पुस्तकालयभाग २३

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन गरीन हाल गुरूदवारे विच विहार होया

धरनी कहे मैनूं कहिंदे धवल धौल धरत, जगत लोकमात मिली वड्याईआ। मेरा मालक ख़ालक अगम्मा वाली अर्श,

अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्म विच मेरी अगम्मी गर्ज़, अन्तश समझ सके कोए ना राईआ। जिस दा खेल सदा असचरज़, आदि अन्त मध भेव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धरती कहे मेरा रूप मिट्टी ख़ाक, जल धारा नाल समाईआ। मैनूं पतित कहो कि पाक, पुनीत दा भेव कोए ना आईआ। मैं आदि दी चाकरी विच चाक, जुग जुग सेव कमाईआ। मेरा इक साहिब उत्ते विश्वास, जो विषयां तों बाहर नूर अलाहीआ। जो सर्ब गुणां गुणतास, गुणवन्ता इक अख्वाईआ। जिस दा आदि असुते प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा शब्द सुत दुलारा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पावे रास, मण्डल मण्डप वज्जे वधाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी जो मेरे अन्तर निरन्तर करे निवास, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जिस विष्न ब्रह्मा शिव खेल कीता तमाश, त्रै आपणा हुक्म सुणाईआ। संसारी भण्डारी सँघारी वेखण खेल तमाश, भेव अभेदा आप जणाईआ। त्रैगुण माया झोली पा के दात, त्रैगुण अतीते त्रैभवण धनी दिती वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंजां ततां बख्श के साथ, सगला संग जणाईआ। धुर दा हुक्म सच पैग़ाम शब्द अगम्मी सतिगुर दिता आख, बिन अक्खरां कीती पढ़ाईआ। धरनी मेरे चरण कँवल दी राख, धूढ़ी इक्को इक जणाईआ। जिस दी मैं सदा सुणां फ़रयाद, आह आपणे विच समाईआ। मेहरवान महबूब हो के इक्को धुर दी देवां दाद, वस्त अमोलक अगम्म वरताईआ। लख चुरासी जीव जंत करां आबाद, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे किरपा कीती मेरे भगवन्त, मेहरवान दया कमाईआ। मेरी चरण धूढ़ बणा के बणत, सति सति विच टिकाईआ। धुर स्वामी बण के कन्त, कन्त कन्तूहल वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव धार जणाई नाल रलाया लख चुरासी जंत, जीवां रंग रंगाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। आपणा खेल दस्स अनन्त, अनन्त कलधारी आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते खेल कीता अपार, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। धवल कहे मेरा धौल ने चुक्कया भार, जग नेत्र वेखण कोए ना जाईआ। धरनी कहे मैं खेल खेलां विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। धवल कहे मेरा लेखा ओस प्रभू दे नाल, जिस पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। ओह बख्शिश कीती बख्शणहार, रहमत आपणी सच कमाईआ। लख चुरासी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेरी झोली दिती डार, सीस जगदीश आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण माया पंजां ततां दे अधार, तन वजूद करी रुशनाईआ। आत्म जोत कर उज्यार, परमात्म कीती सच रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल

कीता अगम्म अपार, अपरम्पर आपणा राह चलाईआ। ईश जीव कर तैयार, त्रैगुण अतीते आपणा रंग दिता चढ़ाईआ। एह मैं खेल तक्कया अनडीठ, अनडिट्ठड़ी हरिजू कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते आए जीव जंत मानस, सोहणा रंग रंगाईआ। मेरे विच ना कोई निंद्रा ना कोई आलस, ग़मी चिन्ता ना कोए जणाईआ। मेरा रूप अनूप प्रभ प्रगटाया ख़ालस, दूजा संग ना कोए रलाईआ। मैं उस दी धार ओसे दा बालक, ओसे दा नूर ओसे दा ज़हूर ओसे दा रूप नज़री आईआ। मेरा आदि अन्त दा इक्को सालस, दूजा विचोला वेखण विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते पंज तत कीते प्रधान, तन वजूद दिती वड्याईआ। शरीर बणाया महान, वक्खो वक्ख खेल खिलाईआ। नौ दवारे खोल्ह दुकान, आसा मनसा तृष्ना सब विच टिकाईआ। दीपक दीआ जोत जगा महान, नूर ज़हूर दिता टपकाईआ। अमृत रस खेल आपणे विच्चों कीता परवान, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मनुषां अन्दर प्रभू कीती किरपा, मेहर नज़र उठाईआ। रूप दस्सया आपणा इक दा, एकँकार दिता समझाईआ। जिस दा लेखा ब्रह्मा पारब्रह्म दी धार नाल लिखदा, चारे वेद देण गवाहीआ। ओह इशारा करे निरगुण निरवैर निरँकार जिस नूं कदे कोए ना जितदा, हार विच सर्ब रखाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक रूप धर अगम्मे पित दा, लख चुरासी आपणी गोद टिकाईआ। धरनी कहे मेरा बिन नैण तों राह होया बिट बिट दा, वेख वेख बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरी कीती अगम्मी वंड, मेरे टुकड़े टुकड़े दित्ते कराईआ। मेरे अन्दर आया रंज, मैं रो के दिती दुहाईआ। पुरख अकाल किहा ना कोई मेरा सवेर ना कोई सञ्झ, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। आदि जुगादि रूप धरां सूरा सरबंग, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी किहा मेरे मालक मेरे सुल्तान, साहिब तेरी सरनाईआ। मेरे वल्ल मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तेरी चुरासी होई प्रधान, चारे खाणी वज्जे वधाईआ। मैं वेख के होई हैरान, हैरानी विच तेरे अग्गे दयां दुहाईआ। इन्हां दा वारस इन्हां दा मालक कवण होवे विच जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा भेव दे चुकाईआ। झट मेरी बेनन्ती पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार एकँकार कीती परवान, बिन अक्खरां मैनूं दिता दृढ़ाईआ। तूं फ़िकर ना कर मैं तेरी सार पावां आण, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते रूप धरया भगवान, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। सन्त कुमारा हो प्रधान, पर्दा दिता उठाईआ। बराह खेल कीता महान, मैनूं दिती माण वड्याईआ। यग्गअ पुरुष कीती कल्याण, हाव गरीव नाल रलाईआ। नर नरायण हुक्म दिता आण, संदेशा धुरदरगाहीआ। कपल मुन कर प्रधान, दत्ता त्रै वंड वंडाईआ। रिखप भेव खुल्हाया महान, पृथू मेरे विच्चों मथ के अन्न दिता कढ्ढाईआ। मत्तस खेल कीता महान, सागरां विच समाईआ। कछप कर प्रधान, चौदां रत्न कढ्ढे चाँईं चाँईंआ। फेर नरसिंग रूप धर महान, भगतां रखया करे बेपरवाहीआ। बलि बावन होए प्रधान, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। हरी हरि करे कल्याण, लेखा चुकाए थांउँ थाँईंआ। गज मेला मेले परम पुरख आपणी धार, धरनी कहे मेरे उत्ते दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते प्रभ आउण लग्गा निरगुण सरगुण धार, आपणा वेस वटाईआ। आपणे नाम दा दस्सण लग्गा जैकार, धुर दी सिफ्त सलाहीआ। खेल दस्सया अपर अपार, अगम्म अगोचर दिता दृढ़ाईआ। वेस अनेका कर जोती जाता हो उज्यार, हुक्मी हुक्म इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साची बणत बणाईआ। धरनी कहे सतिजुग सति धर्म दी धार, लोकमात वज्जी वधाईआ। मैं वेख्या पारब्रह्म करतार, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म संदेशा लिखण पढ़न तों बाहर, बिन कलम शाही काग़ज़ रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते होर होया दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। सति बणाई सच धर्मसाल, धर्म दवारा इक वखाईआ। अमृत रस कीता परवान, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। विख खेल कीता महान, विस पर्दा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते निरगुण ने चलाईआं धारां दो, आदि पुरख खेल खिलाईआ। किसे दे अन्दर अमृत रस दिता चो, निजर झिरना दिता झिराईआ। किसे नूं मध प्या के होका दिता हो, हँ ब्रह्म हँकार विच रखाईआ। किसे दे अन्दर लोयण तीजा खोल्ह के दिती लो, नूर जोत कीता रुशनाईआ। किसे दे अन्दर माया ममता भर के मोह, हँकार विकार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते खेल होया अवल्ला, मैं रो के दिता सुणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले तूं आदि जुगादी इक अकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं चाहुंदी मेरा इक्को होवे महल्ला, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा मुका दे जल थला,

महीअल तेरा नूर नज़री आईआ। तेरा प्रकाश दीपक इक्को होवे बला, दूजा रंग ना कोए चमकाईआ। जिस तरह सचखण्ड दवारा तेरा निहचल धाम अटला, धरनी कहे मातलोक मैनूं दे वड्याईआ। मैं गल विच पावां पल्ला, निव निव मस्तक धूढ़ लावां छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल किहा सुण धरनी धवल धार, धर्म धार दयां जणाईआ। मेरा खेल होवे अपर अपार, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करां विच संसार, संसारी आपणा हुक्म वरताईआ। तेई भेज भेज अवतार, अवतर आपणा रूप बदलाईआ। राम परस राम रामा कर ख़बरदार, राम रामा पर्दा लाहीआ। वेद व्यासा दे अधार, कृष्णा कान्हा गंढ पवाईआ। बुद्धी तों परे बुद्ध नूं कर के ख़बरदार, बोध आपणा दिता समझाईआ। फेर रूप धर अपार, अपरम्पर स्वामी कहे मैं आपणा वेस लैणा बदलाईआ। आपणे नाम दी नाम नाल वंड करदा आवां जुग चार, इक इक दे नाल बदलाईआ। राम कृष्ण तों हो बाहर, अगला खेल आप खिलाईआ। ततां वाला सरगुण शरीर कर तैयार, पैग़म्बर रूप बदलाईआ। आपणे नूर नूं गाॅड गुड कहां विच संसार, गाईड आपणा आप आप प्रगटाईआ। मूसे नूं सुट्ट के मूँह दे भार, ईसा आपणे रंग रंगाईआ। मुहम्मद नूं कर के ख़बरदार, तीस बतीसा ढोला दयां समझाईआ। शरअ शरायत वंडणी धरनीए मेरा तेरे उत्ते जुग चौकड़ी चलणा अगम्म विहार, जिस नूं चार जुग दे शास्त्र कहिण कोए ना पाईआ। क्यों मैं आदि जुगादी इक इकल्ला एकँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी झट रो पई धाहां मार, बिन हथ्थां तों हथ्थ उठाईआ। मेरे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी आत्मा तेरा नूर उज्यार, तेरे तेरे विच समाईआ। सब नूं इक्को दस्स दे आपणा घरबार, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ। जे तूं सचखण्ड दवारे दरगाह साची इक इकल्ला निरगुण नूर जोत उज्यार, क्यों मेरे उत्ते मनुषां दी दीनां मज़्हबां विच वंड वंडाईआ। क्यों आपणे नाम दे हिसे करें जुग चार, इक्को नाम आपणा दे समझाईआ। मैं तेरे चरणां दी धूढ़ लावां छार, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। झट दीन दयाल पुरख अकाल कीता ख़बरदार, बख़बरे तैनूं दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पुरख अकाल कहे मैं खेल खिलाउंदा हां। ख़लक दा ख़ालक इक अख्वाउंदा हां। प्रितपालक नाम धराउंदा हां। दीन दयाल हो के वंड वंडाउंदा हां। ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी रचन जणाउंदा हां। जेरज अंड उतभज सेत्ज रंग रंगाउंदा हां। ढोला जिह्वा दस्स, नाम बत्ती दन्द पढ़ाउंदा हां। वक्ख वक्ख आपणा दस्स के परमानंद, अनन्द अनन्द विच्चों जणाउंदा हां। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेरा आदि दा इक्को छन्द, बाकी सोहले ढोले गीत सिफ्तां वाले जणाउंदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताउंदा हां। धरनी कहे मेरया महबूबा क्यों मेरे उत्ते करें गज़ब, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। बहु करी ना जा मज़्हब, दीनां वंड वंडाईआ। इक्को तेरे पूजण होवण कदम, कदमबोसी विच सारे सीस निवाईआ। भावें संख्या कोटन कोटि हो जाए असंख असंखा असंखा पदम, पद तेरा इक्को सोभा पाईआ। क्यों तूं सब नूं पंजां ततां वाला दिता बदन, विच आत्म रख के परमात्म नूर कीता रुशनाईआ। तूं सच स्वामी सब दा सज्जण, वैरी रहिण कोए ना पाईआ। बेशक जे तूं घड़े भाण्डे अन्तिम भज्जण, थिर नज़र कोए ना आईआ। मेरे मेहरवाना सब नूं अन्तर निरन्तर इक्को आपणे नाम दी देदे लग्न, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। तेरे दीपक जोती घर घर साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अन्दर जगण, गृह गृह होवे रुशनाईआ। शब्द अनादी नाद अगम्मे वज्जण, सोई सुरत सुरत उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं की कीता खेल विच अवाम, आम दे मालक दयां जणाईआ। तूं शरअ शरीअत दस्स इस्लाम, इस्म आज़म इक जणाईआ। अल्ला रूप हो मेहरवान, महिबान बीदो आपणा पर्दा दिता उठाईआ। मैं तेरे कदमां विच सीस झुकावां आण, बिन सीस सीस निवाईआ। तूं वस्त अमोलक देणी दान, दाते दानी आप वरताईआ। मैं पहलों तक्कया मेरे ते सीता आया राम, कान्हा कृष्ण आपणा डंक गया वजाईआ। हुण होर खेल कीता शरअ दा शरअ नाल नाम दा कलमे नाल होवे कत्लेआम, कातिल मक्तूल समझ कोए ना पाईआ। मैनूं आपणे नाम कलमे विच वक्ख वक्ख ना कर ग़ुलाम, बन्धन ज़ंज़ीर ना कोए पवाईआ। मैं चाहुंदी तेरा इक्को दा होवे इंतजाम, बन्दोबस्त अवर ना हथ्थ फड़ाईआ। सारी सृष्टी दा सांझा करदे पीण खाण, आत्म ब्रह्म दे दृढ़ाईआ। मैं पहलों तक्कया सारे गऊ दी पूजा करे जहान, हुण तेरी गऊ नूं ज़िबाह कर के खाण वाले ख़ुशीआं रहे मनाईआ। झट हुक्म होया मेहरवान, संदेसा दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। परवरदिग़ार किहा धरती ना रो बिन अक्खां, हन्झूआं हार बणाईआ। मैं बेशक सब दा सख़ा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मैं खेल करां कोटन वार लखां, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। मेरा नूर प्रकाश जोत लट लटा, दो जहानां डगमगाईआ। मैं वसणहारा घट घटा, लख चुरासी डेरा लाईआ। पर मेरा खेल मैं दीन मज़्हब दीआं ज़रूर तेरे उत्ते बणाउणीआं वट्टां, हद्दां अवतारां पैग़म्बरां कोलों रखाईआ। औह वेख मुहम्मद दे पिच्छे नानक निरगुण धार आउंदा नट्ठा, सरगुण वज्जे सच वधाईआ। जिस दे कोल नाम संदेसा सति दा होणा जिस विच होणी सत्हा, सतिनाम जपाईआ। ओस दा सुण लै कमलीए पता, पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ। ओहदा अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर इक्को

