पुस्तकालयभाग २३

पहली मघर शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं

सन्त मनी सिँघ कहे मैं सारी संगत तक्की, तक्कया तेरा नूर बेपरवाहीआ। तेरे शब्द नाल मेरा हिस्सा पत्ती, पतित पावन दयां जणाईआ। मेरी लिख्त मिटे ना रती, धुर दे रंगणा रंग रंगाईआ। तेरे चरणां दो जहानां आशा होवे सती, सति सतिवादी तेरी वड वड्याईआ। किसे दी चले ना कोए चतुराई बुद्ध मती, मनुआ मनसा ना रखाईआ। मैं सब कुछ वेख्या तेरे नेत्र तेरे अक्खीं, आपणीआं अक्खीआं तेरे विच मिलाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले इक बचन अगम्मा दस्सीं, बिना दस्त हस्त उठाईआ। सच दी वस्त दस्स किथे सांभ के रखी, क्यों निरगुण हो के बैठा छुपाईआ। मेरया महबूबा तेरे प्यार विच बुढ्ढे ने पीठी चक्की, चाकरां दयां चाकरा तेरी सेव कमाईआ। तूं मेरा जीवण पा के धर्म नटी, नटुआ आपणा स्वांग गया बदलाईआ। पर मैनूं इक्को तेरी याद रह गई पट्टी, जे तूं मेरा मैं तेरा बिना हरफ़ां तों हरफ़ दिता समझाईआ। मैं बुढ्ढा अनपढ़ ख़ुशीआं विच ख़ुशहाल होया लखी, तेरा खेल वेख वखाईआ। ओह ख़बर दस्सदे जेहड़ी मेरे कोलों तेरे कोल बची, बच्चयां दी झोली दे पाईआ। मैं फिरदा ख़ाली हथ्थीं, हथेली हथेली नाल खड़काईआ। पर मेरी आशा अजे नहीं ढट्ठी, बलधारी आपणा बल देणा प्रगटाईआ। मेरे प्यार दी लाज रखीं, रक्षक हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं तक्कां तेरे प्यारे, प्यारयां प्यार नाल वेख वखाईआ। जिन्हां नूं सतिगुर शब्द कहे दुलारे, दूल्हे तेरे सोभा पाईआ। धन्नभाग तूं मेरे मन्ने हाढ़े, हौके आपणे विच टिकाईआ। बेशक तूं जुग चौकड़ी कोट उजाड़े, उजड़यां लए वसाईआ। मेरी आशा पुरी करनी चरण छुहाए दाहड़े, शरन इक बणाईआ। मैं तक्कणे तेरे मित्र प्यारे, मुरीद मुर्शद भेव रहे ना राईआ। नईया वेखणी इक्को घाट किनारे, जगत तट्टां डेरा ढाहीआ। जेहड़े चुप्प चुपीता मैनूं देंदा रिहों इशारे, बिना सैनत सैनत लगाईआ। पर मैं वी वेख लै हौसले रखे भारे, मुख विच्चों ना बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैनूं तक्क लैण दे आपणे गुरमुख मीत, गुर सतिगुर ध्यान लगाईआ। जिन्हां दे वसिउँ चीत, चेतन सारे लए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, गहर गम्भीर कीती जणाईआ। जिस दे उत्ते मेरे कोलों फिराउंदा रिहों लीक, ओह लाईन देणी वड्याईआ। मेरी मनसा पूरी करनी उम्मीद, आशा तेरे नाल जणाईआ। ओह तक्क मनजीत सिँघ पुकारे चीक, शहादत तेरा नाम रखाईआ। जिस दी पाल सिँघ करे तस्दीक, ताकीद नाल जणाईआ। जगदीश दी पूरी कर दे रीझ, मेहरवान होणा सहाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे गुरमुखो धर्म धर्म दा लिखारी, लेख धर्म धर्म बणाईआ।

