। साडे अन्दर धुनी दिता गान, अनादी नाद वजाईआ। जोती जाता बण बलवान, सूरबीर आपणी कल प्रगटाईआ। प्रकाश कीता आप महान, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहीआ। असीं तिन्ने होए हैरान, हैरानी विच सीस निवाईआ। एह की खेल श्री भगवान, भगवन आपणा लेखा दे समझाईआ। साडे तिन्नां दे अन्दर वज्जी इक्को तान, धुर दी तनक दिती लगाईआ। मैं सब दा जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ। तुसां सुणना अगम्मी फ़ुरमान, फ़ुरन्यां तों बाहर दृढ़ाईआ। तिन्नां नूं बणावां प्रधान, विष्न ब्रह्मे शिव दयां वड्याईआ। विष्न आह लै भण्डारा महान, अतोट अतुट वरताईआ। ब्रह्मे ब्रह्म दा लै दान, ब्रह्म वेते दयां समझाईआ। चुरासी लख कर परवान, परम पुरख आप दृढ़ाईआ। शंकर हो सवाधान, सवाधानी विच जणाईआ। आह लै शस्त्र मेरा महान, जिस दा रूप नज़र किसे ना आईआ। जो उपजे तेरे सथ्थर लथ्थे आण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं तिन्ने नौजवान, जन्म वाली तुहाडी इक्को आदि माईआ। अमृत रस दयां पीण खाण, तृष्ना अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सानूं अन्तर दिता दिलासा, मेहरवान दया कमाईआ। साडा बिना बुल्ल्हां तों निकलया हासा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। असां इक्ट्ठी इक्को रखी आसा, आसा प्रभ दे अग्गे टिकाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना किथ्थे करीए खेल तमाशा, धाम नज़र कोए ना आईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशा, सब तेरी वड वड्याईआ। झट निरगुण धार जणाई गाथा, शब्द अगम्म सुणाईआ। आह तक्को मेरे फ़ुरने अन्दर बणे पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल पुरी लोअ आकाश पाताल सोभा पाईआ। हर घट मेरा होवे वासा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। तुसां मेरे उत्ते रखणा भरवासा, भरम अवर ना कोए जणाईआ। मेरा मण्डल तुहाडी पैणी रासा, लख चुरासी गोपी काहन नचाईआ। ख़ुशीआं विच देवां दाता, दानी हो के आप वरताईआ। मेरा सब तों वड्डा खाता, जिस दा अन्त कोए ना पाईआ। नाल संदेसा दिता मैं सब दा होवां पिता माता, आत्म रूप बाल सखाईआ। मेरा नाउँ होए जोती जाता, जागरत जोत करां रुशनाईआ। जुग चौकड़ी मेरी साची

रहिणी गाथा, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। सोहँ वस्त अमोलक वाथा, अनमुल्ल आप वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलणा राथा, रथवाही हो के खेल खिलाईआ। ततां अन्दर करना वासा, पंचम रंग रंगाईआ। अवतार खेलणा खेल आप बहुभाता, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। पैग़म्बर रूप प्रगटावां हो समराथा, आपणी कल वरताईआ। गुरुआं देवां दाता, अतोट अतुट जणाईआ। नाम कलमे सुणावां वाका, धुर दा हुक्म प्रगटाईआ। सुण लै विष्नूं बचन साचा, सहिज नाल सुणाईआ। मैं घट घट अन्तर होवां राचा, तूं रिज़क पहुंचाउणा थांउँ थाँईंआ। ब्रह्मे तेरा लेखा उतपाता, उतपती तेरे हथ्थ फड़ाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म जोड़ना नाता, बिधाता रिहा समझाईआ। शंकर तेरा अजब तमाशा, तमाशबीन बणे बेपरवाहीआ। जो उपजे सो करना नासा, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। ब्रह्मे झट जोड़या हाथा, मस्तक हथ्थां नाल छुहाईआ। बिन तेरी किरपा सब नूं दिसे घाटा, भरपूर नज़र कोए ना आईआ। मैं इक्को बेनती आखां, बिना अक्खरां दयां जणाईआ। मेरे मालक आदि जुगादि सब दा होणा राखा, रक्षक हो के वेख वखाईआ। पहलों मैनूं