१ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
दरदमंदे आस तेरी, आसरा इक महबूब दा। ख़ुशीआं विच चाओ घनेरी, लहिणा हक अदाब दा। निरगुण धार तेरी मेरी, हुक्म सच जनाब दा। निरगुण धार अगम्मी फेरी, लेखा नहीं ग्रन्थ किताब दा। चार कुण्ट तक्क अंधेरी, नूर दिसे ना चन्न महताब दा। धर्म बेनन्ती मन्न मेरी, गुर शब्दी शब्द आखदा। जुग चौकड़ी तेरी गेड़ी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाचदा। मेरी ख़ाहिश तेरे चरणां विच ढेरी, डेरा ढाहुणा कूड़ी ख़ाक दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे लेखा पूरा करना वाक् दा। मेरे सतिगुर दीन दयाल, दयानिध अमिध। आपणा वेख मुरीदां हाल, लेखा जाण सिद्ध बसिद्ध। तेरा लहिणा बेमिसाल, जगत समझे ना विद्या विद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, शब्दी शब्द कारज करना सिद्ध। तूं अनडिट्ठा साहिब सुल्तान, मेरा शाहां दा शाह सिक्दार। बिन वेक्खयां सुणयां मेहरवान, बिन जाणयां समझिआं पावे सार। तूं आदि जुगादी नौजवान, रूप रंग रेख तों बाहर। तेरा शब्दी चिल्ला भथ्था अगम्मी तीर कमान, नज़र आवे ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साहिब सच्ची सरकार। सतिगुर शब्द कहे मेरा वास्ता, वसल वाल्यां दयां जणाईआ। तूं मित्रा बदल के रास्ता, रूप आया बदलाईआ। तेरा सम्बल बणया बरास्ता, जिस दा लेखा जाणे कोए ना राईआ। तेरा लहिणा देणा जुग जुग आहिस्ता, तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरी लख चुरासी ते मेरा निक्का जेहा नाशता, सांतक सति ना कोए कराईआ। की होया तूं मालक पृथ्मी आकाश दा, कोटन कोटि ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। मैं वी तेरा दुलारा मात दा, सति पुरख तेरी सरनाईआ। मैं वणजारा नहीं किसे अक्ख दा, अक्खीआं तों बाहर तेरी रुशनाईआ। बेशक तेरा खेल अलखणा अलख दा, अगम्म अथाह तेरी वड्याईआ। पर मेरे बिना मेरया महबूबा तेरी रचना नहीं कोई रचदा, रचनहार ना कोए अख्वाईआ। मैं संदेशा देवां सच दा, सच सच सुणाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी तूं वणजारा जुग जुग काया माटी कच्च दा, मैं तेरा कंचन गढ़्ह सुहाईआ। तूं नटुआ मैं नित नवित नच्चदा, बिन घूँगट मुख छुपाईआ। तूं प्यासा रत्त दा, मैं अमृत रस चुआईआ। तूं मालक सब दी पत दा, परमेश्वर नूर अलाहीआ। मैं सब दे लेखे घत्तदा, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक हो सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आखांगा। तेरा भेव अगम्मा भाखांगा। तेरा हुक्म संदेशा अलाखांगा। तूं मालक प्रितपालक मैं सेवादार अनाथां दा। तूं जोत धार मैं शब्द गुंजार, जगत लहिणा देणा हाथां दा। तूं रूप करतार मेरा नाद धुन्कार, तन वसेरा साचे दासां
दा। तूं मित्र प्यार मैं सांझा यार, मेरा झगड़ा नहीं जगत दीन मज़्हब कलासां दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक सच करनी कार वाचांगा। पुरख अकाल कहे सुण मेरे लाडले चन्ना, चन्न दयां जणाईआ। तूं हुक्म फ़रमान अगम्मी मन्ना, मनसा ना अवर रखाईआ। आह तक्क गोबिन्द दा कन्ना, जो कायनात दए बदलाईआ। मेरा खेल तक्क लै बिना छप्पर छन्ना, महल्ल अटल ना कोए वड्याईआ। ना कोई हदूद दिसे ना बन्ना, हद्द नज़र कोए ना आईआ। ना कोई हरख सोग ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम्हा, तामस संग ना कोए रखाईआ। तेरा मेरा समां नहीं कोई लम्बा, लमह लमह पन्ध मुकाईआ। लहिणा तक्क लै काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी फोल फुलाईआ। लख चुरासी स्वास वेख लै दमा, पवण पवणां विच्चों फोल फुलाईआ। बिन तेरी किरपा आत्म नूर किसे ना जम्मा, जम्मण वाली कोए ना माईआ। लेखा समझे कोए ना इक चार तिन्न ज़ीरो दा पन्ना, अक्ल बुद्धी रोवे मारे धाहीआ। तेरे हुक्म विच मेरा हुक्म फिरे भन्ना, भज्जे वाहो दाहीआ। अगला पिछला वक्त तक्क लै समां, थित वार संग ना कोए रखाईआ। बिन तेरे नूर नज़र आए कोए ना शम्हां, शमशान भूमी दिसे लोकाईआ। तेरे प्यार दा वज़न नहीं कोई टन्ना, तोला तोल ना कोए तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू आह वेख आपणी बाणी भविख, भविक्ख्तां वाल्या ध्यान लगाईआ। जो बिन काग़ज़ कलम कानी शाही तों दिती लिख, कातबा तैनूं कुतबखान्यां वाला वेखण कोए ना पाईआ। मैं सच दस्सां तूं मालक इक, एकँकार