मैं धर्म धर्म दा पुजारी, पूजा धर्म धर्म समझाईआ। मेरी आशा मनसा पूरी होई सारी, मेरे साहिब दिती कराईआ। अगला हुक्म सुणे धुर दरबारी, की करता रिहा जणाईआ। सवाधान रहिणा नाल हुशियारी, आलस निंद्रा पन्ध मुकाईआ। की खेल करे निरँकारी, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दी शब्दी धार मौले फुलवाड़ी, पत्त टहिणी महक महकाईआ। जिस लेखा तक्कणा जंगल उजाड़ी, जूहां खोज खुजाईआ। सति सति दी कर उसारी, महल्ल अटल दए बणाईआ। दो जहानां दा बण जुआरी, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मेरी कलम रुक रुक के कहिंदी, कहि कहि सीस निवाईआ। जेहड़ा फिर के आया दिशा लैहंदी, लहिणे पिछले पूर कराईआ। जिस दी कला कदे ना होवे ढहिंदी, कल काती धुरदरगाहीआ। जिस ने बसरे लाई मैहंदी, शरअ वंड वंडाईआ। धार वेखी नैं दी, वहिणा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। झट नारद आ गया फड़ के पोथा, पुस्तक बोदी उत्ते टिकाईआ। उच्ची देवे होका, हुक्म सुणो बेपरवाहीआ। जो फिरया चौदां लोका, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। ओहदा खेल सादा ते मोटा, बारीक लीक ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं जिस ने ख़ाली करना लोटा, लुटीआ हथ्थ किसे ना आईआ। जिस धरनी दा तक्कया पोटा पोटा, पाटल हो के खोज खुजाईआ। ओहदा हुक्म ना लम्बा ना बहुता, बहुगुण ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मेरा पोथा की कुछ लिखदा, लिख्या हाल जणाईआ। मैं इक थाँ नहीं टिकदा, भज्जां वाहो दाहीआ। हुक्म मन्ना धुर दे पित दा, जो परमेश्वर बेपरवाहीआ। मैं वणजारा नहीं किसे चित दा, ठगौरी ना कोए बणाईआ। मैं जगत नेत्र किसे नहीं दिसदा, अक्खीआं नाल वेखण कोए ना पाईआ। नाले मार दुहथ्थड़ पिटदा, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। मैं खेल दस्सां प्रभू नित दा, जो नवित आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे मेरी पोथी विच्चों हरफ़ आख, अक्खर अक्खर रिहा कुरलाईआ। नारद साडा छड दे साथ, संगी दी लोड़ ना कोए जणाईआ। नारद कहे मैं उँगली पा के आपणी विच नास, नक्क टेडा कर के रिहा वखाईआ। फिर तक्कां उत्ते आकाश, बिन नैणां नैण उठाईआ। नाले कहां मेरे उत्ते करो विश्वास, विश्व दा भेव दृढ़ाईआ। नाले इशारा कीता शंकर आ जा उतों कैलाश, आपणा पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मे छड दे पत्तन घाट, वेख खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं तक्क अगम्मा हाट, वणजारा जिथ्थे इक्को वणज कराईआ। नाले तक्क लै अज्ज दी रात, भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। जिस कारन मनी सिँघ ने मंगी सी

दात, आशा मन तों बाहर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच दा खेल वखाईआ। नारद कहे मेरे अक्खरो तुसीं खोटे कि खरे, ख़रीददार तुहाडा कवण नज़री आईआ। क्यों मेरे नालों होए परे, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाल आपणी कीती वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी दु:ख कलेश जरे, ज़रा सी ना मुख सुणाईआ। मैं तुहानूं लै के आया हरि भगत दवारे भगतां दे घरे, घराना वेखो चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे पुरख अकाला भगतां कोलों डरे, जो ग़ुस्से विच डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर आपणी कार भुगताईआ। अक्खर कहिण नारदा जे आ गए भगत दवारे, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण साडे लेखे सुण लै सारे, हरिसंगत दे समझाईआ। नाल वेख लै पैग़म्बर गुर अवतारे, नूर जोत रुशनाईआ। होर तक्क लै प्रभ दे दुलारे, जो सन्त सुहेले भगत सचखण्ड बैठे डेरा लाईआ। कुछ लहिणे तक्क लै वीह सौ अठारां बिक्रमी हुक्म ज़ाहरे, ज़ाहर ज़हूर की जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। अक्खर कहिण जन भगतो तक्क लओ सम्मत शहिनशाही अठ, अट्ठां ततां वाल्यो ध्यान लगाईआ। आपणे अन्दरों खोल्हो गट्ठ, बन्धन कूड़ देणा तुड़ाईआ। जिस कारन जुग चौकड़ी रहे नट्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे विच होया इक्ट्ठ, मेल मिल्या बेपरवाहीआ। वेखो शरअ दी हद्द टप्प, टापूआं तों बाहर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर देणा हुक्म सुणाईआ। अक्खर कहिण जन भगतो साडी परवान करो निमस्कार, डण्डावत विच सीस निवाईआ। जे तुसीं ना होवो साडा बणे ना कोए आकार, किस दी सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। तुहाडे प्रेम विच साडा विसथार, वास्ता प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। नाल कौल तक्को ते नाले तक्को इकरार, इकरारनामे वेख वखाईआ। बलि बावन दा तक्को उधार, जो लेखा लेखे विच्चों कढ्ढाईआ। लहिणा तक्को योगोसलावीआ ते बलगार, बिन रसना बुल्ल्ह हिलाईआ। जिथ्थे हो ना सके कोए तकरार, तहरीर तकदीर ना कोए बदलाईआ। ख़ुशी नाल जिस दा करदे रहे इंतज़ार, मुहब्बत विच नैण उठाईआ। ओस दा खेल गोबिन्द दी धार, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द भेव चुकाईआ। पहली मघर कहे वीह सौ अट्ठ दूआ ज़ीरो जाए नट्ठ, ज़ीरो आपा आप जाए सट्ट, अट्ठ दा अट्ठ शहिनशाहे रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। अक्खर कहिण असीं इक्को दस्सीए सलाह, सहिज नाल सुणाईआ। बलि दा बावन बावन दा बलि दोवें शब्द गवाह, शहादत सच वाली भुगताईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ पर्दा रिहा चुका, मुख नकाब ना कोए टिकाईआ। गोबिन्द बैसाखी उठा के बांह, दो सौ बहत्तर लए अंगड़ाईआ। दो सौ बहत्तर दिन सतिगुर दे लेखे देणे पा,