आपणा नाम दे साचा, ब्रह्मे झोली अग्गे डाहीआ। पुरख अकाल किहा एह मेरी किरपा बिना ना जाए वाचा, वाचक नज़र कोए ना आईआ। झट ब्रह्मे किहा मेरा तेरे नाल नाता, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा खेल वखाईआ। पुरख अकाल किहा सुण ब्रह्मे मेरा पारब्रह्म दा भेद, सहिज नाल जणाईआ। तेरी इच्छया मेरी भिच्छया बख्शिश करां चारे वेद, चारे खाणी चारे बाणी चारे जुग रंग रंगाईआ। बिन नैणां लैणा वेख, बिन अक्खरां दिता दृढ़ाईआ। मेरा इक्को इशारा इक्को रेख, इक्को मन्त्र मन्त्र समझाईआ। फेर तक्क अगम्मा भेख, भेख आपणा दिता वखाईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, मूंड मुंडाया तत ना कोए जणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। जो विष्न ब्रह्मा शिव आपणा करे हेत, हितकारी आप अख्वाईआ। दरस दखावे नेतन नेत, निरगुण आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने रहे झुक, सीस जगदीश झुकाईआ। अन्दरों निकले तूं मेरा मैं तेरा तुक, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। झट पुरख अकाले दीन दयाले तिन्नां नूं गोदी ल्या चुक्क, इक्को रंग दिता रंगाईआ। फिर फड़ हलूणे गुट्ट, सहिज नाल समझाईआ। वेख्यो तुहाडे विच कदे ना पवे फुट्ट, फुटकल रूप ना कोए बणाईआ। तुहानूं तिन्नां नूं भण्डारा दिता अतुट, मेरे बिना ख़ाली ना कोए कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुहाडी मौले रुत्त, अवतार पैग़म्बर गुर मेरा लेखा जगत देण समझाईआ। तुसां खेल वेखणे काया माटी पंज तत बुत, तन वजूद ध्यान लगाईआ। झट विष्नूं होया ख़ुश, ख़ुशहाली विच जणाईआ।

झट ब्रह्मे ल्या पुछ, प्रभ तेरी की बेपरवाहीआ। जो मैं सृष्टी करनी उतपत, लख चुरासी वंड वंडाईआ। की लेखा हड्ड मास नाड़ी रत्त, रक्त बूँद संग की बणाईआ। झट पुरख अबिनाशी दीन दयाल खेल दिता दस्स, भेव अभेदा आप जणाईआ। ब्रह्मे आपणी पलट के वेख अक्ख, प्रतख दिसे बेपरवाहीआ। जिस आपणी रचना लई रच, रचना रच के आपणी खेल खिलाईआ। नटुआ हो के अन्दर जाए नच्च, गृह मन्दिर आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। ब्रह्मे किहा प्रभू तेरा लेखा बड़ा अगणत, गिणती विच कोए ना आईआ। मैं दर तेरे दा मंगत, भिख्या धुर दी देणी पाईआ। हो निमाणा करां मिन्नत, निव निव लागां पाईंआ। मेरे विच नहीं कोई हिम्मत, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। पुरख अकाल किहा ब्रह्मे मेरी तक्क अगम्मी सिम्मत, जिस दी दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। ब्रह्मे निगाह मारी थल्ले उत्ते, आशा आपणी आप मिलाईआ। कीता खेल अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म प्रभ पर्दा दिता उठाईआ। जिधर तक्के पंज तत काया बुत्ते, बुतखान्यां विच वसया बेपरवाहीआ। हर घट अन्दर बैठा लुके, आसण सिंघासण इक सुहाईआ। आत्मा परमात्मा दी इक्को आवाज़ ते इक्को तुके, धुन अनादी इक जणाईआ। शब्द बोले बिना मुखे, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ब्रह्मा कहे मैं झट निगाह आपणी परती, पतिपरमेश्वर दिती वड्याईआ। मैनूं नज़री आई धरती, जो प्रभ चरणी बैठी सीस निवाईआ। फेर मैं वेख्या उपर अर्शी, अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ। जो सब दा निधप्रती, ब्रह्मा कहे विष्न शंकर रिहा समझाईआ। वेखो सब दी अन्तिम चुक्की जाए अर्थी, निशाना रहिण कोए ना पाईआ। आह तिन्ने लओ मेरी धुर दी पर्ची, जो प्राचीन दा लेखा तुहाडे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म