२६ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
छब्बी पोह कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा सुहञ्जणा, पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिग़ार दिती वडिाईआ। किरपा करे दीन दयाल दर्द दु:ख भय भंजना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जिस दा दीपक जोती इक्को जगणा, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना करे रुशनाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म होवे सज्जणा, तन वजूद ना वंड वंडाईआ। शब्दी धार कराए मजणा, अन्तर निरन्तर दुरमति मैल धुआईआ। सच स्वामी चाढ़्हे अगम्मी रंगणा, सति सतिवादी आप रंगाईआ। जिस दा इक्को नाम डंका वजणा, कलमा कायनात रुशनाईआ। नेत्र नाम पावे अंजणा, अज्ञान अंधेर मिटाईआ। जिस ने हुक्म विच सतिजुग साचा सद्दणा, कलयुग पन्ध मुकाईआ। उस दा रूप रंग रेख जाणे कोई ना बदना, जो बदली करे थांउँ थाँईंआ। जिस दे कोल आदि जुगादी जुग चौकड़ी साचा अदला, इन्साफ़ हको हक समझाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी असंख असंखा पदम पदमा, नव सत्त भज्जण वाहो दाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी ग़रीब निमाणयां लाए आपणे अंगणा, अंगीकार आप अख्वाईआ। सति सच पहनाए कंगणा, दीन मज़्हब वंड ना कोए रखाईआ। जिस दे कोलों सब ने मंगणा, अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सारे झोलीआं डाहीआ। उस दा इक्को नाम निधाना दो जहानां सब ने जपणा, अजपा जाप
प्रगटाईआ। जो कलयुग कूड़ी त्रैगुण मेटे अग्ना, ममता मोह हँकार विभचार गंवाईआ। सन्त सुहेला गुरमुख उपजाए रत्ना, अमोलक हीरा आप प्रगटाईआ। जिस दे मिलण लई अणगिणत करदे यतना, यथार्थ भेव कोए ना आईआ। उस ने तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म इक्को मार्ग दस्सणा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर वसणा, सच दवारे सोभा पाईआ। जिस इक्को रंग रंगाउणा आहला अदना, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। ममता मोह विकारा कटणा, कटाकस इक्को हुक्म समझाईआ। जिस लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां ज़िमीं असमानां टप्पणा, चौदा लोक चौदां तबक बिन चरणां चरणां हेठ दबाईआ। ओहदा हुक्म संदेशा फ़रमान होवे सच्चणा, सच सच नाल प्रगटाईआ। अन्तिम कल जन भगतां भाग लगाए काया माटी चम्मना, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। जिस लूं लूं अन्दर रचणा, रचना वेखे थांउँ थाईआ। उस दे हुक्म नाल नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अग्नी अग्ग मच्चणा, सांतक सति ना कोए कराईआ। जगत जहान दीन दुनी रहे ना हठणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वरनां बरनां जातां पातां दीनां मज़्हबां उठ उठ नट्ठणा, अवतार पैग़म्बर होए ना कोए सहाईआ। कलयुग डौरु वाह के जगत दवारे नच्चणा, आपणा नाच वखाईआ। जिस दा लेखा विष्न ब्रह्मा शिव तक्कणा, लक्षमी सरस्वती पार्बती अक्ख उठाईआ। सीता राम वेखे घटणा, शाम राधे अक्ख अक्ख बिना उठाईआ। दुर्गा भविख दा वेखे वाकणा, काली खप्पर हथ्थ उठाईआ। चित्रगुप्त हिसाब दस्सणा, राय धर्म फोल फुलाईआ। चार कुण्ट प्रभ दा खेल अगम्मा अगम्मी होवे रचना, रचनहारा आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहाडा होया अश्वमेध यग्ग, जग शाह सुल्ताना मिली ना कोए वड्याईआ। तुहाडा मेला प्रभू दे नाल उपर शाह रग, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। तुहाडे प्रेम प्यार दी मुहब्बत विच लग्गी अग्ग, अग्नी कूड़ गंवाईआ। तुसीं इक्को साहिब स्वामी दे प्यार विच गए लग्ग, जिथ्थे लग मात्र दी लोड़ रहे ना राईआ। शब्द अगम्मी सुणया अनादी नद, जो धुन आत्मक राग सुणाईआ। तुहाडे काया मन्दिर गया वज्ज, सरवणां दी लोड़ रही ना राईआ। घर स्वामी प्या लभ्भ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोए फिराईआ। तुहाडा लेखा मुके हभ, हम साजण दया कमाईआ। चुरासी विच्चों लए कढ्ढ, सुरत शब्द विच मिलाईआ। लेखे लावे तिन्न सौ सट्ठ हाडी हड्ड, नाड़ बहत्तर सोभा पाईआ। विश्व दी धार बणा के यद, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। आत्म रहिण ना देवे अलग, परमात्म आपणा घर सुहाईआ। ईश जीव खेल सूरा सरबग, हरि करता वेख वखाईआ। जगत जहान दी मंज़ल जाणां लँघ, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। तुहाडी आत्म सेजा सच पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। बिना रसना जिह्वा तूं मेरा मैं तेरा गाउणा इक्को छन्द, दूसर
अवर ना कोए पढ़ाईआ। प्रकाश दिसे ना सूर्या चन्द, जोती जोत नूर रुशनाईआ। गृह मन्दिर सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तुहाडा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी प्रभ आपणे लेखे लाईआ। आवण जावण मुके पन्ध, जूनी जून ना कोए भवाईआ। हरिजन नेत्रहीण रहे कोए ना अंध, निज लोचन नैण नैण रुशनाईआ। सब दी टुट्टी लए गंढ, जन्म जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। भगत दवारे भगतां पावे ठण्ड, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। भाण्डा भरम ढाहे कंध, कन्ना गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। लेखा जाणे सच प्रेम दा कच्चा तन्द, भीलनी रामा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। छब्बी पोह कहे मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चां, दो जहानां नाच वखाईआ। पुरख अकाल दा शब्द संदेसा सुणां सच्चा, जो सच सुच्च संजम रिहा दृढ़ाईआ। मेरा लेखा रहे ना कच्चा, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। जो आसा कीती मुहम्मद मदीना मक्का, काअब्यां अक्ख खुल्हाईआ। जो इशारा कीता गोबिन्द जिस वेले फ़तिह वजाया डंका, हुक्म इक्को सुणया चाँईं चाँईंआ। जो आसा रखी भगत सुहेले जनका, जन आपणा भेव मिटाईआ। जो लहिणा देणा बावन दवारे बलि दा, बलि बावन भेव खुल्हाईआ। ओह लेखा अन्तिम कलयुग कल दा, अकल कलधारी आपणा हुक्म समझाईआ। जिस दा खेल वल छल का, अछल छलधारी धुरदरगाहीआ। जो मालक महल्ल अटल का, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जो खिलाड़ी जल थल का, महीअल सोभा पाईआ। जो लेखा जाणे चुरासी लख दल का, चारे खाणी चारे बाणी वेख वखाईआ। उस दा आपणा मसला आपणे हल्ल दा, दूसर समझ ना कोए समझाईआ। जिस दा भाणा कदे ना टल्दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु अग्गे हो कोए ना ठल्लदा, हुक्मे अन्दर सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक आपणा भेव चुकाईआ। छब्बी पोह कहे मैं ख़ुशीआं नाल आया, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं खेल तक्कया जो आदि जुगादी दाई दाया, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। जिस ने शब्दी धार शब्द उपजाया, विष्न ब्रह्मा शिव खेल खिलाईआ। जिस त्रैगुण माया रचन रचाया, पंजां ततां रंग रंगाईआ। जो जून अजूनी वंड वंडाया, लख चुरासी सोभा पाईआ। जो जल्वागर नूर रुशनाया, नूर नुराना डगमगाईआ। जो शब्दी शब्द शब्द दृढ़ाया, दृढ़ आपणा आप समझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा लेखा अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं भविक्ख्तां दे विच गाया, पेशीनगोईआं गए सुणाईआ। ओह निरगुण नूर करे रुशनाया, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जाता आपे डगमगाया, तेल बाती ना कोए रखाईआ। आपणा मन्दिर आप सुहाया, सम्बल साढे तिन्न हथ्थ वज्जी वधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग
पिछला वेख वखाया, कलयुग भुल्ल रहे ना राईआ। जो बलि बावन ध्यान लगाया, दोए कदमा धरनी धरत धवल आपणी वंड वंडाईआ। अद्धा हिस्सा होर समझाया, जिस दा भेव जाणे कोए ना राईआ। सो अश्वमेध यग्ग तेरां सौ सतासी रिषीआं नाल मिल के इक्को ढोला गाया, इक्को दर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अश्वमेध कहे मैं वेखां छब्बी पोह, सम्मत शहिनशाही अट्ठ नाल वज्जी वधाईआ। जन भगतो तुसां समझया जगत दा झूठा मोह, मुहब्बत माया कम्म किसे ना आईआ। तुसीं आत्म परमात्म दी धार इक तन वजूद दो, अन्तर निरन्तर वक्खरा नज़र कोए ना आईआ। तुसीं सति सरूप सो, ब्रह्म वज्जे वधाईआ। तुहाडे अन्तर निरन्तर निज लोचन नेत्र दी अगम्मी लो, लोयण प्रभ ने दिता खुल्हाईआ। सति नाल सति बण के जाओ छोह, बण के छोहरे उठो चाँईं चाँईंआ। प्यार विच जन भगतो भगतां नाल करयो ना कोए धरोह, मेल मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मेरी सारे करदे सिफ्त सलाह, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। मैं वी फिरां नाल चाअ, चाओ घनेरा इक दृढ़ाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण भज्जा फिरां वाहो दाह, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फेरा पाईआ। संदेसा देवां इक्को गाॅड अलाह इक्को हक ख़ुदा, इक्को राम सीता ओम तत सति हरी ओम इक्को नूर नज़री आईआ। जिस दे अग्गे सारे करन दवा, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। उस दा सब दा सांझा इक्को राह, रहिबर इक्को बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब ने ढोला लैणा गा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा डेरा देणा ढाह, ढईआ गोबिन्द वाला दए गवाहीआ। सदी चौधवीं अन्त वक्त अख़ीरी गया आ, पन्ध मुक्कया वाहो दाहीआ। ईसा कहे मेरा लेखा रहे ना रा, मेरा बाप आपणा आप फेरा पाईआ। मूसा कहे मैं उस नूं कहां वाह वाह, जो वाहिद नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे थल्लयों कहिंदी की धरती, कूक कूक सुणाईआ। मैं चारों कुण्ट डरदी, भय विच आपणा आप छुपाईआ। दरोही दुहाई किसे नूं ख़बर नहीं आपणे घर दी, दर दरवाज़ा ना कोए खुल्हाईआ। जिधर वेखां उधर नाम कलमे वाली दुनिया लड़दी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। कला मेटे ना कोए चोटी जड़ दी, चेतन रंग रंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते सृष्टी दृष्टी विच सड़दी, इष्टी पुरख अकाला नूर ना कोए रुशनाईआ। साची मंज़ल जगत फ़कीरां मूल ना लभ्भदी, सन्त सति ना कोए समाईआ। जेहड़ी दुनिया अक्खरां नाम रसना जिह्वा पढ़दी, निरअक्खर धार समझ किसे ना आईआ। धरनी कहे मैनूं याद कथा कहानी बलि दी, जो बावन खेल खिलाईआ। उस दास्तान सुणाई
मैनूं कलयुग कल दी, की कलि कल्की हुक्म वरताईआ। जिस वेले तोट होवे जल अन्न दी, शाह सुल्तान मंगण थांउँ थाँईंआ। सृष्टी लोभी होवे धन दी, माया ममता विच हल्काईआ। किसे नूं ख़बर नहीं होणी पल दी, पलकां पिच्छे मिले ना धुर दा माहीआ। सृष्टी वणजारी होणी काया माटी खल्ल दी, ख़ालक ख़लक मिलण कोए ना पाईआ। हउँमे हंगता सब नूं होवे सल्ल दी, सलल रंग ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे बावन मेरे उत्ते गया तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। आपणा रूप धर के गिठ ते मुट्ठ, चार वेदां दी करे पढ़ाईआ। नाले इशारे विच्चों इशारे रिहा सुट्ट, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। नाले दुहाई देवे धर्म दवारे धर्म दी लुट्ट, लुटेरा नज़र किसे ना आईआ। नाले आपणा सज्जा खब्बा फड़ के गुट्ट, हलूणे नाल हिलाईआ। नाले इशारे नाल बलि नूं अन्दरों चुक्क, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। निरगुण धार हो के लए पुछ, रसना जिह्वा ना कोए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दानीआं वास्ते दान दिसे तुछ, दीपां दी लोड़ रहे ना राईआ। नाले पुट्ठे हथ्थ फेरे उत्ते मुच्छ, बावन हँस मुख आपणा हुक्म वरताईआ। ओह वेखो नीवें हो के झुक, त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम सति धर्म दा बूटा जाणां सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। परमात्म आत्म इक दूजे तों जाणे रुठ, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। जगत जिज्ञासुआं प्रभू नूं भुल्लणा पिच्छे टुक्क, टुकड़ा सति दा हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग ने कूड़ा जाम प्याउणा घुट, अमृत रस दा मज़ा निजर झिरनिउँ बाहर कढ्ढाईआ। सब दे भाग जाणे निखुट्ट, भागहीण दिसे लोकाईआ। खेल करे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ धुरदरगाहीआ। जिस दी सुहञ्जणी होणी रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन भगतां दा भण्डारा वरतावे अतुट, तोट रहे ना राईआ। आप ख़ुशीआं विच हो के ख़ुश, ख़ुशहाली सब दे अन्दर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सी, बिन हथ्थां ताली दिती लगाईआ। बावना परम पुरख दी धार आपणी ख़बर अगम्मी दस्सीं, जिस नूं शास्त्र लिखण कोए ना पाईआ। पल्लू छुडा ना मेरे कोलों नस्सीं, क्यों मेरे उत्ते चरण टिकाईआ। की लहिणा देणा चार लख अस्सी, चुरासी गंढ पवाईआ। की रचना साहिब ने रची, रचनहारे दे भेव खुल्हाईआ। धरनी कहे बावन ने मैनूं इशारा दिता रती, बिना समझ तों समझ दिती समझाईआ। ओह कलयुग वेख सृष्टी होवे बहुमती, मनमति घर घर डेरा लाईआ। तेरे उत्ते चारों कुण्ट वाअ वगणी तत्ती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं मानव मानस मानुखां अन्दर पाउणी वट्टी, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। साची किसे तों खटी नहीं जाणी खटी, खटका दिसे सर्ब लोकाईआ। जगत वासना चारों कुण्ट
फिरे नट्ठी, भज्जे वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म धार करनी नहीं किसे इक्ट्ठी, इक्को रंग दए रंगाईआ।