१९ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड बलवीदरी कैंट २९ रिपली रोड दर्शन सिँघ दे गृह
हज़रत ईसा कहे मेरी सोहे लैंड, मारक मारक पिछला वेख वखाईआ। मेरा सजदा ख़ाली हैंड, हैंडज़ अप कर के सीस निवाईआ। जो हुक्म संदसा मेरे परवरदिग़ार कीता सेंड, धुर फुरमाणा इक जणाईआ। ओह सुणया योरप विच इंगलैंड, इंगलिस्तान अक्ख खुल्हाईआ। मेरे महबूबा तेरी सदी बीसवीं दिसे ऐंड, इंडैकस सदी सदीवी वेख वखाईआ। तेरे प्यार दे शादिआने विच मेरी आसा दा वज्जे बैंड, तराने ख़ुशीआं वाले गाईआ। मूसा नाल होणा जुआइंड, नाता हुक्म वाला बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। हज़रत ईसा कहे प्रभू मेरी अन्त टाप दी टिप, बिन नैणां वेख वखाईआ। भेव खोल्ह ना सके मेरा लिप, लिपस कहिण किछ ना पाईआ। आपणी करनी धार वेख हिप, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरे हुक्म नाल मैं तेरे चरणां बैठा सिट, सटैंड नज़र कोए ना आईआ। तूं लेखा दस्स इट, इटस की आपणी कार कमाईआ। मैं तेरी मुहब्बत विच होया विट, मेहरवान की तेरी बेपरवाहीआ। तेरे अग्गे मेरी नहीं कोई रिट, रिटन आसा ना कोए रखाईआ। इक्को अक्खर कलमे दी चिट, जो वाईट हाईट अगम्म उत्ते जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। हज़रत कहे मेरे महबूब तेरा हुक्म कवाईट, कुइक लैणा मनाईआ। तेरे शब्द वाली फ़ाईट, फिट आपे लैणा कराईआ। मेरी शरअ दी तक्कणी नाईट, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। मेहरवान साची दिशा तक्कणी साईड, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं ना जाणां तेरा लेखा नैरो कि वाईड, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। दो जहानां तुध बिन दिसे कोई ना गाईड, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। अन्त मार्ग वेख रैड, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तेरी दुनिया तेरे हुक्म विच डाईड होवे कि डैड, वर्ल्ड लेखा दे समझाईआ। मैनूं इयों दिसदा धरनी ख़ाक सब दा बणे बैड, मकबरे राह तकाईआ। तेरे हुक्म दा पर्दा उत्ते आवे लैड, लिड आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। ईसा कहे मेरे मालक तेरा अगम्मी सोल, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैनूं इशारा दिता मेरे अन्दर मन्दिर वाले होल, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मैनूं नज़र आया तेरे सति सच दा पोल, परम पुरख की तेरी बेपरवाहीआ। तेरा लहिणा देणा लेखा राऊंड, रोल कि गोल पर्दा परदयां विच्चों देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। झट मूसा कहे मेरे आज़ेवज़ू जा ज़ाज़सी ईसतोमनुद शमा शेमज़ू निवजे ख़ुदा ओह तक्क मुहम्मदे रज़ा ज़वही ज़मू नूरे अलाह माकशते खविद नाज़िसते यहू दोआए सवग कमिलज़ो चानिसते
अवद गोशे ख़मू नीज़े अवां नूरे अमा तख़ले ज़वां हज़रते नाउ ज़ोओफे बवा ज़ूज़े ख़ुदा मूसे रज़ा मुहम्मदे अज़ा काविनज़े कुना अलाहे पनाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। ईसा कहे मेरे परवरदिग़ार, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। ख़ादम तक्क ख़िदमतगार, सेवक सेव कमाईआ। दस्त बदस्त मंगां मंग दवार, दर ठांडे आस रखाईआ। जो तख्ते सलीव दिता नज़ार, नज़रीआ नज़र विच्चों बदलाईआ। सो पर्दा दे उतार, पर्दानशीं आपणा भेव खुल्हाईआ। तेरा नूर होवे उज्यार, ओहला नज़र कोए ना आईआ। तूं शहिनशाह शाह सच्ची सरकार, पातशाह बेपरवाहीआ। सब किछ तेरे अख्त्यार, मुख़तारनामे साडे तेरी किरपा नज़री आईआ। सदी बीसवीं बीसे जगदीशे आपणा हुक्म विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। परवरदिग़ार कहे सुण हज़रत ईसा इस्म आज़म इक जणाईआ। बेशक तेरा नहीं जिस्म, तन वजूद ना कोए रखाईआ। मेरे हुक्म दा तेरा धरती उत्ते चलया मिशन, संदेसा दिता थांउँ थाँईंआ। मैनूं कुशा दीप सारे दिसण, ओहले रहिण कोए ना