जणाईआ। विष्नूं कहे मैं ओह अगम्मी पर्ची पढ़ी, पुरख अकाल दिती समझाईआ। सच दवारा मेरा इक्को गढ़्ही, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे निरगुण जोत निराकार हो के धरी, असुते आपणा प्रकाश कराईआ। ना ओह जन्मे ना ओह मरी, आवण जावण समझ कोए ना पाईआ। जो खेल खेले घर घरी, सब नूं दए वड्याईआ। निर्भय होए कदे ना डरी, भाउ आपणा इक जणाईआ। जिस दी सरन विष्नूं परीं, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह मालक इक्को वरीं, कन्त सुहागी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच पर्दा आप चुकाईआ। विष्नूं कहे मैं चिट्ठी पढ़ के वाची बिना जिह्वा, बुद्धी ना कोए चतुराईआ। डण्डावत विच किहा करां मैं सेवा, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं मालक मेरा सच धाम वसे

निहकेवा, निहचल सोभा पाईआ। तेरा पदार्थ अंमिओं रस मेवा, रस समझ किसे ना आईआ। तूं सब दा देवी देवा, देव आत्मा तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, विष्नूं निव निव लागे पाईंआ। ब्रह्मा कहे मैं ओहो पत्रका खोल्ही, काग़ज़ टुकड़ा नज़र कोए ना आईआ। ओह बिना अक्खरां तों बोली, अनबोलत दा राग जणाईआ। ब्रह्मे ओह तक्क लै लख चुरासी दी चोली, चोली अन्दर वड़या बेपरवाहीआ। जिस दी आत्म धार होणी गोली, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं थोड़्ही जेही निजर धार अमृत बूँद स्वांती रख दे विच नाभ कौली, कँवल वाल्या कँवल नैण तैनूं दए वड्याईआ। फेर धरनी दी रुत जाए मौली, चारे खाणी सोभा पाईआ। ब्रह्मे आख्या सहिज नाल हौली, धीरज नाल सुणाईआ। चिट्ठीए मेरी धारा उसे तों घोल घोली, घोली घोल घुमाईआ। झट अगली सतर विच लिख्या ब्रह्मे मूल ना डोली, धीरज दिता धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। चिट्ठी कहे जिस वेले मैनूं शंकर पढ़दा, बिना वरक्यां वरका उलटाईआ। भय विच भज्जा फिरे डरदा, नट्ठे वाहो दाहीआ। नाले वेखे जगत जहान सड़दा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। नज़ारा तक्के चोटी जड़ दा, की चेतन वंड वंडाईआ। फेर बुतखान्यां वेख्या तन वजूद मरदा, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। फेर निगाह मारी की लेखा जेहड़ा इन्हां नूं घड़दा, घड़नहार की वड्याईआ। चिट्ठी दा लेख कहे मेरे उत्ते नहीं कोई पर्दा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तुहाडा रूप सेवक सेवादार बरदा, साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। झट सतिगुर शब्द आया भज्जा, शंकर दिता हिलाईआ। सूरबीर हो के गज्जा, भय विच रिहा डराईआ। ओह तक्को सचखण्ड दी जग्हा, थान थनंतर बिन नेत्र दयां वखाईआ। जिथ्थे ना कोई आकाश ना वसुधा, धरनी रूप ना कोए प्रगटाईआ। उस साहिब दा हुक्म सदा गुज्झा, बेअन्त ओहदी इक वड्याईआ। जिस ने तुहाडे कोलों खेल खिलाउणा कोटन जुगा, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। आपणे नाम दा दस्से मुद्दा, मुतालया करे ब्रह्मे देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल सच सच विच्चों प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द किहा ब्रह्मे मार लै आह, हौका अवर ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल तक्क मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। मेरी लै सलाह, बिना समझ समझाईआ। सुण लै धुर दा नाँ, नाउँ निरँकारा दयां दृढ़ाईआ। जिस दा ना कोई पिता ते ना कोई माँ, जनणी गोद ना कोए सुहाईआ। ओह वस्त अमोलक तेरे