, अन्तिम सब नूं भरनी पैणी चट्टी, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। धरनी कहे मैं हस्स के किहा की ओह साहिब कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं गाउंदे राग छत्ती, छत्रधारी सीस निवाईआ। बावन किहा एह जगत जहान दी खट्टी, वणजारे कूड़ नज़री आईआ। ओह वेख त्रेता द्वापर धार जांदी नट्ठी, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग खेल तक्क लै अट्ठ सट्ठी, तीर्थ तट गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। झगड़ा पैणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठी, चर्च गुरदवारे रहे कुरलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे तपाउणी भट्ठी, भठियाला हो के अग्नी डाहीआ। धर्म दा रहे कोई ना जती, सति विच ना कोए समाईआ। प्रीत रहे किसे ना नत्ती, प्रेम रंग ना कोए रंगाईआ। साचा दान देवे कोए ना हथ्थीं, धर्म दी वंड ना कोए वंडाईआ। शाह सुल्तान राज राजान माया मोह विच करन इक्ट्ठी, ममता नाल मिलाईआ। ओस वेले दी इक ख़बर अगम्मी दस्सी, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जो वसे घट घटी, हर घट रिहा समाईआ। ओह भगत सुहेला इक इकेला दीन दयाल सर्ब समर्थी, अगम्म अथाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे होए वड वड भाग, भागां भरी भगतो दयां वधाईआ। तुसीं सोए गए जाग, जगत आलस निंद्रा दूर कराईआ। हँस बण गए काग, सोहँ माणक मोती चोग मुख लगाईआ। जन्म जन्म दा मिट गया दाग़, दुरमति मैल रही ना राईआ। तुहाडा आत्मा परमात्मा दा बण गया समाज, दीन मज़्हब दा झगड़ा दिता मुकाईआ। नवीं साजणा देणी साज, सच सच नाल मिलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मुस्लिम ईसाई इक्को घर बैठे आज, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। पंजां लिखारीआं दे पिच्छे जगदे चराग़, जो चराग़ाहां विच करन रुशनाईआ। तुसीं ग़रीब निमाणे प्रभ दा धर्म बग़ीचा ते सच दा बाग़, बाग़बां धुर दा माली इक्को नज़री आईआ। तुहानूं सारे करन अदाब, निव निव सीस झुकाईआ। जिथ्थे ना कोई किसे दा सवाल ना जवाब, जवाब तल्बी विच सारे सीस झुकाईआ। तुहाडा मालक मालक आदि, जो मध अन्त आपणा खेल खिलाईआ। जो आया नौ सौ चौरानवे चौकड़ी तों बाद, पिछला पन्ध मुकाईआ। जिस दी विष्नूं लक्षमी करन याद, उठ के सीस निवाईआ। ब्रह्मा सरस्वती चारों कुण्ट वजावण नाद, तेरी धुन बेपरवाहीआ। शंकर पार्बती इक सरनाई लाग, दूजा रूप ना कोए सरनाईआ। कुमेर कहे मैं तेरा भण्डारी तूं मेरा दातारी खेल तेरा है आप, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। राम कहे सीता मेरा शांत, आत्म परमात्म सीता राम नज़री आईआ। कृष्ण राधा कहे मेरे काहन दी इहो अगम्मी गाथ, सुरत शब्द मिल के वज्जे वधाईआ।
अष्टभुज कहे मैं शुरू तों असंखा विच्चों शंख दी सुणाई आवाज़, सुंभ नसुंभ वरगे दैंता दिता घाईआ। कालका कहे मैनूं सब कुझ खा पी के अजे ना आए स्वाद, मेरी तृष्न ना कोए बुझाईआ। झट कलयुग आए पास, तड़ागी लक्क उत्ते रखाईआ। कहे मेरे कोल वक्खरी वक्खरी कलास, ए बी सी डी चारे खाणी रिहा समझाईआ। चित्रगुप्त कहे मैं सब दा रखां राज़, हुक्म संदेशे देवां चाँईं चाँईंआ। राय धर्म खोल्ह के किताब, लेखा मंगे थांउँ थाँईंआ। जां सारयां तक्कया ते नूरी दा नूरी परमात्मा जगत दा आत्मा ते आत्मा दी धार ते प्रगट होया विच पंजाब, पंजां ततां दा मालक पंचम शब्द दी धार इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिस अमृत रखया विच नाभ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कदे छुहाईआ। ओस दा समझे ना कोए मिजाज, तबीअत तबीब ना कोए दृढ़ाईआ। जिस ने पैग़म्बरां प्याया आब, जीवण हयाती ज़िंदगी दिती बदलाईआ। अवतारां दिता ख़ताब, ख़त ख़तूत आपणे हुक्म वाले सुणाईआ। गुरुआं शब्द संदेशा दिता आप, आपणा भेव खुल्हाईआ। सब नूं दस्सया तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म साचा जाप, सोहँ ढोला धुर दा धुरदरगाहीआ। जिस दा भेख अवल्लड़ा खेल खेले ज्यों बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जे बाहरों सारे तकदे तन वजूद पंजां ततां वाला जाट, हड्ड मास नाड़ी नज़री आईआ। जिस दे अन्तर निरन्तर इक्को जोत नूर प्रकाश, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। जिस ने भगतां नूं भगती दे विच कीता याद, भगवन भगती आपणा प्रेम बणाईआ भगत दवारा कर आबाद, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। साचे लंगर दी साधणा साध, सति सच दिती वड्याईआ। धर्म भण्डारा वरताया आप, आपणा भेव चुकाईआ। पतित पापीआं कर के पाक, पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। दुरमति मैल धो के करे साफ़, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जन्म जन्म दे कर्म कर्म दे लेखे करे मुआफ़, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आत्म परमात्म दोहां दा सांझा बणे साथ, सगला संग रखाईआ। सब दे लहिणे देणे लेखे लावे जो कहि गया त्रैलोकी नाथ, रघुनाथ हुक्म सुणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा दस्स के गए इतिहास, पेशीनगोईआं वंड वंडाईआ। नानक गोबिन्द जिस दी रखी आस, बिन आसा आस रखाईआ। जो अन्तिम कलयुग खेले खेल तमाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस सदी चौधवीं करनी नास, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। ओस दा इक्को नूर जोत प्रकाश, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी तन वजूद वाली अन्त होणी नहीं माटी लाश, लाशरीक अगम्म अथाहीआ। जिस मकबरयां विच्चों पैग़म्बरां दी करनी तलाश, काअब्यां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मलाईआ। छब्बी पोह कहे मैं इक साहिब नूं झुका, बिना सीस सीस निवाईआ। जिस दा भेव रहे ना लुका, दो जहानां पर्दा लाहीआ। जिस
दी ना दाढ़ी ना मुच्छा, मूंड मुंडाया ना कोए अख्वाईआ। ओह खेले खेल लखण दीप नाल कुछा, कच्छ मच्छ दा लहिणा पूर कराईआ। जिस ने चार जुग दा निरगुण सरगुण धार तक्कणा जुस्सा, जिस्म जमीर खोज खुजाईआ। कलयुग पैंडा वेखणा पुज्जा, सिल पूजस पाहन खोज खुजाईआ। आपणा भेव रखणा गुझा, चार जुग दे शास्त्रां तों बाहर पढ़ाईआ। जो आपणे हुक्म विच होवे रुझा, रुझेवां तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को मुद्दा, मुद्दतां दे विछड़े लए मिलाईआ। अज्ज भाग लगाए उत्ते वसुधा, छब्बी पोह कहे मेरे प्रेम दी वज्जे वधाईआ। जिस दे हुक्म विच चार कुण्ट होवे युद्धा, युधिष्टर दी आशा पूर कराईआ। जो पुठयां हथ्थां नाल लेख लिख के गया बुद्धा, तेईसवां अवतार लेख बणाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं अन्तिम वेला ढुका, नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले सच स्वामी होवे उग्घा, उगण आथण पर्दा लाहीआ। जिस दा दीपक कदे ना बुझा, पंजां मुखीआं वाले दीपक देण गवाहीआ। जिस दा आदि अन्त तों इक्को हुद्दा, वड्डा छोटा ना रूप धराईआ। जिस दी आदत सतिजुग त्रेता द्वापर उलटाउणा कलयुगा, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे ओह मेरे उत्ते हुन्दा की खेल अनोखा, अनोखा बचन दयां सुणाईआ। गुर चेले इक दूजे नाल करदे धोखा, मुरीद मुर्शद संग ना कोए निभाईआ। जगत शास्त्र अक्खरां वाले पड़दे पोथा, निरअक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द देंदे होका, धुन आत्मक शब्द ना कोए शनवाईआ। बाहर जगत जगाउंदे जोता, घर नूर ना कोए रुशनाईआ। रोज़ दीन दुनी दीआं तक्कदे मौतां, आपणा मरन समझ किसे ना आईआ। बिना भगतां तों जो गया सो औंता, दरगाह मिले ना कोए वड्याईआ। मेरे उत्ते गोबिन्द दा पूरा होया ढईए वाला ढौंका, ढाई करमा बावन दीआं देण गवाहीआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा मेरे अन्तर आवे शौका, शौकीन हो के दयां सुणाईआ। मेरे महबूब माही दी अन्तिम इक्को होवे नौका, जो नौवां खण्डां नौवां दवारयां वाल्यां नूं पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे ओह वेखो नारद आया भज्जा, बोदी प्रेम वाली हिलाईआ। अग्गे कढ्ढ के पैर सज्जा, साजण हो के रिहा जणाईआ। जन भगतो मैनूं दे दयो जग्हा, धाम अवल्लड़े सोभा पाईआ। मैं वी हुक्म दा आया बध्धा, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरे अन्दर नहीं कोई लबा, मोह हँकार ना कोए रखाईआ। मैनूं इयों दिसया भगत भगवान दी लग्गी सभा, मलेछां डेरा ढाहीआ। जिथ्थे इक्को अम्मी ते इक्को अब्बा, दूजी जन्म देण वाली कोए ना माईआ। जिथ्थे ना कोई वंड ते ना कोई हद्दा, लकीर लाईन ना कोए दिसाईआ। ना कोई कुल ते ना कोई यदा, यदप दिसे नूर