पाईआ। मैं सब दा लेखा जुग जुग आपणा आवां लिखण, धुर फ़रमाना शब्द प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम आवां जित्तण, जगत जहान वेखां छाहीआ। बेशक तुहानूं आपणा भेव नहीं समझाया रिटन, धुर संदेसे नाल दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। हज़रत ईसा कहे प्रभू मेरा वेख लै हुक्म वाला कलाक, जिस दी कला नज़र किसे ना आईआ। इक्को मेरी तेरे नाल टाक, दूजा शब्द ना कोए सुणाईआ। मैं तेरे हुक्म विच कीता वाक, चलया चाँईं चाँईंआ। तूं जगत जहान दी आशा वेखें राक, चटाक सके ना कोए तुड़ाईआ। पता नहीं किस बिध अन्दर लाया लाक, तेरे नाम दी कीअ खोल्ह सके ना राईआ। जगत वासना तेरे प्रेम नालों हाट, हैट वाले सारे रोवण मारन धाहींआ। मैं निक्का जेहा हिस्सा तेरा पारट, नन्हा बच्चा जगत जहान नज़री आईआ। तेरा खेल अवल्ला साहिब स्वामी आरट, आरटिसट तेरा भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। ईसा कहे मेरे मालक तेरी पावर विल, वैलकम कहि के सीस निवाईआ। तैनूं विच सी तक्कां कि तक्कां उत्ते हिल, माऊंट उत्ते वेख वखाईआ। तेरा नज़ारा दिसे केहड़ी बिल, भेव अभेदा देणा चुकाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे मुरीद सारे होए इल, तन्दरुस्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। हज़रत कहे मेरे प्रभू मेरा वेखला लैंड होम, होम नज़र किसे ना आईआ। मेरा लहिणा देणा पिछला विच रोम, रोम रोम मेरा दए दुहाईआ। फेर
नाता तक्क लै दोम, की मूसा गंढ पवाईआ। की लहिणा देणा हज़रत मुहम्मद सोम, सोहणयां अक्ख दे खुल्हाईआ। की इशारा दिता सन मून, चन्द चांदनी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। ईसा कहे मैं तेरा खेल तक्कया बिन नैणां वार अस्सी, असल दयां जणाईआ। एह ख़बर मैं किसे नहीं सी दस्सी, अञ्जील ज़ुनहा ना कोए चतुराईआ। जिस वेले मेरे गल्ल विच पाई रस्सी, सलीव फाँसी सत्तां रंगां वाली लटकाईआ। मेरी ख़ाहिश तेरे दर ते नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरी आशा खिड़ खिड़ा हस्सी, हस्ती तक्क अगम्म अथाहीआ। मेरे महबूबा कुछ मेरे नाल कर पक्की, वायदा आपणा लै बणाईआ। ओस वेले बख्शिश दी मैनूं मिली रती, रत्नां दे मालक दयां जणाईआ। नाल संदेसा दिता नानक धार ने राग गाउणे छत्ती, छतीसा आपणा खेल खिलाईआ। जिस ने गोबिन्द दी धार पढ़नी पट्टी, पाटल आपणा पर्दा लाहीआ। अन्तिम उसे दा नूर जोत जगे लट लटी, लाईट इक्को नज़री आईआ। ओह तेरा धरनी वाला देश वेखे तेरी आशा नाल फिरे नट्ठी, सगला संग बणाईआ। समुंद सागरां फिरे टप्पी, टापूआं चरणां हेठ दबाईआ। ईसा उस वेले तूं मेरा मैं तेरा इक्को कलमा जपीं, बिन रसना जिह्वा हिलाईआ। पर तूं याद रखीं तेरी कौम की हैपी होवे कि हिप्पी, होप की समझाईआ। नाले इशारा दिता तेरे महबूब ने फिर बदल देणी लिपी, लैंगवेज टंग इक दए जणाईआ। नाल वखाया सस्से ते होड़ा ते हाहे ते टिप्पी, टीका टिप्पणी दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म धार परवरदिग़ार दी होणी सिक्खी, पुरख अकाल धुर दा राम इक्को रंग रंगाईआ। ओसे वेले झट जलाद ने थल्लयों रस्सी खिच्ची, ज़ोर नाल हिलाईआ। झट साढे तिन्न उँगलां लम्मी हो गई गिची, आपणा बल रिहा ना राईआ। ओस वेले ख़ुदा ने ख़ुद ख़बर दिती निक्की, बिना स्वासां तों दिती जणाईआ। ईसा तेरी इक नौ सत्त दो धार दी मेरे शहिनशाही अट्ठ सम्मत दी मिती, मित्रा तेरा रंग रंगाईआ। जिस नूं समझे कोए ना मुनी ·षी, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हज़रत ईसा छड्डया तन वजूद, नाता कूड़ तजाईआ। मिल के हक महबूब, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तक्क के उच्च अरूज, बैठा सोभा पाईआ। तेरी मंज़ल हक मकसूद, नूर नुराने नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। हज़रत ईसा मिल के दरगाह हक, हक दिता सुणाईआ। परवरदिग़ार धरनी उत्ते तक्क, आपणी दया कमाईआ। मेरा कलाक करे टक टक, टिकटिकी तेरे वल लगाईआ। मैं संदेसा दे के आया सच, सुणाया थांउँ थाँईंआ। अन्तिम आवे मेरा मालक समरथ, दाता धुरदरगाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी चले रथ, रथ रथवाही आपणा हुक्म वरताईआ।