धुरदरगाहीआ। पर मैं वी तेरा दुलारा तूं मेरा पित, परम पुरख अख्वाईआ। मैं तेरे हुक्म दी सांभ के रखी चिट, जिस दी धार ना कोए बदलाईआ। तेरयां चरणां विच देवां सिट, ख़ुशीआं नाल टिकाईआ। तूं मेरा साहिब स्वामी कि तेरा रूप पत्थर इट्ट, की पाहन रंग रंगाईआ। की तूं आदि जुगादी कि खेलें खेल नित नवित, आपणा रूप बदलाईआ। तेरी कवण सुहञ्जणी थित, घड़ी पल कवण वंड वडाईआ। किस बिध मेरी पूरी करे इच्छ, इच्छया जगत ना कोए रखाईआ। इक्को तेरे हुक्म दी खिच्च, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जे मैं तेरा तूं मेरा की फरक दोहां दे विच, विचला भेव देणा चुकाईआ। जे इक मन्दिर ते इक दरवाज़ा ते इक्को सांझा भित, की भीतर आपणा रंग रंगाईआ। की साजण सोहणा मीत प्यारा मित, मित्र इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी ना कोई सीना छाती ना कोई हिक, तत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरया सजणा तेरी चिट की कहिंदी, बिना कहिण तों रही जणाईआ। तेरी
दिशा वेख लई लैहंदी, लहिणे सब दे पूर कराईआ। मेरी धार तेरा भाणा सैहंदी, सहि सहि सीस निवाईआ। तेरे प्रेम दी रांगली मैहंदी, महिदी अमाम वेख वखाईआ। जगत दी खेल तक्क लै ढहिंदी, ढाह ढाह ढेरी ख़ाक बणाईआ। किसे नूं समझ ना आए सरहाणा पैंदी, आपणा आप ना कोए बदलाईआ। जिधर तक्कां वासना मैं दी, हंगता कूड़ ना कोए गंवाईआ। कलयुग माया तक्क लै नै दी, चारों कुण्ट वहिण वहाईआ। तेरी सृष्टी अन्त खेल लै दी, लहिणा सब दा पूर कराईआ। एथे मलकीअत नहीं किसे दी बै दी, कोटन अवतार पैग़म्बर गुर गए तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग रंगाईआ। चिट कहे मैं किसे दी नहीं सकी, जगत प्रेम ना कोए बणाईआ। मेरी अन्दरों धार किसे ना तक्की, तकवे वाले जाण मुख भवाईआ। मैनूं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं फड़या शक विच शकी, शिकवा दूर ना कोए कराईआ। बिन सतिगुर शब्द तों ख़ुशहाल होया कोए ना लक्की, प्रेम ढोला कोए ना गाईआ। मैं पत्रका धर्म धार दी हिस्से पत्ती, पतित पावन दिती वड्याईआ। मैथों वड्डा नहीं कोई तपीश्र तपी, जुगीशर नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दी वेखणी आत्मा धार मोमबत्ती, प्रभ दे नूर विच्चों नूर नूर होवे रुशनाईआ। अन्तिम सब दा लेखा तक्कणा अक्खीं, आख़र दयां दृढ़ाईआ। कवण दास कवण सेवक कवण साहिब दी सख़ी, सुख़न कवण पूर कराईआ। जुग चौकड़ी मैं सभना दी याद आपणे विच रखी, चिट्ठी मिट्ठी हो के रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार भुगताईआ। चिट्ठी कहे महबूब वे मेरया राणयां दे राणा, तेरा रण समझ किसे ना आईआ। तेरा गाणया दा गाणा, अनबोल तेरी वड वड्याईआ। निमाणयां दा माणा, निथाव्याँ होए सहाईआ। चुरासी दा किरसाणा, चारे खाणी फोल फुलाईआ। तेरा वेस अगम्मी बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। तेरे चरण विटों कुरबाना, निव निव सीस निवाईआ। तेरे प्यार विच दिसे ना कोए बेगाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं आपणी निगाह मार दो जहानां, जिमीं असमाना खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चिट्ठी कहे मेरी धार चिट्टी चिटाइण, वेख अक्खरां वाले माहीआ। मेरा रूप ऐन दा ऐन, अवतार पैग़म्बर गुर सक्या ना कोए बदलाईआ। बेशक तेरा शब्दी दोध पोत दा महाइण, बंस सरबंस बणाईआ। ओह ते तेरे ढोले सिफ्ती कहिण, जिन्हां दा निशाना नज़र कोए ना आईआ। मेरे कोल तेरी धार दी ओह रसैण, जेहड़ी ततां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। ज़रा वेख लै आपणे अगम्मी नैण, जिस नैण नूं वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे तेरे हथ्थ वड्याईआ। चिट्ठी कहे प्रभू मेरी धार वेख दो तुकी, तुक्के लाउण