अलाहीआ। इक्को नाम इक्को कलमा ते इक्को सदा, संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे मैं भज्ज भज्ज के आया नट्ठ, मेरी थकावट विच दुहाईआ। मैं दस्सण आया जन भगतो परम पुरख ने उलटी गेड़नी लट्ठ, जिस दा गेड़ ना कोए समझाईआ। ओहदा हुक्म संदेसा वरतणा झट, जिस झटके हलाली वाल्यां दी करनी सफ़ाईआ। इक्को नाम सब ने लैणा रट, रट्टा अवर रहे ना राईआ। इक्को संदेशा देणा इक्को खोल्हणा हट्ट, वणजारा इक्को बणे बेपरवाहीआ। इक्को घाट किनारा होवे तट्ट, अमृत धार इक वहाईआ। इक्को लहर दा होवे रस, बिना रसना रस चखाईआ। जो निरगुण धार निरगुण करे वस, सरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। मार्ग रसत्यां विच्चों दए दस्स, पाँधी पन्ध इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा इक्को जस, सिफ्ती ढोले सोहले गाईआ। एह खेल करे अलखणा अलख, जिस दा लेख ना लख्या जाईआ। ओह जिधर तक्कोगे ओधर होवेगा प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। जिस दा खेल तक्कण सूर्या रवि शशि, मण्डल मण्डप ध्यान लगाईआ। पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान झुकण नस्स नस्स, नेड़े दूर सीस निवाईआ। ओहदा सिफ्त सलाही शब्दी होवे जस, बिन अक्खरां अक्खर प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब हो सहाईआ। नारद कहे मैं फिरां कम्बदा, हाए उफ़ मेरी दुहाईआ। जगत जहान वेखां मंगदा, ख़ाली झोलीआं सारे डाहीआ। मैनूं नज़ारा मिल्या नहीं इक रंग दा, जो रंग प्रभ दे विच समाईआ। मैं वेख्या किनारा गंग दा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती फेरा पाईआ। मैं अभ्यास वेख्या इक टंग दा, जो बैठे आसन लाईआ। मैं नज़ारा तक्कया तन दा, जो माटी ख़ाक रमाईआ। मैं इशारा सुणया कन्न दा, जो जगत शास्त्र रहे जणाईआ। नारद कहे मैं जिधर तक्कया किसे नूं भेव नहीं आपणे ब्रह्म दा, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। चुरासी विच जीव जंत जम्मदा, जन्म मरन तों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। झगड़ा वेख्या दीन मज़्हब दे भरम दा, जो ऊचां नीचां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे प्रभू मैं वेखण आया तेरे भगत, जगत दवार तजाईआ। जो तेरा नूर ते मेरी बूँद रक्त, तन वजूद सोभा पाईआ। जिन्हां दी अज्ज मैं इक्को वेखणी शर्त, जो शरअ पिछली देण तजाईआ। जिन्हां ने आपणे घर मुड़ के जाणां परत, पतिपरमेश्वर तेरे विच समाईआ। उन्हां दा लेखा मुकणा उत्ते धरत, धरनी धवल दए गवाहीआ। मानस जन्म दा बकाया रहे ना कर्ज़, मकरूज़ हो के देणा चुकाईआ। तेरे कोल इक्को बेनन्ती ते इक्को अर्ज़, आरज़ू इक्को दिती जणाईआ। तेरा साहिब कुछ नहीं होणा हर्ज, हर्जाने सब दे पूर कराईआ। बिना भगती तों भगतां दे
नाम राय धर्म तों परे करदे दरज, जिथ्थे चित्रगुप्त लेख ना कोए समझाईआ। उन्हां नूं लोड़ ना रहे मन्दिर मस्जिद गुरदवारे चर्च, चराग़ाहां तों बाहर कढ्ढाईआ। पुट्ठी जन्म मरन दी सिध्धी करदे नरद, नरायण तेरे हथ्थ वड्याईआ। छुरी कसाई बणे ना करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। अन्दरों अंधेरा कढ्ढ दे गुबार गर्द, नूर जोत कर रुशनाईआ। जे तुठा एं ते ग़रीबां नाल वंड दर्द, कोझयां कमल्यां आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां नूं तेरे मिलण दी मरज़, उन्हां मरीजां नूं लै बचाईआ। जिन्हां दे पल्ले नहीं कोई नाम दा ख़र्च, ख़ज़ाना आपणा अतुट दे वरताईआ। जे तूं सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद कर थांउँ थाँईंआ। तेरे कोल केहड़ी तलवार ते केहड़ी खड़ग, खण्डा हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दे साहिब दे वड्याईआ। नारद कहे जन भगतो मेरी इक्को इक दलील, दलीलां वाल्यो दयां जणाईआ। सब दा मालक आदि अन्त दा इक्को छबीला छील, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दे दरबार विच कदे नहीं हुन्दी अपील, इक्को वार हुक्म ते हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। जिस दे हुक्म दी कोटन कोटि जुगां दी पै जांदी (तातील), अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ओथे ना कोई शरअ ते ना कोई शरीअत दा वकील, वुकले दी लोड़ रहे ना राईआ। ना कोई मलकीअत ते ना मालक ज़मीन, ज़िमीं असमान दोवें देण गवाहीआ। ना कोई विद्या ते ना कोई तालीम, चार जुग दे शास्त्र रहे समझाईआ। जो मालक आदि अन्त दा शहिनशाह अज़ीम, आलीज़ाह कहि के सारे सीस निवाईआ। जो कुदरत दा रहिबर कदीम, कायनात दा मालक इक पढ़ाईआ। जो कलयुग दी सतिजुग नाल करे तरमीम, तबीअत आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जिस नूं सारयां कहिणा आमीन, पैग़म्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। ओस दा हुक्म अवतारां करना तस्लीम, सतिगुर गुर कहिण धन्न तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणे अधीन, सारे ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक्को नज़री आईआ। नारद कहे प्रभू मैं आ गया भौं भटक्या, भटकण वाल्यो दयां जणाईआ। मेरे साहिब दा भाणा कदे ना अटक्या, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैनूं ऐउँ दिसदा कलयुग अन्तिम लटक्या, चार लख बत्ती हज़ार आयू संग ना कोए निभाईआ। तैनूं धुर दे हुक्म ने पटक्या, जो वेद व्यासा गोबिन्द पटने वाले नाल मिल के दए गवाहीआ। जिस ने जीवां जंतां झटक्या, घर घर छुरी चलाईआ। ओस दे सीस ते खण्डा खड़क्या, खड़गां डेरा ढाहीआ। जिन्हां दी ख़ातर निरगुण धार हो के परतया, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। ओह आ के उत्ते धरतया, धरनी धरन धवल धौल पेशीनगोईआं पूरी करे शरतया, शरीअत खोज खुजाईआ। लहिणा देणा मकरूज़ लाहवे करज़िआ, बाकी सब दे हथ्थ फड़ाईआ। जिस नूं खोजदे अरब खरबिआ, असंख असंखा ध्यान लगाईआ। हिन्दस्सयां नाल