नाल होवेगा मता, मति मतांतर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धरनी किहा प्रभू कर लै छेती, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। जे सतिगुर नानक निरगुण होवे तेरे घर दा भेती, पर्दा मेरा दए खुल्हाईआ। मैं वी आदि तों तेरी बेटी, तूं पिता मेरा इक्को नज़री आईआ। मेरे नाल नानक नूं भेज के कर दे नेकी, मेरी माण निमाणी दी इज्ज़त लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल किहा नानक आवे निरगुण धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी शब्द करे जैकार, ढोला धुरदरगाहीआ। जिस दा सरोता बणे सर्ब संसार, सृष्टी दृष्टी अन्दर वज्जे वधाईआ। ओह उठ उठ धावे चार कुण्ट वारो वार, भज्जे वाहो दाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जिमी असमान सारे करन निमस्कार, धरनी तूं वी चरण चुम्म के आपणी ख़ुशी लैणी बणाईआ। ओह मेरा रूप अनूप होवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा देवत सुर सारे ओसे दा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मेरे मालका की नानक दी होवे निशानी, निशाना दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा ज़रा निगाह मार लै दो जहानी, दोहां रूपां तों बाहर वेख वखाईआ। ओह मेरा नूर होवे नुरानी, शब्दी डंक सुणाईआ। ओहदी तार सितार वज्जे त्रेते वाले सुरंगे दी जिस दी खेल महानी, राजा जनक दए गवाहीआ। तेरा लेखा जाणे ते वेखे जीव प्राणी, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। मेरे नाम दी मेरे संदेसे दी हुक्म दी पैग़ाम दी सति दी सच दी ब्रह्ममत दी आत्म तत दी ओह चार वरनां अठारां बरनां हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसीआं बोधीआं सुणावे धर्म दी बाणी, धर्म दी धार धार जणाईआ। धरतीए नीं ओह तेरा आदि दा अन्त दा जुगां दा जुगन्त दा सच्चा बणे हाणी, हाणी इक्को वेख वखाईआ। ओस ने फेरने अट्ठ सट्ठ तीर्थ वरोलणे समुन्दरां वाले पाणी, भज्जे वाहो दाहीआ। ओहन निज नेत्र नाल तक्कणी चारे खाणी, अण्डज जेरज उतभज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू दस्स दे इक्को बात, बातन पर्दा दे खुल्हाईआ। की सतिगुर नानक तेरा रूप दिन वेखे कि रात, रुतड़ी कवण महकाईआ। बाहरों तक्के कि अन्दर मारे झात, काया माटी भाण्डे फोल फुलाईआ। की नौ दवारे वेखे कि अन्दरों खोल्हे बजर कपाट, त्रैकुटी दा लेखा दए मुकाईआ। की रसना नाल गावे की सुणावे अगम्मी शब्द अनादी नाद, अनहद्द धुन सुणाईआ। की धरनी वेखे कि वेखे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। की आलस विच निंद्रा विच होवे कि दिवस रैण जाए जाग, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। पुरख अकाल किहा धरनीए

मेरा नानक रूप सब दे विच विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। ओह वखावे खेल अगम्मा तमाश, तमाशबीन बणे लोकाईआ। मैं वेखां उतों आकाश, सचखण्ड बैठे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल ने सतिगुर नानक निरगुण नूं किहा जाह लोकमात, धरनी धरत तेरा राह तकाईआ। आह लै जाह मेरी सतिनाम दी दात, धुर दे दाते अगम्मी झोली दिती पाईआ। वेखीं कोई ना ज़ात पात, वरन बरन वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म दा पर्दा खोल्हणा ब्रह्म दा खोल्हणा ताक, ईश जीव इक्को रूप दरसाईआ। मेरे नूर दा जोत दा हर घट अन्दर करना प्रकाश, अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। साचे शब्द दा वजाउणा नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। हर हिरदे विच मेरी कराउणी याद, याददाशत पिछली देणी भुलाईआ। मेरे प्यार नूं करना अबाद, नौ खण्ड पृथ्मी विच टिकाईआ। जा के अगली साजणा साज, पिछला झगड़ा रहे ना राईआ। मेरे हुक्म दा दस्स सचखण्ड दवारे इक्को पुरख अकाल दा राज, रईयत दो जहान नज़री आईआ। जिस दे अग्गे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नूं देणा पैणा जवाब, अन्तिम लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। ओह नूर अलाह वाहिद, वाहवा जिस दी वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। पुरख अकाल किहा धरनीए मैं तेरी जावां पैज संवारी, मेहर नज़र इक उठाईआ। आह वेख मेरी नानक नाल नानक वाली यारी, नानक रूप मेरा नज़री आईआ। इस ने इक गल्ल दस्सणी जिज्ञासूओ ओह दुनिया वाल्यो पंजां ततां वाल्यो जे चाहुंदे ते पीओ नाम दी ख़ुमारी, रस काया आत्म अन्तर निजर झिरने विच्चों झिराईआ। जिस अमृत रस नूं पीण नाल जन्म लैणा ना पए दुबारी, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडा लेखा चित्रगुप्त ना सके वख़ाली, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत तुहानूं ना फिरे संभाली, तुहाडी माटी ख़ाक अन्त धरती ख़ाक विच मिल जाईआ। तुहाडी आत्मा परमात्मा दा नूर सचखण्ड दरगाह साची जाए संभाली, जिथ्थों फेर ना कोए कढ्ढाईआ। ओथे ना कोए शाह ना कोए कंगाली, इका नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। जिस वेले नानक नूं पुरख अकाल ने एह दिता वर, ख़ुशीआं विच जणाईआ। झट कलयुग गया डर, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उठ के गया खड़्ह, आपणी लई अंगड़ाईआ। निरअक्खर धार ल्या पढ़, सतिनाम दी वजदी वधाईआ। मैं वी उस दवारे जावां चढ़, जिथ्थे बैठा बेपरवाहीआ। जिस ने ना मेरा शरीर बणाया ना बणाया धड़, तन वजूद ना कोए रखाईआ। मेरे अन्दर इक्को कूड़ कुड़यारा भर दिता गढ़्ह, हउँमे हंगता हँकार विच टिकाईआ। नाले मैनूं ख़ुशी नाल किहा कलयुगा किसे दे धर्म दी रहिण नहीं देणी जड़, चोटी देणी हिलाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे धरनीए खोल्ह लै अक्ख, आपणा नैण खुल्हाईआ। मेरे वेख ख़ाली हथ्थ, मैं तैनूं रिहा जणाईआ। ओह की करे पुरख समरथ, जो करता धुरदरगाहीआ। जिस नानक नूं दे के वथ, सतिनाम लोकमात तेरे विच टिकाईआ। मेरा की करूगा हठ, जिथ्थे निरगुण दी सरगण विच वज्जे वधाईआ। उस ने चार वरन करने इक्ट्ठ, दुतीआ भाओ ना कोए रखाईआ। तूं प्रभू नूं आख कुछ मेरा वी हक, कलयुग कहे हकीकत दे मालक नूं दे सुणाईआ। मैं हुण ओहदे चरणां जावां नट्ठ, भज्जां वाहो दाहीआ। आपणा लेखा देणा दस्स, भेव अभेद खुल्हाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले जे तूं सब कुछ नानक नूं दिता ते मेरी हो गई बस, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मेरी आयू चार लख बत्ती हज़ार मैं किस बिध लवां कट, कटाक्ष नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे कलयुग तूं आपणी कर अरदास, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। ओह वेखणहारा शाहो शाबाश, वड वड्डा इक अख्वाईआ। कलयुग किहा मेरे माई बाप, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मेरी झोली मेरी पा दे दात, सतिगुर नानक दा हिस्सा सतिगुर नानक कोल रखाईआ। मैं चाहुंदा मेरा छेती छेती लहिणा देणा पूरा होवे खात, बहुती आयू ना कोए रखाईआ। तूं उतों वेखणा मार झात, धरनी उत्ते निगाह टिकाईआ। मैं आपणा पन्ध मुकाउणा वाट, भज्जणा वाहो दाहीआ। पिछल्यां अवतारां दी सारयां दे अन्दरों कर देणी सति वाली दात नास, पैग़म्बरां दा नूर ना कोए चमकाईआ। तूं सतिगुर नानक नूं इक संदेसा देणा आख, ओह इक वार मेरे वल्ल निगाह लै उठाईआ। फेर मैं ओसे नूं कहांगा कुछ मेरा लेखा बणा दे विच मात, मैं वी एसे दे उत्ते आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। कलयुग झट पै गया लम्मा, डण्डावत विच सीस निवाईआ। प्रभू मेरे चौथे जुग दा बन्ना, हद्द तेरे चरणां विच रखाईआ। मैं चाहुंदा तेरी सृष्टी नूं डंनां, नाम सिमरन वाला रहिण कोए ना पाईआ। अमृत रस पिच्छे जगत जिज्ञासू फिरे भन्ना, काया मन्दिर विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। दोए लोचना वाला तैनूं वेखण विच होवे अन्न्हा, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। कन्नां तों सुणन वाला सरवण करन वाला आपणा मन ना सके बन्न्हा, मनसा मन ना कोए तजाईआ। मैं वी तेरा लाडला सुत ते मैं वी तेरा दुलारा चन्ना, चन्द सूरज मैनूं सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा कलयुग उठ मेरे दुलारे, दूहलया दयां जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बीते विच संसारे, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण खेल तेरे अपारे, अपरम्पर तैथों रिहा कराईआ। तूं

