पुस्तकालयभाग २३

१३ कतक शहिनशाही सम्मत अट्ठ कवैत शहर अजीत सिँघ दे गृह

सन्त मनी सिँघ कहे मेरी निमस्कार निमस्कार निमस्कार, नमस्ते विच सीस झुकाईआ। तेरा खेल वेख सच्ची सरकार, शाह पातशाह तेरी तक्कां बेपरवाहीआ। तूं बेऐब परवरदिग़ार, नूर नुराना इक अलाहीआ। मैं तेरा ख़िदमतगार, जग साची कार कमाईआ। नाता तोड़ कूड़ संसार, चरण सरन लई सरनाईआ। बण के दर भिखार, भिख्या मंगी चाँईं चाँईंआ। तोड़ के जगत हँकार, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मेरे साहिब सतिगुर दयालू, दयावान दे जणाईआ। तेरा जल्वा नूर जमालू, ज़ाहर

ज़हूर इक अख्वाईआ। तूं साहिब बख्शंद कृपालू, किरपा निधान तेरी वड्याईआ। दस्स कलयुग अन्तिम कवण संभालू, सम्बल केहड़ा गृह सोभा पाईआ। किस बिध तेरा खेल होवे चालू, चाल निराली दे जणाईआ। मैनूं भेव दस्स दे जो इशारा दिता नानक पिता कालू, तृप्ता नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं तेरा हुक्म तक्कदा सख्त, सख्ती विच नज़री आईआ। मैं प्रेम दी करां मुशकत, जेल्ह अन्दर तेरा ध्यान लगाईआ। प्रभू मेरी कमाई विच पाउणी बरक्त, वस्त अगम्म विच टिकाईआ। तेरी किसे नाल नहीं शरक्त, लाशरीक तेरी शरनाईआ। तेरा नूर नुराना होवे दरशक, आदर्श आपणा देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं तक्कां चारे कूट, बिन नैणां नैण उठाईआ। दीन दुनिया दिसदी झूठ, सगला संग ना कोए बणाईआ। इक्को पुरख अकाले दीन दयाले तेरी ओट, इक्को तेरे दर ते सीस निवाईआ। मैं तेरा प्रकाश तक्कणा निरगुण जोत, जोती जाते वेख वखाईआ। किरपा कर के बुद्धी तों परे बख्शीं सोच, जगत समझ दी लोड़ रहे ना राईआ। प्रेम भण्डारा दईं अतोट, अतुट देणा वरताईआ। तेरा खेल होणा लोक परलोक, दो जहान वेखण नैण उठाईआ। जेहड़ा शब्दी धार मैनूं दस्सया सलोक, सोहँ ढोला दिता समझाईआ। मैं एसे दी माणां मौज, मजलस तेरे नाल रखाईआ। तूं मेरा प्रीतम चोज, चोजी प्रीतम इक्को नज़री आईआ। मैनूं बाहरों करनी पए ना खोज, खोजत खोजत खोजत हो बैरागण रूप ना कोए धराईआ। बेशक मैनूं ताअने दिन्दे लोक, सृष्टी दुनिया कहे शुदाईआ। इक बचन मैं सुणावां ठोक, ग़ुस्सा गिला प्रभू ना लैणा रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। मनी सिँघ कहे मैनूं दस्स भेत इक तुक दा, मेरी तासीर दिती बदलाईआ। क्यों ततां वाले गुरु फिरें लुकदा, पल्लू जगत नालों छुडाईआ। क्यों रूप धरया मानस मानुख दा, त्रैगुण वेख वखाईआ। कुछ भेव दस्स दे आपणी रुत दा, किस बिध रुतड़ी दएं महकाईआ। मैं नज़ारा तक्कणा तेरे दुलारे सुत दा, जिस गोबिन्द नूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं कोटन वार बिना कटाक्ष तों झुकदा, निव निव लागा पाईंआ। जे जगत दी रीती पुच्छे मैं इक दिन कटया नहीं सुख दा, सुख तन शरीर नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम पैंडा जांदा मुकदा, पन्ध आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरे अन्दर तेरा शब्द शेर हो के बुकदा, शेर शेरा इक्को नज़री आईआ। जो सब नूं फिरे लुटदा, लुटेरा हो के भज्जे वाहो दाहीआ। मैं वणजारा ओसे दे अमृत घुट दा, जो निजर रस दए झिराईआ। सच दस्स किस बिध लेखा पूरा करना अन्तिम कलयुग दा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तेरा ध्यान लगाईआ। किस बिध झगड़ा होणा मन

मति बुध दा, अन्तर आत्म परमात्म तेरी समझ कोए ना पाईआ। नाले बुढ्ढा ख़ुशीआं दे विच कुद्ददा, मनी सिँघ आपणी लए अंगड़ाईआ। फेर सज्जे हथ्थ दा नाखून दन्दां नाल टुकदा, टुक टुक के हिस्से पंज कराईआ। फेर इशारा कीता आपणे सज्जे हथ्थ दे गुट्ट दा, ज़ोर नाल दबाईआ। मेरा हुण अन्तिम समां पुज्जदा, तेरी पूजा विच आपणा झट लँघाईआ। मेरी इक बेनन्ती मेरा आत्म दीवा कदे ना होवे बुझदा, तेरे नाल जोत रुशनाईआ। तेरा भेव अनोखा गुज्झ दा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मेरा तन वणजारा होणा अन्तिम लकड़ी वुड्ड दा, दूजा संगी संग ना कोए रखाईआ। पर याद रखीं, जिस वेले हज़रत ईसा समां सुहाया मारनिन्ग गुड दा, गाॅड आपणा रंग रंगाईआ। कुछ लेखा लहिणा देणा पूरा करना बलि बावन वाली फूड दा, भेव अभेद चुकाईआ। तेरा संदेशा शब्द होणा अगम्मी दूत दा, दो जहानां हुक्म वरताईआ। तेरा खेल तक्कणा कूच दा, चलणा चाँईं चाँईंआ। तेरा लेखा मंज़ल हक मकसूद दा, मुहम्मद बैठा राह तकाईआ। मेरा हिसाब किताब मौजूद दा, मौजूदा हो के देणा चुकाईआ। लेखा तक्क लै हज़ारा दरूद दा, इस्म बसरी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सन्त मनी सिँघ आपणीआं उँगलां लईआं मरोड़, पंजा पंजां नाल दबाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी तैनूं पंजां दी पैणी लोड़, मेरा पंजा कलम वाला दए गवाहीआ। तूं शाह सवार चढ़ना शब्द घोड़, तन राकी ख़ाकी नज़र कोए ना आईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुर लेखा पूरा कर के गए मढ़ी गोर, मकबरयां विच तन रखाईआ। उन्हां दी जोती धार हरि निरँकार आपणे नाल लैणी तोर, तुरत आपणा खेल खिलाईआ। मेरी बेनन्ती हथ्थ जोड़, नमो कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच दा वर, सच तेरा खेल वेख वखाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे प्रभू की तेरा एह दस्तूर, सतिगुर दाते देणा समझाईआ। क्यों जगत सज़ा देवें बिना कसूर, जो सन्त भगत तेरा नाम ध्याईआ। ओह तेरी प्रीती विच तेरा मंगदे नूर, तेरा ज़हूर वेखण चाँईं चाँईंआ। मस्तक लाउणी चाहुंदे धूढ़, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। क्यों उन्हां नूं ताअने मारन मूर्ख मूढ़्ह, मुग्ध देण सज़ाईआ। मेरी इक बेनन्ती जन भगतां उत्ते किरपा करदा रहीं ज़रूर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। इहो आशा रखी मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर तेरा राह तकाईआ। हज़रत ईसा तेरा कीता शअऊर, शुक्रिए विच शुकराना तेरा गया गाईआ। मुहम्मद हमद विच तेरा वसल करे मंज़ूर, असल लेखा देणा चुकाईआ। पर मैनूं एह खेल वखाउणा ज़रूर, ज़रूरत तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। झट मनी सिँघ कलम नाल आपणे सीने ते मारीआं सत्त लीकां, सत्त वार सस्सा ते सत्त वार हाहा लिख के दिता वखाईआ।