अन्तर देवे स्वामी हो के पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा दए जणा, जानणहार आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द किहा शंकरा उठ बलिहार, बच्चू तैनूं दयां जणाईआ। खेल वेख अपर अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा समझाईआ। तूं बणना बरख़ुरदार, बाल बाले वज्जे वधाईआ। जो उपजे सो देणा मार, तन माटी पंज तत रहिण कोए ना पाईआ। हुक्म मन्नणा सदा जुग चार, निव निव लगणा पाईंआ। तेरे आपणे नहीं कुछ अख्त्यार, मुखतारनामा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। सतिगुर शब्द किहा जिस वेले चाहे तुहानूं आपणे हुक्म तों दए उतार, सद रहिण कोए ना पाईआ। तुसां तिन्नां रहिणा हुशियार, हुशियारी विच आप दृढ़ाईआ। झट विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने रो पए ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। असीं ओसे दे चाकर ओसे दे बरख़ुरदार, बख्शिश ओसे दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच सच सति इक्को रूप दरसाईआ। सतिगुर शब्द किहा तिन्ने करो अरदास, बेनन्ती इक जणाईआ। प्रभू तूं वसणा साडे पास, सदा सद होणा आप सहाईआ। असीं रहीए सेवक तेरे दास, दासी दास रूप प्रगटाईआ। शंकर झट उठ के किहा मेरे महबूबा जो उपजे सो कर देवां नास, बचया रहिण कोए ना पाईआ। ब्रह्मे किहा पारब्रह्म ब्रह्म तेरा होए प्रकाश, तेरा नूर ज़हूर करां रुशनाईआ। विष्न किहा मैं सब दा खोल्हां ताक, भण्डारा घर घर दयां वरताईआ। सतिगुर शब्द किहा तुसां तिन्नां ने लैणा भाख, भाख्या अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द किहा विष्न ब्रह्मा शिव कमल्यो कुछ लिखा लओ आपणा पट्टा, हक आपणा लओ बणाईआ। कोटन कोटि जुग ऐवें जाए टप्पा, भज्जे वाहो दाहीआ। तुसीं आपणा बणा लओ कोई सच्चा मता, मशवरा मेरे नाल रखाईआ। जेहड़ा चुरासी दा खेल रचना पंज तत्ता, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाईआ। ओहनां दे विच जे पुरख अकाला होया रचा, रचना आपणी आप दए समझाईआ। की उहनूं किस बिध दयोंगे धक्का, आपणा बल प्रगटाईआ। ओह सूरबीर नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना हट्टा कट्टा, बिना रूप रंग रेख तों भज्जे वाहो दाहीआ। तुसीं आपणा ख्याल करो इक्ट्ठा, अन्तर वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा मालक महबूब जदों चाहे सृष्टी नूं कर देवे बटा, ज़ीरो दा ज़ीरो अंक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सतिगुर शब्द करा दे लिख्त, लेख नज़र किसे ना आईआ। उस ने किहा पहलां तिन्नां दा होवे इक्को इष्ट, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। झट धुर दी ख़बर आई शब्द इन्हां नूं दस्स मेरा भविक्ख्त, पेशीनगोईआं तों बाहर जणाईआ। इक्को वार जणा दे नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी मेरी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दी निक्की जेही लिस्ट, फ़रिसत बिन अक्खरां दिती बणाईआ। एस विच विष्न ब्रह्मे शिव नूं लैणा