जा नानक दे दवारे, दर ठांडे सीस झुकाईआ। ओह तैनूं बख्श देवे ते मेरा नहीं कोई इनकारे, बिना नानक तों रहमत झोली कोए ना पाईआ। झट कलयुग कीती निमस्कारे, पुरख अकाल सीस निवाईआ। ढैह डिगा नानक दे काया मन्दिर अन्दर वाले चुबारे, जिथ्थे पौड़ी डण्डा नज़र कोए ना आईआ। पहलों तक्के जोत दे नज़ारे, नूर नुराना नूर नूर रुशनाईआ। नाल सुणे शब्द दे धुन्कारे, अनहद्द नादी वज्जदी दिसी वधाईआ। फेर अमृत झिरना डिग्गा झिरे अपर अपारे, जिस दी बूँद स्वांती हथ्थ ना किसे आईआ। कलयुग रो रो धाहां मारे , धवल उत्ते सीस सीस नाल टकराईआ। झट ओसे वेले सतिगुर नानक समाधी विच्चों नैण उग्घाड़े, आप आपणा आप बदलाईआ। ओस वेले सुणे ओस दे हाढ़े, जो हौके लै लै रिहा सुणाईआ। तूं सतिगुर नानक मैं आ डिग्गा तेरे दर दरबारे, तेरा दरबार धुर दरगाह दा नज़री आईआ। मैनूं इक्को खैर पा दे बीख़ैरीआ अल्ला अलाह तेरे अग्गे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। झट कलयुग ने फेर सतिगुर नानक दा चरण चुम्मया, चुम्म के ख़ुशी ख़ुशी मनाईआ। बेशक सतिगुरु मैं कड़वा वांग तुम्मया, मेरे अन्दर रस ना कोए नज़री आईआ। मैं चारों कुण्ट घुम्मया, अवतार पैग़म्बर मैं सारे आपणे हुक्म विच भवाईआ। मैनूं पता लग्गा तैनूं पुरख अकाल ने आपणी धारों जम्मया, तेरा निरगुण सरूप जन्मयां किसे ना माईआ। तूं नानक दे वस्सया विच तन्या, तन विच तेरा नूर डगमगाईआ। मेरा बौहड़ी समां होवे ना लम्मया, मैं धरती उत्ते पै के रोवां मारां धाहींआ। झट सतिगुर नानक ने फड़ के कन्या, हलूणा दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। नानक किहा सुण धरती नी तक्क, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। सत्तां दीपां खोल्ह के अक्ख, नौ खण्ड पृथ्मी भुल्ल रहे ना राईआ। निगाह मार लै की भविक्ख्तां विच अवतार गए दस्स, वेद व्यासा की दए गवाहीआ। की हज़रत मूसा ने मूँह दे भार ढट्ठ, तेरे उत्ते वास्ता पाईआ। की हज़रत ईसा ने आपणे आप नूं सलीव नाल कीता लट, नैण मूंद के नैणां वाला वेख वखाईआ। की मुहम्मद ने लिख के लेखा कुरान मजीद विच दिता दस्स, चौदां तबकां तों बाहर किस दी पढ़ाईआ। ओसे दे हुक्म नाल नानक निरगुण आया नस्स, ततां वाले निरगुण सरगुण विच नानक नानक नज़री आईआ। आह वेख कलयुग कूड़ कुकर्म दा भार लै के मेरे चरणां विच गया ढट्ठ, काम क्रोध लोभ मोह हंकार आसा तृष्ना माया ममता आपणे नाल मिलाईआ। मैं ओह सतिगुर जिस दा सरूप सति, सदा सति सति सति विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे सतिगुर नानक मेरी वेख लै खुल्हड़ी गुत्त, हाए उफ दरोही मेरी दुहाईआ। एह बेशक प्रभू दा कलयुग पुत, ओसे दा

नज़री आईआ। एस ने चार कुण्ट जीवां जंतां दे गले दित्ते घुट्ट, औह वेख पैग़म्बरां नूं मन्नण वाले बणे कसाईआ। नाले फड़ के हलूणयां गुट्ट, ज़ोर नाल दबाईआ। मेरे महबूबा एस नूं मेरे उतों चुक्क, धरती रो रो के वास्ता पाईआ। ओनां चिर मेरी सुफल नहीं होणी कुक्ख, जिंना चिर एह फिरया वाहो दाहीआ। चार कुण्ट एसे ने पाउणी लुट्ट, सच दा रूप नज़र कोए ना आईआ। एन अमृत दी थाँ शरअ दा आब जगत वासना मन कल्पणा विच मनुषां नूं प्याउणी घर घर घुट घुट, तन वजूद विच टिकाईआ। जिस दे पीण नाल नानक तेरी वी ते पुरख अकाल दी वी लिव जाणी छुट, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। बेशक सतिगुर नानक तेरा नाम भण्डारा सतिनाम अतुट, पर कलयुग ने कलयुग जीवां कोलों कलयुग दा रस रसना नाल देणा लगाईआ। एस गल्ल दा मैनूं बड़ा दु:ख, जे तेरे मन्नण वाला तेरा नाम जपण वाला मूँह विच ओह पाए थुक्क, जिस दा रस नज़र कोए ना आईआ। जे एह कलयुग आपणे निशान्यो जाए उक, फेर मेरी सहायता तूं करनी चाँईं जाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सतिगुर नानक किहा धरनी ना कर गिरयाज़ारी, गिरहा आपणी वेख वखाईआ। मेरा साहिब अकल कला कलधारी, वड दाता इक अख्वाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी सब दी पैज संवारी, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं आपणा हुक्म वरताईआ। ओसे दा नूर मेरे अन्दर नूर जोत उज्यारी, दिवस रैण इक्को रंग रंगाईआ। ओसे दा शब्द ओसे दी धुन्कारी, ओसे दा गीत ढोले सोहले रिहा गाईआ। कलयुग आ डिगा मेरे दवारी, दर आयां दी लाज रखणी एह मेरे साहिब ने मेरे अन्दर इक वस्त टिकाईआ। भावें एह कूड़ा ते एहदी करनी ते क्रिया कुड़यारी, कुटम्ब एहदा बुरा नज़री आईआ। मैं एहदीआं वेखदा अक्खीआं वाली धारी, जो धरनी तेरे उत्ते टिकाईआ। मैं एसे कर के आपणी जोत शब्द दी धार नाल ओहदी जड़ देवांगा उखाड़ी, लोकमात रहिण ना पाईआ। मेरा रूप होणा दस अवतारी, नानक तों अंगद अंगद तों अमरदास ते रामदास ते गुर अर्जन दा लेखा एहदे नाल जिस ने करनी तैयारी, त्रैगुण दा डेरा देवे ढाहीआ। जिस ने तत्ती लोह उत्ते बहि के खेल वेखणा ओस मुरारी, जो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। फेर मेरा खड़ग खण्डा खड़के विच संसारी, हरिगोबिन्द मेरा रंग रंगाईआ। हरिराए ओह शब्द धार करे जिस दी खेल संसार तों बाहरी, हरिकिशन मेरा रूप अनूप दए दरसाईआ। गुर तेग़ बहादर आवे ओस ओस दी लाउण वास्ते यारी, जेहड़ा यराना आदि तों अन्त अन्त तों आदि तुट कदे ना जाईआ। ओसे दा नूर ओसे दा ज़हूर ओसे दा रूप अपार होवे गोबिन्द सूरा सिँघ गोबिन्द बलकारी, बल आपणा आप प्रगटाईआ। याद रखीं तेग़ बहादर दा सीस धरनीए जिस वेले तेरे उत्ते डिग्गा, कलयुग दी आयू लखां लखां दी हो जाणी ख्वारी, ख़ाक ख़ाक ख़ाक

विच मिलाईआ। जिस वेले गोबिन्द दे बच्चयां नूं नीहां विच दिता उसारी, तेरा लेखा सारा देणा चुकाईआ। एह मेरा बोल नहीं शब्द धुर दा ते पैग़ाम एकँकारी, संदेशा नूर अलाहीआ। उस वेले धरनी कीती निमस्कारी, निउँ निउँ लागी पाईआ। कलयुग उठ के दोए हथ्थ जोड़ के किहा वाह मेरे सतिगुर मैं तेरे उतों बलिहारी, बलिहार बलिहार बलिहार मैं आपणा तेरे उतों कराईआ। फेर सतिगुर नानक ने संदेशा दिता ओह कलयुगा मूर्खा मुग्धा ज़रा निगाह मार औह वेख मेरा गोबिन्द सुत्ता विच उजाड़ी, माछूवाड़े डेरा लाईआ। ओस वेले ओहदे चरणां विच जा के करीं निमस्कारी, जे आपणा लेखा छेती देणा मुकाईआ। ओस वेले सारी सृष्टी दृष्टी होणी दुराचारी विभचारी, कर्म कांड वाला नज़र कोए ना आईआ। कलयुग ने आपणीआं भुजां बिना किसे शर्त तों बिना धरन दे उत्ते पसारी, लम्मा पै के कीती हाल दुहाईआ। मैं कंगालां दा कंगाली, धन दौलत सति दी मेरे कोल नज़र कोए ना आईआ। पर सतिगुर नानक मैं तेरी किरपा नाल सति धर्म दा फल किसे रहिण नहीं देणा काया पंज तत दी डाली, ख़ाली सारे देणे कराईआ। बिना गोबिन्द तों गोबिन्द दी धार शब्द सतिगुर तों किसे दा रहिण नहीं देणा कोई सवाली, सवाल हल्ल करन ना कोए पाईआ। जिस वेले ठीक रैण मेरी अंधेरी होई काली, कलयुग कहे मैं काला कपड़ काला वेस लैणा वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। सतिगुर नानक किहा कलयुग औह माछूवाड़ा वेखीं छेती मार झाती, मेरा नूर नज़री आईआ। जिस दा बाहरों तन दिसणा ख़ाकी, अन्दर पुरख अकाला बैठा बेपरवाहीआ। ओह तेरी ख़ुशीआं वाली होवे राती, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। ऐह मेरे हुक्म दी ओस दे चरणां विच भेंट कर देणी पाती, पत्रका बिना अक्खरां तों सतिगुर नानक हथ्थ दिती फड़ाईआ। छेती पन्ध मुकण वाला ते मुक्के तेरी वाटी, अगला लेखा लेखे विच्चों कढ्ढाईआ। बिना गोबिन्द तों तेरा होर बणना नहीं कोई साथी, अवतार पैग़म्बर गुर बाकी पिछा जाण छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे नी धरनीए वेख मेरे सतिगुर नानक दी सलाह, मशवरा नाम वाला जणाईआ। तेरे उतों मेरा पन्ध रिहा मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। तूं मेरा बणना गवाह, शहादत देणी भुगताईआ। जिस वेले गोबिन्द माछूवाड़े सुता आ, आपणा डेरा लाईआ। मैं ओस वेले जावां नाल चाअ, भज्जां वाहो दाहीआ। पहलों जा के हौली जेही सतिनाम दा मन्त्र दिता सुणा, सति सति समझाईआ। झट सतिगुर नानक किहा कलयुग इक होर गल याद रख, कमलया तेरे हिरदे विच दयां वसाईआ। सतिनाम तों बाद वाहिगुरु दी फ़तिह दा डंका दईं वज्जा, बिना वाहिगुरु दी फ़तिह तों गोबिद तेरी आस ना पूर कराईआ। झट कलयुग ने सीस ल्या निवा, कन्न फड़ के मथ्था रगढ़ के

