पुस्तकालयभाग २३

२७ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात दे समें

नारद कहे सुणो जी भगत कबीर, काबू आपणा आप कराईआ। मैं कुछ सच करां तकरीर, जिस दी तहरीर ना किसे कराईआ। मैं खेल तक्क के आया बेनज़ीर, नज़रां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जिस भाग लगाया तन वजूद शरीर, पूरन सिँघ जगत वड्याईआ। आप बण के बच्चा शीर, शीरखार अन्दर डेरा लाईआ। फेर बिना कलम तों मारी बैठा लकीर, लाईन ऐन ऐन बणाईआ। जिथ्थे सब दी बदल रिहा तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ वखाईआ। मैनूं इयों जापया अवतार पैंग़म्बर गुरुआं दी रहिण दिती नहीं कोई जगीर, हकदार ना कोए अख्वाईआ। जिस लेखे लाया रवीदास दा इक कसीर, कसम खा के दयां सुणाईआ। उस ने दीन दुनिया दा बदल देणा ज़मीर, ज़िमीं असमान देण गवाहीआ। उस दा नाम खण्डा

अगम्मी शमशीर, जो शरअ दा डेरा ढाहीआ। ओहदा तन लबास ते वस्त्र चीर, चीरे वाला धुर दा माहीआ। जो पीरां दा पीर, दस्तगीर नूर ख़ुदाईआ। जिस लेखा पूरा करना शाह हकीर, हकीकत इक दृढ़ाईआ। पूजा रहिण ना देवे जंड करीर, पाहन पाथर सीस ना कोए निवाईआ। ओहदा इक्को फ़िकरा सारी सृष्टी नूं कर देवे फ़कीर, घर बाहर सारे जाण तजाईआ। ममता दा रहे ना कोए अमीर, माया गंढ ना कोए बंधाईआ। मैं हैरान हो गया ओह आप पातशाह ते सतिगुर शब्द उस दा वज़ीर, वज़ारत भगतां वाली बणाईआ। जां मैं निगाह मारी ते ओहदा रस्ता दिसया भीड़, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। ना उथे अञ्जील कुरान ना उथे वेद पुराण ते ना गुरु ग्रन्थ साहिब दी बीड़, बिना अक्खरां तों सब दे बेड़े पार कराईआ। ना कबीरा तेरे वांग लंगोटी किसे ने बद्धी लीर, जो लीर लीर हो के विछड़े इक्ट्ठे लए कराईआ। नारद कहे मेरीआं अक्खीआं विच्चों बिना हन्झूआं तों वग गया नीर, नीर वहिणा धार वहाईआ। मैं उथे होर तक्कया भण्डारा भगतां दा उथे ना पूड़ी कड़ाह ना खीर, ख़ैरखाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेवा देवी देवा देवत सुर आप खवाईआ। नारद कहे कबीर जी मैं की कुझ वेख्या, बिन अक्खां दिता वखाईआ। मैं फिरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान धरती दे परदेस्या, देस इक्को वेख वखाईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी अन्तरजामी मालक नर नरेशया, नर नरायण खेल खिलाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता आपणा धर के भेस्या, भेस अवल्लड़ा आया वटाईआ। जो नव नौ चार दा पूरा करे लेख्या, जुग चौकड़ी बैठे सीस निवाईआ। धुर दे हुक्म नाल सब दी बदले रेख्या, ·षी मुनी सिर ना कोए उठाईआ। जो मालक ख़ालक आदि जुगादि हमेश्या, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। उहनूं जुग चौकड़ी दा भुल्लया अजे ना चेतया, चेतन हो के वेख वखाईआ। निरवैर हो के खेडां रिहा खेडया, खेडणहार वड वड्याईआ। जिस ने अवतार पैग़म्बर गुरु लोकमात विच भेज्या, भजन बन्दगी नाम नाल दिती वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां दी अन्दर सुत्ता सेज्या, साजण बणया धुर दा माहीआ। मैनूं चारों कुण्ट पए भुलेख्या, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेख वखाईआ। केहड़ा राम कृष्ण ते केहड़ा ईसा मूसा मुहम्मद केहड़ा नानक कवण गोबिन्द दस दसमेस्या, तन वजूद कवण वड वड्याईआ। जां निगाह मारी सति सरूप शाहो भूप दिसया इक विषेश्या, जो विषयां तों बाहर आपणा नूर करे रुशनाईआ। जिस ने कलयुग अन्त मिटाउणा कलेश्या, कल कातीआं डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी दया कमाईआ। नारद कहे कबीर जी मैं की खोल्हां भेव, भेद की जणाईआ। मंगते वेखे अवतार पैग़म्बर देवत देव, सुर नर दूर दुराडे झोलीआं

डाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगते बिना रसना जेहव, बत्ती दन्द ना कोए मुख सुहाईआ। धाम तक्कया निहचल इक निहकेव, निहकर्मी बैठा आसण लाईआ। जो आप आप होए अलख अभेव, अगोचर कहिण कुझ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। कबीर कहे नारदा, की दस्सें प्रभू दी गल्ल, समझ की समझाईआ। जेहड़ा वसे निहचल धाम अटल, सति दवारे सोभा पाईआ। जिस दा मसला कोई करे ना हल्ल, अन्त विच अन्त ना कोए जणाईआ। उस दा खेल अछल अछल, वल छलधारी बेपरवाहीआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे राजे बलि, बावन संग मिलाईआ। प्रगट हो के कलयुग कल, कलि कल्की नाउँ सुहाईआ। जो शब्दी धार रल, सम्बल सोभा पाईआ। भगतां नूं देवे भगती फल, अमृत रस आप चुआईआ। बूँद स्वांती दे के जल, जल थल महीअल आप लँघाईआ। भाग लगा के काया माटी खल्ल, ख़ालक आपणा मेल मिलाईआ। मैनूं वी उथे लै के चल, जिथ्थे आयां फेरी पाईआ। सच दवारा लईए मल्ल, चरण चरणोदक सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कबीर कहे नारद कर दे हां, हां हां विच मिलाईआ। केहड़ा सुहावणा होवे थाँ, थनंतर मिले वड्याईआ। जिथ्थे हँस बणदे काँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। पुत त्यागण माँ, पिता गोद ना कोए चतुराईआ। तिस साहिब दे बलि बलि जां, जो जानणहार इक अख्वाईआ। जिस झगड़ा मुकाया सूर ते गां, पंछीआं खल्ल ना कोए लुहाईआ। निरगुण हो के सरगुण पकड़ी बांह, पल्लू शब्दी गंढ रखाईआ। हरिजन बणा के भैण भ्रा, धर्म दी धार इक समझाईआ। ओथे जा के करीए वाह वाह, वाहवा वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। साचा खेड़ा नगर वेखीए ग्रां, घर बाहर दीन दुनी तजाईआ। जिथ्थे भगतां मिलदी ठण्डी छाँ, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। साचा मार्ग मिलदा राह, रहिबर एको नूर अलाहीआ। ओस नूं ख़ालक कहीए जां ख़ुदा, ख़ुद आपणा पन्ध मुकाईआ। जेहड़ा भगतां तों होवे ना कदे जुदा, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। ओस दे चरण कँवलां होईए फ़िदा, आप आपा भेंट कराईआ। जे तूं नहीं जाणां ते मैनूं कर विदा, अलविदा कहि के ख़ुशी मनाईआ। मार्ग रस्ता दस्स दे सिध्धा, मैं जावां चाँईं चाँईंआ। झट नारद ने दो हथ्थां नाल मारया गिद्धा, ताड़ी दिती वजाईआ। नाले पुट्ठे भार डिग्गा, मुख नैण उपर टिकाईआ। नाले करन लग्गा ज़िदा, ज़िदीआ बण के मुख भवाईआ। फेर परत के हो गया सिध्धा, नैण मूंद नज़री आईआ। हथ्थ जोड़ के किहा कबीरा ओस दे मिलण दी इक्को बिधा, जो बिधना दी लिखी रेख दए मिटाईआ। जो अमृत रस देवे निजा, निज नैण करे रुशनाईआ। ओह भगतां दे प्यार दा प्यार विच गिझा, बिना मुहब्बत तों हथ्थ किसे ना आईआ। ओह दर दरबारा