पवेगा रिस्क, सिर सके ना कोए उठाईआ। सब ने आपणी मंज़ल तों जाणां तिलक, तिलकण बाज़ी मेरी खेल देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल रिहा दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव दयां जणाईआ। बिना मुख तों रिहा हस्स, मुस्कराहटां विच वज्जे वधाईआ। बिना नैणां तों इशारा देवे अक्ख, बिना अक्खरां तों करे पढ़ाईआ। मेरा नूर जोत प्रकाश, नूर नुराना नज़री आईआ। मैं इक्को शब्दी शब्द शब्द दी दस्सां बात, बातन पर्दे आप खुल्हाईआ। मेरा सुणना अगम्मी वाक, जो वाक्या वरते ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे सच करनी कार कमावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझावांगा। त्रैगुण लेखा वेख वखावांगा। पंज तत पर्दा आपे लाहवांगा। लख चुरासी रंग रंगावांगा। चारे खाणी सोभा पावांगा। चारे बाणी शब्द अलावांगा। चारे वेद ब्रह्मे समझावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडावांगा। तेई अवतार नूर जोत रुशनावांगा। पैग़म्बरां दे पैग़ाम, कलमा धुर दा हक सुणावांगा। सतिगुरु दे के सतिनाम, फ़तिह डंक डंक वजावांगा। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग खेल कर विच जहान, वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान शास्त्र ग्रन्थां सोभा पावांगा। लहिणा देणा वेखां जगत जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलावांगा। चौदां तबकां जो दिता दान, चौदां लोकां लेखा वेख वखावांगा। नूर तक्कां सूर्या चन्द भान, मण्डल मण्डप पर्दा लाहवांगा। जगत शब्द दा वेखां गान, रसना जिह्वा फोल फुलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव याद रखणा अन्त सब दा लहिणा चुकावां आण, आनन फ़ानन आपणा वेस वटावांगा। जोती जाता हो प्रधान, जोत जोत जोत रुशनावांगा। जो जुग चौकड़ी देंदा रिहा दान, तिन्नां दा लेखा वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त अमोलक इक वरतावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव वस्त अमोलक इक वरतावांगा। काया गोलक इक भरावांगा। शब्द अनादी ढोलक आप वजावांगा। अनबोलत शब्द सुणावांगा। दीन दुनी धन दौलत फोल फुलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप चुकावांगा। धुर पर्दा आप चुकाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। विष्न ब्रह्मे शिव आप उठाएगा। सच संदेसा इक सुणाएगा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाएगा। गुर अवतार पैग़म्बर नाल मिलाएगा। जोती धार सर्ब उठाएगा। एका नूर नूर रुशनाएगा। नेड़ा दूर पन्ध मुकाएगा। हाज़र हज़ूर दरस दिखाएगा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो ज़रूर, नव नौ चार दा डेरा ढाहेगा। लेखा वेखे कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया फोल फुलाएगा। जन भगतां दे के मस्तक धूढ़, टिक्के धुर दे नाम लगाएगा। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, दुरमति मैल मैल धुआएगा। सब दी आसा

मनसा करे पूर, पेशीनगोईआं सब दीआं लेखे लाएगा। जोती जाता जल्वागर अगम्मा नूर, नूर नुराना डगमगाएगा। जो सर्ब कला भरपूर, भाण्डा भरम भाउ दीन दुनी भनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव सब दी सेवा करे मंज़ूर, मनसा मनसा विच्चों वेख वखावेगा।

११ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड वालस आल सटाफ़ ६५ कैरनज़ सटरीट अजमेर कौर दे गृह

त्रैगुण कहे सुण प्रभू त्रैगुण अतीते, त्रैभवन धनी दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी लोकमात बीते, कोटन कोटि आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरी निरगुण सरगुण चलदी रही रीते, तत वजूद वज्जदी रहे वधाईआ। तेरे नाम संदेसे सुणे मीठे, जो कलमे कायनात दृढ़ाईआ। शरअ वाले तपदे वेखे अंगीठे, अग्नी तक्की थांउँ थाँईंआ। सचखण्ड निवासी ज़रा निगाह मार धरनी उत्ते नीचे, ऊच अगम्म आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। त्रैगुण