चरणां उत्ते टिकाईआ। सतिगुर नानक तेरा रूप गोबिन्द वाहवा वाहवा वाहवा, वाहवा ओसे दी बेपरवाहीआ। मैं ओस नूं मन्नांगा परमात्मा ओसे नूं मन्नांगा ख़ुदा, जो ख़ुद मालक हो के मैनूं नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे वेख कलयुग वे वीरा, भज्जी चारों कुण्ट, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वाहो दाहीआ। तैनूं बचन हुक्म मिल गया धुर दा हीरा, अनमुलड़ा नानक सतिगुर दिता वरताईआ। मेरे उत्ते कदे किसे दी रही नहीं मिलख जगीरा, कोटन कोटि जुग बीते वाहो दाहीआ। मेरा मालक इक्को पीरन पीरा, जिस नूं बेऐब कहे ख़लक ख़ुदाईआ। जो अन्तिम तेरी मेरी दोहां दी कटे भीड़ा, अगला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार भुगताईआ। कलयुग फेर सतिगुर नानक दे चरणां दी लाई धूढ़ी, ख़ाक मस्तक नाल रमाईआ। किहा मैं तेरा सेवक मूर्ख मूढ़्ही जगत बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मेरी आशा मनशा मेरे समें विच कूड़ी, कूड़ क्रिया मैं सब दे नाल करनी कुड़माईआ। हर घट दे अन्दर तूं नाम धरना ते मैं धरनी हँकार ग़रूरी, हउँमे विच रलाईआ। पर मेरा बचन सतिगुर भुल्लणा नहीं ज़रूरी, ज़रूरत तेरे अग्गे टिकाईआ। मैं कलयुग जीवां नूं नाले भुलाउंदा जावां ते नाले तेरा नाम सुणाउंदा जावां नानक दी करो मशहूरी, मशवरे मन दे लाल बणाईआ। पर सतिगुर नानक किहा कलयुग एह तैनूं नहीं कोई मज़बूरी, मैं सब कुझ आपे दयां वखाईआ। झट कलयुग किहा सतिगुर नानक तूं मैनूं चाढ़्ही रंगण गूढ़्ही, अनन्त रूप दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे सतिगुर नानक मैं चारों कुण्ट सेव कमावांगा। तूं वड्डा देवी देव, तेरा नाम वडयावांगा। फेर खेल दस्सां अलख अभेव, अगम्म अगोचर इक समझावांगा। जो वसे निहचल धाम निहकेव, अटल उसे दा रूप वखावांगा। पर किसे दे अन्दर मैं साचा नाम वसण नहीं देणा मेव, हँ ब्रह्म आपणे रंग रंगावांगा। बेशक सारी सृष्टी कितनी गाए रसना जेहव, सिफ्तां विच सिफ्ती ढोले जगत सलाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकावांगा। कलयुग किहा सतिगुर नानक तैनूं गाउणा सब ने रसना, सतिनाम सतिनाम सतिनाम सुणाईआ। पर मैं तेरी किरपा नाल ओन्हां दे अन्दर वसणा, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर डेरा लाईआ। आपणा तीर अणयाला कसणा, नौआं दारयां दवारयां विच देणा चलाईआ। फेर मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सणा, दो हथ्थां ताड़ी देणी लाईआ। ओस वेले सृष्टी दी दृष्टी ने सच प्यार दा प्यार छडणा, जगत प्यार विच भज्जे वाहो दाहीआ। रसना दे रस नाल लडावना लड्डणा, आत्म रस हथ्थ किसे ना आईआ। भावें ओह किसे महल्ल वसण, किसे घर वसण, ते भावें वसण विच पबणा, पबलक पलक

दे विच आपणा रंग रंगाईआ। पर ओन्हां दा तन वजूद बिना तेरे प्यार तों मच्चणा, त्रैगुण अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मनुआ दहि दिशा उठ उठ नच्चणा, जगत तृष्ना ना कोए गंवाईआ। कोटां विच्चों तेरा गुरमुख प्रेमी जिस नूं ख़ुशीआं दे रंग रत्तणा, आत्म रस जाम देणा प्याईआ। तेरी नाम ख़ुमारी उहदा इक्को मध प्याला मुख तों बिना लग्गणा, जिस दा रस रसना जिह्वा समझ सके ना राईआ। फेर मैं झट माछूवाड़े नूं भज्जणा, मैनूं ओह वेला वक्त दे दृढ़ाईआ। मैं उस गोबिन्द नूं लभ्भणा, जिस नूं पुरख अकाल आपणा सुत लैणा बणाईआ। जिस ने पुरी अनन्द नूं छडणा, अनन्द गुरसिक्खां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कहे धरनी सुण लै हुक्म संदेसा, शहिनशाह की जणाईआ। जेहड़ा रहे आदि जुगादि हमेशा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। ओस दा रूप अनूप सतिगुर नानक जिस दी बाहरों लभ्भे किसे ना रेखा, अनुभव दृष्टी बिना नज़र किसे ना आईआ। उस दा दसवां जामा मैनूं रूप नज़र आया जिस दा नाँ होणा दस दशमेशा, दहि दिशा जिस दी वज्जणी वधाईआ। ओस ने धार चलाउणी मुच्छ दाढ़ी ते केसा, केसगढ़्ह दए वड्याईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सब दा इक्को जेहा लेखा, ऊँच नीच ज़ात पात ना कोए रखाईआ। ओस दे अग्गे मेरा चलणा नहीं कोई पेचा, मैं बलहीण हो के दयां दुहाईआ। मैनूं फेर याद आउंदी जेहड़ी अर्जन ने सीस पवाउणी रेता, तत्ती लोह मेरा तन दए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि सच दा हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। धरनी कहे कलयुग वेखीं बणी ना कलकाती, आपणा रूप बदलाईआ। तेरी ओस पुरख अकाल दे हथ्थ हयाती, जेहड़ा सब दा पिता माईआ। जिस ने तैनूं दवाई नानक कोलों दाती, अमोलक अगम्म दिती वरताईआ। ज़रा ओस दे चरणां वल झाकीं, जिस दा चरण रूप रेख तों बिना सोभा पाईआ। ओस दे अग्गे नहीं कोई आकी, सिर सके ना कोए उठाईआ। आह वेख मेरे उत्ते विष्न ब्रह्मे शिव नूं आदि तों दिती जिस ने पाती, पत्रका दिती फड़ाईआ। तुहाडा लेखा नाल लख चुरासी, चारे खाणीआं वंड वंडाईआ। चारे बाणीआं मेरी होणी साखी, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। तेई अवतारां रूप धरा बहुभाती, पैग़म्बर आपणी खेल खिलाईआ। नानक नूर होवे अबिनाशी, गोबिन्द विच समाईआ। गोबिन्द जोत होवे प्रकाशी, दो जहानां डगमगाईआ। माछूवाड़ा जिस दी रखे आसी, सप्तस ·षी निशाना गए लगाईआ। बाल्मीक ने ओथे गाई सी गाथी, ढोले राम वाले सुणाईआ। बावन ने राजे बलि नूं किहा सी औह वेख कलयुग दा अन्तिम साथी, योद्धा सूरबीर वड वड्याईआ। जिस ने एथे आउणा हथ्थ मार के उपर छाती, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। ओस वेले ना कोई कुटम्ब होवे ना कोई सज्जण साथी, बंस सरबंस सारा प्रभ दी भेंट कराईआ। ओह

बड़ी सुहञ्जणी होणी राती, यारड़ा सथर सेज लए हंढाईआ। नाले ख़ुशीआं विच करे गाथी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग तूं वी ओस वेले नूं वाचीं, वाचक हो के आपणा लहिणा लैणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा मालक धुर दी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरे सुण के कन्न हो गए बन्द, मैं मूँह दे भार आपणा आप टिकाईआ। मैं इशारा दिता वे सुण लै तारा चन्द, चौधवीं चन्द वाल्या तैनूं दयां जणाईआ। औह वेख जेहड़ा मुहम्मद चौदां सदीआं शरअ नूं गया कर के बन्द, परवरदिग़ार अग्गे वास्ता पाईआ। अन्तिम तुहाडा वी लेखा होणा खण्ड खण्ड खण्ड, खण्डा गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। जिस दी आशा रख के गई अष्टभुज जिस नाम जणाया चण्ड प्रचण्ड, प्रचण्डका आपणी धार बणाईआ। जेहड़ी सारी धरती दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीनां मज़्हबां विच हुन्दी रही वंड, हिस्से मनुषां वाले पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। कलयुग किहा मैनूं इक होर आ गई ख़बर, पता नहीं बेख़बर दिती सुणाईआ। मेरा अन्दरों टुट्ट गया सबर, धीर रही ना राईआ। मैनूं ऐंह दिसदा गोबिन्द बड़ा जबर, जाबर नूर अलाहीआ। जिस ने कदी पैणा नहीं मढ़ी गोर कबर, कबरां तों बाहर डेरा लाईआ। ओहदा लेखा दिसे उत्ते अम्बर, नूर नुराना नूर डगमगाईआ। ओह सर्ब कला भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। झट कलयुग कहे मैनूं इक होर वज्ज गया धक्का, पता नहीं नानक ने किधरों दिता लगाईआ। मैं चारों कुण्ट करदा पता, पतिपरमेश्वर किधरों हुक्म सुणाईआ। फेर मैं मलण लग्गा अक्खां, नैणां नीर वहाईआ। झट नज़र आया औह वेख लेखा मुकदा मदीना मक्का, काअब्यां पए दुहाईआ। ईसा दा लेखा रहिणा नहीं बूरा कक्का, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। मूसा फिरे नट्ठा, सदी वीहवीं राह तकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा इक्को दे नाल मता, जो मति मतांदर डेरा ढाहीआ। झट गोबिन्द दा दिसे रूप अनूप जिस दे विच अगम्मी सता, जोती जोत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप वखाईआ। कलयुग कहे मैनूं होर हो गया इशारा, मेरे अन्दर दिता दृढ़ाईआ। कलयुगा औह वेख तेरा किनारा, नईया डोले थांउँ थाँईंआ। जिस वेले गोबिन्द ने गुरु ग्रन्थ साहिब लिख्या दुबारा, इक कन्ना विच देणा लगाईआ। ओस ने लेखा मुका वखा देणा चार यारा, मुहम्मद दी सफा दए उलटाईआ। ईसा मूसा सुट्टे मूँह दे भारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरा मिटे अंध अंध्यारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। फेर उस दा रूप होणा अगम्म अपारा, ततां तों बाहर खेल खिलाईआ। शब्दी शब्द होए जोत जोत दी

धारा, धरनी धरत धवल उत्ते आपणा रंग रंगाईआ। इक्को हुक्म देवे सच्ची सरकारा, शाह सुल्ताना आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। कलयुग कहे मैं वेखणा ज़रूर कल्गीधर, जगदीश जिस नूं दए वड्याईआ। जिस दे कोलों मैनूं मिलणा वर, मेरी झोली देणी भराईआ। मेरी कूड़ी उखड़नी जड़, लोकमात रहिण ना पाईआ। मैं कूड़ कुड़यार दी अग्नी जावां सड़, हवन सच ना कोए कराईआ। मेरा सीस रहे ना धड़, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। मैं जीउंदा जावां मर, मर जीवत आपणा आप बदलाईआ। मैं ज़रूर ओस साहिब दा वेखणा घर, जिस घर विच्चों गोबिन्द नूं मिले वड्याईआ। की ओह रूप नरायण नर, की करता धुरदरगाहीआ। की परवरदिग़ार सच्चा यार, यराना सब दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कलयुग कहे मैं गोबिन्द दे चरण दवारे पुज्जा, माछूवाड़ा सेज सुहाईआ। मैं आपणा भेव रख के गुज्झा, दूरों सीस दिता निवाईआ। नाले आपणा नैण कर के ऊंधा, अक्ख लई शरमाईआ। झट गोबिन्द हस्स के किहा आह वेख नानक सतिगुर मेरे अन्दर वड़ के कूंदा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा लेखा रूह बुत्त बुत्त रूह दा, रूह बुत तों बाहर नूर जोत विच समाईआ। इहो लख़श इहो लच्छण पूरे सतिगुर दा, जो शब्द शब्द शब्दी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे मैं अक्खां झट लईआं मीच, हथ्थ सिर उत्ते टिकाईआ। मैं गाया गोबिन्द माही दा गीत, गोबिन्द तेरी बेपरवाहीआ। तूं दस्स तैनूं मन्दिर चंगा कि मसीत, कि काअब्यां ख़ुशी बणाईआ। ऊँच चंगा कि नीच, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश किस नूं गले लगाईआ। झट गोबिन्द ने किहा कलयुग ऐस धरनी नूं कहो मेरे सतिगुर नानक दी करे तस्दीक, शहादत देवे पाईआ। मेरा किसे दा ना कोई शरीका ते ना कोई शरीक, लाशरीक मेरा रूप दिता बणाईआ। मैं त्रैगुण तों अतीत, त्रैभवण दा मालक मेरा खेल रिहा खिलाईआ। मैं वसया बेशक पंजां ततां विच ठीक, पर ठाकर दा रूप मेरे नाल इक्को नूर बैठा बणाईआ। मैं सब नूं वेखां हस्त कीट, हस्त कीट इक्को रंग रंगाईआ। आह लै होर तैनूं दस्सां हुक्म इक अनडीठ, की अनडिट्ठड़ी कार कमाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला मैनूं माछूवाड़े कर रिहा बख्शीश, रहमत मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा नूर नूर रुशनाईआ। कलयुग कहे गोबिन्द की पुरख अकाला पावे तेरी झोली, कुछ मैनूं दे वखाईआ। गोबिन्द किहा ओह कूड़या ओह किसे कंडे ना जावे तोली, अतुल्ल रिहा वरताईआ। तेरी सुरत रहे ना भोली, भोलया दयां समझाईआ। जिस साहिब दी आदि जुगाद दी सारी सृष्टी दी दृष्टी