सदा निघा, अग्नी ठण्ड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला आप मिलाईआ। कबीर कहे नारद कुछ ओस दी दस्स ख़ूबी, ख़ूबसूरत इक्को जेहा नज़री आईआ। ओह मशरक मग़रब कि शमाल वसे जनूबी, चारों कुण्ट दए जणाईआ। ओहदी सिफ्त वड्याई शब्द धार की हरूफ़ी, अक्खरां नाल सुणाईआ। ओह दाता सूम कि मनहूसी, कि मेहरवान अख्वाईआ। ओस दी किस बिध तूं कर के आयों जसूसी, पर्दा दे उठाईआ। ओह सब दा हकदार कि मालक दिसे मारूसी, भेव देणा चुकाईआ। कि ओह तन लगाए विभूती, तन ख़ाक रमाईआ। की भंग पोसत पीवे बूटी, अमलां वड वड्याईआ। कि नौ दवारयां तों बाहर वसे त्रिकुटी, सहँस दल दस्म दुआरी सोभा पाईआ। की शब्द हुलारा रिहा झूटी, पवण पवणां खेल खिलाईआ। की जोती धार लाए अहूती, समग्री की रखाईआ। ओस दी केहड़ी साची रुती, रुतड़ी कवण महकाईआ। नारद कहे कबीरा जे तूं मैथों रिहा पुच्छी, सच सच दयां जणाईआ। मैं ओस नूं इयों तक्कया ओह भगतां दी करे बुत्ती, बुतखान्यां विच फड़ के करे सफ़ाईआ। सब दे भार आपणे कंध्याँ उत्ते रिहा चुक्की, गट्ठड़ी इक्को वार बंधाईआ। मैनूं ओस दे खेल दी समझ नहीं आई उकी, की आपणी कार भुगताईआ। मैं ग्रन्थ शास्त्र छडे ते मैं सुणया ते ओस दी इक्को धार दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा कहि के सब नूं पार कराईआ। ओस दी खेल रहिणी नहीं सी लुकी, जिस ने लुकमा करना ख़लक ख़ुदाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कोलों सब नूं दवाउणी छुट्टी, रुखसत सारे देणे कराईआ। जन भगतां आत्म धार मेलणी टुट्टी, टुटयां गंढ पवाईआ। ओह वणजारा नहीं रसना जिह्वा बुल्ल्हां बुटी, ढोल्यां वड वड्याईआ। ओह पता नहीं किस बिध नाल अन्दरों सुरत उठावे सुत्ती, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। बिना बोल्यां आपणे नाल लगावे रुची, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे कबीरा मेरा हाढ़ा, हाए हाए कर के दे सुणाईआ। मैं वेख्या जंगलां विच पहाड़ां, जूहां फोल फुलाईआ। मैनूं सर्दी विच सर्दी ते गर्मीआं विच पसीना आया गाड़्हा, भज्जया वाहो दाहीआ। जां निगाह मारी मैं, ओह भगतां दा लाई बैठा अखाड़ा, जिथ्थे गोपी काहन सीता राम सारे सीस निवाईआ। शाहो शाबासी तख्त निवासी पुरख अबिनाशी जोती जाता बण के धुर दा लाड़ा, पति पतिवन्ता श्री भगवन्ता साचा कन्ता सोभा पाईआ। जिस ने रंग अगम्मा काया चम्मा पवण स्वासी दमा गुरमुखां चाढ़्हा, जो एथे ओथे उत्तर कदे ना जाईआ। मैं हो गया हैरान, उस दे प्रेमी बिना भगती तों मारदे टाहरां, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। सब नूं मिल गया यार यारां दा यारा, जो यराना तोड़ निभाईआ। जिस दीआं विष्न ब्रह्मा शिव पढ़न अखबारां, थल्ले हथ्थ किसे ना आईआ। जिस मज़्हबां दीआं तोड़नीआं दीवारां, हदूदां

