पुस्तकालयभाग २३

२० पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ पिण्ड डल्लेवाल ज़िला जलन्धर लाल सिँघ दे गृह

अश्वमेध कहे मेरी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आई वारी, वाहवा मेरे मालक दिती वड्याईआ। सतिजुग बलि बावन दिता इशारी, सैनत शब्द वाली लगाईआ। ·षीआं मुनीआं कीता ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। कलयुग अन्तिम तक्को निरगुण सरगुण जोत उज्यारी, पातशाह शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जिस नूं कलयुग कल्की कहिण अवतारी, अवतर हो के निहकलंक आपणा हुक्म वरताईआ। उस दी खेल चार जुगां दे शास्त्रां होणी बाहरी, अवतार पैग़म्बर गुर वेखण चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा उतम लग्गा होए दरबारी, दरबार इक्को नज़री आईआ। विष्नूं लक्षमी हाज़र होए तन रूप शृंगारी, वजूद महबूब सोभा पाईआ। ब्रह्मा चार मुख संग सरस्वती दर ठांडे करे निमस्कारी, दरे दरबार सोभा पाईआ। शंकर पार्बती आपणी पैज होवे संवारी, मुख बिभूती मस्तक त्रिशूल नज़री आईआ। सीता राम नूर तत कर उज्यारी, तीर तरकश कंध टिकाईआ। कमान हथ्थ होवे प्यारी, परम पुरख सीस झुकाईआ। राधा कृष्ण साँवल सुन्दर रूप शृंगारी, कँवल नैण कुण्डल मुख सोभा पाईआ। कुमेर संग होवे भण्डारी, दोवें हथ्थ ख़ाली अग्गे डाहीआ। धर्म राए बैठा होए सन्मुख न्याएकारी, नौ वार निव निव सीस झुकाईआ। चित्रगुप्त लेख सब दा दस्से वारो वारी, सैनत इशारा उँगलीआं नाल कराईआ। लाड़ी मौत रूप धरया होवे बाली, जोबन जवानी आपणे विच छुपाईआ। दुर्गा अष्टभुज शस्त्र हथ्थ रखे डाली, खड़ग खंजर नाल सुहाईआ। खप्पर कोल होवे काली, ज़बान लाल रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द सब दा होवे वाली, वारस हो के वेख वखाईआ। अश्वमेध कहे मेरा छब्बी पोह दीपक जगे दीवाली, जिस नूं वाहवा मण्डल मण्डप पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेखण चाँईं चाँईंआ। हरि भगत हरि जन गुरमुख गुरसिख प्रभू प्रेम दी मारन ताली, ताल साहिब सतिगुर प्रेम वाला बणाईआ। सब दे अग्गे इक रखी होवे कनाली, माटी कच्ची पक्की सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। अश्वमेध जग कहे एह सारे

आउणगे खाण, भगत भण्डारा खा के ख़ुशी बणाईआ। नाले दरस करनगे भगवान, भगवन सन्मुख नज़री आईआ। नाले भगतां तों दच्छना लैणगे दान, जो सतिगुर आप वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे ढोला गाउणगे गोपी काहन, सीता राम विष्न ब्रह्मा शिव गा गा ख़ुशी मनाईआ। पैग़म्बर तक्कणगे अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। गुरु तक्कणगे पुरख अकाल दा निशान, निशाने विच्चों बेपरवाह नज़री आईआ। जिस दी किरपा नाल धर्म दी धार पक्कण पकवान, कच्चा पक्का प्रभ आपणे लेखे लाईआ। बलि बावन दोवें निरगुण धार विच आण, आ आ के सीस निवाईआ। साडी बेनन्ती होई कीती परवान, तेरी बेपरवाहीआ। सच दरबार विच इक्ट्ठे होणगे विच जहान, जहालत जगत वाली गंवाईआ। जन भगतां देणगे माण, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। बोल बोलणगे बिना ज़बान, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। तैनूं भगवान कहीए कि इन्सान, जो भगवन हो के इन्सानां आपणे रूप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां उत्ते होए मेहरवान, मेहरवान हो के जन भगतां आपणे लेखे लाईआ।