अन्तर निरन्तर आत्म गोली, सेवा विच सेवक सारे झट लँघाईआ। ओस दी अन्त समझ लै बोली, की ढोला रिहा सुणाईआ। जिस ने दीन दुनिया दे मज़्हब दी चुकाउणी रौली, रौला नाम कलमा ना कोए रखाईआ। सब नूं अमृत आत्म दी देवे पाहुली, धुर दा रस इक चखाईआ। इक खेल वेखणा वरतणा हौली हौली, मेरे ढईए तों बाद की आपणी कार भुगताईआ। नाले आशा पूरी करे धरनी धरत धवल धौली, जो धर्म दा राह तकाईआ। मेरा जुस्सा वेख मेरे फरकदे वेख डौली, जो दो जहान रहे डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप वखाईआ। कलयुग कहे गोबिन्द तेरा की रूप होवेगा बलकार, बलधारी दे जणाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग पहलों मेरे पुरख अकाल नूं कर निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। फेर आ मेरी खण्डे दी थल्ले धार, खण्डा खिच्च के उत्ते दयां टिकाईआ। फेर कहीं मेरा कोई नहीं यार, बिना गोबिन्द तों यराना सच ना कोए कमाईआ। फेर मैं तैनूं होर दयां अख्त्यार, मुख़तारनामा नवां दयां लिखाईआ। तूं चारों कुण्ट फिरीं गली बाज़ार, कूचे काया वाले वेख वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर कराईं विभचार, आपणा बल प्रगटाईआ। तेरा लहिणा देणा फेर छेती देवां निवार, लोकमात रहिण ना पाईआ। पर याद रखीं मेरा रूप हो जाए शब्द सतिगुर ते शब्द दी धार, पंजां ततां तत ना कोए जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां करांगा ख़बरदार, बेख़बरां इक्को हुक्म हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा लेखा दयां समझाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग आह मेरा कन्ना वेख लै विच कायनात, दीन दुनी देणा समझाईआ। जिस वेले तेरी अन्त आई अंधेरी रात, मुहम्मद दी चौधवीं सदी बैठे आपणा पन्ध मुकाईआ। मूसा वेखे मार झात, वीहवीं सदी नैण उठाईआ। ओस वेले कोई आत्मा दा देवे ना साथ, परमात्मा रंग ना कोए रंगाईआ। अन्दरों निजर झिरने विच्चों बूँद ना मिले स्वांत, बाहरों पी पी के आपणा ढिड्ड भराईआ। अन्तष्करन किसे दा ना होवे साफ़, पतित पुनीत ना कोए रखाईआ। मिले मेल ना कमलापात, पतिपरमेश्वर आपणी गोद ना कोए टिकाईआ। ओस वेले लेखा होणा ओस साहिब अबिनाश, जो अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस ने मण्डल मण्डप पाउणी रास, लख चुरासी गोपी काहन निरगुण सरगुण धार आत्म परमात्म वेख वखाईआ। उस दा रूप रंग रेख ना कोई ज़ात पात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। ओस ने हुक्म देणा शंकरा उठ खलो उतों कैलाश, कला आपणी लै प्रगटाईआ। ओह ब्रह्मे आपणा लेखा लै वाच, पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। विष्नूं तूं केहड़ी दिन्दा दात, चारों कुण्ट भज्ज आपणा पन्ध लै मुकाईआ। फेर हुक्म सुण ओस प्रभू दा साख्यात, जो साख्यात जगत जहान दीन दुनी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा लेखा

दए लिखाईआ। धरनी कहे हाए एह किहो जेहा वेला आउणा वक्त, प्रभू की तेरी बेपरवाहीआ। की सारी दुनिया सृष्टी तैनूं भुल्ल जावे जगत, जागरत जोत बिन वरन गोत ना कोए रुशनाईआ। कोटां विच्चों कोई दिसे तेरा भगत, भगवान तेरा दरस कोए ना पाईआ। ओह किस लेखे लग्गेगी बूँद रक्त, जनणी कुक्ख कवण वड्याईआ। झट कलयुग ने किहा ओह धरनीए मेरी गोबिन्द नाल शर्त, ओन मेरी शरअ दिती बणाईआ। ओस मैनूं प्यार दिता दिलासा दिता जिथ्थे मेरे बच्चे नीहां उत्ते आए फ़र्श, एस फ़र्श उत्ते फ़ैसला तेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। धरनी कहे मैं रोवां नाले हस्सां, बिन नैणां नीर वहाईआ। मैं किस नूं हाल दस्सां, किस नूं दयां सुणाईआ। किस दी चरणी ढट्ठां, कवण लए उठाईआ। मैं फिरदी मन्दिर मट्ठां, मस्जिदां पन्ध मुकाईआ। शिवदवाल्यां कहि कहि आपणी खुल्हीआं कीतीआं लिटां, मेंढी लई खुल्हाईआ। मैं किस दे दवारे विकां, जो मेरी कीमत लए पाईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा निक्का, निक्यों वड्डा कवण मेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं चाहुंदी जे कलयुग कूड़ कुड़यारे दा बदल जाए सिक्का, बेशक भावें सिकम तों शुरू होवे लड़ाईआ। मेरी इहो अन्तिम इच्छा, निरइच्छत पूरी देणी कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा आदि जुगादि इक्को विशा, विशेष तेरा भेव कोए ना पाईआ। तूं मैनूं कोझी कमली नूं आपणे धुर दे प्यार दी पा दे भिच्छा, भिछक हो के झोली डाहीआ। मैं चाहुंदी सारी दृष्टी उत्ते सृष्टी उत्ते इष्टी उत्ते नानक दे अगम्म नाम दी आत्म परमात्म दी परमात्म आत्म दी सब दी होवे सिखा, सिख्या दूजी नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा आदि तों विष्न ब्रह्मे शिव नूं लेख लिख के दिता, चार जुग ओसे दा ढोला गाईआ। तूं अपरम्पर स्वामी पिता, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मैं गहर गम्भीरा, गवर इक अख्वाईआ। मेरा ना कोई तन वजूद शरीरा, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। ना कोई ख़ुशी ग़मी दिलगीरा, चिन्ता चिखा ना कोए जणाईआ। मैं जुग जुग सब नूं देवणहारा धीरा, धीरज आपणे विच्चों प्रगटाईआ। पर इक बचन धरनीए याद रख लै, जिस वेले रवीदास गंगा विच दिता सी कसीरा, उस दी कौडी धुर दे लेखे पाईआ। नाले हस्स के किहा भगतां दा आप चुकांगा बीड़ा, अन्तिम कलयुग आपणे कंध उठाईआ। बेशक दीन दुनी दा मार्ग होवे भीड़ा, औखी घाटी ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल खेल खेल नाल बणाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते खेल अनन्त, नौ खण्ड सत्त दीप वक्ख वक्ख वज्जी वधाईआ। सच दस्स मेरे भगवन्त, की तेरी बेपरवाहीआ। अनेक मार्ग दस्स के गए तेरे सन्त, सूफ़ी सिफ्तां

विच सलाहीआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तेरे नाम कलमे दी बणाई बणत, काग़ज़ कलम शाही नाल लिखाईआ। पर फेर वी क्यों नहीं पवित्र हुन्दे तेरे जीव जंत, निर्मल रूप ना कोए जणाईआ। क्यों नहीं गढ़्ह टुट्टदा हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समाईआ। सच दस्स, तूं परमात्मा इक, सर्ब व्यापक तेरी आत्मा इक, तेरा पंजां ततां वाला दिता होया शरीर इक, क्यों ना तेरा इक्को नाम जप के सारे झट लँघाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते मानस मनुष मनुक्ख तेरे प्यार विच जाण टिक, टिक्के तेरी चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। झट कलयुग नूं आ गई निच्छ, छिक्क मार के रिहा सुणाईआ। नी धरनीए जिंना चिर दीन दुनी कूड़ कुड़यार दी करनी विच ना गई विक, ओना चिर मेरा लेखा तेरे उत्ते ना कोए बदलाईआ। ओह ते घड़ी नाम जपदे ते मैं अट्ठे पहर उन्हां दे अन्दर मारदा रहिंदा खिच्च, खिच्च खिच्च के आपणे काया मन्दिर विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। ओस सभा विच जांदा जिथ्थे रस रसना दा मिलदा मिट्ठ, आत्म रस दी लोड़ ना कोए रखाईआ। नाले सब दी ठकोरदा पिट्ठ, कलयुग जीवो सूरमिओ बहादरो गुर अवतार पैग़म्बरां दा लेखा आपणे नाल ना कोए रखाईआ। हुण वेखीं की लोहड़ा पैणा विच मुल्लां शेख़ां, मुहम्मद दा मकबरा चार यार रो रो देण दुहाईआ। तेरा तेरे उत्ते चौधवीं सदी दा ओस दा पूरा होणा ठेका, अग्गे पट्टेदारी नज़र कोए ना आईआ। इक्को हुक्म फिरना सतिगुर शब्द दा जो शब्द सतिगुर पुरख अकाल दा गोबिन्द बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जो हर घट अन्दर लेटा, सुख आसण बहि के आत्म सेज सुहाईआ। ओह इक्को एकँकार सच्ची सरकार दा बणना नेता, जिस निज नेत्र भगतां देणे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरी जे वंड हो जाए दूर, हिस्सा जगत रहे ना राईआ। मैं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दी होवां मशकूर, निव निव लागां पाईंआ। जिस तरह तुसीं सचखण्ड विच इक्को नूर एसे तरह लोकमात इक्को रूप सृष्टी दयो बणाईआ। इके सतिगुर नाम दे बेड़े ते सब दा इक्ट्ठा बहे पूर, दूजी बेड़ी ना कोए चलाईआ। जो सब दी आसा मनसा करे पूर, सो सतिगुर पूरा इक्को शब्द शब्द शब्द सतिगुरु लओ मनाईआ। जो ना नेड़े ना दूर, घर घर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धरनी कहे मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे बेशक मेरी वंड बहु वंडी, हिस्से जगत वाले पाईआ। छोटी छोटी चली दीन दुनी दी डण्डी, डण्डावत इके नूं कर के झट लँघाईआ। अन्तिम कलयुग लेखा आया कन्ढ्ढी, मेरे उत्ते रहिण ना पाईआ। मैं इक्को पुरख अकाल तों मंग मंगी, नानक सतिगुर नाल रलाईआ। तेरा सूरबीर योद्धा इक्को शब्द होवे भुयंगी, गोबिन्द नूर नुराना नज़री आईआ। जो अन्त लहिणा देणा मुकाए सर्ब वरभण्डी, ब्रह्मण्डां आपणी कार

भुगताईआ। मेरा महबूब मेहरवान अन्तिम मैनूं लावे अंगी, अंगीकार कर के दया कमाईआ। धरनी कहे मेरी छाती होवे ठण्डी, हरिजन गुरमुख गुरसिख भगत सन्त सूफ़ी सब प्रभ दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खेले बहुरंगी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ।

१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल ८५ रैनले रोड सोहण सिँघ ललीआ दे गृह

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ साडी इक फ़रयाद, आदि जुगादी निरगुण धार देईए सुणाईआ। जो नाम कलमा लोकमात दे के आए दाद, वस्त अमोलक तेरे हुक्म नाल वरताईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सलाही आए अराध, रागां नादां विच गाईआ। तेरा भेव खुल्हाया बुद्धी तों परे बोध अगाध, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। दीन मज़्हब बणाया समाज, समग्री तेरा नाम वरताईआ। मनुष मनुक्ख मानव खुल्हाई जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तेरे धुर फ़रमाने दी सुणाई आवाज़, कलमा नाम जगत नाद धुन वड्याईआ। आत्म परमात्म भेव खुल्हाया राज़, अनुभव दे मालक अनदृष्ट तेरा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा सहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण पुरख अकाले साडी इक बेनन्ती, बिनै डण्डावत विच सीस निवाईआ। आपणा लेखा वेख सम्मत सम्मती, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। खेल तक्क जगत काया माटी चम्म दी, चम्म दृष्टी खोज खुजाईआ। किसे सार आई ना तेरे ब्रह्म दी, पारब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। साडी आशा अन्तिम दिसे ग़म दी, ग़मख़ार की तेरी वड वड्याईआ। जेहड़ी वणजारी दुनिया दम दी, पवण स्वासां विच समाईआ। ओह राह तक्के तेरे नूरी चन्न दी, जिस चन्न दा पक्ख सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ वेख लै आपणा चौथा जुग, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। सब दी औध रही पुग, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। आपणा भेव दस्स दे गुझ, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। ओहला रहे ना लुक, हुक्म धुर दा देणा जणाईआ। तेरी धार जाणे कोई ना तुक, आत्म परमात्म सार कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब सारे रहे रुठ, सन्मुख हो के सोभा कोए ना पाईआ। सब दी प्रीती अन्दर रही तुट, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। अन्दरों लिव गई छुट, छुटकी लिव