कहे मेरे साहिब मेहरवान मेहरवाना, मेहरवान तेरी सरनाईआ। निगाह मार ज़िमीं असमाना, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। तूं शहिनशाह शाह सुल्ताना, हउँ दरवेश दर तेरे अलख जगाईआ। परवरदिग़ार मेरे श्री भगवाना, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। मेरा खेल तक्क जगत जहाना, लख चुरसी पर्दा आप चुकाईआ। मैं निव निव करां सलामां, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। मेरे महबूबा वसणहारे ऊच आरूज़ा निरगुण धार पहर के बाणा, बावन धारी मेरा लेखा वेख वखाईआ। जो संदेशा दे के गया बिना अक्खरां तों कान्हा, निष्अक्खर धार दृढ़ाईआ। जो आशा रखी बिना सीता तों रामा, राम रामा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक आपणी दया कमाईआ। त्रैगुण कहे मेरे साहिब सच धनी, वड धनाढ तेरी वड्याईआ। मेहरवान बेनन्ती मेरी इक्को मन्नी, अर्ज़ आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। सति प्रकाश दिसे ना कोए चन्नी, चन्द सितार रोवे मारे धाहीआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच होई अन्न्ही, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेरे अन्तष्करन विच आई ग़मी, ग़मख़ार मेरा पर्दा देणा उठाईआ। ओह तक्क पंजां ततां वाले तनीं, तन वजूद वेख वखाईआ। तेरा खेल तक्कया आयू मेरी हो गई लम्मी, लमह लमह तेरा राह तकाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक मेरा अन्तिम बेड़ा बन्न्हीं, बन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। आपणे हुक्म नाल मेरे रूप रंग रेख नूं डंनीं, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। कूड़ कुड़यारे भाण्डे भन्नीं, घड़न भन्न्हणहार तेरे

हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। त्रैगुण कहे प्रभू मेरा तेरे अग्गे वास्ता, वास्तक दयां जणाईआ। तेरा खेल तक्कया आहिस्ता आहिस्ता, अस्तिक तों नास्तिक हुन्दी दिसे तेरी लोकाईआ। मैं चाहुंदी तेरे प्रेम दा इक्को होवे रास्ता, रहिबर इक्को दिसे धुरदरगाहीआ। तेरी धार विच तेरा प्यार होया निरासता, मनसा पूर ना कोए कराईआ। लेखा वेख शंकर उपर कैलाश दा, केशव आपणा भेव खुल्हाईआ। की ब्रह्मा ब्रह्म धारी आखदा, पारब्रह्म की दृढ़ाईआ। विष्नूं विश्व की वाचदा, वाचक हो के की समझाईआ। तूं लेखा जाण काया माटी काच दा, पंजां ततां भेव रहे ना राईआ। जिन्हां दे अन्दर मनुआ नाचदा, दहि दिशा उठ उठ भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त झगड़ा मिटा दे कलयुग अंधेरी रात दा, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मुल्ल पा दे गुरु अवतार पैग़म्बरां वाली बात दा, जो बातन तेरा ध्यान गए लगाईआ। झगड़ा मिटा दे शरअ वाली जमात दा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। अक्खर समझा दे निरअक्खर वाली लुग़ात दा, जिथ्थे अलिफ़ ये समझ कोए ना आईआ। झगड़ा मिटा दे नाम कलमे बहो भांत दा, इक्को हुक्म देणा समझाईआ। त्रैगुण कहे लेखा रहे ना पंजां ततां वाली ज़ात दा, इक्को नूर देणा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, लेखा मुकाउणा झगड़े वाली किताब दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरा करना पिछला वर, वर दाते तेरी बेपरवाहीआ। त्रैगुण कहे मेरी उमर वेख ज़ईफ़ी, आयू समझ किसे ना आईआ। पंजां ततां वाले तेरा ना गाउंदे रहे तारीफ़ी, सिफ्तां विच सरनाईआ। तेरी समझ ना आई किसे बारीकी, बेअन्त की तेरी वड