ओह वेला बड़ा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। मेरे प्यारयो आपणी आशा विच जाणां नट्ठ, सगला संग ना कोए बणाईआ। नाले ज़िमीं असमान वल तक्कया वार अठ, अट्ठां ततां खोज खुजाईआ। झट जोती नूर नज़र आया लट लट, नूर नुराना डगमगाईआ। धुर आवाज़ आई बिना शरीर तों लाई सट्ट, सवाधान दिता कराईआ। ओह वेख आपणा अन्तिम लेखा जिस वेले लगणा फट्ट, घाउ डूँग्घा वेख वखाईआ। तेरा परवरदिग़ार सांझा यार कलाकार होणा ते रूप होवे जट्ट, सम्बल आपणा खेल खिलाईआ। जिस ने उलटी गेड़नी लट्ठ, चार कुण्ट दए भवाईआ। लेखा जाणे वजूद काया माटी हट्ट, लख चुरासी फोल फुलाईआ। ओह तेरे ज़रूर ज़रूर घाट पुज्जे किनारे तट, थल अस्गाहां वेख वखाईआ। तूं ओह सच दस्स कि तूं हाऊस होम रहिणा कि रहिणा विच हट्ट, कवण दवारा सोभा पाईआ। हज़रत ईसा किहा मेरे महबूबा मैनूं इयों दिसदा जिवें सब कुछ जाणां ढट्ठ, बिन माटी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। मेरा कोई नहीं सवालीआ फ़िकरा वट्ट, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल किहा ईसा खेल वेख अज़ीम, की आज़म रिहा कराईआ। जिस ने दीन दुनी बदल देणी तालीम, करे हक पढ़ाईआ। उस दे उत्ते सब नूं करना पैणा यकीन, जो यके बाद दीगरे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं खेल खिलाईआ। उस नूं सब ने कहिणा आमीन, आमद विच सारे राह तकाईआ। ओहदा लहिणा देणा लेखा नर मदीन, पंजां ततां फोल फुलाईआ। मालक ख़ालक होवे रहीम, रहमत आपणी इक कमाईआ। ओहदा झगड़ा नहीं नाल किसे दीन, दुनी वेखे थांउँ थाँईंआ। लेखे लाए सब दी गोईपेशीन, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार जोत आलमीन, आलम दा मालक इक अख्वाईआ।
२० अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ इंगलैंड कैंटरबरी दे कैथीडरल विखे
मिसटर ऐन वाईट टामसन डीअन कैंटरबरी कैथीडरल दे नवित
गाॅड सी इंन चर्च, चारों कुण्ट नूर नुराना नज़री आईआ। जो मालक वाली अर्श, फ़र्श खेले खेल बेपरवाहीआ। जिस नूं मसीह किहा असचरज, अचरज आपणी कार भुगताईआ। उस दा आदि दा आदि इक आदर्श, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वरताईआ। चर्च कहे नूर नुराना अगम्मा एक, वाहिद गाॅड नज़री आईआ। जिस दी हज़रत ईसा रखी टेक, मसीह मसल्यां विच जणाईआ। सो निरगुण धार रिहा वेख, वेखणहारा
बेपरवाहीआ। जगत जहान दीन दुनी वाला सृष्टी दा जाणे लेख, भविख आपणे विच्चों प्रगटाईआ। ओह आया उस दी आशा वाले देस, जिस नूं इंगलैंड लंडन कहे लोकाईआ। जिस दे हुक्म विच सारे होणे पेश, पेशतर पेशीनगोईआं सब दीआं लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। चर्च कहे अज्ज दा दिवस दिहाढ़ा डे, डेट जगत मिले वड्याईआ। परवरदिग़ार सांझा यार जिस दा आदि दा आदि जुगादि दा जुगादि जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल नेंह, निहकलंक आपणी कल वरताईआ। जिस ने नव सत्त मनुष मनुक्ख वेखणी देह, तन वजूद तन शरीरां फोल फुलाईआ। ओह मेहरवान बरसणहारा अमृत मेंह, बूँद अगम्मी इक बरसाईआ। जिस दे हुक्म विच सारी सृष्टी होणी लैअ, लै कर के आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी एकँकारा एको हो के, एक एक इक्को नज़री आईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत अट्ठ फ़रांस पैरस २ रिऊ सिसली पोरट डी कैलिशी १७ ई पैरस ७५
सैलीन डी पैरी जोन डरन दे गृह