ना कोए लगाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण बुत्त, बुत्तख़ाने रोवण मारन धाहीआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी अचुत, चेतन पर्दा देणा खुल्हाईआ। साची मौले कोए ना रुत, रुतड़ी प्रेम ना कोए महकाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा घुप्प, सूर्या चन्द बैठे सीस निवाईआ। कलयुग अन्तिम सब नूं इहो दु:ख, दुक्खां भरी लोकाईआ। सुफल होए कोए ना कुक्ख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। आपणे निशान्यो दीन दुनी रही उक, तेरा मार्ग नज़र किसे ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु सारे रहे झुक, डण्डावत बन्दना सजदे विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण प्रभ दीन दुनी वेख लै आपणे नैणां, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। साडा अन्तिम पूरा कर दे लहिणा, बकाया सब दी झोली पाईआ। दीन मज़्हब इक दूजे नाल खहिणा, वेला वक्त सब दा दए गवाहीआ। कलयुग हँकारी बुरज ढहणा, ढईआ गोबिन्द दए गवाहीआ। तूं स्वामी करते वेख आपणे निज नैणां, जग नेत्र वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण प्रभू साडा पूरा होया वक्त, सचखण्ड निवासी दईए जणाईआ। लेखा वेख आपणी दीन दुनी जगत, जगत दे मालक फोल फुलाईआ। कोटां विच तेरा दिसे कोई ना भगत, बिन तेरी किरपा भगत बणन कोए ना पाईआ। साडी चले कोए ना शक्त, शक्ती शाली तेरी ओट रखाईआ। अन्त अख़ीर सब दा आया वक्त, वक्त वक्त रिहा जणाईआ। दीन दुनी दा लेखा मुकणा बूँद रक्त, तन वजूद रोवन मारन धाहींआ। फिरनी दरोही उपर फ़र्श, अर्शी प्रीतम होणा आप सहाईआ। तेरा लहिणा देणा बरसी बरस, साल बसाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मेहरवान हो के करना तरस, रहमत सच कमाईआ। निरगुण धार आउणा परत, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। तेरा राह उडीके धरत, धरनी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तूं आ वाली अर्श, अर्शी प्रीतम तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहारे आपणी दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण वेख लै आपणे भविक्ख्त, पेशीनगोईआं तेरे अग्गे रखाईआ। साबत रिहा किसे ना इष्ट, इष्ट रूप ना कोए वड्याईआ। अन्दरों खुल्ल्हे किसे ना दृष्ट, दिव्य नेत्र ना कोए रुशनाईआ। कूड़ कल्पणा जगत वासना दिसे गृहस्त, गहर गम्भीर नाल कन्त संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा आप सहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडे बेपरवाह, मौला आपणा पर्दा दे चुकाईआ। निरगुण धार सारे तक्कदे तेरा राह, सचखण्ड निवासी पर्दा देणा उठाईआ। तूं सब दा सांझा बण मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। दीन दुनी दा मार्ग दस्स राह, रहिबर इक्को नज़री आईआ।

तूं वाहिद इक ख़ुदा, असीं ख़ादम ख़ादम तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे दर मंग मंगाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण दीन दुनी साचा पढ़दी कलमा नाम, अक्खरां वाली सिफ्त सालाहीआ। अमृत आत्म मिले किसे ना जाम, जामी सके ना कोए बदलाईआ। भाग लग्गे ना काया माटी ग्राम, चम्म दृष्टी पन्ध ना कोए मुकाईआ। तूं मालक इक मेहरवान, महबूब तेरी शरनाईआ। तूं प्रगट हो वाली दो जहान, निरगुण धार लै अंगड़ाईआ। जोती जाते बण सूरबीर बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। लेखा पूरा करदे सीता राम, आशा कृष्णा कान्हा आपणे नाल मिलाईआ। तूं निरगुण दाता निरवैर श्री भगवान, भगवन इक अख्वाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरु गुर चेले आप पहचान, बेपहचान अन्दरों पर्दा दे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाण, आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। शरअ कूड़ दा मेट निशान, निशाना इक्को इक झुलाईआ। जिस नूं सतिजुग करे परवान, परम पुरख इक तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां साचे सन्तां साचे नाम दा देणा दान, अतोट अतुट आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा कर परवान, परम पुरख परमात्म दर तेरे आस रखाईआ।

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल मिडल ऐकस ४१ होमनोड रोड
हरभजन सिँघ गढ़्ह शंकर वाले दे गृह

ईसा सेज़ माई गाॅड, मारनिन्ग गुड गाइड तेरी बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म लेखा बड़ा हारड, हीट विच तपे सर्ब लोकाईआ। दीन मज़्हब तेरे वारड, जगत जहान वेख वखाईआ। तेरे हुक्म दा डाढा राड, राईट आपणा हुक्म सुणाईआ। मेरा लेखा वेख आपणे अगम्मे कार्ड, कारडीनलां समझ किसे ना आईआ। तेरा अन्त पाए ना गिणती विच कोई यारड, पन्ध सके ना कोए समझाईआ। अन्त लेखा मुका जल्दी छेती शारट, शूट शब्द वाली लगाईआ। कोई ना जाणे वट यू वांट, बेअन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। ईसा कहे मेरे मालक तूं वेखी मेरी साईड, सिम्मत धुर दी फोल फुलाईआ। तेरा लेखा सब नूं दिसे बीहाईंड, समझ किसे ना आईआ। मेरी शरअ दी तेरे हुक्म विच होई नाईट, सन मून करे ना कोए रुशनाईआ। तूं बेपरवाह वसें उपर आपणी हाईट, जिथ्थे हाईडरोजन पोह ना सके राईआ। मेरे गाॅड तेरा नूर ज़हूर अगम्मी लाईट, लाईट इक्को नज़री आईआ। तेरा हुक्म

संदेशा इक्को दिसे वाईट, विटनस दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे शब्द दी दो जहान फ़ाईट, फ़ैसला हको हक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। ईसा कहे मेरे गाॅड गुड, निव निव लागां पाईंआ। मैं तन वजूद शरीर वेखे वुडन वुड, हाडी माटी रहिण कोए ना पाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा शुड, शायद समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। परवरदिग़ार किहा ईसा सुण मेरा लेखा अगम्मी इस्म, आज़म इक जणाईआ। तेरा लहिणा नाल जिस्म, तन वजूद वेख वखाईआ। मेरे नूर दी ततां वाले अवतार पैग़म्बर किस्म, कासम इक्को हुक्म सुणाईआ। धुर दे हुक्म दी दे दे रसम, रिवाज जगत विच शनवाईआ। भेव खुल्हाउणा आपणे नूरे चश्म, चश्म दीदा सोभा पाईआ। कुछ लेखा वेख ब्रह्मा शिव विष्न, की विश्व आपणी खेल खिलाईआ। मेरे ज़हूर नाल मैनूं मेरे नूर दिसण, जगत अक्ख दी लोड़ ना कोए रखाईआ। आह तक्क तेरा लहिणा जणाया काहन कृष्ण, सुकला किशना पख वेख वखाईआ। जिस धार ने राम दिता टिक्कण, टिक्के मस्तक सब दे फोल फुलाईआ। जिस दी धार विच सारे विकण, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। ओह परवरदिग़ार तेरा बणया पित्तण, जिस नूं बाप कहि के सीस निवाईआ। उठ निगाह मार तेरा लेखा लग्गा लिखण, लिख्त बिन अक्खरां दए गवाहीआ। तेरी सदी बीसवीं लग्गा जित्तण, बीस बीसा बेपरवाहीआ। अन्त निशाना लग्गा मिटण, मिट्टी ख़ाक रोवे मारे धाहीआ। झगड़ा वेख पत्थर इट्टण, पाहन पाहन नाल ठुकराईआ। तेरे आबेहयात दा रस रिहा कोए ना मिट्ठण, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा, धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। ईसा कहे मेरे इस्म हज़ूर, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। एह मेरा नहीं कसूर, मेरी कसम खाण वाले तैनूं गए भुलाईआ। मैं तेरे नूर दा नूर, तेरे नूर नूर विच समाईआ। अन्त मैं वी होया मज़बूर, मज़बूरी विच तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। चारों कुण्ट दिसे कूड़, कुड़यार वज्जे वधाईआ। चर्चां चराग़ाहां विच बैठे मूढ़्ह, अन्तष्करन तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। मेरे नाम दा पाया फ़तूर, फ़तवा मुआफ़ ना कोए कराईआ। तेरी दिशा तेरी मंज़ल मेरे महबूब होई दूर, पाँधी आपणा पन्ध ना कोए चुकाईआ। ओह वेख मैनूं इशारा दिन्दा जिसदा लेखा कोहतूर, मूसा नैण मूंद रिहा सुणाईआ। नाले वेखे कुरलावे कहे ईसा साडा लहिणा देणा होणा चूरो चूर, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जिस बाप ख़ुदा नूं दस्स के आए हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों परे नूर अलाहीआ। ओस साडी शरअ नूं वेख्या होई मफ़रूर, हुक्म लाअ मन्ने ना कोए रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। मूसा कहे ईसा दोवें तक्कीए आपणी बहिबूदी, चारों कुण्ट

वेख वखाईआ। मेरा लहिणा नाल यहूदी, जो युधिष्टर नूं अर्जन नाल मिला के कृष्ण गया समझाईआ। शुकर पुरोहत नूं बलि दवारे हुक्म मिल्या अरूजी, बातन भेव खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अकाल ने धार चलाउणी दूजी, दुतीआ आपणा हुक्म वरताईआ। सब दी वेखणी अन्त हक मंज़ल मकसूदी, बामंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर ओह वेख इशारा पाउंदा पैग़म्बर याकूबी, यके बाद दीगरे रिहा सुणाईआ। मुहम्मद कूक पुकारे मेरे अमाम दी अगम्मी ख़ूबी, जो ख़ूबसूरत नूर अलाहीआ। उन सदी चौधवीं खेल मुकाउणी शरकन जनूबी, मशरक मग़रब फोल फुलाईआ। ओहदी खेल होणी इक्को शब्द शब्द सतिगुर दी, गुरदेव स्वामी इक अख्वाईआ। अन्तिम धार अनोखी शुरू दी, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मूसा कहे मैं वेख्या इस वक्त नज़ारा, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। जिस हज़रत मुहम्मद दा तक्कया दारूद हज़ारा, इस्म आज़म हो के बसरी इस्म खोज खुजाईआ। जिस नूं सदी चौधवीं डण्डावत बन्दना सजदयां विच कीती निमस्कारा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। ओह हुक्म संदेसा लै के गई मदीना मक्का दवारा, काअब्यां जा करे रुशनाईआ। साडा अमाम अमामा जिस दी अगम्मी कलामा कायनात होए ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। मूसा कहे सदी चौधवीं मैं वेखी चरण कँवलां ढहिंदी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ओस निगाह टिकाई दिशा लैहंदी, लहिणे ईसा साडे वेख वखाईआ। मेरी आशा निरगुण धार कहिंदी, कहि कहि रही जणाईआ। जिस कारन मेरे महबूब नूं हथ्थीं लाई मैहंदी, बसरा बग़दाद नानक नानक नानक लेखा दए भुगताईआ। ओस दे हुक्म दी धार वहिणा विच वैहंदी, जिस दा समुंद सागर भेव कोए ना पाईआ। जिस दी अन्तिम आयू थोड़्ही रहिंदी, सो संदेसा मुहम्मद रही सुणाईआ। उठ वेख लै आपणी शरअ दी कला ढहिंदी, चार यारी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मद अवल्ला ज़ू ज़वद या अलहम ज़मी नूरे चश कुमा अर्शे नीज़ूअल ज़ूहिम ज़ाउ वज़हम अवल्लहू गोज़े महम दीना हो ज़हू जाहखते वज़ूह काल नलवसेहम जो कुलज़ही ज़म फ़तहू विस्ते ज़बू ख़ुदसे दज़लवी जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं दुल हल अला ताअला, विज़ ही जसते मोराना तमनख़ाना ज़ाखा हू नख कबील हद्द दल हा ज़े मिशत ज़मा लोव हदे दी देसे कुना कज़े गुलसन्ती दुआए ख़ुदा गल महम मिस्ते ज़वा जीसाहिल अज़ी केते कुना दूसे ज़मा कदमे ख़ाके ख़ाके रमा नूरो निवस साहिब बसित असमाने जमित मेरी चश्मे शहीद अर्शे मुरीद फ़ानी