हद्द विच मिलाईआ। बदनीतीआं रहिण नहीं देणीआं गंवारा, नीतीवान नीतीआं दए बदलाईआ। जिस माण देणा चूहड़े ते चम्यारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एको रंग रंगाईआ। समाज बणाउणा पुरख नारा, नर नरायण होए सहाईआ। उस दे दर ते मंगते गुर अवतार पैग़म्बर कोटन कोटि खड़्हे विच कतारा, कतरा कतरा नाम सब नूं रिहा वरताईआ। उस दा खेल अगम्मा ओए कबीरा बिना माता दी कुक्ख तों जम्मा बिना जोत तों हो गया ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल प्रगटाईआ। गोबिन्द दा नूर गोबिन्द दा प्रकाश आ गया दुबारा, दोहरा ताल तलवाड़ा दे वजाईआ। जिस दा एको घर एको गृह एको मन्दिर एका दवारा, दरे दरबार इक सुहाईआ। एको वस्त एको गोलक एको होवे भण्डारा, एका एकँकार इक्को वार वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे कबीर जी ओहदी उलटी चलणी नेईआ, नौका अगम्म बणाईआ। उन्ह नाता तोड़ देणा जगत दा बणे साला भणवईआ, दूलहा दूलहन समझ कोए ना पाईआ। जिस दे दरबार विच धर्म राए हाज़र हो गया लै के वहीआ, वही खाता आपणा आप वखाईआ। चित्रगुप्त संदेसा देवे अग्गे सईआ, सच सच सुणाईआ। जिस दा इशारा दिता काहन घनईया, द्वापर आपणी उँगल उठाईआ। धरनी उत्ते ठोकर मार के किहा राम रमईआ, राम राम तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त गोबिन्द किहा मेरा लेखा पूरा कराउणा जिस बाद मेरे ढईआ, ढौंका जगत वाला रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। नारद कहे कबीर जी मैं वेखे पवण पाणी, बसन्तरां ध्यान लगाईआ। मैं वेखी चारे खाणी, खान्यां फोल फुलाईआ। मैं तक्की माया राणी, जोबनवन्ती ध्यान लगाईआ। मैं आशा तक्की जीव प्राणी, घट घट अन्दर वेख वखाईआ। मैं लेख तक्के कलम कानी, कायनात खोज खुजाईआ। मैं जगत शाह तक्के दानी, दानिशमंदां ध्यान लगाईआ। मैं हुक्म संदेसे कलमे सुणे ज़बानी, जो सिफ्तां नाल वड्याईआ। मैं साधां सन्तां दे अन्दर वड़ के मंज़ल वेखी रुहानी, रूह बुत्त फोल फुलाईआ। मैं सतिगुर शब्द धार दी तक्की कुरबानी, शब्द शहीद कवण अख्वाईआ। मैं दीन दुनिया दी जाणी बेईमानी, पर्दे परदयां विच्चों फुलाईआ। पर सब तों वेखी कबीर जी दीनां मज़्हबां वाली ग़ुलामी, शरअ दे ज़ंज़ीर बिना बेनज़ीर तों सके ना कोए कटाईआ। पर ओह मालक इक्को जेहड़ा सके ना कोए पहचानी, बेपहचान पहचान विच ना आईआ। पर मैं की दस्सां ओह भगतां दी खाण आया महिमानी, भगत भण्डारा छक्क के आपणी ख़ुशी मनाईआ। ओह नाता तोड़ के अवस्था बाल बृद्ध जवानी, इक्को रंग समाईआ। ओहदी कथा वाली नहीं कहाणी, कथ कथ की दृढ़ाईआ। ओहदा खेल अनोखा महानी, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जिस समुंद सागर वरोलणा पाणी, धरनी धरत धवल

ख़ाक देणी उडाईआ। ओहदी सिफ्त की दस्सां ज़बानी, जो ज़ब्हा करे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कबीर कहे नारदा ओह किस नूं दस्से दोषी, हुक्म की सुणाईआ। कबीर कहे मैं होर कुछ नहीं जाणदा ओह भगतां दा बणया पड़ोसी, हमसाया हो के झट लँघाईआ। ओहदी विचार नहीं कोई होछी, होछयां गले लगाईआ। कबीरा ना ओह पढ़दा ना पढ़ाउंदा किसे नूं पोथी, इक्को नाम दए जणाईआ। मेहरवान हो के मेहर जगाए जोती, जोती जाता आप अख्वाईआ। भगत सुहेले लभ्भे विच्चों कोटन कोटी, कोट गढ़्ह काया फोल फुलाईआ। फेर उन्हां दी चढ़ के चोटी, सुत्तयां लए उठाईआ। रसना रस गवा के मदि ते बोटी, आत्म रस दए समझाईआ। बुद्धी रहिण ना देवे खोटी, खोटे खरे बणाईआ। उन्हां दे भण्डारे विच्चों ख़ुशीआं नाल खा के रोटी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस नूं वेखण लोक परलोकी, दो जहान ध्यान लगाईआ। सुण के सच सलोकी, ढोले सोहले सोहले ढोले रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी रंगण रिहा रंगाईआ। कबीर कहे नारदा ओह सच दस्स टिकाणा, तेरे टिक्के मस्तक दयां लगाईआ। उस साहिब दा केहड़ा बाणा, रूप रंग दे समझाईआ। कि शहिनशाही दा बणया राणा, रईयत कवण दए वड्याईआ। की उस दा पीणा खाणा, आहार की चतुराईआ। की उस दा अगम्मी गाणा, गा गा ख़ुशी बणाईआ। की उस दा भूमी उत्ते अस्थाना, कवण दवारे डेरा लाईआ। केहड़े मन्दिर वसे मकाना, कवण छप्परी छन्न छुहाईआ। केहड़ा इष्ट मन्ने रामा, कवण कान्हा सीस निवाईआ। केहड़ा सति दा होवे तराना, तुरीआ तों बाहर की शनवाईआ। नारद किहा कबीर जी मैं जो वेख्या सो सुणाउणा, सहिज नाल सुणाईआ। ओह इक्को मेहरवान मेहरवान जन भगतां उत्ते होया मेहरवाना, मेहर नज़र नाल तराईआ। सच प्रीती उस दा पीणा खाणा, सारे रंग एसे विच जणाईआ। ओह शहिनशाह वाली दो जहानां, धर्म निशाना इक झुलाईआ। जो सब नूं करना पए परवाना, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कबीर कहे नारद छब्बी पोह दी दस्स अणहोणी ख़बर, ख़बर की लिआईआ। नारद कहे कबीर जी करो सबर, धीरज नाल दृढ़ाईआ। पिच्छे उस इक इक भगत कढ्ढया विच्चों कबर, मढ़ी मसाणां बाहर कढ्ढाईआ। हुण मैं की वेख्या ओह तारी जांदा टब्बरां दे टब्बर, बृद्ध बाल नौजवानां आपणे घर बहाईआ। आप बण के अगम्मा शेर बब्बर, भय विच सारे रिहा डराईआ। हुक्म दा हाकम बण के ज़बर, ज़बरदस्ती गुरमुख लए तराईआ। चार जुग दी पिछली सब दी पूरी करदा सधर, सदमे सब दे रिहा मिटाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां नूं कर देणा पद्धर, सत्हा बुलंदी वंड ना कोए