देंदे ज़रबिआ, अन्त हासल हथ्थ कुझ ना आईआ। ओह सब दा वेखे धन दौलत माल दरबिआ, गृह गृह खोज खुजाईआ। जो भगतां दी भगवन हो के सुणे अरज़िआ, बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे प्रभू मैं तेरा वेखण आया चौथा जुग, कलयुग चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं सृष्टी दी अन्तर वेखी बुध, बाहर चम्म दृष्टी ना कोए वधाईआ। मैनूं इयों जापया उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण कलयुग जीवां दे अन्दर झूठी जाग लग्गी ज्यों कांजी दुद्ध, नौ दवारयां वाल्यां नौ सेर रहे समझाईआ। जो माझा मालवा दुआबा जम्मू ल्याए चुक्क, माटी भाण्डे दयो वखाईआ। किरपा निधान श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान विच जहान मैं चाहुंदा नारद कि कूड़ी क्रिया दा पैंडा जाए मुक, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। कोई अवतार पैग़म्बर गुर साध सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर एस वेले भार नहीं सकदा चुक्क, नौ खण्ड पृथ्मी आपणयां कंध्याँ उत्ते टिकाईआ। तूं सब दा मालक ख़लक दा ख़ालक पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दे कराईआ। तेरे दवारे उत्ते सब दी सोहणी होवे रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। प्रभू आदि तों जुगादि तों जुग चौकड़ी सदा भगत तेरे सुत, दुलारे सचखण्ड विच सोभा पाईआ। इन्हां नूं ऐस धरनी उतों धौल उतों धवल उतों ख़ुशीआं नाल शब्द दी गोदी चुक्क, जगत हथ्थां करां दी लोड़ रहे ना राईआ। जे एह नहीं पुज्ज सकदे तूं आ के इन्हां कोल ढुक, दूर दुराडे आपणा पन्ध मुकाईआ। जे तूं साहिब स्वामी ते सुत्तयां दा चुम्म मुख, रात रुतड़ी इन्हां दे अन्दर आपणी दे महकाईआ। जे एस कलयुग विच वी रहें चुप, फेर तेरे वरगे भगवान दी लोड़ रहे ना राईआ। जे तूं भगवान हो के नौजवान हो के मर्द मदान हो के मंगता बणया रहें घर घर टुक, टुकड़े जिस तरह दीन दुनी दिती कराईआ। एह वेख लै सारी तेरी आत्मा ते परमात्मा एह जन्मी तेरी विच्चों कुक्ख, बिना आत्मा तों शरीर किसे कम्म ना आईआ। आपणयां नूं आप आ के पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी सरनाईआ। नारद कहे मैनूं किसे दस्सया अज्ज भगतां दा भण्डारा, ग़रीब निमाणयां वड्डे तों वड्डा दिता रजाईआ। मैं वी किहा जा के उन्हां दा शुकर गुजारां, निउँ के सीस झुकाईआ। जिन्हां दे विच मेरा अन्तरजामी होया ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा नूर कर रुशनाईआ। जोती धार हो के आया दुबारा, दुहरा आपणा खेल खिलाईआ। नाले सतिगुर शब्द नाले प्रेमी नाले दोस्त ते नाले यारा, यारां दा यार यराने घर घर रिहा लगाईआ। ओह जन भगतो दीन ते दुनिया मानस ते मानुख जगत विद्या दीआं पढ़दे अख़बारां, तुहाडे अन्दर संदेशा ओह जो सब नूं करे निरमोह, तुहाडी आत्मा परमात्मा नाल गई छोह, छोहरे बांके नाल मिल के तुहाडी वजदी
रहे वधाईआ। तुसीं इक ते इक दे इक दो, इक दे वाले हिन्दसे दयो वखाईआ। तुहाडे इक दे नाल मोह, मोह वाल्यो आपणे हथ्थ लओ उठाईआ। ओ तुहाडा होका हक ते हो, होका हक लिखण वाल्यो इशारा दे के सब नूं दयो जणाईआ। हरिभगत गुरसिख गुरसिख नाल कदे ना करयो धरोह, जिन्हां कोल धरोह लिख्या ओह धरोह करन वाल्यां दीआं अक्खां अग्गे दयो टिकाईआ। अज्ज तों सारे आपणे आप नूं लओ जोह, काया दे मन्दिर अन्दर वड़ के आपणे पर्दे लओ उठाईआ। आह वेखो गीता ज्ञान ते अञ्जील कुरान रमायण ते गुरु ग्रन्थ साहिब दा पंजां वाला गरोह, पंजां चोरां दी करन सफ़ाईआ। जे तुसीं प्रभू दे गए हो, आपणा आप प्रभू दी झोली पाईआ। जे आपणा आप गए खोह, जिन्हां दे कोल हिन्दी विच खोह लिख्या फड़या ओह हथ्थ लओ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा संग आप बणाईआ। नारद कहे प्रभू मैं चोरी चोरी सुणी ख़बर अपारी, अपरम्पर दयां जणाईआ। विष्नूं कहे लक्षमी अज्ज तक्कीए सति सच दा दरबारी, जो दरे दरबार सोभा पाईआ। ब्रह्मा कहे सरस्वती जिस दी महिमा चार मुख चार वेदां विच उच्चारी, चार कुण्ट करे शनवाईआ। शंकर कहे पार्बती जिस दे प्यार विच बाशक तशका गल दे हारी, भबूती ख़ाक तन रमाईआ। सीता राम कहे राम सीता कहे जिस दे हुक्म विच फिरे वनवास जंगल पहाड़ी, इक चार पन्ध मुकाईआ। राधा कृष्ण कहे कृष्ण राधा कहे जिस दी धार विच रथ रथवाही दी कीती सवारी, आपणा खेल खिलाईआ। जां होर वेख्या कुमेर आपणी आसा रिहा उच्चारी, उच्चर के रिहा सुणाईआ। दुर्गा कहे मैं आदि तों कुँवारी, अष्टभुज सिँघ सवार सोभा पाईआ। कालका कहे मैं भुक्खी प्यासी जगत विच हारी, हिरदे शांत ना कोए कराईआ। चित्रगुप्त कहे मैं सब दे संदेसे लेखे देवां वारो वारी, बचया नज़र कोए ना आईआ। राय धर्म कहे मैं वड्डा लिखारी, चुरासी दा गेड़ चुरासी विच भवाईआ। लाड़ी मौत कहे मैं अनोखी नारी, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दे तन वजूद शरीर लवां प्रनाईआ। कलयुग कहे अन्त मेरी आ गई वारी, जगत दे वारसो दयां समझाईआ। तुहाडे पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास हुन्दयां मैं सृष्टी दी दृष्टी अन्दरों कीती काली, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। भावें मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ जावो धर्मसाली, धर्म दा राह ना किसे वखाईआ। फल रहिण नहीं दिता काया साढे तिन्न हथ्थ दी डाली, टाहणी टाहणी फोल फुलाईआ। सच मुहब्बत लभ्भदी नहीं भाली, खोज्जयां खोज ना कोए खुजाईआ। मैं सारे विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुरुआं दे अग्गे खलो के कलयुग कहे मैं मारां ताली, ताल तलवाड़यां वाल्यां दयां जणाईआ। सारयां दे भण्डारे वेखो ख़ाली, सच वस्त हथ्थ ना कोए टिकाईआ। किसे दी लेखे लग्गे ना घाल घाली, मैं घायल कीती लोकाईआ। जे मेरे विच साध सन्त ते सूफ़ी फ़कीर तकोगे जाअली, ज़ाहर ज़हूर
प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। कोटां विच्चों जिन्हां नूं प्रभ आपणे प्यार दी अन्दरों देवे लाली, ओह लाल अनमुल्ले सोभा पाईआ। उन्हां दा खेल अगम्मा अनोखा शाली, शाला देवे आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। नारद कहे प्रभू सारे कर के आ गए आपणा मता, सलाह मशवरा इक्को इक बणाईआ। तेरयां भगतां दा भण्डारा सत्तां वाला सत्ता, सति दे मालक नज़री आईआ। सानूं छका दे विच्चों रता, रफता रफता रहिबर दिता बणाईआ। जिस मंज़ल चढ़दयां राह विच होवे कदे ना हत्ता, हत्या करन वाला नज़र कोए ना आईआ। जिधर तक्को भगत भगवान भगवान भगत दे प्यार दे सथर लथ्था, दूजी सेज ना कोए हंढाईआ। प्रभू कदी ख़ुश नहीं होया टेक्यां मथ्था, नक्क ज़िमीं उत्ते रगढ़ाईआ। ओह कदी मन्नया नहीं ज़बान वाली करदयां कथा, कथनी नाल ना कोए चतुराईआ। ओह कदी रीझया नहीं दीनां मज़्हबां बणाया जथ्था, जथ्थयां वंड ना कोए वंडाईआ। ओह कदे ख़ुश नहीं होया नप्पया घुटया हथ्थां, हस्त कँवलां नाल दबाईआ। ओह कदे हथ्थ नहीं आया करोड़ा रुपईआं लखां, अरबां ख़रबां मिलण कदे ना पाईआ। ओह जदों मिल्या भगतो ते मिले वांग बिदर कुल्ली कक्खां, ग़रीब निमाणिओ तुहाडी काया कुल्ली विच्चों नज़री आईआ। ओस दा इक्को विशा यथार्थ यथा, यदी आपणा पर्दा दए उठाईआ। ओस दे कोल नाम दा तीर कमान भथ्था, अणयाला दए चलाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम हरिजन प्रेम प्यार विच कीता इक्ट्ठा, इक्को रंग रंगाईआ। गुरमुखो तुहानूं दीन दुनिया ने करना ठट्ठा, मख़ौल हासी जगत उडाईआ। पर तुहाडा अन्दरों अन्तर निर्मल जिवें बिना पान तों लट्ठा, प्रभ उलटी लट्ठ दिती गिढ़ाईआ। तुहानूं लोड़ रही ना तीर्थ अट्ठ सट्ठा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाल्यां पन्ध दिता मुकाईआ। तुहाडा स्वामी तुहाडे अन्दर जगे जोत लट लटा, नूर नुराना नज़री आईआ। ओह तुसीं सूरबीर अज्ज मारो हथ्थ उत्ते पट्टां, जां पटने वाला तुहाडी दए गवाहीआ। हुण पिछला समां टप्पा, अग्गे इक्को टप्पा दए वड्याईआ। तुसीं सारे कहोगे अज्ज वजदीआं गप्पां, गपौड़यां रिहा सुणाईआ। पर जिस अक्खर दी याद चार जुगां रही पप्पा, पूरन परमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं याद कर के गया नानक तपा, गोबिन्द किहा गोबिन्द दा गोबिन्द माहीआ। मुहम्मद ने किहा ओह मेरा अमाम ओह मेरा सका, साजण इक अख्वाईआ। ईसा ने किहा ओह साहिब ते ओहो पिता, ओहो गोद टिकाईआ। मूसा ने किहा उसे दा नूर जिस मैनूं मूँह दे भार सिट्टा, आपणा आप दिता भुलाईआ। कृष्ण किहा मैं काहन बण के एसे कर के राधा दीआं खुल्हाईआं लिटां, परांदी गुत्त ना कोए बणाईआ। राम ने किहा मैं सीता नूं पंचबटी विच सवाया उत्ते पत्थर इट्टां, जगत सिंघासण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा साहिब इक