फ़िना इस्मे ख़ुदा नूरी अलाह आलमीन बेपरवाहीआ। मूसा कहे मैं सुण के हमदे हदीस, हज़रते हक जणाईआ। ईसा आपणे हुक्म दी करन आया तस्दीक, शहादत कल्मयां वाली भुगताईआ। ओह फ़रैंड ऐंड साडी अन्त पूरी करे उम्मीद, तृष्ना पिछली रहे ना राईआ। जिस दे बणे रहे अज़ीज़, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। ओह साडे गृह आया ते लँघ आया दहिलीज़, चर्चां चराग़ाहां ध्यान लगाईआ। वेख साडा पूरब लेखा जिस दे हुक्म विच रिहा बीत, बीत्या लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दी जगत जहान अवतार पैग़म्बर गुरुआं अगम्मी ते वक्खरी रीत, रीतीवान नूर अलाहीआ। जो आत्म परमात्म परमात्म आत्म सृष्टी दी दृष्टी विच दस्से आपणी प्रीत, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सोहँ इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी चार जुग दी आशा पूरी करे रीझ, अवतार पैग़म्बर गुरु भविख अनदृष्ट आपणे लेखे लाईआ।

१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड लंडन साऊथ हाल ५६ बरैसफ़ोरड रोड मुकन्द सिँघ दे गृह

पुरख अकाल कहे सुण शब्द अगम्मी दूल्हे, दो जहान दे वाली दयां सुणाईआ। तूं सब नूं दस्सया साहिब सुल्ताना इक कन्त कन्तूहले, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार नज़री आईआ। पंज तत काया माटी विच धार सब नूं दित्ते झूले, ब्रह्म आपणा खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां जणाया मेरा मूले, भेव अभेद खुल्हाईआ। कलयुग अन्त क्यों दीन दुनी मैनूं रही भूले, मार्ग हक ना कोए अपणाईआ। किसे मस्तक लग्गे ना धुर दी धूले, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। दीन मज़्हब दा रिहा ना कोए असूले, असल वसल यार मिले ना नूर अलाहीआ। कवण कलयुग अन्तिम लहिणा देणा वसूले, लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। इक्को हुक्म मिले धुर माकूले, मुकम्मल इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे सतिगुर शब्द दुलारे, निरगुण निरवैर दयां समझाईआ। सवाधान हो सचखण्ड सच दवारे, दरगाह साची मुकामे हक लै अंगड़ाईआ। जल्वा नूर तक्क मेरा नूर उज्यारे, जोत जोत रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख भिखारे, दर बैठे सीस निवाईआ। त्रैगुण माया तक्क भण्डारे, रजो तमो सतो बेअन्त वरताईआ। पंज तत वेख अखाड़े, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। खेल वेख पैग़म्बर गुर अवतारे, की अवतरी रिहा जणाईआ। शास्त्र पुराण वेख वेद चारे, चारे खाणी चारे बाणी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सतिगुर शब्द मेरे बलवान, बलधारी

दयां जणाईआ। मेरा आदि दा वेख विधान, असल असल विच्चों प्रगटाईआ। संदेसा दस्स अगम्मा नाम, निधान इक जणाईआ। तैनूं पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर प्रधान, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। आपणा खेल वेख लै सतिजुग बलि बावन कर पहचान, बेपहचान अक्ख खुल्हाईआ। राह तक्क सीता राम, सईआ हो के वेख वखाईआ। पर्दा रहे ना कृष्णा काहन, घनईया लेखा रहे ना राईआ। पैग़म्बरां तक्क पैग़ाम, परा बसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर जणाईआ। इस्म आज़म दा वेख कलाम, कायनात खोज खुजाईआ। गुरुआं तक्क तकवे वाला नाम, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। क्यों कलयुग कूड़ी क्रिया होई शैतान, शरअ शरअ नाल करे लड़ाईआ। आत्म ब्रह्म मिले ना किसे ज्ञान, सोहँ रूप ना कोए समाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू मैं बाला तेरा नादान, बाली बुद्ध अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सतिगुर शब्द अन्तिम तक्क लै कलयुग दी कल, की कलकाती खेल खिलाईआ। जगत धाम रहे ना कोए अटल, सोभावन्त ना कोए वड्याईआ। घर थिर ना दिसे निहचल, निहकर्मी भेव ना कोए खुल्हाईआ। आत्म धार सके कोए ना रल, परमात्म विच समाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यारा दल, भय भाउ रिहा वखाईआ। माया ममता लाया सल्ल, मुसलसल नूराना नज़र किसे ना आईआ। चारों कुण्ट कपट छल, अछल छल दा भेव कोए ना पाईआ। फिरी दरोही जल थल, महीअल रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। पुरख अकाल कहे सतिगुर शब्द वेख लै कलयुग कर्म, कर्म कांड पर्दा रहे ना राईआ। आत्म ब्रह्म दिसे ना कोए धर्म, धर्मापत स्वामी नज़र किसे ना आईआ। झगड़ा प्या चम्म दृष्टी चर्म, चश्म दीद ना कोए रुशनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे हुन्दयां क्यों मेरे नाम दा प्या भरम, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। शास्त्रां दा जाणे कोए ना कर्म, निहकर्मी मेल ना कोए मिलाईआ। लेखा तक्क लै वरन बरन, ज़ात पात भेव रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग विच जीव जंत सड़न, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बेशक रसना जिह्वा बत्ती दन्द अक्खरां वाले नाम पढ़न, सिफ्तां नाल सिफ्त वड्याईआ। क्यों ना मेरी मंज़ल चढ़न, पाँधीआं पन्ध ना कोए चुकाईआ। चारों कुण्ट तक्क हँकारी गढ़्हन, हउँमे हंगता ना कोए मिटाईआ। मानस मानव मेरी लग्गे कोए ना सरन, सरनगति हथ्थ किसे ना आईआ। नेत्र खुल्ल्हे ना हरन फरन, निज नेत्र लोचन ना कोए रुशनाईआ। मैं सब दा मालक घाड़न घड़न, भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। सच दस्स क्यों ना मेरे भय विच डरन, भाओ नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच दा हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे परम पुरख अकाले, अकल कलधारी सीस निवाईआ।

मेरे सतिगुर दीन दयाले, दयानिध तेरी वड्याईआ। तेरे जुग जुग खेल निराले, निराकार तेरी बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरे नाम दी घालणा गए घाले, घायल हो के आपणा आप लेखे लाईआ। तेरे जुग जुग मार्ग दस्से सुखाले, नाम कल्मयां वंड वंडाईआ। दीन मज़्हब पालणा करे पाले, प्रितपालक तेरा हुक्म बेपरवाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ चर्च बणाए धर्मसाले, गुरदवारयां वंड वंडाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दाग़ धोवे कोए ना काले, कर्म कांड दा लेख ना कोए चुकाईआ। चारों कुण्ट त्रैगुण माया जंजाले, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। मेरा अन्त इक सवाले, सवाली हो के दयां सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर पेशीनगोईआं विच कलयुग अन्तिम तेरे कर के गए हवाले, शहादत शब्द वाली भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे वड देवी देवा, देवत सुर तेरा ध्यान लगाईआ। मैं आदि जुगादी चाकर तेरा सेवक हो के करां सेवा, जुग जुग भज्जां वाहो दाहीआ। तेरा नाम पदार्थ जीवां जंतां देवां मेवा, अनरस मात चखाईआ। सिफ्तां विच लगावां रसनां जिह्वा, बत्ती दन्द नाल वड्याईआ। तूं मालक अलख अभेवा, अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आशा इक रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल तेरा खेल अनोखा, अकल कलधारी की तेरी वड्याईआ। मैं चार जुग दा शास्त्र जाणां पोथा, पुस्तक तेरी सिफ्त सलाहीआ। तेरा मार्ग किसे हथ्थ ना आया सौखा, चारों कुण्ट मारन धाहींआ। फिरी दरोही विच चौदां लोका, चौदां तबक बिन नैणां नीर वहाईआ। आदि पुरख तेरा समझे ना कोए सलोका, सो पुरख निरँजण तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। कोटन कोटि जुग बीते बीतिआं समां बहुता, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा अन्तिम कलयुग आउण दा मौका, मुकम्मल दयां जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप डोले नईया नौका, नाम मुहाणा वञ्झ चप्पू सके ना कोए लगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्तष्करन विच भरे हौका, हाए उफ़ कर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। झट नारद प्रगट हो के आप, डण्डावत बन्दना कहि के सीस निवाईआ। ओह पुरख अकाल मेरे बाप, बिना जनणी तों तूं ही इक्को मेरी माईआ। निरगुण निरगुण तेरा साथ, सरगुण संग ना कोए बणाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी मेरी इक्को गाथ, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। आह लेखा तक्क लै अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा भविक्ख्त वाक, की पेशीनगोईआं विच गए दृढ़ाईआ। सब ने किहा कलयुग अन्तिम होणी अंधेरी रात, साचा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा पैणा दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच करे लड़ाईआ। माया राणी लावे घात, घाउ शाह सुल्तानां जगत लगाईआ।

सच धर्म दी मिले किसे ना दात, दानी दौलतमंद नज़र कोए ना आईआ। लेखा रहे ना किसे किताब, कुतबख़ाने रोवन मारन धाहीआ। नारद कहे मेरे परवरदिग़ार सांझे यार आह तक्क लै चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा हिसाब, जो लेखा बिना अंकड़यां गए लगाईआ। तैनूं निरगुण सरगुण धार गोबिन्द ने कीता याद, माछूवाड़े बिना रसना जिह्वा ढोला गाईआ। मेरे महबूबा तेरी सति सच हदूदा मेरे आलीज़ाह जनाब, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक वड्याईआ। नाले नानक दी आसा तक्क जेहड़ी बिना अक्खरां तों लेखा दस्से विच बग़दाद, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। नारद कहे मैं चार जुग दे शास्त्रां ग्रन्थां दा लैंदा रिहा स्वाद, तेरे नाम बाणी कलमे रस आपणा आप बणाईआ। मेरे प्रभू मेरे अन्दर कदे उपज्या नहीं वैराग, बिरहों चोट ना कोए लगाईआ। जगत वाला आया नहीं त्याग, त्रैगुण डेरा कोए ना ढाहीआ। मैनूं पता नहीं कवण हँस ते कवण काग, काग भसुंड किस दा राह तकाईआ। लख चुरासी दीन दुनी तेरा नूर तेरा चराग़, जोती जाते तेरी जोत नज़री आईआ। प्रभू सच दस्स नारद कहे क्यों गोबिन्द उडाया बाज, बाज चारों कुण्ट उडाईआ। क्यों पंजां उँगलां नाल तेरा लेखा लिख्या धरनी उत्ते पंज आब, पंचम पंचम पंच कर समझाईआ। तेरा खेल बाहर समाज, समग्री समझ किसे ना आईआ। मैं कुछ बेनन्ती करन लग्गा आज, निव निव तेरे लागा पाईंआ। मैनूं पंडत नूं देणी दात, ब्राह्मण ब्रह्म भिच्छया मंग मंगाईआ। आपणी बिन अक्खरां तों कढ्ढ ओह लुग़ात, जिस दा हरफ़ हरूफ़ बणत विच नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान हो के कर इमदाद, मदद देणी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब सच तेरी वड्याईआ। नारद कहे प्रभू मैं चार जुग दा तेरा भगत अजीब, अजब तेरी खेल खिलाईआ। ना मेरी किस्मत कोई नसीब, बदनसीब मैनूं कहि ना कोए सुणाईआ। मैं तेरी जुग जुग तक्कदा रिहा तरतीब, जो दीन दुनी विच तरह तरह कराईआ। मैनूं पता नहीं केहड़ा अवतार पैग़म्बर गुरु अमीर ते केहड़ा ग़रीब, कवण वस्त नाल आपणी झोली रिहा भराईआ। मैं निगाह मार के तक्कदा रिहा आपणी ला के नीझ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैनूं तेरे उत्ते आशा बड़ी उम्मीद, आशा दे मालक आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। किस बिध आपणे हुक्म दी कीती ताकीद, ताईद विच शरअ दिती दृढ़ाईआ। मैं, नारद कहे वेख के तीस बतीस हदीस कुरान मजीद, अलिफ़ ये तों परला अक्खर की समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दा रंग इक रंगाईआ। नारद कहे मेरे ख़ुदावंद करीम, कुदरत दे मालक दयां जणाईआ। दस्स केहड़ी तेरी चंगी तालीम, क्यों तुलबे अगतार पैग़म्बर गुर तेरा नाम जगत समझाईआ। क्यों जगत जहान कीती तक्सीम, मज़्हबां विच वंड वंडाईआ। की इहो तेरा मार्ग महीन, जेहड़ा जग नेत्र वेखण