वंडाईआ। दीन दुनी विच पा देणा ग़दर, गदागर करे लोकाईआ। फेर भगतां उत्ते करे मेहर दी नदर, नज़री नदर निहाल कराईआ। सतिजुग साचा ल्याए बदल, मेहरवान होए सहाईआ। धर्म दी धार कराए अदल, इन्साफ़ इक रखाईआ। सब दा सांझा करे पत्तन, नईया नौका नाम चढ़ाईआ। बिरथा सारे जाणे यतन, यथार्थ प्रभू दए वड्याईआ। गुरमुख उपजा के साचे रत्न, अमोलक आपणे रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिन्हां नूं तक्कण, अवतार पैग़म्बर गुर नैण उठाईआ। सब दी झोली पावे हकीकत हकण, हकूक सब नूं दए वरताईआ। साचा मार्ग आया दस्सण, दहि दिशा दए जणाईआ। जिस दे हुक्म विच लख चुरासी वसण, चारे खाणी सोभा पाईआ। ओह अमृत अमृत देवे रसन, अमृत अमृत जाम प्याईआ। जिस लेखा वेख्या जा के पश्चिम, पूरब आपणा भेव चुकाईआ। उस दी साची होणी रसम, रिवाज इक दृढ़ाईआ। जिन्हां भगतां कोलों छब्बी पोह नूं भगत दवारे विच खवाई कसम, नारद कहे कबीर जी मैं कसम खा के दयां सुणाईआ। उस दे प्यार तों बिना सारी सृष्टी हो जाणी भस्म, मिट्टी ख़ाक दए उडाईआ। मैं वेख के आया नैणी चश्म, चश्म दीदा ध्यान लगाईआ। जिस अश्वमेध यग्ग दा कराया जशन, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। उहदे चरणां हेठ कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड वसण, अणगिणत अवतार पैग़म्बर गुरु सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हो के भज्जण, नट्ठण वाहो दाहीआ। गोपी काहन बहि के मग्न, उसे दा ढोला गाईआ। जिस ने भगतां नूं आपणे प्रेम दा पाया शगन, नाता आत्म परमात्म जुड़ाईआ। ओह दीपक दीए उस साहिब दे जगण, जिस दी जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल खिलाईआ। नारद कहे छब्बी पोह मैं की जाणया, अणजाणत की जणाईआ। प्रभू माण तोड़ के राजयां राणयां, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। तोल तोल के तक्कड़ दाणयां, अन्न दाते दिती वड्याईआ। माण दे के विच जहान्या, दो जहानां पार कराईआ। जिथ्थे धर्म दा इक निशान्या, दूजा निशान ना कोए झुलाईआ। भगत दवारे खेल वेख्या महान्या, महिमा कथ कथ सुणाईआ। सच भण्डार पीणा खाणया, खा खा शुकर मनाईआ। जन भगतां वर दिता विष्नूं भगवान्या, विश्व दा माण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे छब्बी पोह तों आ गया सताई, सच दयां सुणाईआ। कबीर जी सचखण्ड विच सारयां भगतां नूं कहो भगत दवारे दे भगतां नूं देण वधाई, धुर दी आवाज़ लगाईआ। तुहाडा साडा इक्को सांझा माही, जोती जाता इक अख्वाईआ। जेहड़ा कलयुग अन्तिम बणया राही, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दी सारे देण गवाही, शहादत अवतार पैग़म्बर गुर भुगताईआ। उस दा लेख मिटे ना राई, ना कोई मेट मिटाईआ। ओह वेखणहारा कूड़ कसाई, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। ओह वेखे

कलयुग झूठी शाही, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जो जन भगतां होया सहाई, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। जिस धर्म दे तक्कड़ हरिसंगत लई तुलाई, तोला बणया नूर ख़ुदाईआ। सति पकवान ल्या पकाई, पक्का रिधा लेखे लाईआ। देग तेग़ दी गंढ रखाई, अग्गे सके ना कोए खुल्हाईआ। डंका फ़तिह इक वजाई, वज्हा समझ कोए ना पाईआ। नारद कहे कबीरा सारे मिल के कहीए इहो साडा माही, महबूब इक अख्वाईआ। जिस ने सतिजुग साची बणत बणाई, सच सच सच लए अपणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़सम गुसाँईं पूरन पूर रिहा सर्ब ठाईं, ख़ाली दवारा नज़र कोए ना आईआ।

२८ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल सवेरे शादीआं दे समें ज़िला अमृतसर

सतिजुग कहे मोहे चाउ घनेरा, दो जहानां ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे मेहरा, परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाहीआ। नाता जोड़े तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म सति सरूप बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे अंधेरा, माया ममता मोह विकार हँकार रहिण ना पाईआ। इक्को रंग रहवे सञ्झ सवेरा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को रूप दरसाए गुरु गुर चेरा, चेला गुर इक जणाईआ। दीनां मज़्हबां चुका के झेड़ा, झगड़ा शरअ वाला मिटाईआ। सति धर्म सुहा के खेड़ा, भगत दवार दए वड्याईआ। जन भगतां बन्न्हे बेड़ा, नईया नौका नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग कहे मोहे चाउ घनेरा अन्दर, गृह साचे वज्जे वधाईआ। प्रभू भाग लगाया धर्म दे मन्दिर, सच दवार इक सुहाईआ। कर प्रकाश अंधेरी कन्दर, तन माटी करे रुशनाईआ। बजर कपाटी तोड़ के जन्दर, जन भगतां लए मिलाईआ। मनुआ दहि दिश उठ ना धाए बन्दर, माया ममता ना कोए हल्काईआ। घर स्वामी आए सद्दण, संदेशा सच शब्द सुणाईआ। लेखा पूरा करे काया बदन, काया माटी रंग रंगाईआ। धर्म दवार वखा के पत्तण, घाट इक्को इक समझाईआ। दूसरा रहे कोए ना यतन, यथार्थ इक्को राह चलाईआ। मानस मानव मानुख नौ खण्ड पृथ्मी बणा के सज्जण, सत्तां दीपां जोड़ जुड़ाईआ। चरण धूढ़ कराए अगम्मा मजन, दुरमति मैल मैल धुआईआ। नाम अवल्लड़ी चाढ़्हे रंगण, रंग रंगीला धुर दा माहीआ। भगतां दा भगती नाल पाए सगण, सति सच करे कुड़माईआ। घर दीपक जोती जगण, अंध अंधेर गंवाईआ। प्रीआ नारी प्रेम विच होवे मग्न, मस्ती नाम ख़ुमारी इक रखाईआ। दीन मज़्हब तोड़ के हद्दण, नाता सति नाल रखाईआ। पुरख अकाला होवे पर्दे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवत सुर