सतिगुर सरन सरन सरनाईआ। सचखण्ड दवारे साचे संदेशा पुज्जणा नाल चाअ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। गुरदयाल सिँघ तेरा लहिणा देणा धरनी धरत धौल सुहाउणा थाँ, थनंतर नाल मिलाईआ। सोलह मघर नूं तेरे बच्चे तेरा उज्जल करन नाँ, सौदागर सिँघ नाज़र सिँघ पूरन सिँघ जोड़ जुड़ाईआ। पंज पंज मरले तिन्नां ने देणा थाँ, इक पंज पन्द्रां जोड़ जुड़ाईआ। लिख्त विच अक्खरां देणी करा, शहादत गुरमुखां वाली भुगताईआ। महिन्दर सिँघ बूड़ सिँघ जगत बणन गवाह, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। नाल दसख्त करेगी तिन्नां दी माँ, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे जिथ्थे मेरा बणे अस्थान, असथिर मिले वड्याईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन धुरदरगाहीआ। सति सति दा देवे माण, ताण इक्को इक जणाईआ। मैं तक्कां खेल ज़िमीं असमान, जगत जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर आपणा रंग रंगाईआ। अक्खर कहिण झट बोल प्या भगत दवारा, सिँघ जगदीश लए अंगड़ाईआ। नौ दवारे जिस दा खेल ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर अगम्म अथाहीआ। मैं चाहुंदा जिस दिन मेरा अन्त पूरा होया सी मुनारा, चौव्ही मघर मिली वड्याईआ। पहली चेत तों दो सौ बहत्तर दिन गोबिन्द दी बैसाखी दे पूरे होणे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी संग मिलाईआ। पंझी मघर तों सोहणा रंग रंगे निरँकारा, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच हुक्म सुणाईआ। हरि भगत दवारा कहे चौव्ही मघर सम्मत वीह सौ अठारां मेरी मनसा होई पूरी, तृखा रही ना राईआ। पंझी मघर तों नाज़र सिँघ पाठ करेगा ज़रूरी, नाथेवाला धाम सुहाईआ। सवा पहर मन मनसा कर के दूरी, इक्को लिव लगाईआ। दो सौ बहत्तर दिन चौव्ही भाद्रों पन्ध चुकाउणा नेड़ा दूरी, दूर नेड़े वाट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। भगत दवार कहे मेरी इक्को इक अरदास, बिना अरदासे दयां जणाईआ। गुरदयाल सिँघ दवार बणना ख़ास, ख़ालस रंग रंगाईआ। सब दी पूरी होणी आस, आसा निरासा रहिण कोए ना पाईआ। नौ मघर नूं सोहणा सुहञ्जणा समां होणा लोकमात, धरनी वज्जे वधाईआ। पंज गुरमुख नाज़र सिँघ दे जाणगे साथ, पिछला पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। नौ मघर होणा रवाना, जाणां चाँईं चाँईंआ। सोलह मघर लिखणा परवाना, तिन्नां भरावां थांउँ थाँईंआ। चौवी मघर गड्ड निशाना, पंझी मघर रुत देणी सुहाईआ। सवा पहर जाप जपणा शामा, सत्त तों पौणे दस तक ध्यान लगाईआ। बाहर करना नहीं कोई ध्याना, निगाह निगाह विच टिकाईआ। ओथे नाल

महाराज शेर सिँघ दा फोटो रखणा निशाना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक्त्ती मील तों दूर बाहर ना जाणा, सोहणा धाम देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म सुणाईआ। भगत दवार कहे मेरे विच आई बलगारीआ दी मिट्टी, की मिट्टी रही जणाईआ। तिन्न अस्सू जिस वेले नींह रखणी फड़ इट्टी, रोड़यां नाल सुहाईआ। मैनूं बन्न्ह के टाकी चिट्टी, विच देणा टिकाईआ। योगोसलावीआ दी ख़ाक कहे मैनूं लिखणा विच पंजाबी लिपी, सोहँ अक्खर बणाईआ। शहिनशाही नौ सम्मत दी होवे मिती, मित्रां दयां जणाईआ। दो सौ बहत्तर दिन सुबह नाज़र सिँघ नूं खाणी पएगी मक्की दी टिक्की, नौ दाणे जगत सोभा पाईआ। मालवे वाले चौव्ही मघर नूं सिख बैठे होणगे इक्की, नाथेवाला रंग रंगाईआ। इक सौ इक गुरमुखां नूं तिन्ने भ्रा लिखणगे चिट्ठी, तिन्न अस्सू नूं गुरदयाल दवारा देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। भगत दवार कहे मेरी इक्को मंग, सब नूं दयां जणाईआ। दो सौ बहत्तर दिन इक्को होवे रंग, इक्को रूप बणाईआ। इक्को रस इक अनन्द, इक मिले वड्याईआ। कोल निशान रखणा तारा चन्द, जो गुरमुख दवारे छत्त उत्ते सोभा पाईआ। ओस दी नींह विच होणी वंड, चढ़दा लैहंदा दोवें राह तकाईआ। अगला खेल सूरा सरबंग, फेर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। भगत दवार कहे अक्खरो तुहाडा खेल अगम्मा आख़र, आख़र इक जणाईआ। सतिगुर शब्द शब्द घोड़ा शब्दी ज़ीन पाखर, आसण सिंघासण इक जणाईआ। नाम संदेशा दरगाह साची धुर दा पातन, लेखणी नाल मिलाईआ। इस विच फ़र्क होणा नहीं मात्र, लग मात्र निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर आपणा मेल मिलाईआ। अक्खर कहिण असीं जुग चौकड़ी सेवादार, सद सद सेव कमाईआ। साडी एसे ख़ुशी विच बहार, जन भगतां वज्जदी रहे वधाईआ। गुरदयाल सिँघ दा सोहे दवार, बलि बावन रंग रंगाईआ। दो सौ बहत्तर दिन शब्द गाउणा एका धार, सवा पहर पाहर रंग रंगाईआ। पंझी भाद्रों इट्ट रोड़ा करना तैयार, इक्की हज़ार लैणा सुटाईआ। तिन्नां बण के बरख़ुरदार, सेवा सच लैणी कमाईआ। एह खेल ओस निरँकार, जिस निरँकार दा लेखा धुरदरगाहीआ। ओह जुग जुग सन्त सुहेले देवे तार, भगतां दए वड्याईआ। फेर बणेगा दिल्ली दरबार, दिलदार आपणी ख़ुशी वखाईआ। फेर किशन सिँघ ने होणा ख़बरदार, आलस निंद्रा देणी चुकाईआ। फेर लाल सिँघ तों लैणी आड़, दवाबा वंड वंडाईआ। फेर भाग लगाउणा विच उजाड़, जम्मू संगत वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नौ मघर कहे नाज़र सिँघ करनी तैयारी, धर्म