देवण को एका दाता, देवणहार अख्वाईआ। आत्मा दा पिता माता, साची गोद सुहाईआ। मेट रैण अंधेरी राता, साचा नूर करे रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे साथा, सगला संग बणाईआ। काया मन्दिर मारे झाता, परदां परदयां विच्चों उठाईआ। निरगुण नूर करे प्रकाशा, जोती जोत डगमगाईआ। एथे ओथे पुच्छे वाता, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। भारत पैरिस इक्को नाता, धुर दी आपणी गंढ पवाईआ। लेखा जाणे अलखणा अलाखा, अलख अगोचर आपणा रंग रंगाईआ। साचा रंग रंगाए बणाए धुर दी ज़ाता, भेव अभेद रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। देवणहार दयानिध स्वामी, साहिब इक अख्वाईआ। जेहड़ा आदि दा अन्तरयामी, भगवन्त बेपरवाहीआ। जो लेखा जाणे दो जहानी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस दी मसीह नाल कहाणी, यसूह हाज़र हो के दए गवाहीआ। जिस दे कोल इस दे पाणी दी निशानी, जो प्यासे दिता पिलाईआ। ओस मालक लेखा लिख्या बिना कलम कानी, इशारे नाल जणाईआ। जिस वेले मेरा पिता आया असमानी, इस्म आज़म इक अख्वाईआ। ओह तेरा लेखा जाणे जिस्म जिस्मानी, ज़मीर अन्तर वेख वखाईआ। प्रेम प्यार भगती देवे रुहानी, रूह बुत वज्जदी रहे वधाईआ। अन्त संदेशा फेर मसीह दिता
जिस वेले देण लग्गा आपणी कुरबानी, ख़ुशी ख़ुशी नाल जणाईआ। मेरे महबूब मेरे ख़ुदा मेरे गाॅड तूं मेरी बेनन्ती मानीं, मनसा तेरे नाल मिलाईआ। धुर आवाज़ आई बेशक कायनात होवे फ़ानी, फ़नाह फ़िला दिसे लोकाईआ। तेरा लेखा ज़रूर देवां एह मेरी शब्द दी कहाणी, लिखण दी लोड़ ना कोए रखाईआ। नाले इशारा कीता दिशा दस्सी जिस नूं समझे ना कोए विद्वानी, भेव भेव ना कोए खुल्हाईआ। उस वेले पैरी विच्चों इक दाऊद तक्कदा सी नेत्र निधानी, आशा दूर दुराडी रखाईआ। मसीह दी आवाज़ सुणी कानी, बिना कन्नां वज्जी वधाईआ। उस झट सजदा कीता जे किरपा कीती कीती मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। तेरा बाप मेरा पाक करे अस्थानी, पैरी पैरिस चरण टिकाईआ। यसूह किहा ओह मालक जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। जिस प्रेम विच इक घुट पिलाया पाणी, ओसे दी धार विच घुट्ट आपणे गले लगाईआ। तिस दा लेखा जिस दी अमानत अमानी, ईमान नाल आपणी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नूर नुराना शहिनशाह असमानी, इस्म विच जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ।
८ कत्तक शहिनशाही सम्मत अट्ठ कवैत शहर करतार सिँघ दे गृह
भगती कहे मैं उस प्रभू दी दासी, जो दासन दासा दया कमाईआ। जिस दा खेल मण्डल रासी, ब्रह्मण्डां खण्डां सोभा पाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश रिहा सर्ब ठाईंआ। सो मेरी जुग जुग पूरी करे आसी, तृष्ना दए बुझाईआ। सच वस्त दी देवे रासी, रहमत आप कमाईआ। निरगुण धार जोड़ के नाती, नाता लए बंधाईआ। सदा पुच्छे वाती, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। मैं जदों रही ते रही इक इकांती, बहु संग ना कोए बणाईआ। मेरा लेखा नहीं अंधेरा राती, सूर्या चन्द ना कोए वड्याईआ। मेरे कोल उस प्रभू दी इक्को अगम्मी पाती, जो बिन अक्खरां दिती फड़ाईआ। आह वेख जिन्हां दे अन्दर मेरा नाम कलमा सफाती, सिफ्ती ढोले मेरे प्यार दे सारे गाईआ। उन्हां दी ज़िंदगी मेरे लेखे लग्गे हयाती, जीवण अवर ना कोए रखाईआ। मंज़ल बामंज़ल मेरा मेल होवे इत्फिाकी, इत्फिाकीआ आपणा रंग रंगाईआ। तेरे प्यार विच भगतीए तेरी धार विच उन्हां दी ख़त्म होवे गुस्ताख़ी, जगत विकार रहिण ना पाईआ। तन वजूद अन्तर निरन्तर दुरमति मैल जाए काटी, विकार हँकार नज़र कोए ना आईआ। सच मंज़ल चढ़ाउणी घाटी, नव दवारे पन्ध मुकाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन सुणाउणी गाथी, त्रैकुटी रंग रंगाईआ। अमृत रस निजर बूँद देणी स्वांती, नाभी कँवल कँवल उलटाईआ। शब्द धुन नाद