वड्याईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी दस्सां तारीखी, तवारीखां तों बाहर जणाईआ। जो आदि शंकर दिती हदीसी, ब्रह्मे कीती पढ़ाईआ। विष्नूं जणाई रीती, पर्दा आप चुकाईआ। सति सच कीती बख्शीशी, धर्म धार वरताईआ। अन्तिम सब दी औध दिसे बीती, अगला लेखा नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण कहे मेरी खेल सदा अनडीठी, अनडिट्ठड़े तेरे हुक्म विच कमाईआ। कलयुग अन्तिम तक्क लै पंजां ततां दी तपण वाली अंगीठी, कलयुग भठियाला अग्नी रिहा डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। त्रैगुण कहे प्रभू वेख मैं तपदी, तपीश्र शांत ना कोए कराईआ। पंजां ततां वाली माटी ख़ाक जेहड़ी तैनूं जपदी, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। ओह अन्दरों वणजारन होई माया सप्प दी, विख अमृत रूप ना कोए बणाईआ। तूं खेल करनी आपणी हक दी, हकीकत दे मालक होणा सहाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरा राह तक्कदी, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। तेरी खेल घट घट दी, घट निवासी आउणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर,

सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे त्रैगुण माया मैं निरगुण धार आउंदा। जोती जाता जोत रुशनाउँदा। निरगुण नूर नूर चमकाउंदा। ज़ाहर ज़हूर भेव खुल्हाउंदा। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव सर्ब उठाउंदा। जिस बिध मेरा लेखा होणा शुरू, शरअ शरीअत जगत वडयाउंदा। इक्को संदेसा दे के शब्द गुरु, सतिगुर इक्को इक दरसाउंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाउंदा। धुर मालक इक अख्वाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। शब्द अनादी नाद शनवाएगा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाएगा। बोध अगाधी भेव खुल्हाएगा। जिस ने सृष्टी साजणा साजी, त्रैगुण तेरा दर्द वंडाएगा। कलयुग अन्तिम उलटा के बाज़ी, बाज़ां वाला नाल मिलाएगा। तूं कमलीए सुत्ती जागी, जागरत जोत इक रुशनाएगा। धुर दा शब्द बण अनरागी, राग तुरीआ तों बाहर सुणाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव होण वडभागी, भाग तेरे फोल फुलाएगा। पंजां ततां देवे साधी, साधनां आपणी इक समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताएगा। सच हुक्म इक वरतावेगा। त्रैगुण तेरा लेखा वेख वखावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव नेता नाल मिलावेगा। जिन्हां नूं तेरा आदि तों दिता ठेका, पटा सब दा फोल फुलावेगा। अन्तिम सब नूं करा के चेता, चेतन सत्ता आप समझावेगा। दो जहानां बण के नेता, निरगुण आपणा हुक्म वरतावेगा। धर्म धार दी तेरी कर के भेंटा, बेटा सतिगुर शब्द संग निभावेगा। जो धुरदरगाही खेवट खेटा, नईया जगत आप चलावेगा। अन्तिम सब दा पूरा करे लेखा, लिख्त भविक्ख्त फोल फुलावेगा। झगड़ा रहे ना मुल्लां शेख़ा, शाह सुल्तानां आप समझावेगा। उठ वेख कलयुग बदलदी जाए रेखा, रेख आपणी इक प्रगटावेगा। जिस दा हुक्म वरते देस परदेसा, दो जहानां आप सुणावेगा। जुग पलटणा जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं सब दीआं पेशतर वेख वखावेगा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेशा, निरगुण आपणा हुक्म वरतावेगा। जिस दा संदेशा दे के गया गोबिन्द दस दशमेशा, सो दहि दिशा आपणा डंक वजावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म जिस दा आदि अन्त दा इक उपदेशा, उपनिशदां तों बाहर समझावेगा।