दा राह तकाईआ। अजीत सिँघ नाल तुरे मुहब्बत प्यारी, मसा सिँघ आपणी गंढ पवाईआ। बख्शीश सिँघ पगड़ी बन्न्ह के काली, चले चाँईं चाँईंआ। निरँजण सिँघ हथ्थ रख के ख़ाली, बाज़ू बांह नाल मिलाईआ। दलीप सिँघ कल्सीआं वाला घालणा नाल लए घाली, घाल पिछली लेखे लाईआ। धुर हुक्म विच ना कोए हुक्म ना सवाली, सवाल जवाब ना कोए रखाईआ। धर्म दा बूटा जन भगतां दा दिसे धर्म बाग़ दा माली, मालक नूर अलाहीआ। गुरदयाल सिँघ कहे मैनूं सचखण्ड सच दी चढ़े लाली, लाल मेरे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा सदा प्रितपाली, प्रितपालक हो के जन भगतां वेख वखाईआ।

६ मग्घर शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर हरजीत सिँघ दे नवित

प्रभू तेरा कँवल कि कौला, कँवल नैण देणा दृढ़ाईआ। तेरा खेल धवल कि धौला, धर्म दी धार देणा समझाईआ। तेरा रूप मवल कि मौला, मेहरवान पर्दा देणा उठाईआ। तेरा रूप साँवल कि सौला, साँवल सुन्दर देणा जणाईआ। तेरा लेखा हवल कि हौला, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मेरा खेल अगम्मी, अगम्म अगोचर इक अख्वाईआ। मेरी हद्द हदूद ना होणी बन्नी, वंडां विच ना कोए वड्याईआ। मेरा रूप तत ना कोए तनी, त्रैगुण वेस ना कोए वटाईआ। मेरा हुक्म सरवण करे कोए ना कन्नी, कायनात ना कोए चतुराईआ। मेरी धार किसे ना जम्मी, जम्मण वाली कोए ना माईआ। मेरा खेल अनोखा ना ख़ुशी ना ग़मी, हरख सोग ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे दाते भिखारी, भिक्खक हरि समझाउणा हे। शाह पातशाह शहिनशाह जोत निरँकारी, निरँकार निरँजण भेव खुल्हाउणा हे। आदि अन्त रूप अगम्म अपारी, अलख अगोचर खेल खिलाउणा हे। शाह पातशाह शहिनशाह सिक्दारी, सुल्तान महबूब हुक्म वरताउणा हे। विष्न ब्रह्मा शिव सेवक सेवादारी, एका माई जुगत जुड़ाउणा हे। तेरा खेल अवतार पैग़म्बर गुर संसारी, सतिगुर शब्द हुक्म वरताउणा हे। निरगुण नूर जोत तेरी उज्यारी, जोती जाता डगमगाउणा हे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाउणा हे। पुरख अकाल कहे शब्दी दूल्हो दूल्हे, भेव अभेद खुलेईआ ऊ। आदि अन्त कोई ना जाणे मूले, पर्दा परदयां विच रखेईआ ऊ। आदि