सुणाउणी अनादी, अनहद्द राग जणाईआ। सुरत शब्द होवे विस्मादी, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। सतिजुग सति जोत होवे प्रकाशी, नूर ज़हूर इक चमकाईआ। पन्ध मुकाउणा पृथ्मी आकासी, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। भगती निउँ के टेक्या माथी, बिन मस्तक सीस निवाईआ। तूं साहिब मेरा अबिनाशी, हरि करता वड वड्याईआ। तूं मालक सब दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं देवें आपणी दाती, दाते दानी दया कमाईआ। उस दा मनुआ मन रहे ना आकी, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। बजर किवाड़ा खुल्ल्हे ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तेरा नाम भण्डारा भगतां अन्दर सच दी हाटी, वणजारा शब्द गुरु अख्वाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत ललाटी, लालन इक्को सोभा पाईआ। मेरी अट्ठे पहर निमस्कार तेरी सदा सदा प्रभाती, सँध्या सरघी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। भगती कहे मैं तेरी चाकर, जुग जुग सेव कमाईआ। तेरा सच संदेशा नाम पात्र, पत्रका अक्खर देण गवाहीआ। तेरे प्यार दा नाम अगम्मा मात्र, जिस दी मात्रा समझ कोए ना पाईआ। हरि भगत सुहेले तेरे यातर, यातरू धुर दे नज़री आईआ। मैं उन्हां दी सेवा करां सिर्फ़ साहिब तेरी ख़ातर, ख़तरा विभचार हँकार नेड़ कोए ना आईआ। तूं मेहरवान महबूब भेव खोल्हणहारा बातन, बेनज़ीर भेव उठाईआ। तेरा लेखा नहीं दिवस रातन, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। भगती भगती मैनूं रसना नाल सारे आखण, भगती कहे भगवान, तेरे विच ना कोए समाईआ। मैं संदेशा देवां लोकमातन, धरनी धरत धवल उत्ते जणाईआ। जन भगतो तुहाडे पिच्छे जुग जुग प्रभ लोकमात मारे वाटण, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं ओस दे कन्ढ्ढे खड़ी घाटन, तट्टां आसण लाईआ। जो वसया काया माटी माटन, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। ओह महबूब मालक इक अबिनाशन, करता पुरख अगम्म अथाहीआ। जो रखया करे उदर दस दस मासन, होए आप सहाईआ। तिस दा लहिणा पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। भगती कहे ओसे साहिब अग्गे अट्ठे पहर बिना हथ्थां तों जोड़े हाथन, निम्रता विच निरन्तर अन्तर सीस निवाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म गाओ गाथन, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। भगती कहे मैं उन्हां भगतां दी सदा साथण, सगला संग बणाईआ। जेहड़े शरीरों सुत्ते ते अन्दरों जागण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। उहनां दी आत्मा वड वड भागन, मनसा मन दे विच समाईआ। दिवस रैण अनबोलत दा अन्दर होवे वैरागण, वैरी अन्दरों भज्जण वाहो दाहीआ। माया ममता डस्से ना नागण, कूड़ कुड़यार ना कोए रखाईआ। निरगुण नूर जोत जगे अगम्मी चांदन, चन्द सितार जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। भगती कहे सतिगुर शब्द करो मिलाप, मिलणी
हरि जगदीश कराईआ। अजपा गाउ अगम्मा जाप, रसना जिह्वा बुल्ल्ह ना कोए हिलाईआ। सतिगुर अन्दर तक्को साख्यात, बाहर वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत पीओ आबे हयात, हयाती हयाती विच्चों बदलाईआ। धुन आत्मक सुणो अगम्मा राग, अनादी धुन शनवाईआ। सोई सुरत जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। आत्म परमात्म मेला मिले कन्त सुहाग, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। घर दीपक जोत होए प्रकाश, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। भगती कहे मैं सच रही आख, आख़र दयां जणाईआ। इक्को पुरख अकाल ते रखो विश्वास, विशा अवर ना कोए जणाईआ। जो आत्मा दा माई बाप, नूर जोत जोत विच्चों प्रगटाईआ। सो मेहरवान मेट के तीनों ताप, त्रैगुण अतीता आपणे रंग रंगाईआ। तन वजूद रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत आप बणाईआ। अमृत दे के बूँद स्वांत, अग्नी तत बुझाईआ। सुहेला हो के पुच्छे वात, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। आपणे शरीर अन्दर भगती कहे जन भगतो होणा इकांत, जगत नेत्र वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच दया