गुसाँईंआ। साहिब स्वामी गुसाँईं इक, इक इक वड्याईआ। मालक ख़ालक ख़ुदाई इक, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। ख़सम ख़समाना माही इक, जिस नूं एकँकार कहि के सारे गाईआ। जो जिस्म जिस्माना ज़मीर विच बेनज़ीर वसया इक, इक इकल्ला सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक भेव खुल्हाईआ। नारद कहे विष्न ब्रह्मा शिव राम कृष्ण सारे गाओ अगम्मी गाणा, जिस दी तुक तुकांत ना किसे बणाईआ। बिना अक्खां तक्को अगम्मी राणा, जो शाह पातशाह शहिनशाह अख्वाईआ। जिस ने पृथू तों उगाया दाणा दाणा, आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दे दवारयों सब नूं मिलदा खाणा, देवणहार वड वड्याईआ। अज्ज उस दे भगतां दा भगत दवारा वेख्या ना एह नवां ते ना एह पुराणा, पुराण अठारां दे चार लख सतारां हज़ार सलोक इशारा गए कराईआ। ना एह शरअ ते ना एह दीन दुनी दा कोई टिकाणा, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जिन्हां ने आत्म ब्रह्म पछाणा, मिल्या मेल श्री भगवाना, सो हरिजन मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सारे कहिण खाईए की, वस्तू बेपरवाहीआ। सारे कहिण प्याले प्रेम दे जाईए पी, प्रेम प्रीती विच रखाईआ। कलयुग कहे सजणो मेरे देश विच मेरे प्रदेश विच जे किसे नूं थाँ लभ्भी ते लम्भया साढे तिन्न हथ्थ सीं, शाह सुल्तान दूजी हद्द ना कोए रखाईआ। मैं प्यार दा मुहब्बत दा किसे पासे पैण नहीं दिता मींह, अवतारां पैग़म्बरां दे बादल आए ते बदलीआं बणा के दित्ते उडाईआ। किसे ने ख़ुशी मनाई दिवाली ते किसे ने बैसाखी ते किसे किहा साडी सावण तीं, कोई त्रीया पिच्छे कोई प्रिया पिच्छे जंगलां विच भज्जे वाहो दाहीआ। पर याद कर लओ अज्ज तक्क सारे मानव दी इक चलाई नहीं किसे ने लीह, लाईन सच ना कोए रखाईआ। किसे ने किहा मेरे पिच्छे जीअ, किसे ने किहा उहदे पिच्छे जीअ, किसे ने किहा नाम कलमे दा अन्दर बीज बीअ, किसान हो के रसना हल्ल चलाईआ। बिना भगतां तों किसे नहीं किहा मैं ओसे दा पुत्तर ओसे दी धी, जो पिता पुरख अकाल माता पिता अख्वाईआ। उहनूं लोड़ नहीं ओह तन वस्तर पहने ज़री, तन ख्वाबां विच सोभा पाईआ। क्यों जिन्हां दे अन्दर वस गया हरी, ओह हरि दा रूप नज़री आईआ। जे तुहाडे उत्ते तुहाडे साहिब ने किरपा करी, किरपा निधान हो के विच मैदान दे तुहाडे होए सहाईआ। तुहानूं लोड़ नहीं दस्सी कि तुहानूं बहिशतां विच कोई हूर मिले कि परी, ते तुहानूं परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर आपणा हुक्म दिता सुणाईआ। तुहाडा अंग अंग जेहड़ा बध्धा सी विच जगत दी कड़ी, बन्धन बन्धनां नाल रखाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दी तुहाडे विच रहिण नहीं देणी अड़्ही, अड़िक्का नज़र कोए ना आईआ। तुहानूं इक्को साहिब इक्को मालक ते इक्को उस दी सुहञ्जणी नज़र
आवे घड़ी, जो घड़याल नाम दा तुहाडे अन्दर रिहा वजाईआ। अज्ज तुहाडे प्रेम दी नैं जगत जहान तों बाहर चढ़ी, चड़दयों लैहंदे नूं गई ते लैहंदयों चढ़दे नूं जाए वाहो दाहीआ। फेर दक्खण पहाड़ नूं जावे छड़ी, हलूणा देवे थांउँ थाईआ। याद रखो जन भगतो तुहाडी आत्मा कदे नहीं मरी, सदा सद प्रभ दे रंग समाईआ। तुहाडी वस्तू सदा सच्ची सदा खरी, कीमत सतिगुर आपणे हथ्थ रखाईआ। थोड़ा वेला थोड़्हा वक्त ते तुसीं हिम्मत रखयो जरी, ज़रे ज़रे दे विच ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल रिहा खिलाईआ। सारे कहिण प्रभू दे दे वस्तू अनमुल्ली, अनमोल दे वरताईआ। जेहड़ी रसना लग्गे कदे ना बुल्ल्ही, जिस दा इशारा बुल्ल्हे शाह गया कराईआ। ओह तेरी वस्त महबूबा किसे तराजू कदे ना तुली, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवान हो के दयावान हो के भाग लगा दे ग़रीबां दी काया कुल्ली, कुल मालक हो सहाईआ। ओह तक्क तेरी फुलवाड़ी फुली, बग़ीचा सच दा नज़री आईआ। इयों जापदा तीजे साल नूं अंधेरी जाणी झुली, झूल्यां वाल्यां झूले वाले देणे हिलाईआ। लाड़ी मौत नूं छुट्टी दे दे खुल्ही, मेंढी सीस दी देणी खुल्हाईआ। जेहड़ी दुनिया तैनूं भुल्ली, भुल्ल्यां देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे प्रभू मैनूं इयों जापदा तेरे भगतां दे अन्दर जगत वाला ज्ञान, ज्ञानी ध्यानी बण के जगत दी सुणन वड्याईआ। मैं चाहुंदा सारयां दा एको वार सच दी सभा विच हो जाए हल्फ़ीआ ब्यान, जिस दी हरफ़ हरूफ़ दे के परूफ़ पछतावा ना कोए जणाईआ। जो तेरा भगत हो गया ओह बच्चा नहीं अन्जाण, बुद्धी तों परे उस दी पढ़ाईआ। जे ओह भुल्ल जावे उहनूं बख्श लै आण, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। आह वेख लै गुरु ग्रन्थ रमायण ते गीता नाल कुरान, इक्ट्ठे हो के सारे देण गवाहीआ। जन भगतो जे तुहाडे कोल आ गया कूड़ कुड़यारा ते शैतान, शरअ सच दी सच नालों तुड़ाईआ। फेर तुहानूं ज़रूर सतिगुरु दे हुक्म भुल्लयां चुरासी दा भुगतणा पए भुगतान, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। आपणे अन्तर निरन्तर बिना मुख तों बोलया ते दस्सया ज़बान, सारे प्रणाम कर के लओ कराईआ। एह जोती जगदी जगदी जगदी जिस तरह तुहाडे साहमणे मिट गई विच जहान, एसे तरह फेर आत्मा हथ्थ किसे ना आईआ। तुहानूं आपणी नहीं पहचान, बेपहचान तुहानूं पहचान के आपणे नाल मिलाईआ। तुहाडे दवारे दा उतम श्रेष्ट पीण खाण, जिस नूं अवतार पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव गुरु सारे खाण, आए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सारे कहिण असीं पकवान खाधा अनडिट्ठा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। जिस दा रस ना खट्टा ना मिट्ठा, मिठत जगत ना कोए जणाईआ। जिस दा इक्को