तेरे विच हक तौफ़ीका, मेहरवान तेरी वड्याईआ। बावन बावन धार मैं तेरीआं करां उडीकां, पंज दो दा अंक जोड़ जुड़ाईआ। तूं साहिब लाशरीका, मालक कुल तेरी वड्याईआ। तूं मेरीआं पूरीआं करनीआं वसीअतां, जो लिख लिख के लेखे तेरे बणाईआ। तेरीआं जग तों वक्खरीआं होणीआं रीतां, तेरा रहिबर अगम्म अथाहीआ। तूं झगड़ा मुकाउणा मन्दिर मसीतां, काअब्यां होणा आप सहाईआ। पर याद रखीं सत्त गुरमुख तेरे नाल मेरीआं करन तस्दीकां, शहादत शब्द गुरु भुगताईआ। बीस दिन मैं जो चक्की दा पीसण पीसा, अन्दरों नाता तेरे नालों तुड़ाईआ। एस दा लेखा अर्जन लिखण लग्गा सी विच गीता, जेहड़े वेले कृष्ण कृष्ण कृष्ण विच मिल के गया सुणाईआ। झट काहन ने किहा काहन तेरा समां तेरे नाल बीता, अग्गे मेरी बेपरवाहीआ। ओस वेले कृष्ण ने सत्तां उँगलां नाल आपणी अग्गों पाड़ी कमीजां, उँगलां ढाई ढाई लम्बाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं जेल्ह विच रिहा बन्द, बन्दीख़ाने ख़ुशी मनाईआ। माणदा रिहा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। इक दिन मैनूं हस्स के कहे तारा चन्द, सतिगुर दे चन्द कुछ सानूं दे समझाईआ। मैं ख़ुशी विच किहा मेरे मालक दा समां रिहा लँघ, भज्जे वाहो दाहीआ। ओह तक्को जिस दा कौल गोबिन्द नाल पुरी अनन्द, अनन्द दा मालक इक अख्वाईआ। ओह सम्बल सेज सुहाए पलँघ, आसण अबिनाशण इक लगाईआ। जिस दी मंज़ल दा जाणे कोए ना पन्ध, अवतार पैग़म्बर गुर अन्त कहिण कोए ना पाईआ। ओह मेरा साहिब दयालू बख्शंद, बख्शिश विच वड्याईआ। कमल्यो तुसीं ऐवें ना पाओ डण्ड, मण्डलां उपर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। मनी सिँघ कहे मैनूं अन्दर वज्जा धक्का, शब्दी शब्द नाल हिलाईआ। साधा सति विच हो जा पक्का, अडोल नाल मिल के अडोल नज़री आईआ। जिस लेखा चुकाउणा मदीना मक्का, काअब्यां वेख वखाईआ। ओस लहिणा देणा पूरा करना बूरा कक्का, ईसा नैणां राह तकाईआ। जिस नूं परवरदिग़ार कहिंदे यका, वाहिद नूर अलाहीआ। ओस दा लेखा कोई ना जाणे चूंकि चुनाचे अलबता, आलम फ़ाज़ल समझ कोए ना पाईआ। जिस दा गोबिन्द डंक वजाया फ़ता, ओह फ़ातिहा पढ़े सर्ब लोकाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया करनी हत्ता, हत्तक आपणी समझे मूल ना राईआ। ओस दा इक्को टिकाणा ते इक्को पता, पतिपरमेश्वर सचखण्ड वसे धुर दा माहीआ। अन्तिम उस दा जोत शब्द दी धार जन भगतां नाल होणा मता, जगत दी मति कम्म किसे ना आईआ। इक्को हुक्म दी होणी सता, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा हुक्म वरताईआ। पर याद रखीं तारे चन्न उस ने समुंद सागरां झोली पाउणा इक इक टका, लख बताली तृष्ना तृप्त कराईआ। जिस दा नूर प्रकाश लट लटा, दो जहानां

सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैनूं जेल विच आ के मिल्या संग़रूर, हथ्थ सीने उत्ते टिकाईआ। ग़ुस्से विच किहा साधा दस्स पैंडा नेड़े के दूर, पाँधी पन्ध कवण वखाईआ। मैं सतिगुर सच कि कूड़, पर्दा दे उठाईआ। मैं चतुर सुघड़ कि मूढ़्ह, कि मूर्ख वड वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं रो के किहा तेरा भेव की जाणां मैं तेरा मज़दूर, सेवा विच सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी ओह रोंदे गए जिन्हां मज़्हबां दा पाया फ़तूर, कलमे ढोले नाम गीत जग विच गाईआ। मैनूं इक्को दिसदा तूं आदि पुरख अपरम्पर तेरा नूर, जल्वागर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैनूं फड़ के शब्द विच कुटया, तन वजूद भन्न वखाईआ। फेर धक्का मार के गोदी विच्चों सूट्टया, पर्हां दिता सुटाईआ। फेर फड़ के कीता पुट्ठया, ज़िमीं उत्ते लिटाईआ। फेर हो के ग़ुस्से विच्चों ग़ुस्सया, आपणा रूप ल्या वटाईआ। फेर बोलया बिना बुल्ल्हां ते बुटया, शब्दी शब्द जणाईआ। मनी सिँघ वेख लै शेर सिँघ दा शरीर छुटया, तन वजूद मिट्टी ख़ाक नज़र कोए ना आईआ। मेरा नूर जोत सरूपया, जोत जोत जोत वज्जे वधाईआ। मैं बणना शाहो भूपया, शहिनशाह इक अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फिरना सत्तां दीपां कूटया, भज्जणा वाहो दाहीआ। झट मनी सिँघ कहे मैं इशारे नाल तक्कया पैरीं जोड़ा ना जूतया, चरण कँवल नज़र कोए ना आईआ। शरीर दिसया ना पंज भूतया, मेरी हैरानी विच दुहाईआ। मेरा अन्तर बड़ा दुख्या, दु:ख विच कुरलाईआ। किधर गया मेरा साहिब अचुतया, परमेश्वर सख़ा सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे फेर चढ़ के मेरी उत्ते छाती, छत्रधारी सारे दित्ते मुकाईआ। इक ख़बर अगम्मी आखी, बिन अक्खरां दिती सुणाईआ। उठ तक्क लै मेरी साखी, जिस दी कीमत ना अजे लिखाईआ। साधा मेरे कोल मेरे हुक्म दी बड़ी बाकी, जिस दा अन्त किसे ना पाईआ। तैनूं थोड़्ही जेही वखाई झाकी, पर्दा आपणा आप उठाईआ। मैं सब दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। एह दरस दिता सी उन्नी सौ अठारां ईसवी एसे कत्तक रैण दी राती, रुतड़ी आपणे रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं वेख्या ज़िमीं उत्ते फ़र्श, नैण मूंद बिगसाईआ। नाले हस्स के किहा मेरी तेरे नाल लग्गी शर्त, क्षत्रीया शर्त बणाईआ। की तूं जोत सरूप आवेंगा परत, पतिपरमेश्वर रूप वखाईआ। झट हुक्म होया एह संदेशा दिता सी राम ने भरत, जदों अयोध्या बिना युद्ध तजाईआ। अर्जन ने कीती अर्ज़, कृष्ण अग्गे सीस झुकाईआ। उन्ह हस्स के किहा मेरा काहन वंडेगा दर्द, दुखियां दु:ख