जुगादी कन्त कन्तूहले, निरगुण सरगुण सरगुण धार प्रनेईआ ऊ। जुग चौकड़ी कदे ना भुल्ले, अभुल्ल इक अखवेईआ ऊ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म सच वरतेईआ ऊ। सतिगुर शब्द कहे मेरे गहर गम्भीरा, बेनज़ीर इक अख्वाईआ ए। तेरा लेखा बिन तन शरीरा, त्रैगुण ना जोड़ जुड़ाईआ ए। तेरा लेखा शाह हकीरा, पातशाह इक अख्वाईआ ए। तेरा नूर बेनज़ीरा, नूरे नज़र नूर अख्वाईआ ए। तूं साहिब ज़ाहर ज़हूरा, जोती जोत जोत रुशनाईआ ए। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी पूरा, पूरन ब्रह्म पूरन समाईआ ए। तेरा लेखा नेड़ दूरा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ ए। तेरी शब्द अगम्मी तूरा, तुरीआ तों परे नाद वजाईआ ए। मैं सदा सदा मशकूरा, मेरी मुश्किल हल्ल कराईआ ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा हरि, सच तेरी ओट रखाईआ ए। पुरख अकाल कहे मैं दीना नाथ, दयाल दीन अख्वाईआ ऊ। सतिगुर शब्द शब्द गुर साथ, सगला संग निभाईआ ऊ। जुग चौकड़ी ढोले सिफ्ती गाथ, अक्खरां हरफ़ां जोड़ जुड़ाईआ ऊ। आदि जुगादी बण समराथ, पुरख अगम्मा इक अख्वाईआ ऊ। निरगुण सरगुण खेल करां बहु भांत, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ ऊ। लहिणा जाणां कलयुग अंधेरी रात, लेखा सब दा हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ ऊ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ ऊ। सतिगुर शब्द धार बहु रंगी, रंगत अवल्ली चढ़ेईआ ए। जिस दा भेव समझे कोए ना चन्द नौ चन्दी, नव धार ना भेव खुलेईआ ए। जिस दा खेल हुक्म सतिगुर भुयंगी, जनणी बाल ना कोए रखेईआ ए। जिस दी निरगुण सरगुण धार संधी, लेखा अवर ना कोए मिटेईआ ए। जिस दे हुक्म दी दीनां मज़्हबां उत्ते पाबन्दी, परम पुरख हुक्म इक सुणईआ ए। किसे दी आयू रहे ना लम्बी, कलयुग लेखा वेख वखेईआ ए। त्रैगुण दी धार रही कम्बी, धीरज धीर ना कोए धरेईआ ए। जगत हीण सृष्टी दृष्टी अंधी, लोचण नैण ना कोए खुल्ल्हेईआ ए। जिस दे हुक्म दी सति धर्म दी लग्गणी पाबन्दी, हुक्मी हुक्म हुक्म दृढ़ेईआ ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणेईआ ए। सतिगुर शब्द कहे मैं तेरा शब्द फ़कीर, फ़िकरा इक सुणेईआ ए। तेरे दर मेरी तामीर, जड़ चोटी चेतन तेरा रूप वखेईआ ए। मैनूं आदि तों मिली तेरी सच अशीर, आसावंद आस रखेईआ ए। जो चिट्टे उत्ते काली पाई लकीर, सावण सावण सावण वेख वखेईआ ए। मेरी मातलोक विच तेरे नाल तकदीर, दूसर संग ना कोए बणेईआ ए। मेरे वस्त्र लथ्थे वेख चीर, सीस दस्तार ना कोए टकेईआ ए। हस्स रो के कहे कबीर, रवीदासा संग रलेईआ ए। नामा छीपरो ना धरे धीर, धन्ना ध्यान लगेईआ ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट

रखेईआ ए। ओट रखी आस इक, इक इक इक मेरा माही ए। कोटन कोटी लाई बैठे सिक, सिख़र चोटीआं तों परे तेरा नूर अलाही ए। तैनूं सब ने मन्नया मात पित, पतिपरमेश्वर की तेरी बेपरवाही ए। निरगुण धार निरँकार कर साचा हित्त, हितकारी हो के वेख चाँईं चाँईं ए। जो हुक्म संदेशा फ़रमान दिता लिख, लेखकां दे लेखक भेव आपणा खुल्हाई ए। गुरमुख सुहेले सन्त पेख आपणे सिख, सिख्या सिख सिख सिख की वड्याई ए। मेरे साहिब स्वामी तेरी महिमा भगत दवारे होवे नित, नवित तेरा गुण गाई ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर नहीं कोई मित, मित्र प्यारा इक्को नज़री आई ए।

१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर बख्शीश सिँघ सुगे दे नवित

सतिगुर शब्द कहे मेरे सच स्वामी, सिरजणहार तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण धार सदा नेहकामी, निरवैर तेरी वड वड्याईआ। शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, मेहरवान महबूब दर तेरे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे दीन दयाल प्रभ ठाकर, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। आदि जुगादी अगम्म अगम्मड़े सागर, भँवरी तेरी जगत लोकाईआ। तेरा हुक्म सूरबीर बहादर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिन तेरे देवे कोई ना आदर, दर सच ना कोए सरनाईआ। तूं करता करीम बेऐब कादर, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। तेरे हथ्थ अगम्मा आदल, इन्साफ़ इक्को नज़री आईआ। तूं लेखा लहिणा पूरा करना मक्तूल अन्तर बातन, कातिल दी धार कत्लगाह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू शब्दी धार वेख आदत, बिन नैणां नैण उठाईआ। जन भगतां वेख अबादत, जो गुरमुख तेरा नाम ध्याईआ। बख्शीश दी बख्शिश विच लेखे लाउणी शहादत, जो सन्मुख हो के आपा आप शहीद कराईआ। झगड़ा रहे ना तामस राजस, सांतक सति देणा वरताईआ। लेखे लाउणा जन्म मानुखा मानश, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। धर्म दी धार बणाउणा बालक, चरण कँवल बिन चरणां लैणा टिकाईआ। तूं सच स्वामी ख़लक दा ख़ालक, ख़ुद मालक नूर ख़ुदाईआ। एथे ओथे दो जहानां होवे पालक, प्रितपालक हो के आपणे घर वसाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं निरगुण धार बणां सालस, सालसी बिना शरीर कमाईआ। गुरसिख रूप बणाउणा ख़ालस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण

शब्दी शब्द दुलारे, शब्द धार समझाईआ। मेरे गुरमुख धुर दे भगत सचखण्ड दे वणजारे, चुरासी विच कदे ना आईआ। मानस जन्म जगत जूए विच कदे ना हारे, लेखा चुक्के थांउँ थाँईंआ। सति दी आत्मा सति सरूप कोए ना मारे, तन वजूद जगत जगत वड्याईआ। आत्म नूर नूर जोत चमत्कारे, निरगुण धार डगमगाईआ। सचखण्ड सच दवार चढ़े चुबारे, जिथ्थे अस्थिल गृह इक्को नज़री आईआ। हरिजन गुरमुख जन्म कदे ना हारे, जो हिरदे रिहा समाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी हो के तारे, तारनहार बेपरवाहीआ। गोबिन्द दे सुत गोबिन्द दे दुलारे, जो रणभूमी अखाड़े विच आपणा आप लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बच्चयां वाला रखे आपणे नाम सहारे, अजीत अतीत आप कराईआ।

१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
पिन्दर सिँघ जंडयाला दे नवित

सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल करे मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी बण के धुर दा बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। सति सरूप शाहो भूप सति दा बण के दानी, दयावान नौजवान मर्द मर्दान आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण हरिजन वेखे जगत जवानी, जवां मर्द हमदर्द आपणा रंग रंगाईआ। भेव अभेदा लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भेव रहे ना राईआ। लहिणा देणा तक्के जीव जीव प्राणी, पूरन पुरख प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी होवे जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर सदा सदा सुखदाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू आदि जुगादी दीन दयाला, दयानिध अख्वाईआ। जुग जुग भगतां करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक इक गुसाँईंआ। मेटणहारा कूड़ी क्रिया जगत जंजाला, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अन्दर पाए साची माला, मन का मणका दए भवाईआ। लेखा जाणे माजी हाला, अगला पर्दा आप उठाईआ। भेव चुकाए काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, दर दवार इक वड्याईआ। लहिणा रहे ना काल महाकाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब सच सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जन भगतां दे दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। अन्दरों मेट अंधेरी रात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म तेरी धुर दी ज़ात, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। शब्दी ढोला तेरी

गाथ, अगम्म अगम्मड़े आप प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण बख्श दे साथ, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। सच सुहञ्जणी सेजा तेरा होवे बिलास, रस इक्को इक वड्याईआ। गुरमुखां पूरी करनी आस, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। जो जन होया तेरा दास, दासी दास हो के सेव कमाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाश्त वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां अन्दर तेरा मण्डल तेरी होवे रास, सुरत शब्द गोपी काहन नचाईआ। सब दा लेखे लाउणा स्वास स्वास, जो रसना जिह्वा रहे ध्याईआ। लेखा मुकाउणा जन्म कर्म दस दस मास, नव अठारां डेरा ढाहीआ। तेरा खेल तक्के शंकर उत्ते कैलाश, ब्रह्मा चारे कुण्ट ध्यान लगाईआ। विष्न विश्व दी वेखे ख़ाहिश, विषयां तों बाहर समझाईआ। तेरा रूप अनूप कदे ना होवे नास, नास्तिक दिसे जगत लोकाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुछणी वात, वातावरन तक्कणा मानव मानस मानुख खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना खेल तमाश, जग नेत्र अक्ख वेखण कोए ना पाईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत अट्ठ फ़िरोज़पुर छाउणी ग्वाल टोली राम सिँघ दे गृह

ओह शंकरा तक्क कैलाशी, कला प्रभ की वरताईआ। ब्रह्मा वेख खेल अबिनाशी, चारे मुख भवाईआ। विष्नूं रहे ना कोए उदासी, हस्ती तक्क अगम्म अथाहीआ। राम लेखा वेख वनवासी, वनखण्ड रोवण मारन धाहीआ। जिस दी खेल चार जुग किसे ना वाची, अवतार पैग़म्बर गुर भेव कहिण कोए ना पाईआ। सो साहिब स्वामी जो आदि अन्ता हर घट वासी, वास्ता लख चुरासी नाल रखाईआ। ओस दी खेल अगम्मी मण्डल रासी, जगत तमाशी पर्दा ना कोए उठाईआ। निरगुण धार निरवैर आप साखी, साख्यात आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। राम कहे मेरया रामा, राम दी राम दुहाईआ। मेरे साहिब अन्तरजामा, अन्तरजामता तेरी किरपा नज़री आईआ। मेरा पूरा पूरा करया कामा, तृष्ना त्रेता रंग रंगाईआ। निरगुण धार पहर के जामा, नूर नुराना वेस वटाईआ। सति सति दा सति कीता खेल महाना, महिमा तेरी वड वड्याईआ। विछोड़ा जोड़ा थोड़्हा सीआ रामा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा तक्क कृष्ण वाला कान्हा, काहन धुर दे मेरे माहीआ। जगत अंधेर वेख शामा, शाम घनईया आपणा पर्दा आप चुकाईआ। तूं शाहो भूप राणा, दो जहानां इक अख्वाईआ। ततां वाला तेरा कूड़ निशाना, तत तत विच्चों