गण गधंरब यशप किन्नर प्रभ चरण दवारे नच्चण टप्पण, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हस्सण, सोहणा ताल बणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर धर्म राए दी धार बैठे मग्न, जोती जोत विच रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक लगाईआ। सतिजुग कहे मैनूं परम पुरख दिती दात, दाता दानी दया कमाईआ। कलयुग मेटे अंधेरी रात, सति दा साचा चन्द चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, सोहँ आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। मेहरवान चढ़ा के आपणे राथ, रथवाही हो के सेव कमाईआ। जिस नूं झुकदे त्रैलोकी नाथ, राम रामा सीस झुकाईआ। जिस दी पैग़म्बरां रखी आस, गुरु गुरदेव स्वामी ध्यान लगाईआ। सो सच दा सच करे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। निरगुण सरगुण पावे रास, सुरती शब्दी नाच नचाईआ। धर्म दी धार जणाए विश्वास, कूड़े विषयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतां भगती दे के दात, दासी दास खोज खुजाईआ। जिस नूं तक्कण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल अक्ख उठाईआ। सो परवरदिग़ारा सांझा यारा खेल करे प्रभ आप, आप आपणी दया कमाईआ। जन भगतां बण के माई बाप, परम पुरख आपणी गोद टिकाईआ। तन बदन शरीर दा जगत जोड़ के नात, पति पत्नी रंग रंगाईआ। रूह बुत कर के पाक, पतित पुनीत करे सफ़ाईआ। जगत सुहेले बण के साक, सज्जण सज्जणां मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिजुग कहे मेरी सच बन्दना, सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। दर दवारा धुर दा मंगणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे स्वामी पिछला कलयुग पैंडा वंञणा, कूड़ा वञ्झ मुहाणा रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे तेरा इक्को दीपक जोत जगणा, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। लेखा मुके मक्का काअबा हज्जणा, हुजरयां पन्ध मुकाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीरां नस्सणा, सदी चौधवीं भज्जणा वाहो दाहीआ। तेरा नाम नगारा दो जहानां डंका वज्जणा, डौरु एको इक शनवाईआ। वेद पुराणां शास्त्रां तैनूं फिर फिर धरनी धरत धवल धौल ते लभ्भणा, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ। तूं मालक बणना सभना, सभा मलेछां देणा उठाईआ। तैनूं ईसाई पारसी मुस्लिम कहिण रब्बना, रबे आलमीन तेरी वड्याईआ। अवतारां पैग़म्बरां कहिणा आदि निरँजणा, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। गुरुआं कहिणा सतिगुर साचा जिस दा सब ने जाप जपणा, नाम निधाना नज़री आईआ। तूं सब दा बेड़ा बन्न्हणा, बन्न्हणहार इक अख्वाईआ। निशान मिटाउणे तारे चन्दना, चन्द सितार नेत्र रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिजुग कहे मेरी मनसा कर दे पूरी, प्रभ पूरन ब्रह्म ध्याईआ। कलयुग मेट दे रीती कूड़ी, कुकर्म दा डेरा ढाहीआ। बुध मति रहे किसे ना मूढ़्ही, मन मनसा दे गंवाईआ। जगत मार्ग

बदलणा ज़रूरी, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूरी, चार वरनां अठारां बरनां रंग रंगाईआ। मूसे दी आसा पूरी कर कोहतूरी, जो मूँह दे भार ध्यान लगाईआ। ईसा जो सलीव उत्ते चढ़ के तेरी सूली नूं सीस ताज बणाया सूली, सो पुरख निरँजण ध्यान लगाईआ। मुहम्मद किहा मेरा अमाम सदी चौधवीं मेरी अर्ज़ करे कबूली, काअब्यां तों बाहर रुशनाईआ। सतिगुर नानक किहा जुग बदलणा ओस दा खेल मामूली, महाबली आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द किहा ओह वेख सृष्टी भूली, नौ खण्ड पृथ्मी खोज खुजाईआ। ओह सतिगुर शब्द सतिगुर दा मार्ग असूली, असल असल दा राह वखाईआ। आत्म परमात्म खेल कर कन्त कन्तूहली, नार सुहागण दे वड्याईआ। जो सच पंघूड़ा लए झूली, हुलारा दो जहान रखाईआ। धरनी धरत धवल धौल फले फूली, फुल्ल फुलवाड़ी मात महकाईआ। जन भगत सुहेले बणा के दूल्हा दूल्ही, धर्म दी जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। सति सच चढ़ा के डोली, चारे जुग कहार बणाईआ। माया ममता विच ना पाए रौली, आशा तृष्ना ना कोए वधाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा करे इकरार, कौली, जो भविक्ख्तां विच अवतार पैग़म्बर गुरु गए गाईआ। एका रंग रंगाए धौली, धर्म दी धार उपजाईआ। जिस दी मुहब्बत हर घट अन्दर मौली, मौला रूप नूर अलाहीआ। सच प्यार विच किसे दी लग्गण ना देवे धेली पौली, टकयां गंढ ना कोए रखाईआ। न्याज़ दए ना कोए चौली, भोजन पख ना कोए समझाईआ। सब दी दृष्टी अन्दरों आपे रिहा फोली, घट घट फोल फुलाईआ। जन भगतो जिस तरह आत्मा परमात्मा दी इक्को बोली, एसे तरह नार कन्त तन शरीर वाले एको रंग बणाईआ। धुर दी दात सब दी पावे झोली, अनडिठी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं तेरा निक्का बाला, बचपन तेरी गोद सुहाईआ। मेरा कोई जवाब ना कोई सवाला, प्रेम प्रीती विच मंग मंगाईआ। तेरी धर्म दी होवे धर्मसाला, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ गुरदवारा इक्को गृह नज़री आईआ। जिथ्थे दीपक जोती जगे जलाला, ज़ाहर ज़हूर होवे रुशनाईआ। माण मिले शाह कंगाला, हकीर फ़कीर एको घर बहाईआ। सतिगुर शब्द होए दलाला, विचोला रहिण कोए ना पाईआ। नाम भण्डारा देणा बाहला, धन दौलत दा डेरा डाहीआ। फल लगाउणा साचा डाला, पत्त टहिणी आप महकाईआ। गृह मन्दिर सोहे जिथ्थे तेरा नूर उजाला, नूर नुराना नज़री आईआ। कलयुग दाग़ धोणा काला, धब्बा कूड़ देणा मिटाईआ। लालच मोह किसे रहिण नहीं देणा बाहला, तृष्ना तृखा देणी बुझाईआ। मेरी सति धर्म दी चले चाला, सतिजुग साचा आस रखाईआ। किसे नूं देणा पए ना हाला, डण्डण डण्ड ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग कहे मेरी