गंवाईआ। जिस दी शब्द होवेगी गरज, भबक इक्को नाम प्रगटाईआ। सूरबीर मर्दाना होवेगा मर्द, बेऐब नूर अलाहीआ। जिस ने शरअ छुरी मेटणी करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। मनी सिँघ कहे मैनूं इक दिन ग़ुस्से विच मारया आण के दबका, भय विच डराईआ। साधा मैं तेरे पिच्छे भज्जदा रैण अंधेरी वाहो दाहीआ। तैनूं जेलां दे विच लभ्भदा, दरोगा वेखण कोए ना पाईआ। मनी सिँघ कहे मैं वी ग़ुस्से दे विच किहा मैं रस छड्डया जग दा, तेरे विच आपणा आप टिकाईआ। जाह मैं वी तैनूं छडदा, तेरी मेरी छुट्टे लड़ाईआ। मैनूं चंगा रहिणा अलग दा, वक्खरा हो के तेरा नाम ध्याईआ। जे तूं मैनूं नहीं सद्द दा, मैनूं तेरी लोड़ रहे ना राईआ। मनी सिँघ किहा फेर सतिगुर शब्द हो के गज्जदा, भय अवर रिहा समझाईआ। मेरे कोल अंग्यारा अग्ग दा, जिस नूं सत्त समुन्दर शांत करन ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं ग़ुस्से विच फेर फड़ के कलम डोबी विच दवात, अक्खर लिखे चाँईं चाँईंआ। मेरे पिच्छे समुन्दरां तों पार तैनूं मारनी पएगी झात, झाकी आपणी पाउणी थांउँ थाँईंआ। पर मेरी एह निक्की जेही दात, दातया आपणे चरण लैणी टिकाईआ। इहो मेरी सौग़ात, ख़ाली हथ्थ जेल्ह विच होर वस्त अग्गे ना कोए टिकाईआ। मेरा लहिणा पूरा करना विच लोकमात, मातलोक तेरी सरनाईआ। मेरा लेखा लैणा वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। मैं याचक तेरा याच, यदी दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची मंग मंगाईआ। मनी सिँघ कहे फेर मैं झट कलम दिती सुट्ट, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। नाले किहा तेरी मेरी गई टुट्ट, टुटयां ना कोए जुड़ाईआ। साहिब ने झट मेरा फड़ के गुट्ट, उपर ल्या उठाईआ। तूं भावें उमर विच वड्डा बाबा बुढ्ढा आत्मा धार मेरा सुत, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। मेरा नूर नुराना जोत सरूप, जोती जाता वड वड्याईआ। पर याद रखीं जिस वेले बणां शाहो भूप, भूपत भूप इक अख्वाईआ। समुंद सागरां पार जावां करके कूच, तेरा लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। उथे तैनूं सारी देवां सूझ, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा मनी सिँघ तैनूं याद करावां तेरा दिहाढ़ा, भुल्ल कदे ना जाईआ। तैनूं फेर कढ्ढणा पए ना हाढ़ा, मिन्नत विच सीस निवाईआ। फिरना पए ना जंगलां विच उजाड़ां, पहाड़ां टिल्लया पर्वतां फेरा पाईआ। मेरा भगतां विच होवेगा अखाड़ा, गुरमुखां रंग रंगाईआ। पर याद रखीं इहो दबका मारांगा फेर दुबारा, ग़ुस्से विच सुणाईआ। क्यों एह संदेशा दिता मुहम्मद ने चार यारां, अरब अरेबां गया सुणाईआ। जिस

वेले मेरा आवे अमाम परवरदिग़ारा, सांझा यार नूर अलाहीआ। ओह आपणे लेख नूं कातबां कोलों कराए ज़ाहरा, मुखातब हो के हुक्म सुणाईआ। ओस दा दो जहान भय विच विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर समझण इशारा, चौदां तबक थर थर कम्बण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं ज़िमीं उत्ते तक्कां ज़िमीं ज़मां, ज़ामन धुर दा वेख वखाईआ। फेर निगाह बदल के तक्कया असमां, असमानां उत्ते नूर रुशनाईआ। मेरी मिट गई तृष्ना जगत वाली तमां, तमाम तमां दिती चुकाईआ। ना हरख सोग रिहा ना ग़मा, चिन्ता चिखा अग्न ना कोए टिकाईआ। मेरे अन्तर चाउ घनेरा मैं ओह समां वेखणा नवां, जो नौवां खण्डां विच जणाईआ। नाले उच्ची बोल के कहिवां, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। नाले लेख लिख्या जे तूं मेरा स्वामी पहलों रोटी खावीं जवां, तत्ता पाणी पी के गंढिआं नाल झट लँघाईआ। फेर पार सागरां होवीं रवां, रवानगी तेरी वेख वखाईआ। मैं चरण कँवल तेरे बहिवां, आसण सिंघासण इक सुहाईआ। मेरा तेरे लेखे लग्गे अख़ीरी दमा, स्वासां दी लोड़ रही ना राईआ। तेरा प्रकाश तक्कां अगम्मी शम्हां, जिथ्थे नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। मनी सिँघ कहे मैनूं सच दिता आख, प्यार नाल सुणाईआ। तेरा पूरा करां वाक, भविख्तां जोड़ जुड़ाईआ। चाढ़्ह के शब्द घोड़े राक, देश प्रदेशां विच भवाईआ। बख्श के जोत शब्द दा साथ, सगला संग बणाईआ। तेरा फेर कदे नहीं होणा गर्भ वास, जन्म विच जन्म ना कोए रखाईआ। तूं वसणा मेरे पास, घर ठांडा इक सुहाईआ। झट मनी सिँघ धूढ़ी मस्तक लाई माथ, निव निव लागा पाईंआ। मेरा धुर दा बाप, परम पुरख तेरी सरनाईआ। दस्स तूं मैनूं इकल्ले नूं क्यों दस्सया सोहँ जाप, दूज्जयां सिक्खां · नूं अजे तक्क ना कोए सुणाईआ। झट हुक्म होया जिस वेले जोत सरूप