२३ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल लंगर दी छत्त पाउण समें

तेई पोह कहे आसा रख के गए अवतार तेई, सतिजुग कलयुग द्वापर त्रेता ध्यान लगाईआ। उच्ची कूक सुणा के गई दुर्गा मई, दो जहानां कर शनवाईआ। राम अन्त संदेशा दिता माँ कैकई, बाहर अयोध्या चरण टिकाईआ। कृष्ण राधा नूं किहा काहन आवे सही, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। मूसे किहा उस दी दिसे किसे ना देही, ईसा इशारे नाल जणाईआ। मुहम्मद किहा नूरी अलाह होए सनेही परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। नानक जल्वा तक्कया विच वेंई, जल धार धार विच्चों जणाईआ। गोबिन्द किहा मेरा साहिब स्वामी जिस दा इक्को होवे नेंही, दूजा नेंहों ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तेई अवतार कहिण असीं दस्सीए तीन लोक तों बाहर, त्रैगुण संग ना कोए रखाईआ। साहिब स्वामी जोती जाता इक्को ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर डगमगाईआ। जिस दी सिफ्त वड्याई नाम कलमे गा ना सके अवतार पैग़म्बर गुर शाइर, शाइर शरअ विच ना कोए बदलाईआ। जो ख़सम ख़समाना सब दा नाइर, नायक ख़सम इक अख्वाईआ। जिस दे कोल चार जुग दे लेखे शब्दी धार दाइर, लेख सके ना कोए मिटाईआ। ओह जुग चौकड़ी खेल करन विच दो जहानां आपे माहर, महबूब वड वड्याईआ। जिस दी आशा

विच सारे मंगदे ख़ैर, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तेई पोह कहे मैं सुणया हुक्म विच त्रेता, जो तुरीआ तों बाहर राम त्रीया गया जणाईआ। मेरा राम सब दा इक्को नेता, नेत्रहीण वेखे जगत लोकाईआ। तूं याद रखीं धुरदा हुक्म चेता, चेतन दयां कराईआ। जिस दी धार विच सारे होणे भेंटा, आपणा आप विच समाईआ। उस दा सतिगुर शब्द इकलौता बेटा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। सो कलयुग अन्त सति सच नाल करे हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ओहदा पावे कोए ना भेता, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। जिस दे प्यार विच अर्जन ने सीस पवाउणी रेता, रावी तट नज़री आईआ। गोबिन्द सुत दुलारे करने खेता, हुक्म हुक्म विच मनाईआ। उस दा वेस होवे अनेका, अनक कलधारी आपणी कल वरताईआ। ओह फिरे देस परदेसा, नव सत भज्जे वाहो दाहीआ। विष्नूं तक्के उत्ते बाशक शेषा, सेजा सोहणी अक्ख खुल्हाईआ। शंकर वेखे नाल गणेशा, गणपति नाल उठाईआ। ब्रह्मा कहे रहे हमेशा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा उस दे हथ्थ लेखा, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जिस ने दीन मज़्हब नाम कलमे दा सानूं दिता ठेका, लोकमात धरनी धरत धवल वंड वंडाईआ। अन्तिम उस दे होणा पेशा, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। जो मालक सदा हमेशा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। तेई पोह कहे एह दिवस दिहाढ़ा चंगा, प्रभ चंगे दिती वड्याईआ। एसे दिन शंकर ने सीस वहाई गंगा, गहर गम्भीर भेव खुल्हाईआ। एसे दिन रविदास चमारे कंगण छुहाया अंगा, आपणे चरण लगाईआ। एसे दिवस गोबिन्द कसाया तंगा, नीले अस्व पाखर ज़ीन सुहाईआ। एसे दिवस पुरख अकाल दीन दयाल तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दा, शेर सिँघ शेर प्रभ रूप रूप बदलाईआ। एसे दिवस निमस्कार करे सूर्या चन्दा, मण्डल मण्डप सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तेई पोह कहे मेरी आशा विष्नूं दी खुल्ल्हे ज़ेब, भण्डारी इक्को मेहर नाल मिलाईआ। छब्बी पोह नूं जो पहली बणे देग, जगत आपणा रंग रंगाईआ। उस दे नाल बन्न्ही होवेगी तेग़, जो तेग़ बहादर गया दृढ़ाईआ। जो गोबिन्द संदेसा गया भेज, शब्द शब्दी शब्द जणाईआ। जिस दी धार होवेगी तेज़, तिक्खी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। देग कहे मेरे नाल बन्नणे तन्द, सत्त सति नाल वड्याईआ। फेर भेव खोल्हां जो गोबिन्द कहि के गया पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द नाल जणाईआ। फेर बलि बावन दे दस्सां छन्द, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। फेर हासी