स्वाद सति सति दा हित्ता, प्रेम प्रेम नाल बणाईआ। स्वामी सतिगुर साहिब मिल्या मिता, मित्र प्यारा रंग रंगाईआ। जेहड़ा कदे ना विसरे विच्चों चिता, चित ठगौरी रहे ना राईआ। उस दी सब नूं इक्को सिक्का, जो सिकदयां आपणे नाल मिलाईआ। जिस दा रूप निक्के तों निक्का, वड्डयां तों वडी वड्याईआ। सो तुहाडे तन वजूद मन्दिर अन्दर विका, आत्म सेज सिंघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। लंगर कहे मैं की आखां, आखण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं की भाखां, भाख्या विच की सुणाईआ। मैं की अलाखां, अलख ना लख्या जाईआ। मैं वेखीआं गोपीआं काहन दीआं रासां, तट किनारे सोभा पाईआ। मैं चार जुग दे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दीआं तक्कीआं आसां, जो आसावंद आस गए रखाईआ। मैं दीनां मज़्हबां दीआं वड्डीआं छोटीआं वेखीआं जमातां, जो कलासां विच आपणा हुक्म जणाईआ। अन्त कलयुग दीआं आ गईआं अंधेरीआं रातां, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। प्यार रिहा ना पुत्तरां माता, पिता पूत करे लड़ाईआ। नार कन्त ना देवे साथा, संगी संग ना कोए बणाईआ। सजण मित्र इक दूजे नूं लुट्टण हाथो हाथा, धरोह प्रेम विच कमाईआ। रसना जिह्वा साध सन्त जगत शास्त्रां पढ़दे सुणाउंदे गाथा, अन्दरों मन कल्पणा जगत विच तड़फाईआ। तीर्थ तट्टां उत्ते मारदे वाटां, घर सरोवर नहावण दी आस ना कोए रखाईआ। बाहरों जगाउंदे घृत दीप दीआं लाटां, अन्दरों नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। बाहर सौंदे सेजा पलँघां उत्ते खाटा, आत्म सेजा सोभा कोए ना पाईआ। कन्नां नाल सरोतिआं दी सुणदे अवाज़ा, नाद धुन अन्तर निरन्तर सुणन कोए ना पाईआ। बाहरों फ़र्जीआ सीस निवाउंदे ते पढ़न नमाज़ा, रोज़यां विच आपणा आप खपाईआ। मक्कयां काअब्यां दा करन हाजा, लेकिन हुजरा हक हक दा मालक दिस किसे ना आईआ। जदों मिल्या ते मिल्या आपा, आप आपणी दया कमाईआ। जन भगतो तुहाडा इक्को शब्द ते इक्को नाम ते इक्को कलमा ते इको जापा, तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा मिल के वज्जे वधाईआ। इक्को सज्जण मीत मुरारा ते इक्को साहिब स्वामी साका, रिश्ता फ़रिशतिआं नालों तुड़ाईआ। इक्को मालक इक्को ख़ालक ते इक्को आका, जो अक्ल बुद्धी तों परे आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, के खेल साचा हरि, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। नारद कहे प्रभू उए तैनूं क्यों कहिंदे बेपरवाह, की बेपरवाही विच समाईआ। तूं सारयां नूं आपणे हुक्म विच भाणे विच छड्डया रुला, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। जेहड़ा इक वेरां गया उस नूं दुबारा क्यों नहीं ल्या बुला, उस दा लेखा सन्मुख दिता समझाईआ। तूं आप इक ते वक्ख वक्ख आपणे नाम दित्ते जपा, रट्टा दीन दुनी विच पाईआ। तूं सब दे नाल धोखा दग़ा रिहों कमा, ओह कमाल दिआ मालका कमाल तेरी वड्याईआ। तूं दस्स चहुं वेदां
विच केहड़ा तेरा नाम चंगा केहड़ा तेरा नाम मंदा ते तूं केहड़ा ल्या गवा, सारे अग्गढ़ पिच्छड़ भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। नारद कहे ओ प्रभू कुछ दस्स दे भोलया आपणा भेता, पर्दा दे उठाईआ। तूं किस दा साहिब ते किस दा नेता, बिन नेत्रां तों नज़री आईआ। चार जुग दा पिछला याद कर लै चेता, संदेसे संदेसे विच्चों फोल फुलाईआ। जिस दे पिच्छे गोबिन्द ने बच्चे कीते भेंटा, आप आपणा वार वखाईआ। नाले हस्स के किहा मेरे साहिब दा स्वामी दा अन्तरजामी दा दीन मज़्हबां तों बाहर दीन दुनी दा आत्म ब्रह्म दा सति धर्म दा इक्को हुक्म विच इक्को वार होवे लोकमात ठेका, पिछली ठेकेदारी रहिण कोए ना पाईआ। इक्को दाता इक्को दातार इक्को होवे नेता, जो नेत्रां तों पिच्छे बहि के सब नूं वेख वखाईआ। पर ओहदा रूप होणा ओहदा खेल अनूप होणा उहनूं किसे ने कहिणा गंवार किसे ने कहिणा जट्ट फिरे विच खेता, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश समझ किसे ना पाईआ। उस दे हथ्थ विच समरथ कोल सब दा होवे लेखा, बिना लिख्यां तों लेख सब दे दए बदलाईआ। ओहदा जवाब ओहदा प्रणाम जगत दी धार विच्चों होए विषेषा, विषयां तों बाहर इक्को आपणी खेल खिलाईआ। नाले सदा रहे ते नाले रहे हमेशा, ते आवण जावण आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी इक अख्वाईआ। भण्डारा कहे गुरमुखो ओ भगतो तुसीं अज्ज खा खा के गए रज्ज, सुक्के मंडे सोहणे सोभा पाईआ। पिच्छे चक्रवरती कराउंदे रहे अश्वमेध यग्ग, छत्ती पदारथां वंड वंडाईआ। साधां सन्तां नूं रिषीआं नूं मुनीआं नूं बाहरों जंगलां विच्चों ल्याउंदे रहे लभ्भ, तेड़ लंगोटीआं सिर ते चोटीआं ते नीतां खोटीआं भण्डारे विच आ के गफ्फे खूब लगाईआ। बुद्धां मोटीआं ते नीतां खोटीआं कहिण असीं नहीं खाणीआं रोटीआं, बिना पूड़ी कड़ाह तों साडा मन ख़ुशी विच कदे ना आईआ। असीं फिरदे वांग जोगीआं, साडे अन्दर बीमारी नहीं कोई रोगीआं, असीं रसदां ओह लैणीआं जेहड़ीआं बलि दवारे होण सोधीआं, सत्तां रंगां दीआं टाकीआं विच सत्त रंग दे अनाज बन्न्ह के भेंट चढ़ाईआ। कुछ खा लैणा कुछ पी लैणा कुछ जाण लगिआं पा लैणा विच बोझिआं, ओअँ हरी ओम तत सति नरायण नरायण नरायण नरायण एका रंग रंगाईआ। ओह प्रभू बड़ा बेपरवाह ओह इहो जिहे खेल खेलदा रहिंदा बण के चोजीआ, चोज़ी हो के आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे वाह उए बाबा बापू ओ मेरे परमात्मा, जे तूं ना होवें इन्हां साधां नूं जंगलां विच बहिण वाल्यां नूं कौण देवे रोज़ीआं, मणक्यां विच्चों तिन्न वार मन ना कोए रजाईआ। एह तेरे नाम विच प्यार विच कहिण असीं बहिंदे मार के गोडीआं, हथ्थ सीने उत्ते टिकाईआ। नाले भंग दीआं पीण डोडीआं, ते आपणीआं आशा नूं चुक्की फिरन उत्ते मोढ्ढयां, बिना नासां तों सुंघ के चहुं कुण्टां दी वासना
आपणे विच टिकाईआ। किसे दीआं चूंडीआं उतों ठोडीआं, किसे दीआं दाढ़ीआं खोदीआं, जां तक्कया ते भरीआं वद्ध नालों लोभीआं, लोभ मोह हँकार अन्दरों ना कोए कढ्ढाईआ। प्रभू बड़ा गम्भीर बेनज़ीर जो आदि जुगादि सारयां शरीरां दा खोज खोजे बड़ा खोजीआ, जिथ्थे खोजण वाला होर नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दे कोल छोटीआं छोटीआं नाम दीआं बोघीआं, कदी चढ़दे कदी उतरदे कदी पछड़ के आपणा आप लैण गंवाईआ। जिन्हां नूं पुरख अकाल ने ओह दीन दयाल ने भगत बणा के अन्दर दितीआं सोझीआं, घर बैठयां दे अन्दर आ के आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। नारद कहे प्रभू भई सच दस्स दे एह भगत की तेरे संगी, की संगलां नाल बन्न्ह के लक्क बंधाईआ। अजे ऐं जापदा कलयुग दी आयू थोड़्ही जेही लँघी, बहुत पन्ध ना कइ मुकाईआ। नारद कहे मैं चढ़दे गया लैहंदे गया मैं दक्खण गया पहाड़ गया जिधर वेखां उधर इधर वाहवे (वाल) लाड़ी मौत अग्गे पिच्छे संवारे पटीआं ते मैनूं वखावे कंघी, बिना दन्दां तों दन्दासा लै के आपणा रंग वखाईआ। नाले कहे नारदा औह वेख सब दी जोबन जवानी मेरी किल्ली उत्ते टंगी, जदों चाहवां सब नूं दयां उलटाईआ। जोबन कर के कहे जाह नी तूं मेरे बिना जाएं अन्न्ही, तैनूं नज़र कुछ ना आईआ। तैनूं नहीं पता मैं आपणे साहिब तों इक्को मंग मंगी, मंगता हो के झोली डाहीआ। जेहड़ा ईसा ने हिन्दसा लिख्या पंझी, उस दी पंझी नाल पंजा प्रभ दे चरणां हेठ दबाईआ। नी कमलीए ओह वेख इक्को सूरबीर बहादर करनी दा करता कुदरत दा कादर योद्धा ते जंगी, जंगजू बहादर नज़री आईआ। पर इक गल्ल उहदा पता नहीं ओह साहिब कि भेखी पखण्डी, कि ठग्गी जगत नाल कमाईआ। नारद कहिंदा मैनूं ऐं दिसदा सृष्टी अन्दर उहदे नालों हो गई रंडी, मन्दिरां विच्चों ख़सम हथ्थ किसे ना आईआ। गंगा गोदावरी अमृत दी धार नाल कर ना सके ठंडी, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा मेटे ना जेरज अंडी, उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाईआ। मैं सुणया इक भगत दवारा ते इक भगत भण्डारा जिथ्थे कुझ जाप करना नहीं पैंदा दमी, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। दुनिया ते उहनां नूं कहिंदी इन्हां दी बुद्धी होई निकम्मी, मानुख आपणा रस्ता गए भुलाईआ। ते नारद कहे मैं दस्सया ते ताड़ी मारी दुनियादारो इंन्हां दी एको माता ते एको अम्मी, ते एको पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। जिस दी धार विच्चों आत्म दी धार जम्मी, आत्मा परमात्मा विच समाईआ। जिथ्थे ना कोई ख़ुशी ते ना कोई ग़मी, ग़मख़ार एको सोभा पाईआ। जदों वेखो उस दी जोबन जवानी नवीं, नव जोबनवन्ता एको बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। नारद कहे मैं अज्ज दिने लुक्या रिहा इधर उधर गुट्ठा, आपणा आप छुपाईआ। जां मैं मिलदा