कोए ना पाईआ। चार कुण्ट निगाह मार तेरी कायनात सृष्टी दीन विच दिसे ग़मगीन, ग़मख़ार ग़मी बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। ज़रा खेल तक्क नर मदीन, नर नरायण अन्तर निरन्तर वड़ के वेख वखाईआ। मैं सारी तेरी धरनी वेखी धरती तक्की धौल वेखी ज़मीन, ज़िमीं जमां दे मालक भज्जया वाहो दाहीआ। मैनूं सदी चौधवीं किहा ओह पंडता ब्राह्मणा मुहम्मद दा अमाम तक्क जो आदि दा कदीम, कुदरत दा कादर नज़री आईआ। मैं मख़ौल विच किहा, नारद कहे सदी चौधवीं नी तूं केहड़ी हुसीन, जोबन वन्तीए आपणा जोबन दे समझाईआ। नारद कहे सदी चौधवीं हैरान हो गई परेशान हो गई नाले हज़रत मुहम्मद किहा नाले किहा आमीन, आलमीन तेरी बेपरवाहीआ। जिस ने शरअ दी शरीअत असलीअत असल विच लैणी छीन, हक रहिण कोए ना पाईआ। वाहिद दा कलमा कायनात करे अधीन, चौदां तबक जिस नूं सीस निवाईआ। जिस ने लेखे लाउणी सब दी गोईपेशीन, पेशतर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे मेरे परमात्मा मैं बड़ा लायक, मेरी बोदी मेरी दए गवाहीआ। तैनूं हीरो कहां कि नायक, कि लख चुरासी जेहड़ा खेल रिहा खिलाईआ। मैनूं इयों जापदा तेरे नाम दा पै गया कहत, नाम दे भण्डारे ख़ाली दिसण थांउँ थाँईंआ। तेरी शरअ दी रही कोए ना रवाइत, रहमत हक ना कोए कमाईआ। मैं जिधर फिरया अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं ते हुन्दी बहिस, झगड़े विच लोकाईआ। मेरे साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना बेऐब ख़ुदा मुहम्मद तक्के राह ईसा रिहा नैण उठा, मूसा करे दुआ, तेरा लहिणा देणा लेखा मुहम्मद दी धार विच वलाइत, वली अल्ला सारे तैनूं सीस निवाईआ। हक महबूबा आपणे हुक्म दी करे ना कोए किफ़ायत, कुफ़ल काफ़ीए तों बाहर देणे खुल्हाईआ। मेरया जजमाना श्री भगवाना शरअ दी मेट दे शरायत, शरीअत असलीअत वाली आपणी दे समझाईआ। आपणे प्यार दी मुहंम दी बख्शिश कर अनाइत, रहमत सच कमाईआ। मैं पिछला लेखा जाणदा जेहड़ी कलयुग नूं कीती हदाइत, हुक्म अगम्म सुणाईआ। कलयुग किसे ना करीं रयाइत, जगत जिज्ञासू सन्त साधू बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दाते मंग मंगाईआ। झट कलयुग आया नट्ठा, आपणा पन्ध मुकाईआ। नारदा तूं क्यों मेरे नाम दा गाया टप्पा, मैं टापूआं तों परे भज्जा वाहो दाहीआ। मेरा पुरख अकाल नाल वाहिदा पक्का, गंढ गोबिन्द वाली पाईआ। जिस दा इक्को डंक वज्जणा फ़त्हा, फ़ातिहा सब दा दए पढ़ाईआ। प्रेम रहिण नहीं देणा रता, मुल्ला शेख़ मुसायक दयां भुलाईआ। ग्रन्थीआं समझ आउण नहीं देणा अक्खर पप्पा, जो पूरन पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। आह वेख लै मेरे कोल बिना अक्खरां तों पट्टा, जिस दे उत्ते पटने वाले दिती गवाहीआ। मेरा वक्त रहिणा नहीं छपा, छापा

मारां थांउँ थाँईंआ। मैं उठ उठ चारों कुण्ट तक्का, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मेरा मुहम्मद नाल वाहिदा सदी चौधवीं लेखा पूरा करना मदीना मक्का, काअब्यां हुजरयां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे कलयुगा ऐवें ना मार शेख़ी, सख़सीअत तक्क जगत लोकाईआ। कलयुग कहे मैं की दस्सां मेरे साहिब ने मैनूं कीता बदेशी, भारत खण्ड मेरी दुहाईआ। मेरा लहिणा तक्क लै ·षी केशी, गवर्धन धारी रिहा जणाईआ। मेरी ओस साहिब दे अग्गे गोबिन्द ने रखी पेशी, जो पेशतर इक्को नज़री आईआ। जिस दी हुक्म धार विशेषी, जगत विषयां तों बाहर समझाईआ। ओह मेहरवान नरेशी, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस खेल खिलाया वेस वटाया गोबिन्द दस दशमेशी, दहि दिशा फोल फुलाईआ। ओस दा रूप रंग किसे नज़र ना आए छेती, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे नारद तूं मेरा मित्र कि यार, नाता तन ना कोए बणाईआ। कलयुग कहे किस बिध मेरे नाल कीती विचार, विचरके दयां सुणाईआ। कलयुग कहे नारदा मैं वी आपणे समें दा मुख्त्यार, मुख्त्यारनामा पुरख अकाल मेरा मेरे हथ्थ फड़ाईआ। ज़रा मेरा खेल वेखीं मेरा कोई मुकाबला कर ना सके नाल तलवार, तरकश तीर कम्म किसे ना आईआ। मैं शहिनशाह दा दूल्हा ते हुक्म दा सवार, जगत जहान भज्जां वाहो दाहीआ। मैं साल बसाला दीन दुनी सारी कर देणी तैयार, त्रैगुण पंज ततां नाल लए अंगड़ाईआ। पर इक गल्ल याद रखीं रूसा चीना करने ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। आओ उठो वेखो लेखा ओस अमाम दा जिस नूं मुहम्मद ने किहा परवरदिग़ार, बेऐब नूर अलाहीआ। मूसा नूं देणा हुलार, हलूणे नाल देणा जगाईआ। ईसा नूं कहिणा नैण उग्घाड़, अक्ख अक्ख विच्चों बदलाईआ। गोबिन्द नूं कहिणा शब्द खण्डा तीर तुफंग बिना तुरंग तों वजे तेरा ताड़ ताड़, फेर ताड़ी ला के दो जहान वेखणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग कहे नारदा याद रखीं जदों मैं खेल रचाया ते रचावांगा विच हाढ़, हाढ़ सतारां मेरी दए गवाहीआ। मैं शाह सुल्तानां राज राजानां चबावांगा आपणी हेठां दाढ़, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मेरा जीअ करदा दीन दुनी नूं देवां उजाड़, उजड़यां घरां दा मालक इक्को कलयुग नज़री आईआ। फेर पंडता ब्राह्मणा नारदा तैनूं ख़ुशीआं नाल कूड़ दी खीर देवां खवाल, जिस विच सति सच दा रस नज़र कोए ना आईआ। पर इक गल्ल याद कर के दस्स तूं झटका खाएं कि हलाल, मैनूं मन्नें कि मन्नें प्रभू दयाल, जिस दे अग्गे करें सवाल, सवाली हो के झोली डाहीआ। कुछ लेखा वेख लै मुहम्मद दा जिस ने इशारा कीता वल दजाल, ज़दीद आपणा हुक्म वरताईआ। झट हाज़र हो गया काल, इशारे नाल रिहा सुणाईआ। ओह कलयुगा जे मैं ना आवां तेरी घालणा

किसे ना लेखे लग्गे घाल, कलयुग जीवां अन्त ना कोए कराईआ। ओह तक्क चित्रगुप्त राय धर्म तूं लेखा रिहा वखाल, अक्खर अक्खर बिन अक्खरां नाल मिलाईआ। जिस दा लेखा पूरा तक्कणा ते वेखणा अगले साल, हिसाब बिना किताब तों देणा लगाईआ। झट नैण उग्घाड़या महाकाल, बिना भुजां तों आपणी लए अंगड़ाईआ। मेरी झल्ल सके ना कोए झाल, आपणी झलक विच पलक विच द्वापर त्रेता ते सतिजुग पिछले दित्ते बदलाईआ। मेरा वी जीअ करदा हुण मैं मौका वेखा हाल, हालत तक्कां चाँईं चाँईंआ। जे निगाह मारां, की वेखां अवतार पैग़म्बर गुर सचखण्ड दवारे सारे इक्को करन सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणी सृष्टी अन्तिम आप संभाल, सम्बल दे मालक सम्बल आपणी खेल खिलाईआ। असीं सारे चाहुंदे दीन दुनी जगत जुगत दी बदल दे चाल, मार्ग रस्ता पन्थ आपणा आत्म परमात्म इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त सब दी करनहार प्रितपाल, प्रितपालक मालक ख़ालक दर तेरे आस रखाईआ।

१७ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड साऊथ लंडन ७ बरेबोरन गरोब पैकम प्यारे लाल दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाल दाता, दीन दयाल दयावान तेरी सरनाईआ। जन भगतां आपणे नाम दी बख्श अगम्मी दाता, सौग़ात धुर दी झोली पाईआ। जिन्हां चार जुग दीआं छडीआं जमातां, शरअ दीन दुनी तजाईआ। कलयुग मिटा दे अंधेरीआं रातां, भिन्नड़ी रैण आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां एथे ओथे बण पिता माता, दो जहान होणा आप सहाईआ। हरिजन दर तेरे रहे ना कोए निरासा, आसा सब दी पूर कराईआ। सच प्रीती चरण कँवल बख्श भरवासा, भाण्डा भरम भाउ भनाईआ। हर घट अन्दर तेरा वासा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। तूं आदि पुरख जोती जाता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सच दवार तेरे नाम दी पए रासा, काया मण्डल मण्डप देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ वेख आपणे भगत सुहेले गुरमुख लाल, लाल लालन रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम कर संभाल, संभल आपणी गोद टिकाईआ। जगत माया तोड़ जंजाल, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। मानस जन्म दी लेखे पा घाल, चुरासी फाँसी रहे ना राईआ। मेरी इक बेनन्ती इक सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा

रंग देणा चढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल तेरा नूर नुराना नूर अगम्मी चन्दन, चन्द सितार सारे सीस निवाईआ। तेरा खेल पुरी लोअ आकाश पाताल ब्रह्मण्डण, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राह तकाईआ। तेरा नूर ज़हूर ज़ेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज तेरी वंड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर तेरे मंगण, अवतार पैग़म्बर गुर बैठे झोलीआं डाहीआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना वाली दो जहानन, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। सति सच सच प्रीती दे दे आत्म परमात्म अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मेरे महबूबा जन भगतां टुटीआं आयों गंढण, गंढ धुर दा नाम रखाईआ। हरिजन आपणे रंग रंगाउणे जो बैठे विच लंडन, लैंड इंगलैंड देणी सुहाईआ। तूं आदि पुरख स्वामी आदि निरँजण, निरँजण तेरा नूर नज़री आईआ। मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमा दे चन्दन, दुरमति मैल मैल धुआईआ। ग़रीब निमाणे आत्म धार लगाउणे आपणे अंगण, अंगीकार आप अख्वाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बख्शंदन, बख्शणहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जन भगतां उपर कर मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच प्रेम दी दे निशानी, निशाना अणयाला नाम वाला लगाईआ। तूं आत्म ब्रह्म दा ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म पर्दा देणा उठाईआ। गुरमुखां लेखा मुका दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लेखा रिहा ना राईआ। धुर दी मंज़ल दस्स नुरानी, आत्म परमात्म मेला होवे सहिज सुभाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी घट जाण जाणी, जानणहार तेरी वड्याईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती दे पाणी, कँवल नाभी नाभी कँवल आप उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जन भगतां सेवा लेखे लाउणी, सेवक सेवा विच समाईआ। सब दी मनसा पूरी करनी मन भाउणी, जो भावना तेरे अग्गे रखाईआ। कलयुग अन्त जो घड़ी ईसा दे घड़याल वाली अन्तिम आउणी, कलाक आपणा रूप बदलाईआ। दीन दुनी तेरी खेल वरतणी अणहोणी, समझ सके कोए ना राईआ। तेरा हुक्म संदेसा फिरना पवण पौणी, पाणी जल थल अस्गाह नैण रहे उठाईआ। बिन तेरी किरपा तेरी सार किसे ना पाउणी, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे साहिब कन्त भगवन्त सब दी करनी करते तेरे कोलों बख्शाउणी, पतित पुनीत देणे कराईआ। हरिसंगत हरिजन हरिभगत आपणे रंग रंगाउणी, रंग मजीठ देणा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम सितार बिन सुर ताल वजाउणी, अनाद नादी धुन करनी शनवाईआ।