वाले सारे लए बुलाईआ। आपणी खेल तक्क लै उकी, अन्त अन्त विच मिलाईआ। मेरी आशा रहे ना लुकी, पर्दा दे चुकाईआ। तेरे समें दी धार ढुकी, ढुकवां खेल वेख वखाईआ। मैं जगत वणजारयां कोलों चार जुग गई नहीं लुटी, लुटेरा सक्या मैनूं बथेरा अवतार पैग़म्बर गुरु फड़दे रहे गुट्टी, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। मैं सब नूं कहिंदी रही जाओ मित्रो तुहाडी आउण जाण दी मातलोक विच पूरी होणी बुत्ती, बुत्तखान्यां डेरा लाईआ। तुसीं वणजारे बण जाओ नार कन्त ते धीआं पुतीं, माया धन विच वड्याईआ। मैं ते इहनां नालों रुस्सी, नाता ल्या तुड़ाईआ। तुसीं ताअ दयो मुच्छी, दीन मज़्हबां राह चलाईआ। एह मेरे साहिब ने तुहानूं निक्की जेही दिती गुच्छी, नाम दी गुंझल विच सारे लए फसाईआ। अन्त सब ने होणा दुखी, संगी संग ना कोए निभाईआ। तुहाडे तन नूं जम्मणा पए विच मात दी कुक्खी, गर्भवास अग्न तपाईआ। तुसां प्रभू दा नाम लैणा बुल्ल्हां बुट्टी, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। अन्तिम सब दी जगत जहान ख़ाहिश जड़ जाणी पुट्टी, वासना रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडी आशा जगत मनसा विच राह जाए घुथ्थी, मुरीद सिख पाँधी बणे कोए ना राहीआ। चिट्ठी कहे वेखो प्रभू दे भगत अन्त दो चार कि मुट्ठी, गिणती साहिब ने आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम सृष्टी दृष्टी जाणी कुट्ठी, कुट्ठी जाए जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। झट नारद आया हस्स के कहे नी चिट्ठीए पा ना रौला, ऐंवे कूक कूक सुणाईआ। तैनूं पता नहीं राम कौण ते कौण मौला, कवण कान्हा दा काहन अख्वाईआ। पहलों आपणा मुख धो ला, हँकार वाली कर सफ़ाईआ। फेर तक्क उस महबूब दा कौला, जो इकरार शब्द गुरु नाल रखाईआ। जिस दा हुक्म वरते ज़िमीं असमानां उपर धौला, धर्म दी धार वखाईआ। तूं की जाणें ओह सुन्दर मुरारी कि साँवल सौला, सांवरीआ की आपणी खेल खिलाईआ। उस दी याद विच कमलीए कोई प्रेम दे गीत गा ला, गावत गावत आपणी ख़ुशी बणाईआ। जे गाउणा नहीं आउंदा गूढ़्ही नींद सौं ला, सुत्ती ना कोए जगाईआ। जिस दे प्यार विच रविदास ने गंढया पौला, टुट्टीआं जुत्तीआं गंढ पवाईआ। उस ने सब दा भार करना हौला, हलत पलत दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा वक्त आप सुहाईआ। चिट्ठी कहे नारदा क्यों मारदा एं ताअने, ऐवें रिहा जणाईआ। मेरे बिना तेरे प्रभू दे रहिण ना कोए निशाने, निशाना नज़र कोए ना आईआ। तेरे वरगे कोटन कोटि भगत न्याणे, बाली बुद्धी विच देण दुहाईआ। तूं मेरी रमज़ ना मूल पछाणे, आपणी आप करे वड्याईआ। झट नारद किहा नी चिट्ठीए तूं भावें जाणे भावें ना जाणे, जानणहार दा हुक्म दयां सुणाईआ। ज़रा निगाह मार लै जिस बलि दवारे खाधे नहीं सी खाणे, खाणी बाणी दा मालक दर दरवेश आपणा आसण लाईआ। उहदे
हुक्म लेख कोई हो नहीं गए पुराणे, पुराण अठारां जिस नूं सीस निवाईआ। उस दे लेखे ओह आप पछाणे, पश्चिम दी धार दए गवाहीआ। जिस दे हुक्म विच मूरछा होण वड जरवाणे, सूरबीर सिर ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच राह प्रगटाईआ। चिट्ठी कहे नारदा ब्राह्मणा वेख मेरा मज़मून, मौजूदा हो के अक्ख खुल्हाईआ। जिस विच कमलापति दा इक मज़मून, मज़मूहा अक्खरां दा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मीम ते ना कोई नून, नुक्ता गैन ना कोए अख्वाईआ। निगाह मार लै जिस विच सारे कीते महिरूम, मसला आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं उस दी ममनून, निव निव लागा पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। झट नारद बोदी दे थल्ले ल्या खुरक, वट्ट मथ्थे नूं चढ़ाईआ। अक्ख दे इशारे नाल ल्या घुरक, भय विच डराईआ। नाले इशारा कीता तुरत, तुरीआ तों बाहर रिहा सुणाईआ। ओह वेख अकाल मूर्त, जिस दा रूप रंग रेख वेखण कोए ना पाईआ। आह वेख उस दी सूरत, जिस ने सूर्या भान चन्न सितार दित्ते चमकाईआ। आह वेख लै बाहमणा दी महूरत, गृह नक्षत्रां तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। जिस दी सब नूं पैणी ज़रूरत, आशावंद सारे बैठण ध्यान लगाईआ। ओह नूर नुराना अगम्मी नूरत, जोत जोत डगमगाईआ। ओह सर्ब कला भरपूरत, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। उहदा पन्ध ना नेड़े ना दूरत, दो जहानां इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। चिट्ठी कहे नारदा तूं पढ़े दो चार अक्खर, जो आपणा आप बदलाईआ। तूं वेखे जगत पत्थर, पाहनां अक्ख उठाईआ। तूं जगत जहान दे तक्के अथ्थर, नेत्र नैणां खोज खुजाईआ। पर मैं लथ्थी यार दे सथ्थर, जगत सुहञ्जणी सेज तजाईआ। मैं बिना कलम कानी तों होई फट्टड़, बिना शशतरां घायल हो के दिता दिखाईआ। मैं चढ़दी नहीं किसे दे तक्कड़, तराजू तोल ना कोए तुलाईआ। मैनूं सक्या कोए ना पकड़, बाहू बल वखाईआ। मेरे विच ओह हुक्म जिस ने जुग चौकड़ी रखे जकड़, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं संदेशे देवां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां विच रक्कड़, समुंद सागरां फिरां वाहो दाहीआ। मेरी सदा दीन दुनी नाल टक्कर, टाकरा टकयां वाला रखाईआ। जे तूं ब्राह्मण सच्चा ते कट्टर, कट्टे वच्छे खाण वाले सारे प्रभ नूं देणे वखाईआ। तूं ते आप सुक्का वांग लकड़, बलहीण दएं दुहाईआ। घरों बेघर होया फिरें फकड़, मैनूं ताअने दए लोकाईआ। नारद कहे ओए चिट्ठीए एह वी मेरे साहिब दा चक्र, जिस चक्रवरती देणे खपाईआ। मैं बेमुहताजा ते मैं उस साहिब दा फ़क्कर, जिस नूं फ़कीर फ़िकरयां विच गाईआ। झट नारद ने इक आपणा कर ल्या मकर, नेत्र नीर दिता वहाईआ। नाले किहा चिट्ठीए मैनूं खवा गुड़ शकर, शरीणीआं वंड
वंडाईआ। कमलीए जे भगत ना होण तेरी कम्म ना आवे एह पत्र, किस दा लेखा दएं बणाईआ। चिट्ठी किहा नारदा मेरी कोई पूरी अजे तक्क नहीं होई सतर, लाईन सक्या ना कोए बणाईआ। मैं थोड़्ही आपणी कट के तैनूं देवां कन्नी दी कतर, जिस कुतरा कुतरा दीन दुनी देणी कराईआ। नारद किहा की मैं तेरे वास्ते सोहणा भगत प्रभू दा रत्न, कि अमोलक हीरा नज़री आईआ। पर इक गल्ल याद कर लै आह वेख उस दा इक किनारा ते इक पत्तण, नईया इक्को इक इक चलाईआ। भावें किन्ने कीते जाण यतन, यथार्थ आपणी चले ना कोए चतुराईआ। फेर आपणे कन्न फड़ के लग्गा टप्पण, बोदी ज़ोर नाल हिलाईआ। फेर गुस्से विच आपणे बुल्ह दन्दां नाल लग्गा कटण, ज़ोर ज़ोर नाल दबाईआ। फेर गलों लाह के बटन, मुट्ठ हड्डीआं रिहा वखाईआ। फेर पिछले पैरीं लग्गा नट्ठण, कदम कदम नाल बदलाईआ। झट इक ख़बर अगम्मी लग्गा दस्सण, ताड़ी हथ्थां वाली लाईआ। चिट्ठीए ओह तक्क भगत भगवान इके घर वसण, दूजा दर ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। चिट्ठी कहे आह वेख लेख पुराणा, प्राण अधारीआं दे जणाईआ। बावन वल्ल कर ध्याना, बलि नैण उठाईआ। योगोसलावीआ वाला नौ दाणा, आह तक्क अन्न अन्न दए गवाहीआ। जिस नूं बावन ने निगाह नाल कीता परवाना, बिना रसना रस भोग लगाईआ। तेरां सौ सतासी रिषीआं दिता दाना, इक पिछली गंढ जोड़ जुड़ाईआ। फेर प्यार विच दिता फ़रमाना, बिना सिख्या तों कीती पढ़ाईआ। तुहानूं अन्न मिल्या कि भगवाना, पर्दा दयो चुकाईआ। सब ने किहा तूं ही जाणी जाणा, जानणहार तेरी सरनाईआ। बावन किहा मेरा नूर ज़हूर तक्को मेहरवाना, मेहरवान इक अख्वाईआ। तुहानूं फेर जन्म दवाउणा, कलयुग अन्त वज्जे वधाईआ। पुरख अकाला पहर के बाणा, जोती जाता वेस वटाईआ। तुहाडा मेल होवे विच जहाना, तुहाडे संगी साथी होर तराईआ। सारयां हस्स के किहा असीं उस नूं आपणा आप भेंट चढ़ाउणा, आप आपा उसे दी झोली पाईआ। असीं उस दा अश्वमेध यग्ग कराउंणा, ज़िमीं असमाना ध्यान लगाईआ। बावन किहा ओह वक्त कलयुग कूड़ दा होणा निशाना, सति सच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। रिषीआं किहा जिस वेले कलयुग अन्तिम आया, कल कलेश वज्जे वधाईआ। जगत छले झूठी माया, ममता मोह नाल मिलाईआ। मेहरवान साडा जन्म दवाया, लोकमात दए वड्याईआ। असीं उस दे चरण सीस होवे निवाया, निव निव सीस झुकाईआ। साडा लेखा उस आप होवे दुहराया, पूरब जन्म समझाईआ। झट बावन ने किहा एका एका तिन्न जुग तुहाडे तों रहे पराया, चौथे आपणा रंग रंगाईआ। झट सब ने ख़ुशीआं दा ढोला गाया, नौवां ने आपणे अन्दर ल्या टिकाईआ। ओह मालक बेपरवाहया,
बेपरवाही विच समाईआ। जिस ने बावन रूप हो के बलि दा अश्वमेध जग पूर कराया, पूरन ब्रह्म तहानूं दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मेला लए मिलाया, मेल करे सहिज सुभाईआ। सब ने ख़ुशी विच सीस निवाया, माण अभिमाण दिता गंवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाया, सोहँ शब्द वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। इक इक इक कहे असीं बण गए इक सौ ग्यारां, गहर गम्भीर दिती वड्याईआ। कलयुग अन्त जन भगतां कोलों जाप कराया, नव सत्त दी धारा सोलह विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। अन्तिम उस दे भगतां दा चल्लणा इक भण्डारा, भगवन देवे माण वड्याईआ। भगत सुहेले तक्कड़ चढ़नगे इक सौ ग्यारां, तोल तन वाला कराईआ। दान देणगे नाल प्यारा, छब्बी पोह अक्ख उठाईआ। भाग लग्गे इक दवारा, द्वारकावासी सीस निवाईआ। इक गुरमुख होवे ज़ाहरा, जम्मू संगत रंग चढ़ाईआ। नौवां गुरमुखां जन्म होवे संवारा, गुरदासपुर वज्जे