रिहा ते पूरन सिँघ कहे मेरा शरीर भज्जा टुट्टा, थकावट विच थक्कया नज़री आईआ। मैं आख्या अज्ज खैर नहीं पता नहीं केहड़ा वेला रिहा ढुका, ढुकवां आपणा मेल मिलाईआ। इधरों मैनूं शब्दी शब्द दा दिता रुक्का, हुक्म दिता सुणाईआ। ओए नारदा अज्ज विष्न ब्रह्मा शिव लक्षमी सरस्वती पार्बती राधा कृष्ण सीता राम ने भगतां दे दवारे खावण आउणा रुक्खा टुका, आपणी आस बणाईआ। फेर सारयां बेनन्ती करनी प्रभू हुण ना रह छुपा, छुपण वाल्या बथेरे जुग दित्ते लँघाईआ। पर तूं बेपरवाह दुनिया भावें उलट जाए पर तेरा देण वाला कदी ना रुढ़े कुप्पा, पली पली ज़िमींदारां नूं दे के गुर अवतार पैग़म्बरां नूं लोकमात दिता वरचाईआ। जां ते प्रगट ना हुन्दों शब्द दी धार ते रैहंदयों चुपा, चुप्प चुपीता आपणा वक्त लैंदा लँघाईआ। ते सानूं कोई नहीं सी दुखा, रंजश ग़मी ना कोए प्रगटाईआ। पर याद वी कर लै ते वेख लै जेहड़ा भगत ओह ज़रूर तेरे दर दा भुक्खा, रातीं सुत्तयां ते दिने जागदयां तेरा ध्यान लगाईआ। ते जे हुण तूं घर घर विच ना पुज्जा, तेरी पूजा दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी सच खेल खिलाईआ। नारद कहे जन भगतो सुणया तुसीं हल्फ़ीआ ब्यान दित्ते अज्ज, सच दयो सुणाईआ। हथ्थ खड़े करो किन्या अन्दरों लाया पज्ज, आपणा आप छुपाईआ। किन्या ने रस लैणा अजे होर जरा जरा मधरा मास खा के ख़ुशी बणाईआ। किन्या नूं चाह पीण दा लब, रसना वाल्यो दयो जणाईआ। किन्या ने जाणां छड, छडण वाले बाहवां लओ उठाईआ। किन्या ने भगतां तों रहिणा अड्ड, अडरे रहिण वाल्यो मुड़ के आउणा ना चाँईं चाँईंआ। जां धर्म रखो ते धर्म दे निशाने दयो गड्ड, धर्म दी धार देणी बणाईआ। एह उस साहिब दी हद्द, जिस दी हदूद सके ना कोए समझाईआ। तुसीं उस पुरख अकाल दी यद, जिस नूं सारे सीस निवाईआ। जिस ने तुहाडे एथे ओथे दो जहानां पर्दे लैणे कज्ज, ओह कज्जल विच अक्खीआं पाउण वाल्यो अक्खीआं लओ मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा सच इक अख्वाईआ। लंगर कहे मैनूं खा खा गए कोटन कोटी, अणगिणत आपणा आप जगत चलाईआ। पर मैं हुन्दा रिहा बोटी बोटी, टुकड़ा टुकड़ा आपणा आप जणाईआ। किसे चपाती बणाई ते किसे बणाई रोटी, खा के आपणा झट लँघाईआ। पर मैनूं अज्ज तक आपणा साथी किसे नहीं बणाया गोती, गौतम बुद्ध ने इक वार इशारा दिता कलयुग अन्तिम तेरा लेखा चुकाए धुर दा माहीआ। जिस दी जनणी जगत धार तों बाहर जोती, जोती जाता आपणा आप लए प्रगटाईआ। उस ने भगतां उत्ते किरपा करनी बहुती, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। उस दी सोच जाए ना सोची, समझ विच ना कोए समझाईआ। इक माण देणा रविदास चमारे मोची, ते बाल्मीक नाल करे कुड़माईआ। जन भगतां दी भगवन हो के चलाउणी रोज़ी, राज़क
रिज़क रहीम हो के वंडे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा स्वामी सदा सहिज सुखदाईआ। नारद कहे लिखारीओ तुसां क्यों आपणे पिच्छे रखे लैंप, सच सच दयो सुणाईआ। की एह भगत दवारा कि अंध्याँ दा कैंप, नेत्र नज़र किछ ना आईआ। की एह नाम भण्डारा कि कूड़ कुड़यार दा डंक, भेव दयो खुल्हाईआ। की एह शब्द रफ़तारा कि मन बुद्धी दा जंप, जगत पन्ध मुकाईआ। सारे कहिण प्रभू सानूं ऐं दिसदा एह बिना हथियारां तों तेरयां भगतां दा ओह मुकाम जिहनूं कहिण कैंट, इक्को रैंक विच सारे सोभा पाईआ। किसे दा कोट नहीं पैंट, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। टोपी नहीं हैट हैंट, हैंड सब दे रिहा हिलाईआ। ऐं दिसदा एह सारे बड़े शौकीन ते जैंट, जैंटलमैन सोभा पाईआ। तेरे वांगू शरारत दे बणे टांट, टाक वाक विच हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ, छब्बी पोह कहे मैं धन्नवाद गुरमुखो तुहाडा करदा, निव निव सीस निवाईआ। खेल तक्कया तुहाडे घर दा, भगत दवारे वेख वखाईआ। सच भण्डारा वेख्या पकदा, जो हरि भगत ख़ुशीआं नाल बणाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर रिहा तकदा, बिन नैणां नैण उठाईआ। तुहाडा लेखा पूरा होया हक दा, हकीकत हकीकत विच्चों समझाईआ। पंजां दरबारीआं जो विहार कीता नक्क दा, पाणी नाल साफ़ कराईआ। एह लेखा परमेश्वर पति दा, लोक लज्जया तों बाहर कढ्ढाईआ। हिरदा रहे किसे ना तपदा, अग्नी अग्ग बुझाईआ। नाता जुड़े पक्क दा, कच्चा तन्द ना कोए तुड़ाईआ। मेरा लेखा तुहाडे जस दा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। तुहाडा गृह रहे वसदा, प्रभ मेला मेले चाँईं चाँईंआ। जेहड़ा जुग जुग पैज भगतां रखदा, होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। छब्बी पोह कहे मेरा सच सच विवहार, विवहारी हो के दयां जणाईआ। जिन्हां गुरमुखां शब्दी शब्द दा कीता विहार, सब दा लेखा लेखे विच रखाईआ। किसे ने पगड़ी ल्यांदी दस्तार, कोई बरतन जल नाल सुहाईआ। किसे प्रशाद कीता तैयार, कोई वस्त्रां भेंट चढ़ाईआ। कोई सिंघासण कर शृंगार, सोहणा रंग रंगाईआ। कोई आए पैंडा मार, भज्जे वाहो दाहीआ। कोई आए कम्म विसार, लालच लोभ तजाईआ। कोई आए छड के नार, कोई धीआं पुत्तर घर बहाईआ। कोई बृद्ध बाल आए कदम उठाल, कदम कदम नाल बदलाईआ। कोई आए घरों कंगाल, कंगाली गंढ ना कोए बंधाईआ। कोई आए सुरत संभाल, सम्बल तक्कीए धुर दा माहीआ। कोई आए घालना घाल, साची सेव कमाईआ। जे सारे तक्कीए ते आए प्रभू दे बण के लाल, लाल लालन रंग रंगाईआ। जिस सच दवारे लए बहाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फल लगा के काया डाल, फल फुल दित्ते महकाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैं करां ख़बरदार, संदेसा इक सुणाईआ। जेहड़े चौदां गुरमुख चोबदार, हरिजन हरि हरि रंग रंगाईआ। जेहड़े विद्वान बणे विच संसार, विद्या तों बाहर पढ़ाईआ। जेहड़े ब्राह्मण रूप लए धार, मस्तक तिलक छुहाईआ। सब दा लेखा लहिणा पूरा करे विच दरबार, दरबारी आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। छब्बी पोह कहे मैं की दस्सां केहड़ा रखां हठ, सिदक कवण वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखी नट्ठ नट्ठ, पाँधी हो के पन्ध ना कोए मुकाईआ। प्रभू दी सिफ्त गाउंदे वेखे भट्ट, रागां नादां विच शनवाईआ। दिवस रैण रहे जप, आप आपा जगत मिटाईआ। करन तपस्या तप, धूंणीआँ अग्ग जलाईआ। भरोसा नहीं प्रभू मिलेगा पक्क, लेखा आपणे नाल मिलाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुसां अन्दर ध्यान करना इक मिन्ट ते सट्ठ, इकासठ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। इक सठ मिन्ट कहे मेरा वक्त सुहेला, सति सच जणाईआ। जन भगतो तुहाडा इक इक दा मेला, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। इक्को घर सोहे गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को नूर नज़री आईआ। जो एथे ओथे सज्जण सुहेला, सच स्वामी साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जोत शब्द दा साचा दान, दाता दानी आपणी दया कमाईआ।