प्रगट होवां आप, फेर आपणयां लवां उठाईआ। मेट के तीनो ताप, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बरां खेल खिलावां साख्यात, साकन इक्को घर समझाईआ। जिथ्थे नूर जोत प्रकाश, जल्वागर बेपरवाहीआ। उथे पढ़नी पए ना कोए किताब, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। लभ्भणा पए ना हयाते आब, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। मनी सिँघ तेरे नाल लेखा पूरा करना सिँघ मताब, जो बरकी विच बुरका पा के मेरा राह तकाईआ। मैं प्रगट होवां विच पंजाब, पंजा गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। उधर नानक उडीकां करदा विच बग़दाद, बग़लगीर हो के ध्यान लगाईआ। मूसा गया आख, इसतमबोल अक्ख उठाईआ। ईसा दा सूलां वाला मंग मंगे ताज, ताजां वाला आवे वाहो दाहीआ। बलि दा लहिणा देणा जो लेखा विच समाज, बलगारीआ नैण उठाईआ। मुनी दी इक्को आस, योगोसलावीआ मक्की दे दाणे देण गवाहीआ। असटरीआ

करे तलाश, जिथ्थे ईसा उँगल गया कराईआ। सविस दा फलाश, फलहज़मी ज़ानूज़ा कूब वेख वखाईआ। फ़रांस दी लाश, लशकर फ़ौज रोवन मारन धाहीआ। इंगलैंड विच वास, आशा बलि गया दृढ़ाईआ। बावन चरण धूढ़ दी बख्श के राख, आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव इक जणाईआ। मनी सिँघ कहे मैं फड़ के कलम काने ते दिती ठोक नोक, पंज पंज पंज वार लगाईआ। मैं अगला नहीं लिखणा सलोक, हथ्थ दोवें दित्ते उठाईआ। हुक्म दे दे आपणी जोत, आपणी बणत लै बणाईआ। तेरा लेखा की रोज़, दिवस रैण रैण दिवस इहो कार भुगताईआ। सारी सृष्टी माणदी मौज, मैं तेरा लेख लिख के आपणा आप वक्त गंवाईआ। नाले सेवा करां नाले जेल विच दोषी ते लग्गा दोष, राजे देण सज़ाईआ। मैनूं एह नहीं चाहीदा तन माटी पोश, शरीर तेरी झोली पाईआ। फेर नाल किहा जोश, जोशीला हो के आख सुणाईआ। भावें मैं बुढ्ढा मैं रह नहीं सकदा ख़ामोश, जो मेरे अन्तर सो तैनूं दयां सुणाईआ। भावें तूं फिरें लोक परलोक, दो जहानां वाहो दाहीआ। भावें तेरे ब्रह्मण्ड खण्ड कोटी कोट, कोटन कोटां डेरा लाईआ। पर प्रभू याद कर लै तेरा लेखा पूरा कर ना सके लिख के तेरी जोत, बिना लिखारीआं तेरा लेख ना कोए बणाईआ। तेरा हुक्म संदेशा तेरा फ़रमान तेरा नाम शब्द कलमा इहो तेरा ओत पोत, जगत पुत पोतरे कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। मनी सिँघ कहे झट सतिगुर रूप कर के बदली, कलयुग दे बदलां विच्चों नज़री आईआ। मैं इक्को धुर दा अदली, इन्साफ़ आपणा इक समझाईआ। सन्ता मैं वेखां उन्हां जो मेरे वतनी, बेवतनां भेव ना कोए जणाईआ। मैं जद आवां ते जावां भगतां दे पत्तणी, भगत दवारे सोभा पाईआ। मेरी धारा सब ने रटणी, रट्टा मेटणा थांउँ थाँईंआ। पर मेरे पिच्छे सन्ता जगत कष्टणी पएगी कटणी, कटाक्ष इक्को इक रखाईआ। अलूणी सिल्ह पएगी चट्टणी, चेटक रसन ना कोए जणाईआ। इक्को तुक पएगी रट्टणी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मेरा हुक्म नहीं बहु बचनी, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। जिस वेले जगत वासना नच्चणी, घर घर लए अंगड़ाईआ। लेखा समझे ना कोए पति पत्नी, पतिपरमेश्वर भेव कोए ना पाईआ। दुनिया होणी बहु मतनी, मन मति बुद्धी जगत खेल वखाईआ। ओस वेले मैं समुंद सागरां खारी टप्पणी, टापूआं पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर मनी सिँघ पुरख अकाल नूं कहे तुध बिन सतिगुर, नज़र कोए ना आईआ। मेरा मालक कौल इकरारा धुर, धरनी उत्ते पूरा देणा कराईआ। मैं तेरे नाल जावां जुर, जोड़ी आपणे रंग रंगाईआ। मेरी तृष्ना प्यार वाली ना जाए खुर, अग्गे होए दूण सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ किहा मेरे नाल तेरा इकरार, वाहिदा पक्का लै कराईआ। मेरा दिल करदा मैं बिना शरीर तों तेरी वेखां ओह बहार, जिस बहार विच प्यार इक्को नज़री आईआ। मेरे थोड़्हे जिहे यार, जे तेरा हुक्म तेरी दरगाह विच्चों उहनां नूं नाल ल्यावां चाँईं चाँईंआ। तेरा दरे दरबार दयां वखाल, श्री भगवान ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ किहा मेरी इक अरदास, अरदासा इक्को वार सुणाईआ। मैं चाहुंदा जिस वेले मैं आवां तेरे पास, ओस वेले सारी संगत तेरे चरणां मैनूं नज़री आईआ। सच मण्डल दी पैंदी होवे रास, आत्म परमात्म ख़ुशीआं विच गोपी काहन रूप दरसाईआ। मैं माणा सिँघ नूं देणा आख, बोहल सिँघ नूं लैणा जगाईआ। वीर सिंघा उठ के वाच, की हुक्म धुरदरगाहीआ। ख़ुशहाल सिँघ वेख सच समाज, जिथ्थे समग्री बेपरवाहीआ। रंगा सिँघ तक्क लै नात, नाता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ किहा प्रभू मेरी निमस्कारी, डण्डावत बन्दना कहि के ख़ुशी बणाईआ। मैं तेरे चरणां तक्कां अज तेरी संगत सारी, जो देस परदेसां भारत विच तेरा ध्यान लगाईआ। अज्ज दी रात उन्हां नूं दर्शन देणा आपणी धारी, धर्म दी धार दया कमाईआ। शब्दी शब्द शब्द मारनी उडारी, कदमां पन्ध ना कोए रखाईआ। ओह वेख लै बलगारीआ दी मिट्टी रही पुकारी, कूक कूक रही सुणाईआ। योगोसलावीआ दी ख़ाक कहे मैनूं चढ़ी ख़ुमारी, मेरे ख़ानदान दा मालक चरण छोह नाल मेरा मोह गया बणाईआ। पता नहीं ओह किस दा वणज करे किस दा बणया वपारी, कवण वस्त आपणे संग रखाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं एह लेखा लिखण तों नांह कीती सी क्यों मेरे अन्दर वड़ के नाल हुशियारी, मेरा मन दिता बदलाईआ। ओस वेले पंज वेरां पूरन पूरन पूरन पूरन पूरन लिख्या जोत दी धारी, बिना कलम शाही तों मैनूं दिता वखाईआ। मेरी तड़फ उठी नाड़ी नाड़ी, नाड़ बहत्तर लई अंगड़ाईआ। तिन्न सौ सठ हड्डी वज्जी काड़ काड़ी, थर थराहट विच कुरलाईआ। मैं चरण छुहाई आपणी चिट्टी दाढ़ी, निव निव लागां पाईंआ। प्रभू की ग़लती हो गई माढ़ी, मेरी कलम दिती रुकाईआ। मेरा बुढ्ढे दा कन्न मरोड़ किहा ओ बाबा जिस वेले मैं टप्पांगा समुंद सागरां खारी, खोटे खरे वेख वखाईआ। बिना भगतां तों मेरी किसे दे नाल नहीं होणी यारी, यरानेदार ना कोए अख्वाईआ। ओह हुक्म ओह संदेशा एह तेरा लेखा मैं पूरा करांगा जिस वेले मेरी धार होई ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर हो के वेख वखाईआ। तेरे लिखे लेख विच्चों हुक्म दे होणगे लिखारी, लिख्त भविक्ख्त नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। मनी सिँघ दी कलम कहे उस वेले मेरे मुख हो