दस्सां सूर्या चन्द, की मण्डल मण्डप रंग रंगाईआ। फिर भगतां पावां गंढ, नाता भगवन नाल जणाईआ। बाकी सब दा छडां संग, कूड़ कुड़यारा नज़र कोए ना आईआ। इक्को वार सब तों मंगणी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतो तुहाडे कोल नहीं भुक्ख नंग, अश्वमेध बैठा सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी सचखण्ड दवारयों मार के आया पन्ध, निरगुण आपणा नूर कर रुशनाईआ। जिस दी याद विच सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, गुर अवतार पैग़म्बर राह रहे तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। देग कहे मैं सोहणी सोहणी सोहणी होवां विच लंगर, भगत दवार नूं दयां सुणाईआ। जे भीलणी तारी राम चन्द्र, भुक्ख्यां भुक्ख मिटाईआ। हुण मेरा साहिब स्वामी गुरमुखां वड़ जाए अन्दर, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। भाग लगाए डूँग्घी कन्दर, काया गढ़्ह सुहाईआ। मनुआ दहि दिशा ना जाए बन्दर, शब्दी डोरी नाल बंधाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंधण, भाण्डा भरम भनाईआ। सच भण्डारा आवे वंडण, आपणी हथ्थीं दए वरताईआ। जो इशारा कीता बलि दे पहले कदम दा विच लंडन, सो लेखा पूरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। लंगर कहे मैं हो गया तैयार, त्रैगुण अतीते दिती वड्याईआ। मैं जन भगतां करां सतिकार, जिन्हां मेरी बणत दिती बणाईआ। जो दिवस रैण मेरे मददग़ार, भज्जण वाहो दाहीआ। जट्ट किरसाण जिन्हां नूं जगत कहे गंवार, सो उतम श्रेष्ट प्रभ दर ते सोभा पाईआ। लंगर कहे मैं सब नूं करना ख़बरदार, बेख़बरां देणा जणाईआ। छब्बी पोह नूं कहिणा पुकार, उच्ची कूक कूक जणाईआ। जिस मेरे विच बहि के लंगर छक्क के परम पुरख जाणां विसार, ओह इक्को वार हुणे पल्लू जाउ छुडाईआ। जिन्हां रसना लाउणा मदिरा मास फेर करना आहार, ओह पल्लू जाउ छुडाईआ। जिन्हां चाह नाल करना प्यार, ओह चारे कूट भज्जो वाहो दाहीआ। मैं भगत सुहेले करने होर तैयार, जो धर्म दी धार विच समाईआ। सच दा हुक्म ते सच होवे सिक्दार, सच दी सच सेव कमाईआ। जो हरिभगत हरिजन हरि रहे दवार, हरि हरि का रूप समाईआ। साचा लेखा दस्सांगा आप जो संदेसा देवे धुर करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। अश्वमेध यग्ग दा भण्डारा होए अपार, अपरम्पर स्वामी आप बणाईआ। पंज वार पूरन सिँघ दा तुलेगा भार, इक इक तोल पंजां डंगां दे विच पाईआ। अगला लेखा दस्सणा सति दी धार, धर्म दा धर्म राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दा सच सच सच सिक्दार, सिक्दारी इक्को इक जणाईआ।