बेनन्ती होए परवान, परवाना नाम वाला जणाईआ। किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां दर आयां देवे माण, निमाणयां होए सहाईआ। जोड़ जुड़ाए हाणीआं हाण, तन वजूद वज्जे वधाईआ। जिस दा लेखा तक्कण सीआ राम, राधा कृष्ण अक्ख उठाईआ। विष्नूं लक्षमी करे परवान, ब्रह्मा सरस्वती सोभा पाईआ। शंकर पार्बती गाए गाण, ढोले अगम्म अथाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु प्रभू धर्म दा तेरा धर्म निशान, निशाना इक्को नज़री आईआ। चारों कुण्ट तेरे इन्सान, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। पंजां ततां करीं कल्याण, मन मति बुध नाल रलाईआ। आत्म ब्रह्म देवीं ज्ञान, जगत अंधेर मिटाईआ। तैनूं झुकण ज़िमीं असमान, सूर्या चन्द निव निव लागण पाईंआ। तूं महाबली बलवान, बलधारी इक्को नज़री आईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर मेटया निशान, कलयुग अन्तिम निशाना रहिण कोए ना पाईआ। मेरा धर्म करना प्रधान, प्रधानगी भगतां हथ्थ रखाईआ। मेरी सिफ्त करन वाली नहीं ज़बान, ज़िबह करन वाला रहिण ना पाईआ। गुरमुख गुरमुख मिल के ख़ुशी मनाण, गुरसिख गुरसिक्खां रंग रंगाईआ। शाह सुल्तान रंक राजान इक्को दर ते सोभा पाण, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब नूं देवीं पहचान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जन भगतां हम साजण बणी आण, सजण सुहेला इक्को नज़री आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप चारों कुण्ट तेरा हुक्म होवे परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तेरा सति न्याँए दा होवे विधान, जगत जिज्ञासू ना कोए बदलाईआ। लिख्या लेख सके ना कोए मिटाण, हरफ़ हरूफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी बेनन्ती मेरे महबूबा मन्नणा श्री भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। दर आयां जन भगतां करीं आप पहचान, बेपहचान वेख वखाईआ। जगत जोड़ी तेरे चरण विच जीवत रहे जहान, जहालत दीन दुनी गंवाईआ। मेरी कोटन वार बिना सीस जगदीश प्रणाम, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सिर सर झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सति सति सति धर्म तेरा मेहरवान, मेहरवान महिबान बीखैरीया अलाह पुरख अकाले दीन दयाले दयानिध ठाकर स्वामी अन्तरजामी अकल कल धारी तेरी इक सरनाईआ।

२८ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल माँ जी बिशन कौर दे
दरबार ल्याउण समें दुपहरे

सत्त रंगा कहे मैं दो जहानां आया घुंमदा, सचखण्ड सति जोत विच समाईआ। खेल तक्क आया मालक कुल दा,

जो कुल मालक बेपरवाहीआ। लेखा जाणया जो फलदा फुलदा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी वड वड्याईआ। जिस दे तोल कोई नहीं तुलदा, अतुल्ल आप अख्वाईआ। ओह सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कीते कौल कदे नहीं भुलदा, अभुल सहिज सुखदाईआ। जिस दा सति धर्म दा बूटा कदे नहीं हुलदा, पत्त टहिणी आप महकाईआ। ओहदा धर्म निशाना झुलदा, जिस नूं ज़िमीं असमान सीस झुकाईआ। उस दा सच दवार खुल्हदा, ख़ालक ख़लक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक दया कमाईआ। सत्त रंगा कहे मैं सचखण्ड विच जा के मारी इक ठकोर, ठोकर सच लगाईआ। भगतो भगतो भगतो वेखो कलयुग अंधेरा घोर, घोरी नज़र किसे ना आईआ। सब दा स्वामी बणया चोर, चोरी चोरी आपणी खेल वखाईआ। जिस दे अग्गे नहीं किसे दा ज़ोर, ज़ोरावर ना कोए अख्वाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरुआं शब्दी तन्द बद्धी डोर, तन्द नज़र किसे ना आईआ। ओह खेल करे होर दा होर, अवर अवरी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सत्त रंग कहे मैं सचखण्ड जा के हस्सया, हस्स के दिता वखाईआ। सब नूं जा के दस्सया, सवाधान दित्ते कराईआ। वेखो रैण अंधेरी मस्सया, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। प्रकाश रिहा ना रवि सस्या, मण्डल मण्डप रहे कुरलाईआ। धर्म दी रही कोए ना सतया, सति सच ना कोए जणाईआ। प्रभू प्यार विच कोई ना रतया, रत्न अमोलक सोभा कोए ना पाईआ। मैं चारों कुण्ट नस्सया, भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप कराईआ। जन भगत कहिण सत्त रंगे तेरा रूप सति, प्रभ सति दिती वड्याईआ। तेरा नाल मेला कमलापति, जो पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। उस दा सांझा होया नत्त, एथे ओथे दो जहानां खेल खिलाईआ। ओह धरनी उत्ते रिहा वस, धवल दए वड्याईआ। जन भगतां देवे रस, अमृत रस चुआईआ। सिफ्ती गावे जस, ढोले राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत कहिण असीं लोकमात तेरा वेखीए सतिकार, सत्तां दीपां मिले वड्याईआ। असीं डण्डावत बन्दना करीए निमस्कार, निव निव प्रभ नूं सीस झुकाईआ। जो जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जेहड़ा बैठा भगतां दे दवार, भगवन हो के सोभा पाईआ। इसे ने सम्बल खेड़ा कीता तैयार, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। ओस धरनी नूं सत्त रंगया दोहां धारां विच करनी निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। ओह मिट्टी वाली धौल नहीं ओह बिशन कौर दा शरीर अपार, जिस विच नगर खेड़ा दिता बणाईआ। एस दी मर्यादा रहू सदा जुग चार, जुग चौकड़ी ना कोए बदलाईआ। सत्त रंगया तूं अग्गे धरत मात दा सिक्दार, हुण