गए दोफाड़, लिखण दी हिम्मत रही ना राईआ। फेर दरस दिता नाले दिवस विखाया सतारां हाढ़, वदी सुदी वंड ना कोए वंडाईआ। नाले धर्म जणाया नाले वखाया अखाड़, अखाड़ा बेपरवाहीआ। मैं रो के किहा पुकार, बिन नैणां नीर वहाईआ। प्रभू मैं तेरी सेवादार, चाकर हो के दिवस रैण सेव कमाईआ। फेर मैनूं मनी सिँघ ल्या उठाल, आपणयां नैणां नाल तकाईआ। नी तूं बड़ी घाली सी घाल, घाल घालण वालीए क्यों बैठी मुख भवाईआ। कलयुग किहा तूं सुण मेरा हाल, मैं हालत दयां जणाईआ। सन्ता उस प्रभू दी अवल्लड़ी चाल, जो चलाकी नाल तेरी मेरी करे जुदाईआ। ओस ने अगला आपणे हुक्म विच ल्याउणा हाल, हालांकि इहो जोत इहो शब्द इहो धार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो भेव अभेदा बाहर चार वेदा आपणा दए जणाईआ। कलम कहे हुण शुरू करनी बावन दी पत्री, जिस दी देवे ना कोए गवाहीआ। हुण आशा पूरी करनी सप्तस रिषीआं विच्चों अत्री, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। जिस दी गिणती हो नहीं सकदी विच सतरी, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। ओस दा वज़न तोले कोए ना तकड़ी, तराज़ू चले ना कोए चतुराईआ। ओस दा लेखा लहिणा देणा बाहर शूद्र वैश ब्राह्मण क्षत्री, छत्रधारीआं नज़र कदे ना आईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी धुर दा वतनी, बेवतनां लए उठाईआ। जिस दे दर तों झोली रहे कदे ना सक्खणी, नाम भण्डारे नाल भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं दुनी दीन दा लै के आया भेत, चारों कुण्ट आपणा पन्ध मुकाईआ। सृष्टी दी दृष्टी दा वेख के आया हेत, घर घर गृह गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। जेहड़े रसना कहिंदे प्रभू नेत नेत, निज नेत्र होई ना किसे रुशनाईआ। जगत वासना विच आपणा आप बैठे वेच, सति वस्त घर सति ना कोए टिकाईआ। पर याद रखो मैं वी इक ला के आया पेच, पेचीदा हो के सब नूं दयां सुणाईआ। वेखो सारे मुल्हां काज़ी शेख़, शरअ दी शरीअत विच्चों जगाईआ। तुहाडा बदलण वाला रेख, लेखा रिहा मुकाईआ। ओस दे दर ते होणा पेश, पेशीनगोईआं बग़लां विच टिकाईआ। नाले हलूण के किहा शेष, बाशक किहा की विष्नूं तेरे उत्ते सेज सिंघासण सोभा पाईआ। नाले तक्कया जगत दा कलेश, कल काती वेख वखाईआ। मैं भारत गया नदेड़, वेख्या लेखा दस दशमेश, जो पटने वाला बिना अक्खरां तों पट्टे वाला पट्टा आपणा गया बणाईआ। ओथों मैनूं मिल्या इक संदेश, शब्द शब्द शब्द धुन शनवाईआ। ओए नारदा ओथे जाह जिथ्थे रहे हमेश, भगत दवारा हरि भगतां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे मैं फिर के आया दूर नेड़े, भज्जया हुक्म विच वाहो दाहीआ। जिधर तक्कां जगत वाले झेड़े, बिना प्रभू तों भगती

विच भगत ना कोए समाईआ। मैं वेखे नौ खण्ड पृथ्मी खेड़े, खिड़की कुण्डा अन्दरों कोए ना लाहीआ। मैं आ गया हुण ओस साहिब दे वेहड़े, जिस दी हद्द हदूद वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म संदेशे गहरे, गहर गवर आपणे विच रखाईआ। जिस दे चार जुग अवतार पैग़म्बर गुर दार पहरे, पहरेदार हो के जगत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। नारद कहे मैं सृष्टी दी दृष्टी सारी ढूंडी, खोजत खोजत वेख वखाईआ। मैनूं प्रभू प्यार दी लभ्भी कितों ना बूँदी, बिना भगतां तों बूँद स्वांत काया मन्दिर ना कोए टिकाईआ। मैं सब दी वासना वेखी कूंदी, कूक कूक जणाईआ। मैं खेल तक्की बुत्त रूह दी, बुत्तख़ाने देण गवाहीआ। पर इक गल्ल याद रखणी शब्द गुरु दी, जो सतिगुरु हो के आदि अन्त समझाईआ। ओस दी करनी कदे ना मुड़ूगी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं नारद कहे मैं लै के आया ओस दा भेत, भेव दयां जणाईआ। जिस दे पिच्छे पैग़म्बर होए खेत, रणभूमी रंग रंगाईआ। ओस दा लेखे लाउणा देश, देश देसन्तर जिस नूं सीस झुकाईआ। इक्को बचन सारयां गुरसिक्खां जन भगतां कवैत समुन्दर दे कंडे तों इक इक चूंडी भर के खड़नी रेत, भुल्ल कदे ना जाईआ। एह रावी विच सुट्टणी सम्मत शहिनशाही नौ ते पंचम होवे चेत, पंचम पंचां रंग रंगाईआ। जिस दी याद रहे हमेश, हम साजण दए दृढ़ाईआ। ओथे पंज लिखारी होणगे पेश, पंजा गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। सतिगुर आप रूप धरे दरवेश, भिखारी हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मेरी डण्डावत, बन्दना तेरे अग्गे रखाईआ। तेरी वस्त तेरी अमानत, तेरी झोली पाईआ। तूं सदा सही सलामत, साहिब इक अख्वाईआ। तेरा नाम भण्डारा न्यामत, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर मेला लैणा मिलाईआ। नारद कहे मैं गया विच बुलगार, चोरी चोरी कदम टिकाईआ। ओस धरनी ने किहा पुकार, कूक कूक सुणाईआ। इक बलि दा बणना दवार, गुरदयाल रंग रंगाईआ। मेरी मिट्टी धूढ़ ओथे पुज्जणी, जिथ्थे लेखे लगणी छार, इशारे नाल समझाईआ। अगला लेखा दस्सणा नाल प्यार, दिल्ली दरबारा सोभा पाईआ। दो सौ बहत्तर बैसाखी गोबिन्द दी धार, दो सत्त दो वज्जे वधाईआ। गोबिन्द दा कौल इकरार, पूरा देणा कराईआ। दो सौ बहत्तर दिन जिस दी प्रेम विच करनी पए इंतज़ार, इंतज़ारी विच वड्याईआ। पाठ होवेगा सवा पहर, सवा पहर रंग रंगाईआ। नाज़र सिँघ ने रहिणा तैयार, सोलह मग्घर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग रंगाईआ। मनी सिँघ कहे मैं लिख्या नाल ज़बरदस्ती, कलम धक्क