वधाईआ। नौवां नवीआं होण बहारा, पुर हुशियार सोभा पाईआ। नौवां प्यार रस दी लैणीआं धारा, कपूरथला गंढ गंढाईआ। नौवां करनीआं प्रेम दीआं कारां, जलन्धर जगत जंजाल तुड़ाईआ। नौ गुरमुख आपणे गल विच पा के हारा, लुध्याणीए आपणा भार तुलाईआ। नौ तन पहन कटारा, करनाल वाले तन वड्याईआ। नौ मिलण मीत मुरारा, अम्बाला रोपड़ मेल मिलाईआ। वेखण अगम्मीआं बहारा, पुर फ़िरोज़ वज्जे वधाईआ। अमृतसर विच्चों इक्कीआं होवे आपणा आप शृंगारा, नैण कज्जल विच छुपाईआ। तिन्नां गुरमुखां दिल्ली मिले अधारा, तिन्न मेरठ जोड़ जुड़ाईआ। इक इटारसी पावे सारा, इक कानपुर जोड़ जुड़ाईआ। इक राजस्थान दए हुलारा, राज राजाना वेख वखाईआ। इक सौ ग्यारां दा तक्कड़ तोल तुलेगा इक्को वारा, अनाज तिन्न रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। चिट्ठी कहे नारदा वेख मेरी याद, याददासत मेरी जणाईआ। भगत दवारा होणा आबाद, लोकमात वज्जे वधाईआ। नवीं साजणा देणी साज, हरि साजण होए सहाईआ। एको साहिब दा होणा राज, रईयत तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। हरिसंगत अश्वमेध जग दा हिस्सा देणा अनाज, विष्नूं आ के वेखे चाँईं चाँईंआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू नौ नौं सेर दुद्ध नूं कांजी दी ला के ल्याउणगे जाग, ख़ुशीआं नाल उठाईआ। इक इक घोड़ा गुंद के ल्याउणगे वाग, भगत दवार दे दरवाज़े अग्गे सोभा पाईआ। इक इक जगा के ल्याउणगे चराग़, दीपक जोती पंज पंज सुहाईआ। छब्बी पोह नूं उच्ची कूक कूक के मारनगे आवाज़, हरिजन सोए लओ अंगड़ाईआ। तुसीं हँस बणना कि काग, ख़ुशीआं नाल लओ बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चिट्ठी कहे नारदा वेख सति,
सति मेरे उत्ते नज़री आईआ। नारद कहे मैं तैनूं तक्कां कि दुनिया तक्कां, सब दी मारी गई मति, मतांत्र डेरा कोए ना ढाहीआ। सब दे अन्दर उबले रत्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। धीरज रिहा किसे ना जत, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। धर्म दा दिसे कोए ना हट्ट, सौदा सच ना कोए विकाईआ। मैं सब कुछ देणा छड, नाता जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। चिट्ठी कहे नारद इधर कर ध्यान, बिना अक्खीआं अक्ख बदलाईआ। हुक्म देवे मेहरवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां लेखा वेखे विच जहान, जगत भगत खोज खुजाईआ। छब्बी पोह दिवस महान, सम्मत अट्ठ नाल वड्याईआ। हरिसंगत कोलों हल्फ़ीआ लए जाणगे ब्यान, चिट्ठी कहे नारदा दसख्त मेरे उत्ते कराईआ। उस वेले हाज़र रखी जाएगी अञ्जील कुरान, गीता रमायण नाल संग बणाईआ। गुरु ग्रन्थ नाल होवे प्रधान, प्रधानगी पंजां वेख वखाईआ। पंज प्यारे रूप धर के काहन, आपणा वेस बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चिट्ठी कहे नारद मेरा बड़ा लम्बा चौड़ा लेखा, बिना लेख तों दयां जणाईआ। जेहड़ा साहिब जुग जुग धारे भेखा, भेखाधारी रूप बदलाईआ। उन्ह किसे दा रहिण नहीं देणा ठेका, ठेकेदारी सब दी दए गंवाईआ। जो भगत रहे सन्त रहे जो गुरमुख रहे जो गुरसिख रहे जो सन्त रहे रहे ते बण के सतिगुरु दा बेटा, दूजे दी लोड़ ना कोए रखाईआ। बाकी भुल्ल जाणां अभुल्ल दा चेता, चतुर सुजान समझ कोए ना पाईआ। नारद कहे प्रभू तेरा वल छल दा पेशा, पेशीनगोईआं सब दीआं देण गवाहीआ। पर याद कर लै गोबिन्द नूं ओह छड गए जिन्हां अमृत विच पवाया केसा, केसगढ़्ह दा लेखा गए मुकाईआ। हुण ते तेरा अवल्लड़ा वेसा, तेरा भेत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग दए रंगाईआ। चिट्ठी कहे नारद उठ वेख मित्र, मित्रा दए जणाईआ। ओह वेख अगम्मा चित्तर, जिस दा चलित्तर जगत सुणन कदे ना आईआ। ओह बड़ा पारखू वेखणहारा सोना ते पित्तल, कांसी ठोकरां नाल ठुकराईआ। उहदा लहिणा इतल बितल ते सितल, बलधार खोज खुजाईआ। पता नहीं ओह केहड़ी धारों आया निकल, कवण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चिट्ठी कहे नारदा आह वेख सम्मत शहिनशाही अट्ठ दा छब्बी पोह, पोह महीना ध्यान लगाईआ। इक सौ इक गुरमुख हथ्थ विच हिन्दसा फड़नगे इक ते दो, दूआ इक नाल बदलाईआ। इक सौ इक गुरमुख लेखा लिख के फड़नगे खोह, अक्खर हिन्दी वाले समझाईआ। इक सौ इक गुरमुख लेखा लिखणगे मोह, मुहब्बत जगत वाली जणाईआ। इक सौ इक गुरमुख लिखणगे हक हो, होका