दूजा मिल के सचखण्ड दा पहरा देणा भगतां दा थांउँ थाँईंआ। तेरे साहमणे अवतार पैग़म्बर गुरु सारे करन प्रभू नूं निमस्कार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणन बरख़ुरदार, निव निव लागण पाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त चरण धूढ़ी लावे छार, टिक्के ख़ाक रमाईआ। लाड़ी मौत जावे हार, मलकल मौत ना कोए वड्याईआ। काल कहे मैं आपणा पासा जावां हार, चले ना कोए चतुराईआ। महाकाल कहे मेरा इंतज़ार, दोवें जोड़ वास्ता पाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आप करां उस दी संभाल, जिन सम्बल देश पूरन दा गढ़्ह दिता वसाईआ। जिथ्थे वसया पुरख अकाल, जोती जाता सोभा पाईआ। सो सब नूं देण आई दीदार, जन भगतो दर्शन करना चाँईं चाँईंआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों एह आउंदी वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हथ्थ कदे ना आईआ। एह वेला उदों सुहञ्जणा हुन्दा जदों नेहकलंक कलि कल्की आवे अवतार, अमाम अमामा वेस वटाईआ। एह जगत माता नहीं भगतां दा करे उधार, बिना उदर तों आपणी कुक्ख सुहाईआ। अठाई पोह कहे अज्ज शादीआं ते ख़ुशीआं दा विहार, एसे ख़ुशी विच बिशन कौर नूं मिली वड्याईआ। एह एसे दे बाग़ दी खिड़ी गुलज़ार, जिस दा माली अते राखा होका दो जहान सुणाईआ। बण के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर रिहा पहुंचाईआ। ब्रह्मण्डो खण्डो पुरीओ लोओ ज़िमीं असमानो रहिणा हुशियार, हुशियारी विच आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जद आवे आत्म दी धार, सब ने करनी निमस्कार, बिना फुल्लां तों प्रेम दे पाउणे हार, बरखा नाम वाली लगाईआ। बिना बोलण तों शब्द दी होवे धुन्कार, अनादी नाद वज्जे अपार, बिना दीवे बाती तों जोत होवे उज्यार, अंध अंधेरा रहिण कोए ना पाईआ। फेर पुज्जणा सचखण्ड सच्चे दरबार, जिथ्थे वसे धुर दा माहीआ। ओथे सन्त सुहेले वेखण बिना नैणां नैण उग्घाड़, बिना अक्ख अक्ख तकाईआ। छोटा बाला सिँघ मनजीत बोले जैकार, जगदीश राग अल्हाईआ। गुरदयाल सिँघ करे इशार, सवरन सिँघ समझाईआ। चेत सिँघ दा साचा यार, पाल सिँघ ताड़ी रिहा वजाईआ। असीं सारे ख़ुशीआं विच होए ख़ुशहाल, ख़ुशी ख़ुशी नाल बणाईआ। ओह धार आवे ओह प्यार आवे जिस संसार विच प्रगट कीता पूरन लाल, लाल मिली वड्याईआ। जिस विच वसया दीन दयाल, ठाकर स्वामी अगम्म अथाहीआ। ओह सम्बल विच बहि के सब दी करे संभाल, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिथ्थे ना कोए शाह ना कोए कंगाल, भगत भगवन्त आपणे रंग रंगाईआ। सत रंग कहिण सानूं वी उसे दिता माण, चार जुग दिती ना किसे वड्याईआ। इक्को इक दे हुक्म नूं करीए परवान, जो परम पुरख रिहा सुणाईआ। अठाई पोह कहे जन भगतो तुहाडे प्रेम नाल बिशन कौर दा हो गया इश्नान, अन्त समें इश्नान ना कोए कराईआ। तुहाडी भगती दा एसे दे भण्डारे विच्चों मिल गया दान, एहदी हथ्थीं दान ना कोए कराईआ। एहदी मुहब्बत दा सब नूं मिल गया पीण खाण, भुक्ख्यां

भुख ना कोए समझाईआ। एहदा तन वजूद जावेगा नहीं भूमी शमशान, भगत दवार दे दर विच ढेर लगाईआ। जिस दा हरिजन दर्शन करया करनगे आण, आउंदयां आउंदयां आउंदयां सीस निवाईआ। कोई मठ नहीं बणेगा मन्दिर नहीं बणेगा ना कोई बणेगा मुकाम, बेमुकाम नाल मिल के बेमुकाम विच समाईआ। गोबिन्द दा मार्ग ते गोबिन्द दा रस्ता ते गोबिन्द दा नाम नहीं कोई दुकान, जो हट्टो हट्ट विकाईआ। इक सत्त रंग दा निशान इक सत रंग प्रधान, दोवें मिल के वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति दा सच करे परवान, परम पुरख आपणी परवानगी विच परवाना आपणे हथ्थ रखाईआ।

२९ पोह शहिनशाही सम्मत अट्ठ हरि भगत दवार जेठूवाल रात गिरधारा सिँघ लांगरी दे लोहड़ी मंगण ते

गिरधारा सिँघ तेरी काली पग्ग, रंग काले नाल सोभा पाईआ। संपूरन होया भगतां यग्ग, जुगती प्रभ ने दिती बणाईआ। लेखे लग्गे भट्ठीआं विच डाहुण वाले अग्ग, बालण वाले साचे लेखे पाईआ। सचखण्ड दवारे सेवादार सारे जाण भज्ज, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिन्हां मंडे दित्ते ठप्प, पेड़यां सेव कमाईआ। सेवा कीती हस्स हस्स, वड्डे छोटे भज्जे वाहो दाहीआ। प्रभ ख़ुशीआं दा माणदे रहे रस, चिन्ता दु:ख गंवाईआ। लेखे लाउंदे रहे आपणी रत, सर्दी विच राती जागत आपणी ख़ुशी बणाईआ। सिख्या लैंदे रहे साची मति, कूड़ विकार गंवाईआ। लंगर तैयार कर के लांगरी लैण रख, पाल सिँघ बख्शीश कांशी नाल मिलाईआ। लंगर कहे मेरी सुहञ्जणी हो गई छत्त, छत्रधारी दिती वड्याईआ। जिस भगतां रखी पति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। ओह मुड़ के आया वत्त, बेवतनां लए मिलाईआ। वेखे सब नूं आपणी अक्ख, अक्खरां वाला समझ सके ना राईआ। जगत जहान नालों वक्ख, भगत भगवान रीत चलाईआ। भगत भण्डारा जेहड़ा प्रेम विच गया पक्क, लोह अग्नी तत तपाईआ। ओह ओहनां भगतां ल्या छक, जो शहिनशाह भगत दित्ते बणाईआ। नाम रस लै के यक, यक मुर्शद वेख वखाईआ। झोली उन्हां प्या हक, ख़ाली भण्डारे दित्ते भराईआ। किरपा करी पुरख समरथ, मेहर नज़र उठाईआ। भावें गिरधारा सिँघ दा विंगा टेडा हथ्थ, फेर वी ज़ोर नाल कड़छे दित्ते हिलाईआ। सज्जे खब्बे हो के रिहा नट्ठ, धौण टेडी रिहा वखाईआ। जदों ग़ुस्से विच आवे झट, अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। फेर पट्टां ते मारे हथ्थ, मोटा पतला वेख वखाईआ। भट्ठीआं दे इरद गिरद टप्प, कन्न खुरक के पग्ग लए हिलाईआ। आंढ गवांढ नूं दस्स, सबज़ी भाजी रिहा चिराईआ। लोहड़ी कहे मैं लोहड़ा पैणी कहां बोल के वज्ज, वाजा प्रेम वाला वजाईआ। जन भगतां ख़ुशी ख़ुशी होई जब, दरस पाया प्रभ