धक्क चलाईआ। बेशक तेरी बेपरवाह दी हस्ती, बेपरवाही विच समाईआ। मैनूं तेरे प्यार दी मस्ती, मैं मस्ती विच तेरी सेव कराईआ। तूं बेशक मालक अर्शी, अर्शी प्रीतम धुरदरगाहीआ। मैं वी तेरा सेवादार उत्ते धरती, धर्म दी धार धार विच करां लिखाईआ। इहो मेरी लिख्त इहो मेरी पढ़ती, बाकी लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। भावें सारी सृष्टी होवे सड़दी, मैनूं तेरे प्यार दी इक सरनाईआ। तेरी खेल चोटी जड़ दी, जड़ चेतन तेरे विच समाईआ। मैं तेरी कला वेखणी चढ़दी, जिस वेले चढ़दयों लैहंदे जावें चाँईं चाँईंआ। मेरी कलम तेरे हुक्म दा घाड़न घड़दी, तेरे अक्खरां रही बणाईआ। जिस दी करनी कदे ना मरदी, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी इक बेनन्ती तूं भगतां दा बणीं दर्दी, दर्दी हो के गोद उठाईआ। भावें ओह किन्नी वरतण आपणी मर्ज़ी, ओह मरीज़ां अज़ीज़ां नूं आपणे रंग लैणा रंगाईआ। एह तेरी खेल आपणे घर दी, घराने विच वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग निभाईआ। मनी सिँघ कहे मैनूं इक दिन पुट्ठा दिता लटका, चारों कुण्ट भवाईआ। कोट वखाए थल अस्गाह, जंगलां विच भवाईआ। टिल्लयां पर्वतां उत्ते दिता चढ़ा, चोटीआं दिता टिकाईआ। अग्नी विच दिता सुटा, सांतक सति ना कोए वखाईआ। जलधारा दिता रुड़्हा, वहिणां विच वहिण वहाईआ। समुन्दरां दिता डुबा, सागरां अन्त ना कोए कराईआ। फिर पल्लू ल्या छुडा, दूर हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। मैं रो के किहा बेशक मैं वी बुढा, पर बापू बुढया तूं वी बड़ा बेपरवाह, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। पर मैं सब कुछ भुल्ल जाणा, इक भुल्लणा नहीं तेरा सोहँ नाँ, जो परमात्म आत्म आपणा आप समझाईआ। झट अग्गों हुक्म सुणयां वाह, वाहवा वाहवा गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। मैनूं पता नहीं लग्गा किस वेले पकड़ लई मेरी बांह, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। मेरे अन्तर चढ़ गया चाअ, चाउ घनेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक संदेशा गया जणाईआ। मनी सिँघ सीस निवाया ए। दोए जोड़ वास्ता पाया ए। दीन दयाल दया कमाया ए। भेव अभेदा इक खुल्हाया ए। अछल अछेदा वेस वटाया ए। चारे वेदां पन्ध चुकाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणे खेल खिलाया ऐ। सच आपणा खेल खिलावांगा। निरगुण नूर जोत प्रगटावांगा। शब्दी धार डंक वजावांगा। विच संसार हुक्म वरतावांगा। समुंद सागरां पन्ध चुकावांगा। काया गागरां खोज खुजावांगा। जगत सौदागरां वणज करावांगा। वड बहादरां नाल उठावांगा। सतिगुर दा लेखा बावन धार पूर करावांगा। त्रेता लेखे विच रखावांगा। द्वापर आपणी वंड वंडावांगा। कलयुग स्वांग इक वरतावांगा। कूड़ कुड़यार कांग चढ़ावांगा। स्वामी हो के स्वांग वखावांगा। रोज़ा नमाज़ तक्क तकावांगा। आपणा भेव आग़ाज़ खुल्हावांगा। सूफ़ीआं सन्तां फ़कीरां बख्श के नाज़, भगतां आपणी गोद

टिकावांगा। इक्को मार के शब्द दी आवाज़, जगत जहान विच्चों उठावांगा। धर्म दा धर्म बणा समाज, धरनी धरत धवल धौल वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणावांगा। मनी सिँघ कहे मैनूं बणा ल्या इक दिन डरपोक, मैं डरदयां डरदयां कलम दिती चलाईआ। फेर मैनूं लिखदयां लिखदयां दिता टोक, मेरी कलम दिती अटकाईआ। फेर मेरे अग्गे कर के प्रकाश जोत, मेरे नैण बन्द दित्ते वखाईआ। फेर सुणा के अगम्म सलोक, मेरे अन्दर कीती पढ़ाईआ। मनी सिंघा एह मेरा शरीर हो जाणां फ़ौत, तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं भगतां दे मिलण दा शौक, शौकीन हो के वेखां थांउँ थाँईंआ। लम्भयां हथ्थ ना आवां कोटी कोट, कोट कोटां बैठण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं बड़ा हुन्दा सां लड़दा, दिवस रैण करां लड़ाईआ। जिस वेले मेरे अन्दर सी वड़दा, मैं हथ्थ मुख उत्ते टिकाईआ। जाह मैं नहीं तेरा बरदा, क्यों ऐवें रिहा सताईआ। तूं क्यों नहीं मेरा घर छडदा, मेरे नौ दवारे रसां वाले मैथों दित्ते तजाईआ। मैं इक दिन मूँह कर के चढ़दा, चारे उँगलां मुख विच पाईंआ। ज़ोर नाल किहा मैं अज्ज तों रहिणा नहीं तेरा बरदा, जिस दी सेवा कीती ते सेवा दा फल मैनूं जेलां विच भवाईआ। ऐदूं चंगा सी कि मैं अग्ग विच सड़दा, जां पाणी विच डुब्ब के आपणा आप तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। मनी सिँघ किहा मैं सारा दिन रिहा ग़ुस्से, मेरी अग्नी ना कोए बुझाईआ। मैनूं क्रोध चढ़या जुस्से, जिस्म ज़मीर मेरा संग रखाईआ। मेरी कलम वी सुत्ती ना उठे, निसल हो के आपणा आप जणाईआ। मेरे वरके वी ना कोई उलटे, उँगलां हथ्थ ना कोए लगाईआ। उत्ते अंक कोई ना घत्ते, उस दिन सतवें ग्रन्थ दा चौथा अंक सी होर अंक ना कोए बणाईआ। ओस वेले हिल्ले मूल ना पत्ते, हवा पवण ना सेव कमाईआ। मैं भुल्ल गया पिछले खाते, खाते दित्ते तजाईआ। जद वेखां मैं वड़या जेल दे हाते, बन्धन विच बन्द दिता रखाईआ। मेरे कोल लोहे दे बाटे, जिन्हां विच खा पी के झट लँघाईआ। मैनूं आपणे वस्त्र दिसे पाटे, सोहणा रंग रंगाईआ। मेरे अन्दर होर गुस्सा आया एस दे नाल मिल के जिधर वेखां ते उधर घाटे, जगत वाला सुख संग ना कोए जणाईआ। ऐवें ज़िंदगी दे कटे फ़ाके, आपणा वक्त चुकाईआ। ना गंगा दे तटां सरोवरां उत्ते नहाते, अट्ठ सट्ठ मैल ना कोए मिटाईआ। ना पूरबले ग्रन्थ वाचे, पढ़ पढ़ के आपणी ख़ुशी बणाईआ। नाले सेवा करां नाले खावां तमाचे, मुख अग्गे डाहीआ। मेरे अन्दर विचार आउंदी हुण इहो चंगी बाते, इक्को गल्ल दयां सुणाईआ। तूं मेरा नहीं ते मैं तेरा नहीं हुण इक दूजे दे छड जाईए साथे, साथीआ साथ