बदलाईआ। वनवासी हो के बन विच मन्नया तेरा भाणा, चौदां साल सदी चौधवीं वेख वखाईआ। तेरे वास्ते त्रेता जुग नहीं पुराणा, पुराण अठारां त्रेता धार देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धुर राम कहे धन्न राम रमईआ, रमता रमता पन्ध मुकाईआ। मेरी शब्दी धार दी नईया, अवतार पैग़म्बर गुर जुग जुग चढ़े चाँईं चाँईंआ। मेरी लेखे वाली सब तों वहीआ, जिस नूं जगत अक्खर ना कोए लिखाईआ। ओह इशारा तक्क लै गोबिन्द वाला ढईआ, जो ढट्ठयां फेर उठाईआ। जिस वेले बुल्हे ने गाया सी थईआ थईआ, धईआ धईआ कहि के ताल वजाईआ। इहो इशारा कीता सी दुर्गा आदि शक्ति मईआ, सुम्ब निसुम्ब सँघार नैण उठाईआ। कलयुग निगाह मारी साचा दिसे कोए ना सईआ, साजण मीत नज़र कोए ना आईआ। बिनै बिनै बेनन्ती प्रभ पत ना रहीआ, परमेश्वर पतिवन्ता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। राम कहे राम वेख दो अद्धा, धुर राम हुक्म सुणाईआ। जिस हुक्म विच बध्धा, बन फिरया वाहो दाहीआ। जेहड़ा हुक्म विच हुक्म मिल्या सद्दा, सद धुर दा ढोला गाईआ। उस दा लेखा लेखे विच्चों लभ्भा, जगत शास्त्र ना फोल फुलाईआ। जिस वेले सीता ढाई दिन मुख रखया सी विच खड्डा, तेरा दरस ना मूल दरसाईआ। तूं इशारा कीता कलि कल्की मेरा राम जिस दी निरगुण धार सारे यद्दा, यादव मेरा खेल घनईया काहन बणाईआ। फेर तक्क के अस्व बग्गा, नैण नैण नैण बिगसाईआ। फेर मचदी वेखी अग्गा, अग्नी रही जलाईआ। फेर धर्म धार दी वेखी जगह, वनवासी अक्ख उठाईआ। जिथ्थे कलयुग हँस बणे कगा, काग हँस रूप बदलाईआ। उथे मेरा साहिब आवे भज्जा, मेरा राम राम वनवासी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। राम कहे राम मेरा लेखा वेख रिग वेद वेद रिग, रिग रिग रिहा समझाईआ। जिस विच कलि कल्की दी अनोखी बिध, बिधी समझ कोए ना पाईआ। सति दी सति नाल ज़िद, सति सति सति करे लड़ाईआ। ओस वेले राम कोल आया इक गिद्ध, पंख हिला के सीस निवाईआ। दूरों चरणीं गया डिग्ग, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। नाले रो के किहा मेरे राम तेरे राम दी होवे निन्द, निन्दा ख़लक ख़ुदाईआ। राम हस्स के किहा मेरा राम फेर राम बणे विच हिन्द, हिन्दवाइण खोज खुजाईआ। झट सीता नूं आई चिन्द, चिन्ता विच दए दुहाईआ। राम इशारा कीता ओहदा लेखा इंज नहीं हिंझ, हन्झूआं हार दए बदलाईआ। ओहदा खेल कसाई बिंग, बिंग कसाईआं रूप बदलाईआ। उस दा सुत हरिजन आत्म अगम्मी बिन्द, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उस दा रस जगत वासना नहीं लिंग, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ। उहदा अमृत धार सिन्ध, लहर लहर विच्चों बदलाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रिग कहे तेरा लेखा फेर वेद अथर्बणा, अरथ भाव समझ कोए ना पाईआ। धुर दे राम लहिणा देणा वेखणा देस अरबणा, अरब खरब समझ कोए ना पाईआ। झट राम इशारा कीता उत्ते नरबदा, वहिण पाणी वहिण वहाईआ। ओह मालक होवे हुक्म वाले सर्ब दा, सर्ब व्यापी बेपरवाहीआ। ओह हँकार निवारे गर्भ दा, हंगता दए मिटाईआ। उहदा खेल गर्म सर्द दा, सर्दी गर्मी सके ना कोए समझाईआ। उहदा अंकड़ा लेखा नहीं संसार वाली ज़रब दा, हिन्दसा अंक अनन्त दए बणाईआ। ओह वणजारा नहीं दरब दा, दिब्ब दृष्ट वेखे थांउँ थाँईंआ। ओहदा इशारा राम ने करब दा, किबल आपणा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। राम कहे मैं वनवासी नहीं तेरा बंस, निरगुण बंसाँवली सोभा पाईआ। आत्म धार तेरी अंस, आदि अन्त इक्को रंग रंगाईआ। तेरा खेल अगणत सहँस, सहँसर मुख बाशक की वड्याईआ। तेरा नाम नाम अगम्मा मंत, मंतव जगत हल्ल कराईआ। तेरा लहिणा देणा कलयुग अन्त, अन्तरजामी तेरी वड वड्याईआ। तेरी अनोखी सृष्टी विच होणी बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरी बेपरवाहीआ। बिन तेरी किरपा तेरा पूरा रहे कोए ना सन्त, सज्जण मीत सारे जाण मुख भवाईआ। तूं मेहरवान राम राम दा कन्त, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। तेरा वेस अनेक अनंनत, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, राम राम अग्गे सीस निवाईआ। राम कहे सति सति दा विछोड़ा, सति सति नाल मिलाईआ। सति सति दा दोहड़ा, दोहरा सति सति गाईआ। सति सति सति पाए मोड़ा, सति सति मोड़ मुड़ाईआ। सति सति सति वेखे अंध घोरा, अंधघोर सति सति खोज खुजाईआ। सति विच सति दे सति होवण चोरा, सति सति दए सज़ाईआ। धुर दे राम तेरा खेल ना मोरा ना तोरा, मोहन तेरा भेव कोए ना पाईआ। सब दी तेरे हथ्थ डोरा, आकाश पाताल बन्धन बंध बंधाईआ। अन्त त्रीया धार तेरी लोड़ा, प्रीआ प्रीतम तेरा ध्यान रखाईआ। झट सीता मुख विच्चों हस्स के थोड़्हा, मुस्कराहट विच सुणाईआ। हे राम की राम दा होए अजोड़ा, राम राम करे जुदाईआ। राम ने झट किहा उस दे अग्गे नहीं कोई जोरा, ज़ोरावर इक अख्वाईआ। सीता किहा मैं विछोड़ा झल ना सकां तोरा, अन्तर अन्तर सद मेरे वज्जदी रहे वधाईआ। जिस साहिब दी एथे उथे दो जहानां सदा लोड़ा, लुड़ींदा साजण इक्को नज़री आईआ। झट राम ने शब्दी शब्द जणाया घोड़ा, अस्व इक्को दिता वखाईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं फिरे दौड़ा, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। नाल इशारा कीता जन भगतां दा दवार बड़ा वड्डा चौड़ा, जिस दा पन्ध जुगां जुगन्त मुक कदे ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ना होए विछोड़ा,