२६ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल लंगर दी चट्ठ समें सवेरे

छब्बी पोह कहे मैं जोबनवन्ता, जवानी प्रभ दे नाल मिलाईआ। जिस धर्म धार मेरी बणाई बणता, घड़न भन्न्हणहार दया कमाईआ। नाता तोड़ के कूड़ी जनता, भेख पखण्डा संग ना कोए रखाईआ। लेखा पूरा करे बलि बावन वाले अन्न दा, अनक कल धारी आपणी कल वरताईआ। मुख बोल पूरा करे गुज़री दे चन्न दा, जिस नूं चन्न सितार सीस निवाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी पिछला घड़या भन्नदा, अग्गे आपणी बणत बणाईआ। जो लेखा मुकाए माया ममता मोह धन दा, सति सति सति नाल रंगाईआ। जो नाता तोड़े चुग़ली निंदिआ कन्न दा, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। लेखा रहिण ना देवे मनसा मन दा, शब्दी धार शब्द शनवाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा आत्म ब्रह्म दा, पारब्रह्म प्रभ पर्दा लाहीआ। नाता तोड़ना हरख सोग ग़म दा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। वणजारा रहिणा नहीं पवण स्वासी दम दा, इक्को शब्द शब्द धार समाईआ। जेहड़ा जनणी कुक्ख कदे नहीं जम्मदा, जन्म मरन विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मेरा धर्म धार दा सुहाया मन्दिर, सम्मत शहिनशाही अट्ठ मिली वड्याईआ। भगतां दा भगती दी धार विच बणया लंगर, जिस दा चार जुग दे शास्त्र लेखा ना सकण समझाईआ। जिस विच गोबिन्द दा भण्डारा रख्या अन्दर, सो पुरख अकाल दे पेटे गया पाईआ। जिस नूं ला सके ना कोई ताला जन्दर, बन्दीख़ाने बन्द ना कोए कराईआ। उस नूं खा सके ना कोई मूर्ख मूढ़्ह बन्दर, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। जिस भाग लगाउणा डूँग्घी कन्दर, तन माटी होवे रुशनाईआ। जिस दा सति प्रशाद लैणा विष्न ब्रह्मा शिव राम चन्द्र, काहन काहन अग्गे झोली डाहीआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला खेले खेल विच ब्रह्मण्डण, वरभण्डण आपणी कार कमाईआ। सच दी वस्त सति आया वंडण, दानी दाता हो के आप वरताईआ। जिस ग़रीब निमाणयां लाया अंगण, शाह सुल्तानां दिता दुरकाईआ। कोझे कमले निम्म वास महकाए चन्दन, नाम सुगंधी विच टिकाईआ। गुरमुख सारे छोटे बाले दवाबे वाल्यां दा छोटा कंगण, निक्के बच्चयां हथ्थ पहनाईआ। इक्को वार सारे मंगण, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लंगर कहे मेरे अन्दर आ गई भगतो तुहाडी इक देग, जिस दा भण्डारा निखुट्ट कदे ना जाईआ। गोबिन्द दी ओह अगम्मी तेग़, जिस दी धार समझ कोए ना आईआ। जो शब्दी शब्द विच्चों दिती भेज, बिना भजन बन्दगी हथ्थ फड़ाईआ। जिस ने लेखा रहिण नहीं देणा लेहज़ फेहज़, भय भउ दोवें रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेग़