सतिगुर मिल के ख़ुशी बणाईआ। सृष्टी दुनी रसना लाउंदी मदि, कूड़ विकार हल्काईआ। जन भगतां साची मंज़ल पार कर के हद्द, दर घर साचे सोभा पाईआ। जिन्हां नूं लोहड़ी विच लोहड़े पैणी वस्त गई लभ्भ, अनमुल्ल दिती वरताईआ। हरिजन गुरमुख दर्शन करन रज्ज, अक्खीआं नैण नैण बिघसाईआ। ओह वेखो नारद आया भज्ज, बोदी रिहा हिलाईआ। हस्स के कहिंदा जिस वेले मैं गिरधारा सिँघ दा सुरीला सुणया छंत, आपणी लई अंगड़ाईआ। किन्नर यशप अप्सरां पईआं नच्च, कुद्दण टप्पण थांउँ थाँईंआ। इक दूजे नूं कहिण ओह भगत किहो जेहा होवे सच्च, कवण रूप सोभा पाईआ। नारद कहे मैं ताली मार के किहा उहदा रंग काला ते मोटी अक्ख, जगत जहान सोभा पाईआ। पर जदों तुरदा इक हथ्थ ढाक उत्ते कदे कदे लए रख, बड़ा सोहणा विंगा टेडा नज़री आईआ। मैं उस दा करां की जस, की सिफ्तां नाल मिलाईआ। मेरे नाल चलो कमलीओ मैं तुहानूं देवां दस्स, अक्खां लओ खुल्हाईआ। सारीआं कहिण उठो चलीए नस्स, भज्जीए वाहो दाहीआ। जे उस दा वड्डा तप, तपीआ सोभा पाईआ। असीं तुहानूं कहीए जे भगता नौ सौ नड़्हिनवें अप्सरां सानूं सारीआं नूं लएं रख, लंगर विच तेरा हथ्थ लईए वटाईआ। वेहलीआं हो के फेर तेरे सिर नूं दईए झस्स, जो बिना वालां तों सोभा पाईआ। फेर तेरी छोटी लत्त नूं बन्न्हीए कस, इक्को जेही इक्को रंग नज़री आईआ। जे ज्यादा घुटया तैनूं ख़ुशी विच पै जाए गश, फेर मुख अमृत दईए चुआईआ। बालण चुक्क के ल्याउण किन्नर यशप, गंधरव सेव कमाईआ। सानूं डर लगदा तेरी सूरत वेख के तेरे प्यार विच ना जाईए फस, मुहब्बत विच तेरे ढोले गाईआ। सच दस्सीए किते गुस्से विच आ के सानूं खौंचे ना मारी ठप्प ठप्प, साडीआं पट्टीआं दएं हिलाईआ। जे इक वार आखेंगा ते असीं भर भर गुंन्ह देवांगीआं आटे दे टप्प, फुलके लोहां उत्ते टिकाईआ। तैथों डरदीआं सोहँ दा करांगीआं जप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पर तूं वी साडे प्यार विच पसीने दी थाँ डोल्ही रत्त, रंग रतड़ा हो के नज़री आईआ। झट नारद बोलया थोड़्ही मेरी वी खिच दयो लत्त, नाले बोदी दयो वधाईआ,। मैं वी चरोकणा रिहा सां तक्क, की खेल प्रभू कराईआ। तुसीं इधर वेखो मेरा गिरधारे नालों चंगा नक्क, मेरीआं नासां विच वाल नज़र कोए ना आईआ। मेरे मथ्थे विच नहीं कोई वट्ट, गिरधारा सिँघ तिउड़ी वल पा के चढ़ाईआ। गिरधारा कहे ओह नारद वेख आ मेरीआं भट्ठीआं दी अग्ग बले लट लट, जिथ्थे लाटां वाली सेव कमाईआ। तैनूं पता नहीं मेरा पातशाह दो जहानां किरसाणां ते शब्द धार दा जट्ट, जिस मैनूं दिती वड्याईआ। तुहानूं सारयां नूं खिच्च के कीता इक्ट्ठ, सिर सके ना कोए उठाईआ। जे मेरा दिल कर आया ते मैं सारीआं नूं लऊंगा रख, तैनूं वी एसे जग्हा सेवा विच लगाईआ। तूं मेरी मज्झ नूं पाया करीं कक्ख, मैं मुच्छां नूं ताअ दे के बैठां चाँईं चाँईंआ। नारद किहा

एथे सब दा सांझा हक, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वी सेवादार जुग चौकड़ी दा पक्क, पक्की दयां सुणाईआ। पर मैं तेरे नालों प्रभू दे प्यार विच सति, जिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ना कीती कुड़माईआ। पर तूं याद कर लै सतिजुग अहलया नूं लाहया सथ, पथर पाहन दिता बणाईआ। जे राम उपर चरण ना देंदा रख, उस नूं मिलदी ना माण वड्याईआ। मैं तद्द दा डरदा नारद कहे कि तेरा साहिब समरथ, दाता बेपरवाहीआ। अज्ज लोहड़ी तूं ख़ुशीआं नाल मला लै हथ्थ, बिन हथेली हथ्थ लगाईआ। जे तूं गया एं थक्क, मैं अप्सरां नूं कहां इहनूं घुट्टो चाँईं चाँईंआ। पर वेखीं नौ सौ नड़्हिनवें कोलों ना जाईं अक्क, अन्दरे अन्दर आपणा मन डराईआ। नारद कहे पुरख अकाल दीन दयाल दा जगत भण्डारा सदा सति, सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखे लाए पंचम पंच प्यार दे तत, तत्व तत आपणे रंग रंगाईआ।