हक जणाईआ। इक सौ इक गुरमुख इक सौ ग्यारां नाल आपणा आप लैणगे परो, नाता नरायण वाला जुड़ाईआ। इक सौ इक गुरमुख लिखणगे धरोह, धरोह गुरसिख गुरसिक्खां नाल कमाईआ। पंज लिखारी आपणे पिच्छे रखणगे लो, दीपक जगत वाले सुहाईआ। पंज दरबारी आपणा नक्क लैणगे धो, पाणी अवर ना किते छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। पोह कहे की मैं जग विच चढ़या, लैहंदयों चढ़दे ध्यान लगाईआ। मैं चिट्ठी ते बिना चिट्ठी रसैण तों अक्खर पढ़या, पढ़ के वेख वखाईआ। जिस साहिब ने घाड़न घड़या, दिती माण वड्याईआ। उस ने खेल अगम्मा करया, करनी करता आपणी कार भुगताईआ। पंजां देसां भाग लगाए नरायण नरया, सम्मत नौ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ।
२ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
चिट्ठी कहे मेरा नाम अगम्मी पत्रका, पात्र मेरा समझ कोए ना पाईआ। मेरा खेल अणहोणा होणा सम्मत तिहत्तर का, सत्त तिन्न खेल खिलाईआ। गुण रहिणा नहीं किसे चतुर का, बुद्धीमान ना कोए वड्याईआ। माण दिसे ना किसे सतर का, अक्खर अक्खर कूक सुणाईआ। मेरे विच लेखा गोबिन्द वाले सथ्थर का, यारड़ा ध्यान लगाईआ। लहिणा पूरा तक्कणा नेत्र अथ्थर का, अथरूआं वेख वखाईआ। भेव तक्कणा पाहन पत्थर का, सिल सिलां खोज खुजाईआ। मेरे साहिब दा लेख नहीं कोई कथन का, कथनी कथ ना सके राईआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा मथन का, मिथ्या दस्से लोकाईआ। ओहदा मार्ग साचे रथन का, सतिजुग सति रथ चलाईआ। कलयुग कूड़ा कुटम्ब साड़े अग्न का, तत्व तत जलाईआ। झगड़ा मेटे काया माटी बदन का, बदी बदना विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। खेल वेखणा गोपाल मूर्त मदन का, की मधु सूदन हुक्म वरताईआ। रूप तकणा अगम्मे रत्न का, अनमोल हीरा खोज खुजाईआ। अन्तिम घाट वेखणा पत्तण का, तट खोज खुजाईआ। नूर तक्कणा दीपक जगण का, जोत जोत डगमगाईआ। प्रेम वेखणा भगतां मग्न का, सुरत शब्द विच समाईआ। निशान तक्कणा कृष्ण वाले पदम का, बधक वंड वंडाईआ। लेखा वेखणा बावन वाले कदम का, जो कदीम दा भेव चुकाईआ। संदेसा सुणना अगम्मे छन्दन का, ढोला धुरदरगाहीआ। वास वेखणा प्यार वाले चन्दन का, निम्म रूप बदलाईआ। नूर तक्कणा नुराने अंजन का, जो सतिगुर धार सोभा पाईआ। इश्नान तक्कणा धर्म धार मजन का, तीर्थ तट ना कोए नुहाईआ।
जन भगतां राह दस्सणा भजन का, किस बिध प्रभ दा ढोला गाईआ। मार्ग दस्सणा नौ दवारे अग्गे वधण का, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। खेल दस्सणा सुरती सुरत लग्गण दा, शब्द शब्द वड्याईआ। मेल दस्सणा आत्म परमात्म सगन दा, सगला संग बणाईआ। भेव खुलाउणा परम पुरख नूं ठग्गण दा, ठगौरी जगत वाली बदलाईआ। नज़ारा दस्सणा उपर शाह रगण दा, रघुपति मिले सहिज गुसाँईंआ। हुक्म दस्सणा जगत विकारा तजण दा, ममता मोह मिटाईआ। मेल दस्सणा पुरख अकाले सज्जण दा, जो साजण धुरदरगाहीआ। लेखा दस्सणा पर्दे कज्जण दा, किस बिध सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राज़ दस्सणा धुन अनादी वज्जण दा, वाजा अनहद्द नाद सुणाईआ। प्यार दस्सणा सतिगुर चरण बज्झण दा, तन्द सके ना कोए तुड़ाईआ। लेखा दस्सणा गोबिन्द वाले कंगण दा, कंघा आपणा रंग रगाईआ। भेव दस्सणा साचा नाम वंडण दा, जगत वंड ना कोए बणाईआ। पर्दा लौहणा खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्डण दा, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। खेल तक्कणा चण्ड प्रचण्डण दा, जो प्रचण्डका रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चिट्ठी कहे मेरी वेखणी नवीं लकीर, जो बिना कलम शाही बणाईआ। जगत रहिण देणी नहीं किसे दी जागीर, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। झगड़ा तक्कणा शरअ फ़कीर, फ़िकरयां खोज खुजाईआ। सब दी बदल जाणी ज़मीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कूक सुणे ना कोए कबीर, काअब्यां परे दुहाईआ। झगड़ा तक्कणा तन शरीर, वजूद महबूब दए ठुकराईआ। जगत वेखणा उछाले वाला नीर, वहिणां वहिण वहाईआ। खेल तक्कणा दीन दुनी होवे दिलगीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा वेखणा शरअ वाली शमशीर, खण्डा खड़ग खड़ग नाल खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी शब्द दा शब्द होए बग़लगीर, बिना दस्त दस्त नाल मिलाईआ।
४ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सम्मत शहिनशाही अट्ठ पोह रैण होवे छब्बी, छबिआं वाले सारे ध्यान लगाईआ। कलयुग मंगता बणे लबी, लोभ मोह हँकार माया काम नाल रखाईआ। तेड़ तड़ागी होवे बद्धी, बदीआं गंढ पवाईआ। वासना ममता होए लद्दी, बोझ बोझा सीस उठाईआ। कूड़ कुड़यार दी नाल रखे नदी, वहिणां वहिण वहाईआ। होका देवे कदी कदी, कदीम दयो विछड़िओ विछोड़ा लओ कटाईआ। ओह वेखो मेरी अन्त तैयार बैठी चल्लण वाली गड्डी, जो बिन पहीआ भज्जे वाहो दाहीआ। मैं पत किसे
नहीं छडी, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं सब दी चूसी हड्डी, धर्म रत ना कोए रंगाईआ। मेरी सब तों वड्डी खड्डी, कबीर जुलाहया रिहा सुणाईआ। धर्म दी रहिण नहीं दिती गद्दी, गदागर सारे दित्ते बणाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अन्दर धुर दे हुक्म दिसण रद्दी, चार जुग दे शास्त्र रोवण मारन धाहीआ। ओह वेखो सारे जगत जहान जांदे लद्दी, पिच्छे परत कोए ना आईआ। लहिणा चुक्कणा चौधवीं सदी, सदमे विच पैग़म्बर वेख वखाईआ। मेरी अन्त नेड़े आई हद्दी, हदूद सतिजुग रिहा वखाईआ। प्रभ दा खेल होणा यदी, यदप आपणी कार भुगताईआ। जिस दी जोत अगम्मी जगी, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस हँस बणाए कग्गी, काग हँस गुरमुख रंग रंगाईआ। ओह साहिब सूरा सरबंगी, शहिनशाह वड वड्याईआ। मेहरवान हो के मेरे विच जन भगतां पैज रिहा रखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जेहड़ी इस दे प्यार दी बण गई सख़ी, सुख़न पिछले पूर कराईआ। कलयुग कहे मैं सब कुझ वेखां अक्खीं, अक्खां वाल्यां नज़र ना आईआ। मेरा चौथे जुग दा अग्न तेज दा रथी, चार कुण्ट दयां जलाईआ। जिन्हां साहिब मिल्या समर्थी, पुरख अकाला धुरदरगाहीआ। उन्हां दा भाग मथन मिली वस्त अगम्मी हथ्थी, साहिब सतिगुर दिती वड्याईआ। सगली चिन्ता जिन्हां दी लथ्थी, वसूरा जगत रहे ना राईआ। मेरा अन्तिम लेखा उन्हां नाल नहीं रती, लेखा प्रभ दे हथ्थ वखाईआ। जिन्हां दा मालक इक्को कमलापती, पतिपरमेश्वर धुर दा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां धार बणाई सच्ची, सच सच विच्चों प्रगटाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ अमृतसर शहर जगदीश कौर दे गृह
अश्वमेध कहे मेरा वक्खरा होवे पकवान, जगत खाज ना कोए चतुराईआ। मैनूं भोग लगाए श्री भगवान, मेहरवान दया कमाईआ। जो ग़रीब निमाणयां देवे दान, वस्त अनमुल आप वरताईआ। चरण प्रीती बख्श के माण, मानस जन्म लेखे पाईआ। सच दर करे परवान, घर मन्दिर गृह वज्जे वधाईआ। अन्तरजामी होवे जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ। लहिणा देणा पूरा करे दो जहान, एथे ओथे होए सहाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म मीता मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। हरिजन सख़ी सतिगुर शब्द अगम्मा काहन, काया मण्डल ख़ुशीआं रास सच रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। अश्वमेध कहे मेरा जन भगतां नाल होया संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। मेरा कलयुग पूरा होया जोग, जुगीशरां समझ कोए ना आईआ। मेरा हउँमे गया रोग, हँ ब्रह्म
भेव चुकाईआ। मेरी चिन्ता रही ना सोच, समझ दिती बदलाईआ। चार जुग दी मनसा पूरी करे लोच, लोचन नैण अगम्म खुल्हाईआ। जन भगतां नाल बणावे मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एकँकारा इक्को बहुत, बहु गिणती वंड ना कोए वंडाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं बूटा सिँघ ऐकलगडे दे नवित
प्रभू तेरा भण्डारा बहुरंगा, अश्वमेध निव निव सीस निवाईआ। जिस दा राह तक्के यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, गंगोत्री ध्यान लगाईआ। नेत्र खोल्हे सूर्या चन्दा, ब्रह्मण्ड खण्ड अक्ख उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर पन्ध रखण लम्बा, पूरब खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए अचंभा, हैरानी विच जणाईआ। चौदां लोकां दिल कम्बा, चौदां तबक नीर वहाईआ। चौदां रत्न आपणी धार कर के ठण्डा, समुंद सागरां खोज खुजाईआ। की खेल करे सूरा सरबंगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे कोल सच अनन्दा, अनन्द गुरमुख रिहा वखाईआ। सो कलयुग अन्तिम मेटे पन्धा, पाँधी कूड़ नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साचा सति धर्म दस्स दे