दी लोड़ ना कोए रखाईआ। मनी सिँघ किहा जद मैं धुर एह बचन कढ्ढया झट मेरे प्रकाश होया माथे, मस्तक विच मस्ती वाला नज़री आईआ। फेर मैनूं वखाया आह वेख मनी सिंघा तेरे पिछले किन्ने जन्म गवाचे, बिना मेरी किरपा तेरा जन्म लेखे कोए ना पाईआ। मैं लहिणा देणा चुकावां हथ्थो हाथे, एह मेरी बेपरवाहीआ। उठ वेख अगली मेरी वाटे, वटणा मल के अवतार पैग़म्बर गुर बैठे राह तकाईआ। तेरे बचन मेरे हुक्म विच साचे, सच दयां समझाईआ। शंकरा छड दे कैलाशे, ब्रह्मा ब्रह्म पुरी दे तजाईआ। विष्नूं विश्व दे तक्क तमाशे, विश्व धार खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वडा वड वड्याईआ। मनी सिँघ कहे मैनूं दरस दिता हज़ूर, हज़ूर हज़ूर दिता जणाईआ। मेरी ज़बान दा बख्श के कसूर, कसूर कसूर कसर इशारीए नाल उडाईआ। नाले दस्सया सतिगुर दा हुक्म मन्नणा ज़रूर, ज़रूरत अवर रहे ना राईआ। जो सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। ओस दा पन्ध ना नेड़े ना दूर, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। मनी सिंघा तेरे नालों मेरे भगत होर वी होणे मज़बूर, मैं मज़बूरी सब दी दयां कटाईआ। क्यों बिना भगतां तों प्रभू हो नहीं सकदा मशहूर, मशहूरी भगतां नाल जणाईआ। उन्हां दा ओसे वरगा नूर, हरिजन नूर नुराने डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। मनी सिँघ किहा मेरे कोल इक्को कलम ते इक सी कानी, कायनात दा लेखा रिहा लिखाईआ। फेर मैनूं वखाई पहली उडारी ते पहली निशानी, पहला पन्ध मुकाईआ। नाले दस्सया दुनिया फ़ानी, फ़नाह फिला होए लोकाईआ। जिस नूं ईसा कहे मेरा बाप असमानी, इस्म आज़म नूर अलाहीआ। जिस नूं मूसा किहा जोत महानी, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा जल्वागर जलानी, अमाम अमामा इक अख्वाईआ। समुंद सागरां ओस दी खेल महानी, धरनी धरत धवल होए सहाईआ। सदी चौधवीं बणे जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। इक इकल्ला नौजवानी, मर्द मर्दाना नौजवाना शाह सुल्ताना इक अख्वाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मेरी गुस्से वाली कहाणी, भुल्ल कदे ना जाईआ। इहो ग़ुस्सा गुरमुखां दा जिस्म ज़मीर बदल देवे जिस्मानी, प्रेम प्यार मुहब्बत विच नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। समुंद सागर बैठे राह तकाणी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस वेले पिच्छे मुड़ना शरअ दी शरीअत तक्कणी कुरानी, कुरह कायनात वेख वखाईआ। नौ मिन्ट तों बाद सन्त मनी सिँघ दी करनी याद पंज वेर ख़ुशी नाल कहिणा सृष्टी दी सब वस्तू बेगानी, बिना सतिगुर शब्द तों संग ना कोए रखाईआ। गुरमुखां कहिणा साडी मंज़ल इक रुहानी, रूह दे मालक तेरी सरनाईआ। एह सच दी सच सच रहे निशानी, हिरदे अन्दर इक वार इक्को लैणा टिकाईआ। इस तों अग्गे एह लेख फेर लिख्या सी मनी सिँघ दी कानी, जो दोहां हथ्थां नाल फड़ के चलाईआ। प्रभ

जे तूं जवान तेरयां भगतां दी सदा तेरे नाल जवानी, बुढापे विच बुढापा कदे ना आईआ। तूं मालक मेहरवानी, मेहरवान तेरी सरनाईआ। तिन्न वेरां लिख्या जे गुरसिक्खां विच आ जावे ख़ामी, उन्हां दी पूरी आपे देणी कराईआ। क्यों तेरे भगत सदा सचखण्ड दे इनामी, बिना सचखण्ड तों दूजा घर ना कदे वखाईआ। एह मातलोक जगत जूह बेगानी, तेरयां गुरमुखां तेरा दवारा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे उस वेले तेरा हुक्म इक अबिनाश, तूं पूरा देणा कराईआ। गुरमुखां दा इक्को चिट्टा होवेगा लबास, इक्को वस्त्र सतिगुर शब्द शब्द गोबिन्द धार पूरन पूरन देणा पहनाईआ। पंज सकिंट आपणे अन्दर इक रख विश्वास, जगत विषयां तों मन लैणा बचाईआ। एसे विच मानस जन्म होवे रास, रस्ता मिले धुरदरगाहीआ। फेर समुंद सागर चल के आवे चरणां पास, निव निव लागे पाईंआ। प्रभू भगतां दी जितनी वस्तू एह उहनी ख़ास, ख़ालस तेरे रंग रंगाईआ। मैनूं कोई संसार वाली नहीं ख़ाहिश, ख़ाहिश तेरी इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। मनी सिँघ किहा मैं इक होर लेखा लिख्या, सस्सा नौ वार पाईआ। नौ वार रोया ते नौ वार हस्सया, ते नौ वार कलम दिती सुटाईआ। एह की पाया रट्टया, अट्ठे पहर वाहो दाहीआ। झट इशारा दिता ते मेरा साहिब आया नट्ठया, मैनूं ल्या हिलाईआ। हस्स के किहा उठ जवाना पट्ठया, आपणी लै अंगड़ाईआ। ओह तक्क लै सब दा वेला जांदा टप्पया, टापूआं तों परे की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी अगम्मी लग्गे सट्टया, चोट नगारे शब्द जणाईआ। जिस दे उपर साया नहीं किसे छड्डया, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। ओह स्वामी कमलापतया, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दे विच हक होवे समरथया, हकीकत खोज खुजाईआ। समुंद सागर आवे नस्सया, चरण कँवल सरनाईआ। फेर ख़ुशी विच गावे जस्या, तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग वेख रैण अंधेरी मस्सया, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। तुध बिन भगतां पर्दा जाए ना ढक्या, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। तेरा बेड़ा चले बिन वञ्झ मुहाणे चपया, नईया दो जहानां पार कराईआ। तेरा लेखा रहे ना छपया, छपर छन्न होवे रुशनाईआ। ओह आह तक्क लै पपया, पूरन पारब्रह्म परमेश्वर सोभा पाईआ। जिस दा इक दवार इक्को हट्टया, इक्को वस्त दए वरताईआ। फेर मनी सिँघ कहे मैं वास्ता चरणां विच घत्तया, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। समुंद कहे गुरमुखो मेरे साहिब दा वेख्यो असूल, असल दयां जणाईआ। मैं तुहाडे कोल आ के तुहाडी भेंटा करांगा कबूल, प्रभू दे चरण छोह के तुहाडे प्रेम विच समाईआ। तुहाडा एह जुग चौकड़ी दा बणया रहेगा असूल,