कमाईआ। भगती कहे जन भगतो सतिगुर शब्द कमावो, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सतिगुर इष्ट दृष्ट समावो, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। धूढ़ी मजन चरण नहावो, दुरमति मैल धुआईआ। गुरमुख हँस बणो कांवो, काग हँस रूप बदलाईआ। सतिगुर विटहो बलि बलि जावो, जग जीवण ना कोए चतुराईआ। भगती कहे मेरा साहिब स्वामी हिरदे इक वसावो, विसर कदे ना जाईआ। ओस दे चरण कँवल बिगसावो, जो बिछरत लए मिलाईआ। धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमावो, टिक्के नाम लगाईआ। तिस साहिब दे बलि बलि जावो, जो जानणहार बेपरवाहीआ। भगती कहे इक्को पुरख अकाल दा नाम ध्यावो, जो सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म आप हो जावो, आत्म नूर जोत रुशनाईआ। मेरा लहिणा देणा आपणे नाल रखावो, दूसर संग ना कोए बणाईआ। तुसीं सच दी धार अन्त सच विच मिल जावो, चुरासी वंड रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच किरपा आप कराईआ। भगती कहे जन भगतो तुहाडा इक्को ठाकर स्वामी, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। ओसे दी सिफ्त सलाह बाणी, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। ओसे दी सिफ्त सलाह कहाणी, कथनी कथ कथ दृढ़ाईआ। भगती कहे बिना ओस तों करे ना कोए मेहरवानी, मेहरवान ना कोए अख्वाईआ। जिस दी आत्मा पंजां ततां विच जोत निशानी, नूर नुराना नज़री आईआ। ओह प्रभू निरगुण धार नहीं बेगानी, बेग़मपुर बैठा डेरा लाईआ। तुसीं झगड़ा छडो जिस्म जिस्मानी, ज़मीर अन्दरों लओ बदलाईआ। सतिगुर प्यार विच सदा मंज़ल उच्च मिलदी रुहानी, रोम रोम साढे तिन्न करोड़ वज्जदी रहे वधाईआ। पन्ध
मार्ग होए आसानी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। भगती कहे जन भगतो मेरी सब दे नाल जुग जुग सदा इक्को जेही तरल जवानी, बुढेपे विच कदे ना आईआ। मैं संदेशा देवां चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सच सुणाईआ। सुण लओ सारे जीव प्राणी, स्वास स्वासां नाल दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी दाता दानी, देवणहार अख्वाईआ। जिस उत्ते किरपा करे उस नूं मेले आप शाह सुल्तानी, भगती कहे मैं बाल अंझाणी, उस दे निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खेले दो जहानी, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना एकँकार एका एक एक एक अख्वाईआ।
१० कतक शहिनशाही सम्मत अट्ठ कवैत शहर गुरदवारा नीगरा सालमीआ विखे
शब्द अगम्मी अनादी धुन, छत्ती राग जिस नूं रहे गाईआ। जिस दा भेव जाणे कोए ना रिख मुन, मुनीश्र जुगीशर बैठे सारे ध्यान लगाईआ। ओस दा लेखा जाणे इक्को पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यारा जो मालक कुंन, कुल मालक नूर अलाहीआ। ओस नूं गा सके नाल ना कोए बुल्ल्ह, सरवण सुण के सके ना कोए समझाईआ। ओस दी सिफ्त सलाह वड्याई सदा अनमुल्ल, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धुन आपणे विच्चों आप प्रगटाईआ। शब्दी धुन अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी आप बणाईआ। ना कोई लेखा लिख के अन्त कहि सके विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव जिस नूं सीस निवाईआ। जिस सुन्न दे धुन दे तेई अवतार कुल मालक दा कलमा हक दा हकीकत सुणया हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद आपणी अलाही विच गुफ़तार, गुफ़त शनीद दोवें दर्शन पाईआ। ओसे शब्द दी धार विच प्यार विच नानक ने वजाई सितार, सतिगुर नानक तूंही तूंही तूंही राग अल्हाईआ। ओसे दी धुन विच सतिगुर गोबिन्द गोबिन्द सिँघ ने शब्द दा खण्डा ब्रह्मण्डां तों परे दिता वखाल, ख़ालके ख़लक तेरी धुन धुर दे मालक बेपरवाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप सुणाईआ। धुर दे धुन दी आवाज़ अगम्मी, सरवण सुणन कोए ना पाईआ। किसे तन वजूद विच्चों कदे नहीं जम्मी, जन्म देण वाली कोए ना माईआ। ओह फिरदी नहीं दीन दुनिया दे हद्द बन्नीं, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भज्जे ना वाहो दहीआ। ओह कोई खेल नहीं सितारयां वाली चन्न चन्नी, सूर्या मण्डल वंड वंडाईआ। ओह कोई नेत्र हीण