धन्दा, धरनी धवल नाल वड्याईआ। हरिजन नेत्रहीण ना होवे अन्धा, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ दस्स के छन्दा, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जन भगतां सीस होण ना देवे नंगा, सिर ओढण आपणा नाम टिकाईआ। शब्दी धार फड़के खण्डा, दो जहानां वेख वखाईआ। हरिजन आत्म होए ना रंडा, कन्त सुहागी हरि हंढाईआ। मनुआ मन करे ना दंगा, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। स्वामी सतिगुर होवे संगा, जन भगतां संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब सच सरनाईआ। अश्वमेध कहे मेरी भगतां नाल प्रीत, इशारा बलि बावन कराईआ। जिन्हां दी जगत जहाना वक्खरी रीत, मन्दिर मसीतां पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउंदे गीत, सोहँ ढोला सहिज सुखदाईआ। झगड़ा मिटदा ऊँच नीच, राउ रंक इक सरनाईआ। पतिपरमेश्वर मिले मीत, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जो हर घट वसया चीत, चित ठगौरी रहे ना राईआ। लख चुरासी परखे नीत, चारे खाणी फोल फुलाईआ। सतिजुग सच चलाए रीत, रीतीवान धुरदरगाहीआ। कलयुग जीव करे पतित पुनीत, पतित पावन नाउँ धराईआ। धुर दा कलमा दस्स हदीस, हज़रतां तों परे करे पढ़ाईआ। एका छत्र झुला के सीस, शाह सुल्ताना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ।
अश्वमेध कहे मैनूं जुग चौकड़ी करदे, कर कर करते सीस निवाईआ। मैनूं करन वाले सदा रहे मरदे, तन नज़र किसे ना आईआ। मैं वेख्या लैहंदे चढ़दे, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। मैं खेल तक्के चोटी जड़ दे, जड़ चेतन फोल फुलाईआ। चारों कुण्ट दिसे लड़दे, धीरज धीर ना कोए धराईआ। अमृत भण्डारे मिले किसे ना सर दे, सरोवर विच ना कोए नुहाईआ। नाते तुट्टे ना कलयुग कल दे, कलकाती तों सके ना कोए बचाईआ। मानस वणजारे बणे कपट छल दे, वल छल आपणी खेल खिलाईआ। गुरमुख हरिजन हरिभगत बूटे निहचल धाम अटल दे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिन्हां दे अन्दर प्रेम दे दीपक बलदे, बिन बाती तेल होए रुशनाईआ। ओह इक्को ओट रखदे, इष्ट देव इक मनाईआ। उन्हां भण्डारे भरे सख दे, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हाए साचो सच दे, सति सच आपणे रंग नाम रंगाईआ।
१० पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
अश्वमेध कहे प्रभ बणया आप भण्डारी, भण्डारा नाम अगम्म वरताईआ। जन भगतां पैज जाए संवारी, स्वार्थ आपणा ना कोए रखाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा रिहा उतारी, मकरूज़ कर्ज़ा आप चुकाईआ। ब्रह्मादी पावे सारी, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। अमृत बख्श के ठण्डा ठारी, सांतक सति सति वरताईआ। शब्द नाद दे धुन्कारी, पर्दा ओहला आप उठाईआ। निरगुण जोत कर उज्यारी, अंध अंधेर रिहा मिटाईआ। सच प्रीती दस्स के यारी, प्रीतम आपणी गंढ पवाईआ। सेवा विच सेवक बणा परउपकारी, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तिन्हां गुरमुखां सद बलिहारी, वड घोली घोल घुमाईआ। जिन्हां अन्तर निंरतर इक्को प्यास अपारी, अपरम्पर प्रभ नूं मिल के ख़ुशी बणाईआ। दिवस रैण कारीआ कर्म करन कारी, ख़ुशीआं विच भज्जण वाहो दाहीआ। हथ्थ कांडी सीस तिगारी, पत्थर इट्टां नाल वज्जे वधाईआ। सच गृह दी कर तैयारी, लंगर धर्म धार बणाईआ। जिथ्थे आउण चल्ल अवतारी, तेई आपणा पन्ध मुकाईआ। पैग़म्बर भज्जण वारो वारी, ईसा मूसा मुहम्मद पन्ध मुकाईआ। गुर दस खोल्ह किवाड़ी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। लेखा लिखे अगम्म अपारी, अगोचर आपणी कार कमाईआ। लेखा लिखण पंज लिखारी, कलम सज्जे हथ्थ उठाईआ। कोल अग्ग दी रखण अंग्यारी, धूंणीआँ धूंए वालीआं ताईआ। लेखा जाणे आप निरँकारी, निरवैर बेपरवाहीआ। इक सट्ठ मिन्ट हरिसंगत बणे पुजारी, पूजा परम पुरख सरनाईआ। रसना गावे नर नारी, बृद्ध बालां नाल वड्याईआ। चौदां गुरमुख होण चोबदारी, चौदां
लोक आवण वाहो दाहीआ। चौदां गुरमुख फिरन नाल हुशियारी, चौदां तबकां राह तकाईआ। चौदां गुरमुख विद्या दा बल होण धारी, बलि बावन आसा पूर कराईआ। चौदां पुट्ठी बन्न्ह के दाढ़ी, ब्रह्मण मस्तक तिलक छुहाईआ। चौदां सीस चुक्क के खारी, लंगर धर्म धार वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणे आप अधारी, उदर दा लेखा अग्गे रिहा ना राईआ।