कहे मैं रल गई नाल देग प्यारी, मुहब्बत सतिगुर धार बणाईआ। मेरी ग़रीब निमाणयां नाल लग्गी यारी, यराने राज राजानां दित्ते तुड़ाईआ। सतिजुग सति दी बन्न्हणी धारी, बलि निव निव लागे पाईआ। बावन वेखे बिन नैणां नैण उग्घाड़ी, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। हैरान हो के कहे किथ्थों आ गई ग़रीबां दी वारी, जो वारता पिछली दए बदलाईआ। जेहड़े बणे चार जुग दे भण्डारी, लख चुरासी झोलीआं भराईआ। अज्ज आउणगे भगतां दे भगत दवारी, पाँधी पन्ध मुकाईआ। मंगणगे बण भिखारी, जन भगतो भिच्छया दयो वरताईआ। जन भगत कहिणगे साडा इक्को इक वड दातारी, दयावान अख्वाईआ। जो आदि जुगादि सब दी पावे सारी, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आपणे हथ्थ रखाईआ। देग तेग़ कहे मेरा धर्म दा फ़तिह डंका, चार कुण्ट शनवाईआ। मैं माण दवाउणा इक्को राउ रंका, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। इक्को सुहञ्जणा होए बंका, बंक दवारी वेख वखाईआ। मैं झगड़ा रहिण नहीं देणा काया माटी तन का, ज़ात पात दा डेरा ढाहीआ। भण्डारा इक्को वरतणा अन्न का, सतिजुग सच चले सच दी कार कमाईआ। भरम भुलेखा रहे ना जन का, भाण्डा देणा भनाईआ। लहिणा पूरा होया कल का, कलकाती सीस निवाईआ। एह खेल प्रभू दा छल का, अछल छल आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा राजे बलि का, बावन भगवन हो के आपणा लेखा पूर कराईआ। जिस दा वसेरा नहीं छप्पर छन्न का, बिना महल्ल अटल सोभा पाईआ। ओह प्यारा इक्को ब्रह्म का, पारब्रह्म अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। देग तेग़ कहे भगतो तुहाडा मिल्या साथ, कलयुग अन्त मिली वड्याईआ। जो अवतार पैग़म्बर गए आख, सुखन संदेशा मातलोक सुणाईआ। सो साहिब स्वामी ल्या भाख, सब दी भाख्या आपणे विच्चों कढ्ढाईआ। जन भगतां पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एह भण्डारा बहुभांत, जिस दी गणित ना कोए गिणाईआ। लेखा लिख्या जाएगा छब्बी पोह दी रात, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। प्रभ प्रीतम देवेगा साची दात, वस्त अनमुल्ल वरताईआ। सब दा इक्को बणेगा पित मात, भण्डारा इक्को इक समझाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ज़ात पात, पूरन गोबिन्द गोबिन्द पूरन माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। तेग़ कहे जन भगतो मैं तुहाडे पिच्छे लड़ लड़ गई टुट्ट, ओए टुटिओ गंढ पवाईआ। बिना लुहार तरखाण तों मेरी बण जाणी ओह अगम्मी मुट्ठ, जेहड़ी बिना सतिगुर शब्द तों हथ्थ ना कोए उठाईआ। जगत कुड़यार नूं कढ्ढणा कुट्ट, नौ खण्ड पृथ्मी वेखां थांउँ थाँईंआ। एह देग नहीं गोबिन्द दे प्यार दी लुट्ट, जो भुक्खयो तुहानूं रिहा वरताईआ। ओ तुसीं धरती ते ओह

तुहानूं आकाशां तों परे लै जाए चुक्क, जिथ्थे गोद चुक्कण वाला माता पिता नज़र कोए ना आईआ। ओए अजे ते तुहाडा लेखा शुरू होणा ते तुसीं कहिंदे पैंडा रिहा मुक, सतिगुर दा पन्ध मुक्कण विच कदे ना आईआ। अजे ते तुसां सारयां ते बड़ी तंगी ते कटी भुक्ख, अग्गे भुक्ख्यां नूं दए रजाईआ। देग कहे ते कहे तेग़ तुहाडी ख़ुशी विच मेरा सुख, सुखन गोबिन्द पूर कराईआ। मेरा वेख लओ टेडा हो गया रुख़, रुक्खी सुक्खी खा के आपणा झट लँघाईआ। पर तुहाडी जनणी दी माता दी ज़रूर सुफल कराउणी कुक्ख, सचखण्ड साचे देणी वड्याईआ। एह भण्डारा एह यग्ग एह अश्वमेध एह सोहँदी तुक, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग इक्ट्ठी ना किसे कराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जो हुक्म संदेशा देण ओह वी रुक रुक, अक्खरां वाला अक्खरी जाप जपाईआ। जदों आवे ते सतिगुर शब्द आवे ते निहकलंक पुरख अकाल दा पुत, निहकलंक कलंक सारे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देग तेग़ जन भगतां नूं दात विच देवे ते भगत भण्डार दा भण्डारा कदे ना जाए निखुट्ट, अतुट गुरमुखां झोली पाईआ।