नहीं अन्न्ही, जगत जिज्ञासुआं आपणा भेव चुकाईआ। ओह बेपरवाह दी धार जिस नूं वजाए आप निरँकार, निरगुण निरवैर आपणा भेव आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी धुन धुन अनाद शब्द अनाहद्द नादी विच्चों परे तों परे पार सुणाईआ। शब्दी धुन परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर, बाहर तों बाहर बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा कोई ना समझे गुप्त ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर इक्को पुरख अकाला दीन दयाला आपणे विच समाईआ। जिस दा इक्को नाद इक्को वाहिदा वाहिद, ज़ाहर ज़ाहर ज़हूर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धुन इक वखाईआ। साची धुन अनादी नाद, अनहद्द नाद नाद वड्याईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी आपणी वंड वंडाईआ। जिस दी अवाज़ विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान सुण के सारे बिस्मिल हो के सीस निवाईआ। ओस दा रूप अनूप समझ सके ना कोई सन्त साध, पंज तत काया विच भेव कोए ना पाईआ। जिस दे अन्दर पुरख अकाल दीन दयाल दिती ओह आवाज़, ओह धुन सुन सुन्न मुन धुन रंग आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। साची धुन दा अगम्मा राज़, राज़क रिज़क रहीम आप जणांयदा। जिस दा दो जहानां राज, शाह पातशाह शहिनशाह बेपरवाह सचखण्ड निवासी परवरदिग़ार सांझा यार दरगाह साची सोभा पांयदा। जिस दे हथ्थ आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लख चुरासी जीव जंत सब दी वाग, जो वागां वाला वाग आपणे हथ्थ भवांयदा। जिस नूं कहिंदे शाह पातशाह महाराज, मेहरवान महबूब आपणी कल वरतांयदा। ओस दी सिफ्त ओस दी सलाह ओसे दा हुक्म ओसे दा राह ओसे दी आवाज़ ओसे दी धुन ओह सुनणहारा बेपरवाह, बेपरवाही विच आपणी आवाज़ लगाईआ। जिस आवाज़ नूं सुण के अवतार पैग़म्बर गुरुआं किहा वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तूं ही राम तूं ही कृष्ण तूं ही अल्ला हक ख़ुदा, गाॅड तूंही नज़री आईआ। तूं ही नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना एकँकारा निरगुण सरगुण नानक गया गा, गोबिन्द ओसे दा ढोला गाईआ। जिस वेले ओह अगम्मी धुन माछूवाड़े गई आ, गोबिन्द दे अन्दर संदेशा दिता चाँईं चाँईंआ। सूरबीर नौजवाने ओह वेख कलयुग भज्जा फिरे वाहो दाह, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण आपणा पन्ध मुकाईआ। निगाह मार थल अस्गाह, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोज खुजाईआ। गोबिन्द ने हस्स के किहा मेरे शहिनशाह, मैं तेरा इक्को दूल्हा सूरबीर जो तेरे नाम दा खण्डा खड़ग दए खड़का, दो जहान इक्को हुक्म वरताईआ। झट पुरख अकाल ने आपणी धुन फेर दिती सुणा, जिस धुन नूं जगत सुणन कोए ना पाईआ। गोबिन्द ओह वेख अंध अंधेरा
गया छा, सूर्या चन्द साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धुन आप उपजाईआ। गोबिन्द कहे तेरी धुन मेरे अन्दर लाई सिक, मैं सच विच समाईआ। मेरे अन्दर बिना लेखयां तों लेखे दित्ते लिख, कलम शाही दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी धुन दी मिली अगम्मी भिख, जिस भिच्छया नूं वंडण वाला होर जगत ना कोए वरताईआ। मैनूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा नूर ज़हूर सदा रहे दिस, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। तूं पुरख अकाला एकँकारा परवरदिग़ारा सांझा यार इक, मैं तेरा सुत दुलारा नौजवाना इक्को नज़री आईआ। मैं चाहुंदा तेरी इक धुन विच मैनूं ऐं लगदा हित, हितकारी हो के अन्तर वेख वखाईआ। मैं गुरसिक्खां दे अन्तर रहांगा