जगत वासना नाता ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा अवर दा औरा, होर दा होर नज़री आईआ।

३० मघर शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल रत्न सिँघ दलीप सिँघ प्रीतम सिँघ सुच्चा सिँघ
निहंग सुलखण सिँघ कश्मीर सिँघ

सतिगुर शब्द कहे जन भगतां सुहञ्जणा वक्त, वाक्या वेखे बेपरवाहीआ। जिन्हां दा लहिणा देणा नाल पुरख अकाल फकत, फ़िकरे धुर दे नाल वड्याईआ। दीन दुनी नालों उतम श्रेष्ट विच जगत, जागरत जोत नूर करे रुशनाईआ। माण बख्श के भगवन आप भगत, भाग हिस्सा धुर दा झोली पाईआ। सच प्रीती विच रखे मस्त, मस्त दीवाने आप बणाईआ। ऊँच नीच लेखे लाए कीट हस्त, हस्ती आपणी इक समझाईआ। सच सुहञ्जणा वेखे आपणा बरस, बरसी धर्म धार समझाईआ। गुरमुखां लेखे लाए तन कमाई मुशकत, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचे जीवण विच सच दी पाई बरक्त, सच सति नाल वड्याईआ। कूड़ी रहे ना अन्तर शरक्त, शरअ दा डेरा ढाहीआ। ममता मोह करे ना हरक्त, हउँमे गढ़्ह तुड़ाईआ। गुरमुख साचे साचे धाम जाण आपणे घर तक, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। पिच्छे करनी एह कीती नहीं किसे अज्ज तक, बिना बन्दगी गुरमुख पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जो हरिजन सेवादार, सद सेवा विच समाईआ। जगत छड घर बाहर, घराना इक्को इक वेख वखाईआ। जिथ्थे मिले शब्द प्यार, परम पुरख दए वड्याईआ। इक्को रंग नर नार, नर नरायण होवे सहाईआ। फड़ बाहों दुतर जाए तार, दुतीआ भाउ मुकाईआ। वेखे विगसे पावे सार, महासार्थी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जन भगतां लेखे लाए कार, जो हथ्थां नाल कमाईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ दए उधार, मग्घर तीह नाल वड्याईआ। किरपा कर आप करतार, करनी सब दी वेख वखाईआ। कलयुग जीव सुत्ता पैर पसार, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन मीता मित्र मुरार, मुरारी निरँकारी आपणी दया कमाईआ।