असल असल विच्चों प्रगटाईआ। जन भगत इक्को लाउंदे सी प्रभू चरणां दी धूल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिन्हां दा मालक कन्त कन्तूहल, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे प्यार विच मस्त रहिणा मशगूल, मनी सिँघ मन्न के सीस झुकाईआ। याद रखणा हर इक गुरसिख दे कोल इक इक होवेगा फूल, जो नौ मिन्ट तों बाद समुंद दी भेंटा देणा कराईआ। ओह तुहाडा साचा लहिणा देणा एसे विच कर लवेगा वसूल, जो नानक सतिगुर इशारे नाल गया समझाईआ। किसे समझ ना लैणा प्रभू नूं ज़ाती शडूल, नूर नुराना इक्को नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला मेल मिलाईआ। समुंद कहे जन भगतो मेरे विच चढ़न लग्गयां ज़रूर आपणी निगाह दी मारनी झाकी, ख़ुशीआं नाल मेरी तहि नूं वेख वखाईआ। उथे मछ कछ दी बाकी, मिन्दिरा दए गवाहीआ। जिथ्थे चौदां रत्न दी साकी, चौदां तबक वंड वंडाईआ। एह लेखा साचा लेख ते लहिणा कमलापाती, पतिपरमेश्वर रिहा बणाईआ। तुहाडी ओह ज़िंदगी ते ओह हयाती, जिस हयाती वास्ते प्रभाती उठ के मनी सिँघ कलम गया चलाईआ। आपणी कानी नूं समझ के कायनात दा साथी, सगला संग बणाईआ। जुग चौकड़ी तुहाडा नाम संदेसे देणगे धर्म धार दे काग़ज़ाती, सतिगुर लेख ना कोए मिटाईआ। सतिगुर दा प्यार कदे वन्डया गया नहीं दिवस राती, अट्ठे पहर इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। जन भगतो समुंद कहे मेरे कन्ढ्ढे तों आपणी ख़ुशी दी कोई लै के जायो निशानी, ओह निशानी आपणी आप छुपाईआ। उहनूं समझणा नहीं नवीं कि पुराणी, घोगे कौडीआं मेरी वंड वंडाईआ। मैं फेर दस्सांगा की कथा कहाणी पुराणी, जिस दी पुराण अठारां देण गवाहीआ। जिन्हां वास्ते वेद व्यास फड़ी सी कानी, कानीआं फड़न वाल्यो निशाना तुहाडे उत्ते लगाईआ। क्यों गुरु अवतार पैग़म्बर जिस्म धरदे रहे जिस्मानी, शरीर हो के आपणे हथ्थां सेव कमाईआ। तुहाडा लेखा नाल जोत नुरानी, जो नूर नुराना धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। समुंद कहे जन भगतो तुहाडी निगाह विच होवे मेरी हमदर्दी, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। मैनूं सुख कदे ना मिल्या विच गर्मी सर्दी, सर्द गर्म आपणा आप आपणे विच रखाईआ। मेरे उत्ते कोई मेरी माता लेफ नहीं धरदी, ठण्डा जल ना कोई प्याईआ। ना मैनूं सार आपणे घर दी, किस घर विच आपणा झट लँघाईआ। मेरी आशा ओसे प्रभू दा भाणा जरदी, जो हुक्मे विच आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। समुंद कहे जन भगतो तुसीं मेरे भ्रा ते मेरे वीर, भैणां भईए नज़री आईआ। पर तुहानूं पता मेरा अजे लेखा मेरे विच ना अजे कमान सुट्टी ते ना सुट्टया तीर, सीता

रोवे मारे धाहीआ। एह इशारा दे के गया सी भगत कबीर, कबीर जुलाहा पाटे जुल्ले विच आपणा आसण लाईआ। जिस वेले मेरे महबूब ने नईं कीती तअमीर, तरतीब आपणे हथ्थ रखाईआ। ते मनी सिँघ ने लेखा लिख दिता उस ने छड जाणां शरीर, जोती जाता हो के आपणा रूप बदलाईआ। सम्बल बैठणा जिस दी मंज़ल उस दी अख़ीर, पूरन विच पूरन रूप समाईआ। जिस ने दीन दुनी बदल देणी तकदीर, मुक्कदर सब दा खोज खुजाईआ। जिस दी दो जहान जगत मिलख जगीर, जगत दा मालक नज़री आईआ। उस दा लेखा बेनज़ीर, नज़ीर ज़हिर दे बूटे वाला सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मालक वड वड्याईआ। झट सदी चौधवीं कहे मैं आ गई थक्की मांदी, थकावट विच हाए उफ कर सुणाईआ। ना मेरी गुत्त रही ना परांदी, पट्टीआं सीस ना कोए गुंदाईआ। ना कोई रुपा रिहा ना चांदी, हीरे जवाहर वंड ना कोए वंडाईआ। ना वड्याई दिसी किसे थाँ दी, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। आशा रोवे बाबा आदम ते माई हव्वा दी, हवस हवस ना कोए बुझाईआ। मैनूं कसम उसे अलाह दी, जिस नूं रसूल अलाह कहि के सीस निवाईआ। मैनूं उडीक इक मलाह दी, जो खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। सिरफ लोड़ जन भगतो तुहाडी शहादत ते तुहाडे गवाह दी, मुदई मुदालहि आपणा खेल खिलाईआ। मैं खेल वेखी बेपरवाह दी, जो बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं ख़ुशीआं विच वंडांगी न्याज़, ख़ुशीआं विच वरताईआ। भगतां नूं देवांगी एज़ाज़, जो अज़ीज़ धुर दे नज़री आईआ। फेर गुज़ारांगी नमाज़, बिना वजूद तों सीस निवाईआ। फेर वेखांगी की उस दा राज, की आपणा हुक्म जणाईआ। जन भगतो मैं तुहाडे नाल लंगड़ी होई अपहाज, इक टंग खलोती बग़दाद मेरी दए गवाहीआ। पर याद रखिओ जिस वेले उत्ते चढ़न लग्गे जहाज़, इक्की वार मेरे साहिब दा नाम लैणा ध्याईआ। चौदां वार मैं वी सुणांगी नाद, चौदां तबकां फेर दयां सुणाईआ। सारे खोल्हो जाग, अवतार पैग़म्बर सोया रहिण कोए ना पाईआ। मेरा ख़ुशी बड़ा होया मिज़ाज, ख़ुशीआं विच ख़ुशहाली नज़री आईआ। हरि भगत दवारे तुहाडे नाल पुजांगी ते दसांगी कि सच्चा की समाज, जिस विच चार जुग दे दीन मज़्हब जाण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा मालक इक्को वाहिद, वाहवा जिस दी आदि अन्त वज्जदी वधाईआ।