नित, नवित आपणा फेरा पाईआ। आत्म सेजा रव्हांगा लिट, मेरा हर सिख दे अन्दर प्यार दा बिन बाजू तों सिंघासण इक सुहाईआ। मेरा झगड़ा नहीं पत्थर इट्ट, पाहन वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वसणा घर निज, साढे तिन्न हथ्थ मेरे गृह वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरी धुन दी सदा वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द मेरी धुन अगम्म अपार, अपरम्पर हो के दयां सुणाईआ। जिस दा राह तक्कदे रहे तेई अवतार, रामा कृष्णा निव निव लागे पाईआ। मूसा सुण के थोड़्ही जेही डिग्गा मूँह दे भार, बल आपणा आप गंवाईआ। हज़रत ईसा फाँसी गल विच गया डार, मेरी धुन नाल धुन धुन विच समाईआ। मुहम्मद छड गया चार यार, नाता जगत नालों मिटाईआ। सतिगुर नानक मेरी धुन सुण के गाया तूं ही तूं ही तूं ही निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उहो धुन नानक निरगुण ने सरगुण धार विच अंगद अन्दर दिती वाड़, अमरदास नूं उहो दिती सुणाईआ। ओह अमरदास ने रामदास दे घर प्यार वाड़, काया मन्दिर अन्दर बिन कन्नां तों दिती टिकाईआ। रामदास ने दरगाह सच पुरख अकाल अग्गे कर निमस्कार, सतिगुर अर्जन अर्जन दा नाता पुरख अकाल, ओह होया बोध अगाधा बिधाते नाल जुड़ाईआ। शब्द आया अन्दर नादां धुनी सुणी धुन तों बाहर, धुन दा राग धुन विच चौथा अंक शब्द हज़ारे दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धुन इक रखाईआ। सच दी धुन सतिगुर अर्जन दिती गोबिन्द, हरिगोबिन्द गोबिन्द बेपरवाहीआ। जिस नूं झुके करोड़ तत्तीसा सुरप्त इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव निव निव सीस निवाईआ। जिस दे अन्दर ना कोई हरख ना कोई सोग ना कोई चिन्त, ग़म विच ग़मख़ार मिले बेपरवाहीआ। भाग लग्गा ओसे जीउ पिण्ड, साढे तिन्न हथ्थ काया पंज तत वज्जी वधाईआ। अमृत धारा वगी सागर सिन्ध, गहर गम्भीर बेनज़ीर दिती वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी धुन आपणी इक प्रगटाईआ। साची धुन सुणी
हरिराए, हरि हरि विच समाईआ। हरिकृष्ण गया गाए, भेव अभेदा इक जणाईआ। गुरु तेग़बहादर सुण के हिन्द दा धर्म गया बचाए, आप आपा खेल खिलाईआ। धुर दी धुन नाल गोबिन्द सूरा उठया नौजवाना जो सब दे सीस ते हथ्थ टिकाए, चार वरनां इक्को रंग रंगाईआ। पिता पुरख अकाल इक्को मनाए, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। सुणी धुन अन्दर चढ़या चाए, चाओ घनेरे वज्जी वधाईआ। ओसे धुन दे प्यार विच गुरमुख जट्ट झीवर छींबे नाई इक्ट्ठे कराए, इक्को रंग रंगाईआ। ओसे दी धुन विच अमृत धुर दा जाम ल्याए, भर बाटयां नाल प्याईआ। ओसे धुन विच पन्थ ख़ालसा रचन रचाए, गुरमुख सुहेले रंग रंगाईआ। ओसे दी धुन विच आप आपणी झोली डाहे, गुरमुख गुरसिख सिँघ शेर रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी धुन आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दी धुन शब्द अनादी, ब्रह्मांड खेल खिलाईआ। जिस दा रूप अनाद अनादी, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म सुणाईआ। गुरमुखो गुरसिखो उस धुन नूं सुणन दी सतिगुर गोबिन्द दे कोलों हुण वारी आ गई तुहाडी, उसे धुन विच जाओ समाईआ। जिस दी आवाज़ चुरासी लख नालों डाहढी, डाहढा, आपणा हुक्म वरताईआ। जिन्हां दी सुरत अन्दरों होवे जागी, ओह सुरत शब्द नाल मिल के मेला वेखणा बेपरवाहीआ। ओह घर तक्कणा जिथ्थे आत्मा परमात्मा दी होवे शादी, दोवें मिल के इक्को सेजा सोभा पाईआ। साची धुन उस पुरख अकाल दी नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक शब्द धार तों बिना किसे ना लाधी, लभ्भण वाला दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी सिफ्त सच दी सलाह सच दा दाता सच दा मालक बेपरवाह, जिस दी धुन धुन आत्मक राग विच वैराग विच त्याग विच जाग विच ओहदयां भगतां सन्तां सूफ़ीआं फ़कीरां नानक धार नाल मिल के नानक नानक नान विच गाईआ।